proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0346.2
ἀλλὰ προσθεῖναι καὶ ὅτι δοξαστόν , ἐπειπερ ἡ μὲν αἴσθησις τὰς ἐνεργείας γινώσκει τῶν αἰσθητῶν πάσχουσα ὑπ’ αὐτῶν , ἡ δὲ δόξα καὶ τὰς οὐσίας · προεῖληφε γὰρ αὐτῶν τοὺς λόγους · ἵν’ οὖν αὐτὴν τὴν οὐσίαν ἀποφήνῃ γεννητὴν τῶν αἰσθητῶν , ἀπὸ τοῦ δοξαστοῦ πεποίηται τὴν κατασκευὴν . ἔτι τὸ μὴ προσθεῖναι τῷ γιγνομένῳ τὸ ἀπολλύμενον τὸ σέβας αὐτοῦ τὸ περὶ τὸν κόσμον ἀποδεικνύσι , καίτοι καὶ τοῦτο ἐστὶν ὅπη ἀληθές , ὥσπερ εἴπομεν πρότερον [ p . 243 , 14ss ] . ὅμως τὴν γε τοῦ Πλάτωνος εὐλάβειαν καὶ τοῦτο δείκνυσιν . ἔχων γὰρ αὐτὸ ἐπόμενον ὅμως οὐ προσετίθησιν . ὁ καὶ θαυμάσειεν ἂν τις τῶν οἰομένων κατὰ χρόνον εἶναι τὸν κόσμον παρὰ τῷ Πλάτωνι γεννητόν . τοῦτο μὲν γὰρ δὴ τὸ γιγνόμενον , ὁ καλεῖ δοξαστόν , ἄμα καὶ ἀπολλύμενόν ἐστιν , ἐκεῖνο δὲ οὐχ ἄμα . ὁ δ’ οὖν κόσμος καὶ ἀπολλύμενός ἐστι καὶ ἄφθαρτος , οὐ κατὰ τὸ αὐτὸ δὴπου καὶ ἀπολλύμενον αὐτὸν καὶ ἄφθαρτον τοῦ φιλοσόφου καλοῦντος · γελοῖον γάρ · ἀλλὰ ἄφθαρτον μὲν κατὰ χρόνον , ὥσπερ καὶ ἀγέννητον · εἰ γὰρ τὸ γεννητὸν φθαρτόν , ὡς ἐν Πολιτείᾳ [ VIII 546A ] γέγραπται , τὸ ἄφθαρτον ἀγέννητόν ἐστιν · ἀπολλύμενον δὲ ὡς ἑαυτὸ συνέχει μὴ δυνάμενον . ὡς γὰρ ὅσον ἐφ’ ἑαυτῷ ἀκίνητόν ἐστι τὸ σωματοειδὲς ἑτεροκίνητον ὄν , οὕτως ὅσον ἐφ’ ἑαυτῷ ἀπολλύμενόν ἐστιν ὡς ὑπ’ ἄλλου συνεχόμενον · οὐδὲν γὰρ σῶμα ἑαυτοῦ γεννητικὸν ἢ συνεκτικόν · πᾶν γὰρ τὸ γεννῶν ποιεῖ , πᾶν δὲ τὸ ποιοῦν ἀσώματον ἐστι · κἂν γὰρ σῶμα ἢ , δυνάμεσιν ἀσώματοις ποιεῖ · πᾶν ἄρα τὸ γεννῶν ἀσώματον ἐστι , καὶ πᾶν τὸ συνεκτικὸν ποιητικὸν τινὸς ἐστι — λέγω δὲ τῆς ἐνώσεως καὶ τοῦ ἀσχεδάστου — πᾶν δὲ τὸ ποιητικὸν ἀμερὲς · πᾶν ἄρα τὸ συνεκτικὸν ἀμερὲς ἐστι . τὸ οὖν ἑαυτοῦ συνεκτικὸν σῶμα μὲν εἶναι ἀδύνατον · οὐ γὰρ ἐστὶ τὸ συνέχειν σώματος · μεριστὸν γὰρ ἢ σῶμα , καθάπερ εἴρηται καὶ ἐν τῷ Σοφιστῇ πρὸς τοὺς πάντα λέγοντας σώματα · τὸ
