proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0493.2
τὴν οὐσίαν προιοῦσαν εἰς τὸν κόσμον ἀπολῆξαι κατὰ τὸ διηρημένον καὶ παχὺ καὶ ἔνυλον πλήθος , ἡνωμένον ἄνω καὶ ἄμερὲς ὂν καὶ μοναδικόν . τῷ μὲν οὖν νοητῷ παντὶ οὐχ ἄλλο ἐχορήγει τὴν ὕλην — αὐτὸ γὰρ αὐτὴν ὑφίστη · τοσαύτην οὖν ὑπέστησεν , ὅσην ἠδύνατο καταλαβεῖν — τῷ δὲ αὐτο - 134 ἀνθρώπῳ τὴν ὕλην ἐχορήγει τοῦτο τὸ πᾶν · διὸ πλείων ἢ ὕλη ἑνός . ὁ μὲν οὖν κόσμος εἰς ἀφ’ ἑνὸς καὶ ὅλος ἀφ’ ὅλου , ὁ δὲ ἄνθρωπος πολλὸς ἀφ’ ἑνός , τοῦ κόσμου χορηγοῦντος τὴν ὕλην . διὰ τί οὖν , φησί , μὴ καὶ ἥλιοι πολλοὶ καὶ σελήναι ; καὶ γὰρ τούτοις ἡ ὕλη ἐκ τοῦ παντός . διότι , 10 φησί , τοῖς μὲν ἀφθάρτοις ὡς τῷ κόσμῳ , κἂν ἡ μέρη , τὸ μοναδικὸν οἰκεῖον , τοῖς δὲ φθαρτοῖς τὸ πλήθος · εἰ γὰρ μὴ πολλὰ ἦν τὰ μετέχοντα τοῦ αὐτοῦ λόγου , ἀλλ’ ἕν μόνον τὸ φθαρτόν , ἀπώλετο ἂν τὸ εἶδος τούτου φθαρέντος · δεῖν δὲ ἀεὶ πάντων εἴδων εἶναι πλήρωμα τὸν κόσμον . ταῦτα μὲν 15 οὖν ὁ Πορφύριος . ὁ δὲ γε θεῖος Ἰάμβλιχος ταύτην μὲν ἐπιγραπίζει τὴν ἀπόδοσιν ὡς μηδὲν τῶν ἀποριῶν ἐπιλυομένην · ἔστω γὰρ πᾶς ὁ αἰσθητὸς κόσμος μεριστῶς ἔχων τὰ ἄμεριστα καὶ διηρημένως τὰ ἀδιαίρετα καὶ πεπληθυσμένως τὰ μοναδικά , διὰ τί οὖν τῶν ἐν αὐτῷ τὰ μὲν ἔτι μένει 20 μοναδικά , τὰ δὲ οὔ ; τοῦτο γὰρ τὸ ἐξ ἀρχῆς ἀπορρηθέν . Β αὐτὸς δὲ ἐπάγει τινὰ τῷ ἀπὸρῳ λύσιν , θαυμαστὴν μὲν , παραμυθίας δὲ τινὸς δεομένην · λέγει γὰρ οὖν , ὅτι τὰ μὲν τῶν εἴδων ταυτότητι χαίρει καὶ στάσει , τὰ δὲ κινήσει καὶ ἑτερότητι , καὶ ὡς τὰ μὲν μοναδικῶν ἐστὶν αἴτια καὶ ἀιδίων , 25 τὰ δὲ κινουμένων τε καὶ πεπληθυσμένων . οὕτος δὲ ὁ λόγος εἴρηται μὲν πάνυ θαυμαστῶς , δεῖται δὲ τινὸς ὑπομνήσεως , ἣν δεῖ ποιεῖσθαι λογιζομένους , ὅτι δὴ μετὰ τὸ ἕν δύο προεληλύθασιν ἀρχαί , καθάπερ εἴρηκεν ὁ ἐν Φιλήβῳ Σωκράτης , πέρας καὶ ἄπειρον , καὶ ὥσπερ τῶν ἀριθμῶν οἱ μὲν 30 μᾶλλον εἰσὶ μοναδικοί , οἱ δὲ δυαδικοί , καὶτοι πάντων ἐκ μονάδος ἄμα καὶ δυάδος ὑποστάντων , οὕτω δὴ καὶ τῶν
