porphyrius.zetemata-codicis-vaticani 1.10
Editum B 1 . ιζ΄ . Vntie . Παρατηρεῖν δεῖ , ὡϲ , ὅταν ἐκ προϲώπου τινὸϲ ἐπάγειν λόγουϲ μέλλῃ τινὰϲ ὁ ποιητήϲ , προλέγει προϲημαίνων , οἷοϲ ἔϲται ὁ λόγοϲ ἢ μεθ’ οἵαϲ διαθέϲεωϲ λεγόμενοϲ . οὕγὰρ ὅρον λαβόντεϲ παρὰ τοῦ ποιητοῦ ἐπὶ τὰ αὐτὰ οἶϲ αὐτὸϲ παρήγγειλε τῶν λεγομένων ἀκουϲό μεθα , οἷον εἰπόντοϲ τὸν δ’ ἄ ρ’ ὑ πόδρα ἰδ ὼν προϲέ φη ( Α 148 ) . ὑβριϲτικοὺϲ προϲεκτέον ἔϲεϲθαι τοὸϲ λόγουϲ , οἷοι ἂν γένοιντο ὑπὸ τοῦ ὑποβλεπομένου · καὶ πάλιν προει πὸντοϲ καί μιν νεικείων ἔ πεα πτερόεντα προϲηύδα ( ϲ ) , θεω εἰ οἱ ἐπάγεϲθαι μέλλοντεϲ ὀνείδη παρέχουϲιν . ὅταν δέ · * B f . 6 a ad ἠμείβετ’ Α 121 . Παρατηρεῖν δεῖ , ὅτι , ὅταν ἐκ προϲώπου τινὸϲ μετάγειν λόγουϲ μέλλῃ τινὰϲ ὁ ποιητήϲ , καὶ προλέγει προϲημαίνων , οἷοϲ ἔϲται ὁ λόγοϲ ἢ μεθ’ οἵαϲ διαθέϲεωϲ λεγόμενοϲ . οὕτω τω γὰρ ὅρον λαβόντεϲ παρὰ τοῦ ποιητοῦ ἐπὶ τοῖϲ αὐτοῖϲ οἶϲπερ ὁ ποιητὴϲ παρήγγειλε τῶν λεγομένων ἀκουϲόμεθα · οἷον εἰπόντοϲ τὸν δ ’ ἄρ’ ὑπόδρα ἱδ ὼν προϲέφη , ὑβριϲτικοὸϲ προϲδεκϲτέον ἔϲεϲθαι τοὺϲ λόγουϲ , οἷοι ἂν γένοιντο ὑπὸ τοῦ ὑποβλεπομένου · καὶ πάλιν προτάττειν ειπόντοϲ · καί μιν νεικείων ἔπεα πτερόεντα , θεωρητέον , εἰ οἱ μέλρητέον , λοντεϲ ἐπάγεϲθαι λόγοι ὀνείδη παρλόγοι έχουϲιν . ὅταν δέ ὅ ϲφιν εὖ φρο ὅϲ ϲφιν εὖ φρον έων ἀγορήϲατο καὶ μετέειπε ( Α 73 ) , νίμουϲ προϲδεκτέον λόγουϲ . φρονί μου δ ἐϲτι τὰϲ αἰτίαϲ τῶν ἐνεϲτη των εἰπεῖν , καὶ μετὰ ταῦτα ἐπάγειν τὰ ποιητά . τὸ μὲν οὖν ἀγορήϲατο δηλοῖ τὴν ἐξήγηϲιν καὶ φανέρωϲιν τῶν ἐνεϲτηκότων , οἶον ο ὔτ’ ἄρ’ εὐχ ωλῆϲ ἐπιμέμφεται καὶ τὰ ἑξῆϲ ( Α 93 ) , τὸ δὲ μετέειπε τὸ τὸ ποιητέον , ἐπάγει γάρ · μηϲ’ ὐδ’ ὅγε πρὶν λοιμοῖο βαρείαϲ χεῖραϲ ἀφέξει καὶ τὰ ἑξῆϲ . καὶ ἐπὶ τοῦ Νέϲτοροϲ · π όποι , ἦ μέγα πέν θοϲ Ἀχαιίδα