proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0304.2
τέταρτον , ὅτι πέρας ἐστὶ πάσης τῆς τῶν γνώσεων σειρᾶς , καὶ πορρωτάτω λόγου καὶ νοῦ τὴν οὐσίαν ἔχει καὶ τῶν ἔκτός ἐστι καὶ διὰ σώματος ποιεῖται τὴν ἀντίληψιν . ταῦτα γὰρ πάντα δείκνυσι τὸ ἄλογον αὐτῆς . ἐστὶ δὴ οὖν τὸ γεννητὸν B πᾶν δόξῃ μετ’ αἰσθήσεως ληπτὸν , τῆς μὲν εἰσαγγελλούσης τὰ πάθη , τῆς δὲ τοὺς λόγους αὐτῶν προβαλλούσης ἀφ’ ἑαυτῆς καὶ τὰς οὐσίας γινωσκοῦσης , καὶ ὥσπερ ὁ λόγος τῇ νοήσει συναφθεὶς αἴρει τὸ νοητόν , οὕτω καὶ ἡ δόξα τῇ αἰσθήσει συνταχθεῖσα γινώσκει τὸ γεννητόν . ἐπεὶ γὰρ μέσης ἐστὶν οὐσίας ἡ ψυχή , καὶ τὸ μεταξὺ συμπληροῖ νοῦ καὶ ἀλογίας · τῷ μὲν γὰρ ἀκροτάτῳ ἑαυτῆς νῷ σύνεστι , τῷ δὲ ἔσχατῳ νεῦει πρὸς τὴν αἴσθησιν · διὸ καὶ ὁ Τίμαιος ἐν μὲν τῇ προτέρᾳ συζυγίᾳ τὴν νόησιν προὔταξε τοῦ λόγου , κρείττονα οὖσαν , ἐν δὲ τῇ δευτέρᾳ τὴν δόξαν τῆς αἰσθήσεως · ἐκεῖ μὲν γὰρ ὁ λόγος μετὰ τὴν νόησιν ὡς ἐλάττων νοῦς , ἐνταῦθα δὲ ἡ δόξα πρὸ τῆς αἰσθήσεως ὡς λογικὴ αἴσθησις . τὸ δὲ ὅλον πλάτος τῆς λογικῆς οὐσίας ἀφορίζει δόξα καὶ λόγος — νοῦς δὲ ἡμῶν βασιλεύς , αἴσθησις δὲ ἄγγελος , φησὶν ὁ μέγας Πλωτῖνος [ enn . 5 , 3 , 3 ] — καὶ λόγος μὲν ἅμα τῷ νῷ τὸ νοητὸν αἴρει , καθ’ ἑαυτὸν δὲ τοὺς μέσους θεωρεῖ λόγους , δόξα δὲ μετὰ μὲν αἰσθήσεως αἴρει τὸ γεννητόν , καθ’ ἑαυτὴν δὲ τὰ ἐν αὐτῇ εἴδη πάντα διασκέπτεται , περὶ ὧν ἐν ἄλλοις εἴρηται πῶς τε ὑφίσταται C καὶ πῶς τόπος αὐτῶν ἐστὶ τὸ δοξαστικὸν μέρος τῆς ψυχῆς · καὶ ἐκεῖνω μὲν τὸ νοητὸν περιληπτόν , ταύτῃ δὲ τὸ γεννητὸν δοξαστόν · ἔξω γὰρ αὐτῆς ἐστι καὶ οὐκ ἔνδον τὸ γνωστόν , ὥσπερ ἐκείνου τὸ νοητόν . διὸ περιληπτὸν μὲν οὐκ ἐστι , δοξαστὸν δέ , ἀλλ’ οὐκ αἰσθητὸν προσείρηται , διότι δόξα μὲν τὰς οὐσίας γινώσκει τῶν πραγμάτων , αἴσθησις δὲ οὔ . τῆς οὖν τρανεστέρας γνώσεως ἀποφέρεται τὴν ἐπωνυμίαν , καὶ τῆς γινωσκοῦσης τί ἐστιν , ἀλλ’ οὐχὶ οἷόν ἐστι μόνον , ὁ τῆς αἰσθήσεως ἔργον ἐλέγομεν · εἰκότως ἄρα τὸ γεννητὸν καὶ δοξαστὸν προσηγόρευσεν ὁ Τίμαιος · καὶ ἐστὶ τοῦτο Πυθα -
