proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0026.2
ὅν καὶ ἐνώσεως τῆς ἐκ τοῦ μένοντος ἐν ἐνὶ προσδέοιτο . αὐτὸς δὲ ἐστὶν ὁ μένων ἐν τῷ ἐνί . ὥστε καὶ μένει ἂν ἐν ἐνὶ καὶ οὐ μένοι · μένοι μὲν ὡς αἰὼν καὶ ὡς ἐνώσεως τοῖς οὖσιν αἴτιος , οὐ μένοι δ’ ἂν ὡς ἐκ πλήθους συγκεῖμενος . πρὸς δὲ τούτοις πᾶσι νοῦς ἐστὶν ὁ ἐκ τῶν γενῶν καὶ νοεῖ τὰ ἀποτελούμενα , ἄλλη δὲ ἔννοια νοῦ καὶ ἄλλη αἰῶνος , ὡς καὶ ψυχῆς καὶ χρόνου · νοῦ μὲν γὰρ ἐνέργεια ἀμετάβατος νόησις , αἰῶνος δὲ ἀδιόττης ἀμέριστος . καὶ διαχέριται μὲν οὕτω τὰ πράγματα . οἱ δὲ πάντα εἰς ταὐτὸν συγκυκῶντες καὶ ἕνα νοῦν μεταξὺ ψυχῆς καὶ τάγαθoῦ μόνον εἶναι λέγοντες ἀναγκάζονται νοῦν καὶ αἰῶνα ταὐτὸν ὁμολογεῖν εἶναι . τί οὖν ἂν εἴη ὁ αἰὼν , εἰ μήτε ἐν τι τῶν γενῶν μήτε τὸ ἐκ τῶν πέντε συνιστάμενον , ἐπεὶδὴ ταῦτα πάντα αἰώνια καὶ αἰῶνος ἐπίταδε ; τί δὲ ἄλλο γε ἢ τῶν νοητῶν ἐνάδων ( λέγω δὲ ἐνάδας τὰς ἰδέας τῶν νοητῶν ζῴων καὶ τὰ γένη τῶν νοητῶν τούτων ἰδεῶν πασῶν ) τούτων δ’ οὖν καὶ τῆς ἀκρότητος τοῦ πλήθους αὐτῶν ἡ μία περιοχὴ καὶ αἰτία τῆς ἀνεξαλλάκτου πάντων διαμονῆς , οὐκ ἐν αὐτοῖς οὖσα τοῖς πολλοῖς νοητοῖς οὐδ’ ἐξ αὐτῶν ἀθροιζομένη , ἀλλ’ ἐξηρημένως αὐτοῖς παροῦσα καὶ καθ’ ἑαυτὴν αὐτὰ διατιθείσα καὶ οἷονεὶ μορφοῦσα καὶ αὐτὸ τοῦτο ἄμα ὅλα εἶναι ποιοῦσα ; οὐ γὰρ εὐθέως μετὰ τάγαθὸν τὸ πάντη πλήθους ἀνέμφατον ἢ παντοδαπὴ τῶν νοητῶν ἰδέα παράγεται , ἀλλ’ εἰσὶ τινες μεταξὺ φύσεις ἡνωμέναι μὲν μᾶλλον τοῦ πλήθους τοῦ παντελοῦς , ὁδὶνα δὲ καὶ ἔμφασιν τῆς ἀπογεννήσεως τῶν ὅλων καὶ τῆς συνοχῆς ἐν ἑαυταῖς ἐπιδεικνύμεναι . πόσαι δὲ αὗται καὶ οἷαι , θεῖως μὲν οἱ θεοὶ γιγνώσκουσιν , ἀνθρωπίνως δὲ καὶ φιλοσόφως ἢ τοῦ Παρμενίδου διδάσκει μυστικὴ παράδοσις , εἰς ἣν καὶ ἡμεῖς τὴν ἀκριβῆ περὶ τούτων ἐξεργασίαν ἀναβαλλόμεθα . νῦν δὲ ὅτι καὶ ὁ αἰὼν ὑπὲρ τὸ παντελὲς ζῷον καὶ ὅτι προσεχῶς ὑπὲρ αὐτό , δι’ αὐτῶν τῶν τοῦ φιλοσόφου ῥημάτων ἐπι -
