proclus.in-platonis-rem-publicam-commentarii 7
Τοὺς γνησίως φιλομαθεῖς καὶ φιλοσόφους οὐ πλαστῶς ὁ Σωκράτης ἄρχοντας τῆς ἀρίστης πολιτείας καθιστὰς καὶ ἀξιῶν θεωροὺς εἶναι τῶν ὅλων , οἷς καὶ τὰ διοικούμενα ὑπ αὐτῶν ἀφομοιοῖ , καὶ τὸ πάντων ἔσχατον αὐτοὺς μάθημα γιγνώσκειν μάλιστα πάντων τιθέμενος , ὅτι ποτέ ἐστιν τοῦτο , τῶν κοινωνούντων αὐτῷ τοῦ λόγου ζητησάντων , τί ποτε λέγει τοῦτο καὶ αἰνίσσεται τῶν μαθημάτων ἀπάντων τὸ ἔσχατον , πολλάκις μὲν αὐτοὺς ἤδη καὶ πρότερον ἀκηκοέναι φησίν , ὡς ἄρα τοῦτό ἐστιν τὸ ἀγαθόν , οὗ πάντα ἐφίεται . καὶ γὰρ οὐδὲ ὅποι τις τρέψῃ τὴν ἑαυτοῦ διάνοιαν ἔχει ] τούτου τοῦ ἀξιώματος ἀμελήσας , ἔστιν φάναι . τί δὲ ἄρα ἐστὶν τἀγαθόν , ἐπαγγέλλεται δηλώσειν , καὶ ἐπαγγειλάμενος τότε μὲν ὡς περὶ τοῦ ἐν ἡμῖν ἀγαθοῦ ποιεῖσθαι φαίνεται τὸν λόγον , ὁπόταν ζητῇ , πότερον αὐτὸ δεῖ λέγειν ἡδονὴν ἤ φρόνησιν ἢ μηδέτερον τούτων ( ὃ δὴ καὶ ὁ ἐν τῷ Φιλήβῳ [ p . 20e sqq . ] Σωκράτης ἐξήτησέν τε καἰ διήρθρωσεν , Ι ἀποδείξας ὡς ὠς ἡδονὴ τὸ ἀγαθὸν ἡμῶν ἐστιν οὔτε νοῦς , ἣ μὲν ἄνους οὖσα καὶ ληφθεῖσα παντελῶς , ὅ δὲ ἀνήδονος καὶ οὗτος παωτελῶς ) , τότε δὲ ὡς περὶ τοῦ εἴδους τῶν ἀγαθῶν πάντων , ὅπερ εἴωθεν ἐπονομάζειν αὐτοαγαθὸν καὶ σύστοιχον λέγειν τῷ αὐτοδικαίῳ καὶ τῷ καθάπερ καθάπερ καὶ ἐν τῷ Φαίδωνι [ p . 65d ] τὰ τρία συνάπτων ἠρώτησεν , εἴ φησιν ὁ Σιμμίας εἶναί τι δικαίου εἶδος καὶ καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ · καὶ ἐν Παρμενίδῃ [ p . 130b ] τὸν αὐτὸν τρόπον , εἰ οἴεται τούτων ἕκαστον ὁ Σωκράτης εἶδος εἶναι καθ’ αὑτὸ τῶν πολλῶν ἕτερον , ἠρώτηται παρὰ τοῦ καθηγεμόνος καὶ ὡμολόγησεν ) , τότε δὲ ὡς περὶ ἄλλου τινός , οὔτε ἐν ἡμῖν ὄντος οὔτε εἰδητικὴν ἴχοντος οὐσίαν οὐδ’ οὐδ᾿ οὐσίαν , ἀλλ’ ἐπέκεινα , καθάπερ φησίν , τοῦ εἶναι καὶ οὐσίας ὑπάρχοντος · τοῦτο γὰρ οὔτε τῷ ἐν ἡμῖν ἐστιν ταὐτόν , ἐν τῷ νοητῷ τόπῳ βασιλεύειν λεγόμενον , οὐ τοῦ ἐν ἐν ἀγαθοῦ μόνον , ἀλλὰ καὶ ἡμῶν ὑπὸ τὸ νοητὸν τεταγμένων , οὔτε τῷ εἴδει τῶν ἀγαθῶν , ὅ ἐστι τῷ δικαίῳ καὶ τῷ καλῷ σύστοιχον . διττῶν γὰρ ὄντων τῶν εἰδῶν , καὶ μόνως τῶν μὲν τὰς ὑπάρξεις τῶν εἰδοποιουμένων ἀφοριζόντων , τῶν δὲ τὰς τελειώσεις , τὸ μὲν τῆς οὐσίας γένος καὶ ταὐτοῦ καὶ ἑτέρου καὶ ζῴου δὲ καὶ ἵππου καὶ ἀνθρώπου καὶ πᾶν ὅτι τοιοῦτον εἶδος ὑπάρξεών ἐστιν ἀφοριστικὰ καὶ ὑποκειμένων , τὸ δὲ τοῦ ἀγαθοῦ καὶ τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ δικαίου καὶ εἰ τι ἀρετῆς εἶδος , ὁμοίως δὲ καὶ τὸ τῆς ὑγείας καὶ ἰσχύος καὶ πᾶν ὅτι τοιοῦτον , τελειωτικὰ τῶν ὑποστάσεών ἐστιν . καὶ τῶν μὲν ἡ οὐσία πάντων ἡγεῖται , τῶν δὲ τὸ ἀγαθόν · πᾶν γὰρ τὸ ὂν οὐσίας ἀνάγκη Ι μετέχειν , ὡς αὐτός φησιν , καὶ πᾶν τὸ σωστικόν τινος καὶ τέλειον ποιοῦν ἢ φυλάσσον ἀγαθὸν ὑπάρχει , ὡς καὶ τοῦτο δοκεῖ τῷ Σωκράτει [ X 608e ] . δύο δὲ τούτων ἡγουμένων , τῆς μὲν τῶν ὑπαρκτικῶν εἰδῶν , τοῦ δὲ τῶν τελειωτικῶν , ἀνάγκη θάτερον ὑπὸ θάτερον εἶναι , λέγω δὴ τὸ ἀγαθὸν τὸ τῶν τελειοτήτων τὴν συστοιχίαν εἰληχὸς ὑπὸ τὴν οὐσίαν τὴν τῶν ὑπαρκτικῶν αἰτίαν , εἴπερ ὄν ἐστιν τὸ ἀγαθὸν καὶ τὶ ὄν . ἢ γὰρ τῇ οὐσίᾳ ταὐτόν ἐστιν ἢ ἕτερον παρὰ τὴν οὐσίαν , ἣν γένος ἐδείκνυ τοῦ ὄντος ὁ Ἐλεάτης ξένος . καὶ εἰ μὲν τῇ οὐσίᾳ ταὐτόν , ἄτοπον · οὐ γὰρ ταὐτὸν τὸ εἶναι καὶ τὸ εὖ εἶναι · εἰ δὲ ἕτερόν τι τῆς οὐσίας , ἀνάγκη μετέχειν αὐτὸ τῆς οὐσίας · ἐκείνη γὰρ πάντων γένος τῶν εἰδῶν . εἰ δὲ τὰ γένη πρεσβύτερα τῶν εἰδῶν , οὐκ ἂν εἴη τοῦτο τὸ ἀγαθὸν βασιλεῦον τῶν νοητῶν , ἀλλὰ ἐκεῖνο , ὑφ’ ὃ καὶ τοῦτο τέτακται καὶ εἶδος ἅπαν , τὸ ὄν , ὅπερ ἐστίν , καὶ τῶν ἄλλων γενῶν τοῦ ὄντος ἡγεμονοῦν . ὅταν ἄρα τὸ ἀγαθὸν βασιλεύειν λέγῃ τῶν νοητῶν ἐκ τῆς περὶ τὸν ἥλιον ἀναλογίας ὁρμώμενος , οὔτε τὸ ἐν ἡμῖν ἔοικεν ἀγαθὸν λέγειν , ὅ γέ ἐστιν ἐν ἡμῖν , ἀλλ’ οὐκ ἐν ἐκείνοις , οὔτε τὸ τῷ καλῷ καὶ τῷ δικαίῳ σύστοιχον , ὅ γέ ἐστιν ἄλλου μετειληχὸς καὶ τὶ ὄν , ἀλλ’ οὐχ ἁπλῶς ὄν . καίτοι γε , ὥσπερ ἔφαμεν ,, ἤρξατο μὲν ὡς τὸ ἐν ἡμῖν ἀγαθὸν ζητῶν καὶ γὰρ τοῦτο ἦν τὸ πράγματα παρέχον τοῖς ζητοῦσιν , εἴτε ἡδονὴν αὐτὸ λεκτέον ἐστὶν εἴτε νοῦν ἢ φρόνησιν ) , προïών όὲ ἐκεῖνο τὸ ὡς εἶδος ἀγαθὸν χωρὶς ὂν ὡς τὸ δίκαιον μνήμης ἠξίωσεν , καὶ μέχρι γέ τινος ὡς πέρα τῶν εἰωθό|των οὑδὲν ἀπομαντευόμενος ἐχρῆτο τῷ λόγῳ · τέλος δὲ εἰπὼν αὐτὸ τῆς οὐσίας εἶναι τοῖς γιγνωσκομένοις αἴτιον , ἐπέκεινα ὂν οὐσίας αὐτὸ καὶ τοῦ εἶναι παντελῶς , ὑπερθέων ἐγένετο δῆλος καὶ τὸ ὡς εἶδος ἀγαθόν . δοκεῖ τοίνυν μοι τρόπον τινὰ τοῖς ἐπαναβασμοῖς χρήσασθαι τῶν περὶ τοῦ ἀγαθοῦ λόγων δαιμόνιον , τριττὰ λαβὼν ἀγαθά , ὧν οὐδ’ ἂν γένοιτο πλείω , τὸ μὲν ἀμέθεκτον καὶ ὐπερούσιον , τὸ δὲ οὐσιῶδες ἀμέθεκτον , τὸ δὲ μεθεκτόν τοιοῦτο γὰρ τὸ ἐν ἡμῖν , οὐσιῶδες δὲ τὸ εἰδητικόν , ὑπερούσιον δὲ τὸ οὐσίας ἐπέκεινα ῥηθέν ) · εἰ δὲ βούλει , τὸ μὲν ὡς ἕξιν λαβὼν ἐν ὑποκειμένῳ οὖσαν , τὸ δὲ ὡς οὐσίαν καὶ ὡς μέρος οὐσίας , οἶον εἶδος , τὸ <δὲ> μήθ’ ὡς ὡς μήθ’ μέρος . καίτοι γε δόξειεν ἂν ἑκάτερον ἑπάγειν τῷ πρωτίστῳ τῶν ἀγαθῶν , τὴν μέν , ὅταν λέγῃ τὴν τἀγαθοῦ ἕξιν [ p . 509a ] , τὸ δέ , ὅταν ἓν τι ποιῇ καὶ αὐτὸ τῶν νοητῶν , ἰδέαν τοῦ ἀγαθοῦ λέγων καὶ ἔτι νοητὸν λέγων καὶ γνωστὸν καὶ ἐκεῖνο , καθάπερ καὶ τὸν ἥλιον ἴν τι τῶν ὁρατῶν καὶ τοῦδε τοῦ κόσμου μέρος . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὅπως λέγεται μικρὸν ὕστερον ἔσται καταφανές , ἡνίκα ἂν ἐξεργαζώμεθα τὴν περὶ τὸ ἀγαθὸν ἐκεῖνο καὶ τὸν ἥλιον ἀναλογίαν . Νυνὶ δὲ ἀναλάβωμεν τὰς ῥήσεις πρῶτον , ἐν αἷς τό τε ἐν ἡμῖν ἀγαθὸν ἤρξατο σκοπεῖσθαι καὶ ἐπὶ τούτῳ το ἐν τοῖς εἴδεσιν , ἔπειτα προσέθηκεν ἐκ τρίτων , ὅσα ἐπ᾿ ἄλλο τι πρὸ τούτου μετέστησεν τὴν θεωρίαν . εἰπὼν γὰρ ὅτι ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέα μάθημα τὸ μέγιστόν ἐστιν , ᾗ καὶ τὰ δίκαια καὶ καὶ προσχρησάμενα χρήσιμα καὶ ὠφέλιμα ἀποτελεῖται , καὶ ὅτι αὐτὴν οὐχ ἱκανῶς ἴσμεν , καὶ τούτων ῥηθέντων κοινῶν καὶ τῷ ἐν ἡμῖν ἀγαθῷ καὶ τῷ ἐν τοῖς εἴδεσιν καὶ τῷ ὑπονοουμένῳ πρὸ πάντων εἶναι τῶν νοητῶν ἰδέα γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ καὶ τὸ μετεχόμενόν ἐστιν εἶδος καὶ τὸ νοητόν , ὅ ἐστι χωριστόν , καὶ τὸ προ τῶν νοητῶν , εἴπερ τὸ τῆς ἰδέας ὄνομα δηλοῖ ηἳ ] τὸ πρὸ πάντων ἱδρυμένον ἐφετόν ) — τούτων δ’ οὖν ῥηθέντων ἐπήγαγεν , ὅτι τὸ ἀγαθὸν οἳ μὲν φρόνησιν οἱ κομψότεροι λέγουσιν , οἳ δὲ ἡδονὴν . οἷς καὶ ὁ ἀκροατὴς ὡς γνωρίμοις συνεχώρησεν καὶ ἠξίωσεν γνῶναι τὴν τοῦ Σωκράτους περὶ τούτων κρίσιν · ὁ δὲ ὅτι μὲν οὐκ ἔστιν τὸ ἀγαθὸν φρόνησις οὐδ’ αὖ ἡδονή , συντεμὼν ἔδειξεν . ἐρωτώμενοι γάρ , φησίν , οἱ ταῦτα διορίζοντες , εἰ πᾶσα φρόνησις τὸ ἀγαθόν , οἶον καὶ ἡ τῶν ξυλίνων σκευαστῶν καὶ ἡ τῶν ἄλλων , οὐκ ἀξιοῦσιν , ἀλλὰ προστιθέασιν τὴν τοῦ ἀγαθοῦ φρόνησιν ἀγαθὸν εἶναι , γελοῖόν τι πάσχοντες , ἐν τῷ ὅρῳ τοῦ ζητουμένου τὸ ξητούμενον αὐτὸ παραλαμβάνοντες . καὶ αὖθις τὴν ἡδονὴν ἀγα - θὸν τιθέντες ἀναγκαζόμενοι ὁμολογεῖν ἡδονὰς εἶναί τινας κακὰς περιάγονται εἰς τὸ λέγειν εἶναί τινα κακὰ τῶν ἀγαθῶν · τοῦτο δὲ ἀδύνατον , τί ποτε δἐ ἐστιν , οὐκέτ᾿ εἶπεν αὐτός · ἴδει γὰρ πάντας ἀνακινῆσαι τοὺς ἐν τῷ Φιλήβῳ λόγους , ἐξ ὧν ἴΜεν ἐν τῷ μικτῷ τὸ ἀγαθὸν ἐν ἐκείνοις . ταῦτα δ’ οὖν ὅτι περὶ τοῦ ἐν ἡμῖν ἀγαθοῦ τὴν ζήτησιν ποιεῖται' , παντὶ γνώριμον · καὶ δὴ καὶ αὐτὸς ἐδίδαξεν ἐπαγαγών , γαγών , ὅτι δίκαια μὲν καὶ καλὰ πολλοὶ ἂν ἕλοιντο καὶ τὰ δοκοῦντα κεκτῆσθαι , ἀγαθὰ δὲ οὐδενὶ ἀρκεῖ τὰ δοκοῦντα κτᾶσθαι , ἀλλὰ τὰ ὄν|τα ζητοῦσιν . ἐκ γὰρ τούτων δῆλον , ὅτι τὸ ἀγαθὸν τὸ κτητὸν ζητεῖ , καὶ οὐ τὸ χωριστὸν ὂν ἡμῶν · οὐ γὰρ ἐκεῖνο ἐκτώμεθα , ἀλλὰ τὸ ἐν ἡμῖν , ὃ καὶ ἀπομαντευομένην πᾶσαν ψυχήν φησιν πράττειν ἅπαντα τῆς κτήσεως αὐτοῦ χάριν [ p . 505e ] . καὶ μέχρι τούτου προῆλθεν ὁ περὶ τοῦ ἐν ἡμῖν ἀγαθοῦ λόγος , κτητὸν αὐτὸ καὶ ἑκτὸν καλέσας . μετὰ δὲ τοῦτο τὸ ἀγαθόν , διορισάμενος τὸν περὶ αὐτοῦ αὐτοῦ ὡς μείζονα ὄντα τῶν προκειμένων , τοῦ Γλαύκωνος κινήσαντος ὅπως ἂν ἐνδείξηται τί τὸ τῷ ὄντι ἀγαθόν , ὥρμησεν μέν , ὡς καὶ αὐτός φησιν [ p . 506e ] , οὐχ ὅτι ἐσιὶν εἰπεῖν τὸ ἁπλῶς ἀγαθόν , ἀφ’ οὗ καὶ τὸ ἐν ἡμῖν , ἀλλὰ τί τὸ ἐοικὸς αὐτῷ . καὶ γὰρ οὐ τὸ ἐν ἡμῖν διὰ τῆς εἰκόνος ὁρμήσας ποιῆσαι σαφές , ἀλλὰ τὸ ἁπλῶς , δεδήλωκεν εἰπών · ἀλλ᾿ , ὦ μακάριε , αὐτὸ μὲν τί ποτἐ ἐστι τὸ ἀγαθόν ἐάσωμεν τὸ νῦν εἶναι · πλέον γάρ μοι φαίνεται ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι τοῦ γε δοκοῦντος ἐμοὶ νῦν . ἀφ᾿ οὗ κἀκεῖνο συλλογίσαιτ’ ἄν τις , ὅτι κἄν ἐξ εἰκόνος τι δοκῇ λέγειν περὶ του ἀγαθοῦ κἄν παραγυμνοῦν τι τῶν ἀπορρήτων , ἀλλ᾿ οὐ παντάπασιν ὅλην ἐκφαίνει τὴν περὶ αὐτοῦ ἀλήθειαν . καὶ ἴσως τοῦτό γε διὰ τοὺς Θρασυμάχους καὶ τοὺς Κλειτοφῶντας , οὐκ ἀξιῶν ἐν σοφισταῖς τὰ μυστικώτατα ἐκφαίνειν . διὸ καὶ ἑξῆς εἰπὼν ὑπερούσιον εἶναι τὸ ἀγαθόν , τοῦ Γλαύκωνος δαιμονίαν εἶναι φάντος τὴν ὑπερβολὴν ἐπέπληξε , γελοίως εἰπεῖν ἀποφηνάμενος . εἶθ’ ὡς κενεμβατοῦντος πρὸς τὴν θέαν τοῦ πάντων ἐπέκεινα πάλιν πολλά φησιν παραλείψειν ἐκὼν εἶναι τῶν ἑαυτῷ δοκούντων καὶ μόνην τὴν περὶ τὸν ἥλιον ἀναλογίαν γυμνώσειν · εἰ δ’ ἦσαν οἱ ἀκροαταὶ τοῖς τοιοῖσδε λόγοις προσφερεῖς , πολλῶν ἂν καὶ ὄντως θεολογικῶν ἡμᾶς ἐπλήρωσεν περὶ αὐτοῦ λόγων . ἀλλ’ οὖν , ὅπερ ἐλέγομεν , ἀπὸ τοῦ ἐν ἡμῖν ἀγαθοῦ , περὶ οὗ καὶ ἐζήτουν οἱ φρόνησιν αὐτὸ λέγοντες ἢ ἡδονήν , εἰς αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν μεθιστὰς τὴν ζήτησιν ( οὐδὲ γὰρ τὸ τὶ ἀγαθὸν ἄνευ τοῦ ἁπλῶς ἀγαθοῦ γνῶναι δυνατόν ) καὶ τῆς εἰκόνος ἀρχόμενος τῆς κατὰ τὸν ἥλιον πρῶτον μὲν παρακελεύεται τοῖς ἀκροαταῖς παραφυλάττειν , μὴ κίβδηλον ἀποδῷ τὸν λόγον τοῦ τόκου [ p . 507a ] , τὸν μὲν ἥλιον τόκον ἀποκαλῶν , τὴν δὲ κιβδηλίαν ἀπὸ τῶν ἐν νομίσμασι τόκων μεταγαγών , ἐνδεικνύδιᾶς δὲ τοῖς οὐδὲ τούτων παρέργως ἀκούουσι τῶν ἐν παιδιᾶς μοίρᾳ λεγομένων , ὡς ἄρα ἐπισφαλής ἐστι τρόπος διδασκαλίας ὁ διὰ τῆς ἀναλογίας . δέος γὰρ μὴ κατ’ ἄλλο τι τὰ πράγματα μεταθέοντες καὶ οὐ καθ᾿ ὅσον ἡ ἀναλογία παρείληπται , σοφισώμεθα τὴν ἀπόδειξιν . οἶον καὶ ἐν τούφωτός εἰ λέγοντος αὐτοῦ τῷ ἀγαθῷ τὸν ἥλιον ἀναλογεῖν , ᾗ φωτός ἐστιν αἴτιος , ὡς ἐκεῖνο τῆς ἀληθείας , λαμβάνοι τις τὸν ἥλιον οὐκέτι μόνον αἴτιον φωτός , ἀλλὰ ᾗ κινούμενόν ἐστιν , καὶ ζητοῖ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀγαθοῦ τὸ ὅμοιόν . οὐ γὰρ ἔτι φυλάττει τὸν τοῦ ἡλίου λόγον ὁ τοῦτο δρῶν · οὐ γὰρ ᾗ αἰτmὸν ὁ ἥλιος , εἴληπται κατὰ τὴν ἀναλογίαν , ἀλλ’ ᾗ αἴτιον μόνον . ἐπεὶ καὶ ἀδύνατον ἦν τῷ ἀγαθῷ τι λαβεῖν κατὰ πάντα ὅμοιον · πᾶν γὰρ τὸ μετ’ ἐκεῖνο προσλαβόν τι χεῖρον ἐκείνου γέγονεν , τὸ μὲν νόησιν , ὡς νοῦς , τὸ δὲ κίνησιν , ὡς ψυχή , τὸ δὲ γένεσιν , ὡς σῶμα . κἄν ἐν νοῖς οὖν λαμβάνῃς τὸν πρῶΙτον νοῦν , ὡς τῷ ἀγαθῷ ἀνάλογον , ἰδὲ μόνον ἐκεῖνο καθ’ ὃ τῷ ἀγαθῷ ἔοικεν , μὴ καθ’ ὃ ἐκένου κεχώρισται , κἂν ἐν ψυχαῖς κἄν ἐν σώμασι . δεῖ γὰρ εἶναι τὸ ἀναλογοῦν τῷ ἀγαθῷ , μετὰ τῆς ὁμοιότητος μέντοι καὶ τὴν ἀνομοιότητα ἴχον · αἱ δὲ ἀναλογίαι καὶ οἱ λόγοι οὐχὶ κατὰ τὸ ἀνόμοιον λαμβάνονται πάντων , ἀλλ’ αὐτὸ τοὐναντίον κατὰ τὸ ὅμοιον . ταύτην δ’ οὖν τὴν εὐλάβειαν ἀξιώσας εὐλαβηθῆναι τοὺς κοινωνοὺς τῶν περὶ τοῦ ἀγαθοῦ λόγων , καὶ ἤδη μέντοι τῶν λόγων ἀρχόμενος καὶ διορίσασθαι ἐθέλων , ὡς ἄλλα μὲν τὰ νοητά ἐστιν εἴδη , ἄλλα δὲ τα αἰσθητά , ἃ ] διαμνημονεύει τοῦ τε αὐτοκαλοῦ καὶ τοῦ αὐτοαγαθοῦ , ταῦτα μὲν ὡς εἴδη τῶν πολλῶν καλῶν θέμενος καὶ ἀγαθῶν διορίζων δὲ οὑτωσί · καὶ τὰ μὲν ὁρᾶσθαί φαμεν , νοεῖσθαι δὲ οὔ , τὰς δὲ ἰδέας νοεῖσθαι μέν , ὁρᾶσθαι δὲ οὔ [ p . 