Lemmas: τέταρτος , ὅτι πέρας εἰμί πᾶς ὁ ὁ γνῶσις σειρά , καί προσωτέρω λόγος καί νόος ὁ οὐσία ἔχω καί ὁ ἕκτος εἰμί καί διά σῶμα ποιέω ὁ ἀντίληψις . οὗτος γάρ πᾶς δείκνυμι ὁ ἄλογος αὐτός . εἰμί δή οὖν ὁ γεννητός B πᾶς δόξα μετά αἴσθησις ληπτός , ὁ μέν εἰσαγγέλλω ὁ πάθος , ὁ δέ ὁ λόγος αὐτός προβάλλω ἀπό ἑαυτοῦ καί ὁ οὐσία γιγνώσκω , καί ὥσπερ ὁ λόγος ὁ νοέω συνάπτω ἀείρω ὁ νοητός , οὗτος καί ὁ δόξα ὁ αἴσθησις συντάσσω γιγνώσκω ὁ γεννητός . ἐπεί γάρ μέσος εἰμί οὐσία ὁ ψυχή , καί ὁ μεταξύ συμπληρόω νόος καί ἀλογία · ὁ μέν γάρ ἄκρος ἑαυτοῦ νάω σύνειμι , ὁ δέ ἔσχατος νεύω πρός ὁ αἴσθησις · διό καί ὁ Τίμαιος ἐν μέν ὁ πρότερος συζυγία ὁ νόησις προτάσσω ὁ λόγος , ἀγαθός εἰμί , ἐν δέ ὁ δύο ὁ δόξα ὁ αἴσθησις · ἐκεῖ μέν γάρ ὁ λόγος μετά ὁ νόησις ὡς μικρός νόος , ἐνταῦθα δέ ὁ δόξα πρό ὁ αἴσθησις ὡς λογικός αἴσθησις . ὁ δέ ὅλος πλάτος ὁ λογικός οὐσία ἀφορίζω δόξα καί λόγος — νόος δέ ἐγώ βασιλεύς , αἴσθησις δέ ἄγγελος , φημί ὁ μέγας Πλωτῖνος [ enn . 5 , 3 , 3 ] — καί λόγος μέν ἅμα ὁ νάω ὁ νοητός ἀείρω , κατά ἑαυτοῦ δέ ὁ μέσος θεωρέω λόγος , δόξα δέ μετά μέν αἴσθησις ἀείρω ὁ γεννητός , κατά ἑαυτοῦ δέ ὁ ἐν αὐτός εἶδος πᾶς διασκέπτομαι , περί ὅς ἐν ἄλλος εἴρω πῶς τε ὑφίστημι C καί πῶς τόπος αὐτός εἰμί ὁ δοξαστικός μέρος ὁ Ψυχή · καί ἐκεῖνος μέν ὁ νοητός περιληπτός , οὗτος δέ ὁ γεννητός δοξαστός · ἔξω γάρ αὐτός εἰμί καί οὐ ἔνδον ὁ γνωστός , ὥσπερ ἐκεῖνος ὁ νοητός . διό περιληπτός μέν οὐ εἰμί , δοξαστός δέ , ἀλλά οὐ αἰσθητός προσλέγω , διότι δόξα μέν ὁ οὐσία γιγνώσκω ὁ πρᾶγμα , αἴσθησις δέ οὖον . ὁ οὖν τρανής γνῶσις ἀποφέρω ὁ ἐπωνυμία , καί ὁ γιγνώσκω τίς εἰμί , ἀλλά οὐ οἷος εἰμί μόνος , ὁ ὁ αἴσθησις ἔργον λέγω · εἰκότως ἄρα ὁ γεννητός καί δοξαστός προσαγορεύω ὁ Τίμαιος · καί εἰμί οὗτος Πύθα -