proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0041.2
ἐστίν , αἰῶν δὲ ὁ ταύτου ( τοιαῦτα γὰρ ἠκονσα καὶ τοῦ Θεοδώρου φιλοσοφούντος ) , ἵνα δὴ αὐτοὶ κατὰ τὸν ἡμῖοχον τεταγμένοι κρείττους ὦσι καὶ χρόνου καὶ αἰῶνος · ὧν εἴ τις ἐπανορθοῦσθαι σπουδάζοι τὴν ὑπόληψιν , αὐτὰ μὲν ἐκεῖνα τὰ μόρια τῆς ψυχῆς οὐκ ἂν εἰς ταυτόν ποτε χρόνῳ καὶ αἰῶνι συναγάγοι , ὅπερ δὲ τὸν μὲν θάτερον κύκλον ἐπὶ τὰ ἔχρονα , τὸν δὲ ταύτου πρὸς τὰ αἰώνια συγχωρήσειεν — ἐπεὶδὴ τοίνυν τούτων οὐδὲν δοκιμάζομεν , τί ἂν εἴη ὁ χρόνος ; οὐ γὰρ ἰκανὸν ἴσως μέτρον εἰπεῖν τῶν ἔγκοσμιων , οὐδ’ ὧν ἐστιν ἀγαθῶν αἴτιος , ἀλλ’ εἰς δύναμιν ἀντιληπτέον αὐτοῦ τῆς ἰδιότητος . ἄρ’ οὖν κράτιστον οὐσίαν αὐτὸν ὄντα καὶ ψυχῆς τελειωτικὸν καὶ πᾶσι παρόντα νοῦν εἶναι λέγειν οὐχὶ μένοντα μόνον , ἀλλὰ καὶ κινούμενον , μένοντα μὲν κατὰ τὴν ἔνδον ἐνέργειαν , καθ’ ἣν καὶ ἔστιν αἰώνιος ὢντως , κινούμενον δὲ κατὰ τὴν ἔξω προοίσαν , καθ’ ἣν ὁρίζει πᾶσαν μετάβασιν ; τοῦ γὰρ αἰῶνος καὶ καθ’ ἣν ἔνδον ἔχει καὶ καθ’ ἣν εἰς τὰ αἰώνια ἐνεργεῖ τὸ μένειν ἔχοντος αὐτὸς κατὰ τὴν ἑτέραν ἐκεῖνον ἀπεικονισάμενος , κατὰ δὲ τὴν λοιπὴν διαστὰς ἐγένετο μένων καὶ κινούμενος . τί δ’ ἂν εἴη νοητὸν ἄμα καὶ γεννητόν ; τί δ’ ἂν εἴη μεριστὸν ἄμα καὶ ἀμέριστον ; ἀλλ’ ὅμως ἐπὶ τῆς ψυχικῆς οὐσίας πάντα ταῦτα προσηκάμεθα , καὶ οὐδ’ ἄλλως δυνάμεθα τῆς μεσότητος ταύτης κατακρατησαι τελῶς , εἰ μὴ τρόπον τινὰ τοῖς ἀντικειμένοις ἐπ’ αὐτῆς χρησάμεθα . τί οὖν θαυμαστόν , εἰ καὶ τὴν τοῦ χρόνου φύσιν ὁρῶντες πῇ μὲν ἀκίνητον οὖσαν , πῇ δὲ κινουμένην , μᾶλλον δὲ οὐχ ἡμεῖς , ἀλλὰ πρὸ ἡμῶν ὁ φιλόσοφος διὰ μὲν τοῦ εἶναι αἰώνιον τὴν ἐν ταύτῳ μένουσαν αὐτοῦ νοερὰν μονάδα παρέστησε , διὰ δὲ τοῦ κινητοῦ τὴν ἔξω φερομένην αὐτοῦ καὶ μετεχομένην ἐνέργειαν ὅπὸ τε ψυχῆς καὶ κόσμου τοῦ σύμπαντος ἐνδείξατο ; μὴ γὰρ οἴσθωμεν τὸ αἰώνιον τοῦτο ψιλὸν δηλοῦν τὸ αἰῶνος αὐτὸν ὑπάρχειν εἰκόνα ( τί γὰρ ἐκάλυπεν αὐτόθεν εἰπεῖν αἰῶνος εἰκόνα , ἀλλ’ οὐχ αἰώνιον ; ) , ἀλλ’ αὐτὸ τοῦτο δηλοῦν ἐθέλει , φύσιν αὐτὸν αἰ -
