proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0230.2
ἀπὸ δὲ τοῦ νοητοῦ τὸ καλῶς ( ἐκεῖθεν γὰρ ἐφῆκε τὸ κάλλος ) , ἀπὸ δὲ τῆς δημιουργίας τὴν ἁρμονίαν ( αὕτη γὰρ ἡ τῶν Μουσῶν αἰτία καὶ τοῦ ἁρμόσθαι τοῖς ἐγκοσμίους χορηγὸς δύναμις ) , ἵνα πάλιν ἔχωμεν τὰς τρεῖς αἰτίας , τὴν τελικὴν διὰ τοῦ εὖ , τὴν παραδειγματικὴν διὰ τοῦ καλῶς , τὴν δημιουργικὴν διὰ τοῦ ἁρμοσθέν . τὴν δὲ τοιαύτην σύστασιν , τὴν ἁρμοσθεῖσαν μὲν ὑπὸ τῆς μιᾶς δημιουργίας , κάλλους δὲ θελοῦ πληρωθεῖσαν , ἐνώσεως δὲ ἀγαθοειδοῦς τυχοῦσαν , ἄλυτον ὑπάρχειν ἀναγκαῖον · τὸ γὰρ λύειν ἐθέλειν αὐτὴν κακοῦ φησιν αὐτός . ἀλλὰ μὴν καὶ ἀνωτέρω προεῖρηκεν [ 32C ] , ὅτι τὸ πᾶν ἄλυτον ἐστὶ πλὴν ὑπὸ τοῦ συνδησαντος . εἰ δὲ παντὶ μὲν ἄλλῳ λύειν τὸ πᾶν ἀδύνατον , μόνος δὲ ὁ πατὴρ δύναται λύειν , ἀδύνατον δὲ καὶ τοῦτον λύειν ( κακοῦ γὰρ τὸ λύειν ) , ἀδύνατον λυθῆναι τὸ πᾶν · ἤτοι γὰρ αὐτὸς λύσει ἢ ἄλλος · ἀλλ’ εἰ μὲν ἄλλος , τίς δύναται βιάζεσθαι τὸν δημιουργόν ; ἀδύνατον γὰρ λύσιν γενέσθαι μὴ ὑπὸ τοῦ δήσαντος · εἰ δὲ αὐτός , πῶς ἀγαθὸς ὢν λύσει τὸ καλῶς ἁρμοσθέν καὶ ἔχον εὖ ; τὸ γὰρ τούτων ἀναστρεπτὸν κακοποιόν ἐστιν , ὥσπερ τὸ τῶν κακῶν ἀναρρετικὸν ἀγαθουργὸν ἔλαχε φύσιν . ἵση ἄρα ἀνάγκη τὸν τε δημιουργόν , εἰ θέμις εἰπεῖν , κακυνθῆναι καὶ τόνδε τὸν κόσμον λυθῆναι . τοιαύτην οὖν ὁ Πλάτων ἀνάγκην ἐπέθηκε τῇ ἀφθαρσίᾳ τοῦ παντός . ὅτι μὲν οὖν καὶ τὸ ἄλυτον αὐτῶν τῇ συστάσει δίδωσι , δῆλοι σαφῶς ἡνίκα λέγει τὰ θνητὰ συνδεῖν αὐτοὺς οὐ τοῖς ἀλύτοις , οἷς αὐτοὶ συνείχοντο , δεσμοῖς · εἰ γὰρ οἱ συνεκτικοὶ αὐτῶν δεσμοὶ ἄλυτοι εἰσιν , ἄλυτοι δήπου κατ’ οὐσίαν ὑπάρχουσιν αὐτοί · ἀλλὰ μὴν καὶ ἐν τούτοις εἴπε πᾶμπαν αὐτοὺς ἀλύτους μὴ εἶναι . δῆλον ἄρα ἐξ ἀμφοτέρων , ὅτι καὶ λυτοὶ εἰσιν ἄμα καὶ οὐ πᾶμπαν ἄλυτοι κατὰ τὴν οἰκείαν σύνδεσιν . εἰ δὲ ταῦτα ἀληθῆ , πᾶσα ἀνάγκη τὴν λύσιν ἄλλην εἶναι καὶ οὐ τοιαύτην , οἷαν τὴν φθορὰν λέγομεν · τὸ γὰρ οὕτω λυτόν , ὡς τὸ φθαρτόν , οὐχὶ ἄλυτον ὅν οὐ πᾶμπαν ἐστὶν ἄλυτον , ἀλλὰ πᾶμπαν λυτόν . οὐκ ἄρα δεῖ λέγειν , ὅτι φθαρτὰ μὲν ἐστὶ καθ’ αὑτά , διὰ δὲ τὴν βούλησιν τοῦ πατρὸς ἀφθαρτα μένει , ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν αὐτῶν φύσιν ἀφθαρτὰ ἐστι .
