pseudo-lucianus.asinus 22
τρισὶ δὲ ὕστερον ἡμέραις μεσούσης σχεδὸν τῆς νυκτὸς ἀναστρέφουσιν οἱ λῃσταί , χρυσίον μὲν οὐδὲ ἀργύριον οὐδὲ ἄλλο οὐδὲν κομίζοντες , μόνην δὲ παρθένον ὡραίαν , σφόδρα καλήν , κλάουσαν καὶ κατεσπαραγμένην τὴν ἐσθῆτα καὶ τὴν κόμην · καὶ καταθέμενοι αὐτὴν ἔνδον ἐπὶ τῶν στιβάδων θαρρεῖν ἐκέλευον καὶ τὴν γραῦν ἐκέλευον ἀεὶ ἔνδον μένειν καὶ τὴν παῖδα ἐν φρουρᾷ ἔχειν . ἡ δὲ παῖς οὔτε ἐμφαγεῖν τι ἤθελεν οὔτε πιεῖν , ἀλλὰ πάντα ἔκλαε καὶ τὴν κόμην τὴν αὑτῆς ἐσπάραττεν · ὥστε καὶ αὐτὸς πλησίον ἑστὼς παρὰ τῇ φάτνῃ συνέκλαον ἐκείνῃ τῇ καλῇ παρθένῳ . ἐν δὲ τούτῳ οἱ λῃσταὶ ἔξω ἐν τῷ προδόμῳ ἐδείπνουν . πρὸς ἡμέραν δὲ τῶν σκοπῶν τις τῶν τὰς ὁδοὺς φρουρεῖν εἰληχότων ἔρχεται ἀγγέλλων ὅτι ξένος ταύτῃ παριέναι μέλλοι καὶ πολὺν πλοῦτον κομίζοι . οἱ δὲ οὕτως ὡς εἶχον ἀναστάντες καὶ ὁπλισάμενοι κἀμὲ καὶ τὸν ἵππον ἐπισάξαντες ἤλαυνον . ἐγὼ δὲ ὁ δυστυχὴς ἐπιστάμενος ἐπὶ μάχην καὶ πόλεμον ἐξελαύνεσθαι ὀκνηρῶς προῄειν , ἔνθεν ἐπαιόμην τῷ ξύλῳ ἐπειγομένων αὐτῶν . ἐπεὶ δὲ ἥκομεν ἐς τὴν ὁδὸν ἔνθα ὁ ξένος παρελάσειν ἔμελλε , συμπεσόντες οἱ λῃσταὶ τοῖς ὀχήμασιν αὐτόν τε καὶ τοὺς ἐκείνου θεράποντας ἀπέκτειναν , καὶ ὅσα ἦν τιμιώτατα ἐξελόντες τῷ ἵππῳ κἀμοὶ ἐπέθηκαν , τὰ δὲ ἕτερα τῶν σκευῶν αὐτοῦ ἐν τῇ ὕλῃ ἔκρυψαν . ἔπειτα ἤλαυνον ἡμᾶς οὕτως ὀπίσω , κἀγὼ ἐπειγόμενος καὶ τῷ ξύλῳ τυπτόμενος κρούω τὴν ὁπλὴν περὶ πέτραν ὀξεῖαν καί μοι ἀπὸ τῆς πληγῆς γίνεται τραῦμα ἀλγεινόν · καὶ χωλεύων ἔνθεν τὸ λοιπὸν τῆς ὁδοῦ ἐβάδιζον . οἱ δὲ πρὸς ἀλλήλους ἔλεγον , Τί γὰρ ἡμῖν δοκεῖ τρέφειν τὸν ὄνον τοῦτον πάντα καταπίπτοντα ; ῥίψωμεν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ κρημνοῦ οἰωνὸν οὐκ ἀγαθόν . Ναί , φησί , ῥίψωμεν αὐτὸν καθαρισμὸν τοῦ στρατοῦ ἐσόμενον . καὶ οἱ μὲν συνετάττοντο ἐπ’ ἐμέ · ἐγὼ δὲ ἀκούων ταῦτα τῷ τραύματι λοιπὸν ὡς ἀλλοτρίῳ ἐπέβαινον · ὁ γὰρ τοῦ θανάτου με φόβος ἀναίσθητον τῆς ὀδύνης ἔθηκεν .
