proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v2_0093.2
γενώμεθα , πᾶσαν μὲν τοιαύτην αἴσθησιν ἀφελείν , ἄλλην δὲ 4 κρείττω ταύτης καὶ θεοῖς οἰκειοτέραν ἀποδοῦναι τῷ παντί . τίς οὖν ἐστὶν αὕτη καὶ τίνα ἂν ληφθείη τρόπον ; ὅτι μὲν οὖν αἰσθητικόν ἐστι τὸ πᾶν , ἐκ τε τοῦ ζῶν εἶναι τὸ πᾶν 5 δῆλον ποιήσομεν καὶ ἀπὸ τοῦ τὴν παντὸς ψυχὴν διανοητικὴν τε εἶναι καὶ δοξαστικὴν καὶ διδόναι τῷ σώματι μετουσίαν ἀμφοτέρων , τῆς τε δόξης καὶ τῆς διανοίας · εἰ γὰρ ἡ δόξα λογικὴ τις ἐστὶν αἴσθησις , ἔσται καὶ τῷ σώματι ἢ 10 ἀπ’ αὐτῆς ζωὴ τῆς αἰσθήσεως αἰτία , ἔσται δὲ τις καὶ τῆς διανοίας ἐν αὐτῷ εἰκών , ἣν ἂν εἴποιμεν ἡμεῖς τὴν κοσμικὴν εἶναι φαντασίαν , αὐτὴν ἐνεικονιζομένην τὴν νόησιν Ε ἐκείνης καὶ τοὺς ἀφανεῖς τύπους ἔχουσαν τῶν αἰσθητῶν τῶν ἐν πάσῃ τῇ περιόδῳ γινομένων . ἐκ τούτων δ’ οὖν εἶναι τοῦ παντὸς αἴσθησιν καὶ ἀπ’ ἄλλων δὲ πολλῶν ὑπο - 15 μνήσκειν δυνατόν . τίνα δὲ αἴσθησιν ἔχει , δεῖται λοιπὸν οἰκείας ἐπιβλέψεως . φημὶ τοίνυν , ὅτι τῆς αἰσθήσεως ἡ μὲν πρωτίστη καὶ κυριωτάτη νοῦν μμουμένην — πανταχοῦ γὰρ ἀ τὰ πρῶτα μίμνησι ἔχει τῶν πρὸ αὐτῆν , διὸ καὶ συναφὴ τοῖς πρώτοις *** ἐστὶ — τὸ ἑαυτῆς αἰσθητὸν ἐν ἑαυτῇ περι - 20 εἴληφεν , οὔτε μεταβαίνουσα ἀπ’ ἄλλων ἐπ’ ἄλλα · τοῦτο γὰρ ἤδη μεριζομένης ἐστίν · οὔτε εἰς τὸ ἔξω προιοῦσα · τοῦτο γὰρ ἄτελές · ἀλλὰ ἢ τὸ ὅλον αἰσθητὸν ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ καὶ οἷον συναίσθησις οὖσα μᾶλλον . δευτέρα δὲ μετὰ ταύτην ἢ β προιοῦσα μὲν , κατ’ ἐνέργειαν δὲ τελείαν καὶ ἀεὶ ὁσαύτως 25 πανταχόθεν ὅλον αἱροῦσα τὸ γνωστὸν παντὸς τε καθαρεύουσα πάθους καὶ πάσης ἀδυναμίας τῆς οἰκείας τοῖς μεριστοῖς καὶ ἐνύλοις ὀργάνοις . τρίτη δὴ ἢ καὶ πάσχουσα ὑπὸ γ τῶν ἔκτος καὶ συμμιγὴς ἀπὸ τε πείσεως καὶ γνώσεως , ἀρχομένη μὲν ἀπὸ τοῦ πάθους , τελευτῶσα δὲ εἰς τὴν γνῶσιν . Φ 30 τελευταία δὲ ἐστὶν αἴσθησις , ἢ γνῶσις μὲν ἀμυδροτάτη πάθἐστι , πάθος δὲ τὸ πλεῖον ἐστὶ καὶ ἐγγὺς φυσικῆς συμπαθείας , ὡς μὴ τὰ εἴδη τῶν αἰσθητῶν γιγνώσκειν , οἷον ὅτι
