proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0294.2
καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ τὸ μὲν δόξη μετ’ αἰσθήσεως ἀλόγου δοξαστὸν ὡς ὅρον ἀποδεδοθῆναι , τὸ δὲ λοιπὸν ὡς αὐτὸ τὸ κεφαλαιώδες . τούτοις δὴ τοῖς ἀνδράσιν ἐγὼ λέγουσι καὶ ὁ ἡμέτερος ἡρέσκετο διδάσκαλος · καὶ γὰρ εἰ μικρὸν πῶς τὴν λέξιν μεταφρονθμισάμεν , αὐτόθεν ἔσται τὸ πᾶν καταφανές · τὸ μὲν δὴ ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ ὃν ἐστι νοήσεὶ μετὰ λόγου περιληπτὸν , τὸ δὲ γιγνόμενον καὶ ἀπολλύμενον , ὄντως δὲ οὐδέποτε ὄν , δόξη μετ’ αἰσθήσεως ἀλόγου δοξαστόν · ταῦτα γὰρ καὶ τοῖς προειρημένοις ἀκόλουθα · τί τὸ ὄν ἀεὶ , γένεσιν δὲ οὐκ ἔχον , καὶ τί τὸ γιγνόμενον , ὃν δὲ οὐδέποτε · τοῦ μὲν ἀεὶ κατὰ ταῦτα ὄν τὸ ἀεὶ ὄν καὶ γένεσιν οὐκ ἔχον δηλοῦντος — ἰσοδυναμεῖ γὰρ τὸ κατὰ ταῦτα τῷ γένεσιν οὐκ ἔχον — τοῦ δὲ γιγνομένου μὲν , οὐδέποτε δὲ ὄντος τῷ γιγνομένῳ καὶ ἀπολλυμένῳ καὶ ὄντως B οὐδέποτε ὄντι τὸ αὐτὸ σημαίνοντος , εἰ καὶ σαφέστερον ἀπήγγεληται , διὰ τῆς τοῦ ὄντως προσθήκης ἐνδεικνυμένου τοῦ Πλάτωνος , ὅτι καθὸ μὲν γιγνόμενόν ἐστιν , οὐκ ἐστι , καθὸ δὲ ὑνδάλμα τοῦ ὄντος ἀποφέρεται , κατὰ τοσοῦτόν ἐστιν οὐ γιγνόμενον . ἐν γὰρ τοῖς ὁρισμοῖς καὶ τὰ ὁριστὰ μᾶλλον ἐσαφήνισε διὰ τῶν προσθέσεων · ὁ μὲν γὰρ εἶπεν ἄνω ἀεὶ ὄν , τοῦτο προσθεὶς εἶπεν ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ ὄν , ἵνα μὴ τὸ ἀεὶ τὸ χρονικὸν ἀκούσωμεν , ἀλλὰ τὸ αἰώνιον · τοῦτο γὰρ ὁμοῦ πᾶν καὶ κατὰ τὰ αὐτὰ ὄν , τὸ δὲ χρονικὸν τῷ ἀπείρῳ τοῦ χρόνου συνεκτέταται · ὁ δὲ εἶπε γιγνόμενον , τοῦτο μετὰ τοῦ ἀπολλύμενον εἵρηκεν , ἵνα μὴ τὰς προόδους ἀπλῶς γενέσεις ἀκούσωμεν , ὁ καὶ ἐπὶ θεῶν τάττεται τῶν ἐπέκεινα τοῦ ὄντος , ἀλλὰ τὰς τὴν ἀπόλειαν ἔχουσας σύστοιχον . εἰσὶ δ’ οὖν οἱ ἀποδοθέντες ὁρισμοὶ τοιοῦτοί τινες · ἀεὶ ὄν ἐστι τὸ νοήσεὶ μετὰ λόγου περιληπτὸν · γιγνόμενόν ἐστι τὸ δόξη μετ’ αἰσθήσεως ἀλόγου δοξαστόν . ὅπερ ἂν ἐγκαλεῖν εἴωθασί τῷ Πλάτῳ , πρῶτον μὲν , ὅτι μὴ γένος παρεῖληφεν , ὡς οἱ τῶν ὅρων βούλονται κανόνες , ἐπεὶδ’ , ὅτι τὴν μὲν αὐτῶν τῶν ὁριστῶν
