proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0334.2
μένης . ἄνταῦθα τοίνυν ἡ λογικὴ ψυχὴ συνάπτεται πρὸς τὸ θνητὸν εἶδος τῆς ζωῆς , ἡ πεσοτάτη καὶ μερικωτάτη τῶν ἀπὸ τοῦ πατρὸς παρηγμένων πρὸς τὸ ἄκρότατον τῶν ὑπὸ τοῖς νέοις θεοῖς ἀπογεννημένων · παράγουσι γὰρ ὡς μὲν πατέρες τινὲς τὰς ζωάς , ὡς δὲ δημιουργοὶ τὰ σώματα , καὶ μιμοῦνται τὸν μὲν Ἥφαιστον τῇ σωματουργίᾳ , τὴν δὲ Ἥραν τῇ ζωοποιΐᾳ , δι’ ἀμφοῖν δὲ τὸν ὅλον δημιουργόν · καὶ γὰρ ὁ ποιητὴς οὗτος καὶ πατήρ . αὐτοὶ δὲ τὸ σῶμα πλάττουσιν ἀπὸ τῶν ὅλων δανειζόμενοι μόρια · πανταχοῦ γὰρ ἀπὸ τῶν ὁλοτήτων τοῖς μέρεσιν ἡ οὐσία , ἀλλ’ ὅταν μὲν αἱ ὁλότητες ὧσιν ἄσωματοι , μένουσιν ἀνελάττωτοι τῶν μερῶν ὁρισταμένων , ὅταν δὲ σωματικαί , τὰ μέρη γιγνόμενα ἀπ’ αὐτῶν ἐλαττοῦ τὰ ὅλα · διόπερ ἀεὶ μὲν ἀφαιρέσεως γιγνομένης , τῶν δὲ μερῶν ἀεὶ μενόντων οἴχῆσεται τὰ ὅλα , καὶ οὕτως οὐδὲ γένεσις ἔσται ἔτι καὶ τὰ ἔργα τῆς προτέρας δημιουργίας ἀφανῆ πάντα ἔσται διὰ τὴν δευτέραν , ὅ μηδὲ θέμις εἰπεῖν . ἐν’ οὖν μηδὲν τοιοῦτον ἐν τῷ παντὶ γένοιτο , τὰ συντεθέντα μέρη διαλύεται πάλιν καὶ ἀναπλοῦται εἰς τὰ ὅλα , καὶ ἡ ἄλλου γένεσις ἄλλου φθορὰ ἔστιν , ἡ δὲ ἄλλου φθορὰ γένεσις ἄλλου , ἵνα καὶ γένεσις ἀεὶ μένῃ καὶ φθορά · γενεσέως τε γὰρ μόνον οὕσης στήσεται ποτὲ ἡ γένεσις ἐκ πεπερασμένων γιγνομένη δαπανηθέντων ἐκείνων καὶ φθορᾶς μόν οὕσης στήσεται ἡ φθορὰ πάντων ἀπολομένων . εἰ ἄρα δεῖ εἶναι τὸ ἕτερον , ἔσται καὶ τὸ λοιπόν . πάντα ἄρα τὰ ἀπὸ τῆς δευτέρας δημιουργίας γιγνόμενα καὶ σύνθετά ἐστι καὶ λυτά , καὶ ἀπὸ χρόνου συστάντα καὶ ἐν χρόνῳ λύεται πάλιν . εἰκότως ἄρα οἱ νέοι θεοὶ δανείζονται μόρια τὰ πάλιν ἀποδοθησόμενα , δανείζονται δὲ παρὰ τοῦ πατρὸς ( ὅ γὰρ δανείζονται , τὸ πῦρ ἐστι καὶ ἡ γῆ καὶ τὸ ὕδωρ καὶ ὁ ἀήρ ) καὶ ἀποδιδόασιν πάλιν τῷ πατρί · βούλεται γοῦν ἐκεῖνος τὰ ὅλα διαμένειν , ὅπερ ἀπεγέννησε καὶ ἔταξεν αὐτός . ταῦτα μὲν οὖν περὶ τῆς συμπάσης εἰρήσθω τῶν νέων θεῶν δημιουρ -
