proclus.in-platonis-timaeum-commentaria proclus_timaeus_v3_0307.2
τὰς μερικὰς ψυχὰς κατέχοντες καὶ ἀνάγοντες ἐπὶ τὸ νοητόν , ὥσπερ καὶ αὐτὰς οἱ τῶν ἀπολύτων ἡγεμόνες · διὸ καὶ αὐτὰς εὐδαίμονας ἐν ἄλλοις εἴρηκεν ὡς ἐκεῖνον οἷον δαιμόνων ὄντων ἐξηρτημένας · πανταχῶ γὰρ τὸ προσεχῶς ὑπερίδωνμένον τὴν δαίμονος ἔχει τάξιν πρὸς τὸ παρ’ αὐτοῦ προνοίας D ἀξιούμενον . ταῦτα καὶ περὶ τούτων . Δεῖ δὲ καὶ τὴν συνἔχειαν θεωρεῖν τῶν θεωρημάτων · ὑπέστησε γὰρ τὰς ψυχὰς ἀπὸ τῆς δημιουργικῆς καὶ τῆς ζωογονικῆς αἰτίας , καὶ μετὰ τὴν ἀπογέννησιν ὑπέταξεν ἄλλας ἄλλαις ψυχαῖς θείαις , ὑπερκόσμιον αὐτῶν καὶ τὴν πρόοδον καὶ τὴν διανομὴν ποιησάμενος , καὶ ἐπὶ ταύταις εἰσήγαγεν αὐτὰς εἰς τὸ πᾶν , ὄχημα δούς , καὶ περὶ τὰ ἄστρα διεσπείρεν , ἔπειτα κατήγαγεν εἰς γένεσιν καὶ δέδωκεν αὐταῖς τὸ θνητὸν εἶδος τῆς ζωῆς , καὶ μετὰ ταῦτα διεῖλεν αὐτῶν τοὺς βίους καὶ προσφόρους λήξεις διένειμε τοῖς βίοις · ἀπὸ γὰρ τῶν ὑπερκοσμίων εἰς τὸν κόσμον αὐταῖς ἡ πρόοδος , ἀπὸ δὲ τῆς ὅλης ζωῆς εἰς γένεσιν ἡ κάθοδος . νῦν δ’ οὖν ἐπεὶδὴ περὶ τῶν μετὰ τὴν πρώτην γένεσιν εἰς τὸ σύννομον ἄστρον ἀποκαθισταμένων πεποίηται λόγος , καὶ φησιν αὐτὰς ἀπολειποῦσας τὸ σῶμα βίον ζῆειν εὐδαίμονα , πῶς ταῦτα τοῖς ἐν Φαίδρῳ [ 249AB ] συμφωνεῖν ἐροῦμεν ; ἐκεῖ γὰρ ὁ τὸν φιλόσοφον βίον ἐλόμενος διὰ τριῶν ἀποκαθίστατο βίων . ἢ τὴν ἐνταῦθα παραδιδομένην λήξιν οὐκ εἰς τὸ αὐτὸ γίγνεσθαι φήσομεν , ὅθεν E ἤκει ψυχὴν ἑκάστην ( τοῦτο γὰρ διὰ τριῶν γίγνεσθαι χιλιετῶν περιόδων ) , ἀλλ’ ἀναχώρησιν εἶναι πρὸς τὸ ἄστρον , ὅφ’ ὃ τεταγμένη κατ’ οὐσίαν ἢν καὶ ζωὴν εἶχε μετ’ ἐκείνου κοινήν · τοῦτο γὰρ καὶ ταῖς μὴ φιλοσόφοις ὑπάρχει δυνατόν τὸ εἰς τοῦ οὐρανοῦ τινὰ τόπον ὑπὸ τῆς δίκης κουφισθεῖσας διάγειν ἀξίως , οὗ ἐν ἀνθρώπων εἴδει ἐβίωσαν βίον · καὶ γὰρ τοῦτο ἐν τῷ Φαίδρῳ λέλεκται περὶ τῶν μὴ φιλοσόφων ψυχῶν , ἄλλῃ ἢ εἰς τὸ αὐτὸ πάλιν ἀποκατάστασις , ἄλλῃ ἢ εἰς τὸ σύννομον ἄστρον ἄνοδος · ἢ
