proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0228.2
κεῖνας ἐκάλεσε καὶ τοὺς λόγους πάντας , ἐξ ὧν ἔστιν ἡ ψυχὴ · μόνα γὰρ τὰ ἀμέριστα δεσμῶν ἔστιν ἀπροσδεῆ · δεδεμένα δὲ ἐκ διακεκριμένων ἐστίν , οὐ κατὰ χρόνον διακεκριμένων τούτων , ἀλλὰ κατὰ τὴν ἐν τῷ δημιουργῷ περιοχὴν τῆς τῶν ἀπλῶν αἰτίας . οὕτως οὖν ἔχει καὶ τὸ λυτὸν ὡς παρ’ ἄλλον , μᾶλλον δὲ ὡς ἐν ἄλλῳ , πῇ οὖν , ἀπλῶς δὲ οὐδαμῶς . φέρε γάρ , εἰ παρ’ ἑαυτῶν μὲν λυτὰ ἐστι , κατὰ δὲ τὴν βούλησιν ἀλυτα τοῦ πατρός , ὥσπερ εἰώθασι λέγειν Σευήρος Ἀττικὸς Πλούταρχος , πρὸς οὓς καὶ οἱ ἀπὸ τοῦ Περιπάτου πολλὰ διὰ πολλῶν ἀντειρήκασι , πᾶθεν ἔχει τοῦτο τὸ παρ’ ἑαυτῶν λυτόν ; εἰ μὲν γὰρ κατὰ φύσιν αὐτοῖς ἡ λύσις , τίς ὁ τὴν φύσιν δεδωκώς ; οὐ γὰρ ἄλλος ἢν ἢ ὁ δημιουργός · εἰ δὲ ἐκεῖνος ὁ τῆς φύσεως αὐτοῖς χορηγός , ἐκεῖνος καὶ ὁ τῆς λύσεως αἴτιος . εἰ δὲ παρὰ φύσιν τὸ λυτόν , κατὰ φύσιν δήπου τὸ ἐναντίον , τὸ ἀλυτον . εἰ δὲ κατὰ φύσιν , παρ’ ἑαυτῶν ἔχοιεν ἂν τοῦτό που τὸ ἀλυτον , καὶ αὐτὸ τὸ εἶναι αὐτῶν ἔσται τοιοῦτον , ἀδεκτον πάντῃ τῆς λύσεως · πανταχοῦ γὰρ τὸ κατὰ φύσιν τοιοῦτον . οἷον εἰ τῇ ψυχῇ τὸ ἑαυτὴν κινεῖν κατὰ φύσιν , εἰ τῷ πυρὶ τὸ κοῦφον , εἰ ἐκάστῳ τῶν πάντων ὁτιοῦν , ἀνάγκη κατ’ οὐσίαν ὑπάρχειν τοῦτο πᾶσιν , ὥστε παρ’ ἑαυτῶν ἔχει τοῦτο · λέγω δὲ παρ’ ἑαυτῶν , ὅτι ἀπὸ τῆς οἰκείας συστάσεως , ἣν κατ’ οὐσίαν ἔλαχεν · οὐ γὰρ ὡς αὐθυπόστατον . γελοῖον οὖν τὸ λέγειν λυτὰ ὄντα καθ’ αὐτὰ ἀλυτα μόνως εἶναι διὰ τὴν τοῦ πατρὸς βούλησιν , ὅ δὴ λέγουσιν ἐκεῖνοι , σῶζειν ἐθέλοντες τὸ λέγον ἀξίωμα πᾶν γεννητὸν ἔχειν φθορὰν καὶ τὸν κόσμον γεννητὸν ποιοῦντες , ἵνα μὴ δοκῇ τῇ προτεραίᾳ τοῦ Σωκράτους [ rep . VIII 546 A ] ἀκούσας ὁ Τίμαιος τοῦτο λέγοντος ἀντιφάσκειν τὸ γεννητὸν ἀφθαρτον τιθεῖς . ὥστ’ εἰ καθ’ αὐτὸ ἀλυτον τὸ τῶν ἐγκοσμίων θεῶν γένος , καὶ καθ’ αὐτὸ ἀγέννητόν ἐστι καὶ οὐ δι’ ἐν μόνον τὴν βούλησιν τοῦ θεοῦ · πῶς γὰρ καὶ τῷ Πλάτωνι συνασόμεθα διττὸν ποιοῦντι , τὸν μὲν κατὰ