507b ] . καὶ μέχρι τούτων δῆλός ἐστιν εἰς τὰς ἰδέας ἡμᾶς ἀναπέμπων καὶ τὰ κἀθόλου τὰ πρὸ τῶν πολλῶν , ἐν οἶς εἰώθει τὴν πραγματείαν ἔχειν ὁ Σωκράτης , αὐτὸ τὸ καλὸν καὶ αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν ὁριζόμενος καὶ τῶν πολλῶν ἀγαθῶν ἢ καλῶν ἀναχωρῶν . καὶ εἰ μηδὲν ἄλλο προσέθηκεν , οὐκ ἂν ἔγωγε συνεβούλευσα τοῖς Πλάτωνος φίλοις ἄλλο τι νοεῖν τὸ ἀγαγὸν ἤ τοῦτο δὴ τὸ τῶν εἰδῶν αἴτιον καὶ πρώτιστον ἐν τοῖς τελειωτικοῖς τῶν ὄντων εἴδεσιν , ὑφ’ ὃ καὶ τὸ καλὸν καὶ πᾶν εἶδος ἀρετῆς , ὣς που καὶ μικρῷ πρότερον εἴπομεν . ἐπειδὴ δὲ τῆς ἀναλογίας ἀψάμενος τῆς περὶ τὸν ἥλιον καὶ τὴν ὄψιν καὶ τὸ φῶς θαυἰδὲ ] μαστῶς ὅπως τας μὲν ἰδέας πάσας νοητὰς οὔσας , τὸ αὐτοκαλὸν | τὸ αὐτοαγαθὸν τὸ αὐτοδίκαιον , καὶ οὐ ταύτας μόνας , ἀλλα καὶ τῶν τῶν πράξεων καταλάμπεσθαί φησιν ὑπὸ τοῦ ἀγαθοῦ , τοῦτο δὲ τὴν τελειότητα καὶ τὴν ὕπαρξιν ἐνδοῦναι τοῖς νοητοῖς πᾶσιν , ὡς καὶ τῶν οὐσιῶν καὶ τῶν τελειοτήτων αἴτιον καὶ αὐτὸ τούτων ἐπέκεινα ὄν , σκοπεῖν ἀξιῶ , μήποτε τὸ μὲν εἰδητικὸν ἀγαθὸν ὁμοῦ τῷ καλῷ μνήμης ἠξίωσεν , ὡς εἶδος ἕν τι τελεσιουργόν , ἵνα λάβῃ τὰ εἴδη πάντα πρὸ τῶν πολλῶν εἶναι τὰ νοητὰ πρὸ τῶν ὁρατῶν , ἀναβαίνει δὲ ἐπ᾿ αὐτὸ τὸ πρώτιστον τῶν ὅλων αἴτιον ἐντεῦθεν , ὃ δὴ κρείττονι μὲν ὀνόματι τοῦ ἀγαθοῦ προσειπεῖν οὐκ εἶχεν πάντων γὰρ τἀγαθὸν σεμνότατον καὶ πάντα τοῦ ἀγαθοῦ ἐφίεσθαι πεπίστευται · οὗ δὲ πάντα ἐφίεται , τοῦτο πάντων αἴτιον ) , εὐλαβηθεὶς δὲ μή πη ἄρα τοιόνδε τι τὸ πρῶτον ὑπολάβωμεν , οἷον τὸ ἐν ταῖς ἰδέαις ἀγαθὸν τῆς τελειότητος μόνης αἴτιον ἑκάστοις , τὴν μὲν ἀρχὴν ἔδειξεν αὐτὸ καὶ ἐπιστήμης καὶ ἀληθείας ἐπέκεινα , καθάπερ ὄψεως καὶ φωτὸς τὸν ἥλιον , εἰς δὲ τὸ πρόσω προìὼν καὶ τῶν νοουμένων πρωτουργὸν αἴτιον καὶ ὑπερούσιον , ὡς τὸν ἣλιον ὑπὲρ γένεσιν · καὶ οὕτω δὴ τοῦ ἐν τοῖς εἴδεσιν ἀγαθοῦ καὶ τοῦ καλοῦ μέντοι καὶ τῶν νοητῶν ὅλων οὐσιῶν τἀγαθὸν αἰτίαν τὴν πρώτην ἀπέφηνεν . Ἵνα δὲ μὴ παραδράμωμεν τὴν διὰ τῆς ἀναλογίας διδασκαλίαν , δασκαλίαν , σκόπει πῶς φησιν τῷ μὲν ἀγαθῷ τὸν ἥλιον ἀναλογεῖν · κατ᾿ ἄλλο μὲν οὐδέν ( λέγω δὲ οὐ καθόσον σῶμα ἔχει καὶ τόπον σωματικόν , οὐ καθόσον κινητόν ) , καθ’ ἓν δὲ μόνον τὸ αἴτιον εἶναι φω|τός , δι’ οὗ τὰ ὁρώμενα πάντα ὁρατά · καὶ αὖ τῇ ἀληθείᾳ τὸ τοιοῦτον φῶς , οὐχὶ καθόσον διαστατὸν ἤ ἀνακλάσεις ἴχει παντοίας , ἀλλὰ μόνον καθόσον αἰτίαν παρέχεται τοῖς ὁρατοῖς τοῦ ὁρᾶσθαι καὶ τοῦ ὁρᾶν τοῖς ὁρῶσιν , ὡς ἡ ἀλήθεια τοῖς μὲν νοητοῖς τοῦ νοεῖσθαι , τοῖς δὲ νοοῦσι τοῦ νοεῖν · τὰ δὲ ὁρώμενα τοῖς νοουμένοις , οὐχὶ ὡς ἐν τόπῳ ὄντα καὶ κινούμενα , ἀλλ᾿ ὡς ὁρώμενα μόνον . δεῖ γὰρ ὡς εἴπομεν ἐν ταῖς ἀναλογίαις ᾗ ὅμοιa βλέπειν ἕκαστα τῶν λαμβανομένων ἐν τοῖς αὐτοῖς λόγοις , ἀλλ᾿ οὐχ ᾗ ἀνόμοια καὶ τῶν αὐτῶν ἐστι λόγων τῶν εἰλημμένων ἐκτός . Τούτων δὲ οὕτως ληφθέντων δείκνυται δηλονότι τἀγαθὸν ἐπέκεινα νοῦ καὶ ἐπιστήμης , ὡς ὁ ἥλιος τῶν αἰσθητῶν καὶ τωπ́ων μάλιστα τῆς ὄψεως . καὶ διὰ ταύτης ἄρα τῆς λήψεις φαίνεται οὐδ’ ἐν ἡμῖν τὸ ἀγαθὸν τῇ ἐπιστήμῃ καὶ τῇ φρονήσει ταὐτόν , εἴπερ μηδὲ ἐν τοῖς ἄλλοις τὸ ἁπλῶς ἀγαθὸν τῇ ἐπιστήμῃ . δείκνυται δὲ καὶ τῆς ἀληθείας ἐπέκεινα ὄν , ὡς ὁ ἥλιος τοῦ φωτός · τούτῳ δὲ ἕπεται τἀγαθὸν ἄδεκτον ἀληθείας εἶναι . τὸ γὰρ ὑπὲρ ἀλήθειαν οὔτ᾿ εἶναι ἀληθῶς οὔτ᾿ ἄλλο τι τῶν πάντων ὑπάρχειν ἀληθῶς δυνατόν , ὥστ᾿ εἴπερ ἴστιν , μὴ ἔστιν δὲ ἀληθῶς , εἴη ἂν οὐκ ἀληθῶς ὄν . τοῦτο δὲ ἀδύνατον · τὸ γὰρ οὐκ ὄντως ὂν μετὰ τὸ ὄντως ὂν εἶναί φησιν Πλάτων . οὐκ ἴστιν δὲ ἀληθῶς ὂν τὸ ἀγαθόν , ἐπειδὴ γεννᾷ τὴν ἀλήθειαν , οὗ δὲ γεννᾷ , τούτου παντελῶς ἄδεκτόν ἐστιν · πᾶν δὲ ἀηθῶς ὄν μετέχειν ἀηθείας ἀναγκαῖον . δείκνυται δὲ καὶ τοῦ ὄντος ἐπέκεινα ὄν . εἰ γὰρ τὸ μὲν ὄν ἀληθῶς ὄν ἐστιν , τὸ δὲ ἀγαθὸν τὴν ἀλήθειαν ὑπέστησεν τοῦ ὄντος οὖσαν κρείσσονα , καθάΙπερ τοῦ ὁρατοῦ διὰ τὸ φῶς αὐτὸ σεμνότερον τὸ φῶς , κρεῖσσον τὸ ἀγαθὸν τοῦ ὄντος . ὅτι δὲ τῷ ὁρωμένῳ διὰ τὸ φῶς ἀνάλογον ἔλαβεν τὸ ὄν , δηλοῖ σαφῶς · εἰπὼν γάρ · ὁφθαλμοί , ἦν δὲ ἐγώ , ὅταν τις αὐτοὺς μὴ ἐπ’ ἐκεῖνα τρέπῃ , ὧν τὰς χρόας ἡμερινὸν φῶς ἐπέχει , ἀμβλυώττουσιν , ὅταν δὲ ὧν ὁ ἥλιος καταλάμπει , σαφῶς ὁρῶσιν [ p . 508cd ] — ταῦτ’ οὖν ἐπὶ τῶν ὁρατῶν διελόμενος , χρόας φῶς ὀφθαλμοὺς ἥλιον , ἐπήωεγκεν τὰ ἀνάλογον καὶ ἐπὶ νοουμένων λέγων · οὕτω καὶ τὸ ὄμμα τῆς ψυχῆς , ᾡ δὴ νοεῖ , ὅταν μὲν τρέπῃ τις οὗ τὸ ὂν καὶ ἡ ἀλήθεια λάμπει , νοεῖ καὶ γιγνώσκει , ὅταν δὲ εἰς τὸ τῷ σκότῳ κεκραμένον , τὸ γιγνόμενον καὶ ἀπολλύμενον , δοξάζει δοξάζει τε καὶ ἀμβλυώττει . τῇ οὖν χρόᾳ τὸ ὂν ἀνάλογον ἔλαβεν , τῷ δὲ φωτὶ τὴν ἀλήδειαν , τῷ δὲ ἡλίῳ τὸ ἀγαθόν , ὡς τῷ ὄμματι τὸν νοῦν · ἐξ ὧν δῆλον , ὅτι τὸ ὂν μετὰ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὴν ἀλήθειαν , ὡς ἡ χρόα μετὰ τὸ φῶς καὶ τὸν ἥλιον · ἐπέκεινα ἄρα τοῦ ὄντος τὸ ἀγαθόν . οὐ γὰρ τὶ τῶν ὄντων , ἀλλὰ τὸ ὂν αὐτὸ λάμπειν εἶπεν τῇ ἀληθείᾳ , καθάπερ τῷ φωτὶ τὴν χρόαν . εἰ οὖν ὑπὲρ τὸ ὂν τἀγαθὸν ἐξ ἀνάγκης , καὶ ὑπὲρ οὐσίαν αν ειη . Τούτων δὲ αὐτῷ διὰ τῆς ἀναλογίας ἠνυσμένων ἔτι μεῖζον προστίθησιν , ὅτι τῶν νοητῶν αἴτιον τὸ ἀγαθόν , οὐ τοῦ νοεῖσθαι μόνον αἴτιον αὐτοῖς ὄν , ἀλλὰ καὶ τῆς οὐσίας , ὡς ὁ ἥλιος τοῖς ὁρωμένοις οὐ τοῦ ὁρᾶσθαι μόνον , ἀλλὰ καὶ τῆς γενέσεως καὶ τροφῆς καὶ αὔξης · καὶ ὡς αὐτὸς οὐ γἐνεσις , οὕτως τὸ ἀγαθὸν οὐκ οὐσία . ταῦτα γὰρ ἐναργῶς ἔδειξεν ἑπόμενος τῇ ἀναλογίᾳ , καὶ ὡς ὑπερούσιον τὸ ἀγαθόν · ἀφ’ ὧν ἐκεῖνο λοιπὸν δῆλον , ὡς οὐκ ἔστιν Ι τοῦτο τὸ ἀγαθὸν τῷ ἐν τοῖς εἴδεσι ταὐτόν . τοῦτο μὲν γὰρ ὑπερούσιον , ἐκεῖνο δὲ ἕν τι τῶν εἰδῶν ὂν πάντως ὑπὸ οὐσίαν ἀνάγεται · γένος γὰρ ἡ οὐσία πάντων τῶν εἰδῶν · καὶ τοῦτο μὲν οὐσιωιοιόν ἐστι τῶν ὄντων , ἐκεῖνο δὲ τελειωτικὸν μόνον τῶν αὐτῶν . καὶ γὰρ ἐπίστησον , τίνα καλεῖται γιγνωσκόμενα , οἶς φησιν οὐ τοῦ γιγνώσκεσθαι μόνον , ἀλλὰ καὶ τῆς οὐσίας αἴτιον εἶναι τἀγαθόν [ p . 509b ] . εἰ μὲν δὴ τὰ μετὰ τὸ νοητὸν αὐτὸν λέγοιμεν λαμβάνειν , οἷον τὰ διανοητά , γελοῖον . τούτων γὰρ οὐ τὸ ἀγαθὸν μόνον ἐπέκεινά ἐστιν , ἀλλὰ καὶ πάντα τὰ νοητά , καθάπερ τὰ αἰσθητὰ τῶν εἰκαστῶν · ὁ γὰρ αὐτὸς τῶν νοητῶν πρὸς τὰ διανοητὰ λόγος καὰ πρὸς τὰ εἰκαστὰ τῶν αἰσθητῶν . τίνα οὖν ἔτι φήσεις τῷ ἀγαθῷ προτίμησιν ἀπονέμειν , εἰ καὶ πᾶσιν ὁπάρχει τοῖς νοητοῖς αἰτίοις εἶναι τῆς τῶν διανοητῶν οὐσίας ; εἰ δὴ μὴ τὰ διανοητὰ λέγοιμεν εἷναι τὰ γιγνωσκόμενα καὶ παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ δεξάμενα τὴν οὐσίαν , ὑπόλοιπον αὐτὰ τὰ νοητὰ τὰ ὄντως ὄντα λέγειν . οὐ γάρ που τὰ αἰσθητά · ταῦτα γὰρ οὔτε γνωστὰ φίλον αὐτῷ καλεῖν , ἀλλὰ δοξαστά · καὶ οὐδὲν διαφέρει τῶν ὁρωμένων , οἷς ὁ ἥλιος τῆς γενέσεως αἴτιος · καὶ ὅλως ἀναίνεται τὸ εἷναι ταῦτα καὶ τὴν οὐσίαν . εἰ οὖν τῶν γνγνωσκομένων προüπάρχει τἀγαθόν , καὶ οὐ τινῶν γε τούτων , ἀλλὰ πάντων τοῦτο γὰρ δηλοῖ λέγων καθόλου [ p . 509b ] καὶ τοῖς γιγνωσκομένοις τοίνυν τὸ μὴ μόνον τὸ γιγνώσκεσθαι παρέχειν , ἀλλὰ καὶ τὴν οὐσίαν ) , πρόδηλον ὡς ἄρα καὶ τῆς νοητῆς οὐσίας αἴτιον ὂν τἀγαθὸν ὑπερούσιον ἂν εἴη διαφερόνΙτως . καὶ οὐκ ἐκεῖνο μόνον , ἀλλὰ καὶ ἡ ἀλήθεια · καὶ γὰρ ταύτην καταλάμπειν εἶπεν τὰ γιγνωσκόμενα πάντα , καθάπερ τὰ ὁρώμενα τὸ τοῦ ἡλίου φῶς · καὶ ἔοικεν ἔλλαμψις εἶναι τῆς ὑπερουσίου τῶν ὅλων ἀρχῆς , δι᾿ ἣν καὶ τοῖς νοητοῖς ὑπάρχει μετουσία τις ἐκείνης καὶ τοῖς νοοῦσιν , ἑνοποιὸς οὖσα τούτων αὐτῶν τε καθ’ ἑαυτὰ καὶ πρὸς ἄλληλα . διὸ καὶ λέγεται προξενεῖν τοῖς μὲν τὸ νοεῖσθαι , τοῖς δὲ τὸ νοεῖν · ἄνευ γὰρ δόσεως καὶ κοινοῦ τινος δεσμοῦ συναφθῆναι ταῦτα ἀδύνατον , ὡς τὸ μὲν νοητὸν ὅλως γενέσθαι , τὸ δὲ νοητικόν . ᾗπερ οὖν τὸ φῶς καὶ τὰ ὁρατὰ ποιεῖ λάμπειν καὶ τὰ ὁρατικά , τικά , συνάπτει δὲ ἄμφω δι᾿ ὁμοιότητος , ἑκατέροις προσθὲν τοῦ ἐνόντος μεῖζον φῶς , κατὰ ταὐτὰ δὴ καὶ τὸ νοοῦν ὑπὸ τῆς ἀληθείας ἑνιζόμενον καὶ τὸ νοούμενον ἀλλήλοις συμφύεται · καὶ τὸ μὲν νοεῖται , τὸ δὲ νοεῖ , γενόμενον ἑκάτερον ἀγαθοειδές , καὶ ἐφαρμόζει θατέρῳ θάτερον . ἵν’ οὖν μὴ μακρολογῶμεν , φανερὸν ἐκ τούτων , ὅτι κατὰ Πλάτωνα τἀγαθόν ἐστιν ὑπὲρ τὴν τῶν νοητῶν οὐσίαν καὶ ὄντως ὑπερούσιον . σαφῶς γὰρ εἶπεν [ p . 509b ] · οὐκ ὄντος ἐκείνου , ἀλλ’ ἐπέκεινα οὐσίας καὶ τοῦ εἶναι καὶ τιμιωτέρου τούτων ὄντος , καίτοι καὶ γνωστὸν εἶναί φησιν αὐτό , πᾶσι τοῖς γιγνωσκομένοις τοῦ γιγνώσκεσθαι αἴτιον ὂν καὶ μάθημα ἴσχατον . καὶ γὰρ τοῦτο λέγει σαφῶς καὶ ἐπ᾿ αὐτὸ τὴν διαλεκτικὴν ἀνάγειν · καὶ ὥσπερ τὸν ἥλιον ὁρᾶσθαί φησιν , τοῖς ὁρωμένοις αἴτιον ὄντα τοῦ ὁρᾶσθαι καὶ τοῖς ὁρῶσι τοῦ ὁρᾶν , οὕτω καὶ Ι περὶ τῆς τἀγαθοῦ ἰδέας ἀξιοῖ τὸν ἀκροατὴν ὡς γιγνωσκομένης διανοεῖσθαι , κρείσσονος δὲ ἀληθείας καὶ ἐπιστήμης . καὶ γὰρ ὅτι μὲν δοξαστὸν οὐκ ἔστιν , συνιδεῖν ῥᾴδιον · δοξαστὸν γὰρ αὐτὸς ἔθετο πᾶν τὸ πῇ μὲν ὄν , πῇ δὲ μὴ ὄν . ὅτι δὲ οὐδὲ ἐπιστητόν , καὶ τοῦτο δῆλον · εἰ γὰρ ἀπ᾿ αἰτίας γνωστὸν τὸ ἐπιστητόν , οὗ μὴ ἔστιν αἰτία , τοῦτο οὐκ ἐπιστητόν . εἰ δὲ καὶ ὑπὲρ ἀλήθειάν ἐστιν , οὐκ ἂν εἴη γνωστὸν οὕτως ὡς τὰ νοητὰ τὰ διὰ τῆς ἀληθείας γνωστὰ τοῖς νοοῦσι . μόνῃ ἄρα γνωστὸν τῇ ἐνθέῳ προσβολῇ τῇ τοῦ νοῦ κρείττονι , ἣν αὐ τὸς αὐγὴν καλεῖ τῆς ψυχῆς , ἣν ἀνακλίναντα , φησίν [ III 540a ] , ἐκείνῳ δεῖ προσβάλλειν διὰ τῆς ἀφαιρέσεως τῶν μετ’ αὐτὸ πάντων . καὶ γὰρ τοῦτο σαφῶς εἶπεν αὐτός , ὅτι ἀφελεῖν δεῖ τὴν τἀγαθοῦ ἰδέαν ἀπὸ πάντων , καὶ οὕτως ἐπ᾿ αὐτὸ ἀνακλῖναι τὴν τῆς ψυχῆς αὐγήν , εἴπερ μέλλοι τις ὄψεσθαι αὐτὴν καθ᾿ αὁτήν . ὥστε δῆλον ἐκ τούτων , καὶ ποίαις γνώσεσιν γνωστὸν οὐκ ἔστιν τἀγαθόν , καὶ πῶς γνωστὸν καὶ μάθημα ἔσχατον , καὶ τίς ἡ ἐσχάρη μάθησις , καὶ τί σνντελεῖ πρὸς τὴν ἐκείνου θέαν ἡ τῆς διαλεκτικῆς ὁδὸς ἐπ’ αὐτὸ διὰ τῶν ἀφαιρέσεων ἀνάγουσα τὸν ψυχικὸν νοῦν . Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ τοῦ ἡλίου πεποιήμεθα μνήμην ὡς ὁρατοῦ , καλῶς ἂν ἔχοι περὶ τούτου πρῶτον εἰπεῖν , πῶς οὐκ ἴστι γἐνεσις , εἴπερ πᾶν τὸ ὁρατὸν γενητόν . εἰ γὰρ οὗτος ὀφθήκαὶ καὶ γένεσις ὢν καὶ ὑπὲρ γένεσιν , τί κωλύει , φασίν , καὶ τἀγαθὸν οὐσίαν τ’ εἷναι καὶ ὐπερούσιον ; μήποτε οὖν ἐνταῦθα τῶν περὶ τῆς ἀναλογίας ἡμῖν προδιῃρημένων μνημονεύειν kairqow , ἐν οἷς ἐλέΙγομεν δεῖν μὴ μεταβαίνειν ἐπ᾿ ἄnας ἰδιότητας τῶν τοὺς λόγους ἐχόντων , ἀλλ᾿ ἐμμένειν χρῆναι ταῖς ἐξ ἀρχῆς , καθ’ ἃς ἡ ἀναλογία θεωρεῖται . καὶ γὰρ ἐν τούτοις , ὅταν τὸν ἥλιον ὑπὲρ γένεσιν θέμενοι τὴν τῶν φωτιζομένων αὐτὸν γἐνεσιν λέγωμεν , οὐκέθ’ ἡγούμενον αὐτὸν οὐδὲ αἴτιον , ἀλλ᾿ ἑπόμενον ποιοῦμεν . ἐπισκοποῦντες δὲ τὴν γένεσιν τὴν τῶν ὑπ᾿ αὐτοῦ φmιζομἐνων ἀγένητον αὐτὸν παντελῶς εὑρήσομεν . μόνος γὰρ γὰρ τῶν ἐν τῷ κόσμῳ πάντων ὄντως ἐστὶν ἀγἐνητον σῶμα , προσλαμβάνων οὐὲν οὐδὲ γιγνόμενος οὐδ’ ἀποβάλλων τι ἀφ’ αὑτοῦ . πάντα δὲ τὰ ἄλλα , ὅσα φωτίζει , δεχόμενα παρὰ φῶς φῶς ἄλλοτε ἄλλο παρ᾿ αὐτοῦ διὰ τὴν περὶ τὸ κἐντρον τὸ οἰκεῖον κύησιν τῆς ἡλιακῆς σφαίρας , ἄλλοτε ἄλλας ἀκτῖνας κατὰ κύκλον εἴς τε τὰ ἐν οὐρανῷ διαπεμπούσης καὶ εἰς τὰ ὑπὸ σελήνην , γένεσίν τε ἴσχει , καθόσον φωτίζεται , καὶ φθοράν · καθάπερ καὶ ἡ σελήνη φθίσεις τε δέχεται καὶ αὐξήσεις τοῦ φωτός . κατ’ αὐτὸ ἄρα τὸ φωτίζειν ἀγένητός ἐστιν παντελῶς ὁ ἥλιος · κατὰ δὲ τοῦτο ἀπείκασται πρὸς τἀγαθόν , οὐ καθ᾿ ὅσον σῶμά ἐστιν · κατὰ γὰρ τοῦτο ἀνόμοιος πρὸς ἐκεῖνο τῆς ἀναλογίας δι᾿ ὁμοιότητα λόγων συνισταμένης . λάβωμεν οὖν ἀπὸ τούτων , ὅτι θείως συνεῖδεν ὁ Πλάτων , ὡς ἄρα ἔνεστι καὶ ἐν τοῖς γενητοῖς ἀγένητον εἶναι καθάπερ τοῖς μεριστοῖς ἀμερές , καὶ κατὰ τοῦτο δὴ τὸ ἀγένητον ὁ ἥλιος βασιλεύει τῶν ὁρατῶν . ἐπεὶ καθόσον σῶμα καὶ καθόσον κινητόν , τῶν βασιλευομένων ἐστίν , οὐ τῶν βασιλευόντων · ἄγεται γὰρ ὑπὸ τῆς ταὐτοῦ περιόδου , Ι καὶ ἡ περίοδος αὐτοῦ δευτέραν ἴχει τάξιν τῆς φρονιμωτάτης κυκλήσεως . εἶτα κἂν τοῦτο συγχωρήσωμεν , κατ᾿ ἄλλην τινὰ γένεσιν τὸν ἥλιον γενητόν , οὐκέτ’ ἀληθὲς τὸ καὶ τἀγαθὸν κατ᾿ ἄλλο σημαινόμενον οὐσίας ὑπάρχειν οὐσίαν . τῆς μὲν γὰρ γενέσεως ὑπελείπετό τι καὶ ἕτερον σημαινόμενον , σώἦν παντὶ προσῆκον , τῆς δὲ καὶ τοῦ ὄντος οὐδέν · ἔν γὰρ ἦν μόνον τὸ τοῖς νοητοῖς πᾶσιν ὑπάρχον , ὃ καὶ εἶναι καὶ ὄντως εἶναί φαμεν . τούτων δὲ ὑπεριδρυμένον τἀγαθὸν ποίαν ἂν ἔχοι λοιπὸν οὐσίαν , καθ᾿ ἣν οὐσία ἐστὶν καὶ οὐχ ὑπερούσιον μόνον ; πᾶσα γὰρ οὐσία ὄν ἐστιν ἐξ ἀνάγκης , τἀγαθὸν δὲ οὐχὶ μόνης τῆς οὐσίας εἶπεν ὁ Σωκράτης ἐπέκεινα , ἀλλὰ καὶ τοῦ εἶναι . οὐκ ἄρα δεῖ φάναι τὸ ἀγαθὸν εἶναι , ὅπερ ἐπέκεινα τοῦ εἶναί ἐστιν , καὶ διὰ τοῦτο <οὐδὲ> εἶναι χρὴ λέγειν αὐτό · πάλιν γὰρ τὸ μὴ εἶναι κοινόν ἐστιν πρὸς ἄλλα , οἷς τὸ μὴ ὂν οἰκεῖον . ἄμφω τοίνυν λεκτέον , ὡς οὔτεὄν ἐστιν οὔτε μὴ ὄν . ὃ καὶ ἄλλους ἀνέπεισεν ἄγνωστον αὐτὸ λέγειν καὶ ἄρρητον παντὸς ἢ ὄντος ἢ μὴ ὄντος , οὐδὲ τοῦ Πλάτωνος , ὁπόταν αὐτὸ γνωστὸν προσαγορεύῃ καὶ μάθημα τελευταῖον καὶ πᾶν ὅτι τοιοῦτον , ἀφέντος ἡμᾶς ἀορισταίσυνεῖδεν νειν καὶ οὕτω γνωστὸν ὑπολαμβάνειν , ὡς τὰ ὄντα καὶ ὧν ἐστι τῆς οὐσίας αἴτιον . ταῦτα μὲν <γὰρ> γνωστὰ καὶ κατὰ τὸν τῆς ἐπιστήμης τρόπον ὃν αὐτὸς διώρισεν τὸν ἀκριβέστατον , καθ’ ὃν τὰς ἐξ ὑποθέσεως ἐπιστήμας ἠτίμασεν καὶ μίαν ἔφατο τὴν ὄντως οὖσαν ἐπιστήμην ὑπάρχειν . λέγει δὲ οὑτωσὶ περὶ τούτων , ἣν ἔχει διάνοιαν ἐκδιδάσκων , ὡς αἱ μὲν ἄλλαι ἐπιστῆμαι δοκοῦΙσαι εἶναι ποιοῦνται τὰς ἀρχὰς ὑποθέσεις , μόνη δὲ διαλεκτικὴ ἐπ᾿ αὐτὴν ὁρμωμένη τὴν ἀρχὴν ἀναιρεῖ τὰς ὑποθέσεις , ἴως ἂν εὕρῃ τὴν μὴ οὕτως οὖσαν ἀρχὴν ὡς ὑπόθεσιν , ἀλλ’ ὄντως ἀνυπόθετον . τοιαύτη δὲ ἀρχὴ τὸ ἴν , εἰς ὃ πᾶσαν τὴν τῶν γνωστῶν ὑπόστασιν τελευτᾶν . οὐκοῦν ἀπὸ τούτων δῆλον , ὡς ἄρα τὴν διαλεκτικὴν θριγκὸν τῶν ἐπιστημῶν εἶναι δοκουσῶν ἀποκαλῶν καὶ ὄντως ἐπιστήμην ὁριζόμενος ἐξ ἀνυποθέτου φησὶν ἀρχῆς ὁρμωμένην πάντα σκοπεῖν , ὡς ἔχει φύσεως , ὅτι ποτέ ἐστιν ἕκαστον . εἰ μὲν οὖν καὶ τὸ ἀγαθὸν θεωμένη , τίνα ἰδιότητα ἔχει καὶ πῇ διέστηκεν τῶν ἄλλων , ἐξ ἀρχῆς ἀποθετέον σκοπεῖ , καὶ τοῦτο τάχ’ ἂν εἴη τις ἐπιστήμη καὶ τοῦ ἀγαθοῦ , τί ποτέ ἐστιν ὄντως ἢ οὐκ ἴστιν . εἰ δὲ ἀρχὴ τοῦτο πάντων , ἀρχῆς δὲ οὐκ ἔστι λαβεῖν ἀρχήν , τίς μmανὴ καὶ τονίου λέγειν εἶναί τινα ἐπιστήμην ; παντὸς μὲν ἐπιστητοῦ ἀπὸ ἀρχῆς ἀνυποθέτου καταληπτοῦ ὄντος , ὅπερ ἐστὶ κυρίως ἐπιστητόν , τοῦ δὲ ἀγαθοῦ μὴ ὄντος ἐξ ἀρχῆς ἀνυποθέτου καταληπτοῦ , τῷ μήδ’ ἥντιν’ οὖν ἴχειν ὅλως ἀρχήν · ὥστ’ εἰ οὗτός ἐστι τῆς ἐπιστήμης ὅρος , οὐδαμῶς ἐπιστητὸν τὸ ἀγαθόν . ἕπεται δὲ τούτῳ μηδὲ ὂν αὐτὸ παντελῶς πάλιν εἶναι , σαφέστατα του Πλάτωνος ἐπιστήμην μὲν ἐπὶ τῷ ὄντι τάττοντος , πίστιν δὲ ἐπὶ τῷ δοκῦντί κοῦντί πως εἶναι καὶ αἰσθητῷ , διάνοιαν δὲ ἐπὶ τοῖς διανοητοῖς , καὶ εἰκασίαν ἐπὶ τοῖς εἰκαστοῖς · καὶ νόησιν μὲν ἐπὶ τοῖς νοητοῖς καὶ διανοητοῖς καὶ εἰκαστοῖς ] , δόξαν δὲ ἐπὶ τοῖς αἰσθητοῖς καὶ εἰκαστοῖς . καὶ οὐκ ἐν τούτοις Ι μόνον , ἀλλὰ καὶ ἐν Τιμαίῳ [ p . 37b ] λέγοντος , ὅτι ὅπερ οὐσία πρὸς γένεσιν , τοῦτο πρὸς πίστιν ἀλήθεια , καὶ λόγους μὲν τοὺς ἀνελέγκτους τοῖς οὖσιν , λόγους δὲ εἰκοτολογικοὺς τοῖς γενητοῖς ἀποδιδόντος , ὡς ἂν τῆς ἐπιστήμης τὰ ὄντως ὄντα καταθεωμένης . εἰ οὖν τὸ ὂν ἐπιστητόν , τὸ δὲ ἀγαθὸν οὐκ ἐπιστητόν , τὸ ἄρα ἀγαθὸν οὐκ ἔστιν ὄν · ὅπερ καὶ αὐτὸς ἔλεγεν , οὐσίας αὐτὸ λέγων ἐπέκεινα καὶ τοῦ εἶναι . μή σοι δοκεῖ καὶ διὰ τούτων ἀφανῶς ὑπερούσιον αὐτὸ λέγειν , ἀλλ’ οὐχὶ καὶ οἷς διορίζεται περὶ τῆς ἀληθοῦς ἐπιστήμης τὸ αὐτὸ συμβαίνειν , οἷς ἐκ τῆς πρὸς τὸν ἣλιον ἀναλογίας συνήγαγεν , ὡς ὑπὲρ γένεσιν ἐκεῖνον , ὑπὲρ οὐσίαν τὸ ἀγαθὸν ἀποφαίνων ; τῶν δύο τοίνυν θάτερον , τὴν ἐπιστήμην ἐροῦμεν εἶναι τὴν ἐκ τῆς ἀνυποθέτου δεικνῦσαν ἀρχῆς ( καὶ οὐκ ἔσται τοῦ ἀγαθοῦ ἐπιστήμη ) <ἢ> καὶ αὐτῆς ἀρχῆς οὖσαν μηκέτ’ ἀπ᾿ ἀρχῆς εἶναι γνῶσιν , καὶ οὕτως εἶναι καὶ πρὸ τῆς διαλεκτικῆς ἄλλην ἐπιστήμην ζητήσομεν . εἰ δὲ αὐτὴν τὴν διαλεκτικὴν οὐ μόνον εἰδέναι τἆλλα φήσομεν ἀπὸ τῆς ἀνυποθέτου † μόνην ἀρχῆς , ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν ἀρχήν , δῆλον μέν , ὡς οὐκ ἂν ἀπὸ ἀρχῆς γιγνώσκοι καὶ ταύτην , ὥσπερ τὰ ἀπ᾿ αὐτῆς . λείπεται δὲ ἀπὸ τῶν μετ’ αὐτὴν ἂν ὑπάρχειν αὐτῇ τὴν γνῶσιν , καὶ δῆλον ὡς δεικνῦσαν ἐκείνην μηδὲν οὖσαν τῶν μετὰ ταύτην , ἢ ὡς ἐκ τεκμηρίων τούτων συλλογιζομένην περὶ ἐκείνης . ἀλλ’ εἰ μὲν οὕτως , χειρόνως γνώσεται τὴν ἀρχὴν τῶν ὄντων ἢ τὰ ὄντα · ταῦτα μὲν γὰρ ἀπ᾿ αἰτίας , ἐκείνην δὲ ἐκ τῶν ἀπ αὐτῆς . τοῦτο δὲ οὐκ ἐπιστημονικόν · καὶ γὰρ αὐτῷ Ι δοκεῖ κεῖ τὴν ἐπιστήμην εἶναι γνῶσιν τῷ τῆς αἰτίας λογισμῷ δεθεῖσαν , ὡς ἐν Μένωνι διώρισεν [ p . 98a ] . ὥστε καὶ κατὰ τοῦτον τὸν ὅρον οὐκ ἐπιστητὸν τἀγαθόν , ὃ μὴ δυνατὸν ἀπ᾿ αἰτίας γνῶναι . κἄν ὡς ἐκ τεκμηρίων δὲ γιγνώσκηται , πάλιν οὐκ ἐπιστητόν · οὐ γὰρ αἰτία ταὐτὸν καὶ τεκμήριον . εἰ δὲ κατὰ ἀφαίρεσιν ἡ γνῶσις τοῦ ἀγαθοῦ , μόνως ἂν οῦτως τῷ Σωκράτει συμφωνοῖμεν , ἀξιοῦντι καθάπερ ἐν μάχῃ διεξιόντα περὶ τοῦ ἀγαθοῦ διελέγχειν ὡς ἄρα οὐκ ἔστιν ἴν τι τῶν ἄλλων [ VII 534c ] · οὐ γὰρ ἄλλο τι ταῦτα πλὴν τῶν ἀφαιρέσεων . τοῦτο δὲ αὖ πάλιν δείκνυσιν αὐτὸ μὴ ὂν ἐπιστητόν . τὸ γὰρ ἐπιστητὸν οὐ τί οὐκ ἴστιν , ἀλλὰ τί ἴστι , γνωστὸν ὑπάρχει διὰ τῆς ἐπιστήμης . οὐ μόνον ἄρα ἐστὶν τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς ἀληθείας τὸ ἀγαθὸν ἐπέκεινα , ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπιστητῶν , καὶ οὔτε ἐπιστήμη οὔτε ἐπιστrμὸν οὔτε ἡ ταῦτα ἀλλήλοις συνάπτουσα ἀλήθεια . γνωστὸν δὲ ὅμως τρόπον ἕτερον διὰ τῆς ἀφαιρέσεως τῶν ἄλλων ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ τῶν ἐλέγχων , οἲ δεικνύουσιν αὐτὸ μηδὲν ὐπάρχον ἐκείνων , ὥσπερ αὐτὸς ὑπέμνησεν διὰ τῆς ἀναλογίας , ὡς οὐκ ἔστιν ἐπισrήμη οὐκ οὐκ ἀλήθεια οὐκ ἴστιν οὐσία καὶ ὄν . Καὶ εἰ βούλει τούτοις ὡς ἀρχαῖς χρησάμενος τὰ ἑπόμενα σκοπεῖν , εὕροις ἂν μήτε ταὐτὸν ἐκεῖνο μήτε ἕτερον , εἰ μὴ ἴστιν ὄν , μὴ κινούμενον μὴ ἑστός , μὴ σχῆμα ἔχον μὴ ἀριθμόν , μὴ ὅμοιον μὴ ἀνόμοιον , μὴ ἴσον μὴ ἄνισον , μὴ χρόνου μετέχον . ἃ δὴ πάντα καὶ ὁ Παρμενίδης ἐν τῇ πρώτῃ συνήγαγεν τῶν ὑποθέσεων καὶ συναγαγὼν ἐπήνεγκεν [ p . 142a ] , ὡς ἄρα οὐκ ἔστιν ἐπιστήμη τοῦ ἑνὸς οὐδὲ δόξα · καὶ γὰρ γενέσεως ἐπἐκεινα Ι καὶ οὐσίας · ὅλως δὲ ταύτης σεσαλευμένης ἕπεται τὰ λοιπὰ τοῖς μὴ κενολογεῖν ἐθἐλουσιν . οὐκ ἄρα τοῦτο μόνον μόνον ἔχομεν τῶν Σωκρατικῶν λόγων , ὅτι οὐκ ἐπιστητὸν τὸ ἀγαθόν , δλλὰ καὶ ὅπως ἄλλως γνωστὸν ἀπτῶτι λόγῳ διὰ τῶν ἐλέγχων καὶ τῶν ἀφαιρέσεων . καὶ εἴπερ μὴ κατέγνω τοῦ Γλαύκωνος ὡς γελοίως ἀποκριναμένου πρὸς τὴν τοῦ ὑπερουσίου διὰ τῆς ἀναλογίας ὑπόμνησιν , ἤκουσας ἂν αὐτοῦ περὶ ἐκείνου κατατείνοντος τοιαῦτα , οἷα ὁ Παρμενίδης εἰς τὸ ‘ὲν ἀνέπεμψεν . ἀλλὰ γὰρ ἰδὼν τὸν ἀκροατὴν ἐκτείνειν οὔπω πρὸς ταῦτα τὸν νοῦν ἱκανόν , πολλὰ τῶν αὐτῷ δοκούντων ἔφατο παρήσειν [ p . 509c ] καὶ παρῆκεν · ἦν δὲ ταῦτα μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν τῆς οὐσίας καὶ τὰ λοιπὰ συναφελεῖν . ὥστε καὶ εἴ τι προστίθησιν ἕλκων ἀπὸ τῶν μετὰ τὸ ἀγαθὸν ἐκεῖνο , τὰ ὀνόματα μὴ θαυμάσῃς · τὰ γὰρ συνήθη τοῖς ἀκροαταῖς ἠνάγκασται φέρειν ἐπ᾿ αὐτὸ τῶν ἀήθων ἀδέκτοις οὖσιν . Οὔτ᾿ οὖν μέρος οὐσίας ἐκεῖνο δεῖ λέγειν πρὸ οὐσίας ὄν , οὔτ’ εἶδος ἕν τι τῶν εἰδῶν · τὸ μὲν γὰρ ὡς εἶδος ἀγαθὸν οὕτως ἔχει πρὸς τὴν νοητὴν οὐσίαν , ὡς τὸ ἐν ἡμῖν πρὸς τὴν ἡμετέραν · ὑφίστησιν γὰρ ἡ μὲν οὐσία τὴν οὐσίαν , ἡ νοητὴ τὴν ἡμετέραν , τὸ δὲ ἀγαθὸν ἐκεῖνο τὸ ἐν ἡμῖν . ὥστε τῆς νοητῆς οὐσίας ἐκεῖνο καταδεέστερον , ὡς τὸ ἐν ἡμῖν τῆς ἡμετέρας , καὶ οὐσιῶδες ἀγαθὸν τὸ ὡς εἶδος καὶ οὐσία μέν τις , ἀγαθὸν δὲ ἁπλῶς τὸ πάντων αἴτιον τῶν οὐσιωδῶν ἀγαθῶν τῶν τελειωτικῶν τῆς οὐσίας . ὥστ’ ὥστ᾿ τἀγαθόν , ὅπερ ὁ Σωκράτης ἐξύμνησεν νῦν , οὐσίας ἐστὶν καὶ τοῦ εἶναι κρεῖσσον , ἕτερόν ἐστι παντός τε εἴ σους ἄλλου καὶ τοῦ τῆς οὐσίας ἀγαθοῦ . τὸ δὲ δὴ μέρος τῆς οὐσίας πᾶν ἀτελέστερον ὂν τῆς οὐσίας , ἧς ἐστι μέρος , οὐκ ἂν εἴη τὸ ὡς ἀληθῶς ἀγαθόν · τοῦτο γάρ ἐστιν , οὗ ἕνεκα πάντα · πᾶν δὲ μέρος οὐχὶ οὗ ἕνεκά ἐστιν , ἀλλ’ ἕνεκά του . τοῦ γὰρ ὅλου ἕνεκα τὸ μέρος , ὡς καὶ αὐτός πού φησιν Πλάτων · μέρος μὴν ὅλου ἕνεκα καὶ οὐχὶ ὅλον μέρους [ legg . X 903c ] . εἰ οὖν τἀγαθὸν οὐκ ἔστιν ἕνεκά του , πᾶν δὲ μέρος ἕνεκά του , τἀγαθὸν οὐδενὸς ἂν εἴη μέρος , ὥστ οὔτε τοῦ νοητοῦ κόσμου μέρος οὔτ’ ἄλλου τινός . καὶ πάλιν ἐκ τούτου δῆλον , ὅπως αἱ κοιναὶ ἔννοιαι τὸ οὗ ἕνεκα λέγουἤχουσας σαι πάωτα τὸ ἀγαθὸν εἶναι καὶ τὸ οὗ πάντα ἐφίεται τὸ ὁπὲρ οὐσίαν ἀπομαντεύονται . τὸ γὰρ οὐσιῶδες ἀγαθὸν ἕνεκα τῆς οὐσίας ἐστίν , ἐκείνης ἕνεκα καὶ ὑποστὰν καὶ ζητούμενον , ὡς εἰς τὴν ἐκείνης τελείωσιν συντελοῦν , ἴνα ἔχῃ κατὰ φύσιν καὶ τὸ εἷναι αὐτῆς μὴ εἴη ἀτελἐς . μόνον οὖν ἐκεῖνο τἀγαθόν , εἰς ὃ καὶ ὁπόστασις ἀνήρτηται πᾶσα καὶ τελειότης , οὗ ἕνεκα πάντα ἐστίν , ἕνεκα δὲ οὐδενὸς αὐτό , οὔτε τινὸς ὂν ὡς τὸ εἰδητικὸν ἀγαθόν , οἵτε ἄλλου ἐφιέμενον , ὡς ἡ οὐσία παντὸς ὄντος ἐφίεται τοῦ ἀγαθοῦ , καὶ ἵνα ᾐ καὶ ἵνα τελέως ᾐ . καὶ τοῦτό ἐστιν ἄρα τὸ πάντων βασιλεῦον καὶ νοητῶν καὶ αἰσθητῶν , εἰς ὃ καὶ ὁ Πλάτων ἡμᾶς ἐν ἐπιστολαῖς [ II 312e ] ἀνήγαγεν εἰπών · περὶ τὸν πάντων βασιλέα πάντα ἐστὶν καὶ ἐκείνου ἕνεκα πάντα , καὶ ἐκεῖνο αἴτιον πάντων <τῶν> καλῶν . γὰρ ἐκεῖ σνντόμως , ταῦτα ἐν τούτοις διὰ πλειόνων ἐδίδαξεν · ἀλλὰ μὴν ἐκεῖ περὶ τοῦ πρώτου θεοῦ ταῦτα ἔφθεγκται · τὸ ἄρα ἀγαθόν ἐστιν ὁ πρῶτος κατὰ Πλάτωνα θεός . ΠΕΡΙ ΤΟΥ EN ΤΩΙ ΕΒΔΟΜΩΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΣΠΗΛΑΙΟΥ . Εἴ τι δεῖ καὶ ἡμᾶς φάναι περὶ τοῦ σπηλαίου καὶ τῶν ἐξω τοῦ σπηλαίου πάντων καὶ τυ πρὸς τὰ πράγματα αὐτῶν ὁμοιότητος , λεγέσθω πρῶτον , ὅπως ὅπων αὐτὸς ἐν τῇ κατατομῇ τῆς γραμμῆς τὰ πάντα . καὶ γὰρ <ἐν> ἀπεικάξει τὰ μὲν εἴσω τοῦ σπηλαίου τοῖς δοξαστοῖς , τὰ δὲ ἔξω τοῖς γνωστοῖς . διὸ καὶ ἐπὶ τυ διαιρέσει συμπληρώσας αὐτὴν ἐν τῷ ἕκτῳ τὴν εἰκόνα ταύτην ἴπλασεν εὐθὺς ἀρχόμενος τοῦ ἑβδόμου , καὶ ἐπὶ τῇ εἰκόνι πάλιν ἔλαβεν τὴν προρρηθεῖσαν διαίρεσιν , τὰς γνώσεις συνδιαιρούμενος καὶ ἐφ’ οἷς εἰσιν αἱ γνώσεις , ὡς αὐτὸς εἶπεν · καὶ μεταξύ που τούτων ἀπεικάζειν ἑπομένως ταῦτα παρακελεύεται τοῖς ἔμπροσθεν εἰρημένοις , ἅπερ ἦν τὰ τέτταρα τμήματα τῶν πάντων ἀναλάβωμεν οὖν ἐκεῖνα διὰ βραχέων , οἷς ὁμολογουμένην ἀποδείξομεν τὴν εἰκόνα πᾶσαν . Τὴν μὲν οὖν ἀφ’ ἑνὸς πρόοδον τῶν ὄντων συνεχῆ καὶ ἡνωμένην οὖσαν ἐνδείξασθαι βουλόμενος γραμμῇ μιᾷ τὴν συνέχειαν ταύτην ἀπείκασεν , δι’ ὁμοιότητος καὶ ἀλληλουχίας τῶν δευτέρων ἀπὸ τῶν πρώτων ἀεὶ πρïόντων , κενοῦ δὲ οὐδενὸς τὰ ὄντα διείργοντος . οὐδὲ γὰρ ἦν τοῦτο θεμιτόν , τἀγαθοῦ πάντα παράγοντος καὶ εἰς ἑαυτὸ πάλιν ἐπιστρέφοντος . δεῖ γοῦν ὁμοιοῦσθαι τῷ γεννῶντι τὴν γένεσιν · ἑνὸς οὖν ἐκείνου ὄντος συνεχῆ τὴν γένεσιν ἀναγκαῖον εἶναι · συγγενὲς γὰρ τῷ ἑνὶ τὸ συνεχές . τούτου δὲ αἴτιον τοῦ συνεχοῦς ἡ ὁμοιότης τῶν ἑποlμένων τμημάτων πρὸς τὰ ἡγούμενα · ταύτην δὲ εἶναι πρὸς τοῦ ἑνὸς ὁμολογοῦμεν ἅπαντες · ἡ γὰρ ὁμοιότης ἑνότης τίς ἐστιν . μίαν μὲν οὖν γραμμὴν διὰ ταῦτα λαμβάνει , τέμνει δὲ δίχα ταύτην , οὐκ εἰς ἴσα μέρη τέμνων , ἀλλ’ εἰς ἄνισα , δύο δὲ ὅμως . καὶ γὰρ ἐν Φιλήβῳ [ p . 