pseudo-galenus.ad-gaurum-quomodo-animetur-fetus 4
Ἀλλ’ ὁ Πλάτων , φασί , λέγει τρίτου μορίου τῆς ψυχῆς τοῦ ἐπιθυμητικοῦ μέρος εἶναι τὴν ἐν τῷ σπέρματι φύσιν , τὸ δ’ ἐπιθυμητικὸν δι’ ἡδονῆς ἄγεσθαι καὶ λύπης καὶ σιτίων ὀρέγεσθαι καὶ τροφῆς , εἶναι δὲ τὰς μὲν ἡδονὰς καὶ τὰς λύπας αἰσθήσεις ἢ ἀναδιδομένας γε εἰς αἴσθησιν κινήσεις , τὰς δὲ ὀρέξεις ὁρμάς · ὥστε αἰσθήσεως καὶ ὁρμῆς ὄντα μέτοχα , οἷς τὸ ζῷον τοῦ μὴ ζῴου διενήνοχε , πῶς οὐκ ἂν εἴη ζῷα τὰ ἔμβρυα ; οἱ δὲ ταῦτα λέγοντες ἀγνοοῦσι καὶ τὰ φυτὰ ζῷα ποιοῦντες , ὡς ἂν καὶ τούτων διοικουμένων ὑπὸ φύσεως ἣ μέρος ἦν τοῦ ἐπιθυμητικοῦ τῆς ψυχῆς μορίου , ἡμῖν αὐτάρκους ὄντος εἰ τοῖς φυτοῖς παραπλησίως συγχωροῖεν ζῆν τὰ ἔμβρυα ἀλλὰ μὴ τοῖς ἰδίως λεγομένοις ζῴοις , εἰ καὶ πάλιν ἐκεῖνοι ὑπὸ σπουδῆς τὸ διάφορον φυτοῦ τε καὶ ζῴου ἀναιροῦσι μαχόμενοι ταῖς ἐναργείαις καὶ διὰ μείζονος ἀτοπίας πρὸς τὴν προκειμένην ζήτησιν ἀπαντῶντες , οὐδὲ τοῦ Πλάτωνος ( ὅ)πως μέρος τὸ φυτικὸν τοῦ ἐπιθυμητικοῦ λέγει ξυνιέντες οὐδὲ δι’ ἣν αἰτίαν ζῷα τὰ φυτὰ λέγειν οὐκ ἀπαξιοῖ γνῶναι σπουδάσαντες . Πλάτων γὰρ οὐχ ὥσπερ οἱ ἄλλοι τὸ ζῷον τοῦ μὴ ζῴου αἰσθήσει καὶ ὁρμῇ διακρίνουσιν , οὑτωσὶ καὶ αὐτὸς τούτοις τῶν μὴ ζῴων ἀξιοῖ διαφέρειν τὰ ζῷα , ζωῆς δὲ καὶ ἀζωίας τὸ διάφορον ποιούμενος εἰκότως καὶ τὰ φυτὰ ὡς ἂν ἤδη ζῶντα συμπεριλαμβάνει τοῖς ζῴοις , ἀλλ’ ὅμως ἄχρι τῆς προσηγορίας τὸ κοινὸν δίδωσι πρὸς τὰ ἰδίως καλούμενα ζῷα καὶ τῆς αὐτοκινήτου ψυχῆς μετεσχηκότα . δηλώσει δ’ αὐτὰ τὰ ῥηθέντα ὑπ’ αὐτοῦ παρατεθέντα τό τε δοκοῦν ἑαυτῷ καὶ τὴν ἐκείνων πλάν(ην ) · λέγει γὰρ οὕτως · “ ἐπειδὴ δὲ πάντ’ ἦν τὰ τοῦ θνητοῦ ζῴου ξυμπεφυκότα μέρη καὶ μέλη , τὴν δὲ ζωὴν ἐν πυρὶ καὶ πνεύματι ξυνέβαινεν ἐξ ἀνάγκης ἔχειν αὐτό , καὶ διὰ ταῦτα ὑπὸ τούτων τηκόμενον κενούμενόν 〈 τ’ 〉 ἔφθινε , βοήθειαν αὐτῷ θεοὶ μηχανῶνται · τῆς γὰρ ἀνθρωπίνης ξυγγενῆ φύσεως φύσιν ἄλλαις ἰδέαις καὶ αἰσθήσεσι κεραννύντες