proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0303.2
χρείττονος . ἡ δὲ μέση τῆς ἀλόγου ζωῆς τῶν μὲν ἄνωθεν τύπων ἄδεκτός ἐστι , τῶν δὲ ἐξωθεν δεκτικὴ μόνων , κοινὴ δὲ ὅμως ἐστὶ καὶ αὕτη παθητικῶς γινώσκουσα τὸ αἰσθητόν . ἡ δὲ ἔνυλος αἴσθησις τῶν ἐξωθεν προσπιπτόντων ἐστὶ μόνον καὶ τῶν κινούντων αὐτήν , ἐν ἑαυτῇ τὰ θεάματα κατἔχειν οὐ δυναμένη , μεριστὴ οὖσα καὶ οὐ μία · διήρηται γὰρ περὶ τοῖς αἰσθητηρίοις . ἄλλη οὖν ἡ ἀπαθὴς αἴσθησις καὶ κοινή , ἄλλη ἡ κοινὴ μέν , παθητικὴ δέ , ἄλλη ἡ διηρημένη καὶ ἐμπαθής · καὶ ἡ μὲν ἐστὶ τοῦ πρώτου ὄχηματος , ἡ δὲ τῆς ἀλόγου ζωῆς , ἡ δὲ τῆς ἐμψυχίας τοῦ σώματος . μετὰ δὲ τὴν αἴσθησιν τὴν ἐπιθυμίαν ἔταξεν . ἐστὶ δὲ αὕτη ζωὴ μέν καὶ αὕτὴ σωματοειδής , ἀνυφαίνουσα δὲ ἀεὶ τὸ σῶμα καὶ παραμυθουμένη τὰς χρείας τοῦ σώματος , περὶ ἧν καὶ λύπῃ θεωρεῖται καὶ ἡδονή · πάρεστι μέν γὰρ καὶ τοῖς ἄλλοις μορίοις τῆς ψυχῆς ταῦτα τὰ πάθη · καὶ γὰρ ἐν λόγῳ καὶ ἐν θυμῷ λάβοις ἂν ἡδονὰς καὶ λύπας . ἡ δὲ σωματικὴ λύπη καὶ ἡδονὴ γίνεται κατὰ τὴν ἐπιθυμίαν · τοῦ γὰρ σώματος , ἡ μὲν ἐπὶ τὸ παρὰ φύσιν ὁδὸς καὶ ἡ στέρησις τῆς ζωῆς τὴν λύπην ἀπεργάζεται , ἡ δὲ ἐπὶ τὸ κατὰ φύσιν ἐπάνοδος καὶ ἡ πρὸς τὴν ζωὴν ἐνάρμοσις ἡδονήν , καὶ τὸ συστελλόμενον ἐν τούτοις ἢ διαχεόμενον ἐστὶ τὸ ἐπιθυμητικόν . ἐπειδὴ δὲ πρωτουργὰ μέν ἐστι τὰ δύο ταῦτα πάθη καὶ πηγαὶ τῶν ἄλλων παθῶν , ὡς καὶ αὐτὸς ἐν τε τῷ Φιλήβῳ [ 62D ] καὶ ἐν τοῖς Νόμοις [ I 636D ] εἴρηκε , διὰ τῆς μίξεως τούτων καὶ τοῖς ἄλλοις πάθεσι τὴν γένεσιν δούς καὶ τὸν ἔρωτα μίξιν προσηγόρευσεν ἡδονῆς καὶ λύπης · τῶν γὰρ ἀπόντων ἐστὶν ὁ ἔρως , καὶ καθ’ ὅσον μὲν προβέβληται αὐτῷ τὸ ἕραστόν , ἡδονὴ σύνεστι , καθ’ ὅσον δὲ οὐπω καὶ ἐνεργεία πάρεστιν αὐτῷ , λύπη συμμεγύς ἐστι . διὰ δὲ τοῦ ἔρωτος τὴν σύμπασαν ζωὴν τῆς ἐπιθυμίας ἐχαρακτήρισε , διότι σφοδρότατόν ἐστι τοῦτο περὶ αὐτὴν τὸ πάθος . τρίτον τοίνυν ἀπηριθμήσατο τὸν θυμόν . ζωὴ δὲ καὶ ὁ θυμός ,
