pseudo-lucianus.charidemus 19
ἀλλ’ ἵνα μὴ δόξωμεν ἀπορίᾳ τῶν περὶ κάλλους λόγων περὶ ταῦτα διατρίβειν ἀεί , ἐφ’ ἕτερον βούλομαι μεταβῆναι οὐδαμῶς ἔλαττον ὄν , ὥστε δεῖξαι τὴν τοῦ κάλλους ἀξίαν , τῶν πρότερον εἰρημένων , τὴν Ἀρκάδος Ἱπποδάμειαν Οἰνομάου , ὅσους τοῦ ταύτης κάλλους ἁλόντας μᾶλλον αἱρουμένους ἀπέφηνεν ἀποθνήσκειν ἢ ταύτης διῳκισμένους τὸν ἥλιον προσορᾶν . ὡς γὰρ ἐλάβετο τῆς ἡλικίας ἡ παῖς καὶ τὰς ἄλλας ὁ πατὴρ οὐκ ὀλίγῳ τῷ μέσῳ παρενεγκοῦσαν ἑώρα . τῆς μὲν ὥρας αὐτῆς ἁλοὺς — τοσοῦτον γὰρ αὐτῇ περιῆν , ὥστε καὶ τὸν γεγεννηκόθ’ ὑπηγάγετο παρὰ φύσιν — καὶ διὰ τοῦτ’ ἀξιῶν αὐτὴν ἔχειν παρ’ ἑαυτῷ , βούλεσθαι δ’ ἐκδιδόναι πλαττόμενος αὐτὴν τῷ ταύτης ἀξίῳ , τὰς παρ’ ἀνθρώπων φεύγων αἰτίας , μηχανήν τινα μηχανᾶται τῆς ἐπιθυμίας ἀδικωτέραν καὶ ἣν ᾤετο ῥαδίως ὅπερ ἐβούλετο καταστήδειν · ὑπὸ γὰρ ἅρματι . ὡς οἷόν τε μάλιστα ἦν , εἰς τάχος ὑπὸ τῆς τέχνης ἐξειργασμένῳ τοὺς ἐν Ἀρκαδίᾳ ξεύξας ἐν τῷ τότε ταχίστους ἵππους ἡμιλλᾶτο πρὸς τοὺς μνηστῆρας τῆς κόρης ἄθλον τῆς νίκης παρελθοῦσιν αὐτοῖς αὐτὴν προτιθεὶς ἢ στέρεσθαι τῆς κεφαλῆς ἡττηθέντας . καὶ ἠξίου δ’ αὐτὴν αὐτοῖς συναναβαίνειν τὸ ἅρμα , ὅπως ἀποσχολούμενοι περὶ ταύτην ἀμελοῖεν τῆς ἱππικῆς . οἱ δ’ , ἀποτυχόντος τοῦ πρώτως ἁψαμένου τοῦ δρόμου καὶ τῆς κόρης ἐκπεσόντος μετὰ τοῦ ξῆν , τὸ μὲν ἀποκνῆσαι πρὸς τὸν ἀγῶνα ἢ μεταθεῖναί τι τῶν βεβουλευμένων μειρακιῶδες εἶναι ὑπολαβόντες , τὴν δ’ ὠμότητα μισήσαντες Οἰνομάου ἄλλος ἄλλον ἔφθανεν ἀποθνήσχων ὥσπερ δεδοικὼς μὴ τοῦ τεθνάναι περὶ τῆς κόρης ἁμάρτῃ . καὶ προῆλθέ γε μέχρι τρισκαίδεκα νέων ὁ φόνος · θεοὶ δ’ ἐκεῖνον τῆς πονηρίας μισήσαντες ταυτησὶ τούς τε τεθνεῶτας ἅμα καὶ τὴν κόρην ἐλεοῦντες , τοὺς μὲν ὅτι κτήματος ἀπεστέρηνται τοιούτου , τὴν κόρην δ’ ὅτι τῆς ὥρας οὐ κατὰ καιρὸν ἀπολαύοι , κηδόμενοί τὲ τοῦ νέου , ὅστις ἔμελλε — Πέλοψ δ’ ἦν οὗτος — ἀγωνιεῖσθαι , ἅρμα τε χαρίζονται τούτῳ κάλλιον τέχνης πεποιημένον ἵππους τε ἀθανάτους , δι’ ὧν ἔμελλε τῆς κόρης κύριος εἶναι , καὶ γέγονέ γε τὸν κηδεστὴν ἐπὶ τέρμασι τὴς νίκης ἀπεκτονώς .