16cd ] τοῖς τὰ ὄντα σκοποῦσιν παρεκελεύσατο μετὰ τὸ ἓν σκοπεῖν τὰ δύο , εἰ πως ἐστίν , εἰ δὲ μή , τὸν σύνεγγυς τῆς δυάδος ἀριθμόν . ἡ δ᾿ οὖν εἰς ἄνισα τομὴ τῶν πάντων αὐτῷ τὴν ἀξίαν ἐνδείκνυται τῶν τετμημένων , τὴν κατὰ τὸ συνεχὲς ἀνισότητα τῆς κατὰ τὴν ὕπαρξιν ἀνισότητος εἰκόνα τιθεμένῳ . τούτων δὲ τῶν ἀνίσων δύο τμημάτων ἑκάτερον ἀνάλογον τέμνει τῇ ἐξ ἀρχῆς γραμμῇ , τῆς ἀναλογίας πάλιν ταύτης ἐναργῶς δηλούσης τὴν διὰ ταὐτότητος τῶν δευτέρων ἀπὸ τῶν πρότερον ὕφεσιν . λόγου γάρ ἐστιν ἡ ἀναλογία ταὐτότης καὶ δεσμῶν ὁ κάλλιστος , ὡς ἐν Τιμαίῳ [ p . 31c ] μεμαθήκαμεν , καὶ Διὸς κρίσις , ὡς ἐν Νόμοις [ VI 757b ] ἠκούσαμεν . ὡς οὖν ὁ κόσμος οὗτος δεδημιούργηται <κατὰ> τὴν ἀναλογίαν , πάντων φιλίαν ἄλυτον πρὸς ἄλληλα λαβόντων , οὕτω καὶ τὰ πάντα προῆλθεν συνδεθέντα διὰ ταύτης καὶ ὁμολογήσαντα ἀλλήλοις . τεττάρων δὲ τῆς μιᾶς γραμμῆς ἀναφανέντων αὐτῷ τμημάτων τὰ μὲν δύο τὰ τὸ μεῖξον αὐτῆς τμῆμα συμπληροῦντα τοῦ νοουμένου γένους γένους τίθεται , τὰ δὲ δύο τὰ τὸ ἔλασσον τοῦ ὁρωμένου γένους . δεῖ γὰρ τῷ νοουμένῳ τὸ μεῖξον ἀποδιδόναι , κρείττονί τε ὄντι καὶ περιέχοντι θάτερον , τῷ δὲ ὁρωμένῳ τὸ ἔλασσον · περιἐχεται γὰρ ἐν ἐκείνῳ Ι κατ’ αἰτίαν . ἔλασσον δὲ τοῦ περιέχοντος πανταχοῦ τὸ περιεχόμενον , εἴτε κατ᾿ οὐσίαν εἴτε κατὰ δύναμιν εἴτε κατ᾿ ἐνέργειαν λαμβάνοις τὴν περιοχήν , ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν συνεχῶν καὶ ἐπὶ τῶν διῃρημένων ὁρᾶται πάντων . τὰ μὲν οὖν ἐξ ἀρχῆς ἄνισα δύο τμήματα τῆς γραμμῆς νοούμενόν ἐστι γένος τὸ μεῖξον , ὁρώμενον δὲ θάτερον τὸ ἴλασσον . τούτου δὲ ἑξῆς φησιν ἀπὸ τῶν πρὸς ἡμᾶς πρώτων ὡς γνωριμωέρων ἀρξάμενος τοῦ ὁρωμένου γένους᾿ τὸ μὲν γὰρ ἕτερον τοῖν τμημάτοιν εἰκόνες , τὸ δὲ λοιπὸν πᾶν ἀφ᾿ ὧν αἱ εἰκόνες . τῶν δὲ αὖ εἰκόνων δηλοῦν δυναμένων καὶ ἀγάλματα ἀγάλματα ζωγραφήματα καὶ πᾶν ὅτι τοιοῦτον , αὐτὸς διοριζόμενος , τίνας εἷναι βούλεται τὰς εἰκόνας , καὶ ός τὰς ἀπὸ τῶν φωτιζόντων ἀποτελουμένας ἐν φημιζομένοις , τάς τε σκιάς φησιν εἰκόνας καλεῖν καὶ τὰς ἐμφάσεις τάς τε ἐν ὕδασιν καὶ τὰς ἐν τοῖς ἄλλοις ἐνόπrροις . καὶ δὴ καὶ διορίζων , τίνα ποτὶ δεῖ τούτοις ὑπάρχειν τοῖς ἐσόπτροις , πυκνότητά φησι καὶ λειότητα καὶ φανότητα · τῆς μὶν γὰρ πυκνότητος δεῖν , ἵνα μὴ τοῖς πόροις ἐμπίπτουσα ἡ ἔμφασις ἀπολέσῃ τὸ ἓν ἐκ πολλῶν γενέσθαι τῶν ἀπορροιῶν εἴδωλον · τῆς δὲ λειότητος , ἴνα μὴ ταῖς ἐξοχαῖς καὶ εἰσοχαῖς ἡ τραχύτης ἀνωμαλίας αἰτία γίνηται τῷ συστησομένῳ · τῆς δὲ φανότητος , ἵνα τὸ εἴδωλον ἀμυδρὰν ἔχον τὴν ἰδέαν ὅμως ὀφθῇ · καὶ γὰρ τὰ ἐν τῷ ἀέρι φαινόμενα διὰ τῶν θυρίδων καταλαμπόμενα ξύσματα χωρὶς φωτὸς ἀόρατά ἐστιν , ἀμαυρὰν ἔχοντα τὴν ἑαυτῶν σύστασιν . ἐκ δὴ τού|των συλλογιστέον ἡμῖν , καὶ ὅτι κατὰ Πλάτωνα αἱ ἐμφάσεις ὁποστάσεις εἰσὶν εἰδώλων τινῶν δαιμονίᾳ μηχανῇ δημιουργούμεναι , καθάπερ αὐτὸς ἐν τῷ Σοφιστῇ [ p . 266b ] διδάσκει . καὶ γὰρ αἱ σκιαί , αἷς τὰ εἴδωλα συζυγεῖν φησιν , τοιαύτην ἔχουσι φύσιν · καὶ γὰρ αὗται σωμάτων εἰσὶ καὶ σχημάτων εἰκόνες , καὶ παμπόλλην ἔχουσιν πρὸς τὰ ἀφ᾿ ὧν ἐκπίπτουσιν συμπάθειαν , ὡς δηλοῖ καὶ ὅσα μάγων τέχναι πρός τε τὰ εἴδωλα δρᾶν ἐπαγγέλλονται καὶ τὰς σκιάς . καὶ τί λέγω τὰς ἐκείνων δυνάμεις ; ἃ καὶ τοῖς ἀλόγοις ἤδη ζῴοις ὑπάρχει πρὸ λόγου παντὸς ἐνεργεῖν . ἡ γὰρ ὕαινα , φασί , τὴν τοῦ κυνὸς ἐν ὕψει καθημένου πατήσασα σκιὰν καταβάλλει καὶ θοίνην ποιεῖται τὸν κύνα · καὶ γυναικὸς καθαιρομένης , φησὶν Ἀριστοτέλης [ π . ἐνυπν . 2 . 459b 27 ] , εἰς ἔνοπτρον ἰδούσης αἱματοῦται τό τε ἔνοπτρον καὶ τὸ ἐμφαινόμενον εἴδωλον . ὅτι δὲ ὑποστάσεις εἰσὶ καὶ τὰ εἴδωλα κατὰ Πλάτωνα , καὶ ἐκ τῆς ἀναλογίας οἶμαι δῆλον · οὕτω γὰρ ἔχειν τὰ εἰκαστὰ πρὸς τὰ ὁρατά φησιν , ὡς τὰ διανοητὰ πρὸς τὰ νοητά · ταῦτα δὲ εἰκότως καὶ εἴδη τινὰ καὶ ὄντα · καὶ τὰ εἰκαστὰ ἄρα τῶν ὁρατῶν εἴδωλα ὄντα φύσιν ἔχει τινὰ καὶ οὐσίαν ἁμωσγέπως ἐν οἶς ἐστιν . Ἀλλὰ τοῦτο μὲν καὶ διὰ πλειόνων γνῶναι τοῖς Πλάτωνος φίλοις δυνατόν . τοιούτων δὲ ἄρα τῶν εἰκαστῶν ὄντων τὸ ἕτερον γένος οἷον ὁρίζεται τῶν ὁρωμένων ἄκουσον . ἐκεῖνο γὰρ εἶναι πᾶν , ᾧ τοῦτο ἴοικεν , τά τε περὶ ἡμᾶς ζῷα καὶ τὸ φυτευτὸν καὶ τὸ σκευαστὸν ὅλον γένος . ὥστε δῆλον ἐκ τούτων εἶναι τοῖς ἐπιβλέπειν δυναΙμένοις , ὅτι ἐν ἐν τῷ σπηλαίῳ τοἱς ὁρατοῖς ἀνάλογον ἔσται πᾶν , ὅσον τε περὶ τοὺς δεσμώτας ζῷον καὶ τὰ σκεύη πάντα ὅσα φέρουσιν πάωτες οἱ παριόντες , καὶ ὅσον περὶ αὐτοὺς ἐκείνους φυτευτόν , σῶμα ὂν καὶ διὰ τοῦτο τοῦ ὁρατοῦ γένους . διεῖλεν γὰρ οἶμαι πᾶν εἴς τε τὸ σκευαστὸν καὶ τὸ φυσικόν , ὃ δὴ φυτευτὸν εἶπεν . τὰς δὲ ἀπὸ τούτων σκιὰς καὶ τὰ εἴδωλα τὰ ἐν τοῖς ἐνόπτροις φανταζόμενα κοινῶς εἰκόνας προσαγοεύσας εἰς τὴν τοῦ τετάρτου τμήματος ἔταξεν μοῖραν . μεταβἀς βὰς δὲ ἐπὶ τὸ μεῖξον τμῆμα τῆς γραμμῆς , ὃ δὴ τοῦ νοουμένου γένους ἔδετο , τὸ μὲν ὁρίζεται κἀν τούτῳ δεύτερον , τὸ δὲ φύσει πρότερον , διανοητὸν μὲν τὸ δεύτερον ὃ δὴ τοῖς τότε μιμηθεῖσιν , τοῖς ὁρατοῖς δήπουθεν , ὧν ἦν τὰ εἰκαστὰ μιμητὰ καὶ εἰκόνες , αὐτὰ αὐτὰ δὲ ἐκείνων ἐκείνων μιμηθέντα — τούτοις οὖν τοῖς ἐν τῇ τοῦ ἐλάσσονος τμήματος διαιρέσει μιμηθεῖσιν εἰκόσιν χρώμενον ἐξ ὑποεέσεών τινων ὡρμημένον , καὶ ταύταις ὡς ἀρχαῖς ὁμολογουμέναις τὰ ἑπόμενα ζητοῦσα ἀναγκάζεται σκοπεῖν ἡ ψυχή . τῶν γὰρ διανοημάτων τὰ ὁρατὰ μιμητά , κύκλος μὲν ὁ γραφόμενος δηλαδὴ τοῦ ἐν γεωμετρίᾳ καὶ τρίγωνον , ἀριθμοὶ δὲ οἱ ἐν τοῖς ὁρατοῖς τῶν ὐπὸ τοῦ ἀριθμητικοῦ δεωρουμένων , καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων ὁ αὐτὸς τρόπος . ταῦτα δὴ τὰ ὁρατὰ μιμηθέντα πρότερον ὑπὸ τῶν μιτὰ ταῦτα , τῶν εἰκαστῶν λέγω , μιμητὰ δὶ αὐτὰ τῶν διανοητῶν ὄντα . διανοητὸν μὲν οὖν τοῦτό ἐστιν ὡς ἔφην ) , νοητὸν δὲ εἰλικρινῶς τὸ πρότερον , ὃ δὴ τῶν διανοητῶν ὑπέρτεΙρον <ὂν< νοῦς ἐπισκοπεῖ καὶ οὗτος οὐκ ἐπὶ τελευτὴν πορευόμενος , οἷον ἐξ ὑποθέσεών τινων ἐπὶ συμπεράσματα , τῶν ὑποθέσεων ἀναποδείκτων κειμένων , ἀλλ᾿ ἀπὸ τῶν ἀρχῶν ἐπ᾿ ἄλλας ἀνωτέρω κειμένας ἀρχάς , ἕως ἂν ἐπὶ τὴν ἀναπόδεικτον ἀναδράμῃ καὶ ἀνυπόθετον ἀρχήν , οὐ καθ’ ὑπόθεσιν ταύτην οὖσαν , ἀλλὰ κατ’ ἀλήθειαν τῶν πάντων ἀρχήν , ἦς οὐδὲν ἐπέκεινα νοεῖν θέμις , μηδενὶ μὲν ὑποκειμένης , αὐτῇ δὲ τῶν ἄλλων ὑποκειμένων . τὸ μὲν γὰρ σημεῖον , εἰ καὶ ἀρχὴ τῶν ἐν γεωμετρίᾳ πάντων ἐστίν , ἀλλὰ καὶ ἐκ τῆς κοινῆς ἀνῆπται πάντων ἀρχῆς καὶ ὑπόκειται ἐκείνῃ . τινῶν οὖν ἀρχὴ καὶ μονὰς καὶ οὐ πάντων ὡσαύτως , ἀριθμῶν μὲν ἀρχὴ καὶ τῶν ἐν ἀριθμητικῇ πάντων , ὑπόκειται δὲ τῇ πάντων ἀρχῇ . καὶ ἐπαναβασμοῖς τούτοις χρῆσθαι δυνατὸν τοῖς ἐπ᾿ ἐκείνην ἀνιοῦσιν τὴν τοῦ παντὸς ἀρχήν . ποίου δὴ λέγων τοῦ παντὸς ἢ τοῦ νοουμένου παντός ; τοῦτο γὰρ ἦν θάτερον τμῆμα τοῦ ὁπωσοῦν ὄντος , ὥσπερ θάτερον τὸ ὁρώμενον γένος . καὶ τούτου μὲν ἐπὶ τὸν ἥλιον ἡ ἄνοδος τὸν βασιλέα τῶν ὁρωμένων , ἐκείνου δὲ ἐπὶ τἀγαθὸν τῶν νοουμένων πάντων βασιλεῦον , οἷς τὴν οὐσίαν εἴρηται πρότερον αὐτῷ παρέχειν , αὐτὸ καὶ οὐσίας ὂν ἐπέκεινα καὶ ὄντος . Ταῦτα μὲν τοίνυν ὑπεμνήσθω τῶν ζητουμένων ἕνεκα τῆς ὁμοιότητος , ἣν ἡ κατὰ τὸ σπήλαιον εἰκὼν ἐνδείξασθαι πειράσεται . ταύτης δὲ ἀρχόμενος ἐν προοιμίοις τοῦ ἑβδόμου σκόπει τί φησιν · ἀπείκασον τὴν ἡμετέραν φύσιν , αὐτὴν δήπου τὴν ἀνθρωπίνην ζωήν , | οὐ καθ’ ὅσον ἐστὶν οὐσία καὶ δύναμιν ἔλαχεν τοιὰν ἢ τοίαν , ἀλλὰ παιδείας τε πέρι καὶ ἀπαιδευσίας . τὴν μὲν γὰρ οὐσίαν ἡμῶν ἐν τῷ ἐνάτῳ [ p . 588d ] Πλάτων ἀπεικάζει ζῴῳ συμμιγῆ λαχόντι φύσιν ἔκ τε ἀνθρώπου καὶ λέοντος καὶ θηρίου πολυκεφάλου τινός , καὶ τοῦ ἔξωθεν οἷον ἐλύτρου περικειμένου πᾶσιν . τὴν δὲ παροῦσαν εἰκόνα πλάττει τρόπον ἕτερον , δεικνὺς ἀπαίδευτον ζωήν , ὁποία δή τις ἂν εἵη , καὶ πεπαιδευμένην τοῖς Μένοις τμήμασιν καὶ ταῖς γνώσεσιν αὐτῶν ἑπομένην . καὶ τὸ μὲν σπήλαιον ἀπεικάζει παντὶ τῷ ὁρωμένῳ γένει , τὰ πάντα δίχα τέμνων , ὥσπερ τὴν γραμμήν , κἀνταῦθα μεῖζον τιθείς , ὅσον ἀφομοιοῖ τῷ νοουμένῳ , πάντα τὸν ἔξω τόπον , ἔλασσον δέ , ὅσον τῷ ὁρωμένῳ , πάντα τὸν ἔνδον τοῦ σπηλαίου τόπον · αὐτοῦ δὲ τοῦ σπηλαίου τὸ μὲν κατάγειον ὑπογράφων ( οὕτω γάρ που καὶ εἶπεν · ἰδὲ γὰρ ἀνθρώπους ἐν καταγείῳ σπηλαιώδει οἰκήσει ) , τὸ δὲ ἀνωτέρω τεταγμένον , καὶ ἐπ᾿ αὐτό τινα μεμηχανημένην ἄνοδον · μεταξὺ γοῦν φησιν τῶν τε δεσμωτῶν δεῖν νοεῖν ἡμᾶς καὶ τοῦ πυρὸς ἐπάνω ὁδόν , καὶ αὐτὸ τὸ πῦρ ἄνωθεν φωτίζειν τούς τε σκευοφόρους καὶ τοὺς δεσμώτας , ὅπως καὶ τῶν δεσμωτῶν ἐκπίπτοιεν αἱ σκιαὶ κάτω καὶ ὧν φέρουσιν οἱ παριόντες σκευῶν . ὥστ᾿ εἶναι καὶ ἐν τῷ σπηλαίῳ τινὰ ἄνοδον ἀπὸ τῆς χαμαιζηλοτέρας ζωῆς ἐπὶ τὴν ὑψηλοτέραν , καὶ τὰς σκιὰς ἢ τῶν δεσμωτῶν ἢ τῶν σκευῶν , ἃ δὴ καὶ τὴν ἀρχὴν ὄντα νομίζουσιν οἱ δεσμῶται δι᾿ ἀπαιδευσίαν , τὴν πρώτην εἶναι μοῖραν τῆς γραμμῆς | * * * * πρὸς τὰ ὁρατά , καὶ τὰ διανοητὰ πρὸς τὰ νοητά . τούτων δὲ πρώτων ἁπάντων ἡμῖν ἀνιοῦσιν φανεισῶν , προσέθηκεν μεταξὺ τούτων τε καὶ τῶν ὄντως νοητῶν παρεμβαλὼν ἄλλο τι λεληθότως , καὶ ὕστερον αὐτά , τί δὴ διὰ τούτου τοῖς μὴ παρέργως ἀκούουσιν ἐνδεικνύμενος ἢ τοῦτο ἐκεῖνο , τὸ τῶν διανοητῶν , ὧν ἡ γεωμετρία σκοπεῖται καὶ ὧν ἡ ἀριθμητική , τοὺς λόγους ἔχειν τὴν ψυχήν , ὡς εἰκόνας εἶναι τὰ ὑπὸ τούτων θεωρούμενα καὶ χρῆναι τὴν διάνοιαν ἐν τούτοις γυμναζομένην καὶ ἑαυτὴν καθαίρουσαν αὐτοὺς προ - βάλλειν τοὺς ἐν αὐτῇ τούτων λόγους , καὶ οὐκ ἐν ταῖς εἰκόσιν , ἀλλ’ ἐν ἑαυτῇ ταῦτα θεάσασθαι συνεπτυγμένως ὄντα καὶ ἀμερῶς · ἃ δὴ καὶ ἀνελίσσουσα τοσοῦτον ἐγεννήσατο πλῆθος θεωρημάτων . μετὰ δὲ ταῦτά φησιν αὐτὸν ἰδεῖν ἤδη τὸν ὅλον οὐρανὸν ἐν νυκτὶ καὶ τὰ ἄστρα τῶν νοητῶν ὄντα ὁμοιώματα καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς φῶτα , καθ’ ὃ ἡλιοειδῆ πάντα ἐστίν , ὃπως ἂν καὶ τὴν οἰκείαν οὐσίαν αὐτῶν νοήσωμεν καὶ τὰς θεότητας αὐτῶν . ὡς γὰρ ταῦτα ἡλιοειδῆ διὰ τὸ ἀφ’ ἡλίου φῶς , οὕτως ἐκεῖνα θεῖα πάντα διὰ τὸ ἐκ τἀγαθοῦ φῶς . εἰ δὲ ὡς τὸν ὅλον οὐρανὸν δεῖ πρὸ τῆς τοῦ ἡλίου θέας καὶ τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ πάντα ἰδεῖν προσήκει καὶ τὰ ἄστρα , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ πρὸ πρὸ ἀγαθοῦ τὸν νοητὸν σύμπαντα διάκοσμον καὶ τὰ ἐν αὐτῷ πάντα , συλλογιστέον ἐστὶν ἐκ τούτων ἡμῖν , ὡς ἄρα δεῖ καὶ ἐν τοῖς νοητοῖς τὰ μὲν εἶναι ταῖς ὅλαις σφαίραις ἀνάλογον , τὰ δὲ τοῖς ἄστροις , οἷς οἷς αἱ σφαῖραι περιέχουσιν , τὰ δὲ τοῖς ἐν αὐτοῖς κύκλοις · καὶ ταῦτα Ι κατιδόντας τὰς τῶν νοητῶν τάξεις τῶν ὑπὲρ ψυχὴν καταδήσασθαι , τὰς μὲν ὁλότητας τῶν σφαιρῶν εἰκόνας ὑπολαβόντας εἶναι τῶν ὡς ἀληθῶς ὑμνουμένων ὁλικῶν θεῶν , τοὺς δὲ κύκλους τῶν ὁλικῶν ἅμα καλουμένων καὶ μερικῶν , τὰ δὲ ἄστρα τῶν μερικῶν ἰδίως προσαγορευομένων , καὶ ταῦτα πάλιν ὑποδιαιρεῖν ἀπὸ τῶν εἰκόνων ἀναγομένους . καὶ γὰρ καὶ Πλάτων οἶδεν ταύτας τὰς τάξεις , ὡς ἐν ἄλλοις ἐδείξαμεν , καὶ πλήρεις τούτων αἱ τῶν θεολόγων εἰσὶν ὑφηγήσεις . Μετὰ δὴ τὴν τούτων θεωρίαν καὶ τὸν πρὸς τὸ φῶς διὰ τούτων συνεθισμὸν τελευταῖόν φησι δεῖν ἐν τῷ ὁρατῷ τὸν ἥλιον ὁρᾶν οὕτως <ὡς> τῷ γνωστῷ τὴν τἀγαθοῦ ἰδέαν . καὶ ὅτι μὲν γνωστὸν καλεῖν εἴωθεν τὸ νοητόν , καὶ διὰ ταύτης ἐστὶ τῆς ῥήσεως γνώριμον , ὥστε καὶ ἡνίκα τοῖς γιγνωσκομένοις ἔλεγεν τὴν οὐσίαν παρέχειν τἀγαθόν [ YI 509b ] , οὐ τοῖς μετὰ τὴν παίστρην οὐσίαν ἔλεγεν , ἀλλ᾿ αὐτοῖς τοῖς ἀκροτάτοις τῶν ὄντων . εἰ δὲ τοῦτο , καὶ οὐσίας ὑμνούμενον ἐπέκεινα καὶ τοῦ ὄντος αὐτῶν ἐστιν ἐκβεβηκὸς τῶν θειοτάτων οὐσιῶν καὶ αὔτως ὑπερούσιον , ὡς πρὸ τῆς νοητῆς ὂν οὐσίας . ὅτι δὲ καὶ πάνυ δαιμονίως εἴρηται τελευταίαν ἐν τῷ γνωτιῷ τὴν τἀγαθοῦ ἰδέαν ὁρᾶσθαι καὶ μόγις καὶ γὰρ τοῦτο προσέθηκεν)' , δῆλον ἂν γένοιτο νοήσασιν , διότι τοῖς εἰς τὸ νοητὸν ἀναβᾶσιν ἀπ᾿ ἐκείνου μόνου καὶ δι’ ἐκείνου συναφθῆναι πρὸς αὐτὴν δυνατόν . ἐν τῷ γνωστῷ οὖν ὁρᾶται τἀγαθὸν ἐν προθύροις αὐτοῦ κειμένῳ · τὸ γὰρ πρώτως αὐτοῦ μετέχον ἐστὶ τὸ νοητόν , ὃ δὴ τοῖς ἰδεῖν αὐτὸ δυνη|θεῖσιν ἀστὶ ἑαυτοῦ δείκνυσιν , εἰ θέμις εἰπεῖν , οἷον ἄρα ἐστὶν τὸ νοητὸν τὸ νοητὸν τοῦ ἐν αὐτῷ φωτὸς αἴτιον . καὶ γὰρ θειότερόν ἐστιν τὸ ἐν αὐτῷ φῶς ἤ τὸ ἐν τοῖς νοοῦσιν , τὸ νοητόν , ὣσπερ καὶ τὸ ἐν ἄστροις ἤ <τὸ ἐν> τοῖς ὄμμασιν τοῖς τὰ ἄστρα θεωμένοις . οὕτω δὲ καὶ ὁ ἐν Φιλήβῳ [ p . 