proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0231.2
Δι’ ὃ καὶ ἐπεὶπερ γεγέννησθε , ἀθάνατοι μὲν οὐχ ἔστε οὐδ’ ἄλυτοι τὸ πᾶμπαν , οὐ τι μὲν δὴ λυθήσεσθὲ γε οὐδὲ τεύξεσθε θανάτου μοίρας , τῆς ἑμῆς βουλήσεως μεῖζονος ἐτι δεσμοῦ καὶ κυριωτέρον λαχόντες ἐκείνων , οἷς ὅτε ἐγίγνεσθε συνεδεῖσθε [ 41B ] . Ἐπεὶδὴ τοὺς ἐγκοσμίους θεούς , πρὸς οὓς ὁ λόγος , ὡς εἴρηται , τοὺς ἐκ τε τῶν ψυχῶν τῶν θείων καὶ τῶν ζῴων τῶν ἐξηρημένων ἀπὸ τῶν ψυχῶν ( ταὐτὸν γὰρ οὕτως εἰπεῖν καὶ ψυχὰς μεθεκτάς ) , ἐπεὶδὴ δ’ οὖν τούτους ἅπαντας ἄλυτους ἅμα καὶ λυτοὺς προσηγόρευσε , διότι καὶ τὸ ἄλυτον αὐτῶν οὐκ ἔστι νοητὸν καὶ τὸ λυτὸν οὐκ ἔστι θνητόν , ἀλλὰ τοῦτο μὲν διὰ τὴν ἐξ ἀπλῶν πάροδον , ὧν τὰ αἴτια διηρημένα περιεληφεν ὁ δημιουργός , ἐκεῖνο δὲ διὰ τὴν ἄτρεπτον τοῦ δεσμοῦ συνοχήν , ἣν ὁ πατὴρ ἐνέθηκεν αὐτοῖς , βούλεται λοιπὸν ἄ χωρὶς καὶ διηρημένως εἰπε περὶ αὐτῶν , ταῦτα εἰς μίαν ἀλήθειαν ἐν ταυτῷ συναγαγεῖν . καὶ δὴ καὶ ἐργάζεται τοῦτο διὰ τῶνδε τῶν ῥημάτων · ἀφαιρεῖ γὰρ αὐτῶν ἅμα τὸ ἀθάνατον καὶ ἄλυτον καὶ τίθησι πάλιν διὰ τῆς τῶν ἀντικειμένων ἀναφέσεως · τὰ γὰρ μέσα τοιαύτην ἔλαχε φύσιν , οὐκ ἐπιδεχομένην τὸν τῶν ἄκρων λόγον καὶ πάλιν ἀμφότερα δοκοῦσαν περιέχειν , ὥσπερ εἴ τις καὶ τὴν ψυχὴν ἀμέριστόν τε ἅμα καλοῖη καὶ μεριστὴν ὡς ἐξ ἀμφοῖν οὖσαν , καὶ οὔτε ἀμέριστον οὔτε μεριστὴν ὡς τῶν ἄκρων ἐξηλλαγμένην · ὅρα γὰρ ὅπως καὶ ἐπὶ τῶν ἐγκοσμίων θεῶν ἡ τοιαύτη θεωρεῖται μεσότης . τὸ ἀθάνατον λέγεται κυριώτατα καὶ πρῶτως τὸ ἑαυτῷ χορηγὸν τῆς ἀθανασίας , ἐπεὶ καὶ ὅν πρῶτως ἐστὶ τὸ παρ’ ἑαυτοῦ ὅν καὶ νοῦς ὁ παρ’ ἑαυτοῦ νοῦς καὶ ἕν τὸ παρ’ ἑαυτοῦ ἕν · πανταχοῦ γὰρ τὸ πρῶτως ὅτιοῦν κεκτημένον παρ’ ἑαυτοῦ τοιοῦτόν ἐστιν · [ ἐπ]εὶ γὰρ μὴ παρ’ ἑαυτοῦ , ἀλλὰ παρ’ ἄλλου , ἐκεῖνο ἔσται πρῶτως ἢ ἕν ἢ νοῦς ἢ ζῶν ἢ ἄλλο τι , καὶ ἥτοι τοῦτο πρῶτως ἢ εἰ μηδὲν πρῶτως ἐπ’ ἄπειρον ἢ ἄνοδος . οὕτως ἄρα καὶ ἀθάνατον ὄντως ἐστὶ τὸ
