proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0502.2
τὸ γὰρ ὑφειμένην ἔχον τελειότητα παντελὲς οὐκ ἔσται . εἰ δ’ ἑκάτερον πάντα , πόθεν εἴληφε τὰ πάντα ; δεῖ γὰρ ἐκ τινος · ὡς γὰρ τὰ ἑνὸς εἴδους μετασχόντα ἀπὸ μιᾶς αἰτίας ὑφέ-στηκεν , οὕτως τὰ τῶν πάντων ὁμοίως μετεilhγότα καθ’ ἕν αἴτιον ἔχει τὴν παντότητα ταύτην . ἄλλο οὖν ἔσται πρὸ αὐτῶν , ἐπεὶ καὶ δεῖ τῆς δυάδος ἡγεῖσθαι τὴν συναγωγὸν αὐτῶν αἰτίαν . τοῦτο οὖν τὸ πρὸ τούτων ἤτοι ἀδιαίρετως ἔστι πάν , ἢ διηρημένως . εἰ μὲν οὖν ἀδιαίρετως , ἄλλης δεήσεται μεσότητος · τοῦ γὰρ ἀδιαίρετως πάντα ὄντος καὶ τῆς δυάδος τῆς πάντα ἔχούσης μέσον ἐστὶν ἢ μονὰς ἢ πάντα ἔχουσα διηρημένως , αὕτη μὲν ἡνωμένη κατὰ τὴν ἀδιαίρετον αἰτίαν , ἐνποιουῦσα δὲ τὴν ἐν τῇ δυάδι παντότητα . τὸ ἄρα πάντα περιέχον πρῶτως τοῦτό ἐστιν ἢ μονὰς ἢ πρὸ τῆς δυάδος , ἐν δὲ τῷ ἀδιαίρετως ὄντι σπέρμα καὶ αἰτία τῆς παντότητός ἐστιν ἐνοειδής . εἰκότως ἄρα τὸ παντελὲς ζῷον εἴρηται μοναδικὸν καὶ μεθ’ ἑτέρου δεύτερον εἶναι μὴ δυνά-μενον , οὐχ ὡς τῷ ὀνόματι δοκεῖ λέγειν μόνον , ἀλλ’ ὡς μὴ συνε-ξενυμένον ἀλλο · τὸ γὰρ μεθ’ ἑτέρου ταχθὲν δεύτερόν ἐστι καὶ οὐκέτι πρῶτως πάν · εἰσὶ γὰρ δὴ καὶ μετὰ τὸ παντελὲς ζῶον αἰτίαι μετ’ ἄλλων συντεταγμέναι τῶν ὁμογενῶν , ἀλλ’ οὐ πρῶτως ἔχουσι τὰ πάντα , τὸ δὲ πρῶτως ἔχον μοναδικόν ἐστιν . εἰ δὲ περιεκτικὸν εἴη πάντων , ἄλλο παρ’ αὐτὸ οὐκ ἂν εἴη ζῷον νοητόν · εἰ γὰρ ἄλλο , οὐκέτι τοῦτο παντελές , ἀλλὰ μέρος , ἐκεῖνο δὲ τὸ ὅλον , οὐ τοῦτο μέρος μόνον ἂν εἴη · δεῖ γὰρ στήναι τὸ πλῆθος εἰς τὴν μονάδα . ἄλλα πῶς ὁ Πλάτων εἶπε τὸ μεθ’ ἑτέρου δεύτερον ; ἤκοι γὰρ εἰπεῖν καὶ τὸ μεθ’ ἑτέρου καθ’ ἑαυτὸ καὶ τὸ δεύτερον · ὁ δὲ ἀμφότερα συνέπλεξεν ἐνδεικνύμενος , ὅτι τὸ ἑτέρῳ συν-ταπτόμενον καὶ μὴ μοναδικὸν ὄν οὐ δύναται εἶναι πρῶτον ,
Lemmas: ὁ γάρ ὑφέζομαι ἔχω τελειότης παντελής οὐ εἰμί . εἰμί δέ ἑκάτερος πᾶς , πόθεν λαμβάνω ὁ πᾶς ; δεῖ γάρ ἐκ τις · ὡς γάρ ὁ εἷς εἶδος μετέχω ἀπό εἷς αἴτιος ὑφίστημι , οὕτως ὁ ὁ πᾶς ὁμοίως μέτειμι κατά εἷς αἴτιος ἔχω ὁ παντότης οὗτος . ἄλλος οὖν εἰμί πρό αὐτός , ἐπεί καί δεῖ ὁ δυάς ἡγέομαι ὁ συναγωγός αὐτός αἴτιος . οὗτος οὖν ὁ πρό οὗτος ἤτοι ἀδιαιρέτως εἰμί πᾶς , ἢ διῃρημένως . εἰμί μέν οὖν ἀδιαιρέτως , ἄλλος δήω μεσότης · ὁ γάρ ἀδιαιρέτως πᾶς εἰμί καί ὁ δυάς ὁ πᾶς ἔχω μέσος εἰμί ἢ μονή ἢ πᾶς ἔχω διῃρημένως , οὗτος μέν ἑνόω κατά ὁ ἀδιαίρετος αἴτιος , ἐμποιέω δέ ὁ ἐν ὁ δυάς παντότης . ὁ ἄρα πᾶς περιέχω πρῶτος οὗτος εἰμί ἢ μονή ἢ πρό ὁ δυάς , ἐν δέ ὁ ἀδιαιρέτως εἰμί σπέρμα καί αἰτία ὁ παντότης εἰμί νοειδής . εἰκότως ἄρα ὁ παντελής ζῷον εἴρω μοναδικός καί μετά ἕτερος δύο εἰμί μή δύναμαι , οὐ ὡς ὁ ὄνομα δοκέω λέγω μόνος , ἀλλά ὡς μή συνε-ξενυμενω ἀλλος · ὁ γάρ μετά ἕτερος τάσσω δεύτερος εἰμί καί οὐκέτι πρῶτος πᾶς · εἰμί γάρ δή καί μετά ὁ παντελής ζῷον αἰτία μετά ἄλλος συντάσσω ὁ ὁμογενής , ἀλλά οὖον πρῶτος ἔχω ὁ πᾶς , ὁ δέ πρῶτος ἔχω μοναδικός εἰμί . εἰμί δέ περιεκτικός εἰμί πᾶς , ἄλλος παρά αὐτός οὐ εἄν εἰμί ζῷον νοητός · εἰμί γάρ ἄλλος , οὐκέτι οὗτος παντελῶς , ἀλλά μέρος , ἐκεῖνος δέ ὁ ὅλος , οὖον οὗτος μέρος μόνος εἄν εἰμί · δεῖ γάρ ἵστημι ὁ πλῆθος εἰς ὁ μόνος . ἄλλος πῶς ὁ Πλάτων εἶπον ὁ μετά ἕτερος δύο ; ἥκω γάρ εἶπον καί ὁ μετά ἕτερος κατά ἑαυτοῦ καί ὁ δύο · ὁ δέ ἀμφότερος συμπλέκω ἐνδείκνυμι , ὅτι ὁ ἕτερος συν-ταπτομενω καί μή μοναδικός εἰμί οὖον δύναμαι εἰμί πρῶτος ,