pseudo-galenus.ad-gaurum-quomodo-animetur-fetus 9
Αὔταρκες δὲ τοῖς ξυνιέναι δυναμένοις εἰς γνῶσιν τῆς τοῦ Πλάτωνος δόξης τὸ τὸ σπέρμα εἰρῆσθαι ὑπ’ αὐτοῦ οἷον ἀπὸ δένδρων καρπὸν ( μ)ὲν δὴ ἀποδρέπεσθαι τὰς ἐπιθυμητικὰς δυνάμεις τὰς ἐν τοῖς γεννητικοῖς μορίοις τῶν γονέων καὶ τοῦτο ὥσπερ εἰς ἄρουραν τὴν μήτραν κατασπείρειν , εἰς τὸ 〈 σα〉φῶς γιγνώσκειν ὅτι φυτικὴ διοίκησις ἐν τῇ μήτρᾳ τῶν ἐμβρύων κατὰ Πλάτωνα καὶ οὔπω τῆς αὐτοκινήτου ψυχῆς μέτοχα . ἀλλὰ πῶς , φασίν , ἔφη ζῷα κατασπείρειν ; οὗτοι δὲ μέγα παριέντες αὑτοὺς ἐξαπατῶσιν · οὐ γὰρ ἁπλῶς ἔφη ζῷα κατασπείρειν , ἐνὸν καὶ εἰ οὕτως ἔφη ἀκούειν ὡς τὰ φυτὰ μικρῷ πρόσθεν ἠκούομεν αὐτοῦ ζῷα λέγοντος , ἀλλὰ τί φησιν ; “ ἀόρατα ὑπὸ σμικρότητος καὶ ἄπλαστα ζῷα κατασπείραντες ” · τὸ δὲ ἄπλαστον οὐδέπω ( ζῷ)ον · κἂν πλάσωνται δὲ καὶ ἐκθρέψωσιν , ἀλλὰ τὸ πλάσμα σώματος ἦν ἴδιον καὶ τὸ ἐκτρέφεσθαι ὑπὸ φυτικῆς δυνάμεως , οὐ τῆς ἄλλης ψυχῆς τ(ῆς ) τε οὔσ(ης ) κυρίως ζῴ(ου ) . “ καὶ μ(ε)τὰ ( τοῦ)το εἰς ( φῶ)ς ” φησίν “ ἀγαγόντ(τες ) ζῴων ἀποτελέσωσι γένεσιν ” · ἀποτελοῦσι δὲ γένεσιν τῶν δυναμένων γενέσθαι ζῴων . οὕτως τὴν ἐμψυχίαν τῆς αὐτοκινήτου ψυχῆς μετὰ τὸ εἰς φὼς ἐκ τῆς μητρὸς προελθεῖν σαφῶς γιγνώσκων εὑρίσκεται Πλάτων . ἀλλὰ πῶς , φασίν , ἔφη που τῆς ψυχῆς ἐπεξιὼν τὰς συμφορὰς “ εἴγε ἀπέκειτο καὶ τῶν κυουμένων γενέσθαι ” ; ἀγνοοῦσι δὲ οἱ λέγοντες ταῦτα ὡς ἕτερον ἦν κυούμενον εἶναι καὶ ἕτερον τὸ “ τῶν κυουμένων γενέσθαι ” · τὸ μὲν γὰρ αὐτό τι κυΐσκεσθαι λέγει , τὸ δ’ ἐν τοῖς κυουμένοις εἰσοικίζεσθαι . ὥσπερ οὖν εἴ τις λέγει συμφορὰν ψυχῆς εἶναι τὸ τῶν θνητῶν γενέσθαι , οὐ θνητήν φησι γίγνεσθαι ἀλλ’ ὅτι ἐν τοῖς θνητοῖς εἰσοικίζεται , οὕτω δήπου χρὴ καὶ τὸ “ τῶν κυουμένων ” ἀκούειν ὅτι ἐν τῷ γένει τῶν κυουμένων καὶ θνητῶν γίγνεται , ἀλλ’ οὐχ ὅτι παρ’ ὃν καιρὸν κυΐσκονται καὶ αὐτὴ τούτοις συγκυΐσκεται . ὡσαύτως δὲ παρακούουσι κἀν [ ἐν ] τῷ Φαίδρῳ λέγοντος τὴν πλεῖστα ἰδοῦσαν ψυχὴν εἰς γονὴν ἰέναι ἀνδρὸς φιλοκάλου τινὸς καὶ μουσικοῦ · γονὴν γὰρ οὐ τὸ σπέρμα , τὴν δὲ γένεσιν ἀκουστέον , ἵν’ ᾖ γένεσις τοῦ μέλλοντος ἔτι κυΐσκεσθαι ἀλλ’ οὐ σπέρμα τοῦ σπερμαίνοντος . οὐ γὰρ ἀφικνεῖσθαι λέγει καὶ εἰσοικίζεσθαι εἴς τι(νος ) φιλοκάλου σπέρμα ἀλλ’ εἰς γένεσιν ἀνδρὸς φιλοκάλου , ἴνα μὴ ὁ τίκτων ᾖ ὁ φιλόκαλος ἀλλ’ ὁ γεννώμενος . ὅτι δὲ μετὰ τὴν τοῦ σώματος τελείωσιν εἰς φῶς ἐξελθόντων ἀπὸ τῆς μητρὸς ἡ ψυχὴ κατὰ Πλάτωνα εἰσοικίζεται , λέγεται μὲν κἀν τῷ Τιμαίῳ · ἐπὶ γὰρ ὅλῳ τῷ σώματι κατασκευασθέντι ἐπάγει τὴν ψυχήν · ἀλλὰ κἀν τῷ Φαίδρῳ ὡσαύτως καὶ σχεδὸν πανταχοῦ ἐν οἷς λέγει τὴν ψυχὴν λαμβανομένην τοῦ σώματος ζῷον τὸ συναμφότερον ἀπεργάζεσθαι .
