proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0319.1
φύσιν οὔτε ἐπὶ τὸ θεῖον ἀνενεκτέον ( ἀναίτιος γὰρ αὐτῶν ὁ τὸν κόσμον ὅλον ποιήσας εἴρηται ἐν τούτοις , καὶ οὐ μόνον ἐν τούτοις ὁ δημιουργὸς οὕτως , ἀλλὰ καὶ ὁ ἐν Πολιτείᾳ [ X 617DE ] προφήτης ὁ τὸ κήρυγμα τῆς Λαχέσεως κηρύττων αἰτία , φησίν , ἐλομένου · θεὸς ἀναίτιος · ὥστ' οὔτε προαίτιος οὐδ' ὅλως αἴτιος τῶν κακῶν ὁ θεός , ἀλλ' ἀναίτιος · ἠβουλήθη γὰρ μηδὲν εἶναι φαῦλον κατὰ δύναμιν' , ὡς εἴρηται καὶ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν [ 30A ] ) οὐτ' οὖν ἐπὶ θεῖον ἀνενεκτέον τὸ κακὸν οὔτε ἄναρχον αὐτὸ ζητεῖν ( ἄναρχον γὰρ ὄν ἀκόσμητον ἔσται καὶ ἀόριστον καὶ τὴν ὅλην δημιουργίαν λυμαινόμενον · τί γὰρ αὐτὸ κοσμησαὶ δυνήσεται , μηδεμίαν ἔχον ἐν τοῖς οὖσιν ἀρχήν ; ) οὔτε ἀρχὴν μὲν αὐτῷ δοτεῖν , ὀλίγην δὲ ταύτην ( οὐδὲν γὰρ τῶν ὅλων ἐστὶ κακίας δεκτικόν , ἀλλὰ πάντα τὰ ὅλα τὴν αὐτὴν ἀεὶ διατηρεῖ φύσιν ἄχραντον καὶ ἀκάκωτον ) . δῆλον ἄρα , ὡς ἀπὸ μερικῆς ἀρχῆς ὑφέστηκε τὸ κακόν . καὶ ἀπὸ ταύτης πῶς ; ἄρα κατὰ προηγουμενὴν ὑπόστασιν ; οὐδαμῶς · τὰ γὰρ οὕτως ὑποστάντα ὁρισται καὶ τέλος ἔχει καὶ κατὰ φύσιν ἐστὶ τῷ γεννήσαντι . κατὰ παρυνπόστασιν ἄρα τὸ κακὸν ἐμφύεται ταῖς ψυχαῖς , ἢ κατὰ συμμετρίαν , ἢ κατὰ σύμμixin , ἢ ἄλλως ὁποσοῦν · ὁ δὴ καὶ ὁ Πλάτων εἰδὼς εἶπε τὸ ἕνα τῆς ἔπειτα εἶν κακίας ἀναίτιος · τὸ γὰρ ἔπειτα τὴν ἐπεισοδιώδη τῆς κακίας ὑπόστασιν δηλοῖ καὶ τὴν ἀλλοτρίαν καὶ ξέωθεν ἐμφυομένην . ἀλλὰ τίς ἡ διαθεσμοθέτησις' ; περὶ γὰρ κακῶν εἴρηται καὶ ἔμπροσθεν [ I p . 374ss ] . ἢ τὴν μίαν ἐν τῷ δημιουργῷ περιοχὴν σημαίνει τῶν εἰρημένων ἀπάντων νόμων · ὁ γὰρ θεσμὸς ἀπάντων ἐστὶ νόμων περιεκτικός · ὁ μὲν ἐν τῇ Ἀδραστείᾳ καὶ τῶν Κρονίων καὶ τῶν Διῶν καὶ τῶν εἰμαρμένων , ὁ δὲ ἐν τῷ δημιουργῷ τῶν ἐγκοσμίων , συνεκτικὸς αὐτῶν ὑπάρχων καὶ ὑποστατικός . ἢ δὲ μετὰ τῆς προθέσεως ἐκφώνησις τὴν διὰ πάντων διήκουσαν ἐπικράτειαν τοῦ θεσμοῦ τούτου σημαίνει καὶ τὴν ἄχρι τῶν ἐσχάτων διεξιούσαν πρόνοιαν .
