pseudo-lucianus.asinus 51
κἀπειδὴ ἑσπέρα τε ἦν ἤδη κἀκ τοῦ συμποσίου ἀφῆκεν ἡμᾶς ὁ δεσπότης , ἀναστρέφομεν ἔνθα ἐκαθεύδομεν , καὶ τὴν γυναῖκα εὕρομεν πάλαι ἀφιγμένην ἐπὶ τὴν ἐμὴν εὐνήν . κεκόμιστο δὲ αὐτῇ προσκεφάλαια μαλακὰ καὶ στρώματα εἴσω κατέθεντο καὶ χαμεύνιον ἡμῖν εὐτρεπὲς ἦν . εἶτα οἱ μὲν τῆς γυναικὸς θεράποντες αὐτοῦ που πλησίον πρὸ τοῦ δωματίου ἐκάθευδον , ἡ δὲ λύχνον ἔνδον ἔκαιε μέγαν τῷ πυρὶ λαμπόμενον · ἔπειτα ἀποδυσαμένη παρέστη τῷ λύχνῳ γυμνὴ ὅλη καὶ μύρον ἔκ τινος ἀλαβάστρου προχεαμένη τούτῳ ἀλείφεται , κἀμὲ δὲ μυρίζει ἔνθεν , μάλιστα τὴν ῥῖνά μου μύρων ἐνέπλησεν , εἶτά με καὶ ἐφίλησε καὶ οἷα πρὸς αὐτῆς ἐρώμενον καὶ ἄνθρωπον διελέγετο καί μὲ ἐκ τῆς φορβειᾶς ἐπιλαβομένη ἐπὶ τὸ χαμεύνιον εἷλκε · κἀγὼ οὐδέν τι τοῦ παρακαλέσαντος εἰς τοῦτο δεόμενος καὶ οἴνῳ δὲ παλαιῷ πολλῷ ὑποβεβρεγμένος καὶ τῷ χρωτὶ τοῦ μύρου οἰστρημένος καὶ τὴν παιδίσκην δὲ ὁρῶν πάντα καλὴν κλίνομαι , καὶ σφόδρα ἠπόρουν ὅπως ἀναβήσομαι τὴν ἄνθρωπον · καὶ γὰρ ἐξ ὅτου ἐγεγόνειν ὄνος , συνουσίας ἀλλ’ οὐδὲ τῆς ὄνοις συνήθους ἔτυχον ἁψάμενος , οὐδὲ γυναικὶ ἐχρησάμην ὄνῳ · καὶ μὴν καὶ τοῦτό μ’ εἰς δέος οὐχὶ μέτριον ἦγε , μὴ οὐ χωρήσασα ἡ γυνὴ διασπασθῇ , κἀγὼ ὥσπερ ἀνδροφόνος καλὴν δώσω δίκην . ἠγνόουν δὲ οὐκ εἰς δέον δεδιώς · ἡ γὰρ γυνὴ πολλοῖς τοῖς φιλήμασι , καὶ τούτοις ἐρωτικοῖς , προκαλουμένη ὡς εἶδεν οὐ κατέχοντα , ὥσπερ ἀνδρὶ παρακειμένη περιβάλλεταί με καὶ ἄρασα εἴσω ὅλον παρεδέξατο . κἀγὼ μὲν ὁ δειλὸς ἐδεδοίκειν ἔτι καὶ ὀπίσω ἀπῆγον ἐμαυτὸν ἀτρέμα , ἡ δὲ τῆς τε ὀσφύος τῆς ἐμῆς εἴχετο , ὥστε μὴ ὑποχωρεῖν , καὶ αὐτὴ εἵπετο τὸ φεῦγον . ἐπεὶ δὲ ἀκριβῶς ἐπείσθην ἔτι μοι καὶ προσδεῖν πρὸς τὴν τῆς γυναικὸς ἡδονήν τὲ καὶ τέρψιν , ἀδεῶς λοιπὸν ὑπηρέτουν ἐννοούμενος ὡς οὐδὲν εἴην κακίων τοῦ τῆς Πασιφάης μοιχοῦ . ἡ δὲ γυνὴ οὕτως ἦν ἄρα ἐς τὰ ἀφροδίσια ἑτοίμη καὶ τῆς ἀπὸ τῆς συνουσίας ἡδονῆς ἀκόρεστος , ὥστε ὅλην τὴν νύκτα ἐν ἐμοὶ ἐδαπάνησεν .