ὥσθ’ ἕτερον εἶναι ζῷον φυτεύουσιν · ἃ δὴ νῦν ἥμερα δένδρα καὶ φυτὰ καὶ σπέρματα παιδευθέντα ὑπὸ γεωργίας τιθασσῶς πρὸς ἡμᾶς ἔσχε , πρὶν δὲ ἦν μόνα τὰ τῶν ἀγρίων γένη πρεσβύτερα τῶν ἡμέρων ὄντα . πᾶν γὰρ ὅτιπερ ἂν μετάσχῃ τοῦ ζῆν ζῷον μὲν ἂν ἐν δίκῃ λέγοιτο ὀρθότατα . μετέχει γε μὴν τοῦτο ὃ νῦν ( λέ)γομεν τοῦ τρίτου ψυχῆς εἴδους ὃ μεταξὺ φρενῶν ὀμφαλοῦ τε ἱδρῦσθαι λόγος , ᾧ δόξης μὲν λογισμοῦ τε καὶ νοῦ μέτεστι τὸ μηδέν , αἰσθήσεως δὲ ἡδεί(ας ) καὶ ( ἀ)λγεινῆς μετὰ ἐπιθυμιῶν · π(άσ)χον γὰρ διατελεῖ πάντα στραφέντι δ’ αὐτῷ ἐν ἑαυτῷ περὶ αὑτό , τὴν μὲν ἔξωθ(εν ) ἀπωσαμένῳ κίνησιν τῇ δ’ οἰκείᾳ χρησαμένῳ , τῶν αὑτοῦ τι λογίσασθαι κατιδόντι φύσει οὐ παραδέδωκεν ἡ γένεσις . διὸ δὴ ζῇ μὲν ἔστι τε οὐχ ἕτερον ζῴου , μόνιμον δὲ καὶ κατερριζωμένον πέπηγε διὰ τὸ τῆς ὑφ’ ἑαυτοῦ κινήσεως ἐστερῆσθαι . ” τὰ μὲν δὴ τοῦ Πλάτωνος ταῦτα , ὅλ(ως ) δὲ ( του ) φιλοσόφου μηδὲν ξυνιέναι κινδυνεύουσιν οἱ ζῷον ἡγούμενοι τὸ ἔμβρυον ( κατὰ ) τὸν Πλάτωνα ὡς νῦν ζητοῦμεν εἰ ζῷον · εἰ μὲν γὰρ παρὰ τὸ ζῆν καλεῖν τις ζῷον ἐθέλοι , συγχωροῦμεν , τὴν δ’ αὐτοκίνητον ψυχὴν ἣν κυηθὲν ἴσχει μηδ’ αὐτόν πως συγχωρεῖν τὸν Πλάτωνα ἔχειν διαβεβαιούμεθα , ζῷον δ’ οὕτως εἶναι ὡς τὰ φυτά . τίς οὖν ἡ αἴσθησις καὶ ἡ ὄρεξις τῶν φυτῶν ; ὁμώνυμος , φησὶν ὁ Πλάτων , καὶ οὐχ ἡ αὐτὴ τῇ τῶν ἰδίως καλουμένων ζῴων · τὸ γὰρ ( ὁ)μών(υμον ) παριστὰς ἔφη · “ τῆς ἀνθρωπίνης συγγενῆ φύσεως φύσιν ἄλλαις ἰδέαις καὶ αἰσθήσεσι κεραννύντες ὥσθ’ ἕτερον ζῷον εἶναι φυτεύουσι ” τὰ ἥμερα δένδρα καὶ τὰ σπέρματα . ἄλλαις οὖν αἰσθήσεσι καὶ ἄλλαις ὀρέξεσι χρῆται τὰ φυτὰ καὶ ἑτέρως ἐστὶ ζῷα ἢ ὡς [ τὰ φυτὰ ] οἱ ἄνθρωποι · ὥστε κἂν αἴσθησιν ἔχῃ τὰ ἔμβρυα κατὰ Πλάτωνα κἂν ὄρεξιν κἂν ζῷα λέγηται , ἀλλ’ ὁμωνύμως γε ἔχει ταῦτα καὶ λέγεται ζῷα , τοῖς μέντοι φυτοῖς συνωνύμως , ὡς καὶ αὐτὸν σαφῶς λέγοντα δείξομεν . ὡς οὖν τὰ φυτὰ λέγει μετέχειν “ τοῦ τρίτου ψυχῆς εἴδους ὃ μεταξὺ φρενῶν [ τε καὶ ] ὀμφαλοῦ 〈 τε 〉 ἱδρῦσθαι λόγος , ᾧ δόξης μὲν λογισμοῦ τε καὶ νοῦ μέτεστι τὸ μηδέν , αἰσθήσεως δὲ ἡδείας καὶ ἀλγεινῆς μετὰ ἐπιθυμιῶν ” καὶ ὅμως τούτων μέτοχα ὄντα οὐκέτι ζῷα ὡς ζῷα λέγεται τὰ τῆς ψυχῆς αὐτοκινήτου μέτοχα , ἀλλὰ μόνον φύσεως παθητικῆς μετέχει , ἣν οὐκ ὤκνουν ψυχὴν καλεῖν καὶ τὸ κατ’ αὐτὴν ἐπιφερόμενον τοῖς ὑποκειμένοις κίνημα ζωὴν ὁμωνύμως τῷ ἐκ τῆς αὐτοκινήτου προσαγορεύειν , οὕτως τῆς αὐτῆς ταύτης δυνάμεως μέτοχα τὰ ἔμβρυα ὄντα καὶ ζῷα κατ’ αὐτὸν καὶ ἔμψυχα καλούμενα καὶ αἰσθήσεως μετέχοντα καὶ ἐπιθυμίας οὐκ ἔστιν ἐκείνως ζῷα ὡς τὰ τὴν αὐτοκίνητον ψυχὴν κεκτημένα , περὶ ἧς πότε εἰσκρίνεται τὴν ζήτησιν τὰ νῦν ἐνεστησάμεθα . πλανᾶσθαι δὲ οὐ χρὴ συγχεομένους ὑπὸ τῆς ὁμωνυμίας , ἀλλ’ ὥσπερ λέγοντος παιδεύεσθαι τὰ φυτὰ ﻿ ὑπὸ γεωργίας καὶ τιθασσῶς πρὸς ἡμᾶς ἴσχειν , πρὶν δὲ εἶναι μόνα 〈 τὰ 〉 ἄγρια , οὔτε νοῦν διὰ τοῦτο καὶ λογισμὸν ἐπ’ αὐτῶν καὶ ἦθος ἐκδεχόμεθα , ἐφ’ ὧν κυρίως παιδεία καὶ τιθασσεία καὶ ἀγριότης λέγεται , κατὰ μεταφορὰν δὲ ἢ καὶ ὁμωνύμως , οὕτως καὶ τὰς αἰσθήσεις καὶ τὰς ὀρέξεις καὶ τὰς ἐπιθυμίας ἀκουστέον τὰς κατὰ ἀναλογίαν καὶ ὁμωνύμως λεγομένας ἀλλ’ οὐχὶ τὰς ἐκ ψυχῆς τῆς αὐτοκινήτου ἀποδιδομένας , περὶ ἧς τῆς εἰσκρίσεως ἐνέστηκεν ἡμῖν ὁ λόγος συγχω(ρ)οῦσι τῆς μὲν ὡς ἑτέρως καὶ πληγαῖς καὶ πάθεσι λεγομένης ψυχῆς ἧς καὶ τὰ φυτὰ μετείληχεν 〈 μετ〉έχειν καὶ τὰ ἔμβρυα , τῆς δ’ αὐτοκινήτου πρὸ τῆς ἐκ γαστρὸς ἐξόδου ἄμοιρα εἶναι καὶ κατὰ Πλάτωνα , κἂν τὰ μάλιστα αἰσθήσεως καὶ ἡδονῆς τῆς φυτικῆς ( ὑπά)ρχῃ μέτοχα . ὅλως γὰρ ὁ ἀνὴρ ἔοικεν οὐχ ὥσπερ οἱ ἄλλοι τὰς αἰσθήσεις τάττουσιν ἐπὶ τὴν γιγνομένην τύπωσιν ἐν ψυχῇ διὰ [ τῆς ] τῶν αἰσθητηρίων προσπαθεί(ας ) γενομέν(ης , ο)ὑτω(σὶ ) καὶ αὐτ(ός ) , ἀλλὰ τ(ὴν σω)ματ(ικ)ὴν κίνησιν , ἧς μετέχει καὶ τὰ φυτά , αἴσθησιν καλεῖν , τὴν δὲ τῇ σωματικῇ κινήσει τῆς ψυχῆς σύζυγον κίνησιν δόξαν προσαγορεύειν , ἐξ ἀμφοῖν τε τῆς τε