proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0251.2
τὴν τε τοῦ ὀχήματος διαμονὴν καὶ τὴν τοῦ ἀλόγου καὶ τὸ θνητὸν ἐπ’ αὐτοῦ τὸ σωματεῖδές καὶ περὶ τὴν ὕλην ἐπτοημένον καὶ ἐπιμελούμενον τῶν θνητῶν ἐξηγουμένοι , ὡς Ἰάμβλιχος οἴεται καὶ ὅσοι τούτῳ συνάδειν ἀξιοῦσι , καὶ οὐχ ἁπλῶς ἀπὸ τῶν σωμάτων τῶν θείων αὐτῷ διδόντες τὴν ὑπόστασιν , ἵνα δὴ γεγόμενον ἐκ κινομένων αἰτίων καὶ μεταβλητὸν ἢ κατὰ τὴν ἑαυτοῦ φύσιν , ἀλλ’ ἀπὸ τῶν θεῶν αὐτῶν τῶν τὸν κόσμον κατευθυνόντων καὶ πάντα διαιωνίως ποιούντων . ἐπὶ δὲ τοιούτοις καὶ τοιούτοις δοξάσμασιν ἔχει τις λόγος τὸ τε θνητὸν αὐτόθεν ἀποδεχόμενος καὶ τοῖς πράγμασι καὶ πᾶσι τοῖς Πλατωνικοῖς δόγμασι συναδῶν · ὅτι μὲν γὰρ τὴν ἄλογον ζωὴν ὁ Πλάτων καὶ μετὰ τὴν τοῦ ἐνύλου σώματος διατηρεῖν βούλεται φθοράν , δῆλον ἡμῖν ποιεῖ δι’ ὧν καὶ κολαζομένην ἐν Ἀἰδου παραδίδωσι τὴν ψυχὴν διὰ τε θυμοὺς καὶ ἐπιθυμίας , οὐδὲν δεομένην κολάσεων , εἴ πάντων ἀφήρηται τῶν παθῶν ( λόγος γὰρ ἂν ἦν καθαρὸς ) , καὶ πρὸ τοῦ σώματος ἐν ταῖς ἀρχέσει τῶν βίων τυραννικοὺς βίους αἱρουμένην ὑπὸ λαιμαργίας καὶ σοφιστικοὺς καὶ δημοτικοὺς ὑπὸ φιλοδοξίας , καὶ ταῦτα τὴν πρῶτον ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ κατιοῦσαν καὶ αὐτὴν τὴν νεοτελῆ ψυχὴν . ὅτι δὲ καὶ τὸ ὄχημα διασῴζει τῆς ψυχῆς αἰδίον , ἐμφανές · καὶ γὰρ ἐν Ἀἰδου τὰς ψυχὰς ποιεῖ τοῖς ἑαυτῶν ὀχήμασι χρωμένας ( ἀναβάντες γάρ , φησίν , ἂ δὴ αὐτοῖς ὀχήματα ἐστιν , ἐπεραίουντο τὸν ποταμόν , ὡς φησιν ὁ ἐν Φαίδωνι [ 113D ] Σωκράτης ) καὶ νῦν ἀπὸ τοῦ δημιουργοῦ τὸ ὄχημα γεννᾷ · αὐτὸς γὰρ ἐστιν ὁ εἰς ὄχημα ἐμβιβάζων τὴν ψυχὴν καθ’ ὁμοιότητα τῶν θείων ψυχῶν . καὶ πῶς γὰρ ἂν ἄλλως εἴη δυνατόν ἐγκόσμιον εἶναι τὴν ψυχὴν ἢ ὄχημα ἔχουσαν ἐν τῷ παντί ; τὸ γὰρ ἐγκόσμιον πᾶν ἕδραν ἔχει καὶ τάξιν ἐν τῷ κόσμῳ καὶ μόριον αὐτοῦ συμπληροῖ . πότερον οὖν ἢ μερικὴ ψυχὴ κρεῖττων ἔσται πρὸ τῆς τοῦ
Lemmas: ὁ τε ὁ ὄχημα διαμονή καί ὁ ὁ ἄλογος καί ὁ θνητός ἐπί αὐτός ὁ σωματεῖδές καί περί ὁ ὕλη πτοέω καί ἐπιμελέομαι ὁ θνητός ἐξηγέομαι , ὡς Ἰάμβλιχος οἴομαι καί ὅσος οὗτος συνᾴδω ἀξιόω , καί οὐ ἁπλόος ἀπό ὁ σῶμα ὁ θεῖον αὐτός δίδωμι ὁ ὑπόστασις , ἵνα δή γίγνομαι ἐκ κινέω αἴτιος καί μεταβλητός ἢ κατά ὁ ἑαυτοῦ φύσις , ἀλλά ἀπό ὁ θεός αὐτός ὁ ὁ κόσμος κατευθύνω καί πᾶς διαιώνιος ποιέω . ἐπί δέ τοιοῦτος καί τοιοῦτος δόξασμα ἔχω τις λόγος ὁ τε θνητός αὐτόθεν ἀποδέχομαι καί ὁ πρᾶγμα καί πᾶς ὁ πλατωνικός δόγμα συνᾴδω · ὅτι μέν γάρ ὁ ἄλογος ζωή ὁ Πλάτων καί μετά ὁ ὁ ἔνυλος σῶμα διατηρέω βούλομαι φθορά , δῆλος ἐγώ ποιέω διά ὅς καί κολάζω ἐν αἰδέομαι παραδίδωμι ὁ ψυχή διά τε θυμός καί ἐπιθυμία , οὐδείς δήω κόλασις , εἰμί πᾶς ἀφαιρέω ὁ πάθος ( λόγος γάρ εἄν εἰμί καθαρός ) , καί πρό ὁ σῶμα ἐν ὁ ἄρχω ὁ Βίων τυραννικός βίος αἱρέω ὑπό λαιμαργία καί σοφιστικός καί δημοτικός ὑπό φιλοδοξία , καί οὗτος ὁ πρῶτος ἀπό ὁ οὐρανός κατέρχομαι καί αὐτός ὁ νεοτελής ψυχή . ὅτι δέ καί ὁ ὄχημα διασῴζω ὁ Ψυχή ἀΐδιος , ἐμφανής · καί γάρ ἐν αἰδέομαι ὁ ψυχή ποιέω ὁ ἑαυτοῦ ὄχημα χράω ( ἀναβαίνω γάρ , φημί , ὅς δή αὐτός ὄχημα εἰμί , περαιόω ὁ ποταμός , ὡς φημί ὁ ἐν Φαίδων [ 113D ] Σωκράτης ) καί νῦν ἀπό ὁ δημιουργός ὁ ὄχημα γεννάω · αὐτός γάρ εἰμί ὁ εἰς ὄχημα ἐμβιβάζω ὁ ψυχή κατά ὁμοιότης ὁ θεῖον Ψυχή . καί πῶς γάρ εἄν ἄλλως εἰμί δυνατός ἐγκόσμιον εἰμί ὁ ψυχή ἢ ὄχημα ἔχω ἐν ὁ πᾶς ; ὁ γάρ ἐγκόσμιον πᾶς ἕδρα ἔχω καί τάξις ἐν ὁ κόσμος καί μόριον αὐτός συμπληρόω . πότερος οὖν ἢ μερικός ψυχή ἀγαθός εἰμί πρό ὁ ὁ