proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v2_0254.2
ὁ Ξενοκράτης , ἄτομον γραμμὴν τὴν τοιαύτην ἀποκαλῶν · γελοῖον γάρ , εἴ τις ἀδιαίρετον νομίζει μέγεθος · ἀλλὰ δῆλον , ὅτι τὸν λόγον τῆς γραμμῆς τὸν οὐσιώδη γραμμὴν ἤθετο 216 χρῆναι καλεῖν . ὁ δὲ γε Πλάτων δι’ ἐπίκρυψιν τοῖς μαθηματικοῖς τῶν ὀνομάτων οἷον παραπετάσμασιν ἐχρήσατο τῆς τῶν πραγμάτων ἀληθείας , ὥσπερ οἱ μὲν θεολόγοι τοῖς μύθοις , οἱ δὲ Πυθαγόρειοι τοῖς συμβόλοις · ἐστι γὰρ καὶ ἐν ταῖς εἰκόσι τὰ παραδείγματα θεωρεῖν καὶ διὰ τούτων ἐπ’ ἐκεῖνα μεταβαίνειν . πρὸς μὲν οὖν τούτους οὐδὲν ἱκανόν , ἐρωτικοὺς ὄντας · ἐπανέλθωμεν δὲ ἐπὶ τὴν λέξιν καὶ θεωσώμεθα τῶν λεγομένων ἕκαστον . Ἐπειδὴ τοίνυν ἡ ψυχὴ καὶ μία ἐστὶ καὶ διῃρηται κατὰ τὰς ἑαυτῆς μοῖρας καὶ ἐστὶν ἐν καὶ πολλά , ταύτην μὲν αὐτὴν ὡς μίαν προσείρηκε , πᾶσαν δὲ ὡς πλήθος , σύστασιν δὲ ὡς τὸ συναμφότερον , ὅ καὶ δείκνυσιν αὐτῆς διαφέρουσαν τὴν οὐσίαν τῶν τε διωρισμένων καὶ τῶν συνεχῶν · ἐκεῖνα μὲν γὰρ ἄμικτα ἀλλήλοις , ἡ δὲ ψυχὴ καὶ μία ἐστὶ καὶ πλήθος ὁμοῦ καὶ διωρισμένον καὶ συνεχές . ἐπειδὴ δὲ οἱ ψυχικοὶ λόγοι δυοειδεῖς εἰσὶν — ἀμφίστομος γὰρ ἡ ψυχὴ καὶ ἀμφιπρόσωπος κατὰ τὸ B παράδειγμα τὸ ἑαυτῆς , τῷ μὲν ταύτου κύκλῳ τὴν ἀμέριστον οὐσίαν νοοῦσα , τῷ δὲ ἑατέρου τὴν μεριστὴν συνέχουσα — διπλὴν αὐτὴν προσηγόρευκε . διότι δὲ τοὺς αὐτοὺς ἔχει λόγους ἄνω τε καὶ κάτω καὶ οὐχ , ὥσπερ οἴονται τινες , ὡδὶ μὲν τοὺς διπλασίους , ὡδὶ δὲ τοὺς τριπλασίους , κατὰ μήκος αὐτὴν διηρημένην παραδέδωκεν · μόνη γὰρ ἡ τοιαύτη διαίρεσις τοὺς αὐτοὺς πανταχοῦ φυλάττει λόγους . αὕτη δὲ ἡ σχῖσις τὴν δημιουργικὴν τομὴν ἐπιδείκνυσιν οἰκείαν σύσαν τῇ δημιουργῷ · δυνὰς γὰρ παρ’ αὐτῷ κάθηται καὶ νοεραῖς ἀστράπτει τομαῖς , ὡς φησὶ τις θεῶν . καὶ μὴν καὶ τὸ μέσην πρὸς μέσην ἐνδείκνυται τάχα μέν , ὅτι καὶ ἡ διαίρεσις καὶ ἡ συναφὴ τῶν ἀθιγῶν οἰκείως ἐγένετο τῇ
Lemmas: ὁ Ξενοκράτης , ἄτομος γραμμή ὁ τοιοῦτος ἀποκαλέω · γελοῖος γάρ , εἰμί τις ἀδιαίρετος νομίζω μέγεθος · ἀλλά δῆλος , ὅτι ὁ λόγος ὁ γραμμή ὁ οὐσιώδης γραμμή αἴθω 216 χρή καλέω . ὁ δέ γε Πλάτων διά ἐπίκρυψις ὁ μαθηματικός ὁ ὄνομα οἷος παραπέτασμα χράω ὁ ὁ πρᾶγμα ἀλήθεια , ὥσπερ ὁ μέν θεολόγος ὁ μῦθος , ὁ δέ Πυθαγόρειος ὁ σύμβολον · εἰμί γάρ καί ἐν ὁ εἰκών ὁ παράδειγμα θεωρέω καί διά οὗτος ἐπί ἐκεῖνος μεταβαίνω . πρός μέν οὖν οὗτος οὐδείς ἱκανός , ἐρωτικός εἰμί · ἐπανέρχομαι δέ ἐπί ὁ λέξις καί θεόω ὁ λέγω ἕκαστος . ἐπεί τοίνυν ὁ ψυχή καί εἷς εἰμί καί διαιρέω κατά ὁ ἑαυτοῦ μοῖρα καί εἰμί ἐν καί πολύς , οὗτος μέν αὐτός ὡς εἷς προσφωνέω , πᾶς δέ ὡς πλήθος , σύστασις δέ ὡς ὁ συναμφότεροι , ὅς καί δείκνυμι αὐτός διαφέρω ὁ οὐσία ὁ τε διά-ὁρίζω καί ὁ συνεχής · ἐκεῖνος μέν γάρ ἄμικτος ἀλλήλων , ὁ δέ ψυχή καί εἷς εἰμί καί πλήθος ὁμοῦ καί διορίζω καί συνεχής . ἐπεί δέ ὁ ψυχικός λόγος δυοειδής εἰμί — ἀμφίστομος γάρ ὁ ψυχή καί ἀμφιπρόσωπος κατά ὁ B παράδειγμα ὁ ἑαυτοῦ , ὁ μέν αὐτός κύκλος ὁ ἀμέριστος οὐσία νοέω , ὁ δέ ἑάτερος ὁ μεριστός συνέχω — διπλός αὐτός προσαγορεύω . διότι δέ ὁ αὐτός ἔχω λόγος ἄνω τε καί κάτω καί οὐ , ὥσπερ οἴομαι τις , ὡδί μέν ὁ διπλάσιος , ὡδί δέ ὁ τριπλάσιος , κατά μήκος αὐτός διαιρέω παραδίδωμι · μόνος γάρ ὁ τοιοῦτος διαίρεσις ὁ αὐτός πανταχοῦ φυλάσσω λόγος . οὗτος δέ ὁ σχίσις ὁ δημιουργικός τομή ἐπιδείκνυμι οἰκεῖος συνίημι ὁ δημιουργός · δύο γάρ παρά αὐτός κάθημαι καί νοερός ἀστράπτω τομή , ὡς φημί τις θεός . καί μήv καί ὁ μέσος πρός μέσος ἐνδείκνυμι τάχα μέν , ὅτι καί ὁ διαίρεσις καί ὁ συναφή ὁ ἀθίγω οἰκεῖος γίγνομαι ὁ