proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0415.2
κτονα προϋπάρχων , ὁ δὲ κατὰ τὸν βασιλέα πρὸ ἀμφοῖν ἰδρυμένος . οὐκοῦν καθὸ μὲν νοῦς ὁ δημιουργός , παράγει τὰ πάντα ταῖς ἑαυτοῦ νοήσεσι , καθὸ δὲ νοητὸν ἐστὶν αὐτῷ τῷ εἶναι ποιεῖ , καθὸ δὲ θεός , τῷ βούλεσθαι μόνον . εἰ δὲ διασπῶν τοὺς τρεῖς δημιουργοὺς ἀπὸ τοῦ ἑνός , οὐκ ἀνεξόμεθα τῷ Πλάτωνι συνακολουθοῦντες · ὁ γὰρ αὐτὸς καὶ ἀγαθὸς ἐστὶν ὡς θεός , καὶ διὰ τὴν ἀγαθότητα βουλήσει πάντα ποιεῖ καὶ νοητὸς ἐστὶ νοερώς — τοιούτων γὰρ τὸ ὂν τὸ δημιουργικόν — καὶ νοῦς ἐστὶ κοσμοποιός . τὸ μὲν οὖν ἀγαθὸς ἦν τοιαύτην ἔχει τὴν ἐξήγησιν , ἐν τῷ ἦν τὸ τε ὑπερπλήρες καὶ τὸ ὁλοτελὲς καὶ τὸ ὑπεραιώνιον τῆς θείας ὑπάρξεως ἐνδεικνύμενον · τὸ μὲν γὰρ ‘ἔστι’ τῶν αἰωνίων ἐστὶ πραγμάτων σημαντικόν , τὸ δὲ ἦν τῶν ὑπεραιωνίων ἐνάδων , τὸ δὲ ‘ἔσται’ τῶν ἐν χρόνῳ συνεστῶτων · εἰ γὰρ τὸ ‘ἔστι’ προσήκει τοῖς αἰωνίοις , τὸ μὲν ἦν τοῖς πρὸ τούτων οἰκεῖον , τὸ δὲ ‘ἔσται’ τοῖς μετὰ τὰ αἰώνια · τοιαῦτα δὲ τὰ χρόνῳ δεόμενα . ἐπεὶδὴ δὲ ἀγαθὸς ὁ δημιουργός , οὐδεὶς οὐδέποτε περὶ οὐδενὸς αὐτῷ φθόνος ἐγγίνεται . καὶ τί τοῦτο , φράτις , εἰ μὴ φθονεῖ νοῦς ; τοῦτο γὰρ καὶ τοῖς μετρίοις πρόσεται τῶν ἀνθρώπων . τὸ μὲν οὖν οὐδέποτε τῆς αἰωνίου τελειότητος ἔστω σημαντικόν , ἐπεὶδὴπερ αἱ ψυχαὶ ποτὲ μὲν παθαίνονται , ποτὲ δὲ εἰς ἀπάθειαν ἀνατρέχουσι . τὸ δὲ περὶ οὐδενὸς τῆς αὐταρκείας , ἐπεὶδὴπερ ἡμεῖς ἄλλων μὲν ἕνεκα πολλάκις φθόνον καθαρεύομεν , οἷς δ’ ἂν ἧττον ἔχειν νομίζωμεν , ἐν τούτοις κατεχόμεθα τῷ πάθει . τὸ δὲ οὐδεὶς τίνα ἂν ἔχοι λόγον ; πότερον γὰρ ὡς πολλῶν ὄντων φθόνων τὸ οὐδεὶς προσέθηκεν , ἢ δι’ ὑπερβολὴν εἴρηται , παντελῆ τοῦ φθόνου ποιούμενον ἀπόφασιν ; καὶ ποίαν ὑπερβολὴν ἐν τοῖς περὶ θεῶν λόγοις ἀνευρεῖν δυνατόν ; πάντα γὰρ αὐτῶν καὶ ὀνόματα καὶ νοήματα τῆς ἀξίας ἐστιν ὑποδεέστερα . μήποτε οὖν φθόνος μὲν ἐστὶ καὶ ἡ ἐπὶ τοῖς ἄλλοτρίοις ἀγαθοῖς λύπη , συμμιγὲς τοῦτο πάθος ἐν ἡμῖν ἀπο -
