procopius-history.de-aedificiis-lib-1-6 1.16
1.2.1 Ἀγορά τις πρὸ τοῦ βουλευτηρίου ἐτύγχανεν οὖσα · καλοῦσι δὲ Αὐγουσταῖον τὴν ἀγορὰν οἱ Βυζάντιοι . ἐνταῦθα ξυνθῆκαι λίθων οὐχ ἧσσον ἢ ἑπτὰ ἐν τετραγώνῳ πεποίηνται , κατὰ μὲν ἀπόβασιν ξυγκείμεναι πᾶσαι , τοσοῦτον δὲ ἑκάστη τῆς ἔνερθεν οὔσης ἐλασσουμένη καὶ ἀποδέουσα , ὥστε δὴ τῶν λίθων ἕκαστον τῇ ἐμβολῇ προὔχοντα βαθμὸν γεγονέναι τῶν τε ἀνθρώπων τοὺς ἐκείνῃ ἀγειρομένους ἐπ' αὐτῶν ὥσπερ ἐπὶ βάθρων καθῆσθαι . ἐν δὲ τῇ τῶν λίθων ὑπερβολῇ κίων ἐπανέστηκεν ἐξαίσιον ὅσον , οὐ μονοειδὴς μέντοι , ἀλλὰ λίθοις ἐν περιδρόμῳ εὐμεγέθεσι σύνθετος , ἐγγωνίοις μὲν τῇ ἐντομῇ οὖσιν , ἐς δὲ ἀλλήλους ἐμπειρίᾳ τῶν λιθοδόμων ἐναρμοσθεῖσι . χαλκὸς δὲ ἄριστος ἔν τε πίναξι καὶ στεφάνοις διαχυθεὶς περιβάλλει πανταχόθι τοὺς λίθους , ἐν μὲν τῷ βεβαίῳ συνδέων , ἐν κόσμῳ δὲ αὐτοὺς συγκαλύπτων , καὶ τά τε ἄλλα σχεδόν τι πάντα καὶ διαφερόντως τά τε ἄνω καὶ τὰ κάτω ἐς τοῦ κίονος τὸν τύπον ἀπομιμούμενος . ὁ δὲ χαλκὸς οὗτος τὸ μὲν χρῶμά ἐστι χρυσοῦ ἀκιβδήλου πρᾳότερος , τὴν δὲ ἀξίαν οὐ παρὰ πολὺ ἀποδέων ἰσοστάσιος ἀργύρῳ εἶναι . ἐν δὲ τοῦ κίονος τῇ κορυφῇ χαλκοῦς ἕστηκεν ὑπερμεγέθης ἵππος , τετραμμένος πρὸς ἕω , θέαμα λόγου πολλοῦ ἄξιον . ἔοικε δὲ βαδιουμένῳ καὶ τοῦ πρόσω λαμπρῶς ἐχομένῳ . ποδῶν τῶν προσθίων ἀμέλει τὸν μὲν ἀριστερὸν μετεωρίζει , ὡς ἐπιβησόμενον τῆς ἐπίπροσθεν γῆς , ὁ δὲ δὴ ἕτερος ἐπὶ τοῦ λίθου ἠρήρεισται , οὗ ὕπερθέν ἐστιν , ὡς τὴν βάσιν ἐκδεξόμενος · τοὺς δὲ ὀπισθίους οὕτω ξυνάγει ὡς , ἐπειδὰν τὸ μὴ ἑστήξειν αὐτοῖς ἐπιβάλλοι , ἐν ἑτοίμῳ εἶεν . τούτῳ δὴ τῷ ἵππῳ χαλκῆ ἐπιβέβηκε τοῦ βασιλέως εἰκὼν κολοσσῷ ἐμφερής . ἔσταλται δὲ Ἀχιλλεὺς ἡ εἰκών . οὕτω γὰρ τὸ σχῆμα καλοῦσιν ὅπερ ἀμπέχεται . τάς τε γὰρ ἀρβύλας ὑποδέδεται καὶ τὰ σφυρά ἐστι κνημίδων χωρίς . εἶτα ἡρωϊκῶς τεθωράκισται καὶ κράνος αὐτῷ τὴν κεφαλὴν σκέπει δόξαν ὡς κατασείοιτο παρεχόμενον , αἴγλη τέ τις ἐνθένδε αὐτοῦ ἀπαστράπτει . φαίη τις ἂν ποιητικῶς εἶναι τὸν ὀπωρινὸν ἐκεῖνον ἀστέρα . βλέπει δὲ πρὸς ἀνίσχοντά που τὸν ἥλιον , τὴν ἡνιόχησιν ἐπὶ Πέρσας , οἶμαι , ποιούμενος . καὶ φέρει μὲν χειρὶ τῇ λαιᾷ πόλον , παραδηλῶν ὁ πλάστης ὅτι γῆ τε αὐτῷ καὶ θάλασσα δεδούλωται πᾶσα , ἔχει δὲ οὔτε ξίφος οὔτε δοράτιον οὔτε ἄλλο τῶν ὅπλων οὐδέν , ἀλλὰ σταυρὸς αὐτῷ ἐπὶ τοῦ πόλου ἐπίκειται , δι' οὗ δὴ μόνου τήν τε βασιλείαν καὶ τὸ τοῦ πολέμου πεπόρισται κράτος . προτεινόμενος δὲ χεῖρα τὴν δεξιὰν ἐς τὰ πρὸς ἀνίσχοντα ἥλιον καὶ τοὺς δακτύλους διαπετάσας ἐγκελεύεται τοῖς ἐκείνῃ βαρβάροις καθῆσθαι οἴκοι καὶ μὴ πρόσω ἰέναι . ταῦτα μὲν οὖν ὧδέ πη ἔχει .
