proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v2_0035.2
μέσον ἐστίν , ἢν ἐν τοῖς γνωρίμοις ἡμῖν γένηται σαφὲς τὸ λεγόμενον φυσικῶς . ἔστι δ’ οὖν πῶς τὰ ἔσχατα τὸ μέσον , ὡς τὴν οἰκείαν ἰδέαν σῴζοντα δι’ ἐκεῖνο καὶ μένοντα οἷά ἐστι . καὶ αὐ τὸ ὑγρόν καθόσον χρῶνννται , μετέχει πυρός , καὶ καθόσον ἀναθάλπεται διὰ τῆς θέρμης · καθόσον δὲ ἀπτόν ἐστι , πάλιν μετέχει γῆς · ὥστε καὶ τοῦτο ἕκαστερον ἀποτελεῖται τοῖν ἀχροῖν . ταῦτα μὲν οὖν καὶ μικρὸν ὑστερον [ p . 49 , 3ss ] ἡμῖν ἔσται γνωριμώτερα , διὰ δὲ τῆς ἀρμονίας ταύτης καὶ τῆς ἀναλογίας ἀναφαίνεται πρώτη μὲν ἡ ταυτότης , ἐπὶ ταύτῃ δὲ ἡ ἑνωσις . αὐτὰ μὲν γὰρ τὰ σώματα κατὰ τὴν ἑαυτῶν φύσιν μεριστά ἐστι καὶ ὑπὸ τῆς ἐτερότητος κρατούμενα καὶ τοῦ νεῖκους , γίνεται δὲ ὅμως καὶ ταῦτα διὰ τῆς ἀρμονίας ταυτότητι φίλα καὶ διὰ τῆς ταυτότητος ἐνώσει . καὶ γὰρ ἐν τὸ πᾶν ἀποτελεῖται διὰ τῆς ἀναλογίας ἐνποιῶν τῶν διηρημένων καὶ συναγωγὸν τῶν πεπληθυσμένων καὶ συνεκτικὴν τῶν διασχεδανυμένων δύναμιν ἔχουσης . διὰ δὴ ταύτην τὴν αἰτίαν καὶ οἱ θεολόγοι τὰς ἐν τοῖς θεοῖς τούτων αἰτίας θεωροῦντες τὴν Ἀφροδίτην τῷ Ἁρει συγκαθεῖρξαντες περιβάλλουσιν αὐτοὺς τοῖς Ἥφαιστοτείνκτοις δεσμοῖς , τῆς ἐτερότητος τῆς ἐν τῷ κόσμῳ δι’ ἀρμονίας καὶ φιλίας συνεχομένης καὶ ἀπάσης ταύτης τῆς συμπλοχῆς τοῦ Ἥφαιστον τὴν αἰτίαν ἔχοντος , καὶ διὰ τῶν δημιουργικῶν δεσμῶν τὴν ταυτότητα τῇ ἐτερότητι συμπλέκοντες καὶ τῇ διακρίσει τὴν ἀρμονίαν καὶ τῇ ἐναντιώσει τὴν κοινωνίαν . καὶ ἐπὶ τούτοις γελᾷ μὲν ὁ Ἀπόλλων , γελᾷ δὲ ὁ Ἑρμῆς , γελᾷ δὲ ἕκαστος τῶν θεῶν , ὁ δὲ γέλως αὐτῶν ὑπόστασιν δίδωσι τοῖς ἐγκοσμίοις καὶ δύναμιν ἐντίθησι τοῖς δεσμοῖς . ταῦτα μὲν οὖν , φασίν , εὐστόμα κεῖσθω . νῦν δὲ ἡμῖν ἐκ τῶν εἰρημένων τοσοῦτον ἔστω δῆλον , ὅτι δὴ καὶ ὁ φυσικὸς δεσμὸς Ἥφαιστεῖος ὢν καὶ δημιουργικὸς — περιέχει γὰρ ὁ εἰς καὶ παντελὴς δημιουργὸς καὶ τὴν δι’ ἀνάγκης ποίησιν Ἥφαιστότευκτον οὕ -
Lemmas: μέσος εἰμί , εἄν ἐν ὁ γνώριμος ἐγώ γίγνομαι σαφής ὁ λέγω φυσικός . εἰμί δέ οὖν πῶς ὁ ἔσχατος ὁ μέσος , ὡς ὁ οἰκεῖος ἰδέα σῴζω διά ἐκεῖνος καί Μένων οἷος εἰμί . καί αὖος ὁ ὑγρός καθόσον χράω , μετέχω πῦρ , καί καθόσον ἀναθάλπω διά ὁ θέρμη · καθόσον δέ ἁπτός εἰμί , πάλιν μετέχω γῆ · ὥστε καί οὗτος ἑκαστέρω ἀποτελέω ὁ ἄχρι . οὗτος μέν οὖν καί μικρός ὕστερος [ p . 49 , 3ss ] ἐγώ εἰμί γνώριμος , διά δέ ὁ ἁρμονία οὗτος καί ὁ ἀναλογία ἀναφαίνω πρῶτος μέν ὁ ταυτότης , ἐπί οὗτος δέ ὁ ἕνωσις . αὐτός μέν γάρ ὁ σῶμα κατά ὁ ἑαυτοῦ φύσις μεριστός εἰμί καί ὑπό ὁ ετεροτητη κρατέω καί ὁ νεῖκος , γίγνομαι δέ ὅμως καί οὗτος διά ὁ ἁρμονία ταυτότης φίλος καί διά ὁ ταυτότης ενώνω . καί γάρ ἐν ὁ πᾶς ἀποτελέω διά ὁ ἀναλογία ἐμποιέω ὁ διαιρεμένος καί συναγωγός ὁ πληθύνω καί συνεκτικός ὁ διασχεδανυμένων δύναμις ἔχω . διά δή οὗτος ὁ αἴτιος καί ὁ θεολόγος ὁ ἐν ὁ θεός οὗτος αἴτιος θεωρέω ὁ Ἀφροδίτη ὁ ἀείρω συγκαθείργω περιβάλλω αὐτός ὁ Ἥφαιστος δεσμός , ὁ ετεροτητη ὁ ἐν ὁ κόσμος διά ἁρμονία καί φίλιος συνόχωκα καί ἀπασάω οὗτος ὁ συμπλοχεω ὁ Ἥφαιστος ὁ αἴτιος ἔχω , καί διά ὁ δημιουργικός δεσμός ὁ ταυτότης ὁ ἔτερος συμπλέκω καί ὁ διάκρισις ὁ ἁρμονία καί ὁ ἐναντιόομαι ὁ κοινωνία . καί ἐπί οὗτος γελάω μέν ὁ Ἀπόλλων , γελάω δέ ὁ Ἑρμῆς , γελάω δέ ἕκαστος ὁ θεός , ὁ δέ γέλως αὐτός ὑπόστασις δίδωμι ὁ ἐγκόσμιον καί δύναμις ἐντίθημι ὁ δεσμός . οὗτος μέν οὖν , φημί , εὔστομος κεῖμαι . νῦν δέ ἐγώ ἐκ ὁ εἴρω τοσοῦτος ἵστημι δῆλος , ὅτι δή καί ὁ φυσικός δεσμός Ηφαίστειος εἰμί καί δημιουργικός — περιέχω γάρ ὁ εἰς καί παντελής δημιουργός καί ὁ διά ἀνάγκη ποίησις Ἥφαιστος ἕ -