proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0471.2
τοῦ προβλήματος ἐκεῖνον λοιπὸν καταιδεῖν , τίνι τῶν ζῴων ὁμοίωται · ὅτι μὲν γὰρ ὁμοίωται , δῆλον ἀπὸ τῶν εἰρημενῶν , τίνι δὲ ὁμοίωται , τὸ ἐχόμενον ἐστι σκοπεῖν . πλῆθος γὰρ ἐστι νοητῶν ζῴων , ὃ καὶ ὁ Πλάτων ἐνδεικνύμενος ἥρετο , τίνι τῶν ζῴων ὅμοιον αὐτὸν συνέστησεν ὁ δημιουργός · ἄνωθεν γὰρ ἀπὸ τῶν νοητῶν ἀρχόμενον διὰ πασῶν τῶν μέσων τάξεων προιοῦν τὸ ζῷον ὅπου μὲν νοητῶς μόνον ἐστίν , ὅπου δὲ νοητῶς μὲν , ἀλλ’ ὡς ἐν νοητοῖς καὶ νοεροῖς , ὅπου δὲ νοερώς , καὶ οὐ μὲν νοητῶς ὡς ἐν νοεροῖς μόνον , οὐ δὲ ζωτικῶς , οὐ δὲ νοερώς · καὶ οὕτως ἐν ἐκάστοις τῶν νόων ἐστὶ τὸ ζῷον νοητὸν οἰκείως αὐτοῖς · πᾶς γὰρ νοῦς ἔχει νοητὸν σύζυγον . εἰκότως οὖν ὁ Πλάτων ἐπισκήτει , ποῖον ἐστὶ ζῷον τὸ παράδειγμα τοῦ παντός , πότερον ὑπερκόσμιον ἢ νοερὸν μόνον , ἢ νοερὸν τε καὶ νοητόν , ἢ νοητὸν μόνον · κατὰ πάσας γὰρ τὰς τοῦ νοῦ τάξεις προθεῖσιν ἢ τοῦ ζῴου φύσις . δεῖ δὲ τὰς διαφορὰς ταύτας ἐν αὐτῷ μὲν τῷ πρωτίστῳ ζῷῳ καθ’ ἑνὸςιν ὑποθέσθαι , πρόοδον δὲ αὐταῖς διδόναι κατὰ τοὺς οἰκείους ἀριθμούς · ὡς γὰρ τὸ πρῶτον [ τὲ ] μοναδικόν ἐστιν , οὕτως ἄλλο κατ’ ἄλλον ἀριθμὸν ἀφώρισται τῶν ζῴων , καὶ ἐν οἷς δὲ ὁ αὐτὸς ἀριθμός , ἐν τούτοις τὸ ἄλλως ἐστὶ καὶ ἄλλως κατὰ τὰς τῶν ὄντων ἰδιότητας · δεῖ γὰρ καὶ ἐπὶ τοῦ ζῴου πρὸ τῶν πεπληθυσμένων εἶναι τὸ μοναδικόν , διὰ τὸ τῷ ἐνὶ τοῦτο εἶναι συγγενέστερον , καὶ καθάπαξ πᾶν πλῆθος θεῖον ἀπὸ μονάδος ἄρχεται . ὥσπερ οὖν ὁ δημιουργὸς πάντων τῶν ποιητικῶν αἰτίων ἐστὶ μονὰς καὶ τοῦ τῆς ποιητικῆς ἰδιότητος ἐν πολλοῖς οὖσης θεοῖς , οὕτω δὴ καὶ τὸ αὐτοζῶον τῶν ζῴων ἐστὶ μονὰς ἀπάντων , ἐν ᾧ καὶ τὰ ὀλικάτατα παραδείγματα τῶν ἐγκοσμίων ἐστὶ καὶ ἡ μία τοῦ κόσμου παντὸς αἰτία προὑφέστηκεν . ἀλλὰ διὰ τί , φαίη ἄν τις , ζῷον προσηγόρευσε τὸ παράδειγμα τὸ νοητόν ; ὅτι ζωῆς ἐστι χορηγόν , ὡς εἴρηται μοι καὶ πρότερον [ p . 416 , 29 ss ] , καὶ ὅτι τὰς αἰτίας ἀπογεννᾷ τῆς ὅλης
