proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v2_0111.2
χρόνου [ τὸ ποτὲ ] πρὸς αὐτόν . εἰ δὲ βούλει , καὶ κατ’ ἄλλον τρόπον , ἐπειδὴ νῦν πλάττει τὸ σωματικὸν ἔτι , ψυχὴν δὲ οὕπω τῷ λόγῳ καὶ νοῦν ὑπέστησε , ποτὲ ἐσόμενον θεὸν προσεῖρψκε τὸν ἐν τῷ λόγῳ κατὰ μέρος ὑφιστάμενον · 5ὁ μὲν γὰρ θεὸς ἀθρόως ὑφίστησι τὰ τε μέρη καὶ τὸ ὅλον , C ὁ δὲ λόγος διαιρεῖ τὰ συνυποστάντα καὶ γεννᾷ τὰ ἀγέννητα καὶ μερίζει κατὰ χρόνον τὰ αἰτία . ἔστιν οὖν ὁ ποτὲ ἐσόμενος θεὸς τῷ λόγῳ δηλαδή , καθ’ ὃν ὁ μερισμὸς καὶ ἡ σύνθεσις · τοῦτο γὰρ καὶ αὐτὸς ὁ Πυθαγορικὸς Τίμαιος 10[94B ] ἐν τῷ ἑαυτοῦ συγγράμματι τοῖς κατακοῦιν αὐτοῦ δυναμένοις ἐνδεικνύμενος πρῶ , φησίν , οὐρανὸν λόγῳ γενέσθαι , ἤστην ἰδέα τε καὶ ὕλα καὶ θεὸς δημιουργγός · ὅτι γὰρ λόγῳ τὴν τοῦ οὐρανοῦ πλάττουσι γένεσιν , ἐδήλωσε διαφορῶν εἰπών . καὶ μὴν καὶ τὸ λεῖον καὶ τὸ 15ὁμαλόν , ὥσπερ εἴρηται , τὴν μίαν ἐν τῷ κόσμῳ δηλοῖ περιοχὴν καὶ τὴν ἄκραν ἐπιτηδειότητα πρὸς τὴν μετουσίαν τῆς θείας ψυχῆς . τὸ δὲ πανταχῇ καὶ ἐκ μέσου ἴσον τὴν ἰδιότητα περιγράφει τοῦ σφαιρικοῦ σχήματος · τοῦτο γὰρ ἔστι τὸ πανταχῇ διεστὸς ἴσον καὶ κατὰ πάσας τὰς διαστάσεις . 20τὸ δὲ ὅλον καὶ τέλειον ἐκ τελείων εἰς ἄκραν αὐτὸν ὁμοιότητα καθίστησι πρὸς τὸ παντελὲς ζῷον ( ἐκεῖνο γὰρ ἦν κατὰ πάντα τέλειον ) καὶ πρὸς τὸν δημιουργὸν αὐτόν · ὡς γὰρ ἐκεῖνος πατέρων πατὴρ καὶ ὑπατὸς κρειόντων , οὕτω καὶ ὁ κόσμος τελειότατος τῶν τελείων καὶ ὁλικώτατος τῶν ὅλων D 25ἔστιν . εἴποις δ’ ἄν καὶ ὅτι τέλειον μὲν εἶπε τὸν κόσμον ὡς μηδενὸς δεηθέντα τῶν κινητικῶν ἢ θρεπτικῶν ἢ αἰσθητικῶν ὀργάνων — τοῦτο γὰρ δέδεικται προσεχῶς — πανταχῇ δὲ ἐκ μέσου ἴσον , ὡς σχῆμα ἔχοντα σφαιρικόν , ὅλον δὲ καὶ τέλειον , ὡς παντελῆ καὶ οὐδὲν ἀπολείποντα 30ἐκτὸς ἑαυτοῦ — τοῦτο γὰρ τὸ κυρίως ὅλον καὶ τέλειον — ἐκ τελείων δὲ σωμάτων , ὡς ἐκ τεττάρων συντεθέντα στοιχείων , σῶμα δὲ ἐνικῶς , ὡς μονογενῆ · καὶ οὕτως ἀφξάμενος ἀπὸ τοῦ μονογενοῦς καὶ προελθὼν ἄχρι τῆς τελειότητος