Lemmas: ἐπειδή ἑσπέρα τε εἰμί ἤδη ἐκ ὁ συμπόσιον ἀφίημι ἐγώ ὁ δεσπότης , ἀναστρέφω ἔνθα καθεύδω , καί ὁ γυνή εὑρίσκω πάλαι ἀφικνέομαι ἐπί ὁ ἐμός εὐνή . κομίζω δέ αὐτός προσκεφάλαιον μαλακός καί στρῶμα εἴσω κατατίθημι καί χαμεύνιον ἐγώ εὐτρεπής εἰμί . εἶτα ὁ μέν ὁ γυνή θεράπων αὐτοῦ που πλησίον πρό ὁ δωμάτιον καθεύδω , ὁ δέ λύχνος ἔνδον καίω μέγας ὁ πῦρ λάμπω · ἔπειτα ἀποδύω παρίστημι ὁ λύχνος γυμνός ὅλος καί μύρον ἐκ τις ἀλάβαστρον προχέω οὗτος ἀλείφω , ἐγώ δέ μυρίζω ἔνθεν , μάλα ὁ ῥίς ἐγώ μύρον ἐμπίμπλημι , εἶτα ἐγώ καί φιλέω καί οἷος πρός αὐτός ἐρώμενος καί ἄνθρωπος διαλέγω καί ἐγώ ἐκ ὁ φορβειά ἐπιλαμβάνω ἐπί ὁ χαμεύνιον ἕλκω · ἐγώ οὐδείς τις ὁ παρακαλέω εἰς οὗτος δέω καί οἶνος δέ παλαιός πολύς ὑποβρέχω καί ὁ χρώς ὁ μύρον οἰστράω καί ὁ παιδίσκη δέ ὁράω πᾶς καλός κλίνω , καί σφόδρα ἀπορέω ὅπως ἀναβαίνω ὁ ἄνθρωπος · καί γάρ ἐκ ὅστις γίγνομαι ὄνος , συνουσία ἀλλά οὐδέ ὁ ὄνος συνήθης τυγχάνω ἅπτω , οὐδέ γυνή χράω ὄνος · καί μήν καί οὗτος ἐγώ εἰς δέος οὐ μέτριος ἄγω , μή οὐ χωρέω ὁ γυνή διασπάω , ἐγώ ὥσπερ ἀνδροφόνος καλός δίδωμι δίκη . ἀγνοέω δέ οὐ εἰς δέον δείδω · ὁ γάρ γυνή πολύς ὁ φίλημα , καί οὗτος ἐρωτικός , προκαλέω ὡς ὁράω οὐ κατέχω , ὥσπερ ἀνήρ παράκειμαι περιβάλλω ἐγώ καί ἀείρω εἴσω ὅλος παραδέχομαι . ἐγώ μέν ὁ δειλός δείδω ἔτι καί ὀπίσω ἀπάγω ἐμαυτοῦ ἀτρέμας , ὁ δέ ὁ τε ὀσφῦς ὁ ἐμός ἔχω , ὥστε μή ὑποχωρέω , καί αὐτός ἕπομαι ὁ φεύγω . ἐπεί δέ ἀκριβής πείθω ἔτι ἐγώ καί προσδέω πρός ὁ ὁ γυνή ἡδονή τε καί τέρψις , ἀδεής λοιπός ὑπηρετέω ἐννοέω ὡς οὐδείς εἰμί κακός ὁ ὁ Πασιφάη μοιχός . ὁ δέ γυνή οὕτως εἰμί ἄρα εἰς ὁ Ἀφροδίσιος ἑτοῖμος καί ὁ ἀπό ὁ συνουσία ἡδονή ἀκόρεστος , ὥστε ὅλος ὁ νύξ ἐν ἐγώ δαπανάω .