Lemmas: διά ὅς καί ἐπεί γεννάω , ἀθάνατος μέν οὐ εἰμί οὐδέ ἄλυτος ὁ πάμπαν , οὖον τίς μέν δή λύω γε οὐδέ τυγχάνω θάνατος μοῖρα , ὁ ἐμέω βούλησις μείζων ἔτι δεσμός καί κύριος λαγχάνω ἐκεῖνος , ὅς ὅτε γίγνομαι συνδέω [ 41B ] . ἐπειδή ὁ εγκόσμιος θεός , πρός ὅς ὁ λόγος , ὡς εἴρω , ὁ ἐκ τε ὁ Ψυχή ὁ θεῖον καί ὁ ζῷον ὁ ἐκλέγω ἀπό ὁ Ψυχή ( αὐτός γάρ οὕτως εἶπον καί ψυχή μεθεκτός ) , ἐπειδή δέ οὖν οὗτος ἅπας άλυτος ἅμα καί λυτός προσαγορεύω , διότι καί ὁ ἄλυτος αὐτός οὐ εἰμί νοητός καί ὁ λυτός οὐ εἰμί θνητός , ἀλλά οὗτος μέν διά ὁ ἐκ ἀπολάω πάροδος , ὅς ὁ αἴτιος διαιρεμένος περιλαμβάνω ὁ δημιουργός , ἐκεῖνος δέ διά ὁ ἄτρεπτος ὁ δεσμός συνοχή , ὅς ὁ πατήρ ἐντίθημι αὐτός , βούλομαι λοιπός ὅς Χωρὶς καί διῃρημένως εἶπον περί αὐτός , οὗτος εἰς εἷς ἀλήθεια ἐν ταυτός συνάγω . καί δή καί ἐργάζομαι οὗτος διά ὅδε ὁ ῥῆμα · ἀφαιρέω γάρ αὐτός ἅμα ὁ ἀθάνατος καί ἄλυτος καί τίθημι πάλιν διά ὁ ὁ ἀντίκειμαι ἀναφέσεως · ὁ γάρ μέσος τοιοῦτος λαγχάνω φύσις , οὐ ἐπιδέχομαι ὁ ὁ ἄκρος λόγος καί πάλιν ἀμφότερος δοκέω περιέχω , ὥσπερ εἰμί τις καί ὁ ψυχή ἀμέριστος τε ἅμα καλέω καί μεριστός ὡς ἐκ ἄμφω εἰμί , καί οὔτε ἀμέριστος οὔτε μεριστός ὡς ὁ ἄκρος ἐξαλλάσσω · ὁράω γάρ ὅπως καί ἐπί ὁ ἐγκόσμιος θεός ὁ τοιοῦτος θεωρέω μεσότης . ὁ ἀθάνατος λέγω κύριος καί πρῶτος ὁ ἑαυτοῦ χορηγός ὁ ἀθανασία , ἐπεί καί ὅς πρῶτος εἰμί ὁ παρά ἑαυτοῦ ὅς καί νόος ὁ παρά ἑαυτοῦ νόος καί εἷς ὁ παρά ἑαυτοῦ εἷς · πανταχοῦ γάρ ὁ πρῶτος ὁσ́τσιοῦν κτάομαι παρά ἑαυτοῦ τοιοῦτος εἰμί · [ ἔπειμι γάρ μή παρά ἑαυτοῦ , ἀλλά παρά ἄλλος , ἐκεῖνος εἰμί πρῶτος ἢ εἷς ἢ νόος ἢ ζῶ ἢ ἄλλος τίς , καί ἤτοι οὗτος πρῶτος ἢ εἰμί μηδείς πρῶτος ἐπί ἤπειρος ἢ ἄνοδος . οὕτως ἄρα καί ἀθάνατος εἰμί εἰμί ὁ