pseudo-lucianus.asinus 56
ἐγὼ δὲ κράτιστον εἶναι ἔγνων ἐλθεῖν παρὰ τὴν γυναῖκα τὴν ἐρασθεῖσαν μου τοῦ ὄνου , καλλίων αὐτῇ φανεῖσθαι λέγων νῦν ἐν ἀνθρώπῳ ὤν . ἡ δὲ ἀσμένη τέ μ’ εἰσεδέξατο τῷ παραδόξῳ , οἶμαι , τοῦ πράγματος ἐπιτερπομένη , καὶ δειπνεῖν σὺν αὐτῇ καὶ καθεύδειν ἱκέτευε · κἀγὼ ἐπειθόμην νεμέσεως ἄξιον εἶναι νομίζων τὸν ὄνον τὸν ἀγαπηθέντα νῦν γενόμενον ἄνθρωπον ὑπερτρυφᾶν καὶ τὴν ἐρασθεῖσαν ὑπερορᾶν · καὶ δειπνῶ σὺν αὐτῇ καὶ πολὺ ἐκ τοῦ μύρου ἀλείφομαι καὶ στεφανοῦμαι τῷ φιλτάτῳ ἐς ἀνθρώ πους με ἀνασώσαντι ῥόδῳ . ἐπεὶ δὲ ἦν νὺξ βαθεῖα ἤδη καὶ καθεύδειν ἔδει , κἀγὼ δ’ ἐπανίσταμαι καὶ ὡσπερεὶ μέγα τι ἀγαθὸν ποιῶν ἀποδύομαι καὶ ἵσταμαι γυμνὸς ὡς δῆθεν ἔτι μᾶλλον ἀρέσων ἐκ τῆς πρὸς τὸν ὄνον συγκρίσεῶς . ἡ δὲ ἐπειδὴ εἶδέ με πάντα ἀνθρώπινα ἔχοντα , προσπτύσασά μοι , Οὐ φθείρῃ ἀπ’ ἐμοῦ , ἔφη , καὶ τῆς ἐμῆς οἰκίας καὶ μακρὰν ἀπελθὼν κοιμήσῃ ; ἐμοῦ δ’ ἐρομένου , Τί γὰρ καὶ ἡμάρτηταί μοι τοσοῦτο ; Ἐγώ , ἔφη , μὰ Δί’| οὐχὶ σοῦ , ἀλλὰ τοῦ ὄνου τοῦ σοῦ ἐρῶσα τότε ἐκείνῳ καὶ οὐχὶ σοὶ συνεκάθευδον , καὶ ᾤμην σε καὶ νῦν κἂν ἐκεῖνό γε μόνον τὸ μέγα τοῦ ὄνου σύμβολον διασώζειν καὶ σύρειν · σὺ δέ μοι ἐλήλυθας ἐξ ἐκείνου τοῦ καλοῦ καὶ χρησίμου ξῴου ἐς πίθηκον μεταμορφωθείς . καὶ καλεῖ εὐθὺς ἤδη τοὺς οἰκέτας καὶ κελεύει με τῶν νώτων μετέωρον κομισθῆναι ἔξω τῆς οἰκίας , καὶ ἐξωσθεὶς πρὸ τοῦ δωματίου ἔξω γυμνὸς καλῶς ἐστεφανωμένος καὶ μεμυρισμένος τὴν γῆν γυμνὴν περιλαβὼν ταύτῃ συνεκάθευδον . ἅμα δὲ τῷ ὄρθρῳ γυμνὸς ὢν ἔθεον ἐπὶ ναῦν καὶ λέγω πρὸς τὸν ἀδελφὸν τὴν ἐμαυτοῦ ἐν γέλωτι συμφοράν . ἔπειτα ἐκ τῆς πόλεως δεξιοῦ πνεύσαντος ἀνέμου πλέομεν ἔνθεν , καὶ ὀλίγαις ἡμέραις ἔρχομαι εἰς τὴν ἐμὴν πατρίδα . ἐνταῦθα θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα , μὰ Δί’ οὐκ ἐκ κυνὸς πρωκτοῦ , τὸ δὴ τοῦ λόγου , ἀλλ’ ἐξ ὄνου περιεργίας διὰ μακροῦ πάνυ , καὶ οὕτω δὲ μόλις , οἴκαδε ἀνασωθείς .
