proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0382.2
καλόν . διὰ τί οὖν μὴ αὐτόθεν ἐν ταῖς ὑποθέσει ταῦτα παρέλαβε τὰ ἀξιώματα · τὸ καλὸν πρὸς ἀίδιον γέγονε · τὸ μὴ καλὸν οὐ πρὸς ἀίδιον · ἀλλ’ ἐκεῖνα , οἷς ταῦτα ἀντιστρέφει , καίτοι μέλλων εἰς τὴν ἀπόδειξιν τούτοις χρῆσθαι καὶ οὐκ ἐκείνοις ; λεκτέον , ὅτι ἐκεῖνα μὲν ἀπὸ τῶν αἰτιῶν ἀρχόμενα ὑποθέσεσιν ἐστιν οἰκειότερα , ταῦτα δὲ ἀπὸ τῶν αἰτιατῶν τοῖς μετὰ τὰς ὑποθέσεις · ὅταν μὲν γὰρ λέγῃ · τὸ πρὸς ἀίδιον γενοὺς καλὸν ἐστιν · ἀπὸ τῆς αἰτίας ἄρχεται , τελευτᾷ δὲ εἰς τὸ αἰτιατόν · ὅταν δὲ ἀνάπαλιν · τὸ καλὸν πρὸς ἀίδιον γέγονε · προηγούμενον ποιεῖ τὸ καλόν , ἐπόμενον δὲ τὴν αἰτίαν . ἵνα οὖν ἀρχαῖς προσήκοντα λαμβάνῃ καὶ αἰτίαις , ἐν ταῖς ὑποθέσεσιν ἐκεῖνος ἔλαβεν , ἀντέστρεψε δὲ ἐν ταῖς ἀποδείξεσι , τὸ προσῆκον τοῖς δεικνυμένοις ἐκλεγόμενος . τέτταρα δὴ ταῦτα ἀξιώματα θέμενος διορίζει περὶ τοῦ παντὸς εἰκῶς · ἤτοι καλὸς ἐστιν ὁ κόσμος , ἢ οὐ καλός . ἀλλ’ εἰ μὲν καλός , πρὸς τὸ ἀίδιον γέγονεν , εἰ δὲ μὴ καλός , πρὸς τὸ γεννητόν . ἀλλὰ μὴν ὅτι καλὸς ὁ κόσμος , ἐκ τῆς αἰσθήσεως δῆλον . πρὸς τὸ ἀίδιον ἄρα γέγονεν . ἐπεὶδὴ δὲ τῷ κόσμῳ τὸ καλὸν ἀπὸ τοῦ παραδείγματος ἔφηκε διὰ μέσης τῆς δημιουργικῆς αἰτίας , ἐν τῷ ἡγομένῳ πρὸς τῷ καλῷ εἶναι τὸν κόσμον ἔλαβεν , ὅτι καὶ ὁ δημιουργὸς ἀγαθός · πᾶς γὰρ δημιουργὸς ἀγαθὸς κρατεῖ τῆς οἰκείας ὕλης καὶ τὸ εἶδος ἐπιτίθησιν ὃ βούλεται τοῖς ὑποκειμένοις , καὶ πολλῷ πλέον ὁ ὅλος δημιουργός , ὃς καὶ αὐτὴν ὑφίστησι τὴν ὑποκειμένην φύσιν , ὡς που καὶ ἄλλοι λόγοι φασί , καὶ οὕτως ὑφίστησιν αὐτήν , ὡς ἂν ἐνεργὸς εἴη πρὸς τὸ δέξασθαι τὸν ἀπ’ αὐτοῦ κόσμον καὶ τὴν ἀπ’ αὐτοῦ δημιουργίαν . ἐπεὶδὴ δὲ τοῦτο προσέθηκεν ἐν τῷ δευτέρῳ συννημένῳ , τὸ ἀντικείμενον ἀπεσιώθησεν · ἢν μὲν γὰρ καὶ ἡ περὶ τὸν κόσμον δυσφημία χαλεπή , κάλλιστον ὄντα καὶ θεὸν εὐδαίμονα , χαλεπωτέρα δὲ ἡ περὶ τὸν δημιουργόν . διὸ καὶ τὴν Θέμιν προεστήσατο τοῦ λόγου , τὴν συνάγουσαν ἐπὶ τὸν δημιουργὸν καὶ αὐτοὺς τοὺς
