proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v2_0070.2
ἐν αὐτῷ ζῶτῃ ἡρημωμένον καὶ τῷ κενῷ παρεμπίπτοντι διακοπτόμενον . εἰ δὲ δή περὶ τῶν ὀχημάτων ἀποροῖη τις τῶν ψυχικῶν , πῶς ἀπαθὴ ἐστιν ὑπὸ τῶν τῆδε στοιχείων οὐ κρατούντων αὐτῶν ὡσπερ τὰ θεῖα σώματα , λεκτέον , ὅτι τóτ’ ἂν ἐπασχεν ὑπ’ αὐτῶν , εἰ ὅμοια ἦν τοῖς στοιχείοις , ἐξ ὧν αὐτὰ συνέστηκε · νῦν δὲ ἐξ ἄλλων συνεστῶτα μένει κατὰ τὴν ὑπόθεσιν ἄλυτα . πᾶντη δὲ ὅμως ἀπαθὴ οὐκ ἔστιν , ἀλλὰ προσκολλωμένων αὐτοῖς τῶν ὀλικῶν σωμάτων τῆς κατὰ φύσιν κινήσεως παραθραύεται καὶ κινεῖται πλημμελῶς , οὔτε κυκλίζεσθαι δυνάμενα διὰ τὴν ἐκείνων συνάρτησιν οὔτε εὐθυπορεῖσθαι διὰ τὴν ἑαυτῶν φύσιν . ὅθεν δή καὶ αὐτὸς τεταραγμένας ἡμῶν ἀποκαλεῖ [ 47B ] τὰς περιόδους , οὐ μόνον διὰ τὰς ψυχικὰς κινήσεις , ἀλλὰ καὶ διὰ τὰς τῶν ἡμετέρων ὀχημάτων , τοιαύτας ἀπὸ τῶν τῆδε σωμάτων τῆς προσπλάσεως γενομένας . εἰ ἄρα αἰδίον τὸ πᾶν καὶ ἀεὶ κατὰ φύσιν ἔχει , οὐδὲν ἔκτος αὐτοῦ δεῖν ἦν εἶναι · τοῦτο γὰρ ἕτερον ἂν αὐτοῦ παντελῶς προσπίπτον ἐξωθεν αἴτιον ἂν ἐγένετο φθορᾶς . δύνατο δ’ ἂν καὶ ἀντιστρέφας λέγειν , ὅτι τὸ ἵνα αἰδίον ἢ τὸ πᾶν συμπέρασμα ἐστίν , μεδὸν δὲ καὶ τοῦτού αἴτιον τὸ μηδὲν ἔκτος εἶναι τοῦ παντός · διότι γὰρ οὐδὲν ἐστιν ἐξω τοῦ παντός , οὐδὲν αὐτῷ δύναται φθορὰν ἐπάγειν ὡς ἄλλοτριον · ὥστε αἰδίον . τῷ μὲν οὖν παντὶ καὶ τοῦτο τῆς αἰδιότητος αἴτιον , τοῖς δὲ ἐν αὐτῷ μέρεσιν οὐ τοῦτο μέν , ἀλλὰ δὲ ἐστιν αἴτια τῆς ἀφθαρσίας , οἷον τὸ ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ὑποσῆναι δημιουργοῦ · πᾶσι γὰρ ἀπλῶς οὗτος τῆς ἀθανασίας αἴτιος · ὥστε τὸ πᾶν ἀφθαρτον μειζόνως · καὶ γὰρ διὰ τὸν δημιουργὸν καὶ διὰ τὸ μηδὲν ἔκτος εἶναι τοῦ παντός . οὕτω δὲ δυνατόν καὶ τὰλλα ἀντιστρέφειν , οἷον ὅτι , ἐπεὶδὴ οὐδὲν ἐξω τοῦ παντὸς ἐστι , μονογενὲς ἐστιν , ἵνα τριχῶς ἢ μονογενές , διὰ τὸ παράδειγμα , διὰ τὴν ἰλὴν πᾶσαν αὐτὴν περιέχον , διὰ τὸν δημιουργὸν ἕνα ὄντα · καὶ ὅτι παντελές , διότι πάντων περιεκτικόν . τούτων μὲν οὖν ἕκαστον δῆλον . ἐπὶ δὲ τῶν τούτοις ἀντιστρεφόντων , οἷον εἰ μονο -
