pseudo-plutarchus.de-musica-1131b-1147a 11
Ὄλυμπος δὲ , ὡς Ἀριστόξενός φησιν , ὑπολαμβάνεται ὑπὸ τῶν μουσικῶν τοῦ ἐναρμονίου γένους εὑρετὴς γεγενῆσθαι · τὰ γὰρ πρὸ ἐκείνου πάντα διάτονα καὶ χρωματικὰ ἦν . ὑπονοοῦσι δὲ τὴν εὕρεσιν τοιαύτην τινὰ γενέσθαι · ἀναστρεφόμενον τὸν Ὄλυμπον ἐν τῷ διατόνῳ καὶ διαβιβάζοντα τὸ μέλος πολλάκις ἐπὶ τὴν διάτονον παρυπάτην , τοτὲ μὲν ἀπὸ τῆς παραμέσης τοτὲ δʼ ἀπὸ τῆς μέσης , καὶ παραβαίνοντα τὴν διάτονον λιχανὸν καταμαθεῖν τὸ κάλλος τοῦ ἤθους , καὶ οὕτω τὸ ἐκ τῆς ἀναλογίας συνεστηκὸς σύστημα θαυμάσαντα καὶ ἀποδεξάμενον ἐν τούτῳ ποιεῖν ἐπὶ τοῦ Δωρίου τόνου · οὔτε γὰρ τῶν τοῦ διατόνου ἰδίων οὔτε τῶν τοῦ χρώματος ἅπτεσθαι ἀλλʼ ἤδη τῶν τῆς ἁρμονίας . εἶναι δʼ αὐτῷ τὰ πρῶτα τῶν ἐναρμονίων τοιαῦτα . τιθέασι γὰρ τούτων πρῶτον τὸν Σπονδεῖον , ἐν ᾧ οὐδεμία τῶν διαιρέσεων τὸ ἴδιον ἐμφαίνει , εἰ μή τις εἰς τὸν συντονώτερον σπονδειασμὸν βλέπων αὐτὸ τοῦτο διάτονον εἶναι ἀπεικάσει . δῆλον δʼ ὅτι καὶ ψεῦδος καὶ θήσει ὁ τοιοῦτο τιθείς ψεῦδος μέν , ὅτι διέσει ἔλαττόν ἐστι τόνου τοῦ περὶ τὸν ἡγεμόνα κειμένου · ἐκμελὲς δέ , ὅτι , καὶ εἴ τις ἐν τῇ τοῦ τονιαίου δυνάμει τιθείη τὸ τοῦ συντονωτέρου σπονδειασμοῦ ἴδιον , συμβαίνοι ἂν δύο ἑξῆς τίθεσθαι δίτονα , τὸ μὲν ἀσύνθετον τὸ δὲ σύνθετον · τὸ γὰρ ἐν ταῖς μέσαις ἐναρμόνιον πυκνὸν , ᾧ νῦν χρῶνται , οὐ δοκεῖ τοῦ ποιητοῦ εἶναι . ῥᾴδιον δʼ ἐστὶ συνιδεῖν , ἐάν τις ἀρχαϊκῶς τινος αὐλοῦντος ἀκούσῃ ἀσύνθετον γὰρ βούλεται εἶναι καὶ τὸ ἐν ταῖς μέσαις ἡμιτόνιον . τὰ μὲν οὖν πρῶτα τῶν ἐναρμονίων τοιαῦτα · ὕστερον δὲ τὸ ἡμιτόνιον διῃρέθη ἔν τε τοῖς Λυδίοις καὶ ἐν τοῖς Φρυγίοις . φαίνεται δʼ Ὄλυμπος αὐξήσας μουσικὴν τῷ ἀγένητόν τι καὶ ἀγνοούμενον ὑπὸ τῶν ἔμπροσθεν εἰσαγαγεῖν , καὶ ἀρχηγὸς γενέσθαι τῆς Ἑλληνικῆς καὶ καλῆς μουσικῆς .
Lemmas: Ὄλυμπος δέ , ὡς Ἀριστόξενος φημί , ὑπολαμβάνω ὑπό ὁ μουσικός ὁ ἐναρμόνιος γένος εὑρετής γίγνομαι · ὁ γάρ πρό ἐκεῖνος πᾶς διάτονος καί χρωματικός εἰμί . ὑπονοέω δέ ὁ εὕρεσις τοιοῦτος τις γίγνομαι · ἀναστρέφω ὁ Ὄλυμπος ἐν ὁ διάτονος καί διαβιβάζω ὁ μέλος πολλάκις ἐπί ὁ διάτονος παρυπάτη , τότε μέν ἀπό ὁ παραμέση τότε δέ ἀπό ὁ μέσος , καί παραβαίνω ὁ διάτονος λιχανός καταμανθάνω ὁ κάλλος ὁ ἦθος , καί οὕτως ὁ ἐκ ὁ ἀναλογία συνίστημι σύστημα θαυμάζω καί ἀποδέχομαι ἐν οὗτος ποιέω ἐπί ὁ Δώριος τόνος · οὔτε γάρ ὁ ὁ διάτονος ἴδιος οὔτε ὁ ὁ χρῶμα ἅπτω ἀλλά ἤδη ὁ ὁ ἁρμονία . εἰμί δέ αὐτός ὁ πρῶτος ὁ ἐναρμόνιος τοιοῦτος . τίθημι γάρ οὗτος πρῶτος ὁ Σπονδεῖος , ἐν ὅς οὐδείς ὁ διαίρεσις ὁ ἴδιος ἐμφαίνω , εἰ μή τις εἰς ὁ σύντονος σπονδειασμός βλέπω αὐτός οὗτος διάτονος εἰμί ἀπεικάζω . δῆλος δέ ὅτι καί ψεῦδος καί τίθημι ὁ τοιοῦτος τίθημι ψεῦδος μέν , ὅτι δίεσις ἐλαχύς εἰμί τόνος ὁ περί ὁ ἡγεμών κεῖμαι · ἐκμελής δέ , ὅτι , καί εἰ τις ἐν ὁ ὁ τονιαῖος δύναμις τίθημι ὁ ὁ σύντονος σπονδειασμός ἴδιος , συμβαίνω ἄν δύο ἑξῆς τίθημι δίτονος , ὁ μέν ἀσύνθετος ὁ δέ σύνθετος · ὁ γάρ ἐν ὁ μέσος ἐναρμόνιος πυκνός , ὅς νῦν χράω , οὐ δοκέω ὁ ποιητής εἰμί . ῥᾴδιος δέ εἰμί συνοράω , ἐάν τις ἀρχαικός τις αὐλέω ἀκούω ἀσύνθετος γάρ βούλομαι εἰμί καί ὁ ἐν ὁ μέσος ἡμιτόνιον . ὁ μέν οὖν πρῶτος ὁ ἐναρμόνιος τοιοῦτος · ὕστερον δέ ὁ ἡμιτόνιον διαιρέω ἐν τε ὁ Λύδιος καί ἐν ὁ Φρύγιος . φαίνω δέ Ὄλυμπος αὐξάνω μουσική ὁ ἀγένητος τις καί ἀγνοέω ὑπό ὁ ἔμπροσθεν εἰσάγω , καί ἀρχηγός γίγνομαι ὁ Ἑλληνικός καί καλός μουσική .