proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0268.2
οὐχ ἕν , καὶ ταύτῃ τῶν ἐγκοσμίων ὑπερεχούσας ( οὐ γὰρ D ἀθρόως ἀπὸ τοῦ πάντα ἅμα νοεῖν εἰς τὸ καθ’ ἕν νοεῖν ἡ πρόοδος , ἀλλὰ διὰ τῶν πλείω μὲν ἑνός , οὐ πάντα δὲ ὁμως ἅμα νοουσῶν ) , τοῖς δ’ οὖν θεμένοις διὰ ταῦτα καὶ πρὸ τοῦ κόσμον ψυχὰς ἕπεταί λέγειν , πῶς κἄκειναι μέσαι τῆς ἀμεροῦς οὐσίας καὶ μεριστῆς , καὶ εἰ μερισταί , τί τὸ μεριστόν , καὶ εἰ ἐμερίσθησαν , εἰ ὡσαύτως ἐσχηματίσθησαν , τίς μηχανὴ λοιπὸν ἐκεῖνας εἶναι πρὸ τούτων , μηδὲν διαφέρου κατὰ τὴν ὑπόστασιν ἔχουσας . καὶ εἰ τι δεῖ τῇ ἐμῇ μαντείᾳ προσἔχειν , ἔχουσι μὲν τὸ ἀμέριστον ὑπὲρ αὐτάς ἕκασται τὸ νοερόν , οὐ μετέχουσι ( πρώτως γὰρ μεθεκτὸς ἐκεῖνος ὁ νοῦς ὁ ὑπερκόσμιος ) , ἔχουσι δὲ καὶ τὸ μεριστόν , οὐχ ἀπλῶς , ἀλλὰ καθ’ ὅσον [ ἄν ] αὐτῶν ἐξήρτηται τὰ πλήθη τῶν ἐγκοσμίων · διὸ καὶ μᾶλλον ἀμέριστοι ἢ μερισταί , καθάπερ αἱ ἕχαι τῶν ψυχῶν ξυπαλιν , ὅσαι τὸ μὲν ἀμερὲς ἴδιον οὐχ ἔχουσι , τὸ δὲ μεριστὸν ἴδιον · ὡς τῶν[δε ] μέσων ἕκάτερον ἴδιον , καὶ τὸ ἀμέριστον ( ἕκαστης γὰρ ὑπερχάθηται νοῦς ἴδιος ) καὶ τὸ μεριστόν ( ἕκαστης γὰρ ἐξήρτηται σῶμα ἴδιον ) , καὶ ὡς ἐν τῷ πλάτει τῶν ψυχῶν τοσαῦται αἱ διαφοραί , ποιούσαι ἢ μένουσαν ἀεὶ ἄνω ψυχὴν ἢ μένουσαν μὲν , ὑπερκόσμιον δὲ οὖσαν E ἢ καὶ μένουσαν καὶ ἐγκόσμιον . τοιαύτης δὲ τῆς μεσότητος ἐπ’ αὐτῶν νοουμένης οὐχ ἂν θαυμάσαις , εἰ αἱ κατατομαὶ μὴ εἰς ἴσα γίγνοιτο , ἀλλ’ αἱ μὲν εἰς μέχρι τῶν ἐπιπέδων ἔχουσαι τοὺς ὅρους , αἱ δὲ μέχρι τῶν στερεῶν , ὅ δὴ καὶ ἐποίησε ταύτας ἐγκοσμίους , ὡς καὶ εἰς σώματα προηκούσας , ἐκεῖνας δὲ ἐφύλαξεν ἐτι πρὸ τοῦ κόσμου μηδὲν ἔχουσας σώμασι συναφές , καὶ ἴσως δὲ κἄκεινον τὰς μὲν μέχρι τῶν γραμμικῶν προελθοῦσας ὅρων , τὰς δὲ καὶ ἕως τῶν ἐπιπέδων , διὸ καὶ αἱ μὲν αὐτῶν ὑπερκόσμοι μόνον ὑπέστησαν , αἱ δὲ μέσαι τῶν ὑπερκοσμίων καὶ ἐγκοσμίων , ὡς καὶ οἱ ἐπίπεδοι μέσοι τῶν γραμμικῶν ὅρων καὶ τῶν στερεῶν . καὶ δὴ καὶ τὴν ἀρμονίαν ἄλλην εἶναι τῶν τριῶν γενῶν τῶν
