proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0241.2
δεῖ τὸν κόσμον πάντα σχεῖν ἐντὸς τὰ ζῶα καὶ ὅσα θνητὰ διὰ τὴν πρὸς τὸ παράδειγμα ἀφομοίωσιν , οὐχ αὐτὸς ὁ δημιουργὸς καὶ ταῦτα ὑφίστησι ; τούτου δὴ τὴν αἰτίαν εὐθὺς ἐπήγγειλεν αὐτός · δι’ ἐμοῦ δὲ ταῦτα γινόμενα καὶ βίον μετασχόντα θεοῖς ἰσάζοι[ν]το ἂν · ἀντικρὺς τὸν εἰρημένον λόγον βεβαιῶν , ὅτι πᾶν τὸ ὑπὸ ἀκινήτου γινόμενον αἰτίας ἀγέννητόν ἐστι καὶ ἀμετάβλητον , τὸ δὲ ὑπὸ ἀκινήτου μὲν , διὰ μέσης δὲ τῆς κινουμένης τῇ μὲν ἀγέννητον , τῇ δὲ μεταβλητόν · δέχεται γὰρ ἀπὸ μὲν τῆς ἀκινήτου τὸ ἕν , ἀπὸ δὲ τῆς κινουμένης τὸ πλήθος , καὶ ἀπ’ ἐκείνης μὲν τὸ εἶναι καὶ τὸ εἶδος , ἀπὸ δὲ ταύτης τὸ ἄτομον καὶ τὸ γενέσθαι · δι’ ἣ δὴ σῴζεται μὲν κατὰ τὸ εἶδος , ἀπόλλυται δὲ τὸ καθ’ ἕκαστον . ἀρ’ οὖν , φαῖη τις ἂν , ἐπειδὴ τὰς λογικὰς ψυχὰς ὁ δημιουργὸς ὑφίστησιν αὐτὸς καθ’ αὐτόν , θεοῖς αὐτὰ ἰσάζονται ; καὶ πῶς ὀμωνύμους’ αὐτὰς ταῖς θείαις κατὰ τὸ ἀθάνατον μικρὸν ὑστερὸν ἀποκαλέσει [ 41C ] ; μήποτε οὖν τὸ ἰσάζοιτο πάνυ μετ’ ἀσφαλείας προσκεῖσθαι φατέον , οὐ τοῦτο λέγων , ὅτι πάντως ἴσον ἔσται θεοῖς , ἀλλ’ ὅτι ὅμοιον · τὸ γὰρ ἰσαζόμενον εἰς ὁμοιότητα χωρεῖ πρὸς τὸ ἴσον , τὸ δὲ ἴσον σύμβολόν ἐστι τῶν ἐγκοσμίων θεῶν , ὡς αὐτὸς ἐν τῷ Παρμενίδῃ [ 150D ] παραδέδοχεν · ἄλλως τε καὶ τὸ λογικὸν εἶδος τῆς ζωῆς ἀποκαθαρθὲν καὶ τέλειον γινόμενον θεῖόν ἐστιν · ὥστε τινὰς μηδὲ θεὸν αὐτὸ προσαγορεύειν ἀπογυγνῶναι διὰ τὸ προβεβλησθαι τὸ θεῖον ἐν αὐτῷ καὶ κατὰ τοῦτο συνηνῶσθαι πρὸς τοὺς ὄντως θεούς . τοῦτο μὲν δὴ τοιοῦτον . κἀκεῖνο δὲ ἀκριβῶς εἴρηται τὸ δι’ ἐμοῦ · καὶ γὰρ τὰ θνητὰ τῶν γενῶν ὑπ’ αὐτοῦ γίγνεται , δι’ αὐτοῦ δὲ τὰ ἀΐδια · κατὰ μίαν γὰρ αἰτίαν ἡνωμένην ἔχει τὸ τε ὅφ’ οὗ καὶ τὸ δι’ οὗ , καὶ ὡς μὲν πατὴρ ὧφ’ ἑαυτοῦ πάντα ποιεῖ , ὡς δὲ δημιουργὸς τὰ ἀΐδια μὲν δι’ ἑαυτοῦ , τὰ δὲ θνητὰ δηρημένως ὑπ’ αὐτοῦ μὲν , διὰ τῶν νέων δὲ γίγνεται θεῶν . καὶ οὐ διὰ τοῦτο οἰητέον τὴν νέαν ἀτιμάζεσθαι δημιουργίαν ,