Lemmas: μένω . ἄνταῦθα τοίνυν ὁ λογικός ψυχή συνάπτω πρός ὁ θνητός εἶδος ὁ ζωή , ὁ πέσος καί μερικός ὁ ἀπό ὁ πατήρ πάρειμι πρός ὁ ἄκρος ὁ ὑπό ὁ νέος θεός ἀπογίγνομαι · παράγω γάρ ὡς μέν πατήρ τις ὁ ζωή , ὡς δέ δημιουργός ὁ σῶμα , καί μιμέομαι ὁ μέν Ἥφαιστος ὁ σωματουργία , ὁ δέ Ἥρα ὁ ζωοποιία , διά ἄμφω δέ ὁ ὅλος δημιουργός · καί γάρ ὁ ποιητής οὗτος καί πατήρ . αὐτός δέ ὁ σῶμα πλάσσω ἀπό ὁ ὅλος δανείζω μόριον · πανταχοῦ γάρ ἀπό ὁ ολότητα ὁ μέρος ὁ οὐσία , ἀλλά ὅταν μέν ὁ ολότητα ἵημι ἀσωματόω , μένω ἀνελάττωτος ὁ μέρος ὁρίζω , ὅταν δέ σωματικός , ὁ μέρος γίγνομαι ἀπό αὐτός ἐλαττόω ὁ ὅλος · διόπερ ἀεί μέν ἀφαίρεσις γίγνομαι , ὁ δέ μέρος ἀεί μένω οἴχομαι ὁ ὅλος , καί οὕτως οὐδέ γένεσις εἰμί ἔτι καί ὁ ἔργον ὁ πρότερος δημιουργία ἀφανής πᾶς εἰμί διά ὁ δύο , ὅς μηδέ θέμις εἶπον . ἐν οὖν μηδείς τοιοῦτος ἐν ὁ πᾶς γίγνομαι , ὁ συντίθημι μέρος διαλύω πάλιν καί ἀναπλόω εἰς ὁ ὅλος , καί ὁ ἄλλος γένεσις ἄλλος φθορά εἰμί , ὁ δέ ἄλλος φθορά γένεσις ἄλλος , ἵνα καί γένεσις ἀεί μένω καί φθορά · γένεσις τε γάρ μόνος ὗσις ἵστημι ποτέ ὁ γένεσις ἐκ περαίνω γίγνομαι δαπανάω ἐκεῖνος καί φθορά νυμφότιμον ὗσις ἵστημι ὁ φθορά πᾶς ἀπόλλυμι . εἰμί ἄρα δεῖ εἰμί ὁ ἕτερος , εἰμί καί ὁ λοιπός . πᾶς ἄρα ὁ ἀπό ὁ δύο δημιουργία γίγνομαι καί σύνθετος εἰμί καί λυτός , καί ἀπό χρόνος συνίστημι καί ἐν χρόνος λύω πάλιν . εἰκότως ἄρα ὁ νέος θεός δανείζω μόριον ὁ πάλιν ἀποδίδωμι , δανείζω δέ παρά ὁ πατήρ ( ὅς γάρ δανείζω , ὁ πῦρ εἰμί καί ὁ γῆ καί ὁ ὕδωρ καί ὁ ἀήρ ) καί ἀποδίδωμι πάλιν ὁ πατήρ · βούλομαι γοῦν ἐκεῖνος ὁ ὅλος διαμένω , ὅσπερ ἀπογεννάω καί τάσσω αὐτός . οὗτος μέν οὖν περί ὁ σύμπας εἴρω ὁ νέος θεός δημιορ -