proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0291.2
τίον οὐκ ἔχει τὸ φθεῖρον · ἀφ’ ὧν ἐπιδείκνυσι τὴν οὐσίαν τοῦ πέμπτου σώματος . ἀλλ’ ἐκεῖνος μὲν ὅτι ἀγέννητος ἐκ τῶν ὑποθέσεων δείκνυσιν , οὕτως δὲ ὅτι γεννητός . εἰ δὲ διαφανούσιν ἢ μή , μικρὸν ὑστερὸν ἡμῖν ἔσται καταφανές . καὶ τοῦτο μὲν εἰσάθης . Διὰ τί δὲ εἰωθὸς ὁ Πλάτων καὶ τῷ ‘αὐτῷ’ καὶ τῷ ‘ὅπερ’ ἐπὶ τῶν νοητῶν χρῆσθαι τούτων μὲν οὔτερον παρεῖληφε , τὸ δὲ ‘ἀεὶ’ μᾶλλον ἐνέκρινεν ὡς τῷ ὄντι συμφρές ; ἔχει γὰρ καὶ τοῦτο ἀπορίαν , δι’ ἣν αἰτίαν ἀπὸ τῶν τριῶν τὸ ‘ἀεὶ’ κυριώτερον ὑπέλαβεν εἰς τὸ σημῆναι τὴν τοῦ ὄντως ὄντος φύσιν . ἢ τὸ μὲν ‘αὐτὸ’ τὴν ἀπλότητα δηλοῖ τῶν νοητῶν καὶ τὸ κατὰ τὴν ὑπαρξιν καὶ τὸ πρώτως εἶναι , ὃ λέγεται κατὰ τὴν ἰδιότητα , καθ’ ἣν πρώτως ὄντα ἄ ἐστι καὶ τὰ δεύτερα πληροῖ τῆς ἑαυτῶν μετουσίας · τὸ δὲ ‘ὅπερ ὄν’ τὴν καθαρότητα καὶ τὸ ἀμιγὲς καὶ μὴ ἀναπεπλησμένον τῆς ἐναντίας φύσεως · τὸ δὲ ‘ἀεὶ’ τὸ αἰώνιον καὶ ἀμετάβλητον καὶ ἀνεξάλλακτον κατὰ τὴν ὑπόστασιν . οἷον ὅταν μὲν αὐτὸ καλὸν φῶμεν καὶ αὐτὸ δίκαιον , τὸ μὴ κατὰ μετοχὴν κᾶλλους μηδὲ κατὰ μετουσίαν δικαίου καλὸν ἢ δίκαιον ὁρῶμεν , ἀλλ’ αὐτὸ πρώτως καλὸν καὶ πρώτως δίκαιον ὑπάρχον · ὅταν δὲ ὅπερ καλόν , τὸ μὴ τῷ αἰσχρῷ συμμεγὲς μηδὲ χρωμένον ὑπὸ τοῦ ἐναντίου , καθἄπερ τὸ ἐνυλὸν κάλλος , ὃ δὴ ἐν αἰσχρῷ κείμενον καὶ αὐτὸ τῆς ὑποκειμένης ἀναπίμπλαται φύσεως · ὅταν δὲ ἀεὶ καλόν , ὃ μὴ ποτὲ μὲν καλὸν ἐστι , ποτὲ δὲ οὐ καλόν , ἀλλ’ αἰωνίως ἐστὶ καλόν · ὥστε τὸ μὲν τὴν ἀπλότητα δηλοῖ τῶν νοητῶν καὶ τὴν εἰς τὰ ἄλλα πάντα παρ’ αὐτῶν χορηγίαν · τοῦτο γὰρ τὸ αὐτὸ καλόν , ᾧ πάντα καλὰ τὰ καλά , καὶ αὐτὸ ἴσον , ᾧ πάντα ἴσα τὰ ἴσα , καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων παραπλησίως · τὸ δὲ τὴν μόνωσιν καὶ τὴν καθαρότητα καὶ τὸ ἀμιγὲς καὶ ἄρχαντον · τοῦτο γὰρ τὸ ὅπερ , τὸ μὴ ἄλλοιον μηδὲ ἐφελκόμενον τι τῶν ἄλλοτρίων · τὸ δὲ τὴν ἀμεταβλησίαν · τοῦτο
