proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0255.2
τῷ ἀθανάτῳ προσυφαίνουσι τὸ θνητόν , καὶ τοῦτο ἀδιορίστως εἰπόν , ἀλλ’ οὐχὶ πάντα τὰ ζῷα , διότι καὶ τὰ φυτὰ ζῷα προελθόν ἔχει [ 77 A ] καὶ ἀποδείξει χρήναι ζῷα προσονομάζειν καὶ ἐκεῖνα . ζῷα δὴ οὖν ἀπεργάζονται διὰ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς , ὅσα μὴ τὸ ἔσχατον ἔχοντα μόνον τῆς ζωῆς εἶδος , τὸ ἐπιθυμητικόν , διὰ τοῦτο ζῷα προσαγορεύεται , ἀλλὰ πᾶν τὸ θνητόν , ὃ δημιουργήσουσιν αὐτοὶ καὶ ἀπεργάσονται καὶ γεννήσουσιν . εἰ δὲ μὴ μόνον ἀνθρώπων αὐτοῖς δημιουργεῖν παρεκελεύσατο τῷ ἀθανάτῳ τὸ θνητὸν προσυφαίνουσιν , ἀλλὰ ζῷα , δῆλον ὅτι καὶ τὰ ἄλλα ζῷα , ὅπόσα δημιουργοῦσιν · ὥστε εἰκότως καὶ ὁ Τίμαιος πρὸς τῷ τέλει τὴν τῶν ἄλλων ζῴων γένεσιν διὰ τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς εἰς αὐτὰ μετιούσης μεταπλάττει , καὶ τοῦτο κατὰ τὴν δημιουργικὴν πρόσταξιν τῶν νέων ποιούντων θεῶν , τὰ δὲ φυτὰ μόνα χωρὶς ταύτης γεννώντων · οὐ γὰρ εἶναι καὶ ἐν τούτοις λογικὴν ψυχὴν ἀκινήτοις οὖσι κατὰ τόπον · *** τούτοις πᾶσιν αἰτίαν εἶναι τὴν αὐτοκίνητον ψυχὴν · διότι γὰρ ἀρχὴ κινήσεώς ἐστιν , ἀνάγκη τῆς πρωτίστης εἶναι κινήσεως ἀρχὴν αὐτὴν τοῖς ζῴοις . πρωτίστη δὴ ἡ κατὰ τόπον τῶν ἄλλων , ὡς καὶ Ἀριστοτέλης [ phys . ε 2 . 226ᵃ 32ss ] ἔδειξεν · ὥστε πᾶν ζῷον κατὰ τόπον κινούμενον ἔχει τὴν αὐτοκίνητον αὐτῷ παροῦσαν ψυχήν · διὸ τὸ φυτὸν ἐν γῇ κατεροίζεσθαι ταύτην οὐκ ἔχον · ὥστ’ εἰκότως οἱ νέοι θεοὶ πλὴν τῶν φυτῶν τὰ ἄλλα ζῷα γεννῶσι καὶ ἀπεργάζονται τῷ ἀθανάτῳ τὸ θνητὸν αὐτοὶ προσυφαίνοντες . τροφὴν δὲ διδόντες τῶν φυτῶν μηχανῶνται τὴν γένεσιν , ὑφ’ ὧν ἄνθρωποι τρέφονται , καὶ τἆλλα ζῷα · καὶ γὰρ ὑφ’ ὧσων ἄνθρωποι μὴ τρέφονται , πάντως οὐδὲ κωλύει τινὰ τρέφεσθαι τῶν ζῴων , ἀλλὰ ὑπ’ ἄλλων , οἷς ἐστι συγγενὴς ἢ ἐκείνων φύσις , ὥσπερ ἡμῖν ἢ τούτων , ὑφ’ ὧν τρεφόμεθα . διὰ μὲν οὖν τῆς ἀπεργασίας συμπληροῦσι τὴν τοῦ ἑνὸς δημιουργοῦ ποίησιν ( ἐκεῖνος μὲν γὰρ ὑπῆξαστο μόνον , οὗτοι δὲ ἀπεργάζονται ) , διὰ δὲ τῆς
