proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v2_0115.2
τοῦ κόσμου ψυχὴν , τὴν πανταχοῦ παροῦσαν ὁμοίως καὶ πᾶσιν ἐξουσιάζουσαν καὶ πάντα ἄγουσαν ταῖς ἑαυτῆς κινήσεσιν . αὐτῶν δὲ τῶν θείων τούτων ἀνδρῶν ὁ μὲν Πορφύριος ψυχὴν εἶναι λαβὼν ταύτην τὴν τοῦδε τοῦ παντὸς τὸ μέσον κατὰ τὴν οὐσίαν ἐξηγεῖται τὴν ψυχικὴν · μέση γὰρ ἐστὶ τῶν τε νοητῶν καὶ τῶν αἰσθητῶν . καὶ οὕτωσι μὲν ὁ λόγος ῥηθεὶς οὐδὲν ἂν δόξειεν λέγειν ὡς πρὸς γε τὴν τοῦ Πλάτωνος ῥησίν · εἰ δὲ ἐκεῖνοι λάβοιμεν , τὸ τὸ πᾶν ἐκ νοῦ καὶ ψυχῆς καὶ σώματος συμπεπληρωθῆναι καὶ εἶναι ζῶν ἐμψυχον ἔννουν , μέσῃν εὑρήσομεν ἐν τῷ συστήματι τούτῳ τὴν ψυχὴν . τοῦτο οὖν ὁ Πλάτων προειπὼν καὶ νῦν οὐδὲν ἄλλο δόξειεν ἂν λέγειν ἢ ὅτι διὰ παντὸς τέταται ἡ ψυχὴ τοῦ κόσμου , μέσῃν ἐν αὐτῷ λαχοῦσα τάξιν · μετέχει γὰρ ἀεὶ τὰ δεύτερα τῶν πρὸ αὐτῶν , ὥσπερ σῶμα ψυχῆς , ἔσχατον ὄν μέσης , καὶ ψυχὴ νοῦ πρὸ αὐτῆς ὄντος . ὁ δὲ δὴ φιλόσοφος Ἰάμβλιχος ἀξιοῖ ψυχὴν ἀκούειν ἡμᾶς τὴν ἐξηρημένην καὶ ὑπερόκοσμιον καὶ ἀπόλυτον καὶ πᾶσιν ἐνεξουσιάζουσαν · μηδὲ γὰρ εἶναι περὶ τῆς κοσμικῆς τῷ Πλάτῳ τὸν λόγον , ἀλλὰ περὶ τῆς ἀμεθέκτου ψυχῆς καὶ ὑπὲρ πάσας τὰς ἐγκοσμίας ὡς μονάδος τεταγμένης · εἶναι γὰρ τοιαύτην τὴν πρώτην ψυχὴν καὶ τὸ μέσον ἐπὶ ταύτης ὡς πᾶσιν ὁμοίως παρούσης , διὰ τὸ μηδενὸς εἶναι σώματος μηδὲ ἐν σχέσει πῶ γεγενέσθαι κατὰ μηδένα τρόπον , καὶ πάντα ὁμοίως ψυχούσης καὶ πάντων ἴσον ἀφεστώσης · οὐ γὰρ ἄλλων μὲν ἤττον , ἄλλων δὲ μᾶλλον ἀφέστηκεν — ἄσχετος γὰρ — ἀλλ’ ὁμοίως ἀπάντων , εἰ καὶ μὴ πάντα τὸν αὐτὸν αὐτῆς ἀφεστήκοι τρόπον · ἐν γὰρ τοῖς μετέχουσι τὸ μᾶλλον ἐστὶ καὶ ἤττον . ὁ δὲ γε ἡμέτερος καθηγεμὼν προσφύεστερον τοῖς τοῦ Πλάτωνος ὁήμασιν ἐποιεῖτο τὴν ἐξήγησιν · τῆς γὰρ τοῦ παντὸς ψυχῆς ἔχουσης μὲν τι καὶ ὑπερόκοσμιον καὶ ἐξηρημένον τοῦ παντός , καθ’ συνήπται πρὸς τὸν νοῦν , ὁ δὴ κεφαλὴν αὐτῆς ὁ τε Πλάτων ἐν τῷ Φαίδρῳ [ 248 A ]