Lemmas: εἰμί , Αἰῶν δέ ὁ αὐτός ( τοιοῦτος γάρ ἀκονάω καί ὁ Θεόδωρος φιλοσοφέω ) , ἵνα δή αὐτός κατά ὁ ημιοχος τάσσω ἀγαθός εἰμί καί χρόνος καί αἰών · ὅς εἰμί τις ἐπανορθόω σπουδάζω ὁ ὑπόληψις , αὐτός μέν ἐκεῖνος ὁ μόριον ὁ Ψυχή οὐ εἄν εἰς αὐτός ποτός χρόνος καί αἰών συνάγω , ὅσπερ δέ ὁ μέν ἕτερος κύκλος ἐπί ὁ ἔχρονα , ὁ δέ αὐτός πρός ὁ αἰώνιος συγχωρέω — ἐπειδή τοίνυν οὗτος οὐδείς δοκιμάζω , τίς εἄν εἰμί ὁ χρόνος ; οὖον γάρ ἱκανός ἴσως μέτρον εἶπον ὁ εγκόσμιος , οὐδέ ὅς εἰμί ἀγαθός αἴτιος , ἀλλά εἰς δύναμις ἀντιληπτέον αὐτός ὁ ἰδιότης . ἄρα οὖν ἀγαθός οὐσία αὐτός εἰμί καί Ψυχή τελειωτικός καί πᾶς πάρειμι νόος εἰμί λέγω οὐ Μένων μόνος , ἀλλά καί κινέω , Μένων μέν κατά ὁ ἔνδον ἐνέργεια , κατά ὅς καί εἰμί αἰώνιος εἰμί , κινέω δέ κατά ὁ ἔξω προΐημι , κατά ὅς ὁρίζω πᾶς μετάβασις ; ὁ γάρ αἰών καί κατά ὅς ἔνδον ἔχω καί κατά ὅς εἰς ὁ αἰώνιος ἐνεργέω ὁ μένω ἔχω αὐτός κατά ὁ ἕτερος ἐκεῖνος ἀπεικονίζω , κατά δέ ὁ λοιπός διίστημι γίγνομαι Μένων καί κινέω . τίς δέ εἄν εἰμί νοητός ἄμη καί γεννητός ; τίς δέ εἄν εἰμί μεριστός ἄμη καί ἀμέριστος ; ἀλλά ὅμως ἐπί ὁ ψυχικός οὐσία πᾶς οὗτος προσίημι , καί οὐδέ ἄλλως δύναμαι ὁ μεσότης οὗτος κατακρατέω τέλος , εἰμί μή τρόπος τις ὁ ἀντίκειμαι ἐπί αὐτός χράω . τίς οὖν θαυμαστός , εἰμί καί ὁ ὁ χρόνος φύσις ὁράω πῇ μέν ἀκίνητος εἰμί , πῇ δέ κινέω , μᾶλλον δέ οὐ ἐγώ , ἀλλά πρό ἐγώ ὁ φιλόσοφος διά μέν ὁ εἰμί αἰώνιος ὁ ἐν ταύτος Μένων αὐτός νοερός μόνος παρίστημι , διά δέ ὁ κινητής ὁ ἔξω φέρω αὐτός καί μετέχω ἐνέργεια οπός τε Ψυχή καί κόσμος ὁ σύμπας ἐνδείκνυμι ; μή γάρ οἴομαι ὁ αἰώνιος οὗτος ψιλός δηλόω ὁ αἰών αὐτός ὑπάρχω εἰκών ( τίς γάρ καλύπτω αὐτόθεν εἶπον αἰών εἰκών , ἀλλά οὐ αἰώνιος ; ) , ἀλλά αὐτός οὗτος δηλόω ἐθέλω , φύσις αὐτός ὁ -