Lemmas: ὁ πρόβλημα ἐκεῖνος λοιπός καταιδέω , τίς ὁ ζῷον ὁμοιόω · ὅτι μέν γάρ ὁμοιόω , δῆλος ἀπό ὁ εἴρω , τίς δέ ὁμοιόω , ὁ ἔχω εἰμί σκοπέω . πλῆθος γάρ εἰμί νοητός ζῷον , ὅς καί ὁ Πλάτων ἐνδείκνυμι ἀείρω , τίς ὁ ζῷον ὅμοιος αὐτός συνίστημι ὁ δημιουργός · ἄνωθεν γάρ ἀπό ὁ νοητός ἄρχω διά πᾶς ὁ μέσος τάξις πριόω ὁ ζῷον ὅπου μέν νοητός μόνος εἰμί , ὅπου δέ νοητός μέν , ἀλλά ὡς ἐν νοητός καί νοερός , ὅπου δέ νοερώς , καί οὖον μέν νοητός ὡς ἐν νοερός μόνος , οὖον δέ ζωτικός , οὖον δέ νοερώς · καί οὕτως ἐν ἕκαστος ὁ νόος εἰμί ὁ ζῷον νοητός οἰκεῖος αὐτός · πᾶς γάρ νόος ἔχω νοητός σύζυγος . εἰκότως οὖν ὁ Πλάτων ἐπισκήτει , ποῖος εἰμί ζῷον ὁ παράδειγμα ὁ πᾶς , πότερος ὑπερκόσμιος ἢ νοερός μόνος , ἢ νοερός τε καί νοητός , ἢ νοητός μόνος · κατά πᾶς γάρ ὁ ὁ νόος τάξις προτίθημι ἢ ὁ ζῷον φύσις . δεῖ δέ ὁ διαφορά οὗτος ἐν αὐτός μέν ὁ πρῶτος ζῷον κατά ἑνὸςιν ὑποτίθημι , πρόοδος δέ αὐτός δίδωμι κατά ὁ οἰκεῖος ἀριθμός · ὡς γάρ ὁ πρῶτος [ τε ] μοναδικός εἰμί , οὕτως ἄλλος κατά ἄλλος ἀριθμός ἀφορίζω ὁ ζῷον , καί ἐν ὅς δέ ὁ αὐτός ἀριθμός , ἐν οὗτος ὁ ἄλλως εἰμί καί ἄλλως κατά ὁ ὁ εἰμί ἰδιότης · δεῖ γάρ καί ἐπί ὁ ζῷον πρό ὁ πληθύνω εἰμί ὁ μοναδικός , διά ὁ ὁ ἐν οὗτος εἰμί συγγενής , καί καθάπαξ πᾶς πλῆθος θέω ἀπό μόνος ἄρχω . ὥσπερ οὖν ὁ δημιουργός πᾶς ὁ ποιητικός αἴτιος εἰμί μονή καί ὁ ὁ ποιητικός ἰδιότης ἐν πολύς εἰμί θεός , οὗτος δή καί ὁ αὐτοζῷον ὁ ζῷον εἰμί μονή ἀπαντάω , ἐν ὅς καί ὁ ὀλικός παράδειγμα ὁ ἐγκόσμιος εἰμί καί ὁ εἷς ὁ κόσμος πᾶς αἰτία προυφίστημι . ἀλλά διά τίς , φημί ἄν τις , ζῷον προσαγορεύω ὁ παράδειγμα ὁ νοητός ; ὅτι ζωή εἰμί χορηγός , ὡς εἴρω ἐγώ καί πρότερος [ p . 416 , 29 ss ] , καί ὅτι ὁ αἴτιος ἀπογεννάω ὁ ὅλος