65a ] Σωκράτης δύσληπτον ὄν τὸ ἀγαθὸν καὶ μόγις , ὡς κἀν τούτοις εἶπεν , ὁρατὸν ἔφατο σὺν τρισὶν χρῆναι μονάσιν εὑρεῖν ταῖς ἐν προθύροις αὐτοῦ τεταγμέναις καὶ οὔσαις νοηταῖς , τῇ ἀληθείᾳ τυ καλλονῇ , τῇ συμμετρίᾳ · διαβιβάζουσιν γὰρ ἡμᾶς ἐπ᾿ αὐτὸ διὰ τὴν πρὸς αὐτὸ συγγένειαν . καὶ εἴπομεν ἡμεῖς ἐν τῷ περὶ τῶν τριῶν τούτων μονάδων βιβλίῳ , πῶ[ς ἑ]κάστη τἀγαθὸν ἐκφαίνει καὶ τίνα παρέχ[εται χ]ρείαν τοῖς νοητοῖς καὶ πῶς · τὸ γὰρ ὂν ταύτας τε παρήγαγεν καὶ διὰ τούτων ἅπαν τὸ νοητὸν πλάτος κατέλαμψεν . ὧν διὰ πλειόνων εἰρημένων ἐν ἄλλοις οὐ σχολὴ διαμνημονεύειν ἐν τοῖς προκειμένοις λόγοις , ἀλλὰ τοῖς φιλοθεάμοσι τῶν ὄντων ἀπ᾿ ἐκείνου ληπτέον τὰς περὶ τούτων ἡμῶν ὑπονοίας . τὸν αὐτὸν δ᾿ οὖν τρόπον καὶ διὰ τούτων ἀξιοῖ τῶν ῥημάτων τελευταῖον ὁρᾶν τὴν τἀγαθοῦ ἰδέαν ἐν τῷ γνωστῷ , διότι τὸ γνωστόν , ὃ δὴ τὸ νοητόν ἐστιν , ὑποβάθρα τῆς ἐκείνου θέας ἐστίν . ἐν τούτῳ οὖν ὁρᾶται , καίτοι γε ἐπέκεινα τοῦ νοητοῦ παντὸς ὄν , ὡς ἐν πρώτως μετέχοντι καὶ δεικνύντι τῶν πάντων ἐναργέστατα , τί ποτέ ἐστιν , οὗ μετασχόν ἐστιν μόνως γνωστόν . ἐφ᾿ ἅπασιν δὴ τὸν ἰδόντα τἀγαθὸν χρῆναι συλλογίζεσθαι παρακελεύεται , πάντων αὐτὸ καλῶν τε καὶ ὀρθῶν αἴτιον ὑπάρχειν , ἐν μὲν τῷ ὁρατῷ γεν|νῆσαν τὸ φῶς καὶ τὸ τούτου κύριον , ἐν δὲ τῷ νοητῷ † μόνως ἂν κύριον πάντων ἀλήθειαν παρασχὸν καὶ νοῦν . καὶ γὰρ εἰ τὸν ἥλιον ἐγέννησεν , καὶ οἷς ὁ ἥλιος τῆς γενέσεώς ἐστιν αἴτιος , κἀκεῖνο πολλῷ πρότερον αἴτιον , καὶ εἰ τῆς οὐσίας ἐστὶν τοῖς νοητοῖς αἴτιον , καὶ ὧν ταῦτα αἴτια , μειζόνως αἴτιον ἂν ὑμνοῖτο .
Lemmas: ὁ γνήσιος φιλομαθής καί φιλόσοφος οὖον πλαστός ὁ Σωκράτης ἄρχω ὁ ἀγαθός πολιτεία καθίστημι καί ἄξιος θεωρός εἰμί ὁ ὅλος , ὅς καί ὁ διοικέω ὑπό αὐτός ἀφομοιόω , καί ὁ πᾶς ἔσχατος αὐτός μάθημα γιγνώσκω μάλιστα πᾶς τίθημι , ὅτι ποτός εἰμί οὗτος , ὁ κοινωνέω αὐτός ὁ λόγος ζητέω , τίς ποτός λέγω οὗτος καί αἰνίσσομαι ὁ μάθημα ἀπαντάω ὁ ἔσχατος , πολλάκις μέν αὐτός ἤδη καί πρότερος ἀκούω φημί , ὡς ἄρα οὗτος εἰμί ὁ ἀγαθός , ὅς πᾶς ἐφίημι . καί γάρ οὐδέ ὅποι τις τρέπω ὁ ἑαυτοῦ διάνοια ἔχω ] οὗτος ὁ ἀξίωμα ἀμελέω , εἰμί φαίνω . τίς δέ ἄρα εἰμί τἀγαθόν , ἐπαγγέλλω δηλόω , καί ἐπαγγέλλω τότε μέν ὡς περί ὁ ἐν ἐγώ ἀγαθός ποιέω φαίνω ὁ λόγος , ὁπόταν ζητέω , πότερος αὐτός δεῖ λέγω ἡδονά ἤ φρόνησις ἢ μηδέτερος οὗτος ( ὅς δή καί ὁ ἐν ὁ Φίληβος [ p . 20e sqq . ] Σωκράτης ἐξαιτέω τε καίω διαρθρόω , Ι ἀποδείκνυμι ὡς ὡς ἡδονή ὁ ἀγαθός ἐγώ εἰμί οὔτε νόος , ὅς μέν ἄνοος εἰμί καί λαμβάνω παντελῶς , ὅς δέ ἀνήδονος καί οὗτος παωτελῶς ) , τότε δέ ὡς περί ὁ εἶδος ὁ ἀγαθός πᾶς , ὅσπερ εἴωθα ἐπονομάζω αὐτοαγαθός καί σύστοιχος λέγω ὁ αὐτοδίκαιον καί ὁ καθάπερ καθάπερ καί ἐν ὁ Φαίδων [ p . 65d ] ὁ τρεῖς συνάπτω ἐρωτάω , εἰμί φημί ὁ Σιμμίας εἰμί τίς Δίκαιος εἶδος καί καλός καί ἀγαθός · καί ἐν Παρμενίδης [ p . 130b ] ὁ αὐτός τρόπος , εἰμί οἴομαι οὗτος ἕκαστος ὁ Σωκράτης εἶδος εἰμί κατά ἑαυτοῦ ὁ πολύς ἕτερος , ἐρωτάω παρά ὁ καθηγεμών καί ὁμολογέω ) , τότε δέ ὡς περί ἄλλος τις , οὔτε ἐν ἐγώ εἰμί οὔτε εἰδητικός ἔχω οὐσία οὐδέ οὐδέ οὐσία , ἀλλά ἐπέκεινα , καθάπερ φημί , ὁ εἰμί καί οὐσία ὑπάρχω · οὗτος γάρ οὔτε ὁ ἐν ἐγώ εἰμί αὐτός , ἐν ὁ νοητός τόπος βασιλεύω λέγω , οὖον ὁ ἐν ἐν ἀγαθός μόνος , ἀλλά καί ἐγώ ὑπό ὁ νοητός τάσσω , οὔτε ὁ εἶδος ὁ ἀγαθός , ὅς εἰμί ὁ Δίκαιος καί ὁ καλός σύστοιχος . διττός γάρ εἰμί ὁ εἶδος , καί μόνος ὁ μέν ὁ ὕπαρξις ὁ εἰδοποιέω ἀφορίζω , ὁ δέ ὁ τελείωσις , ὁ μέν ὁ οὐσία γένος καί αὐτός καί ἕτερος καί ζῷον δέ καί ἵππος καί ἄνθρωπος καί πᾶς ὅτι τοιοῦτος εἶδος ὕπαρξις εἰμί ἀφοριστικός καί ὑπόκειμαι , ὁ δέ ὁ ἀγαθός καί ὁ καλός καί ὁ Δίκαιος καί εἰμί τίς ἀρετή εἶδος , ὁμοίως δέ καί ὁ ὁ ὑγεία καί ἰσχύς καί πᾶς ὅτι τοιοῦτος , τελειωτικός ὁ ὑπόστασις εἰμί . καί ὁ μέν ὁ οὐσία πᾶς ἡγέομαι , ὁ δέ ὁ ἀγαθός · πᾶς γάρ ὁ εἰμί οὐσία ἀνάγκη Ι μετέχω , ὡς αὐτός φημί , καί πᾶς ὁ σωστικός τις καί τέλειος ποιέω ἢ φυλάσσω ἀγαθός ὑπάρχω , ὡς καί οὗτος δοκέω ὁ Σωκράτης [ X 608e ] . δύο δέ οὗτος ἡγέομαι , ὁ μέν ὁ υπαρκτικός εἶδος , ὁ δέ ὁ τελειωτικός , ἀνάγκη ἕτερος ὑπό ἕτερος εἰμί , λέγω δή ὁ ἀγαθός ὁ ὁ τελειότητα ὁ συστοιχία λαγχάνω ὑπό ὁ οὐσία ὁ ὁ υπαρκτικός αἴτιος , εἴπερ εἰμί εἰμί ὁ ἀγαθός καί τίς εἰμί . ἢ γάρ ὁ οὐσία αὐτός εἰμί ἢ ἕτερος παρά ὁ οὐσία , ὅς γένος δείκνυμι ὁ εἰμί ὁ Ἐλεάτης ξένος . καί εἰμί μέν ὁ οὐσία αὐτός , ἄτοπος · οὖον γάρ αὐτός ὁ εἰμί καί ὁ εὕω εἰμί · εἰμί δέ ἕτερος τίς ὁ οὐσία , ἀνάγκη μετέχω αὐτός ὁ οὐσία · ἐκεῖνος γάρ πᾶς γένος ὁ εἶδος . εἰμί δέ ὁ γένος πρέσβυς ὁ εἶδος , οὐ εἄν εἰμί οὗτος ὁ ἀγαθός βασιλεύω ὁ νοητός , ἀλλά ἐκεῖνος , ὑπό ὅς καί οὗτος τάσσω καί εἶδος ἅπας , ὁ εἰμί , ὅσπερ εἰμί , καί ὁ ἄλλος γένος ὁ εἰμί ἡγεμονέω . ὅταν ἄρα ὁ ἀγαθός βασιλεύω λέγω ὁ νοητός ἐκ ὁ περί ὁ ἥλιος ἀναλογία ὁρμάω , οὔτε ὁ ἐν ἐγώ ἔοικα ἀγαθός λέγω , ὅς γε εἰμί ἐν ἐγώ , ἀλλά οὐ ἐν ἐκεῖνος , οὔτε ὁ ὁ καλός καί ὁ Δίκαιος σύστοιχος , ὅς γε εἰμί ἄλλος μετειλ́ηχομαι καί τίς εἰμί , ἀλλά οὐ ἁπλόος εἰμί . καίτοι γε , ὥσπερ φημί ,, ἄρχω μέν ὡς ὁ ἐν ἐγώ ἀγαθός ζητέω καί γάρ οὗτος εἰμί ὁ πρᾶγμα παρέχω ὁ ζητέω , εἴτε ἡδονά αὐτός λεκτέος εἰμί εἴτε νόος ἢ φρόνησις ) , προïών οεʹ ἐκεῖνος ὁ ὡς εἶδος ἀγαθός Χωρὶς εἰμί ὡς ὁ Δίκαιος μνήμη ἀξιόω , καί μέχρι γε τις ὡς πέρα ὁ εἴωθα οὐδείς ἀπομαντεύομαι χράω ὁ λόγος · τέλος δέ εἶπον αὐτός ὁ οὐσία εἰμί ὁ γιγνώσκω αἴτιος , ἐπέκεινα εἰμί οὐσία αὐτός καί ὁ εἰμί παντελῶς , ὑπερθέω γίγνομαι δῆλος καί ὁ ὡς εἶδος ἀγαθός . δοκέω τοίνυν ἐγώ τρόπος τις ὁ ἐπαναβασμός χράω ὁ περί ὁ ἀγαθός λόγος δαιμόνιον , τρισσός λαμβάνω ἀγαθός , ὅς οὐδέ εἄν γίγνομαι πλείων , ὁ μέν ἀμέθεκτος καί ὑπερούσιος , ὁ δέ οὐσιώδης ἀμέθεκτος , ὁ δέ μεθεκτός τοιοῦτος γάρ ὁ ἐν ἐγώ , οὐσιώδης δέ ὁ εἰδητικός , ὑπερούσιος δέ ὁ οὐσία ἐπέκεινα εἴρω ) · εἰμί δέ βούλομαι , ὁ μέν ὡς ἕξις λαμβάνω ἐν ὑπόκειμαι εἰμί , ὁ δέ ὡς οὐσία καί ὡς μέρος οὐσία , οἶος εἶδος , ὁ <δὲ> μήτε ὡς ὡς μήτε μέρος . καίτοι γε δοκέω εἄν ἑκάτερος ἐπάγω ὁ πρῶτος ὁ ἀγαθός , ὁ μέν , ὅταν λέγω ὁ ἀγαθός ἕξις [ p . 509a ] , ὁ δέ , ὅταν εἷς τίς ποιέω καί αὐτός ὁ νοητός , ἰδέα ὁ ἀγαθός λέγω καί ἔτι νοητός λέγω καί γνωστός καί ἐκεῖνος , καθάπερ καί ὁ ἥλιος εἶμι τίς ὁ ὁρατής καί ὅδε ὁ κόσμος μέρος . ἀλλά οὗτος μέν ὅπως λέγω μικρός ὕστερος εἰμί καταφανής , ἡνίκα εἄν ἐξεργάζομαι ὁ περί ὁ ἀγαθός ἐκεῖνος καί ὁ ἥλιος ἀναλογία . νυνί δέ ἀναλαμβάνω ὁ ῥῆσις πρῶτος , ἐν ὅς ὁ τε ἐν ἐγώ ἀγαθός ἄρχω σκοπέω καί ἐπί οὗτος ὁ ἐν ὁ εἶδος , ἔπειτα προστίθημι ἐκ τρίτος , ὅσος ἐπί ἄλλος τίς πρό οὗτος μεθίστημι ὁ θεωρία . εἶπον γάρ ὅτι ὁ ὁ ἀγαθός ἰδέα μάθημα ὁ μέγας εἰμί , ὅς καί ὁ Δίκαιος καί καί προσχράομαι χρήσιμος καί ὠφέλιμος ἀποτελέω , καί ὅτι αὐτός οὐ ἱκανῶς οἶδα , καί οὗτος εἴρω κοινός καί ὁ ἐν ἐγώ ἀγαθός καί ὁ ἐν ὁ εἶδος καί ὁ ὑπονοέω πρό πᾶς εἰμί ὁ νοητός ἰδέα γάρ ὁ ἀγαθός καί ὁ μετέχω εἰμί εἶδος καί ὁ νοητός , ὅς εἰμί χωριστός , καί ὁ προ ὁ νοητός , εἴπερ ὁ ὁ ἰδέα ὄνομα δηλόω ἀεί ] ὁ πρό πᾶς ἱδρύω ἐφετός ) — οὗτος δέ οὖν εἴρω ἐπάγω , ὅτι ὁ ἀγαθός ἕ μέν φρόνησις ὁ κομψός λέγω , ἕ δέ ἡδονά . ὅς καί ὁ ἀκροατής ὡς γνώριμος συγχωρέω καί ἀξιόω γιγνώσκω ὁ ὁ Σωκράτης περί οὗτος κρίσις · ὁ δέ ὅτι μέν οὐ εἰμί ὁ ἀγαθός φρόνησις οὐδέ αὖος ἡδονή , συντέμνω δείκνυμι . ἐρωτάω γάρ , φημί , ὁ οὗτος διορίζω , εἰμί πᾶς φρόνησις ὁ ἀγαθός , οἶος καί ὁ ὁ ξύλινος σκευαστής καί ὁ ὁ ἄλλος , οὐ ἀξιόω , ἀλλά προστίθημι ὁ ὁ ἀγαθός φρόνησις ἀγαθός εἰμί , γέλοιος τίς πάσχω , ἐν ὁ ὅρος ὁ ζητέω ὁ ξητουμενω αὐτός παραλαμβάνω . καί αὖθις ὁ ἡδονά ἀγα - θον τίθημι ἀναγκάζω ὁμολογέω ἡδονά εἰμί τις κακός περιάγω εἰς ὁ λέγω εἰμί τις κακός ὁ ἀγαθός · οὗτος δέ ἀδύνατος , τίς ποτός δεῖ εἰμί , οὐκέτι εἶπον αὐτός · ἶδος γάρ πᾶς ἀνακινέω ὁ ἐν ὁ Φίληβος λόγος , ἐκ ὅς εἶμι ἐν ὁ μικτός ὁ ἀγαθός ἐν ἐκεῖνος . οὗτος δέ οὖν ὅτι περί ὁ ἐν ἐγώ ἀγαθός ὁ ζήτησις ποιέω , πᾶς γνώριμος · καί δή καί αὐτός διδάσκω ἐπάγω , Γάγαι , ὅτι Δίκαιος μέν καί καλός πολύς εἄν αἱρέω καί ὁ δοκέω κτάομαι , ἀγαθός δέ οὐδείς ἀρκέω ὁ δοκέω κτάομαι , ἀλλά ὁ ὄν|τα ζητέω . ἐκ γάρ οὗτος δῆλος , ὅτι ὁ ἀγαθός ὁ κτητός ζητέω , καί οὖον ὁ χωριστός εἰμί ἐγώ · οὖον γάρ ἐκεῖνος κτάομαι , ἀλλά ὁ ἐν ἐγώ , ὅς καί ἀπομαντεύομαι πᾶς Ψυχή φημί πράσσω ἅπας ὁ κτῆσις αὐτός χάρις [ p . 505e ] . καί μέχρι οὗτος προέρχομαι ὁ περί ὁ ἐν ἐγώ ἀγαθός λόγος , κτητός αὐτός καί ἑκτός καλέω . μετά δέ οὗτος ὁ ἀγαθός , διορίζω ὁ περί αὐτός αὐτός ὡς μείζων εἰμί ὁ πρόκειμαι , ὁ Γλαύκων κινέω ὅπως εἄν ἐνδείκνυμι τίς ὁ ὁ εἰμί ἀγαθός , ὁρμάω μέν , ὡς καί αὐτός φημί [ p . 506e ] , οὐ ὅτι εἰμί εἶπον ὁ ἁπλόος ἀγαθός , ἀπό ὅς καί ὁ ἐν ἐγώ , ἀλλά τίς ὁ ἔοικα αὐτός . καί γάρ οὖον ὁ ἐν ἐγώ διά ὁ εἰκών ὁρμάω ποιέω σαφής , ἀλλά ὁ ἁπλόος , δηλόω εἶπον · ἀλλά , εἰμί μακάριος , αὐτός μέν τίς ποτέω εἰμί ὁ ἀγαθός ἐάω ὁ νῦν εἰμί · πλέω γάρ ἐγώ φαίνω ἢ κατά ὁ πάρειμι ὁρμή ἐφικνέομαι ὁ γε δοκέω ἐγώ νῦν . ἀπό ὅς ἐκεῖνος συλλογίζομαι ἄν τις , ὅτι ἄν ἐκ εἰκών τίς δοκέω λέγω περί ὁ ἀγαθός ἄν παραγυμνόω τίς ὁ ἀπόρρητος , ἀλλά οὖον παντάπασι ὅλος ἐκφαίνω ὁ περί αὐτός ἀλήθεια . καί ἴσως οὗτος γε διά ὁ Θρασύμαχος καί ὁ Κλειτοφῶν , οὐ ἄξιος ἐν σοφιστής ὁ μυστικός ἐκφαίνω . διό καί ἑξῆς εἶπον ὑπερούσιος εἰμί ὁ ἀγαθός , ὁ Γλαύκων δαιμόνιος εἰμί φημί ὁ ὑπερβολή ἐπιπλήσσω , γελοῖος εἶπον ἀποφαίνω . εἶτα ὡς κενεμβατέω πρός ὁ θέα ὁ πᾶς ἐπέκεινα πάλιν πολύς φημί παραλείπω ἔκω εἰμί ὁ ἑαυτοῦ δοκέω καί μόνος ὁ περί ὁ ἥλιος ἀναλογία γύμνωσις · εἰμί δέ εἰμί ὁ ἀκροατής ὁ τοιόσδε λόγος προσφερής , πολύς εἄν καί εἰμί θεολογικός ἐγώ πληρόω περί αὐτός λόγος . ἀλλά οὖν , ὅσπερ λέγω , ἀπό ὁ ἐν ἐγώ ἀγαθός , περί ὅς καί ζητέω ὁ φρόνησις αὐτός λέγω ἢ ἡδονή , εἰς αὐτός ὁ ἀγαθός μεθίστημι ὁ ζήτησις ( οὐδέ γάρ ὁ τίς ἀγαθός ἄνευ ὁ ἁπλόος ἀγαθός γιγνώσκω δυνατός ) καί ὁ εἰκών ἄρχω ὁ κατά ὁ ἥλιος πρῶτος μέν παρακελεύομαι ὁ ἀκροατής παραφυλάσσω , μή κίβδηλος πωλέω ὁ λόγος ὁ τόκος [ p . 