proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0358.2
δοθεν προβαλλομένων · ἐν γὰρ τῷ τοιῷδε πάθει τὰ κρεῖττονα δουλεύει καὶ ὑπόκειται τοῖς χείροσι . περὶ δὲ τὸ ἄλογον πάλιν τὴν μὲν ἐναντιότητα θεωρητέον ὡς ἐπὶ τῶν ἐγκρατῶν ( ἐπὶ γὰρ τούτων μάχεται τὰ ἀμείνω τοῖς χείροσι , φαντασία τοῦ καλοῦ καὶ ὀρέξεις τοῦ αἰσχροῦ ) , τὴν δὲ πλαγιότητα ἐν τῇ ἐξ ἴσου συμφωνίᾳ τῆς κρῖσεως πρὸς τὴν ὄρεξιν , ὅταν ἀμφότεραι φέρονται ὁμοίως καὶ ἐμπαθῶς , τὴν δὲ ὑπτιότητα ἐν ταῖς ἀκολάστοις ζωαῖς , ἐν αἷς καὶ πᾶμπαν ὑπέστρωται τῷ ἀλόγῳ τὸ λογικόν . καὶ ὁρᾷς , ὅπως ἐντάχθως ἀπὸ μὲν τῆς ἐναντίας ἡ πεπλαγιασμένη διάθεσις ( ὅταν γὰρ μετὰ πολλὴν μάχην εἴξῃ τῷ ἀλόγῳ , τότε φέρεται πλαγίως ) , ἀπὸ δὲ ταύτης ἡ ὑπτία ( συνεχῶς γὰρ ἐπικρατοῦν τοῦ ἀμείνονος τὸ χεῖρον τελευταῖον οὐδὲ δεῖται μάχης , ἀλλ’ ἐξηυδαπόδισται καὶ ἄγει ὅπου βούλεται ) . καὶ τοῦτό ἐστιν ἔσχατον εἶδος ζωῆς , ὥσπερ τελειότατον τὸ ἑαυτῷ σύμφωνον , τὸ ἀπλαγίαστον , τὸ κατὰ φύσιν , ἐν ᾧ τὸ κρεῖττον ἔχει τὴν ἑαυτοῦ τάξιν ἀμάχως . καὶ γίνεται τὸ μὲν σύμφωνον ἀπὸ τῆς σωφροσύνης , τὸ δὲ ἀπλαγίαστον ἀπὸ τῆς ἀνδρείας , τὸ δὲ κατὰ φύσιν τεταγμένον ἀπὸ τῆς δικαιοσύνης . τὰ δὲ ἐναντία τούτων ἀπεργάζεται τὴν μὲν ἐναντίωσιν ἡ διαφορά , τὴν δὲ πλαγιότητα ἡ κλάσις ( τὰ γὰρ κλώμενα πλάγια γίνεται ) , τὴν δὲ ὑπτιότητα ἡ στρόφη · παντελῶς γὰρ ἀντιστρέφει τὴν τάξιν τῶν ἡγουμένων τε καὶ ἐπομένων . καὶ δοκεῖν ἡ μὲν ἐναντίωσις διασπᾶν τὴν μίαν ζωὴν τῆς ψυχῆς καὶ ποιεῖν τὴν λογικὴν ἑαυτῇ ἀσύμφωνον , ἡ δὲ πλαγιότης ἀλογίαν αὐτὴν ποιεῖν ( αὐτὴ γὰρ ὅλη φέρεται πρὸς τὸ σῶμα καὶ τὴν ἕλην ) , ἡ δὲ ὑπτιότης φυτοῖς αὐτὴν ἐγκαταλέγειν · ἐν τούτοις γὰρ ἡ κεφαλὴ προσεφρίζεται . τοσαύτης οὖν διαιρέσεως γιγνομένης καὶ τοιούτων παθῶν περὶ τὰς δυνάμεις τῆς ψυχῆς εἰκῶς εἶπεν αὐτὰς μόγις συνέχεσθαι ( μόνον γὰρ αὐτὰς συνέχει τὸ εἶναι τὴν οὐσίαν ἀνώλεθρον τῆς ψυχῆς ) , εἰ δὲ μή , τάχ’ ἂν καὶ ἀπόλουντο διασπώμεναι καὶ οἰκείαν ἀπολι -
