proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v2_0212.2
συνάπτουσα καὶ τῇ ὑπάρχει τῆς ὅλης οὐσίας , διὸ καὶ μία προσαγορεύεται , ὡς ἐνοειδῆς , καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτῆς καὶ τὸ πλήθος ἐνώσει κατέχεται , καὶ ἐστὶν ἀνὰ λόγον τῇ αἰτίᾳ καὶ τῷ κέντρῳ τῆς ψυχῆς · μένει γὰρ ἡ ψυχὴ κατὰ ταύτην καὶ ἀνεκφοιτητὸς ἐστι τῶν ὅλων . καὶ ἐστι τετὰς μέν ἐν ταῖς πρωτίσταις μονάσι διὰ τὸν μόνιμον καὶ τὴν ἰσότητα χοίρον καὶ ταυτότητι , ὁδοῦς δὲ ἐν δευτερωδομέναις διὰ τὴν ὑφεσιν καὶ τὴν μέχρι τῶν ἐσχάτων καὶ τοῦ ἀκροτάτου τῆς ψυχῆς πρόνοιαν , τριάς δὲ ἐν τριφδομέναις διὰ τὴν τοῦ ἐν αὐτῇ πλήθους εἰς τὸ παντέλειον περιγωγὴν . καὶ ἄμα δῆλον ἐκ τούτων ὡς ἀπ’ εἰκόνων , ὅτι καὶ τὸ ἀκρότατον τῆς ψυχῆς , κἂν ἡ ἐνοειδές , ἀλλ’ οὐ καθαρῶς ἐστιν ἐν , ἀλλὰ καὶ τοῦτο πλήθος ἡνωμένον , ὡς καὶ ἡ μονὰς οὐκ ἀπλήθυντος μέν ἐστι , μονὰς δὲ ὅμως · μόνος δὲ ἐν τῶν θεῶν ἐν , ὡς τὸ τοῦ νοῦ μᾶλλον ἐν , εἰ καὶ αὐτὸ πεπλήθυνται , τὸ δὲ τῆς ψυχῆς ὁμοίως ἐν καὶ πλήθος , ὥσπερ τὸ τῶν μετ’ αὐτὴν μᾶλλον πλήθος ἢ ἐν , τῶν περὶ τὸ σῶμα μεριστῶν , τὸ δὲ τῶν σωμάτων οὐδ’ ἀπλῶς ἐν , ἀλλὰ φάντασμα ἐνὸς καὶ εἰδολον · διὸ καὶ ὁ Ἑλεάτης Ξένων [ Soph . 246 BC ] πᾶν τὸ σωματικὸν καταθραύεσθαι φησιν , ὡς ἐπίκτητον ἔχον τὸ ἐν καὶ μηδὲν πανύσθαι μεριζόμενον . ἡ δὲ δευτέρα πολλάπλασιάζει τὴν πρὸ αὐτῆς γεννητικαῖς προοδοῖς , ὡς ἡ δυνὰς ἐνδείκνυται , καὶ πάσας τὰς προόδους ἐκφαίνει τῆς οὐσίας . διὸ καὶ διπλασία λέγεται τῆς πρώτης , ὡς μιμουμένη τὴν ἀόριστον δυάδα καὶ τὴν ἀπειρίαν τὴν νοητήν . ἡ δὲ τρίτη πᾶσαν αὐτὴν ἐπιστρέφει πάλιν εἰς τὴν ἀρχήν , καὶ ἐστὶ τὸ τρίτον αὐτῆς τὸ συνελισσόμενον εἰς τὰς ἀρχάς , ὃ δὴ μετρεῖται μὲν ὑπὸ τῆς πρώτης μοίρας , ὡς ἐνώσεως ἀπ’ αὐτῆς πληρούμενον , μερικώτερον δὲ συνάπτεται πρὸς τὴν δευτέραν , καὶ διὰ τοῦτο λέγεται τριπλάσιον μὲν ἐκείνης , ἡμίολιον δὲ ταύτης , ἐξ ἡμισεῖας μὲν ὑπὸ τῆς δευτέρας συνεχόμενον , ὡς
Lemmas: συνάπτω καί ὁ ὑπάρχω ὁ ὅλος οὐσία , διό καί εἷς προσαγορεύω , ὡς ενοοιδα , καί ὁ ἀριθμός αὐτός καί ὁ πλήθος ενώνω κατέχω , καί εἰμί ἀνά λόγος ὁ αἴτιος καί ὁ κέντρον ὁ Ψυχή · μένω γάρ ὁ ψυχή κατά οὗτος καί ανεκφοιτητη εἰμί ὁ ὅλος . καί εἰμί Τέτας μέν ἐν ὁ πρῶτος μόνος διά ὁ μόνιμος καί ὁ ἰσότης χοῖρος καί ταυτότης , ὀδούς δέ ἐν δευτερόω διά ὁ ὕφεσις καί ὁ μέχρι ὁ ἔσχατος καί ὁ ἄκρος ὁ Ψυχή πρόνοια , τριάς δέ ἐν τρίβω διά ὁ ὁ ἐν αὐτός πλῆθος εἰς ὁ παντέλειος περιγωγὴν . καί ἄμη δῆλος ἐκ οὗτος ὡς ἀπό εἰκών , ὅτι καί ὁ ἄκρος ὁ Ψυχή , κἀν ὁ νοειδής , ἀλλά οὖον καθαρός εἰμί ἐν , ἀλλά καί οὗτος πλήθος ἑνόω , ὡς καί ὁ μονή οὐ ἀπλήθυντος μέν εἰμί , μονή δέ ὅμως · μόνος δέ ἐν ὁ θεός ἐν , ὡς ὁ ὁ νόος μᾶλλον ἐν , εἰμί καί αὐτός πληθύνω , ὁ δέ ὁ Ψυχή ὁμοίως ἐν καί πλήθος , ὥσπερ ὁ ὁ μετά αὐτός μᾶλλον πλήθος ἢ ἐν , ὁ περί ὁ σῶμα μεριστός , ὁ δέ ὁ σῶμα οὐδέ ἀπλόος ἐν , ἀλλά φάντασμα εἷς καί ειδολος · διό καί ὁ Ελεάτης Ξένων [ Soph . 246 BC ] πᾶς ὁ σωματικός καταθραύω φημί , ὡς Ἐπίκτητος ἔχω ὁ ἐν καί μηδείς πανυεπομαι μερίζω . ὁ δέ δύο πολλαπλασιάζω ὁ πρό αὐτός γεννητικός πρόοδος , ὡς ὁ δύο ἐνδείκνυμι , καί πᾶς ὁ πρόοδος ἐκφαίνω ὁ οὐσία . διό καί διπλάσιος λέγω ὁ πρῶτος , ὡς μιμέομαι ὁ ἀόριστος δυάς καί ὁ ἀπειρία ὁ νοητός . ὁ δέ τρίτος πᾶς αὐτός ἐπιστρέφω πάλιν εἰς ὁ ἀρχή , καί εἰμί ὁ τρίτος αὐτός ὁ συνελίσσω εἰς ὁ ἀρχή , ὅς δή μετρέω μέν ὑπό ὁ πρῶτος μοῖρα , ὡς ένωση ἀπό αὐτός πληρόω , μερικός δέ συνάπτω πρός ὁ δύο , καί διά οὗτος λέγω τριπλάσιος μέν ἐκεῖνος , ημιολία δέ οὗτος , ἐκ ἥμισυς μέν ὑπό ὁ δύο συνέχω , ὡς