Lemmas: ἀλλά προστίθημι καί ὅτι δοξαστός , ἐπεί ὁ μέν αἴσθησις ὁ ἐνέργεια γιγνώσκω ὁ αἰσθητής πάσχω ὑπό αὐτός , ὁ δέ δόξα καί ὁ οὐσία · προλαμβάνω γάρ αὐτός ὁ λόγος · ἵνα οὖν αὐτός ὁ οὐσία ἀποφαίνω γεννητής ὁ αἰσθητής , ἀπό ὁ δοξαστής ποιέω ὁ κατασκευή . ἔτι ὁ μή προστίθημι ὁ γίγνομαι ὁ ἀπόλλυμι ὁ σέβας αὐτός ὁ περί ὁ κόσμος ἀποδείκνυμι , καίτοι καί οὗτος εἰμί ὅπῃ ἀληθής , ὥσπερ εἶπον πρότερος [ p . 243 , 14ss ] . ὅμως ὁ γε ὁ Πλάτων εὐλάβεια καί οὗτος δείκνυμι . ἔχω γάρ αὐτός ἔπω ὅμως οὖον προστίθημι . ὁ καί θαυμάζω εἄν τις ὁ οἴομαι κατά χρόνος εἰμί ὁ κόσμος παρά ὁ Πλάτων γεννητός . οὗτος μέν γάρ δή ὁ γίγνομαι , ὁ καλέω δοξαστός , ἄμη καί ἀπόλλυμι εἰμί , ἐκεῖνος δέ οὐ ἄμη . ὁ δέ οὖν κόσμος καί ἀπόλλυμι εἰμί καί ἄφθαρτος , οὖον κατά ὁ αὐτός δήπου καί ἀπόλλυμι αὐτός καί ἄφθαρτος ὁ φιλόσοφος καλέω · γελοῖος γάρ · ἀλλά ἄφθαρτος μέν κατά χρόνος , ὥσπερ καί ἀγέννητος · εἰμί γάρ ὁ γεννητός φθαρτός , ὡς ἐν πολιτεία [ VIII 546A ] γράφω , ὁ ἄφθαρτος ἀγέννητος εἰμί · ἀπόλλυμι δέ ὡς ἑαυτοῦ συγχέω μή δύναμαι . ὡς γάρ ὅσος ἐπί ἑαυτοῦ ἀκίνητος εἰμί ὁ σωματοειδής ἑτεροκίνητος εἰμί , οὕτως ὅσος ἐπί ἑαυτοῦ ἀπόλλυμι εἰμί ὡς ὑπό ἄλλος συνέχω · οὐδείς γάρ σῶμα ἑαυτοῦ γεννητικός ἢ συνεκτικός · πᾶς γάρ ὁ γεννάω ποιέω , πᾶς δέ ὁ ποιέω ἀσώματος εἰμί · κἀν γάρ σῶμα ἢ , δύναμις ἀσωματόω ποιέω · πᾶς ἄρα ὁ γεννάω ἀσώματος εἰμί , καί πᾶς ὁ συνεκτικός ποιητικός τις εἰμί — λέγω δέ ὁ ένωση καί ὁ ἀσχεδάστου — πᾶς δέ ὁ ποιητικός ἀμερής · πᾶς ἄρα ὁ συνεκτικός ἀμερής εἰμί . ὁ οὖν ἑαυτοῦ συνεκτικός σῶμα μέν εἰμί ἀδύνατος · οὖον γάρ εἰμί ὁ συνόχωκα σῶμα · μεριστός γάρ ἢ σῶμα , καθάπερ εἴρω καί ἐν ὁ σοφιστής πρός ὁ πᾶς λέγω σῶμα · ὁ