γαῖαν ἱκάνει ( Α 254 ) , διήγηϲιν ἔχει τῶν ἃ ἀγορήϲατο , τὸ δὲ ἀλλὰ πείθεϲθε καὶ ὔμμεϲ ( Α 274 ) ἃ δεῖ πράττειν λέγει . καὶ πά λῖν ὅταν εἴπῃ · καὶ τότε κουφό μετεφώνεε αιήκεϲϲι ( θ 201 ) . ἡμᾶϲ τῶν μελλόντων λέγεϲθαι λόγων ἀκούειν ὡϲ κούφων καὶ ἐπηρμένων , ὑηλολογοῦντοϲ διὰ τὴν νίκην τοῦ Ὀδυϲϲέωϲ . τοιοῦτον γὰρ τὸ τούτων νῦν ἐφίκεϲθε , νέοι , καὶ τὰ ἑξῆϲ προθεωροῦντι νέων ἀγορήϲατο καὶ μετέειπε , φρο φρονίμουϲ προϲδεκτέον λόγουϲ . φρονίμου γάρ ἐϲτι τὰϲ αἰτίαϲ τῶν ἐνεϲτηκότων εἰπεῖν καὶ μετὰ ταῦτα ἐπάγειν τὰ ποιητά . τὸ μὲν οὖν ἀγορήϲατο δηλοῖ τὴν ἐξήγηϲιν καὶ φανέρωϲιν τῶν ἐνεϲτηκότων , ὡϲ ὁ λέγων o ὔτ’ ἄρ ὅγ’ εὐχωλῆϲ ἐπιμέμφεται o ὔθ’ ἑκατόμβηϲ , ἀλλ’ ἕνεκ’ ἀρητῆροϲ , ὃν ἠτί μετάγειν Ἀλγαμέμνων , τὸ δὲ μετ έειπε τὸ μετὰ ταῦτα ἐπαγαγεῖν τὸ ποιητέον · ἐπάγει γάρ · οὐδ’ ὅγε πρὶν λοιμοῖο βαρείαϲ χεῖραϲ ἀφέξει , πρίν γ’ ἀ πὸ πατρὶ φίλῳ δόμεναι καὶ τὰ ἑξῆϲ . καὶ τὰ ἐπὶ τοῦ Νέϲτοροϲ · ὦ πόποι , ἦ μέγα πένθοϲ Ἀχαιίδα γαῖαν ἱκάνει , διήγηϲιν ἔχει τῶν ἐνεϲτώἐνεϲτώτων τῶν ἄπερ ἀγορήϲατο , ἐπὶ δὲ τοῦ ἀλλὰ πίθεϲθε καὶ ὔμμεϲ μετὰ τὸ διηγήϲαϲθαι τὰ ἐνεϲτηκότα εἶπεν ἃ δεῖ πράττειν . πάλιν ὅταν προείτερον εφώνεε Φαιήκεϲϲι , δεῖ ἡμᾶϲ τῶν μελλόντων λέγεϲθαι λόγων ἀκούειν ᾡϲ κούφων καὶ ἐπηρμένων , ὑψηλολογοῦντοϲ διὰ τὴν νίκην τοῦ τον νῦν ἐφίκεϲθε , νέοι , καὶ τὰ ἑξῆϲ · προθεωροῦντι γὰρ ἔοικεν ὁ γὰρ ἔοικεν ὁ ποιητὴϲ ἑαυτὸν καὶ προδιατιθέντι τοὺϲ ἀκουϲομένουϲ περὶ τοῦ εἴδουϲ τῶν λόγων . ἐκ τούτων δὲ πολλὰ ἔνεϲτι λύ ειν τῶν παρεωραμένων τοῖϲ γραμ αὐτίκα τὸ ἐπὶ τοῦ Διόϲ · αὐτίκ’ ἐπειρᾶ το Κρονίδηϲ ἐρε Ἥἰρην,κερτομίοιϲ ἐπέ θιζέμεν παραβλήδην ἀγορεύων ( Δ 5 . 