Lemmas: κτονα προυπάρχω , ὁ δέ κατά ὁ βασιλεύς πρό ἄμφω ἱδρύω . οὐκοῦν καθό μέν νόος ὁ δημιουργός , παράγω ὁ πᾶς ὁ ἑαυτοῦ νόησις , καθό δέ νοητός εἰμί αὐτός ὁ εἰμί ποιέω , καθό δέ θεός , ὁ βούλομαι μόνος . εἰμί δέ διασπάω ὁ τρεῖς δημιουργός ἀπό ὁ εἷς , οὐ ἀνέχω ὁ Πλάτων συνακολουθέω · ὁ γάρ αὐτός καί ἀγαθός εἰμί ὡς θεός , καί διά ὁ ἀγαθότης βούλομαι πᾶς ποιέω καί νοητός εἰμί νοερώς — τοιοῦτος γάρ ὁ εἰμί ὁ δημιουργικός — καί νόος εἰμί κοσμοποιός . ὁ μέν οὖν ἀγαθός εἰμί τοιοῦτος ἔχω ὁ ἐξήγησις , ἐν ὁ εἰμί ὁ τε υπερπλήρης καί ὁ ὁλοτελής καί ὁ ὑπεραιώνιος ὁ θεῖος ὕπαρξις ἐνδείκνυμι · ὁ μέν γάρ εἰμί ὁ αἰώνιος εἰμί πρᾶγμα σημαντικός , ὁ δέ εἰμί ὁ ὑπεραιώνιος ἐνᾴδω , ὁ δέ εἰμί ὁ ἐν χρόνος συνίστημι · εἰμί γάρ ὁ εἰμί προσήκω ὁ αἰώνιος , ὁ μέν εἰμί ὁ πρό οὗτος οἰκέω , ὁ δέ εἰμί ὁ μετά ὁ αἰώνιος · τοιοῦτος δέ ὁ χρόνος δήω . ἐπειδή δέ ἀγαθός ὁ δημιουργός , οὐδείς οὐδέποτε περί οὐδείς αὐτός φθόνος ἐγγίγνομαι . καί τίς οὗτος , φράτης , εἰμί μή φθονέω νόος ; οὗτος γάρ καί ὁ μέτριος πρόσω ὁ ἄνθρωπος . ὁ μέν οὖν οὐδέποτε ὁ αἰώνιος τελειότης ἵστημι σημαντικός , ἐπειδή ὁ ψυχή ποτέ μέν παθαίνω , ποτέ δέ εἰς ἀπάθεια ἀνατρέχω . ὁ δέ περί οὐδείς ὁ αὐτάρκεια , ἐπειδή ἐγώ ἄλλος μέν ἕνεκα πολλάκις φθόνος καθαρεύω , ὅς δέ εἄν κακός ἔχω νομίζω , ἐν οὗτος κατέχω ὁ πάθος . ὁ δέ οὐδείς τίς εἄν ἔχω λόγος ; πότερος γάρ ὡς πολύς εἰμί φθόνος ὁ οὐδείς προστίθημι , ἢ διά ὑπερβολή εἴρω , παντελής ὁ φθόνος ποιέω ἀπόφασις ; καί ποῖος ὑπερβολή ἐν ὁ περί θεός λόγος ἀνευρίσκω δυνατός ; πᾶς γάρ αὐτός καί ὄνομα καί νόημα ὁ ἄξιος εἰμί ὑποδεέστερος . μήποτε οὖν φθόνος μέν εἰμί καί ὁ ἐπί ὁ ἀλλότριος ἀγαθός λύπη , συμμιγής οὗτος πάθος ἐν ἐγώ ἀπος -