Lemmas: ὅς καί ένωση ὁ ἐκ ὁ Μένων ἐν ἐν προσδέω . αὐτός δέ εἰμί ὁ Μένων ἐν ὁ ἐν . ὥστε καί μένω εἄν ἐν ἐν καί οὖον μένω · μένω μέν ὡς αἰών καί ὡς ένωση ὁ εἰμί αἴτιος , οὖον μένω δέ εἄν ὡς ἐκ πλῆθος σύγκειμαι . πρός δέ οὗτος πᾶς νόος εἰμί ὁ ἐκ ὁ γένος καί νοέω ὁ ἀποτελέω , ἄλλος δέ ἔννοια νόος καί ἄλλος αἰών , ὡς καί Ψυχή καί χρόνος · νόος μέν γάρ ἐνέργεια ἀμετάβατος νόησις , αἰών δέ αδιοσσα ἀμέριστος . καί διαχρίω μέν οὗτος ὁ πρᾶγμα . ὁ δέ πᾶς εἰς αὐτός συγκυκάω καί εἷς νόος μεταξύ Ψυχή καί τάσσω μόνος εἰμί λέγω ἀναγκάζω νόος καί αἰών αὐτός ὁμολογέω εἰμί . τίς οὖν εἄν εἰμί ὁ αἰών , εἰμί μήτε ἐν τίς ὁ γένος μήτε ὁ ἐκ ὁ πέντε συνίστημι , ἐπειδή οὗτος πᾶς αἰώνιος καί αἰών ἐπίταδε ; τίς δέ ἄλλος γε ἢ ὁ νοητός ἐνᾴδω ( λέγω δέ ἐνᾴδω ὁ ἰδέα ὁ νοητός ζῷον καί ὁ γένος ὁ νοητός οὗτος ἰδέα πᾶς ) οὗτος δέ οὖν καί ὁ ἀκρότητος ὁ πλῆθος αὐτός ὁ εἷς περιοχή καί αἰτία ὁ ἀνεξάλλακτος πᾶς διαμονή , οὐ ἐν αὐτός εἰμί ὁ πολύς νοητός οὐδέ ἐκ αὐτός ἀθροίζω , ἀλλά ἐξῃρημένως αὐτός πάρειμι καί κατά ἑαυτοῦ αὐτός διατίθημι καί οἱονεί μορφόω καί αὐτός οὗτος ἄμη ὅλος εἰμί ποιέω ; οὖον γάρ εὐθύς μετά τἀγαθόν ὁ πάντῃ πλῆθος ἀνέμφατος ἢ παντοδαπός ὁ νοητός ἰδέα παράγω , ἀλλά εἰμί τις μεταξύ φύσις ἑνόω μέν μᾶλλον ὁ πλῆθος ὁ παντελής , ὁδή δέ καί ἔμφασις ὁ ἀπογέννησις ὁ ὅλος καί ὁ συνοχεύς ἐν ἑαυτοῦ ἐπιδείκνυμι . πόσος δέ οὗτος καί οἷος , θεῖος μέν ὁ θεός γιγνώσκω , ἀνθρώπινος δέ καί φιλόσοφος ἢ ὁ Παρμενίδης διδάσκω μυστικός παράδοσις , εἰς ὅς καί ἐγώ ὁ ἀκριβής περί οὗτος ἐξεργασία ἀναβάλλω . νῦν δέ ὅτι καί ὁ αἰών ὑπέρ ὁ παντελής ζῷον καί ὅτι προσεχῶς ὑπέρ αὐτός , διά αὐτός ὁ ὁ φιλόσοφος ῥῆμα ἐπι -