proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v1_0445.2
τυχαῖον ἐπικρατήσει τῶν ἀρχῶν · αἰτίας γὰρ ἀνηρημένης ἡ συνδρομὴ τῶν τοιούτων ἀρχῶν ἄλογος ἔσται καὶ ἀναίτιος . ἔτι δὲ τὸ τὸ κακὸν διαιώνιον ποιεῖν ὥσπερ καὶ τὸ ἀγαθόν , ἄτοπον · οὐ γὰρ ὁμότιμον τῷ θείῳ τὸ ἄθεον οὔδ’ ἐπίσης ἀγέννητον οὔτε ὅλως ἀντιδιηρημένον · τί γὰρ μᾶλλον αὐταρκές ἐστι θάτερον ἢ ἕτερον ἢ ἀμετάβλητον , εἴπερ ἐκάτερον αὐτῶν ἐξ ἀιδίου , μηδὲν τοῦ λοιποῦ προσδεόμενον ; ἔτι D τοίνυν , εἰ τὸ μὲν ἐπιτήδειον πρὸς τὸ κοσμεῖσθαι , τὸ δὲ πρὸς τὸ κοσμεῖν , πόθεν αὐτοῖς ἡ ἐπιτηδειότης ; δεῖ γὰρ εἶναι τι τὸ συνάπτον ἄμφω καὶ ποιοῦν σύμμετρα ἀλλήλοις · οὐ γὰρ πον ταῦτα ἀπεσπασμένα ἀλλήλων καὶ ἐναντίως ἔχοντα ἑαυτὰ ἐπιτήδεια πρὸς τὴν σύνοδον ἀπεργάζεται . εἰ μὴ ἄρα καὶ τοῦτο ἀπὸ ταυτομάτων γίγνεσθαι φαῖεν , οὐδὲ τοῦ Ἀθηναίου Ξένου [ leg . X 891C ] λέγοντος ἀκούοντες πηγὴν ἀνοήτου δόξης εἶναι ταύτην , εἴ τις φησὶ πρὸ λογισμοῦ τὸ ἄλογον εἶναι καὶ πρὸ τῆς νοερᾶς τέχνης τὸ τυχαῖον ἐπικρατεῖν , οὔδ’ τοῦ Σωκράτους ἐν Πολιτείᾳ λέγοντος μὴ δεῖν ἐπὶ τοῦ πλήθους μένειν , ἀλλὰ ἀνατρέχειν ἀπὸ τῶν πολλῶν ἐπὶ τὰς κοινὰς αὐτῶν μονάδας . ἔτι τὴν ἀνωτάτω ἀρχὴν οὐ ταύτῃ μόνον χαρακτηρίζειν δεῖ τῷ μὴ ἔχειν ἄλλην ἀρχὴν — τοῦτο γὰρ οὕτω δείκνυσι τὴν ἀξίαν αὐτῆς — ἀλλὰ τῷ πάντα ἐξ αὐτῆς . εἰ δὲ τοῦτο , οὐκ ἂν εἶεν ἀρχαὶ πλείους μιᾶς · ἔσται γὰρ οὕτως οὐ πάντων αἴτιος ὁ θεός , ἀλλὰ τινῶν . εἰ δὲ καὶ τῆς ὕλης ἀρχοι , μία ἡ ἀρχὴ καὶ οὐ πολλαί . ἔτι δέ , εἰ ἐν τούτῳ ἔχοι τὸ εἶναι ἀρχή , ἐν τῷ E τινῶν εἶναι καὶ κοσμεῖν τὸ ἄτακτον , ἄμα ἔσται τοῖς ἐξ αὐτῆς , καὶ οὐδὲν μᾶλλον ἀνηρημένης τῆς ἀρχῆς ἐκποδῶν τὰ μετ’ αὐτήν , ἢ τούτων μὴ ὄντων ἀναιρεῖται ἡ ἀρχή . τοῦτο δέ , ἐπειδὴ πολλάκις φασι τὴν ἀρχὴν ἐν τούτῳ ἔχειν τὸ εἶναι , ἐν τῷ δημιουργεῖν . εἰ δὲ τοῦτο ἀληθές , οὐχ οἷόν τε κόσμον