Lemmas: ὁ κόσμος ψυχή , ὁ πανταχοῦ πάρειμι ὁμοίως καί πᾶς ἐξουσιάζω καί πᾶς ἄγω ὁ ἑαυτοῦ κίνησις . αὐτός δέ ὁ θεῖον οὗτος ἀνήρ ὁ μέν Πορφύριος ψυχή εἰμί λαμβάνω οὗτος ὁ ὅδε ὁ πᾶς ὁ μέσος κατά ὁ οὐσία ἐξηγέομαι ὁ ψυχικός · μέσος γάρ εἰμί ὁ τε νοητός καί ὁ αἰσθητής . καί οὕτως μέν ὁ λόγος ἐρῶ οὐδείς εἄν δοκέω λέγω ὡς πρός γε ὁ ὁ Πλάτων ῥῆσις · εἰμί δέ ἐκεῖνος λαμβάνω , ὁ ὁ πᾶς ἐκ νόος καί Ψυχή καί σῶμα συμπληρόω καί εἰμί ζῶ ἐμψύχω ἔννους , μέσος εὑρίσκω ἐν ὁ σύστημα οὗτος ὁ ψυχή . οὗτος οὖν ὁ Πλάτων προεῖπον καί νῦν οὐδείς ἄλλος δοκέω εἄν λέγω ἢ ὅτι διά πᾶς τείνω ὁ ψυχή ὁ κόσμος , μέσος ἐν αὐτός λαγχάνω τάξις · μετέχω γάρ ἀεί ὁ δύο ὁ πρό αὐτός , ὥσπερ σῶμα Ψυχή , ἔσχατος εἰμί μέσος , καί ψυχή νόος πρό αὐτός εἰμί . ὁ δέ δή φιλόσοφος Ἰάμβλιχος ἀξιόω ψυχή ἀκούω ἐγώ ὁ ἐκλέγω καί υπεροκοσμιος καί ἀπόλυτος καί πᾶς ἐνεξουσιάζω · μηδέ γάρ εἰμί περί ὁ κοσμικός ὁ Πλάτω ὁ λόγος , ἀλλά περί ὁ ἀμέθεκτος Ψυχή καί ὑπέρ πᾶς ὁ εγκόσμιος ὡς μόνος τάσσω · εἰμί γάρ τοιοῦτος ὁ πρῶτος ψυχή καί ὁ μέσος ἐπί οὗτος ὡς πᾶς ὁμοίως πάρειμι , διά ὁ μηδείς εἰμί σῶμα μηδέ ἐν σχέσις πῶ γίγνομαι κατά μηδείς τρόπος , καί πᾶς ὁμοίως ψύχω καί πᾶς ἴσος ἀφίστημι · οὖον γάρ ἄλλος μέν κακός , ἄλλος δέ μᾶλλον ἀφίστημι — ἄσχετος γάρ — ἀλλά ὁμοίως ἀπαντάω , εἰμί καί μή πᾶς ὁ αὐτός αὐτός ἀφίστημι τρόπος · ἐν γάρ ὁ μετέχω ὁ μᾶλλον εἰμί καί κακός . ὁ δέ γε ἡμέτερος καθηγεμών προσφύεστερον ὁ ὁ Πλάτων ὁήμασιν ποιέω ὁ ἐξήγησις · ὁ γάρ ὁ πᾶς Ψυχή ἔχω μέν τίς καί υπεροκοσμιος καί ἐξαιρέω ὁ πᾶς , κατά συνάπτω πρός ὁ νόος , ὁ δή κεφαλή αὐτός ὁ τε Πλάτων ἐν ὁ Φαῖδρος [ 248 A ]