Lemmas: δίδωμι προβάλλω · ἐν γάρ ὁ τοιόσδε πάθος ὁ ἀγαθός δουλεύω καί ὑπόκειμαι ὁ χείρων . περί δέ ὁ ἄλογος πάλιν ὁ μέν ἐναντιότης θεωρητέον ὡς ἐπί ὁ ἐγκρατής ( ἐπί γάρ οὗτος μάχομαι ὁ ἀγαθός ὁ χείρων , φαντασία ὁ καλός καί ὄρεξις ὁ αἰσχρός ) , ὁ δέ πλαγιότητα ἐν ὁ ἐκ ἴσος συμφωνία ὁ κρίσις πρός ὁ ὄρεξις , ὅταν ἀμφότερος φέρω ὁμοίως καί ἐμπαθῶς , ὁ δέ ὑπτιότης ἐν ὁ ἀκόλαστος ζωή , ἐν ὅς καί πάμπαν ὑπό-στόρεννυμι ὁ ἄλογος ὁ λογικός . καί ὁράω , ὅπως ἐντάσσω ἀπό μέν ὁ ἐναντίος ὁ πλαγιασμένος διάθεσις ( ὅταν γάρ μετά πολύς μάχη ἔοικα ὁ ἄλογος , τότε φέρω πλάγιος ) , ἀπό δέ οὗτος ὁ ὕπτιος ( συνεχῶς γάρ ἐπικρατέω ὁ ἀγαθός ὁ χείρων τελευταῖος οὐδέ δήω μάχη , ἀλλά εξηυδαποδιειμι καί ἄγω ὅπου βούλομαι ) . καί οὗτος εἰμί ἔσχατος εἶδος ζωή , ὥσπερ τέλειος ὁ ἑαυτοῦ σύμφωνος , ὁ ἀπλαγίαστος , ὁ κατά φύσις , ἐν ὅς ὁ ἀγαθός ἔχω ὁ ἑαυτοῦ τάξις ἄμαχος . καί γίγνομαι ὁ μέν σύμφωνος ἀπό ὁ σωφροσύνη , ὁ δέ ἀπλαγίαστος ἀπό ὁ ἀνδρεῖος , ὁ δέ κατά φύσις τάσσω ἀπό ὁ δικαιοσύνη . ὁ δέ ἐναντίος οὗτος ἀπεργάζομαι ὁ μέν ἐναντίωσις ὁ διαφορά , ὁ δέ πλαγιότητα ὁ κλάσις ( ὁ γάρ κλάω πλάγιος γίγνομαι ) , ὁ δέ ὑπτιότης ὁ στρέφω · παντελῶς γάρ ἀντιστρέφω ὁ τάξις ὁ ἡγέομαι τε καί επομένη . καί δοκέω ὁ μέν ἐναντίωσις διασπάω ὁ εἷς ζωή ὁ Ψυχή καί ποιέω ὁ λογικός ἑαυτοῦ ἀσύμφωνος , ὁ δέ πλαγιότης ἀλογία αὐτός ποιέω ( αὐτός γάρ ὅλος φέρω πρός ὁ σῶμα καί ὁ ἕλη ) , ὁ δέ ὑπτιότης φυτός αὐτός ἐγκαταλέγω · ἐν οὗτος γάρ ὁ κεφαλή προσεφριζω . τοσοῦτος οὖν διαίρεσις γίγνομαι καί τοιοῦτος πάθος περί ὁ δύναμις ὁ Ψυχή ἵημι εἶπον αὐτός μόγις συνέρχομαι ( μόνος γάρ αὐτός συγχέω ὁ εἰμί ὁ οὐσία ἀνώλεθρος ὁ Ψυχή ) , εἰμί δέ μή , τάχα εἄν καί ἀπόλλυμι διασπάω καί οἰκεῖος άπολις -