Lemmas: γίγνομαι , πᾶς μέν τοιοῦτος αἴσθησις ἀφαιρέω , ἄλλος δέ 4 ἀγαθός οὗτος καί θεός οἰκεῖος ἀποδίδωμι ὁ πᾶς . τίς οὖν εἰμί οὗτος καί τίς εἄν λαμβάνω τρόπος ; ὅτι μέν οὖν αἰσθητικός εἰμί ὁ πᾶς , ἐκ τε ὁ ζῶ εἰμί ὁ πᾶς 5 δῆλος ποιέω καί ἀπό ὁ ὁ πᾶς ψυχή διανοητικός τε εἰμί καί δοξαστικός καί δίδωμι ὁ σῶμα μετουσία ἀμφότερος , ὁ τε δόξα καί ὁ διάνοια · εἰμί γάρ ὁ δόξα λογικός τις εἰμί αἴσθησις , εἰμί καί ὁ σῶμα ἢ 10 ἀπό αὐτός ζωή ὁ αἴσθησις αἰτία , εἰμί δέ τις καί ὁ διάνοια ἐν αὐτός εἰκών , ὅς εἄν εἶπον ἐγώ ὁ κοσμικός εἰμί φαντασία , αὐτός ἐνεικονίζω ὁ νόησις Ε ἐκεῖνος καί ὁ ἀφανής τύπος ἔχω ὁ αἰσθητής ὁ ἐν πᾶς ὁ περίοδος γίγνομαι . ἐκ οὗτος δέ οὖν εἰμί ὁ πᾶς αἴσθησις καί ἀπό ἄλλος δέ πολύς ὑπο - 15 μιμνήσκω δυνατός . τίς δέ αἴσθησις ἔχω , δήω λοιπός οἰκεῖος ἐπίβλεψις . φημί τοίνυν , ὅτι ὁ αἴσθησις ὁ μέν πρῶτος καί κύριος νόος μμουμένην — πανταχοῦ γάρ ὅς ὁ πρῶτος μίμνω ἔχω ὁ πρό αὐτός , διό καί συναφή ὁ πρῶτος *** εἰμί — ὁ ἑαυτοῦ αἰσθητός ἐν ἑαυτοῦ περί - 20 λαμβάνω , οὔτε μεταβαίνω ἀπό ἄλλος ἐπί ἄλλος · οὗτος γάρ ἤδη μερίζω εἰμί · οὔτε εἰς ὁ ἔξω προέρχομαι · οὗτος γάρ ἀτελής · ἀλλά ἢ ὁ ὅλος αἰσθητός ἔχω ἐν ἑαυτοῦ καί οἷος συναίσθησις εἰμί μᾶλλον . δύο δέ μετά οὗτος ἢ Β προέρχομαι μέν , κατά ἐνέργεια δέ τέλειος καί ἀεί ὁσάυτος 25 πανταχόθεν ὅλος αἱρέω ὁ γνωστός πᾶς τε καθαρεύω πάθος καί πᾶς ἀδυναμία ὁ οἰκεῖος ὁ μεριστός καί ἔνυλος ὄργανον . τρίτος δή ἢ καί πάσχω ὑπό γ ὁ ἕκτος καί συμμιγής ἀπό τε πεῖσις καί γνῶσις , ἄρχω μέν ἀπό ὁ πάθος , τελευτάω δέ εἰς ὁ γνῶσις . Φ 30 τελευταῖος δέ εἰμί αἴσθησις , ἢ γνῶσις μέν αμυδρός πάθἐστι , πάθος δέ ὁ πλείων εἰμί καί ἐγγύς φυσικός συμπάθεια , ὡς μή ὁ εἶδος ὁ αἰσθητής γιγνώσκω , οἷος ὅτι