Lemmas: ὁ ἀθάνατος προσυφαίνω ὁ θνητός , καί οὗτος ἀδιορίστως εἶπον , ἀλλά οὐ πᾶς ὁ ζῷον , διότι καί ὁ φυτόν ζῷον προέρχομαι ἔχω [ 77 A ] καί ἀποδείκνυμι χρή ζῷον προσονομάζω καί ἐκεῖνος . ζῷον δή οὖν ἀπεργάζομαι διά ὁ ἀθάνατος Ψυχή , ὅσος μή ὁ ἔσχατος ἔχω μόνος ὁ ζωή εἶδος , ὁ ἐπιθυμητικός , διά οὗτος ζῷον προσαγορεύω , ἀλλά πᾶς ὁ θνητός , ὅς δημιουργέω αὐτός καί ἀπεργάζομαι καί γεννάω . εἰμί δέ μή μόνος ἄνθρωπος αὐτός δημιουργέω παρακελεύομαι ὁ ἀθάνατος ὁ θνητός προσυφαίνω , ἀλλά ζῷον , δῆλος ὅτι καί ὁ ἄλλος ζῷον , ὁπόσος δημιουργέω · ὥστε εἰκότως καί ὁ Τίμαιος πρός ὁ τέλος ὁ ὁ ἄλλος ζῷον γένεσις διά ὁ ἀνθρώπινος Ψυχή εἰς αὐτός μέτειμι μεταπλάσσω , καί οὗτος κατά ὁ δημιουργικός πρόσταξις ὁ νέος ποιέω θεός , ὁ δέ φυτόν μόνος Χωρὶς οὗτος γεννάω · οὖον γάρ εἰμί καί ἐν οὗτος λογικός ψυχή ἀκίνητος εἰμί κατά τόπος · *** οὗτος πᾶς αἴτιος εἰμί ὁ αὐτοκίνητον ψυχή · διότι γάρ ἀρχή κίνησις εἰμί , ἀνάγκη ὁ πρῶτος εἰμί κίνησις ἀρχή αὐτός ὁ ζῷον . πρῶτος δή ὁ κατά τόπος ὁ ἄλλος , ὡς καί Ἀριστοτέλης [ phys . ε 2 . 226ᵃ 32ss ] δείκνυμι · ὥστε πᾶς ζῷον κατά τόπος κινέω ἔχω ὁ αὐτοκίνητον αὐτός πάρειμι Ψυχή · διό ὁ φυτόν ἐν γῆ κατερέω οὗτος οὐ ἔχω · ὥστε εἰκότως ὁ νέος θεός πλήν ὁ φυτός ὁ ἄλλος ζῷον γεννάω καί ἀπεργάζομαι ὁ ἀθάνατος ὁ θνητός αὐτός προσυφαίνω . τροφή δέ δίδωμι ὁ φυτός μηχανάομαι ὁ γένεσις , ὑπό ὅς ἄνθρωπος τρέφω , καί ἄλλος ζῷον · καί γάρ ὑπό ὠθέω ἄνθρωπος μή τρέφω , πάντως οὐδέ κωλύω τις τρέφω ὁ ζῷον , ἀλλά ὑπό ἄλλος , ὅς εἰμί συγγενής ἢ ἐκεῖνος φύσις , ὥσπερ ἐγώ ἢ οὗτος , ὑπό ὅς τρέφω . διά μέν οὖν ὁ ἀπεργασία συμπληρόω ὁ ὁ εἷς δημιουργός ποίησις ( ἐκεῖνος μέν γάρ ὑπάγω μόνος , οὗτος δέ ἀπεργάζομαι ) , διά δέ ὁ