proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0239.2
αὐτοζῶν · τὸ γὰρ ἐκεῖ πηγὸν πάντων πηγῶν αἴτιον καὶ τὸ ἐνυδρον τῶν ἐνύδρων καὶ τὸ χθόνιον τῶν χθονίων εἴτε θείων εἴτε θνητῶν . καὶ διὰ ταῦτα ἄρα Ὀρφεύς [ frg . 211 ] τὴν τῶν μεριστῶν ζωοποιὸν αἰτίαν ἄνω μένουσαν καὶ ὑφαίνουσαν τὸν διάκοσμον τῶν οὐρανίων νύμφην τε εἶναι φησὶν ὡς ἄχραντον καὶ ταῦτα τῷ Διὶ συναφθεῖσαν καὶ μένειν ἐν οἰκείοις ἥθεσι , προελθοῦσαν δὲ ἀπὸ τῶν ἑαυτῆς οἴκων ἀτελεῖς τε καταλείπειν τοὺς ἰστοὺς καὶ ἀρπάξεσθαι καὶ ἀναρπαχθεῖσαν γαμεῖσθαι καὶ γαμηθεῖσαν γεννᾶν , ἵνα ψυχώσῃ καὶ τὰ ἐπεῖσαστον ἔχοντα ζωήν · τὸ γὰρ ἀτελὲς , οἶμαι , τῶν ἰστῶν ἐνδείκνυται κακεῖνο τὸ μέγιστον τῶν ἀυλίων ζῴων ἀτελὲς εἶναι τὸ πᾶν . διὸ καὶ ὁ Πλάτων παρακαλεῖσθαι φησι [ 41D ] τὸν ἕνα δημιουργὸν τοῖς πολλοῖς ‘προσφωραίνειν τὰ θνητὰ τοῖς ἀθανάτοις’ , ἀναμυνησκὼν πῶς ἡμᾶς , ὅτι τῆς τοῦ παντὸς ὑφαντικῆς ζωῆς τελειώσις ἐστὶν ἡ προσθήκη τῶν θνητῶν , καὶ τῆς Ὀρφικῆς θεομυθίας καὶ τῶν ἀτελῶν ἰστῶν ἐξηγητικὰς ἐννοίας παρεχόμενος . ὁ μὲν οὖν θεῖος ἀριθμὸς ὅρον οἰκεῖον ἔσχε καὶ πέρας καὶ ἐστὶ τέλειος . δεῖ δὲ καὶ τὸ θνητὸν σχεῖν καὶ τοῦτο τριχῶς , ἀερίως ἐνυδρῶς χθονίως · οὐρανίως γὰρ ἀδύνατον , διότι πάσης διακοσμῆσεως ἡ ἀκρότης καὶ τὸ πρᾶτιστον γένος ἄχραντόν ἐστι καὶ αἴδιον , ὁμοιούμενον πρὸς τὴν πρὸ αὐτοῦ αἰτίαν . ὡς οὖν τὸ πρᾶτιστον τῶν νοερῶν νοητὸν καὶ τὸ πρᾶτιστον τῶν ἀγγέλων θεός , οὕτω καὶ τὸ πρᾶτιστον τῶν αἰσθητῶν αἴδιον καὶ θεῖον πᾶν . ἐν δὲ τῇ γενέσει συμπέπλεκται τῷ θεῷ τὸ θνητόν . διὸ καὶ ὑπόλοιπα τὰ θνητὰ γένη προσηγόρευσε [ 41D ] , ὥσπερ ἐλλείμματα ὄντα τῆς τῶν θείων δημιουργίας καὶ οἷον ὑποστάθμαι παρ’ αὐτῶν ἀποτιχόμεναι τῶν θεῶν . ἀλλὰ πῶς ἀγέννητα ταῦτα ; ἢ ὡς μήπω γενόμενα , διότι δή τάξεις ἐστὶ τῶν τὸ πᾶν συμπληρούντων καὶ τὰ δεύτερα τῇ τάξει διαφέροντα τῶν πρὸ αὐτῶν διορίζων ὁ δημιουργὸς οὕτω γεγενέσθαι φησὶν ἐκείνων προϋποσταντων . τάχα δὲ
Lemmas: αὐτοζός · ὁ γάρ ἐκεῖ πηγός πᾶς πηγή αἴτιος καί ὁ ἔνυδρος ὁ ἔνυδρος καί ὁ χθόνιος ὁ χθόνιος εἴτε θεῖον εἴτε θνητός . καί διά οὗτος ἄρα Ὀρφεύς [ frg . 211 ] ὁ ὁ μεριστός ζωοποιός αἴτιος ἄνω Μένων καί ὑφαίνω ὁ διάκοσμος ὁ οὐράνιος νύμφη τε εἰμί φημί ὡς ἄχραντος καί οὗτος ὁ Ζεύς συνάπτω καί μένω ἐν οἰκέω ἦθος , προέρχομαι δέ ἀπό ὁ ἑαυτοῦ οἶκος ἀτελής τε καταλείπω ὁ ἱστός καί ἁρπάζω καί ἀναρπάζω γαμέω καί γαμέω γεννάω , ἵνα ψύχωση καί ὁ ἐπισῴζω ἔχω ζωή · ὁ γάρ ἀτελής , οἴομαι , ὁ ἱστός ἐνδείκνυμι ἐκεῖνος ὁ μέγας ὁ αὔλιος ζῷον ἀτελής εἰμί ὁ πᾶς . διό καί ὁ Πλάτων παρακαλέω φημί [ 41D ] ὁ εἷς δημιουργός ὁ πολύς ‘προσφωραινεος ὁ θνητός ὁ ἀθάνατος , ἀναμυνησκὼν πῶς ἐγώ , ὅτι ὁ ὁ πᾶς ὑφαντικός ζωή τελείωσις εἰμί ὁ προσθήκη ὁ θνητός , καί ὁ Ὀρφικός θεομυθία καί ὁ ἀτελής ἱστός ἐξηγητικός ἔννοια παρέχω . ὁ μέν οὖν θεῖος ἀριθμός ὅρος οἰκέω ἔχω καί πέρας καί εἰμί τέλειος . δεῖ δέ καί ὁ θνητός ἔχω καί οὗτος τριχῶς , ἀέριος ἔνυδρος χθόνιος · οὐράνιος γάρ ἀδύνατος , διότι πᾶς διακόσμησις ὁ ἀκρότης καί ὁ πρᾶτος γένος ἄχραντος εἰμί καί ἀΐδιος , ὁμοιόω πρός ὁ πρό αὐτός αἴτιος . ὡς οὖν ὁ πρᾶτος ὁ νοερός νοητός καί ὁ πρᾶτος ὁ ἄγγελος θεός , οὗτος καί ὁ πρᾶτος ὁ αἰσθητής ἀΐδιος καί θέω πᾶς . ἐν δέ ὁ γένεσις συμπλέκω ὁ θεός ὁ θνητός . διό καί ὑπόλοιπος ὁ θνητός γένος προσαγορεύω [ 41D ] , ὥσπερ ἔλλειμμα εἰμί ὁ ὁ θεῖον δημιουργία καί οἷος ὑποστάθμη παρά αὐτός ἀποτιχόμεναι ὁ θεός . ἀλλά πῶς ἀγέννητος οὗτος ; ἢ ὡς μήπω γίγνομαι , διότι δή τάξις εἰμί ὁ ὁ πᾶς συμπληρόω καί ὁ δύο ὁ τάξις διαφέρω ὁ πρό αὐτός διορίζω ὁ δημιουργός οὗτος γίγνομαι φημί ἐκεῖνος προυφιστημι . τάχα δέ