Lemmas: ἀγαθός . ὁ δέ μέσος ὁ ἄλογος ζωή ὁ μέν ἄνωθεν τύπος ἄδεκτος εἰμί , ὁ δέ ἐξωθεν δεκτικός μόνος , κοινός δέ ὅμως εἰμί καί οὗτος παθητικός γιγνώσκω ὁ αἰσθητός . ὁ δέ ἔνυλος αἴσθησις ὁ ἐξωθεν προσπίπτω εἰμί μόνος καί ὁ κινέω αὐτός , ἐν ἑαυτοῦ ὁ θέαμα καταχέω οὖον δύναμαι , μεριστός εἰμί καί οὖον εἷς · διαιρέω γάρ περί ὁ αἰσθητήριον . ἄλλος οὖν ὁ ἀπαθής αἴσθησις καί κοινός , ἄλλος ὁ κοινός μέν , παθητικός δέ , ἄλλος ὁ διαιρέω καί ἐμπαθής · καί ὁ μέν εἰμί ὁ πρῶτος ὄχημα , ὁ δέ ὁ ἄλογος ζωή , ὁ δέ ὁ ἐμψυχία ὁ σῶμα . μετά δέ ὁ αἴσθησις ὁ ἐπιθυμία τάσσω . εἰμί δέ οὗτος ζωή μέν καί ἀϋτή σωματοειδής , ἀνυφαίνω δέ ἀεί ὁ σῶμα καί παραμυθέομαι ὁ χρεία ὁ σῶμα , περί ἧμαι καί λύπη θεωρέω καί ἡδονή · πάρειμι μέν γάρ καί ὁ ἄλλος μόριον ὁ Ψυχή οὗτος ὁ πάθος · καί γάρ ἐν λόγος καί ἐν θυμός λαμβάνω εἄν ἡδονά καί λύπη . ὁ δέ σωματικός λύπη καί ἡδονή γίγνομαι κατά ὁ ἐπιθυμία · ὁ γάρ σῶμα , ὁ μέν ἐπί ὁ παρά φύσις ὁδός καί ὁ στέρησις ὁ ζωή ὁ λύπη ἀπεργάζομαι , ὁ δέ ἐπί ὁ κατά φύσις Ἐπάνοδος καί ὁ πρός ὁ ζωή ἐνάρμοσις ἡδονή , καί ὁ συστέλλω ἐν οὗτος ἢ διαχέω εἰμί ὁ ἐπιθυμητικός . ἐπεί δέ πρωτουργός μέν εἰμί ὁ δύο οὗτος πάθος καί πηγή ὁ ἄλλος πάθος , ὡς καί αὐτός ἐν τε ὁ Φίληβος [ 62D ] καί ἐν ὁ Νόμος [ I 636D ] εἴρω , διά ὁ μίξις οὗτος καί ὁ ἄλλος πάθος ὁ γένεσις δίδωμι καί ὁ Ἔρως μίξις προσαγορεύω ἡδονή καί λύπη · ὁ γάρ ἄπειμι εἰμί ὁ Ἔρως , καί κατά ὅσος μέν προβάλλω αὐτός ὁ ῥᾴδιος , ἡδονή σύνειμι , κατά ὅσος δέ οὔπω καί ἐνέργεια πάρειμι αὐτός , λύπη συμμεγύς εἰμί . διά δέ ὁ Ἔρως ὁ σύμπας ζωή ὁ ἐπιθυμία χαρακτηρίζω , διότι σφοδρός εἰμί οὗτος περί αὐτός ὁ πάθος . τρίτος τοίνυν ἀπαριθμέω ὁ θυμός . ζωή δέ καί ὁ θυμός ,