Lemmas: τρεῖς δέ ὕστερος ἡμέρα μεσόω σχεδόν ὁ νύξ ἀναστρέφω ὁ λῃστής , χρυσίον μέν οὐδέ ἀργύριον οὐδέ ἄλλος οὐδείς κομίζω , μόνος δέ παρθένος ὡραῖος , σφόδρα καλός , κλαίω καί κατασπαράσσω ὁ ἐσθής καί ὁ κόμη · καί κατατίθημι αὐτός ἔνδον ἐπί ὁ στιβάς θαρσέω κελεύω καί ὁ γραῦς κελεύω ἀεί ἔνδον μένω καί ὁ παῖς ἐν φρουρά ἔχω . ὁ δέ παῖς οὔτε ἐνεσθίω τις ἐθέλω οὔτε πίνω , ἀλλά πᾶς κλαίω καί ὁ κόμη ὁ ἑαυτοῦ σπαράσσω · ὥστε καί αὐτός πλησίον ἵστημι παρά ὁ φάτνη συγκλαίω ἐκεῖνος ὁ καλός παρθένος . ἐν δέ οὗτος ὁ λῃστής ἔξω ἐν ὁ πρόδομος δειπνέω . πρός ἡμέρα δέ ὁ σκοπός τις ὁ ὁ ὁδός φρουρέω λαγχάνω ἔρχομαι ἀγγέλλω ὅτι ξένος ταύτῃ παρέρχομαι μέλλω καί πολύς πλοῦτος κομίζω . ὁ δέ οὕτως ὡς ἔχω ἀνίστημι καί ὁπλίζω ἐγώ καί ὁ ἵππος ἐπισάττω ἐλαύνω . ἐγώ δέ ὁ δυστυχής ἐπίσταμαι ἐπί μάχη καί πόλεμος ἐξελαύνω ὀκνηρός προέρχομαι , ἔνθεν παίω ὁ ξύλον ἐπείγω αὐτός . ἐπεί δέ ἥκω εἰς ὁ ὁδός ἔνθα ὁ ξένος παρελαύνω μέλλω , συμπίπτω ὁ λῃστής ὁ ὄχημα αὐτός τε καί ὁ ἐκεῖνος θεράπων ἀποκτείνω , καί ὅσος εἰμί τίμιος ἐξαιρέω ὁ ἵππος ἐγώ ἐπιτίθημι , ὁ δέ ἕτερος ὁ σκεῦος αὐτοῦ ἐν ὁ ὕλη κρύπτω . ἔπειτα ἐλαύνω ἐγώ οὕτως ὀπίσω , ἐγώ ἐπείγω καί ὁ ξύλον τύπτω κρούω ὁ ὁπλή περί πέτρα ὀξύς καί ἐγώ ἀπό ὁ πληγή γίγνομαι τραῦμα ἀλγεινός · καί χωλεύω ἔνθεν ὁ λοιπός ὁ ὁδός βαδίζω . ὁ δέ πρός ἀλλήλων λέγω , τίς γάρ ἐγώ δοκέω τρέφω ὁ ὄνος οὗτος πᾶς καταπίπτω ; ῥίπτω αὐτός ἀπό ὁ κρημνός οἰωνός οὐ ἀγαθός . ναί , φημί , ῥίπτω αὐτός καθαρισμός ὁ στρατός εἰμί . καί ὁ μέν συντάσσω ἐπί ἐγώ · ἐγώ δέ ἀκούω οὗτος ὁ τραῦμα λοιπός ὡς ἀλλότριος ἐπιβαίνω · ὁ γάρ ὁ θάνατος ἐγώ φόβος ἀναίσθητος ὁ ὀδύνη τίθημι .