proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v2_0301.3
Ἐπειδὴ πάντα ὅσα τῷ σώματι πρότερον , ταῦτα καὶ τῇ ψυχῇ δέδοκεν ὕστερον , τὴν οὐσίαν , τὴν ἀρμονίαν , τὸ σχῆμα , τὰς δυνάμεις , τὴν κίνησιν , καὶ συνῆψεν ἀμφοτέρα πρὸς ἕνός ζῴου συμπλήρωσιν , ἵνα μὴ σαυτὸν λάθῃς ὑπονοήσας τὴν ὁμοίαν ἀξίαν εἶναι τοῦ τε σώματος καὶ τῆς ψυχῆς ταῖς ὁμωνυμίαις ἠπατημένος , τῆς διαφορᾶς αὐτῶν ὑπομυνησκει συντόμως ὁ Πλάτων καὶ οὐ παρέργως ἐμβέβληκε τὸν λόγον τοῦτον , ὅτι τὸ μὲν σῶμα ὁρατὸν ἐστιν , ἡ δὲ ψυχὴ ἀόρατος , καὶ τὸ μὲν σῶμα δεῖκνυσιν ὅν δοξαστόν , εἴπερ αἰσθητὸν ἐστι καὶ γενητόν , τὴν δὲ ψυχὴν ἀγέννητον μὲν ὡς πρὸς τὸ σῶμα , γεννητὸν δὲ ὡς πρὸς τὸν νοῦν · ἐστι γὰρ καὶ τῶν ἀεὶ ὄντων ἄμα καὶ τῶν γενομένων , ἑσχάτη δὲ τῶν ἀεὶ ὄντων · ἥδη γὰρ ἐν αὐτῇ χώραν ἔσχεκν ὁ χρόνος . καὶ τὸ μὲν πρῶτως ἀεὶ ὂν ἀμφοτέρως ἐστιν αἰώνιον , κατὰ τε τὴν οὐσίαν καὶ τὴν ἐνέργειαν ( οὐδὲ γὰρ ἄλλην ἔχει τὴν ἐνέργειαν παρὰ τὴν οὐσίαν ) , τὸ δὲ γεννητὸν ἀμφοτέρως ἐστὶ γεννητόν , ἀεὶ τε γιγνόμενον καὶ ἀεὶ ἐνεργοῦν ὡς ἐν γενέσει ὂν κατὰ χρόνον . ἡ ψυχὴ δὲ ἐστι μὲν τῇ αἰῶνος μετέχουσα , τῇ δὲ καὶ γενέσεως , ἐνεργεῖ δὲ χρονικῶς . καὶ τὰ μὲν ἄκρα μοναχῶς ἀεἰ , τὸ μὲν αἰωνίως , τὸ δὲ κατὰ χρόνον , τὸ δὲ μέσον διχῶς , ἄτε ἀμφιπρόσωπον ὂν καὶ ταύτῃ καὶ ἀμφίστομον , οὐ μόνον κατὰ τὸ μεριστὸν καὶ ἀμεριστον καὶ κατὰ τοὺς δύο κύκλους , ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸ ἀεὶ ὂν καὶ γεννητόν . διὸ καὶ τῶν ἀεὶ ὄντων καὶ ἀρίστη τῶν γεννηθέντων ὑπὸ τοῦ ἀρίστου γενομένη . καὶ δρᾶς πάλιν τὸ πρὸς τὸ σῶμα διάφορον αὐτῆς · τὸ μὲν γὰρ κάλλιστον τῶν γενομένων ἐπεκάλεσε πρότερον , τὴν δὲ ἀρίστην τῶν γενομένων νῦν · κοινὸν δὲ ἀμφοτέρων τὸ ὑπὸ τοῦ ἀρίστου γεγοῦναι . ἀλλ’ ἡ μὲν ὡς ἔργιον τοῦ ποιήσαντος ἀρίστη καὶ αὐτὴ ἐστι , τὸ δὲ ὡς πορρωτέρω κάλλιστον μὲν , οὐχ ἄριστον δέ · δεύτερον γὰρ τοῦ
Lemmas: ἐπεί πᾶς ὅσος ὁ σῶμα πρότερος , οὗτος καί ὁ Ψυχή δίδωμι ὕστερος , ὁ οὐσία , ὁ ἁρμονία , ὁ σχῆμα , ὁ δύναμις , ὁ κίνησις , καί συνάπτω ἀμφότερος πρός εἷς ζῷον συμπλήρωσις , ἵνα μή σαυτοῦ λανθάνω ὑπονοέω ὁ ὅμοιος ἄξιος εἰμί ὁ τε σῶμα καί ὁ Ψυχή ὁ ὁμωνυμία ἀπατάω , ὁ διαφορά αὐτός ὑπομυνησκει σύντομος ὁ Πλάτων καί οὖον πάρεργον ἐμβάλλω ὁ λόγος οὗτος , ὅτι ὁ μέν σῶμα ὁρατός εἰμί , ὁ δέ ψυχή ἀόρατος , καί ὁ μέν σῶμα δείκνυμι ὅς δοξαστός , εἴπερ αἰσθητός εἰμί καί γενητός , ὁ δέ ψυχή ἀγέννητος μέν ὡς πρός ὁ σῶμα , γεννητός δέ ὡς πρός ὁ νόος · εἰμί γάρ καί ὁ ἀεί εἰμί ἄμη καί ὁ γίγνομαι , ἔσχατος δέ ὁ ἀεί εἰμί · ἥδη γάρ ἐν αὐτός χώρα ἔχω ὁ χρόνος . καί ὁ μέν πρῶτος ἀεί εἰμί ἀμφοτέρως εἰμί αἰώνιος , κατά τε ὁ οὐσία καί ὁ ἐνέργεια ( οὐδέ γάρ ἄλλος ἔχω ὁ ἐνέργεια παρά ὁ οὐσία ) , ὁ δέ γεννητός ἀμφοτέρως εἰμί γεννητός , ἀεί τε γίγνομαι καί ἀεί ἐνεργέω ὡς ἐν γένεσις εἰμί κατά χρόνος . ὁ ψυχή δέ εἰμί μέν ὁ αἰών μετέχω , ὁ δέ καί γένεσις , ἐνεργέω δέ χρονικός . καί ὁ μέν ἄκρος μοναχός ἄημι , ὁ μέν αἰώνιος , ὁ δέ κατά χρόνος , ὁ δέ μέσος διχῶς , αὔγ-ασμα ἀμφιπρόσωπος εἰμί καί οὗτος καί ἀμφίστομος , οὖον μόνος κατά ὁ μεριστός καί ἀμέριστος καί κατά ὁ δύο κύκλος , ἀλλά καί κατά ὁ ἀεί εἰμί καί γεννητός . διό καί ὁ ἀεί εἰμί καί ἀγαθός ὁ γεννάω ὑπό ὁ ἀγαθός γίγνομαι . καί δράω πάλιν ὁ πρός ὁ σῶμα διάφορος αὐτός · ὁ μέν γάρ καλῶς ὁ γίγνομαι ἐπικαλέω πρότερος , ὁ δέ ἀγαθός ὁ γίγνομαι νῦν · κοινός δέ ἀμφότερος ὁ ὑπό ὁ ἀγαθός γούνα . ἀλλά ὁ μέν ὡς ἔργω ὁ ποιέω ἀγαθός καί αὐτός εἰμί , ὁ δέ ὡς πρόσω καλῶς μέν , οὐ ἀγαθός δέ · δύο γάρ ὁ