Lemmas: καλός . διά τίς οὖν μή αὐτόθεν ἐν ὁ ὑπόθεσις οὗτος παραλαμβάνω ὁ ἀξίωμα · ὁ καλός πρός ἀίδιος γίγνομαι · ὁ μή καλός οὖον πρός ἀίδιος · ἀλλά ἐκεῖνος , ὅς οὗτος ἀντιστρέφω , καίτοι μέλλω εἰς ὁ ἀπόδειξις οὗτος χράω καί οὐ ἐκεῖνος ; λεκτέος , ὅτι ἐκεῖνος μέν ἀπό ὁ αἰτία ἄρχω ὑπόθεσις εἰμί οἰκεῖος , οὗτος δέ ἀπό ὁ αἰτιατός ὁ μετά ὁ ὑπόθεσις · ὅταν μέν γάρ λέγω · ὁ πρός ἀίδιος γένος καλός εἰμί · ἀπό ὁ αἴτιος ἄρχω , τελευτάω δέ εἰς ὁ αἰτιατός · ὅταν δέ ἀνάπαλιν · ὁ καλός πρός ἀίδιος γίγνομαι · προηγούμενος ποιέω ὁ καλός , ἔπω δέ ὁ αἴτιος . ἵνα οὖν ἀρχή προσήκω λαμβάνω καί αἴτιος , ἐν ὁ ὑπόθεσις ἐκεῖνος λαμβάνω , αντιστρέφω δέ ἐν ὁ ἀπόδειξις , ὁ προσήκω ὁ δείκνυμι ἐκλέγω . τέσσαρες δή οὗτος ἀξίωμα τίθημι διορίζω περί ὁ πᾶς ἵημι · ἤτοι καλός εἰμί ὁ κόσμος , ἢ οὖον καλός . ἀλλά εἰμί μέν καλός , πρός ὁ ἀίδιος γίγνομαι , εἰμί δέ μή καλός , πρός ὁ γεννητός . ἀλλά μήv ὅτι καλός ὁ κόσμος , ἐκ ὁ αἴσθησις δῆλος . πρός ὁ ἀίδιος ἄρα γίγνομαι . ἐπειδή δέ ὁ κόσμος ὁ καλός ἀπό ὁ παράδειγμα ἐφήκω διά μέσος ὁ δημιουργικός αἴτιος , ἐν ὁ ἡγέομαι πρός ὁ καλός εἰμί ὁ κόσμος λαμβάνω , ὅτι καί ὁ δημιουργός ἀγαθός · πᾶς γάρ δημιουργός ἀγαθός κρατέω ὁ οἰκεῖος ὕλη καί ὁ εἶδος ἐπιτίθημι ὅς βούλομαι ὁ ὑπόκειμαι , καί πολύς πλέω ὁ ὅλος δημιουργός , ὅς καί αὐτός ὑφίστημι ὁ ὑπόκειμαι φύσις , ὡς ποῦ καί ἄλλος λόγος φημί , καί οὕτως ὑφίστημι αὐτός , ὡς εἄν ἐνεργός εἰμί πρός ὁ δέχομαι ὁ ἀπό αὐτός κόσμος καί ὁ ἀπό αὐτός δημιουργία . ἐπειδή δέ οὗτος προστίθημι ἐν ὁ δύο συννημένῳ , ὁ ἀντίκειμαι ἀπωθέω · εἄν μέν γάρ καί ὁ περί ὁ κόσμος δυσφημία χαλεπός , καλῶς εἰμί καί θεός εὐδαίμων , χαλεπός δέ ὁ περί ὁ δημιουργός . διό καί ὁ Θέμις προΐστημι ὁ λόγος , ὁ συνάγω ἐπί ὁ δημιουργός καί αὐτός ὁ