Lemmas: δεῖ ὁ κόσμος πᾶς ἔχω ἐντός ὁ ζῷον καί ὅσος θνητός διά ὁ πρός ὁ παράδειγμα ἀφομοίωσις , οὐ αὐτός ὁ δημιουργός καί οὗτος ὑφίστημι ; οὗτος δή ὁ αἴτιος εὐθύς ἐπαγγέλλω αὐτός · διά ἐγώ δέ οὗτος γίγνομαι καί βίος μετέχω θεός ἰσάζω εἄν · ἀντικρύς ὁ εἴρω λόγος βεβαιόω , ὅτι πᾶς ὁ ὑπό ἀκίνητος γίγνομαι αἴτιος ἀγέννητος εἰμί καί ἀμετάβλητος , ὁ δέ ὑπό ἀκίνητος μέν , διά μέσος δέ ὁ κινέω ὁ μέν ἀγέννητος , ὁ δέ μεταβλητός · δέχομαι γάρ ἀπό μέν ὁ ἀκίνητος ὁ εἷς , ἀπό δέ ὁ κινέω ὁ πλήθος , καί ἀπό ἐκεῖνος μέν ὁ εἰμί καί ὁ εἶδος , ἀπό δέ οὗτος ὁ ἄτομος καί ὁ γίγνομαι · διά ὅς δή σῴζω μέν κατά ὁ εἶδος , ἀπόλλυμι δέ ὁ κατά ἕκαστος . ἀρά οὖν , φημί τις εἄν , ἐπεί ὁ λογικός ψυχή ὁ δημιουργός ὑφίστημι αὐτός κατά αὐτός , θεός αὐτός ισιώνω ; καί πῶς ὀμώνυμος αὐτός ὁ θεῖος κατά ὁ ἀθάνατος μικρός ὕστερος αποκαλώ [ 41C ] ; μήποτε οὖν ὁ ἰσάζω πάνυ μετά ἀσφάλεια πρόσκειμαι φατέος , οὖον οὗτος λέγω , ὅτι πάντως ἴσος εἰμί θεός , ἀλλά ὅτι ὅμοιος · ὁ γάρ ἰσάζω εἰς ὁμοιότης χωρέω πρός ὁ ἴσος , ὁ δέ ἴσος σύμβολος εἰμί ὁ ἐγκόσμιος θεός , ὡς αὐτός ἐν ὁ Παρμενίδης [ 150D ] παραδέχομαι · ἄλλως τε καί ὁ λογικός εἶδος ὁ ζωή ἀποκαθαίρω καί τέλειος γίγνομαι θεῖος1 εἰμί · ὥστε τις μηδέ θεός αὐτός προσαγορεύω απογυγιγνωσκω διά ὁ προβάλλω ὁ θέω ἐν αὐτός καί κατά οὗτος συνενόω πρός ὁ εἰμί θεός . οὗτος μέν δή τοιοῦτος . ἐκεῖνος δέ ἀκριβῶς εἴρω ὁ διά ἐγώ · καί γάρ ὁ θνητός ὁ γένος ὑπό αὐτός γίγνομαι , διά αὐτός δέ ὁ ἀΐδιος · κατά εἷς γάρ αἴτιος ἑνόω ἔχω ὁ τε ὑπό ὅς καί ὁ διά ὅς , καί ὡς μέν πατήρ ὤψ ἑαυτοῦ πᾶς ποιέω , ὡς δέ δημιουργός ὁ ἀΐδιος μέν διά ἑαυτοῦ , ὁ δέ θνητός δηρώ ὑπό αὐτός μέν , διά ὁ νέος δέ γίγνομαι θεός . καί οὖον διά οὗτος οἰητέον ὁ νέος ἀτιμάζω δημιουργία ,