507a ] , ὁ μέν ἥλιος τόκος ἀποκαλέω , ὁ δέ κιβδηλία ἀπό ὁ ἐν νόμισμα τόκος μετάγω , ενδεικνυδιος δέ ὁ οὐδέ οὗτος πάρεργον ἀκούω ὁ ἐν παιδιά μοῖρα λέγω , ὡς ἄρα ἐπισφαλής εἰμί τρόπος διδασκαλία ὁ διά ὁ ἀναλογία . δέος γάρ μή κατά ἄλλος τίς ὁ πρᾶγμα μεταθέω καί οὖον κατά ὅσος ὁ ἀναλογία παραλαμβάνω , σοφίζω ὁ ἀπόδειξις . οἶος καί ἐν τουφωτός εἰμί λέγω αὐτός ὁ ἀγαθός ὁ ἥλιος ἀναλογέω , ὅς φάος εἰμί αἴτιος , ὡς ἐκεῖνος ὁ ἀλήθεια , λαμβάνω τις ὁ ἥλιος οὐκέτι μόνος αἴτιος φάος , ἀλλά ὅς κινέω εἰμί , καί ζητέω καί ἐπί ὁ ἀγαθός ὁ ὁμοῖος . οὖον γάρ ἔτι φυλάσσω ὁ ὁ ἥλιος λόγος ὁ οὗτος δράω · οὖον γάρ ὅς αἴτης ὁ ἥλιος , λαμβάνω κατά ὁ ἀναλογία , ἀλλά ὅς αἴτιος μόνος . ἐπεί καί ἀδύνατος εἰμί ὁ ἀγαθός τίς λαμβάνω κατά πᾶς ὅμοιος · πᾶς γάρ ὁ μετά ἐκεῖνος προσλαμβάνω τίς χείρων ἐκεῖνος γίγνομαι , ὁ μέν νόησις , ὡς νόος , ὁ δέ κίνησις , ὡς ψυχή , ὁ δέ γένεσις , ὡς σῶμα . ἄν ἐν νόος οὖν λαμβάνω ὁ πρῶτος νόος , ὡς ὁ ἀγαθός ἀνάλογος , ἰδέ μόνος ἐκεῖνος κατά ὅς ὁ ἀγαθός ἔοικα , μή κατά ὅς κενόω χωρίζω , κἀν ἐν Ψυχή ἄν ἐν σῶμα . δεῖ γάρ εἰμί ὁ ἀναλογέω ὁ ἀγαθός , μετά ὁ ὁμοιότης μέντοι καί ὁ ἀνομοιότης ἴχον · ὁ δέ ἀναλογία καί ὁ λόγος οὐ κατά ὁ ἀνόμοιος λαμβάνω πᾶς , ἀλλά αὐτός ἐναντίος κατά ὁ ὅμοιος . οὗτος δέ οὖν ὁ εὐλάβεια ἀξιόω εὐλαβέομαι ὁ κοινωνός ὁ περί ὁ ἀγαθός λόγος , καί ἤδη μέντοι ὁ λόγος ἄρχω καί διορίζω ἐθέλω , ὡς ἄλλος μέν ὁ νοητός εἰμί εἶδος , ἄλλος δέ ὁ αἰσθητής , ὁ ] διαμνημονεύω ὁ τε αὐτόκαλον καί ὁ αὐτοαγαθός , οὗτος μέν ὡς εἶδος ὁ πολύς καλός τίθημι καί ἀγαθός διορίζω δέ οὕτως · καί ὁ μέν ὁράω φημί , νοέω δέ οὖον , ὁ δέ ἰδέα νοέω μέν , ὁράω δέ οὖον [ p . 507b ] . καί μέχρι οὗτος δῆλος εἰμί εἰς ὁ ἰδέα ἐγώ ἀναπέμπω καί ὁ καθόλου ὁ πρό ὁ πολύς , ἐν οἶς εἴωθα ὁ πραγματεία ἔχω ὁ Σωκράτης , αὐτός ὁ καλός καί αὐτός ὁ ἀγαθός ὁρίζω καί ὁ πολύς ἀγαθός ἢ καλός ἀναχωρέω . καί εἰμί μηδείς ἄλλος προστίθημι , οὐ εἄν ἔγωγε συμβουλεύω ὁ Πλάτων φίλος ἄλλος τίς νοέω ὁ ἄγω ἤ οὗτος δή ὁ ὁ εἶδος αἴτιος καί πρῶτος ἐν ὁ τελειωτικός ὁ εἰμί εἶδος , ὑπό ὅς καί ὁ καλός καί πᾶς εἶδος ἀρετή , ὡς ποῦ καί μικρός πρότερος εἶπον . ἐπεί δέ ὁ ἀναλογία ἅπτω ὁ περί ὁ ἥλιος καί ὁ ὄψις καί ὁ φάος θαυοραω ] μαστός ὅπως ὅς μέν ἰδέα πᾶς νοητός εἰμί , ὁ αὐτοκαλός | ὁ αὐτοαγαθός ὁ αὐτοδίκαιον , καί οὖον οὗτος μόνος , ἀλλά καί ὁ ὁ πρᾶξις καταλάμπω φημί ὑπό ὁ ἀγαθός , οὗτος δέ ὁ τελειότης καί ὁ ὕπαρξις ἐνδίδωμι ὁ νοητός πᾶς , ὡς καί ὁ οὐσία καί ὁ τελειότητα αἴτιος καί αὐτός οὗτος ἐπέκεινα εἰμί , σκοπέω ἀξιόω , μήποτε ὁ μέν εἰδητικός ἀγαθός ὁμοῦ ὁ καλός μνήμη ἀξιόω , ὡς εἶδος εἷς τίς τελεσιουργός , ἵνα λαμβάνω ὁ εἶδος πᾶς πρό ὁ πολύς εἰμί ὁ νοητός πρό ὁ ὁρατής , ἀναβαίνω δέ ἐπί αὐτός ὁ πρῶτος ὁ ὅλος αἴτιος ἐντεῦθεν , ὅς δή ἀγαθός μέν ὄνομα ὁ ἀγαθός προσεῖπον οὐ ἔχω πᾶς γάρ ἀγαθός σεμνός καί πᾶς ὁ ἀγαθός ἐφίημι πιστεύω · ὅς δέ πᾶς ἐφίημι , οὗτος πᾶς αἴτιος ) , εὐλαβέομαι δέ μή πῇ ἄρα τοιόσδε τίς ὁ πρῶτος ὑπολαμβάνω , οἷος ὁ ἐν ὁ ἰδέα ἀγαθός ὁ τελειότης μόνος αἴτιος ἕκαστος , ὁ μέν ἀρχή δείκνυμι αὐτός καί ἐπιστήμη καί ἀλήθεια ἐπέκεινα , καθάπερ ὄψις καί φάος ὁ ἥλιος , εἰς δέ ὁ πρόσω προέρχομαι καί ὁ νοέω πρωτουργός αἴτιος καί ὑπερούσιος , ὡς ὁ ἥλιος ὑπέρ γένεσις · καί οὗτος δή ὁ ἐν ὁ εἶδος ἀγαθός καί ὁ καλός μέντοι καί ὁ νοητός ὅλος οὐσία ἀγαθός αἴτιος ὁ πρῶτος ἀποφαίνω . ἵνα δέ μή παρατρέχω ὁ διά ὁ ἀναλογία διδασκαλία , δασκαλίαν , σκοπέω πῶς φημί ὁ μέν ἀγαθός ὁ ἥλιος ἀναλογέω · κατά ἄλλος μέν οὐδείς ( λέγω δέ οὖον καθόσον σῶμα ἔχω καί τόπος σωματικός , οὖον καθόσον κινητός ) , κατά εἷς δέ μόνος ὁ αἴτιος εἰμί φωτού , διά ὅς ὁ ὁράω πᾶς ὁρατής · καί αὖος ὁ ἀλήθεια ὁ τοιοῦτος φάος , οὐ καθόσον διαστατός ἤ ἀνάκλασις ἔχω παντοῖος , ἀλλά μόνος καθόσον αἴτιος παρέχω ὁ ὁρατός ὁ ὁράω καί ὁ ὁράω ὁ ὁράω , ὡς ὁ ἀλήθεια ὁ μέν νοητός ὁ νοέω , ὁ δέ νοέω ὁ νοέω · ὁ δέ ὁράω ὁ νοέω , οὐ ὡς ἐν τόπος εἰμί καί κινέω , ἀλλά ὡς ὁράω μόνος . δεῖ γάρ ὡς εἶπον ἐν ὁ ἀναλογία ὅς ὅμοιος βλέπω ἕκαστος ὁ λαμβάνω ἐν ὁ αὐτός λόγος , ἀλλά οὐ ὅς ἀνόμοιος καί ὁ αὐτός εἰμί λόγος ὁ λαμβάνω ἐκτός . οὗτος δέ οὕτως λαμβάνω δείκνυμι δηλονότι ἀγαθός ἐπέκεινα νόος καί ἐπιστήμη , ὡς ὁ ἥλιος ὁ αἰσθητής καί τωπ́ων μάλιστα ὁ ὄψις . καί διά οὗτος ἄρα ὁ λαμβάνω φαίνω οὐδέ ἐν ἐγώ ὁ ἀγαθός ὁ ἐπιστήμη καί ὁ φρόνησις αὐτός , εἴπερ μηδέ ἐν ὁ ἄλλος ὁ ἁπλόος ἀγαθός ὁ ἐπιστήμη . δείκνυμι δέ καί ὁ ἀλήθεια ἐπέκεινα εἰμί , ὡς ὁ ἥλιος ὁ φάος · οὗτος δέ ἕπω ἀγαθός ἄδεκτος ἀλήθεια εἰμί . ὁ γάρ ὑπέρ ἀλήθεια οὔτε εἰμί ἀληθής οὔτε ἄλλος τίς ὁ πᾶς ὑπάρχω ἀληθής δυνατός , ὥστε εἴπερ Ἵστιν , μή εἰμί δέ ἀληθής , εἰμί εἄν οὐ ἀληθής εἰμί . οὗτος δέ ἀδύνατος · ὁ γάρ οὐ εἰμί εἰμί μετά ὁ εἰμί εἰμί εἰμί φημί Πλάτων . οὐ Ἵστιν δέ ἀληθής εἰμί ὁ ἀγαθός , ἐπεί γεννάω ὁ ἀλήθεια , ὅς δέ γεννάω , οὗτος παντελῶς ἄδεκτος εἰμί · πᾶς δέ ἀήθης εἰμί μετέχω ἀήθεια ἀναγκαῖος . δείκνυμι δέ καί ὁ εἰμί ἐπέκεινα εἰμί . εἰμί γάρ ὁ μέν εἰμί ἀληθής εἰμί εἰμί , ὁ δέ ἀγαθός ὁ ἀλήθεια ὑφίστημι ὁ εἰμί εἰμί κρατύς , καθάΙπερ ὁ ὁρατής διά ὁ φάος αὐτός σεμνός ὁ φάος , κρατύς ὁ ἀγαθός ὁ εἰμί . ὅτι δέ ὁ ὁράω διά ὁ φάος ἀνάλογος λαμβάνω ὁ εἰμί , δηλόω σαφῶς · εἶπον γάρ · ὀφθαλμός , εἰμί δέ ἐγώ , ὅταν τις αὐτός μή ἐπί ἐκεῖνος τρέπω , ὅς ὁ χρώς ἡμερινός φάος ἐπέχω , ἀμβλυώσσω , ὅταν δέ ὅς ὁ ἥλιος καταλάμπω , σαφῶς ὁράω [ p . 508cd ] — αὐτός οὖν ἐπί ὁ ὁρατής διαιρέω , χρώς φάος ὀφθαλμός ἥλιος , ἐπήωεγκεν ὁ ἀνάλογος καί ἐπί νοέω λέγω · οὗτος καί ὁ ὄμμα ὁ Ψυχή , ᾡ δή νοέω , ὅταν μέν τρέπω τις ὅς ὁ εἰμί καί ὁ ἀλήθεια λάμπω , νοέω καί γιγνώσκω , ὅταν δέ εἰς ὁ ὁ σκότος κεράννυμι , ὁ γίγνομαι καί ἀπόλλυμι , δοξάζω δοξάζω τε καί ἀμβλυώσσω . ὁ οὖν χροιά ὁ εἰμί ἀνάλογος λαμβάνω , ὁ δέ φάος ὁ ἀλήδειαν , ὁ δέ ἥλιος ὁ ἀγαθός , ὡς ὁ ὄμμα ὁ νόος · ἐκ ὅς δῆλος , ὅτι ὁ εἰμί μετά ὁ ἀγαθός καί ὁ ἀλήθεια , ὡς ὁ χρώς μετά ὁ φάος καί ὁ ἥλιος · ἐπέκεινα ἄρα ὁ εἰμί ὁ ἀγαθός . οὖον γάρ τίς ὁ εἰμί , ἀλλά ὁ εἰμί αὐτός λάμπω εἶπον ὁ ἀλήθεια , καθάπερ ὁ φάος ὁ χροιά . εἰμί οὖν ὑπέρ ὁ εἰμί ἀγαθός ἐκ ἀνάγκη , καί ὑπέρ οὐσία αν εἰμί . οὗτος δέ αὐτός διά ὁ ἀναλογία ἀνύω ἔτι μείζων προστίθημι , ὅτι ὁ νοητός αἴτιος ὁ ἀγαθός , οὖον ὁ νοέω μόνος αἴτιος αὐτός εἰμί , ἀλλά καί ὁ οὐσία , ὡς ὁ ἥλιος ὁ ὁράω οὖον ὁ ὁράω μόνος , ἀλλά καί ὁ γένεσις καί τροφή καί αὔξη · καί ὡς αὐτός οὖον γένεσις , οὕτως ὁ ἀγαθός οὐ οὐσία . οὗτος γάρ ἐναργής δείκνυμι ἕπω ὁ ἀναλογία , καί ὡς ὑπερούσιος ὁ ἀγαθός · ἀπό ὅς ἐκεῖνος λοιπός δῆλος , ὡς οὐ εἰμί Ι οὗτος ὁ ἀγαθός ὁ ἐν ὁ εἶδος αὐτός . οὗτος μέν γάρ ὑπερούσιος , ἐκεῖνος δέ εἷς τίς ὁ εἶδος εἰμί πάντως ὑπό οὐσία ἀνάγω · γένος γάρ ὁ οὐσία πᾶς ὁ εἶδος · καί οὗτος μέν ουσιωιοιος εἰμί ὁ εἰμί , ἐκεῖνος δέ τελειωτικός μόνος ὁ αὐτός . καί γάρ ἐφίστημι , τίς καλέω γιγνώσκω , οἶς φημί οὖον ὁ γιγνώσκω μόνος , ἀλλά καί ὁ οὐσία αἴτιος εἰμί τἀγαθόν [ p . 509b ] . εἰμί μέν δή ὁ μετά ὁ νοητός αὐτός λέγω λαμβάνω , οἷος ὁ διανοητής , γελοῖος . οὗτος γάρ οὖον ὁ ἀγαθός μόνος ἐπέκεινα εἰμί , ἀλλά καί πᾶς ὁ νοητός , καθάπερ ὁ αἰσθητός ὁ εἰκαστής · ὁ γάρ αὐτός ὁ νοητός πρός ὁ διανοητός λόγος καή πρός ὁ εἰκαστής ὁ αἰσθητής . τίς οὖν ἔτι φημί ὁ ἀγαθός προτίμησις ἀπονέμω , εἰμί καί πᾶς ὁπάρχει ὁ νοητός αἴτιος εἰμί ὁ ὁ διανοητής οὐσία ; εἰμί δή μή ὁ διανοητός λέγω ἵημι ὁ γιγνώσκω καί παρά ὁ ἀγαθός δέχομαι ὁ οὐσία , ὑπόλοιπος αὐτός ὁ νοητός ὁ εἰμί εἰμί λέγω . οὖον γάρ ποῦ ὁ αἰσθητής · οὗτος γάρ οὔτε γνωστός φίλος αὐτός καλέω , ἀλλά δοξαστής · καί οὐδείς διαφέρω ὁ ὁράω , ὅς ὁ ἥλιος ὁ γένεσις αἴτιος · καί ὅλως ἀναίνομαι ὁ ἵημι οὗτος καί ὁ οὐσία . εἰμί οὖν ὁ γνγνωσκομένων προüπάρχει τἀγαθόν , καί οὖον τις γε οὗτος , ἀλλά πᾶς οὗτος γάρ δηλόω λέγω καθόλου [ p . 509b ] καί ὁ γιγνώσκω τοίνυν ὁ μή μόνος ὁ γιγνώσκω παρέχω , ἀλλά καί ὁ οὐσία ) , πρόδηλος ὡς ἄρα καί ὁ νοητός οὐσία αἴτιος εἰμί ἀγαθός ὑπερούσιος εἄν εἰμί διαφερονιος . καί οὐ ἐκεῖνος μόνος , ἀλλά καί ὁ ἀλήθεια · καί γάρ οὗτος καταλάμπω εἶπον ὁ γιγνώσκω πᾶς , καθάπερ ὁ ὁράω ὁ ὁ ἥλιος φάος · καί ἔοικα ἔλλαμψις εἰμί ὁ υπερούσιος ὁ ὅλος ἀρχή , διά ὅς καί ὁ νοητός ὑπάρχω μετουσία τις ἐκεῖνος καί ὁ νοέω , ἑνοποιός εἰμί οὗτος αὐτός τε κατά ἑαυτοῦ καί πρός ἀλλήλων . διό καί λέγω προξενέω ὁ μέν ὁ νοέω , ὁ δέ ὁ νοέω · ἄνευ γάρ δόσις καί κοινός τις δεσμός συνάπτω οὗτος ἀδύνατος , ὡς ὁ μέν νοητός ὅλως γίγνομαι , ὁ δέ νοητικός . ὅσπερ οὖν ὁ φάος καί ὁ ὁρατός ποιέω λάμπω καί ὁ ὁρατικός , Τίκα , συνάπτω δέ ἄμφω διά ὁμοιότης , ἑκάτερος προστίθημι ὁ ἔνειμι μείζων φάος , κατά αὐτός δή καί ὁ νοέω ὑπό ὁ ἀλήθεια ἑνίζω καί ὁ νοέω ἀλλήλων συμφύω · καί ὁ μέν νοέω , ὁ δέ νοέω , γίγνομαι ἑκάτερος ἀγαθοειδής , καί ἐφαρμόζω ἕτερος ἕτερος . ἵνα οὖν μή μακρολογέω , φανερός ἐκ οὗτος , ὅτι κατά Πλάτων τἀγαθόν εἰμί ὑπέρ ὁ ὁ νοητός οὐσία καί εἰμί ὑπερούσιος . σαφῶς γάρ εἶπον [ p . 509b ] · οὐ εἰμί ἐκεῖνος , ἀλλά ἐπέκεινα οὐσία καί ὁ εἰμί καί τίμιος οὗτος εἰμί , καίτοι καί γνωστός εἰμί φημί αὐτός , πᾶς ὁ γιγνώσκω ὁ γιγνώσκω αἴτιος εἰμί καί μάθημα ἴσχω . καί γάρ οὗτος λέγω σαφῶς καί ἐπί αὐτός ὁ διαλεκτικός ἀνάγω · καί ὥσπερ ὁ ἥλιος ὁράω φημί , ὁ ὁράω αἴτιος εἰμί ὁ ὁράω καί ὁ ὁράω ὁ ὁράω , οὗτος καί Ι περί ὁ ἀγαθός ἰδέα ἀξιόω ὁ ἀκροατής ὡς γιγνώσκω διανοέομαι , κρατύς δέ ἀλήθεια καί ἐπιστήμη . καί γάρ ὅτι μέν δοξαστός οὐ εἰμί , συνοράω ῥᾴδιος · δοξαστός γάρ αὐτός τίθημι πᾶς ὁ πῇ μέν εἰμί , πῇ δέ μή εἰμί . ὅτι δέ οὐδέ ἐπιστητός , καί οὗτος δῆλος · εἰμί γάρ ἀπό αἴτιος γνωστός ὁ ἐπιστητός , ὅς μή εἰμί αἰτία , οὗτος οὐ ἐπιστητός . εἰμί δέ καί ὑπέρ ἀλήθεια εἰμί , οὐ εἄν εἰμί γνωστός οὕτως ὡς ὁ νοητός ὁ διά ὁ ἀλήθεια γνωστός ὁ νοέω . μόνος ἄρα γνωστός ὁ ἔνθεος προσβολή ὁ ὁ νόος ἀγαθός , ὅς αὖος τός αὐγή καλέω ὁ Ψυχή , ὅς ἀνακλίνω , φημί [ III 540a ] , ἐκεῖνος δεῖ προσβάλλω διά ὁ ἀφαίρεσις ὁ μετά αὐτός πᾶς . καί γάρ οὗτος σαφῶς εἶπον αὐτός , ὅτι ἀφαιρέω δεῖ ὁ ἀγαθός ἰδέα ἀπό πᾶς , καί οὕτως ἐπί αὐτός ἀνακλίνω ὁ ὁ Ψυχή αὐγή , εἴπερ μέλλω τις ὁράω αὐτός κατά ἀετής . ὥστε δῆλος ἐκ οὗτος , καί ποῖος γνῶσις γνωστός οὐ εἰμί τἀγαθόν , καί πῶς γνωστός καί μάθημα ἔσχατος , καί τίς ὁ ἐσχάρα μάθησις , καί τίς σνντελεῖ πρός ὁ ἐκεῖνος θέα ὁ ὁ διαλεκτική ὁδός ἐπί αὐτός διά ὁ ἀφαίρεσις ἀνάγω ὁ ψυχικός νόος . ἀλλά ἐπεί ὁ ἥλιος ποιέω μνήμη ὡς ὁρατής , καλῶς εἄν ἔχω περί οὗτος πρῶτος εἶπον , πῶς οὐ ἴσις γένεσις , εἴπερ πᾶς ὁ ὁρατός γενητός . εἰμί γάρ οὗτος ὀφθήκαὶ καί γένεσις εἰμί καί ὑπέρ γένεσις , τίς κωλύω , φημί , καί ἀγαθός οὐσία τε ἵημι καί ὑπερούσιος ; μήποτε οὖν ἐνταῦθα ὁ περί ὁ ἀναλογία ἐγώ προδιαιρέω μνημονεύω kairqow , ἐν ὅς λέγω δήω μή μεταβαίνω ἐπί ἄημι ἰδιότης ὁ ὁ λόγος ἔχω , ἀλλά ἐμμένω χρή ὁ ἐκ ἀρχή , κατά ὅς ὁ ἀναλογία θεωρέω . καί γάρ ἐν οὗτος , ὅταν ὁ ἥλιος ὑπέρ γένεσις τίθημι ὁ ὁ φωτίζω αὐτός γένεσις λέγω , οὐκέτι ἡγέομαι αὐτός οὐδέ αἴτιος , ἀλλά ἕπω ποιέω . ἐπισκοπέω δέ ὁ γένεσις ὁ ὁ ὑπό αὐτός φmιζομἐνων ἀγένητος αὐτός παντελῶς εὑρίσκω . μόνος γάρ γάρ ὁ ἐν ὁ κόσμος πᾶς εἰμί εἰμί ἄγω σῶμα , προσλαμβάνω Ουέν οὐδέ γίγνομαι οὐδέ ἀποβάλλω τίς ἀπό αὐτός . πᾶς δέ ὁ ἄλλος , ὅσος φωτίζω , δέχομαι παρά φάος φάος ἄλλοτε ἄλλος παρά αὐτός διά ὁ περί ὁ κέντρον ὁ οἰκέω κύησις ὁ ἡλιακός σφαῖρα , ἄλλοτε ἄλλος ἀκτίς κατά