Lemmas: τυχαῖος ἐπικρατέω ὁ ἀρχή · αἴτιος γάρ ανηρημένος ὁ συνδρομή ὁ τοιοῦτος ἀρχή ἄλογος εἰμί καί ἀναίτιος . ἔτι δέ ὁ ὁ κακός διαιώνιος ποιέω ὥσπερ καί ὁ ἀγαθός , ἄτοπος · οὖον γάρ ὁμότιμος ὁ θεῖον ὁ ἄθεος οὐδέ ἐπίσης ἀγέννητος οὔτε ὅλως ἀντιδιαιρέω · τίς γάρ μᾶλλον αὐτάρκης εἰμί ἕτερος ἢ ἕτερος ἢ ἀμετάβλητος , εἴπερ ἐκάς αὐτός ἐκ ἀίδιος , μηδείς ὁ λοιπός προσδέω ; ἔτι D τοίνυν , εἰμί ὁ μέν ἐπιτήδειος πρός ὁ κοσμέω , ὁ δέ πρός ὁ κοσμέω , πόθεν αὐτός ὁ ἐπιτηδειότης ; δεῖ γάρ εἰμί τίς ὁ συνάπτω ἄμφω καί ποιέω σύμμετρος ἀλλήλων · οὖον γάρ πως οὗτος ἀποσπάω ἀλλήλων καί ἐναντίος ἔχω ἑαυτοῦ ἐπιτήδειος πρός ὁ σύνοδος ἀπεργάζομαι . εἰμί μή ἄρα καί οὗτος ἀπό ταυτομαω γίγνομαι φημί , οὐδέ ὁ Ἀθηναῖος Ξένου [ leg . X 891C ] λέγω ἀκούω πηγή ἀνόητος δόξα εἰμί οὗτος , εἰμί τις φημί πρό λογισμός ὁ ἄλογος εἰμί καί πρό ὁ νοερός τέχνη ὁ τυχαῖος ἐπικρατέω , οὐδέ ὁ Σωκράτης ἐν πολιτεία λέγω μή δήω ἐπί ὁ πλῆθος μένω , ἀλλά ἀνατρέχω ἀπό ὁ πολύς ἐπί ὁ κοινός αὐτός μόνος . ἔτι ὁ ἄνω2 ἀρχή οὖον οὗτος μόνος χαρακτηρίζω δεῖ ὁ μή ἔχω ἄλλος ἀρχή — οὗτος γάρ οὗτος δείκνυμι ὁ ἄξιος αὐτός — ἀλλά ὁ πᾶς ἐκ αὐτός . εἰμί δέ οὗτος , οὐ εἄν ἄγω ἀρχή πλείων εἷς · εἰμί γάρ οὕτως οὖον πᾶς αἴτιος ὁ θεός , ἀλλά τις . εἰμί δέ καί ὁ ὕλη ἄρχω , εἷς ὁ ἀρχή καί οὖον πολύς . ἔτι δέ , εἰμί ἐν οὗτος ἔχω ὁ εἰμί ἀρχή , ἐν ὁ E τις εἰμί καί κοσμέω ὁ ἄτακτος , ἄμη εἰμί ὁ ἐκ αὐτός , καί οὐδείς μᾶλλον ανηρημένος ὁ ἀρχή ἐκποδῶν ὁ μετά αὐτός , ἢ οὗτος μή εἰμί ἀναιρέω ὁ ἀρχή . οὗτος δέ , ἐπεί πολλάκις φημί ὁ ἀρχή ἐν οὗτος ἔχω ὁ εἰμί , ἐν ὁ δημιουργέω . εἰμί δέ οὗτος ἀληθής , οὐ οἷος τε κόσμος