Lemmas: Αὐτάρκης δέ ὁ συνίημι δύναμαι εἰς γνῶσις ὁ ὁ Πλάτων δόξα ὁ ὁ σπέρμα εἴρω ὑπό αὐτός οἷος ἀπό δένδρον καρπός ( ὅς δή ἀποδρέπτομαι ὁ ἐπιθυμητικός δύναμις ὁ ἐν ὁ γεννητικός μόριον ὁ γονεύς καί οὗτος ὥσπερ εἰς ἄρουρα ὁ μήτρα κατασπείρω , εἰς ὁ 〈 σαφῶς γιγνώσκω ὅτι φυτικός διοίκησις ἐν ὁ μήτρα ὁ ἔμβρυον κατά Πλάτων καί οὔπω ὁ αὐτοκίνητος Ψυχή μέτοχος . ἀλλά πῶς , φημί , φημί ζῷον κατασπείρω ; οὗτος δέ μέγας παρίημι ἑαυτοῦ ἐξαπατάω · οὖον γάρ ἁπλόος φημί ζῷον κατασπείρω , ἐν-εἰμί καί εἰμί οὕτως φημί ἀκούω ὡς ὁ φυτόν μικρός πρόσθεν ἀκούω αὐτός ζῷον λέγω , ἀλλά τίς φημί ; “ ἀόρατος ὑπό μικρότης καί ἄπλαστος ζῷον κατασπείρω ” · ὁ δέ ἄπλαστος οὐδέπω ( Ἵζω · κἀν πλάσσω δέ καί ἐκτρέφω , ἀλλά ὁ πλάσμα σῶμα εἰμί ἴδιος καί ὁ ἐκτρέφω ὑπό φυτικός δύναμις , οὖον ὁ ἄλλος Ψυχή τῆ ) τε οὔσ(ης ) κύριος ζῷον ) . “ καί μ(ε)τὰ ( τοῦτος εἰς ( ὅς ” φημί “ ἄγω ) ζῷον ἀποτελέω γένεσις ” · ἀποτελέω δέ γένεσις ὁ δύναμαι γίγνομαι ζῷον . οὕτως ὁ ἐμψυχία ὁ αὐτοκίνητος Ψυχή μετά ὁ εἰς φώς ἐκ ὁ μήτηρ προέρχομαι σαφῶς γιγνώσκω εὑρίσκω Πλάτων . ἀλλά πῶς , φημί , φημί ποῦ ὁ Ψυχή ἐπέξειμι ὁ συμφορά “ εἰ ἀπόκειμαι καί ὁ κυέω γίγνομαι ” ; ἀγνοέω δέ ὁ λέγω οὗτος ὡς ἕτερος εἰμί κύω εἰμί καί ἕτερος ὁ “ ὁ κυέω γίγνομαι ” · ὁ μέν γάρ αὐτός τίς κυίσκομαι λέγω , ὁ δέ ἐν ὁ κυέω εἰσοικίζω . ὥσπερ οὖν εἰμί τις λέγω συμφορά Ψυχή εἰμί ὁ ὁ θνητός γίγνομαι , οὖον θνητός φημί γίγνομαι ἀλλά ὅτι ἐν ὁ θνητός εἰσοικίζω , οὗτος δήπου χρή καί ὁ “ ὁ κυέω ” ἀκούω ὅτι ἐν ὁ γένος ὁ κυέω καί θνητός γίγνομαι , ἀλλά οὐ ὅτι παρά ὅς καιρός κυίσκομαι καί αὐτός οὗτος συγκυΐσκομαι . ὡσαύτως δέ παρακούω ἐν [ ἐν ] ὁ Φαῖδρος λέγω ὁ πλεῖστος ὁράω ψυχή εἰς γονή εἶμι ἀνήρ φιλόκαλος τις καί μουσικός · γονή γάρ οὖον ὁ σπέρμα , ὁ δέ γένεσις ἀκούω , ἵνα εἰμί γένεσις ὁ μέλλω ἔτι κυίσκομαι ἀλλά οὖον σπέρμα ὁ σπερμαίνω . οὖον γάρ ἀφικνέομαι λέγω καί εἰσοικίζω εἰς τι(νος ) φιλόκαλος σπέρμα ἀλλά εἰς γένεσις ἀνήρ φιλόκαλος , ἵνα μή ὁ τίκτω εἰμί ὁ φιλόκαλος ἀλλά ὁ γεννάω . ὅτι δέ μετά ὁ ὁ σῶμα τελέω εἰς φάος ἐξέρχομαι ἀπό ὁ μήτηρ ὁ ψυχή κατά Πλάτων εἰσοικίζω , λέγω μέν ἐν ὁ Τίμαιος · ἐπί γάρ ὅλος ὁ σῶμα κατασκευάζω ἐπάγω ὁ Ψυχή · ἀλλά ἐν ὁ Φαῖδρος ὡσαύτως καί σχεδόν πανταχοῦ ἐν ὅς λέγω ὁ ψυχή λαμβάνω ὁ σῶμα ζῷον ὁ συναμφότεροι ἀπεργάζομαι .