Lemmas: ὁ οὐσία προέρχομαι εἰς ὁ κόσμος ἀπολήγω κατά ὁ διαιρέω καί παχύς καί ἔνυλος πλήθος , ἑνόω ἄνω καί ἀμέρδω εἰμί καί μοναδικός . ὁ μέν οὖν νοητός πᾶς οὐ ἄλλος χορηγέω ὁ ὕλη — αὐτός γάρ αὐτός ὑφίστημι · τοσοῦτος οὖν ὑφίστημι , ὅσος δύναμαι καταλαμβάνω — ὁ δέ αὐτός - 134 ἄνθρωπος ὁ ὕλη χορηγέω οὗτος ὁ πᾶς · διό πλείων ἢ ὕλη εἷς . ὁ μέν οὖν κόσμος εἰς ἀπό εἷς καί ὅλος ἀπό ὅλος , ὁ δέ ἄνθρωπος πολύς ἀπό εἷς , ὁ κόσμος χορηγέω ὁ ὕλη . διά τίς οὖν , φημί , μή καί ἥλιος πολύς καί σελήνη ; καί γάρ οὗτος ὁ ὕλη ἐκ ὁ πᾶς . διότι , 10 φημί , ὁ μέν ἄφθαρτος ὡς ὁ κόσμος , κἀν ὁ μέρος , ὁ μοναδικός οἰκέω , ὁ δέ φθαρτός ὁ πλήθος · εἰμί γάρ μή πολύς εἰμί ὁ μετέχω ὁ αὐτός λόγος , ἀλλά εἷς μόνος ὁ φθαρτός , ἀπόλλυμι εἄν ὁ εἶδος οὗτος φθείρω · δήω δέ ἀεί πᾶς Εἴδων εἰμί πλήρωμα ὁ κόσμος . οὗτος μέν 15 οὖν ὁ Πορφύριος . ὁ δέ γε θεῖος Ἰάμβλιχος οὗτος μέν επιγραπιζεω ὁ ἀπόδοσις ὡς μηδείς ὁ ἀπορία ἐπιλύω · ἵστημι γάρ πᾶς ὁ αἰσθητός κόσμος μεριστός ἔχω ὁ ἀμέριστος καί διῃρημένως ὁ ἀδιαίρετος καί πεπληθυσμένως ὁ μοναδικός , διά τίς οὖν ὁ ἐν αὐτός ὁ μέν ἔτι μένω 20 μοναδικός , ὁ δέ οὖον ; οὗτος γάρ ὁ ἐκ ἀρχή ἀπεῖπον . Β αὐτός δέ ἐπάγω τις ὁ ἄπορος λύσις , θαυμαστός μέν , παραμυθία δέ τις δήω · λέγω γάρ οὖν , ὅτι ὁ μέν ὁ Εἴδων ταυτότης χαίρω καί στάσις , ὁ δέ κινέω καί ἑτερότης , καί ὡς ὁ μέν μοναδικός εἰμί αἴτιος καί ἀίδιος , 25 ὁ δέ κινέω τε καί πληθύνω . οὗτος δέ ὁ λόγος εἴρω μέν πάνυ θαυμαστός , δήω δέ τις ὑπόμνησις , ὅς δεῖ ποιέω λογίζομαι , ὅτι δή μετά ὁ εἷς δύο προέρχομαι ἀρχή , καθάπερ εἴρω ὁ ἐν Φίληβος Σωκράτης , πέρας καί ἤπειρος , καί ὥσπερ ὁ ἀριθμός ὁ μέν 30 μᾶλλον εἰμί μοναδικός , ὁ δέ δυαδικός , καίτοι πᾶς ἐκ μόνος ἄμη καί δυάς ὑφίστημι , οὗτος δή καί ὁ