κύκλος εἰς τε ὁ ἐν οὐρανός διαπέμπω καί εἰς ὁ ὑπό σελήνη , γένεσις τε ἴσχω , καθόσον φωτίζω , καί φθορά · καθάπερ καί ὁ σελήνη φθίσις τε δέχομαι καί αὐξάνω ὁ φάος . κατά αὐτός ἄρα ὁ φωτίζω ἀγένητος εἰμί παντελῶς ὁ ἥλιος · κατά δέ οὗτος ἀπεικάζω πρός τἀγαθόν , οὖον κατά ὅσος σῶμα εἰμί · κατά γάρ οὗτος ἀνόμοιος πρός ἐκεῖνος ὁ ἀναλογία διά ὁμοιότης λόγος συνίστημι . λαμβάνω οὖν ἀπό οὗτος , ὅτι θεῖος συνοράω ὁ Πλάτων , ὡς ἄρα ἔνειμι καί ἐν ὁ γενητός ἀγένητος εἰμί καθάπερ ὁ μεριστός ἀμερής , καί κατά οὗτος δή ὁ ἀγένητος ὁ ἥλιος βασιλεύω ὁ ὁρατής . ἐπεί καθόσον σῶμα καί καθόσον κινητός , ὁ βασιλεύω εἰμί , οὖον ὁ βασιλεύω · ἄγω γάρ ὑπό ὁ αὐτός περίοδος , Ι καί ὁ περίοδος αὐτός δύο ἔχω τάξις ὁ φρόνιμος κύκλησις . εἶτα κἀν οὗτος συγχωρέω , κατά ἄλλος τις γένεσις ὁ ἥλιος γενητός , οὐκέτι ἀληθής ὁ καί ἀγαθός κατά ἄλλος σημαίνω οὐσία ὑπάρχω οὐσία . ὁ μέν γάρ γένεσις ὑπολείπω τίς καί ἕτερος σημαίνω , σάω πᾶς προσήκω , ὁ δέ καί ὁ εἰμί οὐδείς · ἐν γάρ εἰμί μόνος ὁ ὁ νοητός πᾶς ὑπάρχω , ὅς καί εἰμί καί εἰμί εἰμί φημί . οὗτος δέ ὑπεριδρύω ἀγαθός ποῖος εἄν ἔχω λοιπός οὐσία , κατά ὅς οὐσία εἰμί καί οὐ ὑπερούσιος μόνος ; πᾶς γάρ οὐσία εἰμί εἰμί ἐκ ἀνάγκη , ἀγαθός δέ οὐ μόνος ὁ οὐσία εἶπον ὁ Σωκράτης ἐπέκεινα , ἀλλά καί ὁ εἰμί . οὐ ἄρα δεῖ φαίνω ὁ ἀγαθός εἰμί , ὅσπερ ἐπέκεινα ὁ εἰμί εἰμί , καί διά οὗτος οὐδή εἰμί χρή λέγω αὐτός · πάλιν γάρ ὁ μή εἰμί κοινός εἰμί πρός ἄλλος , ὅς ὁ μή εἰμί οἰκέω . ἄμφω τοίνυν λεκτέος , ὡς οὐτάω εἰμί οὔτε μή εἰμί . ὅς καί ἄλλος ἀναπείθω ἄγνωστος αὐτός λέγω καί ἄρρητος πᾶς ἢ εἰμί ἢ μή εἰμί , οὐδέ ὁ Πλάτων , ὁπόταν αὐτός γνωστός προσαγορεύω καί μάθημα τελευταῖος καί πᾶς ὅτι τοιοῦτος , ἀφίημι ἐγώ ἀορισταίνω νέος καί οὗτος γνωστός ὑπολαμβάνω , ὡς ὁ εἰμί καί ὅς εἰμί ὁ οὐσία αἴτιος . οὗτος μέν ἄγαρ γνωστός καί κατά ὁ ὁ ἐπιστήμη τρόπος ὅς αὐτός διά-ὁρίζω ὁ ἀκριβῶς , κατά ὅς ὁ ἐκ ὑπόθεσις ἐπιστήμη ἀτιμάζω καί εἷς φημί ὁ εἰμί εἰμί ἐπιστήμη ὑπάρχω . λέγω δέ οὑτωσί περί οὗτος , ὅς ἔχω διάνοια ἐκδιδάσκω , ὡς ὁ μέν ἄλλος ἐπιστήμη δοκουισος εἰμί ποιέω ὁ ἀρχή ὑπόθεσις , μόνος δέ διαλεκτικός ἐπί αὐτός ὁρμάω ὁ ἀρχή ἀναιρέω ὁ ὑπόθεσις , ἴωσις εἄν εὑρίσκω ὁ μή οὕτως εἰμί ἀρχή ὡς ὑπόθεσις , ἀλλά εἰμί ἀνυπόθετος . τοιοῦτος δέ ἀρχή ὁ εἶμι , εἰς ὅς πᾶς ὁ ὁ γνωστός ὑπόστασις τελευτάω . οὐκοῦν ἀπό οὗτος δῆλος , ὡς ἄρα ὁ διαλεκτικός θριγκός ὁ ἐπιστήμη εἰμί δοκέω ἀποκαλέω καί εἰμί ἐπιστήμη ὁρίζω ἐκ ἀνυπόθετος φημί ἀρχή ὁρμάω πᾶς σκοπέω , ὡς ἔχω φύσις , ὅτι ποτός εἰμί ἕκαστος . εἰμί μέν οὖν καί ὁ ἀγαθός θεάομαι , τίς ἰδιότης ἔχω καί πῇ διΐστημι ὁ ἄλλος , ἐκ ἀρχή ἀποθετέον σκοπέω , καί οὗτος τάχα εἄν εἰμί τις ἐπιστήμη καί ὁ ἀγαθός , τίς ποτός εἰμί εἰμί ἢ οὐ Ἵστιν . εἰμί δέ ἀρχή οὗτος πᾶς , ἀρχή δέ οὐ εἰμί λαμβάνω ἀρχή , τίς μανή καί Τόνιου λέγω εἰμί τις ἐπιστήμη ; πᾶς μέν ἐπιστητός ἀπό ἀρχή ἀνυπόθετος καταληπτός εἰμί , ὅσπερ εἰμί κύριος ἐπιστητός , ὁ δέ ἀγαθός μή εἰμί ἐκ ἀρχή ἀνυπόθετος καταληπτός , ὁ μηδέ ὅστις οὖν ἴχειν ὅλως ἀρχή · ὥστε εἰμί οὗτος εἰμί ὁ ἐπιστήμη ὅρος , οὐδαμῶς ἐπιστητός ὁ ἀγαθός . ἕπω δέ οὗτος μηδέ εἰμί αὐτός παντελῶς πάλιν εἰμί , σαφής ὁ Πλάτων ἐπιστήμη μέν ἐπί ὁ εἰμί τάσσω , πίστις δέ ἐπί ὁ δοκέω κοῦντί πως εἰμί καί αἰσθητός , διάνοια δέ ἐπί ὁ διανοητός , καί εἰκασία ἐπί ὁ ἕκαστος · καί νόησις μέν ἐπί ὁ νοητός καί διανοητός καί ἕκαστος ] , δόξα δέ ἐπί ὁ αἰσθητός καί ἕκαστος . καί οὐ ἐν οὗτος Ι μόνος , ἀλλά καί ἐν Τίμαιος [ p . 37b ] λέγω , ὅτι ὅσπερ οὐσία πρός γένεσις , οὗτος πρός πίστις ἀλήθεια , καί λόγος μέν ὁ ἀνέλεγκτος ὁ εἰμί , λόγος δέ εικοτολογικός ὁ γενητός ἀποδίδωμι , ὡς εἄν ὁ ἐπιστήμη ὁ εἰμί εἰμί καταθέω . εἰμί οὖν ὁ εἰμί ἐπιστητός , ὁ δέ ἀγαθός οὐ ἐπιστητός , ὁ ἄρα ἀγαθός οὐ εἰμί εἰμί · ὅσπερ καί αὐτός λέγω , οὐσία αὐτός λέγω ἐπέκεινα καί ὁ εἰμί . μή σύ δοκέω καί διά οὗτος ἀφανής ὑπερούσιος αὐτός λέγω , ἀλλά οὐ καί ὅς διορίζω περί ὁ ἀληθής ἐπιστήμη ὁ αὐτός συμβαίνω , ὅς ἐκ ὁ πρός ὁ ἥλιος ἀναλογία συνάγω , ὡς ὑπέρ γένεσις ἐκεῖνος , ὑπέρ οὐσία ὁ ἀγαθός ἀποφαίνω ; ὁ δύο τοίνυν ἕτερος , ὁ ἐπιστήμη εἴρω εἰμί ὁ ἐκ ὁ ἀνυπόθετος δείκνυμι ἀρχή ( καί οὐ εἰμί ὁ ἀγαθός ἐπιστήμη ) ἤ καί αὐτός ἀρχή εἰμί μηκέτι ἀπό ἀρχή εἰμί γνῶσις , καί οὕτως εἰμί καί πρό ὁ διαλεκτική ἄλλος ἐπιστήμη ζητέω . εἰμί δέ αὐτός ὁ διαλεκτικός οὖον μόνος οἶδα ἄλλος φημί ἀπό ὁ ἀνυπόθετος † μόνος ἀρχή , ἀλλά καί αὐτός ὁ ἀρχή , δῆλος μέν , ὡς οὐ εἄν ἀπό ἀρχή γιγνώσκω καί οὗτος , ὥσπερ ὁ ἀπό αὐτός . λείπω δέ ἀπό ὁ μετά αὐτός εἄν ὑπάρχω αὐτός ὁ γνῶσις , καί δῆλος ὡς δείκνυμι ἐκεῖνος μηδείς εἰμί ὁ μετά οὗτος , ἢ ὡς ἐκ τεκμήριον οὗτος συλλογίζομαι περί ἐκεῖνος . ἀλλά εἰμί μέν οὕτως , χειρόνως γιγνώσκω ὁ ἀρχή ὁ εἰμί ἢ ὁ εἰμί · οὗτος μέν γάρ ἀπό αἴτιος , ἐκεῖνος δέ ἐκ ὁ ἀπό αὐτός . οὗτος δέ οὐ ἐπιστημονικός · καί γάρ αὐτός Ι δοκέω κεῖ ὁ ἐπιστήμη εἰμί γνῶσις ὁ ὁ αἴτιος λογισμός δείδω , ὡς ἐν Μένων διά-ὁρίζω [ p . 98a ] . ὥστε καί κατά οὗτος ὁ ὅρος οὐ ἐπιστητός τἀγαθόν , ὅς μή δυνατός ἀπό αἴτιος γιγνώσκω . ἄν ὡς ἐκ τεκμήριον δέ γιγνώσκω , πάλιν οὐ ἐπιστητός · οὖον γάρ αἰτία αὐτός καί τεκμήριον . εἰμί δέ κατά ἀφαίρεσις ὁ γνῶσις ὁ ἀγαθός , μόνος εἄν οὕτως ὁ Σωκράτης συμφωνέω , ἄξιος καθάπερ ἐν μάχομαι διέξειμι περί ὁ ἀγαθός διελέγχω ὡς ἄρα οὐ εἰμί εἶμι τίς ὁ ἄλλος [ VII 534c ] · οὖον γάρ ἄλλος τίς οὗτος πλήν ὁ ἀφαίρεσις . οὗτος δέ αὖος πάλιν δείκνυμι αὐτός μή εἰμί ἐπιστητός . ὁ γάρ ἐπιστητός οὖον τίς οὐ Ἵστιν , ἀλλά τίς ἴσις , γνωστός ὑπάρχω διά ὁ ἐπιστήμη . οὖον μόνος ἄρα εἰμί ὁ ἐπιστήμη καί ὁ ἀλήθεια ὁ ἀγαθός ἐπέκεινα , ἀλλά καί ὁ ἐπιστητός , καί οὔτε ἐπιστήμη οὔτε ἐπιστrμὸν οὔτε ὁ οὗτος ἀλλήλων συνάπτω ἀλήθεια . γνωστός δέ ὅμως τρόπος ἕτερος διά ὁ ἀφαίρεσις ὁ ἄλλος ἀπό αὐτός καί ὁ ἐλέγχω , οἶς δείκνυμι αὐτός μηδείς ὑπάρχω ἐκεῖνος , ὥσπερ αὐτός ὑπομιμνῄσκω διά ὁ ἀναλογία , ὡς οὐ εἰμί ἐπίσημος οὐ οὐ ἀλήθεια οὐ Ἵστιν οὐσία καί εἰμί . καί εἰμί βούλομαι οὗτος ὡς ἀρχή χράω ὁ ἕπομαι σκοπέω , εὑρίσκω εἄν μήτε αὐτός ἐκεῖνος μήτε ἕτερος , εἰμί μή Ἵστιν εἰμί , μή κινέω μή ἵστημι , μή σχῆμα ἔχω μή ἀριθμός , μή ὅμοιος μή ἀνόμοιος , μή ἴσος μή ἄνισος , μή χρόνος μετέχω . ὁ δή πᾶς καί ὁ Παρμενίδης ἐν ὁ πρῶτος συνάγω ὁ ὑπόθεσις καί συνάγω ἐπιφέρω [ p . 142a ] , ὡς ἄρα οὐ εἰμί ἐπιστήμη ὁ εἷς οὐδέ δόξα · καί γάρ γένεσις ἐπέκεινα Ι καί οὐσία · ὅλως δέ οὗτος σαλεύω ἕπω ὁ λοιπάς ὁ μή κενολογέω ἐθέλω . οὐ ἄρα οὗτος μόνος μόνος ἔχω ὁ Σωκρατικός λόγος , ὅτι οὐ ἐπιστητός ὁ ἀγαθός , δλλὰ καί ὅπως ἄλλως γνωστός ἀπτώς λόγος διά ὁ ἐλέγχω καί ὁ ἀφαίρεσις . καί εἴπερ μή καταγιγνώσκω ὁ Γλαύκων ὡς γελοῖος ἀποκρίνω πρός ὁ ὁ υπερούσιος διά ὁ ἀναλογία ὑπόμνησις , ἀκούω εἄν αὐτός περί ἐκεῖνος κατατείνω τοιοῦτος , οἷος ὁ Παρμενίδης εἰς ὁ εἶμι ἀναπέμπω . ἀλλά γάρ εἶδον ὁ ἀκροατής ἐκτείνω οὔπω πρός οὗτος ὁ νόος ἱκανός , πολύς ὁ αὐτός δοκέω φημί παρίημι [ p . 509c ] καί παρίημι · εἰμί δέ οὗτος μετά ὁ ἀφαίρεσις ὁ οὐσία καί ὁ λοιπάς συναφαιρέω . ὥστε καί εἰμί τίς προστίθημι ἕλκω ἀπό ὁ μετά ὁ ἀγαθός ἐκεῖνος , ὁ ὄνομα μή θαυμάζω · ὁ γάρ συνήθης ὁ ἀκροατής ἀναγκάζω φέρω ἐπί αὐτός ὁ ἀήθης ἄδεκτος εἰμί . οὔτε οὖν μέρος οὐσία ἐκεῖνος δεῖ λέγω πρό οὐσία εἰμί , οὔτε εἶδος εἷς τίς ὁ εἶδος · ὁ μέν γάρ ὡς εἶδος ἀγαθός οὕτως ἔχω πρός ὁ νοητός οὐσία , ὡς ὁ ἐν ἐγώ πρός ὁ ἡμέτερος · ὑφίστημι γάρ ὁ μέν οὐσία ὁ οὐσία , ὁ νοητός ὁ ἡμέτερος , ὁ δέ ἀγαθός ἐκεῖνος ὁ ἐν ἐγώ . ὥστε ὁ νοητός οὐσία ἐκεῖνος καταδεής , ὡς ὁ ἐν ἐγώ ὁ ἡμέτερος , καί οὐσιώδης ἀγαθός ὁ ὡς εἶδος καί οὐσία μέν τις , ἀγαθός δέ ἁπλόος ὁ πᾶς αἴτιος ὁ οὐσιώδης ἀγαθός ὁ τελειωτικός ὁ οὐσία . ὥστε ὥστε τἀγαθόν , ὅσπερ ὁ Σωκράτης ἐξυμνέω νῦν , οὐσία εἰμί καί ὁ εἰμί κρατύς , ἕτερος εἰμί πᾶς τε εἰμί σός ἄλλος καί ὁ ὁ οὐσία ἀγαθός . ὁ δέ δή μέρος ὁ οὐσία πᾶς ἀτελής εἰμί ὁ οὐσία , ὅς εἰμί μέρος , οὐ εἄν εἰμί ὁ ὡς ἀληθής ἀγαθός · οὗτος γάρ εἰμί , ὅς ἕνεκα πᾶς · πᾶς δέ μέρος οὐ ὅς ἕνεκα εἰμί , ἀλλά ἕνεκα ὁ . ὁ γάρ ὅλος ἕνεκα ὁ μέρος , ὡς καί αὐτός πού φημί Πλάτων · μέρος μήv ὅλος ἕνεκα καί οὐ ὅλος μέρος [ legg . X 903c ] . εἰμί οὖν ἀγαθός οὐ εἰμί ἕνεκα ὁ , πᾶς δέ μέρος ἕνεκα ὁ , ἀγαθός οὐδείς εἄν εἰμί μέρος , ὥστε οὔτε ὁ νοητός κόσμος μέρος οὔτε ἄλλος τις . καί πάλιν ἐκ οὗτος δῆλος , ὅπως ὁ κοινός ἔννοια ὁ ὅς ἕνεκα ἀλέγω σός πάωτα ὁ ἀγαθός εἰμί καί ὁ ὅς πᾶς ἐφίημι ὁ ὑπέρ οὐσία ἀπομαντεύομαι . ὁ γάρ οὐσιώδης ἀγαθός ἕνεκα ὁ οὐσία εἰμί , ἐκεῖνος ἕνεκα καί ὑφίστημι καί ζητέω , ὡς εἰς ὁ ἐκεῖνος τελέω συντελέω , ἵνα ἔχω κατά φύσις καί ὁ ἵημι αὐτός μή εἰμί ἀτελής . μόνος οὖν ἐκεῖνος τἀγαθόν , εἰς ὅς καί ὁπόστασις ἀναρτάω πᾶς καί τελειότης , ὅς ἕνεκα πᾶς εἰμί , ἕνεκα δέ οὐδείς αὐτός , οὔτε τις εἰμί ὡς ὁ εἰδητικός ἀγαθός , ὅστε ἄλλος ἐφίημι , ὡς ὁ οὐσία πᾶς εἰμί ἐφίημι ὁ ἀγαθός , καί ἵνα ὁ καί ἵνα τέλειος ὁ . καί οὗτος εἰμί ἄρα ὁ πᾶς βασιλεύω καί νοητός καί αἰσθητής , εἰς ὅς καί ὁ Πλάτων ἐγώ ἐν ἐπιστολή [ II 312e ] ἀνάγω εἶπον · περί ὁ πᾶς βασιλεύς πᾶς εἰμί καί ἐκεῖνος ἕνεκα πᾶς , καί ἐκεῖνος αἴτιος πᾶς ὅς καλός . γάρ ἐκεῖ σνντομαω , οὗτος ἐν οὗτος διά πλείων διδάσκω · ἀλλά μήv ἐκεῖ περί ὁ πρῶτος θεός οὗτος φθέγγομαι · ὁ ἄρα ἀγαθός εἰμί ὁ πρῶτος κατά Πλάτων θεός . περί ὁ EN τις ΟΔ ὁ πολιτεία σπήλαιον . εἰμί τίς δεῖ καί ἐγώ φαίνω περί ὁ σπήλαιον καί ὁ ἐξω ὁ σπήλαιον πᾶς καί ὅς πρός ὁ πρᾶγμα αὐτός ὁμοιότης , λέγω πρῶτος , ὅπως δρύοψ αὐτός ἐν ὁ κατατομή ὁ γραμμή ὁ πᾶς . καί γάρ ἐά ἀπεικάζω ὁ μέν εἴδομαι ὁ σπήλαιον ὁ δοξαστός , ὁ δέ ἔξω ὁ γνωστός . διό καί ἐπί ὅς διαίρεσις συμπληρόω αὐτός ἐν ὁ ἕκτος ὁ εἰκών οὗτος πλάσσω εὐθύς ἄρχω ὁ ἕβδομος , καί ἐπί ὁ εἰκών πάλιν λαμβάνω ὁ προλέγω διαίρεσις , ὁ γνῶσις συνδιαιρέω καί ἐπί ὅς εἰμί ὁ γνῶσις , ὡς αὐτός εἶπον · καί μεταξύ ποῦ οὗτος ἀπεικάζω ἑπομένως οὗτος παρακελεύομαι ὁ ἔμπροσθεν εἴρω , ὅσπερ εἰμί ὁ τέσσαρες τμῆμα ὁ πᾶς ἀναλαμβάνω οὖν ἐκεῖνος διά βραχύς , ὅς ὁμολογέω ἀποδείκνυμι ὁ εἰκών πᾶς . ὁ μέν οὖν ἀπό εἷς πρόοδος ὁ εἰμί συνεχής καί ἑνόω εἰμί ἐνδείκνυμι βούλομαι γραμμή εἷς ὁ συνέχεια οὗτος ἀπεικάζω , διά ὁμοιότης καί ἀλληλουχία ὁ δύο ἀπό ὁ πρῶτος ἀεί πρόειμι , κενός δέ οὐδείς ὁ εἰμί διείργω . οὐδέ γάρ εἰμί οὗτος θεμιτός , ἀγαθός πᾶς παράγω καί εἰς ἑαυτοῦ πάλιν ἐπιστρέφω . δεῖ γοῦν ὁμοιόω ὁ γεννάω ὁ γένεσις · εἷς οὖν ἐκεῖνος εἰμί συνεχής ὁ γένεσις ἀναγκαῖος εἰμί · συγγενής γάρ ὁ εἷς ὁ συνεχής . οὗτος δέ αἴτιος ὁ συνεχής ὁ ὁμοιότης ὁ ἕπω τμῆμα πρός ὁ ἡγέομαι · οὗτος δέ εἰμί πρός ὁ εἷς ὁμολογέω ἅπας · ὁ γάρ ὁμοιότης ἑνότης τίς εἰμί . εἷς μέν οὖν γραμμή διά οὗτος λαμβάνω , τέμνω δέ δίχα οὗτος , οὐ εἰς ἴσος μέρος τέμνω , ἀλλά εἰς ἄνισος , δύο δέ ὅμως . καί γάρ ἐν Φίληβος [ p . 16cd ] ὁ ὁ εἰμί σκοπέω παρακελεύομαι μετά ὁ εἷς σκοπέω ὁ δύο , εἰμί πως εἰμί , εἰμί δέ μή , ὁ σύνεγγυς ὁ δυάς ἀριθμός . ὁ δέ οὖν εἰς ἄνισος τομή ὁ πᾶς αὐτός ὁ ἄξιος ἐνδείκνυμι ὁ τέμνω , ὁ κατά ὁ συνεχής ἀνισότης ὁ κατά ὁ ὕπαρξις ἀνισότης εἰκών τίθημι . οὗτος δέ ὁ ἄνισος δύο τμῆμα ἑκάτερος ἀνάλογος τέμνω ὁ ἐκ ἀρχή γραμμή , ὁ ἀναλογία πάλιν οὗτος ἐναργής δηλόω ὁ διά ταὐτότης ὁ δύο ἀπό ὁ πρότερος ὕφεσις . λόγος γάρ εἰμί ὁ ἀναλογία ταὐτότης καί δεσμός ὁ καλός , ὡς ἐν Τίμαιος [ p . 