proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0102.2
ἐκάστῳ κατὰ φύσιν . ἐπεὶ καὶ τὸ μὴ γινώσκειν ἴδιόν τὸ ἑαυτοῦ γέννημα παρὰ τοῖς θεοῖς ἐστιν , διὸ κοινὰι μὲν αὐτοῖς αἱ νοήσεις , κοινὰι δὲ εἰσιν αἱ ποιήσεις · τὸ δὲ γεννηθὲν ἕκαστος ὡς κοινὸν ἀπάντων ὄν εὐεργετεῖ καὶ σῴζει . καὶ μὴν καὶ τὸ ἀδελφοὺς μὲν νενομίσθαι πάντα τοὺς ὁμοταγεῖς , πατέρας δὲ καὶ προγόνους τοὺς κρείττους , ἐκγόνους δὲ καὶ παῖδας τοὺς ὑφεμένους , ἀπὸ τῶν θεῶν καὶ εἰς τήνδε μετενήνεκται τὴν πολιτείαν · ἡ μὲν γὰρ ὁμοιότης τῆς οὐσίας ἢ ἀπὸ τῆς αὐτῆς αἰτίας τὸ ἀδελφὸν τὸ ἐν ἐκείνοις , ἡ δὲ γόνιμος αἰτία τὸ προγονικόν , ἡ δὲ ἀπόρροια τῆς οὐσίας ἢ εἰς δευτέραν προϊοῦσα καὶ τρίτην σειρὰν τὸ τῶν ἐκγόνων εἶδος ἐπιδείκνυσιν . ἐπεὶ καὶ τὸ τὴν αὐτὴν ἑτέρους ἢ τὸν αὐτὸν πλείοσι συζεύγνυσθαι λάβοις ἂν ἐκ τῶν μυστικῶν λόγων καὶ τῶν ἐν ἀπορρήτοις λεγομένων ἱερῶν γάμων , οἷς καὶ ὁ Πλάτων εἰς δύναμιν ἐξομοίων τὰ περὶ τοὺς πολίτας καὶ τοὺς τούτων γάμους ἱεροὺς γάμους προσηγόρευσε . καὶ μὴν ἐν τοῖς φυσικοῖς λόγοις καθορᾶν ἐξεστὶ καὶ τῶν διαφόρων λόγων μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ὑποδοχὴν γιγνομένην , καὶ τὸν ἕνα λόγον ἐν πλήθει φανταζόμενον ὑποδοχῶν καὶ διήκοντα διὰ πλειόνων ὑποκειμένων . ἀνάλογον δὲ ἐστὶ τὰ μὲν εἴδη τοῖς ἄφρεσιν , αἱ δὲ ὑποδοχαὶ τοῖς θήλεσι . τί δὴ ποτε οὖν τὸ αὐτὸ τοῦτο καὶ ἐν τῷ παντὶ θεωρεῖται καὶ παράδοξόν ἐστιν ἐν ταῖς ἀνθρωπίαις ζωαῖς ; ὅτι , φήσω , τῶν ὅλων ἀποτετεμάχισται καὶ μεριστὴ γέγονεν ἡ ἀνθρωπίνη πᾶσα ψυχή , καὶ διὰ τοῦτο φαίνεται καὶ αὐτὴ τὰ τῆς κοινωνίας ταύτης ἀντεχόμενα δόγματα πάντων δυσπαραδεκτότατα . εἰ οὖν τις ἀνέλοι τὴν κατάταξιν καὶ ἑαυτὸν ἐπὶ τὸ ὅλον ἀναγάγοι , προσοῖτο ἂν τὴν τοιαύτην κοινωνίαν , τῆς παρὰ τοῖς πολλοῖς διηρημένης συμπάθειας ὑπεριδών . καθ’ ὅσον δὲ ἕκαστος ἡμῶν κατατείνεται περὶ τὸ μέρος καὶ κατακερματίζεται καὶ
Lemmas: ἕκαστος κατά φύσις . ἐπεί καί ὁ μή γιγνώσκω ἴδιος ὁ ἑαυτοῦ γέννημα παρά ὁ θεός εἰμί , διό κοινός μέν αὐτός ὁ νοέω , κοινός δέ εἰμί ὁ ποιέω · ὁ δέ γεννάω ἕκαστος ὡς κοινός ἀπαντάω εἰμί εὐεργετέω καί σῴζω . καί μήv καί ὁ ἀδελφός μέν νομίζω πᾶς ὁ ὁμοταγής , πατήρ δέ καί πρόγονος ὁ ἀγαθός , ἔκγονος δέ καί παῖς ὁ ὑφίημι , ἀπό ὁ θεός καί εἰς ὅδε μεταφέρω ὁ πολιτεία · ὁ μέν γάρ ὁμοιότης ὁ οὐσία ἢ ἀπό ὁ αὐτός αἴτιος ὁ ἀδελφός ὁ ἐν ἐκεῖνος , ὁ δέ γόνιμος αἰτία ὁ προγονικός , ὁ δέ ἀπόρροια ὁ οὐσία ἢ εἰς δύο πρόειμι καί τρίτος σειρά ὁ ὁ ἔκγονος εἶδος ἐπιδείκνυμι . ἐπεί καί ὁ ὁ αὐτός ἕτερος ἢ ὁ αὐτός πλείων συζεύγνυμι λαμβάνω εἄν ἐκ ὁ μυστικός λόγος καί ὁ ἐν ἀπόρρητος λέγω ἱερός γάμος , ὅς καί ὁ Πλάτων εἰς δύναμις ἐξομοιόω ὁ περί ὁ πολίτης καί ὁ οὗτος γάμος ἱερός γάμος προσαγορεύω . καί μήv ἐν ὁ φυσικός λόγος καθοράω ἔξεστι καί ὁ διάφορος λόγος εἷς καί ὁ αὐτός ὑποδοχή γίγνομαι , καί ὁ εἷς λόγος ἐν πλῆθος φαντάζω ὑποδοχή καί διήκω διά πλείων ὑπόκειμαι . ἀνάλογος δέ εἰμί ὁ μέν εἶδος ὁ ἄφρος , ὁ δέ ὑποδοχή ὁ θῆλυς . τίς δή ποτός οὖν ὁ αὐτός οὗτος καί ἐν ὁ πᾶς θεωρέω καί παράδοξος εἰμί ἐν ὁ ἀνθρωπία ζωή ; ὅτι , φημί , ὁ ὅλος ἀποτεμαχίζω καί μεριστός γίγνομαι ὁ ἀνθρώπινος πᾶς ψυχή , καί διά οὗτος φαίνω καί αὐτός ὁ ὁ κοινωνία οὗτος ἀντέχω δόγμα πᾶς δυσπαράδεκτος . εἰμί οὖν τις ἀναιρέω ὁ κατάταξις καί ἑαυτοῦ ἐπί ὁ ὅλος ἀνάγω , προσέω εἄν ὁ τοιοῦτος κοινωνία , ὁ παρά ὁ πολύς διαιρεμένος συμπάθεια ὑπέρ-εἶδον . κατά ὅσος δέ ἕκαστος ἐγώ κατατείνω περί ὁ μέρος καί κατακερματίζω καί