Lemmas: ἐγώ δέ κρατύς εἰμί γιγνώσκω ἔρχομαι παρά ὁ γυνή ὁ ἐράω ἐγώ ὁ ὄνος , καλός αὐτός φαίνω λέγω νῦν ἐν ἄνθρωπος εἰμί . ὁ δέ ἄσμενος τε ἐγώ εἰσδέχομαι ὁ παράδοξος , οἴομαι , ὁ πρᾶγμα ἐπιτέρπομαι , καί δειπνέω σύν αὐτός καί καθεύδω ἱκετεύω · ἐγώ πείθω νέμεσις ἄξιος εἰμί νομίζω ὁ ὄνος ὁ ἀγαπάω νῦν γίγνομαι ἄνθρωπος ὑπερτρυφάω καί ὁ ἐράω ὑπεροράω · καί δειπνέω σύν αὐτός καί πολύς ἐκ ὁ μύρον ἀλείφω καί στεφανόω ὁ φίλος εἰς ἀνθρώ πως ἐγώ ἀνασῴζω ῥόδον . ἐπεί δέ εἰμί νύξ βαθύς ἤδη καί καθεύδω δέω , ἐγώ δέ ἐπανίστημι καί ὡσπερεί μέγας τις ἀγαθός ποιέω ἀποδύω καί ἵστημι γυμνός ὡς δῆθεν ἔτι μάλα ἀρέσκω ἐκ ὁ πρός ὁ ὄνος σύγκρισις . ὁ δέ ἐπειδή ὁράω ἐγώ πᾶς ἀνθρώπινος ἔχω , προσπτύω ἐγώ , οὐ φθείρω ἀπό ἐγώ , φημί , καί ὁ ἐμός οἰκία καί μακρός ἀπέρχομαι κοιμάω ; ἐγώ δέ ἔρομαι , τίς γάρ καί ἁμαρτάνω ἐγώ τοσοῦτος ; ἐγώ , φημί , μά Δία οὐ σύ , ἀλλά ὁ ὄνος ὁ σός ἐράω τότε ἐκεῖνος καί οὐ σύ συγκαθεύδω , καί οἴομαι σύ καί νῦν ἐάν ἐκεῖνος γε μόνος ὁ μέγας ὁ ὄνος σύμβολον διασῴζω καί σύρω · σύ δέ ἐγώ ἔρχομαι ἐκ ἐκεῖνος ὁ καλός καί χρήσιμος οἴγω εἰς πίθηκος μεταμορφόω . καί καλέω εὐθύς ἤδη ὁ οἰκέτης καί κελεύω ἐγώ ὁ νῶτον μετέωρος κομίζω ἔξω ὁ οἰκία , καί ἐξωθέω πρό ὁ δωμάτιον ἔξω γυμνός καλός στεφανόω καί μυρίζω ὁ γῆ γυμνός περιλαμβάνω οὗτος συγκαθεύδω . ἅμα δέ ὁ ὄρθρος γυμνός εἰμί θέω ἐπί ναῦς καί λέγω πρός ὁ ἀδελφός ὁ ἐμαυτοῦ ἐν γέλως συμφορά . ἔπειτα ἐκ ὁ πόλις δεξιός πνέω ἄνεμος πλέω ἔνθεν , καί ὀλίγος ἡμέρα ἔρχομαι εἰς ὁ ἐμός πατρίς . ἐνταῦθα θεός σωτήρ θύω καί ἀνάθημα ἀνατίθημι , μά Ζεύς οὐ ἐκ κύων πρωκτός , ὁ δή ὁ λόγος , ἀλλά ἐκ ὄνος περιεργία διά μακρός πάνυ , καί οὕτως δέ μόλις , οἴκαδε ἀνασῴζω .