proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0216.2
D ἀνθρωπίνων ἐννοιῶν , ἀδρός τε ὁμοῦ καὶ καταπληκτικὸς καὶ χαρίτων ἀνέμεστος , κάλλους τε πλήρης καὶ σύντομος ἅμα καὶ ἀπηκριβωμένος . διαφερόντως μὲν οὖν ὁ Πλάτων ἐπιτηδεύει ταῦτα ἐν ταῖς μνήσεσι τῶν θείων λόγων , ὥσπερ καὶ ἐν Πολιτείᾳ [ VIII 545 E et X 617 D ] δεδήλωκε τὰς Μούσας ὑψηλολογουμένας παραδοῦς καὶ τὸν προφήτην ἐπὶ τι βῆμα ὑψηλὸν ἀνιόντα καὶ δὴ καὶ ἐπατέρους συντομίᾳ καὶ σεμνότητι κοσμήσας καὶ ταῖς τῶν κόλων ἀπηκριβωμέναις δυνάμεσι χρωμένων , ἀντίκρυ διὰ τοῦ τοιούδε τύπου τῶν λόγων τὰς θείας νοήσεις ἀπεικονιζόμενος . ἐν δὲ τοῖς προκειμένοις λόγοις οὐδεμίαν ὑπερβολὴν καταλείποιν ἢ ἀδρότης ἐν τε τοῖς διανοήμασι καὶ ἐν τοῖς δόγμασι τοῖς τοῦτω τῷ πλάσματι πρέπουσιν ἢ μεγέθους ἐν τε ταῖς ἐννοίαις καὶ τοῖς σχήμασι τοῖς τὴν ἰδέαν ταύτην συμπληροῦσι , μετὰ τοῦ καὶ τὴν εὐχρίνειαν καὶ τὴν καθαρότητα πολλὴν εἶναι καὶ τὰ τῆς ἀληθείας ἐπιφαίνεσθαι καὶ τὰ τοῦ κάλλους ἐξαιρετα συγκεκραμένα πρὸς τὴν τοῦ μεγέθους ἰδέαν μάλιστα ταύτην προσήκουσαν τοῖς ὑποκειμένοις πράγμασι καὶ τῷ λέγοντι καὶ τοῖς ἀκούουσι · τὰ μὲν γὰρ ἐστὶν ἢ τοῦ παντὸς τελείωσις καὶ ἢ πρὸς τὸ παντελὲς ζῶον ἐξομοίωσις καὶ ἢ σύμπασα γένεσις τῶν θνητῶν ζῴων , ὁ δὲ πάντων ποιητὴς προϋπάρχων καὶ πάντα κόσμων ἐξηρημένος , οἱ δὲ δεύτεροι δημιουργοὶ τὴν τοῦ πατρὸς δημιουργίαν τὸ κατάλοιπον προστιθέντες . ἆτε οὖν πάντων μεγάλων ὄντων καὶ θείων , καὶ τῶν προσώπων καὶ τῶν πραγμάτων , καὶ τῷ κάλλει διαλαμπόντων καὶ τῇ ἀπ’ ἀλλήλων διακρίσει τὰς τρεπούσας αὐτοῖς ἰδέας προσήρμοσεν . Ὅμηρος μὲν οὖν καὶ αὐτὸς ἐνθουσιαζὼν παραδίδωσι τὸν Δία δημιουργοῦντα καὶ τὰς δὶττὰς τῶν θεῶν συστοιχίας εἰς ἕνατον ἐπιστρέφοντα καὶ ὥσπερ κέντρον αὐτὸν γιγνόμενον πάντων τῶν ἐν τῷ κόσμῳ θείων γενῶν καὶ πάντα κατῆκοα τῆς ἑαυτοῦ ποιούντα νοήσεως . ἀλλὰ
Lemmas: D ἀνθρώπινος ἔννοια , ἁδρός τε ὁμοῦ καί καταπληκτικός καί Χαρίτων ἄνεμος , κάλλος τε πλήρης καί σύντομος ἅμα καί ἀπακριβόω . διαφερόντως μέν οὖν ὁ Πλάτων ἐπιτηδεύω οὗτος ἐν ὁ μνῆσις ὁ θεῖον λόγος , ὥσπερ καί ἐν πολιτεία [ VIII 545 E et X 617 D ] δηλόω ὁ Μοῦσα ὑψηλολογέομαι παραδίδωμι καί ὁ προφήτης ἐπί τίς βῆμα ὑψηλός ἀνέρχομαι καί δή καί ἐπατέρους συντομία καί σεμνότης κοσμέω καί ὁ ὁ κῶλον ἀπακριβόομαι δύναμις χράω , αντίκρυ διά ὁ τοιόσδε τύπος ὁ λόγος ὁ θεῖος νοέω απεικονίζω . ἐν δέ ὁ πρόκειμαι λόγος οὐδείς ὑπερβολή καταλείπω ἢ ἁδροτής ἐν τε ὁ διανόημα καί ἐν ὁ δόγμα ὁ οὗτος ὁ πλάσμα πρέπω ἢ μέγεθος ἐν τε ὁ ἔννοια καί ὁ σχῆμα ὁ ὁ ἰδέα οὗτος συμπληρόω , μετά ὁ καί ὁ ευχρινεια καί ὁ καθαρότης πολύς εἰμί καί ὁ ὁ ἀλήθεια ἐπιφαίνω καί ὁ ὁ κάλλος ἐξαίρετος συγκεράννυμι πρός ὁ ὁ μέγεθος ἰδέα μάλιστα οὗτος προσήκω ὁ ὑπόκειμαι πρᾶγμα καί ὁ λέγω καί ὁ ἀκούω · ὁ μέν γάρ εἰμί ἢ ὁ πᾶς τελείωσις καί ἢ πρός ὁ παντελής ζῷον ἐξομοίωσις καί ἢ σύμπας γένεσις ὁ θνητός ζῷον , ὁ δέ πᾶς ποιητής προυπάρχω καί πᾶς κόσμος ἐξαιρέω , ὁ δέ δύο δημιουργός ὁ ὁ πατήρ δημιουργία ὁ κατάλοιπον προστίθημι . ἄατος οὖν πᾶς μέγας εἰμί καί θεῖον , καί ὁ πρόσωπον καί ὁ πρᾶγμα , καί ὁ κάλλος διαλάμπω καί ὁ ἀπό ἀλλήλων διάκρισις ὁ τρέπω αὐτός ἰδέα προσαρμόζω . Ὅμηρος μέν οὖν καί αὐτός ἐνθουσιάζω παραδίδωμι ὁ Ζεύς δημιουργέω καί ὁ διττός ὁ θεός συστοιχία εἰς ἔνατος ἐπιστρέφω καί ὥσπερ κέντρον αὐτός γίγνομαι πᾶς ὁ ἐν ὁ κόσμος θεῖον γένος καί πᾶς κατήκοος ὁ ἑαυτοῦ ποιέω νόησις . ἀλλά