Lemmas: φύσις οὔτε ἐπί ὁ θέω ἀνενεκτέον ( ἀναίτιος γάρ αὐτός ὁ ὁ κόσμος ὅλος ποιέω εἴρω ἐν οὗτος , καί οὖον μόνος ἐν οὗτος ὁ δημιουργός οὕτως , ἀλλά καί ὁ ἐν πολιτεία [ X 617DE ] προφήτης ὁ ὁ κήρυγμα ὁ Λάχεσις κηρύσσω αἰτία , φημί , αἱρέω · θεός ἀναίτιος · ὥστε οὔτε προαίτιος οὐδέ ὅλως αἴτιος ὁ κακός ὁ θεός , ἀλλά ἀναίτιος · βούλομαι γάρ μηδείς εἰμί φαῦλος κατά δύναμις , ὡς εἴρω καί ἐν ὁ ἔμπροσθεν [ 30A ] ) οὐ οὖν ἐπί θέω ἀνενεκτέον ὁ κακός οὔτε ἄναρχος αὐτός ζητέω ( ἄναρχος γάρ εἰμί ἀκόσμητος εἰμί καί ἀόριστος καί ὁ ὅλος δημιουργία λυμαίνομαι · τίς γάρ αὐτός κοσμέω δύναμαι , μηδείς ἔχω ἐν ὁ εἰμί ἀρχή ; ) οὔτε ἀρχή μέν αὐτός δίδωμι , ὀλίγος δέ οὗτος ( οὐδείς γάρ ὁ ὅλος εἰμί κακία δεκτικός , ἀλλά πᾶς ὁ ὅλος ὁ αὐτός ἀεί διατηρέω φύσις ἄχραντος καί ἀκάκωτος ) . δῆλος ἄρα , ὡς ἀπό μερικός ἀρχή ὑφίστημι ὁ κακός . καί ἀπό οὗτος πῶς ; ἄρα κατά προηγούμενος ὑπόστασις ; οὐδαμῶς · ὁ γάρ οὕτως ὑφίστημι ὁριστός καί τέλος ἔχω καί κατά φύσις εἰμί ὁ γεννάω . κατά παρυνποστασις ἄρα ὁ κακός ἐμφύω ὁ Ψυχή , ἢ κατά συμμετρία , ἢ κατά σύμμixin , ἢ ἄλλως ὁποσοῦν · ὁ δή καί ὁ Πλάτων εἰδοί εἶπον ὁ εἷς ὁ ἔπειτα εἶμαι κακία ἀναίτιος · ὁ γάρ ἔπειτα ὁ ἐπεισοδιώδης ὁ κακία ὑπόστασις δηλόω καί ὁ ἀλλότριος καί οἴγω ἐμφύω . ἀλλά τίς ὁ διαθεσμοθέτησις ; περί γάρ κακός εἴρω καί ἔμπροσθεν [ I p . 374ss ] . ἢ ὁ εἷς ἐν ὁ δημιουργός περιοχή σημαίνω ὁ εἴρω ἀπαντάω νόμος · ὁ γάρ θεσμός ἀπαντάω εἰμί νόμος περιεκτικός · ὁ μέν ἐν ὁ Ἀδράστεια καί ὁ Κρονίων καί ὁ Δῖος καί ὁ μείρομαι , ὁ δέ ἐν ὁ δημιουργός ὁ ἐγκόσμιος , συνεκτικός αὐτός ὑπάρχω καί ὑποστατικός . ἢ δέ μετά ὁ πρόθεσις ἐκφώνησις ὁ διά πᾶς διακούω ἐπικράτεια ὁ θεσμός οὗτος σημαίνω καί ὁ ἄχρι ὁ ἔσχατος διέξειμι πρόνοια .