proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0018.2
ἀπετέλεσεν , ἐπὶ δὲ τούτῳ τὸν χρόνον ἐπέστησεν αὐτῷ , δῆλον δήπουθεν ὅτι καὶ ψυχῆς καὶ τῆς διὰ τὸ ψυχὴν ἔχειν εὐ-δαίμονος ζωῆς ὑπέρτερον ἂν εἴη τι ὁ χρόνος καὶ τὸ κατὰ χρόνον ἀφοριζόμενον περιοδικῶς ζῆν . ὥστ’ οὐκ ἂν εἴη τι τοιοῦτον , οἷον οἱ πολλοὶ φασιν , ὁ χρόνος , ἀλλὰ θειοτέραν ἂν ἔχοι καὶ ψυχῶν καὶ τῶν ψυχικῶν ἀγαθῶν τὴν οὐσίαν . τοῦτο μὲν οὖν καὶ αὐθίς [ p . 27 , 18 ss ] ἡμεῖς διὰ πλειόνων πιέσομεν ἐπιβολῶν . ἐφεπόμενοι δὲ τῇ λέξει νοεῖν μὲν αὐ-C τὸν τὴν τε ζωὴν καὶ τὴν κίνησιν καὶ τὴν τάξιν καὶ τὴν εἰδοποιΐαν τοῦ παντὸς οὐκ εἰς αὐτὸν ὁρῶντα τὸν κόσμον φήσομεν ( οὔδὲ γὰρ ὅλως νοητὸς ἐστι καθ’ ὅλον ἑαυτὸν ὁ κόσμος , μᾶλλον δὲ δόξη μετ’ αἰσθήσεως ἀλόγου κατὰ τὸν ὄγκον δοξαστός , οὔδ’ ὁ δημιουργὸς ἔξω που ταῖς ἑαυτοῦ νοήσεσι φέρεται , πῶς δὲ εἰς ἑαυτὸν ἐπέστραπται ) , ἀλλ’ ὅτι νοῶν ἑαυτὸν καὶ ἔχων ἐν ἑαυτῷ τὴν γεννητικὴν αἰτίαν τῶν ὅλων καὶ τὴν προνοητικὴν αὐτῷ τῷ ἑαυτὸν νοεῖν τὴν τε οὐσίαν τῶν ἑαυτοῦ γεννημάτων θεωρεῖ καὶ τὴν τελείωσιν . τῶν δὲ αἰδίων θεῶν ἄγαλμα φησι γεγεν-σθαι τὸν κόσμον , οὐχ ὅτι τῶν ἐγκοσμίων ἐστίν ἄγαλμα θεῶν ( οὐ γὰρ περὶ τοῦ σωματοειδοῦς μόνον λέγει τοῦ παντός , ἀλλὰ καὶ περὶ τοῦ ἐμψύχου καὶ ἔννου ζῴου , ὃ δὴ καὶ τοὺς ἐγκοσμίους ἐν ἑαυτῷ περιέχει θεούς ) , ἀλλ’ ὅτι τῶν νοητῶν ἐστι θεῶν ἄγαλμα · πληροῦται γὰρ ἐξ αὐτῶν θεό-τητος , καὶ εἰσιν αἱ εἰς αὐτὸν προόδοι τῶν ἐγκοσμίων θεῶν ὥσπερ ὀχετοὶ τινες καὶ ἐλλάμψεις τῶν νοητῶν θεῶν , καὶ ταύτας ὁ κόσμος ὑποδέχεται τὰς προόδους οὐ μόνον κατὰ D τὸ οὐράνιον αὐτοῦ μέρος , ἀλλὰ καὶ κατὰ πάντα ἑαυ-τόν · καὶ γὰρ ἐν ἀέρι καὶ ἐν γῇ καὶ ἐν θαλάττῃ θεῶν εἰσὶ παρουσίαι χθονίων καὶ ἐνυδρίων καὶ ἀεριῶν . καθ’ ὅλον οὖν ἑαυτὸν ὁ κόσμος πληροῦται θεότητος καὶ διὰ τοῦτο ἄγαλμά ἐστι καθ’ ὅλον ἑαυτὸν τῶν νοητῶν θεῶν , αὐτοὺς μὲν οὐχ ὑποδεχόμενος τοὺς νοητοὺς θεοὺς ( οὔδὲ