ἀλόγου παθητικῆς κινήσεως , ἣν αἴσθησιν προσαγορεύει ἀλλ’ οὐ κίνησιν αἰσθητηρίων , καὶ τῆς δόξης , ἣν οἱ ἄλλοι τύπωσιν τῆς ψυχῆς εἶναι τίθενται , συνιστάναι τῶν αἰσθητῶν τὴν κατάληψιν , καὶ διὰ τοῦτο ἀφοριζόμενος τὸ αἰσθητὸν “ τὸ δ’ αὖ δόξῃ ” φησὶν “ μετ’ αἰσθήσεως ἀλόγου περιληπτόν ” . τὰς πληγὰς οὖν τὰς ἀσυνέτους καὶ ἀγνώστους καὶ ἀφαντάστους † τὰς πρὸς τῆς κατ’ αὐτῆς τῆς δοξαστικῆς ψυχῆς συναρμόσας τοῦ γνωρίσματος καὶ ἐν τοῖς φυτοῖς τιθεὶς εἰκότως αἰσθήσεως αὐτὰ μετέχειν λέγει · κεφαλαιοῖ δὲ τὸν λόγον εἰς τὸ τῆς ψυχῆς ἐκεῖνα μὴ μετέ(χειν ) τῆς αὐτοκινήτου καὶ δοξαστικῆς τε ὁμοῦ καὶ λογιστικῆς καὶ ὡς ἂν οἱ ἄλλοι φαί(ησαν ) αἰσθητικῆς τε καὶ ὁρμητικῆς , λέγων · “ πάσχον γὰρ διατελεῖ ” τὸ φυτὸν “ πάντα , στραφέντι δὲ αὐτῷ ἐν ἑαυτῷ περὶ αὑτό , τὴν μὲν ἔξωθεν παρωσαμένῳ κίνησιν τῇ δ’ οἰκείᾳ χρησαμένῳ , τῶν αὑτοῦ 〈 τι 〉 λογίσασθαι κατιδόντι φύσει οὐ παρέδωκεν ἡ γένεσις ” . ταὐτὸ δ’ ἄν τις εἴποι καὶ ἐπὶ τοῦ ἐμβρύου , καὶ ἔτι γε μᾶλλον 〈 ὃ 〉 ἐπάγει περὶ τοῦ φυτοῦ , ἐπεὶ κἀκείνῳ ὡσαύτως πρόσεστι · λέγει δέ · “ διὸ δὴ ζῇ μὲν ἔστι τε οὐχ ἕτερον ζῴου , μόνιμον δὲ καὶ κατερριζωμένον πέπηγε διὰ τὸ τῆς ὑφ’ ἑαυτοῦ κινήσεως ἐστερῆσθαι . ” ἐρριζωμένον γὰρ καὶ τὸ ἔμβρυον ἐξ ὀμφαλοῦ μένει ἐντός , ζῷον μὲν [ καὶ ] ἀπὸ τοῦ ζῆν κληθέν , τῆς δ’ αὐτοκινήτου ψυχῆς οὐδέπω μετέχον .
Lemmas: ἀλλά ὁ Πλάτων , φημί , λέγω τρίτος μόριον ὁ Ψυχή ὁ ἐπιθυμητικός μέρος εἰμί ὁ ἐν ὁ σπέρμα φύσις , ὁ δέ ἐπιθυμητικός διά ἡδονή ἄγω καί λύπη καί σιτίον ὀρέγω καί τροφή , εἰμί δέ ὁ μέν ἡδονά καί ὁ λύπη αἴσθησις ἢ ἀναδίδωμι γε εἰς αἴσθησις κινέω , ὁ δέ ὄρεξις ὁρμή · ὥστε αἴσθησις καί ὁρμή εἰμί μέτοχος , ὅς ὁ ζῷον ὁ μή ζῷον διαφέρω , πῶς οὐ εἄν εἰμί ζῷον ὁ ἔμβρυον ; ὁ δέ οὗτος λέγω ἀγνοέω καί ὁ φυτόν ζῷον ποιέω , ὡς εἄν καί οὗτος διοικέω ὑπό φύσις ὅς μέρος εἰμί ὁ ἐπιθυμητικός ὁ Ψυχή μόριον , ἐγώ αὐτάρκης εἰμί εἰμί ὁ φυτός παραπλήσιος