Lemmas: ἀπό δέ ὁ νοητός ὁ καλῶς ( ἐκεῖθεν γάρ ἐφίημι ὁ κάλλος ) , ἀπό δέ ὁ δημιουργία ὁ ἁρμονία ( οὗτος γάρ ὁ ὁ Μοῦσα αἰτία καί ὁ ἁρμόζω ὁ εγκόσμιος χορηγός δύναμις ) , ἵνα πάλιν ἔχω ὁ τρεῖς αἴτιος , ὁ τελικός διά ὁ εὕω , ὁ παραδειγματικός διά ὁ καλῶς , ὁ δημιουργικός διά ὁ ἁρμόζω . ὁ δέ τοιοῦτος σύστασις , ὁ ἁρμόζω μέν ὑπό ὁ εἷς δημιουργία , κάλλος δέ θέλω πληρόω , ένωση δέ ἀγαθοειδής τυγχάνω , ἄλυτος ὑπάρχω ἀναγκαῖος · ὁ γάρ λύω ἐθέλω αὐτός κακός φημί αὐτός . ἀλλά μήv καί ἀνωτέρω προαγορεύω [ 32C ] , ὅτι ὁ πᾶς ἄλυτος εἰμί πλήν ὑπό ὁ συνδέω . εἰμί δέ πᾶς μέν ἄλλος λύω ὁ πᾶς ἀδύνατος , μόνος δέ ὁ πατήρ δύναμαι λύω , ἀδύνατος δέ καί οὗτος λύω ( κακός γάρ ὁ λύω ) , ἀδύνατος λύω ὁ πᾶς · ἤτοι γάρ αὐτός λύω ἢ ἄλλος · ἀλλά εἰμί μέν ἄλλος , τίς δύναμαι βιάζομαι ὁ δημιουργός ; ἀδύνατος γάρ λύσις γίγνομαι μή ὑπό ὁ δήω · εἰμί δέ αὐτός , πῶς ἀγαθός εἰμί λύω ὁ καλῶς ἁρμόζω καί ἔχω εὕω ; ὁ γάρ οὗτος ἀναστρεπτὸν κακοποιός εἰμί , ὥσπερ ὁ ὁ κακός ἀναρρετικὸν ἀγαθοεργός λαγχάνω φύσις . ἴσος ἄρα ἀνάγκη ὁ τε δημιουργός , εἰμί θέμις εἶπον , κακύνω καί ὅδε ὁ κόσμος λύω . τοιοῦτος οὖν ὁ Πλάτων ἀνάγκη ἐπιτίθημι ὁ ἀφθαρσία ὁ πᾶς . ὅτι μέν οὖν καί ὁ ἄλυτος αὐτός ὁ σύστασις δίδωμι , δῆλος σαφῶς ἡνίκα λέγω ὁ θνητός συνδέω αὐτός οὖον ὁ ἄλυτος , ὅς αὐτός συνόχωκα , δεσμός · εἰμί γάρ ὁ συνεκτικός αὐτός δεσμός ἄλυτος εἰμί , ἄλυτος δήπου κατά οὐσία ὑπάρχω αὐτός · ἀλλά μήv καί ἐν οὗτος εἶπον πάμπαν αὐτός ἄλυτος μή εἰμί . δῆλος ἄρα ἐκ ἀμφότερος , ὅτι καί λυτός εἰμί ἄμη καί οὖον πάμπαν ἄλυτος κατά ὁ οἰκεῖος σύνδεσις . εἰμί δέ οὗτος ἀληθής , πᾶς ἀνάγκη ὁ λύσις ἄλλος εἰμί καί οὖον τοιοῦτος , οἷος ὁ φθορά λέγω · ὁ γάρ οὗτος λυτός , ὡς ὁ φθαρτός , οὐ ἄλυτος ὅς οὖον πάμπαν εἰμί ἄλυτος , ἀλλά πάμπαν λυτός . οὐ ἄρα δεῖ λέγω , ὅτι φθαρτός μέν εἰμί κατά ἑαυτοῦ , διά δέ ὁ βούλησις ὁ πατήρ ἄφθαρτος μένω , ἀλλά καί κατά ὁ αὐτός φύσις ἄφθαρτος εἰμί .