Lemmas: ἐκεῖνος καλέω καί ὁ λόγος πᾶς , ἐκ ὅς εἰμί ὁ ψυχή · μόνος γάρ ὁ ἀμέριστος δεσμός εἰμί ἀπροσδεής · δέω1 δέ ἐκ διακρίνω εἰμί , οὖον κατά χρόνος διακρίνω οὗτος , ἀλλά κατά ὁ ἐν ὁ δημιουργός περιοχή ὁ ὁ ἀπολάω αἴτιος . οὕτως οὖν ἔχω καί ὁ λυτός ὡς παρά ἄλλος , μᾶλλον δέ ὡς ἐν ἄλλος , πῇ οὖν , ἀπλόος δέ οὐδαμῶς . φέρω γάρ , εἰμί παρά ἑαυτοῦ μέν λυτός εἰμί , κατά δέ ὁ βούλησις ἄλυτος ὁ πατήρ , ὥσπερ εἴωθα λέγω Σευῆρος Ἀττικός Πλούταρχος , πρός ὅς καί ὁ ἀπό ὁ περίπατος πολύς διά πολύς ἀντιλέγω , πάσχω ἔχω οὗτος ὁ παρά ἑαυτοῦ λυτός ; εἰμί μέν γάρ κατά φύσις αὐτός ὁ λύσις , τίς ὁ ὁ φύσις δίδωμι ; οὖον γάρ ἄλλος εἄν ἢ ὁ δημιουργός · εἰμί δέ ἐκεῖνος ὁ ὁ φύσις αὐτός χορηγός , ἐκεῖνος καί ὁ ὁ λύσις αἴτιος . εἰμί δέ παρά φύσις ὁ λυτός , κατά φύσις δήπου ὁ ἐναντίος , ὁ ἄλυτος . εἰμί δέ κατά φύσις , παρά ἑαυτοῦ ἔχω εἄν οὗτος ποῦ ὁ ἄλυτος , καί αὐτός ὁ εἰμί αὐτός εἰμί τοιοῦτος , ἀδεκτον πάντῃ ὁ λύσις · πανταχοῦ γάρ ὁ κατά φύσις τοιοῦτος . οἷος εἰμί ὁ Ψυχή ὁ ἑαυτοῦ κινέω κατά φύσις , εἰμί ὁ πῦρ ὁ κοῦφος , εἰμί ἕκαστος ὁ πᾶς ὁστισοῦν , ἀνάγκη κατά οὐσία ὑπάρχω οὗτος πᾶς , ὥστε παρά ἑαυτοῦ ἔχω οὗτος · λέγω δέ παρά ἑαυτοῦ , ὅτι ἀπό ὁ οἰκεῖος σύστασις , ὅς κατά οὐσία λαγχάνω · οὖον γάρ ὡς αὐθυπόστατος . γελοῖος οὖν ὁ λέγω λυτός εἰμί κατά αὐτός ἄλυτος μόνος εἰμί διά ὁ ὁ πατήρ βούλησις , ὅς δή λέγω ἐκεῖνος , σῴζω ἐθέλω ὁ λέγω ἀξίωμα πᾶς γεννητός ἔχω φθορά καί ὁ κόσμος γεννητός ποιέω , ἵνα μή δοκέω ὁ προτεραῖος ὁ Σωκράτης [ rep . VIII 546 A ] ἀκούω ὁ Τίμαιος οὗτος λέγω ἀντιφάσκω ὁ γεννητός ἄφθαρτος τιθεῖς . ὥστε εἰμί κατά αὐτός ἄλυτος ὁ ὁ ἐγκόσμιος θεός γένος , καί κατά αὐτός ἀγέννητος εἰμί καί οὖον διά ἐν μόνος ὁ βούλησις ὁ θεός · πῶς γάρ καί ὁ Πλάτων συνίημι δισσός ποιέω , ὁ μέν κατά