proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0284.2
πανταχοῦ γὰρ τὸ πρῶτως ὂν ὅπερ ἐστὶν ἐν τῇ ἑαυτοῦ σειρᾷ τὴν ἀκροτάτην ἔχει τάξιν · δεύτερον γὰρ ὂν , ἀλλ’ οὐκ αὐτὸ τὸ εἶδος , οὐκέτι πρῶτως ἐστὶν ὅπερ ἐστίν . ὥσπερ οὖν ἡ αὐτοαρετὴ τὴν ἀκροτάτην ἔχει χώραν ἐν τῇ σειρᾷ τῶν ἀρετῶν , 5 ὡς τὸ αὐτὸ ἴσον ἐν τοῖς ἴσοις , τὸ αὐτοζῶν ἐν τοῖς ζῴοις , οὕτω δήπου καὶ τὸ αὐτοῦν , ὁ πρῶτως ἐστὶν ὤν , κορυφὴ τῶν ὄντων ἐστὶν ἁπάντων , καὶ ἀπ’ αὐτοῦ πρόξεισι πᾶν τε τὸ νοητὸν καὶ τὸ νοερόν καὶ τὸ ὁπωσοῦν ἀποφερόμενον τῇν τοῦ ὄντος προσήγορίαν . ἀλλ’ οὐ ταυτόν ἐστιν ἔν ὃν καὶ 10 ἀεὶ ὤν · τὸ μὲν γὰρ ἔν ὂν ἐπέκεινα τοῦ αἰωνός ἐστιν · ὁ γὰρ αἰὼν μετέχει τοῦ ὄντος · πάντα γοῦν ὅσα αἰώνος μετεῖληφε , B καὶ τοῦ ὄντος ἔχει τινὰ μοῖραν , οὐ πάντα δὲ ὅσα τοῦ ὄντος μετέχει , καὶ τοῦ αἰώνος μετεῖληφεν · ἐστὶ γοῦν καὶ τὰ ἐν χρόνῳ μετέχοντα τοῦ ὄντος · ὥστε ἐπέκεινα τὸ πρῶτως ὂν 15 τῆς τοῦ αἰώνος τάξεως . τὸ δὲ ἀεὶ ὤν αἰώνιον ἐστιν · ὥστε αὐτὸ τοῦναντίον ἀπέδειξεν ὁ λόγος , ὅτι πᾶν μᾶλλον ἐκ τοῦ ἀεὶ ὤν ληπτέον , ἢ τὸ ἔν ὤν . ἐκεῖνο γὰρ τοῦ ἀεὶ κρείττον , ἤτε μεταξὺ ὤν τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ αἰώνος καὶ ἔν ὤν πρὸ τοῦ αἰώνος καλούμενον . εἰ οὖν με χρὴ τὸ φαινόμενον λέγειν , 20 προηγουμένως πᾶν τὸ αἰωνίως ὤν νῦν ὁ Πλάτων παρέληφεν , ἀρχόμενον μὲν ἀπὸ τῆς τοῦ αὐτοενὸς φύσεως — τοῦτο γὰρ ἐστὶ τὸ πρῶτως αἰώνιον — λῆγον δὲ ἄχρι τῶν μερικῶν νύων · τὸ δὲ ἔν ὤν ἴσως ὡς μονάδα τούτων ἀφήκε καὶ ὡς ἄρρητον καὶ τῷ ἑνὶ συννησμένον . καὶ οὕτως ἂν αὐτῷ περὶ 25 τοῦ νοητοῦ παντὸς ὁ λόγος εἴη , τὸ νοητὸν εἰ μὴ τὸ ἀκρότατον καὶ κρύφιον λαμβάνοις καὶ ἀνεκφοίτητον τοῦ ἑνός . τὸ γοῦν τῶν νοουμένων κάλλιστον τὸ αὐτοζῶν ἐφεὶ μικρὸν προειδῶν [ 30 D ] , ὡς τῶν πρὸ τούτου δι’ ἐνότητος ὑπερβολὴν καὶ τοῦ νοεῖσθαι κρειττόνων ὄντων · εἰ μὴ ἄρα 30 κάλλιστον τῶν νοουμένων πάντων ζῴων τὸ αὐτοζῶον εἴπε C νοουμένων ὄντων καὶ τοῦ αἰώνος πρὸ τοῦ ζῴου καὶ τοῦ ἑνὸς ὄντος , τοῦ μὲν ὡς κατ’ αἰτίαν ἀεὶ , τοῦ δὲ ὡς καθ’
