proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0365.2
ἐπὶ τὸν ὑπερουράνιον ἀνατρέχει τόπον καὶ θεάται αὐτὴν δικαιοσύνην , αὐτὴν σωφροσύνην καὶ ἑκάστην τῶν θείων ἀρετῶν , καὶ πάλιν κατὰ μικρὸν ἀπὸ τῆς ἄκρας εὐδαιμονίας καὶ τῆς μακαριότητος ἐκείνης ἤγαγεν εἰς τὸ ποτὲ μὲν ὑπερκύπτειν , ποτὲ δὲ εἴσω δύειν καὶ ἀπὸ τοῦδε κατὰ ὕφεσιν εἰς τὸ μηδὲν ὁρῶσαν ἐτι συνέπεσθαι διὰ συνήθειαν · οὐ γὰρ εὐθὺς ἀπὸ τοῦ νοητοῦ καὶ ἀθρόως ὑπάρχει ταῖς ψυχαῖς ἢ εἰς γένεσιν πτῶσις , ἀλλὰ διὰ πολλῶν προόσει τῶν μέσων . ἐν δὲ τούτοις ἐμπάλιν τὰ πάθη τῆς εἰς γένεσιν πεσοῦσης ψυχῆς καὶ τὰς στροφὰς καὶ τὰς κλάσεις καὶ τοὺς ὀχετοὺς ἐκτραγωδήσας ἐθέλει κατὰ μικρὸν ἐπαναγαγεῖν αὐτὴν εἰς τὴν νοερὰν καὶ τὴν κατὰ φύσιν ζωήν . ἀλλ’ ἐκεῖ [ 248Ass ] μὲν παυομένων τῶν ἀμεινόνων καὶ τῶν ἀπὸ νοῦ C καὶ θεῶν ἐνδιδομένων ἀγαθῶν παρεισῆξει τὰ χειρόνα , χωλεῖα καὶ πτερορρύησις καὶ λήθη καὶ συντυχία καὶ βαρύτης . ἐνταῦθα δὲ ἀποληγόντων τῶν χειρόνων καὶ τῶν ἐκ τῆς ὕλης ἐμποδίων κατὰ φύσιν εὐθὺς † ἀναιρεῖται καὶ ἀναφαίνεται τὰ κρείττονα , τάξις καὶ λόγος καὶ ἡ λελογισμένη καὶ ἔμφρων κατάστασις · εἰς γὰρ ἡλικίαν ἰόντες αὐτοὶ ἔμφρονέστεροι γιγνόμεθα καὶ μᾶλλον λελογισμένοι τῆς τε ὁμαλοῦς καὶ εὐτάκτου ζωῆς † ποιούμεθα , τῆς φύσεως ἀγούσης . τί οὖν ; φαίη ἂν ὁ Γαληνός · ταῖς τοῦ σώματος κράσεσιν ἔπονται τῆς ψυχῆς αἱ δυνάμεις , καὶ ὀгроῦ μὲν ὄντος καὶ ἀστάτου καὶ παντοίως δέοντος ἄνους καὶ ἄστατος ἢ ψυχή , καθισταμένου δὲ εἰς συμμετρίαν κατευνᾶνεται καὶ ἔμφρων γίνεται . καὶ πῶς ταῦτα συγχαρτήσομεν ; τὴν γὰρ ἀθάνατον ψυχὴν καὶ πρὸ τοῦ σώματος οὖσαν οὐ θέμις διὰ τὸ σῶμα νοερὰν ποιεῖν , ἀλλ’ ἐκεῖνο μᾶλλον τὸ σῶμα ποτὲ μὲν ἐμπόδιον γίγνεσθαι τῇ ψυχῇ ῥητέον πρὸς τὴν εὐτάκτον ζωήν , ποτὲ δὲ ἥττον ἐνοχλεῖν . ὥσπερ οὖν εἰ γείτονι παροικοίημεν λήρω καὶ ἀδολέσχῃ , D
Lemmas: ἐπί ὁ ὑπερουράνιος ἀνατρέχω τόπος καί θεάομαι αὐτός δικαιοσύνη , αὐτός σωφροσύνη καί ἕκαστος ὁ θεῖον ἀρετή , καί πάλιν κατά μικρός ἀπό ὁ ἄκρος εὐδαιμονία καί ὁ μακαριότης ἐκεῖνος ἄγω εἰς ὁ ποτέ μέν ὑπερκύπτω , ποτέ δέ εἴδομαι δύο καί ἀπό ὅδε κατά ὕφεσις εἰς ὁ μηδείς ὁράω ἔτι συνέπομαι διά συνήθεια · οὖον γάρ εὐθύς ἀπό ὁ νοητός καί ἀθρόος ὑπάρχω ὁ Ψυχή ἢ εἰς γένεσις πτῶσις , ἀλλά διά πολύς προοσεω ὁ μέσος . ἐν δέ οὗτος ἐμπαλῶ ὁ πάθος ὁ εἰς γένεσις πίπτω Ψυχή καί ὁ στροφή καί ὁ κλάω καί ὁ ὀχετός ἐκτραγῳδέω ἐθέλω κατά μικρός ἐπανάγω αὐτός εἰς ὁ νοερός καί ὁ κατά φύσις ζωή . ἀλλά ἐκεῖ [ 248Ass ] μέν παύω ὁ ἀγαθός καί ὁ ἀπό νόος C καί θεός ἐνδίδωμι ἀγαθός παρεισῆξει ὁ χείρων , χωλεία καί πτερορρύησις καί λήθη καί συντυχία καί βαρύτης . ἐνταῦθα δέ ἀπολήγω ὁ χείρων καί ὁ ἐκ ὁ ὕλη ἐμπόδιος κατά φύσις εὐθύς † ἀναιρέω καί ἀναφαίνω ὁ ἀγαθός , τάξις καί λόγος καί ὁ λογίζομαι καί ἔμφρων κατάστασις · εἰς γάρ ἡλικία εἶμι αὐτός ἔμφρων γίγνομαι καί μᾶλλον λογίζομαι ὁ τε ὁμαλής καί εὔτακτος ζωή † ποιέω , ὁ φύσις ἄγω . τίς οὖν ; φημί εἄν ὁ Γαληνός · ὁ ὁ σῶμα κρᾶσις ἔπω ὁ Ψυχή ὁ δύναμις , καί ὀгроῦ μέν εἰμί καί ἄστατος καί παντοῖος δήω ἄνοος καί ἄστατος ἢ ψυχή , καθίστημι δέ εἰς συμμετρία κατευνάω καί ἔμφρων γίγνομαι . καί πῶς οὗτος συγχαρτήσομεν ; ὁ γάρ ἀθάνατος ψυχή καί πρό ὁ σῶμα εἰμί οὖον θέμις διά ὁ σῶμα νοερός ποιέω , ἀλλά ἐκεῖνος μᾶλλον ὁ σῶμα ποτέ μέν ἐμπόδιος γίγνομαι ὁ Ψυχή ῥητέος πρός ὁ εὔτακτος ζωή , ποτέ δέ ἥσσων ἐνοχλέω . ὥσπερ οὖν εἰμί γείτων παροικέω λῆρος καί ἀδολέσχης , D