proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v2_0309.1
ναῖον Ἀμέλιον , εἰ ξγνῶ καὶ ἄλλον τὴν αὐτὴν δοκιμάζοντα γραφήν , ἀλλὰ προτελευτῆσαντα τυχεῖν . γραπτέον δ’ οὖν καὶ ἡμῖν οὕτω , λέγει κινοῦμένη διὰ πάσης ἑαυτῆς , ἀλλ’ οὐχὶ λήγει κινοῦμένη , ὡς ὁ Σωσικράτης ἐκεῖνος καὶ ὁ Ἀμέλιος ἐγραφέτην , ὡς ὁ Πορφύριος ἱστόρησε · λόγου γὰρ οὐσιώδους ἐνέργεια τὸ λέγειν ἐστίν . λόγος δὴ οὖν οὖσα ἡ ψυχὴ καὶ νοῦς λογικὸς λέγει καὶ νοεῖ διὰ πάσης ἑαυτῆς , ὅταν ἐφάψηται μεριστῆς οὐσίας ἢ ἀμερίστου , τί ποτὲ ἐστι τὸ νοηθέν , διότι δὴ καὶ ἀμέριστος ἦν καὶ μεριστή . καὶ εἰ μὲν τὰ ἐν αὐτῇ γένῃ διηρημένα μόνον ἦν ἀπ’ ἀλλήλων , οὐκ ἂν , τῆς οὐσίας γνοῦσης τὴν οὐσίαν , ἡ πᾶσα ψυχὴ διεγνώσκειν , εἰ δὲ συννεφθαρμένα παντελῶς , οὐκ ἂν ἦν δι - C ωρισμένη τῶν ὄντων γνώσις , οὐδὲ ὡς ἄλλο μὲν ἡ οὐσία , ἄλλο δὲ ἡ ταυτότης δυνατὸν ἦν λέγειν · ἐπειδὴ δὲ καὶ μέμιχται ἀλλήλοις τὰ μέσα γένη καὶ ἄμικτὰ ἐστιν , ἑκαστὸν τε ἀφωρισμένως ἡ ψυχὴ νοεῖ καὶ διὰ πάσης ἑαυτῆς , ὡς φησιν ὁ Πλάτων . εἰ δὲ λέγει κινοῦμένη διὰ πάσης ἑαυτῆς , δῆλον δήπουθεν , ὡς ἄρα μία τε οὖσα καὶ οὐ μία καὶ τὴν γνώσιν ἔχει κοινὴν τῶν ἄκρων καὶ διαφόρουσαν , καὶ ὅλη λέγει περὶ πάντων ὡς μία , καὶ οὐχ ὅλη ὡς οὐ μία , καὶ ὁ τε ταυτοῦ κύκλος ἐν τῇ γνώσει τῶν νοητῶν οἶδε καὶ τὰ αἰσθητὰ ὡς ἀπὸ παραδειγμάτων καὶ ὁ θάτερον τὰ νοητὰ γιγνώσκει ὡς ἀπ’ εἰκόνων · ἑκάτερος γὰρ τελῶς ἔχων τὸ ἑαυτοῦ γνωστὸν ἐξ ἀνάγκης ὁρᾷ καὶ τὸ εἶναι , τὸ μὲν παράδειγμα θάτερον , τὸ δὲ εἰκόνα , ἢ ἀγνοῶν , ὅτι παράδειγμα ἢ ὅτι εἰκόν , οὐκ οἶδεν αὐτὸ τελῶς . εἰδὼς δέ , ὅτι παράδειγμα , οἶδε καὶ οὐδ’ ἐστὶ παράδειγμα , καὶ ὅτι εἰκόν , οἶδε καὶ οὐδ’ ἐστιν . εἰκῶς ἄρα εἴρηται πάντα διὰ πάσης ἑαυτῆς ἡ ψυχὴ λέγειν . ταῦτα περὶ τῶν πραγμάτων . ἐπειδὴ δὲ γράφουσί τινες ἐσφαλμένως οὐ λέγει διὰ πάσης ἑαυτῆς , ἀλλὰ λήγει , ὡς τὸν Πορφύριον ἱστορεῖν εἴπομεν , καὶ ὅτι καὶ Ἀμέλιον οὕτω γράφοντα καὶ καταστήσασθαι μὴ δυνάμενον τὴν διάνοιαν τῆς ὁήσεως εἰπόν χρηνα γράφειν οὐ D