Lemmas: πανταχοῦ γάρ ὁ πρῶτος εἰμί ὅσπερ εἰμί ἐν ὁ ἑαυτοῦ σειρά ὁ ἄκρος ἔχω τάξις · δύο γάρ εἰμί , ἀλλά οὐ αὐτός ὁ εἶδος , οὐκέτι πρῶτος εἰμί ὅσπερ εἰμί . ὥσπερ οὖν ὁ αὐτοαρετή ὁ ἄκρος ἔχω χώρα ἐν ὁ σειρά ὁ ἀρετή , 5 ὡς ὁ αὐτός ἴσος ἐν ὁ ἴσος , ὁ αὐτοζός ἐν ὁ ζῷον , οὗτος δήπου καί ὁ ἀϋτέω , ὁ πρῶτος εἰμί εἰμί , κορυφή ὁ εἰμί εἰμί ἅπας , καί ἀπό αὐτός πρόξεισι πᾶς τε ὁ νοητός καί ὁ νοερός καί ὁ ὁπωσοῦν ἀποφέρω ὁ ὁ εἰμί προσηγορία . ἀλλά οὖον αὐτός εἰμί ἐν ὅς καί 10 ἀεί εἰμί · ὁ μέν γάρ ἐν εἰμί ἐπέκεινα ὁ αἰών εἰμί · ὁ γάρ αἰών μετέχω ὁ εἰμί · πᾶς γοῦν ὅσος αἰών μεταλαμβάνω , B καί ὁ εἰμί ἔχω τις μοῖρα , οὖον πᾶς δέ ὅσος ὁ εἰμί μετέχω , καί ὁ αἰών μεταλαμβάνω · εἰμί γοῦν καί ὁ ἐν χρόνος μετέχω ὁ εἰμί · ὥστε ἐπέκεινα ὁ πρῶτος εἰμί 15 ὁ ὁ αἰών τάξις . ὁ δέ ἀεί εἰμί αἰώνιος εἰμί · ὥστε αὐτός τουναντίον ἀποδείκνυμι ὁ λόγος , ὅτι πᾶς μᾶλλον ἐκ ὁ ἀεί εἰμί ληπτέος , ἢ ὁ ἐν εἰμί . ἐκεῖνος γάρ ὁ ἀεί ἀγαθός , ἤτε μεταξύ εἰμί ὁ εἷς καί ὁ αἰών καί ἐν εἰμί πρό ὁ αἰών καλέω . εἰμί οὖν ἐγώ χρή ὁ φαίνω λέγω , 20 προηγουμένως πᾶς ὁ αἰώνιος εἰμί νῦν ὁ Πλάτων παραλαμβάνω , ἄρχω μέν ἀπό ὁ ὁ αυτοεις φύσις — οὗτος γάρ εἰμί ὁ πρῶτος αἰώνιος — λήγω δέ ἄχρι ὁ μερικός νυός · ὁ δέ ἐν εἰμί ἴσως ὡς μόνος οὗτος ἀφίημι καί ὡς ἄρρητος καί ὁ εἷς συννησμένον . καί οὕτως εἄν αὐτός περί 25 ὁ νοητός πᾶς ὁ λόγος εἰμί , ὁ νοητός εἰμί μή ὁ ἄκρος καί κρύφιος λαμβάνω καί ἀνακόπτω ὁ εἷς . ὁ γοῦν ὁ νοέω καλῶς ὁ αὐτοζός ἐφίημι μικρός προειδώ [ 30 D ] , ὡς ὁ πρό οὗτος διά ενοτητη ὑπερβολή καί ὁ νοέω ἀγαθός εἰμί · εἰμί μή ἄρα 30 καλῶς ὁ νοέω πᾶς ζῷον ὁ αὐτοζῷον εἶπον C νοέω εἰμί καί ὁ αἰών πρό ὁ ζῷον καί ὁ εἷς εἰμί , ὁ μέν ὡς κατά αἴτιος ἀεί , ὁ δέ ὡς κατά