Lemmas: ὁ μερικός ψυχή κατέχω καί ἀνάγω ἐπί ὁ νοητός , ὥσπερ καί αὐτός ὁ ὁ ἀπόλυτος ἡγεμών · διό καί αὐτός εὐδαίμων ἐν ἄλλος εἴρω ὡς ἐκεῖνος οἷος δαίμων εἰμί ἐξαρτάω · πανταχῶ γάρ ὁ προσεχῶς ὑπεροράω ὁ δαίμων ἔχω τάξις πρός ὁ παρά αὐτός πρόνοια D ἀξιόω . οὗτος καί περί οὗτος . Δεύς δέ καί ὁ συνέχεια θεωρέω ὁ θεώρημα · ὑφίστημι γάρ ὁ ψυχή ἀπό ὁ δημιουργικός καί ὁ ζωογονικός αἴτιος , καί μετά ὁ ἀπογέννησις ὑποτάσσω ἄλλος ἄλλος Ψυχή θεῖος , ὑπερκόσμιος αὐτός καί ὁ πρόοδος καί ὁ διανομή ποιέω , καί ἐπί οὗτος εἰσάγω αὐτός εἰς ὁ πᾶς , ὄχημα δίδωμι , καί περί ὁ ἄστρον διασπείρω , ἔπειτα κατάγω εἰς γένεσις καί δίδωμι αὐτός ὁ θνητός εἶδος ὁ ζωή , καί μετά οὗτος διαιρέω αὐτός ὁ βίος καί πρόσφορος λήγω διανέμω ὁ βίος · ἀπό γάρ ὁ ὑπερκόσμιος εἰς ὁ κόσμος αὐτός ὁ πρόοδος , ἀπό δέ ὁ ὅλος ζωή εἰς γένεσις ὁ κάθοδος . νῦν δέ οὖν ἐπειδή περί ὁ μετά ὁ πρῶτος γένεσις εἰς ὁ σύννομος ἄστρον ἀποκαθίστημι ποιέω λόγος , καί φημί αὐτός ἀπολείπω ὁ σῶμα βίος ζέω εὐδαίμων , πῶς οὗτος ὁ ἐν Φαῖδρος [ 249AB ] συμφωνέω εἴρω ; ἐκεῖ γάρ ὁ ὁ φιλόσοφος βίος αἱρέω διά τρεῖς ἀποκαθίστημι Βίων . ἢ ὁ ἐνταῦθα παραδίδωμι λῆξις οὐ εἰς ὁ αὐτός γίγνομαι φημί , ὅθεν E ἥκω ψυχή ἕκαστος ( οὗτος γάρ διά τρεῖς γίγνομαι χιλιέτης περίοδος ) , ἀλλά ἀναχώρησις εἰμί πρός ὁ ἄστρον , ὑπό ὅς τάσσω κατά οὐσία εἄν καί ζωή ἔχω μετά ἐκεῖνος κοινός · οὗτος γάρ καί ὁ μή φιλόσοφος ὑπάρχω δυνατός ὁ εἰς ὁ οὐρανός τις τόπος ὑπό ὁ δίκη κουφίζω διάγω ἀξίως , ὅς ἐν ἄνθρωπος εἶδος βιόω βίος · καί γάρ οὗτος ἐν ὁ Φαῖδρος λέγω περί ὁ μή φιλόσοφος Ψυχή , ἄλλος ἢ εἰς ὁ αὐτός πάλιν ἀποκατάστασις , ἄλλος ἢ εἰς ὁ σύννομος ἄστρον ἄνοδος · ἢ