Lemmas: οὐ εἷς , καί οὗτος ὁ ἐγκόσμιος ὑπερέχω ( οὖον γάρ D ἀθρόος ἀπό ὁ πᾶς ἅμα νοέω εἰς ὁ κατά εἷς νοέω ὁ πρόοδος , ἀλλά διά ὁ πλείων μέν εἷς , οὖον πᾶς δέ ὁμῶς ἅμα νοέω ) , ὁ δέ οὖν τίθημι διά οὗτος καί πρό ὁ κόσμος ψυχή ἕπομαι λέγω , πῶς ἐκεῖνος μέσος ὁ ἀμερής οὐσία καί μεριστός , καί εἰμί μεριστός , τίς ὁ μεριστός , καί εἰμί μερίζω , εἰμί ὡσαύτως σχηματίζω , τίς μηχανή λοιπός ἐκεῖνος εἰμί πρό οὗτος , μηδείς διαφέρω κατά ὁ ὑπόστασις Έχων . καί εἰμί τίς δεῖ ὁ ἐμέω μαντεῖος προσέχω , ἔχω μέν ὁ ἀμέριστος ὑπέρ αὐτός ἕκαστος ὁ νοερός , οὖον μετέχω ( πρῶτος γάρ μεθεκτός ἐκεῖνος ὁ νόος ὁ ὑπερκόσμιος ) , ἔχω δέ καί ὁ μεριστός , οὐ ἀπλόος , ἀλλά κατά ὅσος [ ἄν ] αὐτός ἐξαρτάω ὁ πλῆθος ὁ ἐγκόσμιος · διό καί μᾶλλον ἀμέριστος ἢ μεριστός , καθάπερ ὁ ἕχαι ὁ Ψυχή ξυπαλιν , ὅσος ὁ μέν ἀμερής ἴδιος οὐ ἔχω , ὁ δέ μεριστός ἴδιος · ὡς τῶν[δε ] μέσος ἑκάτερος ἴδιος , καί ὁ ἀμέριστος ( έκαστος γάρ ὑπερκάθημαι νόος ἴδιος ) καί ὁ μεριστός ( έκαστος γάρ ἐξαρτάω σῶμα ἴδιος ) , καί ὡς ἐν ὁ πλάτος ὁ Ψυχή τοσοῦτος ὁ διαφορά , ποιέω ἢ Μένων ἀεί ἄνω ψυχή ἢ Μένων μέν , ὑπερκόσμιος δέ εἰμί E ἢ καί Μένων καί ἐγκόσμιον . τοιοῦτος δέ ὁ μεσότης ἐπί αὐτός νοέω οὐ εἄν θαυμάζω , εἰμί ὁ κατατομή μή εἰς ἴσος γίγνομαι , ἀλλά ὁ μέν εἰς μέχρι ὁ ἐπίπεδος ἔχω ὁ ὅρος , ὁ δέ μέχρι ὁ στερεός , ὅς δή καί ποιέω οὗτος εγκόσμιος , ὡς καί εἰς σῶμα προήκω , ἐκεῖνος δέ φυλάσσω ἔτι πρό ὁ κόσμος μηδείς Έχων σῶμα συναφής , καί ἴσως δέ ἐκεῖνος ὁ μέν μέχρι ὁ γραμμικός προέρχομαι ὁράω , ὁ δέ καί ἠώς ὁ ἐπίπεδος , διό καί ὁ μέν αὐτός ὑπέρκοσμος μόνος ὑφίστημι , ὁ δέ μέσος ὁ ὑπερκόσμιος καί ἐγκόσμιος , ὡς καί ὁ ἐπίπεδος μέσος ὁ γραμμικός ὁράω καί ὁ στερεός . καί δή καί ὁ ἁρμονία ἄλλος εἰμί ὁ τρεῖς γένος ὁ