proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0031.2
αἰσθητῷ ὁ αἰών , εἰ καὶ μὴ παντελῶς · πῶς δὲ οὐκ ἂν ὁμολογήσαιμεν · ὁ γὰρ τῆς εἰκόνος μετέχων τοῦ αἰῶνος μετέχει πως καὶ τοῦ αἰῶνος , εἰ καὶ μὴ οὕτως , ὡς ὁ ἀμέσως αὐτοῦ μετέχων , καὶ ὅλως ἀεὶ τὰ ὑπέρτερα αἴτια κοσμεῖ καὶ τὰς τῶν ὑφειμένων ἐπικρατείας . ὥστε καὶ ὁ αἰὼν πάρειστί πως τοῖς ὑπὸ τοῦ χρόνου κοσμουμένοις · καθ’ ἓν μὲν γὰρ παντελὲς πέρας μόνοις τοῖς νοητοῖς σύνεστι , πεπληθυσμένως δὲ κατὰ τὰς διηρημένας τελειότητας καὶ κατὰ τὰ ὁρισμένα τῆς ζωῆς μέτρα καὶ μάλιστα κατὰ τὰς οὐσίας τῶν οὐρανίων ψυχῶν δύναται παρεῖναι καὶ τοῖς ἐγκοσμίως πράγμασι . καὶ δέχεται αὐτὸς ὁ κόσμος οὐχ ὡς ἔστιν αὐτὸς ὁ αἰών , διὸ μηδ’ αἰώνιος εἶναι λέγεται , ἀλλ’ ὡς δύναται τὴν ἀμέριστον αὐτοῦ παρουσίαν καὶ ἐλλαμψιν . θεῖας ἄρα καὶ τοῦτο αἰτίας καὶ περιοχῆς ἐξαιρετὸν ἀγαθὸν ἔστιν ἐν τῷ αἰῶνι , διόπερ δὴ καὶ τὰ μεριστὰ καὶ ὥσπερ ὕπεναντία πρὸς τὴν ἑαυτοῦ φύσιν κατ’ αἰτίας ἐπιπλοκὴν περιέχει . καὶ ταῦτα μὲν ἐπὶ τοσοῦτον . Πῶς δὲ ‘εἰκὼν’ ὁ χρόνος εἴρηται τοῦ αἰῶνος · ἄρ’ ὅτι μένει μὲν ὁ αἰὼν ἐν τῷ ἑνί , πρόσεισι δὲ ὁ χρόνος κατ’ ἀριθμόν · ἀλλὰ ταῦτα τὴν ἀνομοιότητα μᾶλλον αὐτῶν τὴν ὁμοίωσιν ἐπιδείκνυσιν · σχεδὸν γὰρ τὰ πάντα τοῖς πάσιν ἀντέθηκε , τῷ ‘μένειν’ τὸ ‘ἔνα’ , τῷ ἑνὶ τὸ κατ’ ἀριθμόν , τῷ αὐτὸ τὴν ‘εἰκόνα’ . βέλτιον οὖν λέγειν , ὅτι δὴ δύο μέτρα ταῦτα τῶν ὄντων ὁ θεὸς παρήγαγε , τὸν αἰὸνὰ φημὶ καὶ τὸν χρόνον , τὸν μὲν τῶν νοητῶς ὄντων , τὸν δὲ τῶν ἐγκοσμίων . καθάπερ οὖν ὁ κόσμος εἴρηται τοῦ νοητοῦ , καὶ τὸ κοσμικὸν μέτρον εἰκὼν τοῦ μέτρου τοῦ νοητοῦ κατωνόμασται . ἀλλ’ ὁ μὲν αἰὼν μέτρον ὡς τὸ ἓν , ὁ δὲ χρόνος ὡς ὁ ἀριθμὸς · μετρεῖ γὰρ ἑκάτερος , ὁ μὲν τὰ ἐνιζόμενα , ὁ δὲ τὰ ἀριθμούμενα , καὶ ὁ μὲν τὴν διαμονὴν τῶν ὄντων , ὁ δὲ τὴν παράτασιν τῶν γινομένων . αἱ δὲ δοκοῦσαι ἀντιθέσεις αὐτῶν οὐκ ἀνομοιότητά τῶν μέτρων ἐμφαίνουσιν , ἀλλὰ τὸ παρῆχθαι τὰ δεύτερα παρὰ τῶν