Lemmas: ἐν αὐτός Ζώτη ἐρημόω καί ὁ κενός παρεμπίπτω διακόπτω . εἰμί δέ δή περί ὁ ὄχημα ἀπορέω τις ὁ ψυχικός , πῶς ἀπαθής εἰμί ὑπό ὁ τῆδε στοιχεῖον οὖον κρατέω αὐτός ὡς ὁ θεῖον σῶμα , λεκτέος , ὅτι τóτ’ εἄν πάσχω ὑπό αὐτός , εἰμί ὅμοιος εἰμί ὁ στοιχεῖον , ἐκ ὅς αὐτός συνίστημι · νῦν δέ ἐκ ἄλλος συνίστημι μένω κατά ὁ ὑπόθεσις ἄλυτος . πάντῃ δέ ὅμως ἀπαθής οὐ εἰμί , ἀλλά προσκολλάω αὐτός ὁ ολικός σῶμα ὁ κατά φύσις κίνησις παραθραύω καί κινέω πλημμελής , οὔτε κυκλίζω δύναμαι διά ὁ ἐκεῖνος συνάρτησις οὔτε εὐθυπορέω διά ὁ ἑαυτοῦ φύσις . ὅθεν δή καί αὐτός ταράσσω ἐγώ ἀποκαλέω [ 47B ] ὁ περίοδος , οὖον μόνος διά ὁ ψυχικός κινέω , ἀλλά καί διά ὁ ὁ ἡμέτερος ὄχημα , τοιοῦτος ἀπό ὁ τῆδε σῶμα ὁ πρόσπλασις γίγνομαι . εἰμί ἄρα ἀΐδιος ὁ πᾶς καί ἀεί κατά φύσις ἔχω , οὐδείς ἕκτος αὐτός δήω εἰμί εἰμί · οὗτος γάρ ἕτερος εἄν αὐτός παντελῶς προσπίπτω ἐξωθεν αἴτιος εἄν γίγνομαι φθορά . δύναμαι δέ εἄν καί ἀντιστρέφω λέγω , ὅτι ὁ ἵνα ἀΐδιος ἢ ὁ πᾶς συμπέρασμα εἰμί , μέδω δέ καί οὗτος αἴτιος ὁ μηδείς ἕκτος εἰμί ὁ πᾶς · διότι γάρ οὐδείς εἰμί ἐξω ὁ πᾶς , οὐδείς αὐτός δύναμαι φθορά ἐπάγω ὡς ἀλλότριος · ὥστε ἀΐδιος . ὁ μέν οὖν πᾶς καί οὗτος ὁ αιδιοτητη αἴτιος , ὁ δέ ἐν αὐτός μέρος οὖον οὗτος μέν , ἀλλά δέ εἰμί αἴτιος ὁ ἀφθαρσία , οἷος ὁ ἀπό ὁ εἷς ὑποσαίνω δημιουργός · πᾶς γάρ ἀπλόος οὗτος ὁ ἀθανασία αἴτιος · ὥστε ὁ πᾶς ἄφθαρτος μέγας · καί γάρ διά ὁ δημιουργός καί διά ὁ μηδείς ἕκτος εἰμί ὁ πᾶς . οὗτος δέ δυνατός καί ὅς ἀντιστρέφω , οἷος ὅτι , ἐπειδή οὐδείς ἐξω ὁ πᾶς εἰμί , μονογενής εἰμί , ἵνα τριχῶς ἢ μονογενής , διά ὁ παράδειγμα , διά ὁ ἴλη πᾶς αὐτός περιέχω , διά ὁ δημιουργός εἷς εἰμί · καί ὅτι παντελῶς , διότι πᾶς περιεκτικός . οὗτος μέν οὖν ἕκαστος δῆλος . ἐπί δέ ὁ οὗτος ἀντιστρέφω , οἷος εἰμί μόνος -