proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0347.2
δὲ συνέχον ἀμερῆς . εἰ δὲ τὸ συνεχόμενον σῶμα , τὸ δὲ συνέχον ἀσώματον , οὐκ αὐτὸ ἑαυτοῦ συνεπτικόν ἐστιν · ἀνάγκη ἄρα ἀμερὲς εἶναι τὸ ὑφ’ ἑαυτοῦ συνεχόμενον . ὡς οὖν κατὰ τὴν ἑαυτοῦ φύσιν τὸ σῶμα πεπερασμένην ἔχει δύναμιν , οὕτω κατὰ τὴν ἑαυτοῦ φύσιν ἀπολλυμένον ἐστιν , οὐχ ὡς ἐπιτήδειον εἰς φθοράν , ἀλλ’ ὡς ἑαυτὸ σῴζειν οὐ πεφυκός , οὐδ’ ὡς δυνάμει φθαρτόν , ἵνα καὶ τὸ ἐνεργείᾳ ζητῆς , ἀλλ’ ὡς καὶ τὸ ἀφθαρτον ἑαυτῷ παρέχειν οὐ δυνάμενον . πόθεν οὖν ἔχει τὸ αἰδίον καὶ πόθεν τὴν ἄπειρον ὑποδέχεται δύναμιν ; ἀπὸ τῆς ποιητικῆς , φαίην ἂν , αἰτίας · ὡς γὰρ κινεῖται ἐκεῖθεν , οὕτως καὶ γίνεται ἐκεῖθεν , καὶ ἀεὶ γίνεται · πᾶν γὰρ τὸ ἐξ ἀκινήτου γιγνόμενον αἰτίας ἀνέλειπτον ἔλαχε φύσιν , ὡς ποῦ φησι καὶ ὁ δαιμόνιος Ἀριστοτέλης . ὥστε καὶ κατὰ τοῦτον τὸν λόγον ὁ κόσμος ἔχει ἂν τὸ αἰδίον ἐξ ἀκινήτου δημιουργίας προιοῦν . ἐπειδὴ δὲ κατὰ τὴν οἰκείαν φύσιν γεννητόν ἐστιν , ἀεὶ γίνεται παρὰ τοῦ πατρός · διότι δὲ πᾶν ὅν καὶ ὅλον οὐκ ἐστιν ἀτελές , ἀεὶ πρὸς τὸ γίνεσθαι γέγονεν , ὅπου γε καὶ ἡ κίνησις αὐτοῦ ἀεὶ ἐν τέλει ἐστίν , ὡς φησι καὶ ἐκεῖνος . πολλῷ ἄρα ἡ κατὰ τὴν οὐσίαν γένεσις ἀεὶ ἐν τέλει ἐστίν , μιμουμένη τὴν τελειότητα τοῦ ποιούντος · ὥστε καὶ γίνεται ἀεὶ καὶ γέγονεν , ὅ ἀεὶ γίνεται , ὅλον ἅμα τὸ ἄπειρον τῆς γεννητικῆς αὐτοῦ δυνάμεως ὑποδέξασθαι μὴ δυνάμενος , ἀεὶ δὲ κατὰ τὸ νῦν δυναμούμενος εἰς τὸ εἶναι παρ’ αὐτῆς τῇ κατὰ τὸ νῦν θίξει τοῦ ἀπείρου , δεχόμενος ἐκεῖνον τι , καὶ τοῦτο διὰ τὸ διδόν καὶ οὐ δι’ ἑαυτόν , τὸ ἄπειρον λαβεῖν ὁμοῦ μὴ σθένων . καὶ οὕτως ἡ τε αἰδιότης μένει τοῦ κόσμου , καὶ ἡ γένεσις ἔχει χώραν . καὶ ταύτῃ γε οἱ ἄνδρες οὐ μάχονται , διαφέρουσι δ’ ὅμως , ὅτι Πλάτων [ 38BC ] μὲν τὴν οὐσίαν τοῦ οὐρανοῦ τῷ παντὶ χρόνῳ συμπαρατείνεσθαι φησιν , Ἀριστοτέλης δὲ ἀεὶ οὖσαν ἀπλῶς ὑποτί -