Lemmas: νάω Ἀμέλιος , εἰμί γιγνώσκω καί ἄλλος ὁ αὐτός δοκιμάζω γραφεύς , ἀλλά προτελευτάω τυγχάνω . γραπτέος δέ οὖν καί ἐγώ οὗτος , λέγω κινέω διά πᾶς ἑαυτοῦ , ἀλλά οὐ λήγω κινέω , ὡς ὁ Σωσικράτης ἐκεῖνος καί ὁ Ἀμέλιος γράφω , ὡς ὁ Πορφύριος ἱστορέω · λόγος γάρ οὐσιώδης ἐνέργεια ὁ λέγω εἰμί . λόγος δή οὖν εἰμί ὁ ψυχή καί νόος λογικός λέγω καί νοέω διά πᾶς ἑαυτοῦ , ὅταν ἐφάπτω μεριστός οὐσία ἢ ἀμέριστος , τίς ποτέ εἰμί ὁ νοέω , διότι δή καί ἀμέριστος εἰμί καί μεριστός . καί εἰμί μέν ὁ ἐν αὐτός γίγνομαι διαιρεμένος μόνος εἰμί ἀπό ἀλλήλων , οὐ εἄν , ὁ οὐσία γιγνώσκω ὁ οὐσία , ὁ πᾶς ψυχή διαγιγνώσκω , εἰμί δέ συμφθείρω παντελῶς , οὐ εἄν εἰμί Ζεύς - C ὁρίζω ὁ εἰμί γνῶσις , οὐδέ ὡς ἄλλος μέν ὁ οὐσία , ἄλλος δέ ὁ ταυτότης δυνατός εἰμί λέγω · ἐπεί δέ καί μίγνυμι ἀλλήλων ὁ μέσος γένος καί ἄμικτος εἰμί , ἕκαστος τε ἀφωρισμένως ὁ ψυχή νοέω καί διά πᾶς ἑαυτοῦ , ὡς φημί ὁ Πλάτων . εἰμί δέ λέγω κινέω διά πᾶς ἑαυτοῦ , δῆλος δήπουθεν , ὡς ἄρα εἷς τε εἰμί καί οὖον εἷς καί ὁ γνῶσις ἔχω κοινός ὁ ἄκρος καί διαφορέω , καί ὅλος λέγω περί πᾶς ὡς εἷς , καί οὐ ὅλος ὡς οὖον εἷς , καί ὁ τε ταυτός κύκλος ἐν ὁ γνῶσις ὁ νοητός οἶδα καί ὁ αἰσθητός ὡς ἀπό παράδειγμα καί ὁ ἕτερος ὁ νοητός γιγνώσκω ὡς ἀπό εἰκών · ἑκάτερος γάρ τέλος ἔχω ὁ ἑαυτοῦ γνωστός ἐκ ἀνάγκη ὁράω καί ὁ εἰμί , ὁ μέν παράδειγμα ἕτερος , ὁ δέ εἰκών , ἢ ἀγνοέω , ὅτι παράδειγμα ἢ ὅτι εἰκών , οὐ οἶδα αὐτός τέλος . εἰδοί δέ , ὅτι παράδειγμα , οἶδα καί οὐδέ εἰμί παράδειγμα , καί ὅτι εἰκών , οἶδα καί οὐδέ εἰμί . ἵημι ἄρα εἴρω πᾶς διά πᾶς ἑαυτοῦ ὁ ψυχή λέγω . οὗτος περί ὁ πρᾶγμα . ἐπεί δέ γράφω τις ἐσφαλμένως οὖον λέγω διά πᾶς ἑαυτοῦ , ἀλλά λήγω , ὡς ὁ Πορφύριον ἱστορέω εἶπον , καί ὅτι καί Ἀμέλιος οὗτος γράφω καί καθίστημι μή δύναμαι ὁ διάνοια ὁ ὁήσεως εἶπον χραίνω γράφω οὖον D