συγχωρέω ζῶ ὁ ἔμβρυον ἀλλά μή ὁ ἰδίως λέγω ζῷον , εἰμί καί πάλιν ἐκεῖνος ὑπό σπουδή ὁ διάφορος φυτός τε καί ζῷον ἀναιρέω μάχομαι ὁ ἐνάργεια καί διά μείζων ἀτοπία πρός ὁ πρόκειμαι ζήτησις ἀπαντάω , οὐδέ ὁ Πλάτων ( ὅπως μέρος ὁ φυτικός ὁ ἐπιθυμητικός λέγω συνίημι οὐδέ διά ὅς αἴτιος ζῷον ὁ φυτόν λέγω οὐ ἀπαξιόω γιγνώσκω σπουδάζω . Πλάτων γάρ οὐ ὥσπερ ὁ ἄλλος ὁ ζῷον ὁ μή ζῷον αἴσθησις καί ὁρμή διακρίνω , οὑτωσί καί αὐτός οὗτος ὁ μή ζῷον ἀξιόω διαφέρω ὁ ζῷον , ζωή δέ καί ἀζωΐα ὁ διάφορος ποιέω εἰκότως καί ὁ φυτόν ὡς εἄν ἤδη ζῶ συμπεριλαμβάνω ὁ ζῷον , ἀλλά ὅμως ἄχρι ὁ προσηγορία ὁ κοινός δίδωμι πρός ὁ ἰδίως καλέω ζῷον καί ὁ αὐτοκίνητος Ψυχή μετέχω . δήλωσις δέ αὐτός ὁ εἴρω ὑπό αὐτός παρατίθημι ὁ τε δοκέω ἑαυτοῦ καί ὁ ἐκεῖνος πλάνη ) · λέγω γάρ οὕτως · “ ἐπεί δέ πᾶς εἰμί ὁ ὁ θνητός ζῷον συμφύω μέρος καί μέλος , ὁ δέ ζωή ἐν πῦρ καί πνεῦμα συμβαίνω ἐκ ἀνάγκη ἔχω αὐτός , καί διά οὗτος ὑπό οὗτος τήκω κενόω 〈 τε 〉 φθίω , βοήθεια αὐτός θεός μηχανάομαι · ὁ γάρ ἀνθρώπινος συγγενής φύσις φύσις ἄλλος ἰδέα καί αἴσθησις κεράννυμι ὥστε ἕτερος εἰμί ζῷον φυτεύω · ὁ δή νῦν ἥμερος δένδρον καί φυτόν καί σπέρμα παιδεύω ὑπό γεωργία τιθασσῶς πρός ἐγώ ἔχω , πρίν δέ εἰμί μόνος ὁ ὁ ἄγριος γένος πρέσβυς ὁ ἥμερος εἰμί . πᾶς γάρ ὅτιπερ εἄν μετέχω ὁ ζῶ ζῷον μέν εἄν ἐν δίκη λέγω ὀρθός . μετέχω γε μήv οὗτος ὅς νῦν ( λέγω ὁ τρίτος Ψυχή εἶδος ὅς μεταξύ φρήν ὀμφαλός τε ἱδρύω λόγος , ὅς δόξα μέν λογισμός τε καί νόος μέτειμι ὁ μηδείς , αἴσθησις δέ ἡδύς ) καί ( ἀλγεινός μετά ἐπιθυμία · πάσχω γάρ διατελέω πᾶς στρέφω δέ αὐτός ἐν ἑαυτοῦ περί ἑαυτοῦ , ὁ μέν ἔχω ) ἀπωθέω κίνησις ὁ δέ οἰκεῖος χράω , ὁ αὐτός τίς λογίζομαι καθοράω φύσις οὖον παραδίδωμι ὁ γένεσις . διό δή ζῶ μέν εἰμί τε οὐ ἕτερος ζῷον , μόνιμος δέ καί καταρριζόω πήγνυμι διά ὁ ὁ ὑπό ἑαυτοῦ κίνησις στερέω . ” ὁ μέν δή ὁ Πλάτων οὗτος , ὅλος ) δέ ( ὁ ) φιλόσοφος μηδείς συνίημι κινδυνεύω