Lemmas: ἀλλά ἵνα μή δοκέω ἀπορία ὁ περί κάλλος λόγος περί οὗτος διατρίβω ἀεί , ἐπί ἕτερος βούλομαι μεταβαίνω οὐδαμῶς μικρός εἰμί , ὥστε δείκνυμι ὁ ὁ κάλλος ἄξιος , ὁ πρότερος λέγω , ὁ Ἀρκάς Ἱπποδάμεια Οἰνόμαος , ὅσος ὁ οὗτος κάλλος ἁλίσκομαι μᾶλλον αἱρέω ἀποφαίνω ἀποθνήσκω ἢ οὗτος διοικίζω ὁ ἥλιος προσοράω . ὡς γάρ λαμβάνω ὁ ἡλικία ὁ παῖς καί ὁ ἄλλος ὁ πατήρ οὐ ὀλίγος ὁ μέσος παραφέρω ὁράω . ὁ μέν ὥρα αὐτηες͂ς ἁλίσκομαι — τοσοῦτος γάρ αὐτός περίειμι , ὥστε καί ὁ γεννάω ὑπάγω παρά φύσις — καί διά οὗτος ἄξιος αὐτός ἔχω παρά ἑαυτοῦ , βούλομαι δέ ἐκδίδωμι πλήσσω αὐτός ὁ οὗτος ἄξιος , ὁ παρά ἄνθρωπος φεύγω αἰτία , μηχανή τις μηχανάομαι ὁ ἐπιθυμία ἄδικος καί ὅς οἴομαι ῥᾴδιος ὅς βούλομαι καθίστημι · ὑπό γάρ ἅρμα . ὡς οἷος τε μάλιστα εἰμί , εἰς τάχος ὑπό ὁ τέχνη ἐξεργάζομαι ὁ ἐν Ἀρκαδία ξέω ἐν ὁ τότε ταχύς ἵππος ἁμιλλάομαι πρός ὁ μνηστήρ ὁ κόρη ἆθλον ὁ νίκη παρέρχομαι αὐτός αὐτός προτίθημι ἢ στέρομαι ὁ κεφαλή ἡσσάομαι . καί ἀξιόω δέ αὐτός αὐτός συναναβαίνω ὁ ἅρμα , ὅπως ἀποσχολέω περί οὗτος ἀμελέω ὁ ἱππικός . ὁ δέ , ἀποτυγχάνω ὁ πρῶτος ἅπτω ὁ δρόμος καί ὁ κόρη ἐκπίπτω μετά ὁ ξάω , ὁ μέν ἀποκνέω πρός ὁ ἀγών ἢ μετατίθημι τίς ὁ βουλεύω μειρακιώδης ἔρχομαι ὑπολαμβάνω , ὁ δέ ὠμότης μισέω Οἰνόμαος ἄλλος ἄλλος φθάνω ἀποθνῄσκω ὥσπερ δείδω μή ὁ θνήσκω περί ὁ κόρη ἁμαρτάνω . καί προέρχομαι γε μέχρι τρεισκαίδεκα νέος ὁ φόνος · θεός δέ ἐκεῖνος ὁ πονηρία μισέω οὗτος ὁ τε θνῄσκω ἅμα καί ὁ κόρη ἐλεέω , ὁ μέν ὅτι κτῆμα ἀποστερέω τοιοῦτος , ὁ κόρη δέ ὅτι ὁ ὥρα οὐ κατά καιρός ἀπολαύω , κήδω τε ὁ νέος , ὅστις μέλλω — Πέλοψ δέ εἰμί οὗτος — ἀγωνίζομαι , ἅρμα τε χαρίζω οὗτος καλός τέχνη ποιέω ἵππος τε ἀθάνατος , διά ὅς μέλλω ὁ κόρη κύριος ἔρχομαι , καί γίγνομαι γε ὁ κηδεστής ἐπί τέρμα σής νίκη ἀποκτείνω .