Lemmas: δέ συνέχω ἀμερής . εἰμί δέ ὁ συνέχω σῶμα , ὁ δέ συνέχω ἀσώματος , οὐ αὐτός ἑαυτοῦ συνεπτικόν εἰμί · ἀνάγκη ἄρα ἀμερής εἰμί ὁ ὑπό ἑαυτοῦ συνέχω . ὡς οὖν κατά ὁ ἑαυτοῦ φύσις ὁ σῶμα περαίνω ἔχω δύναμις , οὗτος κατά ὁ ἑαυτοῦ φύσις ἀπόλλυμι εἰμί , οὐ ὡς ἐπιτήδειος εἰς φθορά , ἀλλά ὡς ἑαυτοῦ σῴζω οὖον φύω , οὐδέ ὡς δύναμις φθαρτός , ἵνα καί ὁ ἐνέργεια ζητέω , ἀλλά ὡς καί ὁ ἄφθαρτος ἑαυτοῦ παρέχω οὖον δύναμαι . πόθεν οὖν ἔχω ὁ ἀΐδιος καί πόθεν ὁ ἤπειρος ὑποδέχομαι δύναμις ; ἀπό ὁ ποιητικός , φημί εἄν , αἴτιος · ὡς γάρ κινέω ἐκεῖθεν , οὕτως καί γίγνομαι ἐκεῖθεν , καί ἀεί γίγνομαι · πᾶς γάρ ὁ ἐκ ἀκίνητος γίγνομαι αἴτιος ἀναλείφω λαγχάνω φύσις , ὡς ποῦ φημί καί ὁ δαιμόνιος Ἀριστοτέλης . ὥστε καί κατά οὗτος ὁ λόγος ὁ κόσμος ἔχω εἄν ὁ ἀΐδιος ἐκ ἀκίνητος δημιουργία πριόω . ἐπεί δέ κατά ὁ οἰκεῖος φύσις γεννητός εἰμί , ἀεί γίγνομαι παρά ὁ πατήρ · διότι δέ πᾶς ὅς καί ὅλος οὐ εἰμί ἀτελής , ἀεί πρός ὁ γίγνομαι γίγνομαι , ὅπου γε καί ὁ κίνησις αὐτός ἀεί ἐν τέλος εἰμί , ὡς φημί καί ἐκεῖνος . πολύς ἄρα ὁ κατά ὁ οὐσία γένεσις ἀεί ἐν τέλος εἰμί , μιμέομαι ὁ τελειότης ὁ ποιέω · ὥστε καί γίγνομαι ἀεί καί γίγνομαι , ὅς ἀεί γίγνομαι , ὅλος ἅμα ὁ ἤπειρος ὁ γεννητικός αὐτός δύναμις ὑποδείκνυμι μή δύναμαι , ἀεί δέ κατά ὁ νῦν δυναμόω εἰς ὁ εἰμί παρά αὐτός ὁ κατά ὁ νῦν θιγγάνω ὁ ἤπειρος , δέχομαι ἐκεῖνος τίς , καί οὗτος διά ὁ δίδωμι καί οὖον διά ἑαυτοῦ , ὁ ἤπειρος λαμβάνω ὁμοῦ μή Σθένων . καί οὕτως ὁ τε αιδιοτω μένω ὁ κόσμος , καί ὁ γένεσις ἔχω χώρα . καί οὗτος γε ὁ ἀνήρ οὖον μάχομαι , διαφέρω δέ ὅμως , ὅτι Πλάτων [ 38BC ] μέν ὁ οὐσία ὁ οὐρανός ὁ πᾶς χρόνος συμπαρατείνω φημί , Ἀριστοτέλης δέ ἀεί εἰμί ἀπλόος ὑποτί -