Lemmas: ἀποτελέω , ἐπί δέ οὗτος ὁ χρόνος ἐφίστημι αὐτός , δῆλος δήπουθεν ὅτι καί Ψυχή καί ὁ διά ὁ ψυχή ἔχω εὐδαίμων ζωή ὑπέρτερος εἄν εἰμί τίς ὁ χρόνος καί ὁ κατά χρόνος ἀφορίζω περιοδικός ζῶ . ὥστε οὐ εἄν εἰμί τίς τοιοῦτος , οἷος ὁ πολύς φημί , ὁ χρόνος , ἀλλά θεῖος εἄν ἔχω καί Ψυχή καί ὁ ψυχικός ἀγαθός ὁ οὐσία . οὗτος μέν οὖν καί αὖθις [ p . 27 , 18 ss ] ἐγώ διά πλείων πιέζω ἐπιβολή . ἐφέπω δέ ὁ λέγω νοέω μέν αὐ-C ὁ ὁ τε ζωή καί ὁ κίνησις καί ὁ τάξις καί ὁ εἰδοποιία ὁ πᾶς οὐ εἰς αὐτός ὁράω ὁ κόσμος φημί ( οὐδέ γάρ ὅλως νοητός εἰμί κατά ὅλος ἑαυτοῦ ὁ κόσμος , μᾶλλον δέ δόξα μετά αἴσθησις ἄλογος κατά ὁ ὄγκος δοξαστός , οὐδέ ὁ δημιουργός ἔξω ποῦ ὁ ἑαυτοῦ νόησις φέρω , πῶς δέ εἰς ἑαυτοῦ ἐπιστρέφω ) , ἀλλά ὅτι νοέω ἑαυτοῦ καί ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ γεννητικός αἴτιος ὁ ὅλος καί ὁ προνοητικός αὐτός ὁ ἑαυτοῦ νοέω ὁ τε οὐσία ὁ ἑαυτοῦ γέννημα θεωρέω καί ὁ τελέω . ὁ δέ Αἰδίων θεός ἄγαλμα φημί γίγνομαι ὁ κόσμος , οὐ ὅτι ὁ ἐγκόσμιος εἰμί ἄγαλμα θεός ( οὖον γάρ περί ὁ σωματοειδής μόνος λέγω ὁ πᾶς , ἀλλά καί περί ὁ ἐμψυχόω καί έννους ζῷον , ὅς δή καί ὁ εγκόσμιος ἐν ἑαυτοῦ περιέχω θεός ) , ἀλλά ὅτι ὁ νοητός εἰμί θεός ἄγαλμα · πληρόω γάρ ἐκ αὐτός θεότης , καί εἰμί ὁ εἰς αὐτός πρόοδος ὁ ἐγκόσμιος θεός ὥσπερ ὀχετός τις καί ἐλλάμπω ὁ νοητός θεός , καί οὗτος ὁ κόσμος ὑποδέχομαι ὁ πρόοδος οὖον μόνος κατά D ὁ οὐράνιος αὐτός μέρος , ἀλλά καί κατά πᾶς ἑαυτός · καί γάρ ἐν ἀήρ καί ἐν γῆ καί ἐν θάλασσα θεός εἰμί παρουσία χθόνιος καί ἔνυδρις καί αέρι . κατά ὅλος οὖν ἑαυτοῦ ὁ κόσμος πληρόω θεότης καί διά οὗτος ἄγαλμα εἰμί κατά ὅλος ἑαυτοῦ ὁ νοητός θεός , αὐτός μέν οὐ ὑποδέχομαι ὁ νοητός θεός ( οὐδέ