Lemmas: 1.2.1 Ἀγορή τις πρό ὁ βουλευτήριον τυγχάνω εἰμί · καλέω δέ Αὐγουσταῖον ὁ ἀγορά ὁ Βύζαντες . ἐνταῦθα συντίθημι λίθος οὐ κακός ἢ ἑπτά ἐν τετράγωνος ποιέω , κατά μέν ἀπόβασις σύγκειμαι πᾶς , τοσοῦτος δέ ἕκαστος ὁ νέρθεν εἰμί ἐλασσόω καί ἀποδέω , ὥστε δή ὁ λίθος ἕκαστος ὁ ἐμβολή προέχω βαθμός γίγνομαι ὁ τε ἄνθρωπος ὁ ἐκεῖνος ἀγείρω ἐπί αὐτός ὥσπερ ἐπί βάθρον κάθημαι . ἐν δέ ὁ ὁ λίθος ὑπερβολή κίων ἐπανίστημι ἐξαίσιος ὅσος , οὖον μονοειδής μέντοι , ἀλλά λίθος ἐν περίδρομος εὐμεγέθης σύνθετος , ἐγγώνιον μέν ὁ ἐντομή εἰμί , εἰς δέ ἀλλήλων ἐμπειρία ὁ λιθοδόμος ἐναρμόζω . χαλκός δέ ἀγαθός ἐν τε πίναξ καί στέφανος διαχέω περιβάλλω πανταχόθι ὁ λίθος , ἐν μέν ὁ βέβαιος συνδέω , ἐν κόσμος δέ αὐτός συγκαλύπτω , καί ὁ τε ἄλλος σχεδόν τίς πᾶς καί διαφερόντως ὁ τε ἄνω καί ὁ κάτω εἰς ὁ κίων ὁ τύπος ἀπομιμέομαι . ὁ δέ χαλκός οὗτος ὁ μέν χρῶμα εἰμί χρυσός ακίβδηλος πρᾶος , ὁ δέ ἄξιος οὖον παρά πολύς ἀποδέω ἰσοστάσιος ἄργυρος εἰμί . ἐν δέ ὁ κίων ὁ κορυφή χάλκεος ἵστημι ὑπερμεγέθης ἵππος , τρέπω πρός ἠώς , θέαμα λόγος πολύς ἄξιος . ἔοικα δέ βαδίζω καί ὁ πρόσω λαμπρῶς ἔχω . πούς ὁ πρόσθιος ἀμελέω ὁ μέν ἀριστερός μετεωρίζω , ὡς ἐπιβαίνω ὁ ἐπίπροσθεν γῆ , ὁ δέ δή ἕτερος ἐπί ὁ λίθος ἐρείδω , ὅς ὕπερθεν εἰμί , ὡς ὁ βάσις ἐκδέχομαι · ὁ δέ ὀπίσθιος οὗτος συνάγω ὡς , ἐπειδάν ὁ μή ἵστημι αὐτός ἐπιβάλλω , ἐν ἑτοῖμος ἄγω . οὗτος δή ὁ ἵππος χαλκεύς ἐπιβαίνω ὁ βασιλεύς εἰκών κολοσσός ἐμφερής . στέλλω δέ Ἀχιλλεύς ὁ εἰκών . οὗτος γάρ ὁ σχῆμα καλέω ὅσπερ ἀμπέχω . ὁ τε γάρ ἀρβύλη ὑποδέω καί ὁ σφυρόν εἰμί κνημίς χωρίς . εἶτα ἡρωϊκός θωρακίζω καί κράνος αὐτός ὁ κεφαλή σκέπω δόξα ὡς κατασείω παρέχω , αἴγλη τε τις ἐνθένδε αὐτός ἀπαστράπτω . φημί τις εἄν ποιητικός εἰμί ὁ ὀπωρινός ἐκεῖνος ἀστήρ . βλέπω δέ πρός ἀνίσχω ποῦ ὁ ἥλιος , ὁ ἡνιόχησις ἐπί Πέρσης , οἴομαι , ποιέω . καί φέρω μέν χείρ ὁ λαιός πόλος , παραδηλόω ὁ πλάστης ὅτι γῆ τε αὐτός καί θάλασσα δουλόω πᾶς , ἔχω δέ οὔτε ξίφος οὔτε δοράτιον οὔτε ἄλλος ὁ ὅπλον οὐδείς , ἀλλά σταυρός αὐτός ἐπί ὁ πόλος ἐπίκειμαι , διά ὅς δή μόνος ὁ τε βασίλειος καί ὁ ὁ πόλεμος πορίζω κράτος . προτείνω δέ χείρ ὁ δεξιά εἰς ὁ πρός ἀνά-ἴσχω ἥλιος καί ὁ δάκτυλος διαπετάννυμι ἐγκελεύω ὁ ἐκεῖνος βάρβαρος κάθημαι οἴκοι καί μή πρόσω εἶμι . οὗτος μέν οὖν ὧδε πῇ ἔχω .