Lemmas: καί ἐν ὁ δύο ὁ μέν δόξα μετά αἴσθησις ἄλογος δοξαστός ὡς ὅρος ἀποδίδωμι , ὁ δέ λοιπός ὡς αὐτός ὁ κεφαλαιώδης . οὗτος δή ὁ ἀνήρ ἐγώ λέγω καί ὁ ἡμέτερος ἀρέσκω διδάσκαλος · καί γάρ εἰμί μικρός πῶς ὁ λέξις μεταφρονθμισω , αὐτόθεν εἰμί ὁ πᾶς καταφανής · ὁ μέν δή ἀεί κατά ὁ αὐτός ὅς εἰμί νοέω μετά λόγος περιληπτός , ὁ δέ γίγνομαι καί ἀπόλλυμι , εἰμί δέ οὐδέποτε εἰμί , δόξα μετά αἴσθησις ἄλογος δοξαστός · οὗτος γάρ καί ὁ προερέω ἀκόλουθος · τίς ὁ εἰμί ἀεί , γένεσις δέ οὐ ἔχω , καί τίς ὁ γίγνομαι , ὅς δέ οὐδέποτε · ὁ μέν ἀεί κατά οὗτος εἰμί ὁ ἀεί εἰμί καί γένεσις οὐ ἔχω δηλόω — ἰσοδυναμέω γάρ ὁ κατά οὗτος ὁ γένεσις οὐ ἔχω — ὁ δέ γίγνομαι μέν , οὐδέποτε δέ εἰμί ὁ γίγνομαι καί ἀπόλλυμι καί εἰμί B οὐδέποτε εἰμί ὁ αὐτός σημαίνω , εἰμί καί σαφής ἀπαγγέλλω , διά ὁ ὁ εἰμί προσθήκη ἐνδείκνυμι ὁ Πλάτων , ὅτι καθό μέν γίγνομαι εἰμί , οὐ εἰμί , καθό δέ ὑνδάλμα ὁ εἰμί ἀποφέρω , κατά τοσοῦτόν εἰμί οὖον γίγνομαι . ἐν γάρ ὁ ὁρισμός καί ὁ ὁριστός μᾶλλον σαφηνίζω διά ὁ πρόσθεσις · ὁ μέν γάρ εἶπον ἄνω ἀεί εἰμί , οὗτος προστίθημι εἶπον ἀεί κατά ὁ αὐτός εἰμί , ἵνα μή ὁ ἀεί ὁ χρονικός ἀκούω , ἀλλά ὁ αἰώνιος · οὗτος γάρ ὁμοῦ πᾶς καί κατά ὁ αὐτός εἰμί , ὁ δέ χρονικός ὁ ἤπειρος ὁ χρόνος συνεκτείνω · ὁ δέ εἶπον γίγνομαι , οὗτος μετά ὁ ἀπόλλυμι εἴρω , ἵνα μή ὁ πρόοδος ἀπλόος γένεσις ἀκούω , ὁ καί ἐπί θεός τάσσω ὁ ἐπέκεινα ὁ εἰμί , ἀλλά ὁ ὁ ἀπόλλυμι Έχων σύστοιχος . εἰμί δέ οὖν ὁ ἀποδίδωμι ὁρισμός τοιοῦτος τις · ἀεί εἰμί εἰμί ὁ νοέω μετά λόγος περιληπτός · γίγνομαι εἰμί ὁ δόξα μετά αἴσθησις ἄλογος δοξαστός . ὅσπερ εἄν ἐγκαλέω εἴωθα ὁ Πλάτω , πρῶτος μέν , ὅτι μή γένος παραλαμβάνω , ὡς ὁ ὁ ὁράω βούλομαι κανών , ἐπειδή , ὅτι ὁ μέν αὐτός ὁ ὁριστός