Lemmas: Τῖον οὐ ἔχω ὁ φθείρω · ἀπό ὅς ἐπιδείκνυμι ὁ οὐσία ὁ πέμπτος σῶμα . ἀλλά ἐκεῖνος μέν ὅτι ἀγέννητος ἐκ ὁ ὑπόθεσις δείκνυμι , οὕτως δέ ὅτι γεννητός . εἰμί δέ διαφαίνω ἢ μή , μικρός ὕστερος ἐγώ εἰμί καταφανής . καί οὗτος μέν εἰσάθης . Ζεύς τίς δέ εἴωθα ὁ Πλάτων καί ὁ αὐτός καί ὁ ‘ὅπερ’ ἐπί ὁ νοητός χράω οὗτος μέν ουτερος παραλαμβάνω , ὁ δέ ἀεί μᾶλλον ἐγκρίνω ὡς ὁ εἰμί συμφρές ; ἔχω γάρ καί οὗτος ἀπορία , διά ὅς αἴτιος ἀπό ὁ τρεῖς ὁ ἀεί κύριος ὑπολαμβάνω εἰς ὁ σημαίνω ὁ ὁ εἰμί εἰμί φύσις . ἢ ὁ μέν αὐτός ὁ απλότητα δηλόω ὁ νοητός καί ὁ κατά ὁ ὕπαρξις καί ὁ πρῶτος εἰμί , ὅς λέγω κατά ὁ ἰδιότης , κατά ὅς πρῶτος εἰμί ὅς εἰμί καί ὁ δύο πληρόω ὁ ἑαυτοῦ μετουσία · ὁ δέ ὅσπερ ὄνος ὁ καθαρότης καί ὁ ἀμιγής καί μή ἀναπίμπλημι ὁ ἐναντίος φύσις · ὁ δέ ἀεί ὁ αἰώνιος καί ἀμετάβλητος καί ἀνεξάλλακτος κατά ὁ ὑπόστασις . οἷος ὅταν μέν αὐτός καλός φημί καί αὐτός Δίκαιος , ὁ μή κατά μετοχή κάλλος μηδέ κατά μετουσία Δίκαιος καλός ἢ Δίκαιος ὁράω , ἀλλά αὐτός πρῶτος καλός καί πρῶτος Δίκαιος ὑπάρχω · ὅταν δέ ὅσπερ καλός , ὁ μή ὁ αἰσχρός συμμεγὲς μηδέ χράω ὑπό ὁ ἐναντίος , καθάπερ ὁ ἔνυλος κάλλος , ὅς δή ἐν αἰσχρός κεῖμαι καί αὐτός ὁ ὑπόκειμαι ἀναπίμπλημι φύσις · ὅταν δέ ἀεί καλός , ὅς μή ποτέ μέν καλός εἰμί , ποτέ δέ οὖον καλός , ἀλλά αἰώνιος εἰμί καλός · ὥστε ὁ μέν ὁ απλότητα δηλόω ὁ νοητός καί ὁ εἰς ὁ ἄλλος πᾶς παρά αὐτός χορηγία · οὗτος γάρ ὁ αὐτός καλός , ὅς πᾶς καλός ὁ καλός , καί αὐτός ἴσος , ὅς πᾶς ἴσος ὁ ἴσος , καί ἐπί ὁ ἄλλος παραπλήσιος · ὁ δέ ὁ μόνωσις καί ὁ καθαρότης καί ὁ ἀμιγής καί ἄρχω · οὗτος γάρ ὁ ὅσπερ , ὁ μή ἀλλοῖος μηδέ ἐφέλκω τίς ὁ ἀλλότριος · ὁ δέ ὁ ἀμεταβλησία · οὗτος