proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v2_0264.2
κοι παρὰ πρώτου Πλάτωνος ἡμῖν ἐξεδόθησαν , οὓς αὐτὸς κατεῖδε νοερώς καὶ οἱ μετ’ αὐτὸν σοφοὶ γεγονότες ἠσπάσαντο · δεῖ γὰρ οἴεσθαι καὶ ψυχικοὺς εἶναι χαρακτήρας καὶ οὐ μόνον κοινούς πάσης ψυχῆς , ὥσπερ τούτους , ἀλλὰ καὶ ἰδίους ἄλλης ἄλλους , ὥσπερ δὴ καὶ ἐξεδόθησαν παρ’ αὐτῶν τῶν θεῶν , Ἡρακλέους , Πενθέως , Ἀγαύης , καὶ αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος . ἀλλὰ τούτους μὲν θεῶν ἦν μόνων καὶ εἰδέναι καὶ B ἐκφαίνειν · τὸν δὲ πάσης ψυχῆς κοινὸν ἀφένμενον ἀπὸ τῆς τοῦ παντὸς καὶ ἰδεάσατο Πλάτων πρῶτος καὶ ἀνέγραψε καὶ τοῦτον ποιητὴν τὸν δημιουργὸν ἀπέφηνεν ἐγγραφμένα τῇ οὐσίᾳ τῆς ψυχῆς τὸν ζωογονικὸν αὐτῆς χαρακτῆρα καὶ ὀνόματα θέντα ταῖς νοεραῖς αὐτῆς , ὡς εἴπομεν , περιφοραῖς δύο διτταῖς ὑπαρχούσαις , καὶ ταῦτα ἀπὸ τῆς οἰκείας οὐσίας προχειρισάμενον · αὐτὸς γὰρ ἐστὶν ὁ κατὰ ταῦτα μάλιστα τὰ γένη τοῦ ὄντος χαρακτηριζόμενος , τὸ ταυτόν λέγω καὶ τὸ ἕτερον , ἐπεὶ καὶ δημιουργῷ μάλιστα προσήκει τὸ μὲν ὡς κατὰ τὰ πέρατα τῶν εἰδῶν μορφοῦντι τὴν ὕλην , τὸ δὲ ὡς συνάγοντι τὰ πολλὰ πρὸς τὴν τοῦ δημιουργήματος ὡς ἑνὸς μίαν ἰδέαν . διὸ καὶ ὁ παρ’ Ὀφρεί [ frg . 121 . 122 ] δημιουργὸς περὶ τούτων ἐρωτᾷ διαφερόντως τὴν Νύμφα , λέγων πῶς δέ μοι ἐν τε τὰ πάντα’ ἔσται καὶ χωρὶς ἕκαστον ; τὸ μὲν γὰρ χωρὶς ἕκαστον διὰ τῆς ἑτερότητος ποιεῖ , τὸ δὲ ‘ἕν εἶναι τὰ πάντα’ διὰ τῆς ταυτότητος . καὶ τὰ λόγια δὲ νοεραῖς μὲν στράπτειν τομαῖς τὸν δημιουργὸν λέγοντα τὴν ἑτεροποιὸν αὐτοῦ δηλοῖ δύναμιν , ἐρωτὸς δὲ ἐμ - C πλήσαι πάντα [ διὰ ] τὴν ταυτοποιίον . ὡς’ εἰκότως ἀπὸ τῆς ἑαυτοῦ ταῦτα τὰ ὀνόματα οὐσίας καὶ τοῖς κύκλοις ἔθετο τῆς τοῦ παντὸς ψυχῆς , δημιουργικὰ ὄντα συνθήματα . θεῖον οὖν ὄνομα τοῦτό ἐστιν , ὁ ταυτοῦ κύκλος , ὡς σύνθημα φέρων τῆς ταυτοῦ νοητῆς αἰτίας , καὶ ὁ ἑτέρου κύκλος , ὡς
Lemmas: κέω παρά πρῶτος Πλάτων ἐγώ ἐκδίδωμι , ὅς αὐτός καθοράω νοερώς καί ὁ μετά αὐτός σοφός γίγνομαι ἀσπάζομαι · δεῖ γάρ οἴομαι καί ψυχικός εἰμί χαρακτήρ καί οὖον μόνος κοινός πᾶς Ψυχή , ὥσπερ οὗτος , ἀλλά καί ἴδιος ἄλλος ἄλλος , ὥσπερ δή καί ἐκδίδωμι παρά αὐτός ὁ θεός , Ἡρακλῆς , Πενθεύς , Ἀγαύη , καί αὐτός ὁ Πλάτων . ἀλλά οὗτος μέν θεός εἰμί μόνος καί οἶδα καί B ἐκφαίνω · ὁ δέ πᾶς Ψυχή κοινός ἀφίημι ἀπό ὁ ὁ πᾶς καί ὁράω Πλάτων πρῶτος καί ἀναγράφω καί οὗτος ποιητής ὁ δημιουργός ἀποφαίνω ἐγγράφω ὁ οὐσία ὁ Ψυχή ὁ ζωογονικός αὐτός χαρακτήρ καί ὄνομα θέω ὁ νοερός αὐτός , ὡς εἶπον , περιφορά δύο διττός ὑπάρχω , καί οὗτος ἀπό ὁ οἰκεῖος οὐσία προχειρίζω · αὐτός γάρ εἰμί ὁ κατά οὗτος μάλιστα ὁ γένος ὁ εἰμί χαρακτηρίζω , ὁ αὐτός λέγω καί ὁ ἕτερος , ἐπεί καί δημιουργός μάλιστα προσήκω ὁ μέν ὡς κατά ὁ πέρας ὁ εἶδος μορφόω ὁ ὕλη , ὁ δέ ὡς συνάγω ὁ πολύς πρός ὁ ὁ δημιούργημα ὡς εἷς εἷς ἰδέα . διό καί ὁ παρά Ὀφρεύς [ frg . 121 . 122 ] δημιουργός περί οὗτος ἐρωτάω διαφερόντως ὁ Νύμφα , λέγω πῶς δέ ἐγώ ἐν τε ὁ λήγω εἰμί καί Χωρὶς ἕκαστος ; ὁ μέν γάρ Χωρὶς ἕκαστος διά ὁ ἑτερότης ποιέω , ὁ δέ ἵημι εἰμί ὁ λήγω διά ὁ ταυτότης . καί ὁ λόγιος δέ νοερός μέν στράπτω τομή ὁ δημιουργός λέγω ὁ ἑτεροποιός αὐτός δηλόω δύναμις , Ἔρως δέ ἐν - C πίμπλημι πᾶς [ διά ] ὁ ταυτοποιίον . ὡς εἰκότως ἀπό ὁ ἑαυτοῦ οὗτος ὁ ὄνομα οὐσία καί ὁ κύκλος τίθημι ὁ ὁ πᾶς Ψυχή , δημιουργικός εἰμί σύνθημα . θέω οὖν ὄνομα οὗτος εἰμί , ὁ ταυτός κύκλος , ὡς σύνθημα φέρω ὁ ταυτός νοητός αἴτιος , καί ὁ ἕτερος κύκλος , ὡς