31c ] μανθάνω , καί Ζεύς κρίσις , ὡς ἐν Νόμος [ VI 757b ] ἀκούω . ὡς οὖν ὁ κόσμος οὗτος δημιουργέω <κατὰ> ὁ ἀναλογία , πᾶς φίλιος ἄλυτος πρός ἀλλήλων λαμβάνω , οὗτος καί ὁ πᾶς προέρχομαι συνδέω διά οὗτος καί ὁμολογέω ἀλλήλων . τέσσαρες δέ ὁ εἷς γραμμή ἀναφαίνω αὐτός τμῆμα ὁ μέν δύο ὁ ὁ μίγνυμι αὐτός τμῆμα συμπληρόω ὁ νοέω γένος γένος τίθημι , ὁ δέ δύο ὁ ὁ μικρός ὁ ὁράω γένος . δεῖ γάρ ὁ νοέω ὁ μίγνυμι ἀποδίδωμι , κρατύς τε εἰμί καί περιέχω ἕτερος , ὁ δέ ὁράω ὁ μικρός · περιέχω γάρ ἐν ἐκεῖνος Ι κατά αἴτιος . μικρός δέ ὁ περιέχω πανταχοῦ ὁ περιέχω , εἴτε κατά οὐσία εἴτε κατά δύναμις εἴτε κατά ἐνέργεια λαμβάνω ὁ περιοχή , ὥσπερ καί ἐπί ὁ συνεχής καί ἐπί ὁ διαιρέω ὁράω πᾶς . ὁ μέν οὖν ἐκ ἀρχή ἄνισος δύο τμῆμα ὁ γραμμή νοέω εἰμί γένος ὁ μίγνυμι , ὁράω δέ ἕτερος ὁ ἱλάσκομαι . οὗτος δέ ἑξῆς φημί ἀπό ὁ πρός ἐγώ πρῶτος ὡς γνώριμος ἄρχω ὁ ὁράω γένος ὁ μέν γάρ ἕτερος ὁ τμῆμα εἰκών , ὁ δέ λοιπός πᾶς ἀπό ὅς ὁ εἰκών . ὁ δέ αὖος εἰκών δηλόω δύναμαι καί ἄγαλμα ἄγαλμα ζωγράφημα καί πᾶς ὅτι τοιοῦτος , αὐτός διορίζω , τίς ἵημι βούλομαι ὁ εἰκών , καί ὅς ὁ ἀπό ὁ φωτίζω ἀποτελέω ἐν φημίζω , ὁ τε σκιά φημί εἰκών καλέω καί ὁ ἔμφασις ὁ τε ἐν ὕδωρ καί ὁ ἐν ὁ ἄλλος ἐνόπrροις . καί δή καί διορίζω , τίς πρός δεῖ οὗτος ὑπάρχω ὁ εἴσοπτρον , πυκνότης φημί καί λειότης καί φανότης · ὁ μιν γάρ πυκνότης δήω , ἵνα μή ὁ πόρος ἐμπίπτω ὁ ἔμφασις ἀπόλλυμι ὁ εἷς ἐκ πολύς γίγνομαι ὁ ἀπόρροια εἴδωλον · ὁ δέ λειότης , ἵνα μή ὁ ἐξοχή καί εἰσοχή ὁ τραχύτης ἀνωμαλία αἰτία γίγνομαι ὁ συνίστημι · ὁ δέ φανότης , ἵνα ὁ εἴδωλον ἀμυδρός ἔχω ὁ ἰδέα ὅμως ὁράω · καί γάρ ὁ ἐν ὁ ἀήρ φαίνω διά ὁ θυρίς καταλάμπω ξύσμα Χωρὶς φάος ἀόρατος εἰμί , ἀμαυρός ἔχω ὁ ἑαυτοῦ σύστασις . ἐκ δή τοῦτος συλλογιστέος ἐγώ , καί ὅτι κατά Πλάτων ὁ ἔμφασις οποστασις εἰμί εἴδωλον τις δαιμόνιος μηχανή δημιουργέω , καθάπερ αὐτός ἐν ὁ σοφιστής [ p . 266b ] διδάσκω . καί γάρ ὁ σκιά , ὅς ὁ εἴδωλον συζυγέω φημί , τοιοῦτος ἔχω φύσις · καί γάρ οὗτος σῶμα εἰμί καί σχῆμα εἰκών , καί πάμπολυς ἔχω πρός ὁ ἀπό ὅς ἐκπίπτω συμπάθεια , ὡς δηλόω καί ὅσος μάγος τέχνη πρός τε ὁ εἴδωλον δράω ἐπαγγέλλω καί ὁ σκιά . καί τίς λέγω ὁ ἐκεῖνος δύναμις ; ὁ καί ὁ ἄλογος ἤδη ζῷον ὑπάρχω πρό λόγος πᾶς ἐνεργέω . ὁ γάρ ὕαινα , φημί , ὁ ὁ κύων ἐν ὕψος κάθημαι πατέω σκιά καταβάλλω καί θοίνη ποιέω ὁ κύω · καί γυνή καθαίρω , φημί Ἀριστοτέλης [ π . ἐνυπν . 2 . 459b 27 ] , εἰς ἔνοπτρον ὁράω αἱματόω ὁ τε ἔνοπτρον καί ὁ ἐμφαίνω εἴδωλον . ὅτι δέ ὑπόστασις εἰμί καί ὁ εἴδωλον κατά Πλάτων , καί ἐκ ὁ ἀναλογία οἴομαι δῆλος · οὗτος γάρ ἔχω ὁ εἰκαστής πρός ὁ ὁρατής φημί , ὡς ὁ διανοητός πρός ὁ νοητός · οὗτος δέ εἰκότως καί εἶδος τις καί εἰμί · καί ὁ εἰκαστής ἄρα ὁ ὁρατής εἴδωλον εἰμί φύσις ἔχω τις καί οὐσία ἀμῶς ἐν οἶς εἰμί . ἀλλά οὗτος μέν καί διά πλείων γιγνώσκω ὁ Πλάτων φίλος δυνατός . τοιοῦτος δέ ἄρα ὁ εἰκαστής εἰμί ὁ ἕτερος γένος οἷος ὁρίζω ὁ ὁράω ἀκούω . ἐκεῖνος γάρ εἰμί πᾶς , ὅς οὗτος ιοικω , ὁ τε περί ἐγώ ζῷον καί ὁ φυτευτός καί ὁ σκευαστός ὅλος γένος . ὥστε δῆλος ἐκ οὗτος εἰμί ὁ ἐπιβλέπω δυναιμενω , ὅτι ἐν ἐν ὁ σπήλαιον ὁ ὁρατός ἀνάλογος εἰμί πᾶς , ὅσος τε περί ὁ δεσμώτης ζῷον καί ὁ σκεῦος πᾶς ὅσος φέρω παώτης ὁ πάρειμι , καί ὅσος περί αὐτός ἐκεῖνος φυτευτός , σῶμα εἰμί καί διά οὗτος ὁ ὁρατής γένος . διαιρέω γάρ οἴομαι πᾶς εἰς τε ὁ σκευαστός καί ὁ φυσικός , ὅς δή φυτευτός εἶπον . ὁ δέ ἀπό οὗτος σκιά καί ὁ εἴδωλον ὁ ἐν ὁ ἔνοπτρον φαντάζω κοινῶς εἰκών προσάγω εἰς ὁ ὁ τέταρτος τμῆμα τάσσω μοῖρα . μεταβαίνω βαίνω δέ ἐπί ὁ μίγνυμι τμῆμα ὁ γραμμή , ὅς δή ὁ νοέω γένος ἐσθίω , ὁ μέν ὁρίζω ἐν οὗτος δύο , ὁ δέ φύσις πρότερος , διανοητός μέν ὁ δύο ὅς δή ὁ τότε μιμέομαι , ὁ ὁρατός δήπουθεν , ὅς εἰμί ὁ εἰκαστής μιμητός καί εἰκών , αὐτός αὐτός δέ ἐκεῖνος ἐκεῖνος μιμέομαι — οὗτος οὖν ὁ ἐν ὁ ὁ μικρός τμῆμα διαίρεσις μιμέομαι εἰκών χράω ἐκ ὑποεέσεών τίνω ὁρμάω , καί οὗτος ὡς ἀρχή ὁμολογέω ὁ ἕπομαι ζητέω ἀναγκάζω σκοπέω ὁ ψυχή . ὁ γάρ διανόημα ὁ ὁρατός μιμητής , κύκλος μέν ὁ γράφω δηλαδή ὁ ἐν γεωμετρία καί τρίγωνος , ἀριθμός δέ ὁ ἐν ὁ ὁρατός ὁ ὑπό ὁ ἀριθμητικός δωρέω , καί ἐπί ὁ ἄλλος ἅπας ὁ αὐτός τρόπος . οὗτος δή ὁ ὁρατός μιμέομαι πρότερος ὑπό ὁ Μίτα οὗτος , ὁ εἰκαστής λέγω , μιμητός δί αὐτός ὁ διανοητής εἰμί . διανοητός μέν οὖν οὗτος εἰμί ὡς φημί ) , νοητός δέ εἰλικρινής ὁ πρότερος , ὅς δή ὁ διανοητής ὑπέρτερος ὄζω νόος ἐπισκοπέω καί οὗτος οὐ ἐπί τελευτή πορεύω , οἷος ἐκ ὑπόθεσις τίνω ἐπί συμπέρασμα , ὁ ὑπόθεσις ἀναπόδεικτος κεῖμαι , ἀλλά ἀπό ὁ ἀρχή ἐπί ἄλλος ἀνωτέρω κεῖμαι ἀρχή , ἠώς εἄν ἐπί ὁ ἀναπόδεικτος ἀνατρέχω καί ἀνυπόθετος ἀρχή , οὖον κατά ὑπόθεσις οὗτος εἰμί , ἀλλά κατά ἀλήθεια ὁ πᾶς ἀρχή , εἰμί οὐδείς ἐπέκεινα νοέω θέμις , μηδείς μέν ὑπόκειμαι , αὐτός δέ ὁ ἄλλος ὑπόκειμαι . ὁ μέν γάρ σημεῖον , εἰμί καί ἀρχή ὁ ἐν γεωμετρία πᾶς εἰμί , ἀλλά καί ἐκ ὁ κοινός ἀνάπτω πᾶς ἀρχή καί ὑπόκειμαι ἐκεῖνος . τις οὖν ἀρχή καί μονή καί οὖον πᾶς ὡσαύτως , ἀριθμός μέν ἀρχή καί ὁ ἐν ἀριθμητικός πᾶς , ὑπόκειμαι δέ ὁ πᾶς ἀρχή . καί ἐπαναβασμός οὗτος χράω δυνατός ὁ ἐπί ἐκεῖνος ἀνέρχομαι ὁ ὁ πᾶς ἀρχή . ποῖος δή λέγω ὁ πᾶς ἢ ὁ νοέω πᾶς ; οὗτος γάρ εἰμί ἕτερος τμῆμα ὁ ὁπωσοῦν εἰμί , ὥσπερ ἕτερος ὁ ὁράω γένος . καί οὗτος μέν ἐπί ὁ ἥλιος ὁ ἄνοδος ὁ βασιλεύς ὁ ὁράω , ἐκεῖνος δέ ἐπί ἀγαθός ὁ νοέω πᾶς βασιλεύω , ὅς ὁ οὐσία εἴρω πρότερος αὐτός παρέχω , αὐτός καί οὐσία εἰμί ἐπέκεινα καί εἰμί . οὗτος μέν τοίνυν ὑπέμνημαι ὁ ζητέω ἕνεκα ὁ ὁμοιότης , ὅς ὁ κατά ὁ σπήλαιον εἰκών ἐνδείκνυμι πειράζω . οὗτος δέ ἄρχω ἐν προοίμιον ὁ ἕβδομος σκοπέω τίς φημί · ἀπεικάζω ὁ ἡμέτερος φύσις , αὐτός δήπου ὁ ἀνθρώπινος ζωή , | οὖον κατά ὅσος εἰμί οὐσία καί δύναμις λαγχάνω τοῖος ἢ τοῖος , ἀλλά παιδεία τε περί καί ἀπαιδευσία . ὁ μέν γάρ οὐσία ἐγώ ἐν ὁ ἔνατος [ p . 588d ] Πλάτων ἀπεικάζω ζῷον συμμιγής λαγχάνω φύσις ἐκ τε ἄνθρωπος καί λέων καί θηρίον πολυκέφαλος τις , καί ὁ ἔξωθεν οἷος ἔλυτρον περίκειμαι πᾶς . ὁ δέ πάρειμι εἰκών πλάσσω τρόπος ἕτερος , δείκνυμι ἀπαίδευτος ζωή , ὁποῖος δή τις εἄν ἵημι , καί παιδεύω ὁ Μένω τμῆμα καί ὁ γνῶσις αὐτός ἕπομαι . καί ὁ μέν σπήλαιον ἀπεικάζω πᾶς ὁ ὁράω γένος , ὁ πᾶς δίχα τέμνω , ὥσπερ ὁ γραμμή , ἐνταῦθα μείζων τίθημι , ὅσος ἀφομοιόω ὁ νοέω , πᾶς ὁ ἔξω τόπος , μικρός δέ , ὅσος ὁ ὁράω , πᾶς ὁ ἔνδον ὁ σπήλαιον τόπος · αὐτός δέ ὁ σπήλαιον ὁ μέν κατάγειος ὑπογράφω ( οὗτος γάρ ποῦ καί εἶπον · ἰδέ γάρ ἄνθρωπος ἐν κατάγειος σπηλαιώδης οἰκέω ) , ὁ δέ ἀνωτέρω τάσσω , καί ἐπί αὐτός τις μηχανάομαι ἄνοδος · μεταξύ γοῦν φημί ὁ τε δεσμώτης δήω νοέω ἐγώ καί ὁ πυρός ἐπάνω ὁδός , καί αὐτός ὁ πῦρ ἄνωθεν φωτίζω ὁ τε σκευοφόρος καί ὁ δεσμώτης , ὅπως καί ὁ δεσμώτης ἐκπίπτω ὁ σκιά κάτω καί ὅς φέρω ὁ πάρειμι σκεῦος . ὥστε εἰμί καί ἐν ὁ σπήλαιον τις ἄνοδος ἀπό ὁ χαμαίζηλος ζωή ἐπί ὁ ὑψηλός , καί ὁ σκιά ἢ ὁ δεσμώτης ἢ ὁ σκεῦος , ὁ δή καί ὁ ἀρχή εἰμί νομίζω ὁ δεσμώτης διά ἀπαιδευσία , ὁ πρῶτος εἰμί μοῖρα ὁ γραμμή | * * * * πρός ὁ ὁρατής , καί ὁ διανοητός πρός ὁ νοητός . οὗτος δέ πρῶτος ἅπας ἐγώ ἀνέρχομαι φαίνω , προστίθημι μεταξύ οὗτος τε καί ὁ εἰμί νοητός παρεμβάλλω ἄλλος τίς λεληθότως , καί ὕστερος αὐτός , τίς δή διά οὗτος ὁ μή πάρεργον ἀκούω ἐνδείκνυμι ἢ οὗτος ἐκεῖνος , ὁ ὁ διανοητής , ὅς ὁ γεωμετρία σκοπέω καί ὅς ὁ ἀριθμητικός , ὁ λόγος ἔχω ὁ Ψυχή , ὡς εἰκών εἰμί ὁ ὑπό οὗτος θεωρέω καί χρή ὁ διάνοια ἐν οὗτος γυμνάζω καί ἑαυτοῦ καθαίρω αὐτός προ - βάλλω ὁ ἐν αὐτός οὗτος λόγος , καί οὐ ἐν ὁ εἰκών , ἀλλά ἐν ἑαυτοῦ οὗτος θεάομαι συνεπτυγμένως εἰμί καί ἀμερῶς · ὁ δή καί ἀνελίσσω τοσοῦτος γεννάω πλῆθος θεώρημα . μετά δέ οὗτος φημί αὐτός ὁράω ἤδη ὁ ὅλος οὐρανός ἐν νύξ καί ὁ ἄστρον ὁ νοητός εἰμί ὁμοίωμα καί ὁ ἐν αὐτός φάος , κατά ὅς ἡλιοειδής πᾶς εἰμί , ὅπως εἄν καί ὁ οἰκεῖος οὐσία αὐτός νοέω καί ὁ θεότης αὐτός . ὡς γάρ οὗτος ἡλιοειδής διά ὁ ἀπό ἥλιος φάος , οὕτως ἐκεῖνος θεῖον πᾶς διά ὁ ἐκ ἀγαθός φάος . εἰμί δέ ὡς ὁ ὅλος οὐρανός δεῖ πρό ὁ ὁ ἥλιος θέα καί ὁ ἐν ὁ οὐρανός πᾶς ὁράω προσήκω καί ὁ ἄστρον , ὁ αὐτός τρόπος καί πρό πρό ἀγαθός ὁ νοητός σύμπας διάκοσμος καί ὁ ἐν αὐτός πᾶς , συλλογιστέος εἰμί ἐκ οὗτος ἐγώ , ὡς ἄρα δεῖ καί ἐν ὁ νοητός ὁ μέν εἰμί ὁ ὅλος σφαῖρα ἀνάλογος , ὁ δέ ὁ ἄστρον , ὅς ὅς ὁ σφαῖρα περιέχω , ὁ δέ ὁ ἐν αὐτός κύκλος · καί οὗτος Ι καθοράω ὁ ὁ νοητός τάξις ὁ ὑπέρ ψυχή καταδέω , ὁ μέν ολότητα ὁ σφαῖρα εἰκών ὑπολαμβάνω εἰμί ὁ ὡς ἀληθής ὑμνέω ολικός θεός , ὁ δέ κύκλος ὁ ολικός ἅμα καλέω καί μερικός , ὁ δέ ἄστρον ὁ μερικός ἰδίως προσαγορεύω , καί οὗτος πάλιν ὑποδιαιρέω ἀπό ὁ εἰκών ἀνάγω . καί γάρ καί Πλάτων οἶδα οὗτος ὁ τάξις , ὡς ἐν ἄλλος δείκνυμι , καί πλήρης οὗτος ὁ ὁ θεολόγος εἰμί ὑφήγησις . μετά δή ὁ οὗτος θεωρία καί ὁ πρός ὁ φάος διά οὗτος συνεθισμός τελευταῖος φημί δήω ἐν ὁ ὁρατός ὁ ἥλιος ὁράω οὕτως ὁράω ὁ γνωστός ὁ ἀγαθός ἰδέα . καί ὅτι μέν γνωστός καλέω εἴωθα ὁ νοητός , καί διά οὗτος εἰμί ὁ ῥῆσις γνώριμος , ὥστε καί ἡνίκα ὁ γιγνώσκω λέγω ὁ οὐσία παρέχω τἀγαθόν [ YI 509b ] , οὖον ὁ μετά ὁ παίστρα οὐσία λέγω , ἀλλά αὐτός ὁ ἄκρος ὁ εἰμί . εἰμί δέ οὗτος , καί οὐσία ὑμνέω ἐπέκεινα καί ὁ εἰμί αὐτός εἰμί ἐκβαίνω ὁ θεῖος οὐσία καί αὔτως ὑπερούσιος , ὡς πρό ὁ νοητός εἰμί οὐσία . ὅτι δέ καί πάνυ δαιμόνιος εἴρω τελευταῖος ἐν ὁ γνωτός ὁ ἀγαθός ἰδέα ὁράω καί μόγις καί γάρ οὗτος προστίθημι , δῆλος εἄν γίγνομαι νοέω , διότι ὁ εἰς ὁ νοητός ἀναβαίνω ἀπό ἐκεῖνος μόνος καί διά ἐκεῖνος συνάπτω πρός αὐτός δυνατός . ἐν ὁ γνωστός οὖν ὁράω ἀγαθός ἐν πρόθυρον αὐτός κεῖμαι · ὁ γάρ πρῶτος αὐτός μετέχω εἰμί ὁ νοητός , ὅς δή ὁ ὁράω αὐτός δύναμαι Άστι ἑαυτοῦ δείκνυμι , εἰμί θέμις εἶπον , οἷος ἄρα εἰμί ὁ νοητός ὁ νοητός ὁ ἐν αὐτός φάος αἴτιος . καί γάρ θεῖος εἰμί ὁ ἐν αὐτός φάος ἤ ὁ ἐν ὁ νοέω , ὁ νοητός , ὥσπερ καί ὁ ἐν ἄστρον ἤ ὅς ἐν ὁ ὄμμα ὁ ὁ ἄστρον θεάομαι . οὗτος δέ καί ὁ ἐν Φίληβος [ p . 65a ] Σωκράτης δύσληπτος εἰμί ὁ ἀγαθός καί μόγις , ὡς ἐν οὗτος εἶπον , ὁρατός φημί σύν τρεῖς χρή μόνος εὑρίσκω ὁ ἐν πρόθυρον αὐτός τάσσω καί εἰμί νοητός , ὁ ἀλήθεια ὅς καλλονή , ὁ συμμετρία · διαβιβάζω γάρ ἐγώ ἐπί αὐτός διά ὁ πρός αὐτός συγγένεια . καί εἶπον ἐγώ ἐν ὁ περί ὁ τρεῖς οὗτος μόνος βιβλίον , πῶς ἕκαστος ἀγαθός ἐκφαίνω καί τίς παρέχω ἄχρεια ὁ νοητός καί πῶς · ὁ γάρ εἰμί οὗτος τε παράγω καί διά οὗτος ἅπας ὁ νοητός πλάτος καταλάμπω . ὅς διά πλείων εἴρω ἐν ἄλλος οὖον σχολή διαμνημονεύω ἐν ὁ πρόκειμαι λόγος , ἀλλά ὁ φιλοθεάμων ὁ εἰμί ἀπό ἐκεῖνος ληπτέος ὁ περί οὗτος ἐγώ ὑπόνοια . ὁ αὐτός δέ οὖν τρόπος καί διά οὗτος ἀξιόω ὁ ῥῆμα τελευταῖος ὁράω ὁ ἀγαθός ἰδέα ἐν ὁ γνωστός , διότι ὁ γνωστός , ὅς δή ὁ νοητός εἰμί , ὑποβάθρα ὁ ἐκεῖνος θέα εἰμί . ἐν οὗτος οὖν ὁράω , καίτοι γε ἐπέκεινα ὁ νοητός πᾶς εἰμί , ὡς ἐν πρῶτος μετέχω καί δείκνυμι ὁ πᾶς ἐναργής , τίς ποτός εἰμί , ὅς μετέχω εἰμί μόνος γνωστός . ἐπί ἅπας δή ὁ ὁράω ἀγαθός χρή συλλογίζομαι παρακελεύομαι , πᾶς αὐτός καλός τε καί ὀρθός αἴτιος ὑπάρχω , ἐν μέν ὁ ὁρατός γεννάω ὁ φάος καί ὁ οὗτος κύριος , ἐν δέ ὁ νοητός † μόνος εἄν κύριος πᾶς ἀλήθεια παρέχω καί νόος . καί γάρ εἰμί ὁ ἥλιος γεννάω , καί ὅς ὁ ἥλιος ὁ γένεσις εἰμί αἴτιος , ἐκεῖνος πολύς πρότερος αἴτιος , καί εἰμί ὁ οὐσία εἰμί ὁ νοητός αἴτιος , καί ὅς οὗτος αἴτιος , μέγας αἴτιος εἄν ὑμνέω .