ὁ ζῷον ἡγέομαι ὁ ἔμβρυον ( κατά ) ὁ Πλάτων ὡς νῦν ζητέω εἰμί ζῷον · εἰμί μέν γάρ παρά ὁ ζῶ καλέω τις ζῷον ἐθέλω , συγχωρέω , ὁ δέ αὐτοκίνητον ψυχή ὅς κυέω ἴσχω μηδέ αὐτός πως συγχωρέω ὁ Πλάτων ἔχω διαβεβαιόω , ζῷον δέ οὕτως εἰμί ὡς ὁ φυτός . τίς οὖν ὁ αἴσθησις καί ὁ ὄρεξις ὁ φυτός ; ὁμώνυμος , φημί ὁ Πλάτων , καί οὐ ὁ αὐτός ὁ ὁ ἰδίως καλέω ζῷον · ὁ γάρ ( ὁμώνυμος ) παρίστημι φημί · “ ὁ ἀνθρώπινος συγγενής φύσις φύσις ἄλλος ἰδέα καί αἴσθησις κεράννυμι ὥστε ἕτερος ζῷον εἰμί φυτεύω ” ὁ ἥμερος δένδρον καί ὁ σπέρμα . ἄλλος οὖν αἴσθησις καί ἄλλος ὄρεξις χράω ὁ φυτόν καί ἑτέρως εἰμί ζῷον ἢ ὡς [ ὁ φυτόν ] ὁ ἄνθρωπος · ὥστε κἀν αἴσθησις ἔχω ὁ ἔμβρυον κατά Πλάτων κἀν ὄρεξις κἀν ζῷον λέγω , ἀλλά ὁμώνυμος γε ἔχω οὗτος καί λέγω ζῷον , ὁ μέντοι φυτός συνώνυμος , ὡς καί αὐτός σαφῶς λέγω δείκνυμι . ὡς οὖν ὁ φυτόν λέγω μετέχω “ ὁ τρίτος Ψυχή εἶδος ὅς μεταξύ φρήν [ τε καί ] ὀμφαλός 〈 τε 〉 ἱδρύω λόγος , ὅς δόξα μέν λογισμός τε καί νόος μέτειμι ὁ μηδείς , αἴσθησις δέ ἡδύς καί ἀλγεινός μετά ἐπιθυμία ” καί ὅμως οὗτος μέτοχος εἰμί οὐκέτι ζῷον ὡς ζῷον λέγω ὁ ὁ Ψυχή αὐτοκίνητος μέτοχος , ἀλλά μόνος φύσις παθητικός μετέχω , ὅς οὐ ὀκνέω ψυχή καλέω καί ὁ κατά αὐτός ἐπιφέρω ὁ ὑπόκειμαι κίνημα ζωή ὁμώνυμος ὁ ἐκ ὁ αὐτοκίνητος προσαγορεύω , οὕτως ὁ αὐτός οὗτος δύναμις μέτοχος ὁ ἔμβρυον εἰμί καί ζῷον κατά αὐτός καί ἔμψυχος καλέω καί αἴσθησις μετέχω καί ἐπιθυμία οὐ εἰμί ἐκείνως ζῷον ὡς ὁ ὁ αὐτοκίνητον ψυχή κτάομαι , περί ὅς πότε εἰσκρίνω ὁ ζήτησις ὁ νῦν ἐνίστημι . πλανάω δέ οὖον χρή συγχέω ὑπό ὁ ὁμωνυμία , ἀλλά ὥσπερ λέγω παιδεύω ὁ φυτόν ﻿ ὑπό γεωργία καί τιθασσῶς πρός ἐγώ ἴσχω , πρίν δέ εἰμί μόνος 〈 ὁ 〉 ἄγριος , οὔτε νόος διά οὗτος καί λογισμός ἐπί αὐτός καί ἦθος ἐκδέχομαι , ἐπί ὅς κύριος παιδεία καί τιθασσεία καί ἀγριότης λέγω , κατά μεταφορά δέ ἢ καί ὁμώνυμος , οὕτως καί ὁ αἴσθησις καί ὁ ὄρεξις καί ὁ ἐπιθυμία ἀκούω ὁ κατά