Lemmas: αἰσθητός ὁ αἰών , εἰμί καί μή παντελῶς · πῶς δέ οὐ εἄν ὁμολογέω · ὁ γάρ ὁ εἰκών μετέχω ὁ αἰών μετέχω πως καί ὁ αἰών , εἰμί καί μή οὕτως , ὡς ὁ ἀμέσως αὐτός μετέχω , καί ὅλως ἀεί ὁ ὑπέρτερος αἴτιος κοσμέω καί ὁ ὁ ὑφέζομαι ἐπικράτεια . ὥστε καί ὁ αἰών πάρειμι πως ὁ ὑπό ὁ χρόνος κοσμέω · κατά εἷς μέν γάρ παντελής πέρας μόνος ὁ νοητός σύνειμι , πεπληθυσμένως δέ κατά ὁ διαιρέω τελειότης καί κατά ὁ ορισμένος ὁ ζωή μέτρον καί μάλιστα κατά ὁ οὐσία ὁ οὐράνιος Ψυχή δύναμαι πάρειμι καί ὁ ἐγκοσμίως πρᾶγμα . καί δέχομαι αὐτός ὁ κόσμος οὐ ὡς εἰμί αὐτός ὁ αἰών , διό μηδέ αἰώνιος εἰμί λέγω , ἀλλά ὡς δύναμαι ὁ ἀμέριστος αὐτός παρουσία καί ἔλλαμψις . θεῖος ἄρα καί οὗτος αἴτιος καί περιοχή ἐξαιρετός ἀγαθός εἰμί ἐν ὁ αἰών , διόπερ δή καί ὁ μεριστός καί ὥσπερ υπεναντίος πρός ὁ ἑαυτοῦ φύσις κατά αἴτιος ἐπιπλοκή περιέχω . καί οὗτος μέν ἐπί τοσοῦτος . Πῶς δέ εἰκών ὁ χρόνος εἴρω ὁ αἰών · ἄρα ὅτι μένω μέν ὁ αἰών ἐν ὁ εἷς , πρόσειμι δέ ὁ χρόνος κατά ἀριθμός · ἀλλά οὗτος ὁ ἀνομοιότης μᾶλλον αὐτός ὁ ὁμοίωσις ἐπιδείκνυμι · σχεδόν γάρ ὁ πᾶς ὁ πᾶς ἀνατίθημι , ὁ μένω ὁ ἔνα , ὁ εἷς ὁ κατά ἀριθμός , ὁ αὐτός ὁ εἰκών . ἀγαθός οὖν λέγω , ὅτι δή δύο μέτρον οὗτος ὁ εἰμί ὁ θεός παράγω , ὁ αἰονάω φημί καί ὁ χρόνος , ὁ μέν ὁ νοητός εἰμί , ὁ δέ ὁ ἐγκόσμιος . καθάπερ οὖν ὁ κόσμος εἴρω ὁ νοητός , καί ὁ κοσμικός μέτρον εἰκών ὁ μέτρον ὁ νοητός κατονομάζω . ἀλλά ὁ μέν αἰών μέτρον ὡς ὁ εἷς , ὁ δέ χρόνος ὡς ὁ ἀριθμός · μετρέω γάρ ἑκάτερος , ὁ μέν ὁ ἐνίζω , ὁ δέ ὁ ἀριθμέω , καί ὁ μέν ὁ διαμονή ὁ εἰμί , ὁ δέ ὁ παράτασις ὁ γίγνομαι . ὁ δέ δοκέω ἀντίθεσις αὐτός οὐ ανομοιότητα ὁ μέτρον ἐμφαίνω , ἀλλά ὁ παράγω ὁ δύο παρά ὁ