Lemmas: χρόνος [ ὁ ποτέ ] πρός αὐτός . εἰμί δέ βούλομαι , καί κατά ἄλλος τρόπος , ἐπεί νῦν πλάσσω ὁ σωματικός ἔτι , ψυχή δέ οὔπω ὁ λόγος καί νόος ὑφίστημι , ποτέ εἰμί θεός προσρίπτω ὁ ἐν ὁ λόγος κατά μέρος ὑφίστημι · ὅς μέν γάρ θεός ἀθρόος ὑφίστημι ὁ τε μέρος καί ὁ ὅλος , C ὁ δέ λόγος διαιρέω ὁ συνυποιστημι καί γεννάω ὁ ἀγέννητος καί μερίζω κατά χρόνος ὁ αἰτία . εἰμί οὖν ὁ ποτέ εἰμί θεός ὁ λόγος δηλαδή , κατά ὅς ὁ μερισμός καί ὁ σύνθεσις · οὗτος γάρ καί αὐτός ὁ Πυθαγορικός Τίμαιος 10[94B ] ἐν ὁ ἑαυτοῦ σύγγραμμα ὁ κατακούω αὐτός δύναμαι ἐνδείκνυμι πρός , φημί , οὐρανός λόγος γίγνομαι , εἰμί ἰδέα τε καί ὕλη καί θεός δημιουργός · ὅτι γάρ λόγος ὁ ὁ οὐρανός πλάσσω γένεσις , δηλόω διαφορά εἶπον . καί μήv καί ὁ λεῖος καί ὁ ὁμαλός , ὥσπερ εἴρω , ὁ εἷς ἐν ὁ κόσμος δηλόω περιοχή καί ὁ ἄκρος ἐπιτηδειότης πρός ὁ μετουσία ὁ θεῖος Ψυχή . ὁ δέ πανταχῇ καί ἐκ μέσος ἴσος ὁ ἰδιότης περιγράφω ὁ σφαιρικός σχῆμα · οὗτος γάρ εἰμί ὁ πανταχῇ διίστημι ἴσος καί κατά πᾶς ὁ διάστασις . 20τὸ δέ ὅλος καί τέλειος ἐκ τέλειος εἰς ἄκρος αὐτός ὁμοιότης καθίστημι πρός ὁ παντελής ζῷον ( ἐκεῖνος γάρ εἰμί κατά πᾶς τέλειος ) καί πρός ὁ δημιουργός αὐτός · ὡς γάρ ἐκεῖνος πατήρ πατήρ καί ὕπατος κρείων , οὗτος καί ὁ κόσμος τέλειος ὁ τέλειος καί ὁλικός ὁ ὅλος D ἔρδω . εἶπον δέ ἄν καί ὅτι τέλειος μέν εἶπον ὁ κόσμος ὡς μηδείς δήω ὁ κινητικός ἢ θρεπτικός ἢ αἰσθητικός ὄργανον — οὗτος γάρ δείκνυμι προσεχῶς — πανταχῇ δέ ἐκ μέσος ἴσος , ὡς σχῆμα ἔχω σφαιρικός , ὅλος δέ καί τέλειος , ὡς παντελής καί οὐδείς ἀπολείπω 30ἐκτὸς ἑαυτοῦ — οὗτος γάρ ὁ κύριος ὅλος καί τέλειος — ἐκ τέλειος δέ σῶμα , ὡς ἐκ τέσσαρες συντίθημι στοιχεῖον , σῶμα δέ ἑνικός , ὡς μονογενής · καί οὕτως ἀφάσσω ἀπό ὁ μονογενής καί προέρχομαι ἄχρι ὁ τελειότης