ἀναλογία καί ὁμώνυμος λέγω ἀλλά οὐ ὁ ἐκ Ψυχή ὁ αὐτοκίνητος ἀποδίδωμι , περί ὅς ὁ εἴσκρισις ἐνίστημι ἐγώ ὁ λόγος συγχωρέω ὁ μέν ὡς ἑτέρως καί πληγή καί πάθος λέγω Ψυχή ὅς καί ὁ φυτόν μεταλαγχάνω 〈 μετέχω καί ὁ ἔμβρυον , ὁ δέ αὐτοκίνητος πρό ὁ ἐκ γαστήρ ἔξοδος ἄμοιρος εἰμί καί κατά Πλάτων , κἀν ὁ μάλιστα αἴσθησις καί ἡδονή ὁ φυτικός ( ὑπάρχω μέτοχος . ὅλως γάρ ὁ ἀνήρ ἔοικα οὐ ὥσπερ ὁ ἄλλος ὁ αἴσθησις τάσσω ἐπί ὁ γίγνομαι τύπτω ἐν Ψυχή διά [ ὁ ] ὁ αἰσθητήριον προσπάθεια ) γίγνομαι , οὗτος ) καί αὐτός ) , ἀλλά τ(ὴν σωματικός κίνησις , ὅς μετέχω καί ὁ φυτός , αἴσθησις καλέω , ὁ δέ ὁ σωματικός κινέω ὁ Ψυχή σύζυγος κίνησις δόξα προσαγορεύω , ἐκ ἄμφω τε ὁ τε ἄλογος παθητικός κίνησις , ὅς αἴσθησις προσαγορεύω ἀλλά οὖον κίνησις αἰσθητήριον , καί ὁ δόξα , ὅς ὁ ἄλλος τύπτω ὁ Ψυχή εἰμί τίθημι , συνίστημι ὁ αἰσθητής ὁ κατάληψις , καί διά οὗτος ἀφορίζω ὁ αἰσθητός “ ὁ δέ αὖος δόξα ” φημί “ μετά αἴσθησις ἄλογος περιληπτός ” . ὁ πληγάς οὖν ὁ ἀσύνετος καί ἄγνωστος καί ἀφάνταστος † ὁ πρός ὁ κατά αὐτός ὁ δοξαστικός Ψυχή συναρμόζω ὁ γνώρισμα καί ἐν ὁ φυτός τίθημι εἰκότως αἴσθησις αὐτός μετέχω λέγω · κεφάλαιος δέ ὁ λόγος εἰς ὁ ὁ Ψυχή ἐκεῖνος μή μετέχω ) ὁ αὐτοκίνητος καί δοξαστικός τε ὁμοῦ καί λογιστικός καί ὡς εἄν ὁ ἄλλος φαίνω ) αἰσθητικός τε καί ὁρμητικός , λέγω · “ πάσχω γάρ διατελέω ” ὁ φυτόν “ πᾶς , στρέφω δέ αὐτός ἐν ἑαυτοῦ περί ἑαυτοῦ , ὁ μέν ἔξωθεν παροράω κίνησις ὁ δέ οἰκεῖος χράω , ὁ αὐτός 〈 τίς 〉 λογίζομαι καθοράω φύσις οὖον παραδίδωμι ὁ γένεσις ” . αὐτός δέ ἄν τις εἶπον καί ἐπί ὁ ἔμβρυον , καί ἔτι γε μᾶλλον 〈 ὅς 〉 ἐπάγω περί ὁ φυτός , ἐπεί ἐκεῖνος ὡσαύτως πρόσειμι · λέγω δέ · “ διό δή ζῶ μέν εἰμί τε οὐ ἕτερος ζῷον , μόνιμος δέ καί καταρριζόω πήγνυμι διά ὁ ὁ ὑπό ἑαυτοῦ κίνησις στερέω . ” ῥιζόω γάρ καί ὁ ἔμβρυον ἐκ ὀμφαλός μένω ἐντός , ζῷον μέν [ καί ] ἀπό ὁ ζῶ καλέω , ὁ δέ αὐτοκίνητος Ψυχή οὐδέπω μετέχω .