6 ) , μὴ νοήϲαντέϲ τινεϲ ὅτι περὶ τοῦ μέλλοντοϲ τρόπου τοῦ λόγου ἀλλοκότουϲ ἐξηγήϲειϲ πε κεν , ποίηνται · φηϲὶ δὲ ὅτι παραβλητι ποιητὴϲ ἑαυτὸν καὶ προδιατιθέντι τοὺϲ ἀκουϲομένουϲ περὶ τοῦ εἴδουϲ τῶν λόγων . ἐκ δὲ τούτου πολλὰ ἔνεϲτι λύοντεϲ ειν τῶν παρεωραμένων τοῖϲ γραμματικοῖϲ . ματικοῖϲ · αὐτίκα τὸ ἐπὶ τοῦ Διόϲ · αὐτίκ’ ἐπειρᾶτο Κρονίδηϲ ἐρεθιζέμεν Ἥρην κερτομιίοιϲ ἐπέεϲϲι εϲϲι παραβ λή δην ἀγορεύω ν , μὴ νοήϲαντέϲ τινεϲ ὅτι περὶ τοῦ μέλλοντοϲ τρόπου τοῦ λόγου εἴρηεἴρηκεν ἀλλοκότουϲ ἐξηγήϲειϲ πεποίηνται . φηϲὶ γὰρ ὅτι παραβλητικοῖϲ κοῖϲ ἐχρῆτο λόγοιϲ παραβάλλων καὶ ἀντεξετάζων τὴν Ἀλφροδίτηϲ Ἀλε ξάνδρῳ ἐπικουρίαν πρὸϲ τὴν Ἥραϲ καὶ Ἀθηνᾶϲ τῷ Μενελάῳ γινομέ νην . τὸ οὖν παραβλήδην τὸ μετὰ τοῦ παραβάλλειν λέγει , εἰώθαϲι λέγειν ϲυγκρίνειν . καὶ ὅτι τοῦθ’ οὕτωϲ ἔχει , δηλοῖ ὁ τοῦ Διὸϲ λόγοϲ ϲυγκριτικὸϲ ὤν δοιαὶ μὲν Μενε λά ῳ ἀρηγόνεϲ εἰϲὶ θεάων , Ἥρη τ’ Ἀργείη καὶ ἀλαλκομε νηὶϲ Ἀθ ήνη · ἀλλ’ ἤτοι ταὶ νὸϲφι καθ ήμεναι είϲο ρό ωϲαι ρπεϲθον , τ ῷ δ’ α ὖτε φιλο μειδὴϲ Ἀλφροδίτη αἰεὶ παρμιέμ β λωκε καὶ αὐτοῦ κῆρα ϲ ἀμύνει ( Δ 7sq ) . ) . καὶ οὐκ ἔϲτιν ἁπλῶϲ παραβολὴ καὶ ἀντεξέταϲιϲ , ἀλλ’ οὕ τωϲ ἐρεθιϲτικὴ καὶ κέρτομοϲ , ὡϲ προεῖπεν · δύο μὲν Μενελάῳ , μία δ’ Ἀλεξάνδρῳ , καὶ ἡ μὲν Ἥρα ὡϲ καὶ ἡ μὲν Ἥρα κηδεμὼν τοῦ Ἄργουϲ κἀκεῖ χρηματίζουϲα καὶ διὰ Ἀλργεία τῷ Μενελάῳ ἐπαρκεῖν ὀφεί λουϲα , ἡ δὲ Ἀθηνᾶ ἀλαλκομενηίϲ , δὲ Ἀρροδίτη φιλομειδὴϲ καὶ οὐκ ἀπ’ Ἰλίου · καὶ ὅμωϲ αἱ μὲν νόϲφι τοῦ Μενελάου κάθηϲθε , ἡ δὲ ἀεὶ παρμέμβλωκε · καὶ αἱ μὲν θεωροὶ εἰϲ τέρψιν τῶν ἀγώνων , ἡ δὲ αὐτοῦ κῆ ραϲ ἀμύνει ϲυμπαραμένουϲα · νῦν ἐξεϲάωϲαϲ ὀιόμενον νουϲα · θανέεϲθαι ( Δ 12 ) . ὀρθῶϲ ἄρα προεῖπεν ὅτι ἐρεθιϲτικὸϲ ὁ λόγοϲ ἔϲται καὶ χλευαϲτικόϲ . πάλιν ὅταν ἐπὶ τῆϲ Θέτιδοϲ λέγῃ ὣϲ ἔχετ’ ἐμπεφυυῖα καὶ εἴρετο δεύτερον αὖτιϲ ( Α 513 ) , ἐχρῆτο λόγοιϲ ὁ Zεὺϲ παραβάλλων καὶ ἀντεξετάζων τὴν Ἀλφροδίτηϲ Ἀλεξάνδρῳ ἐπικουρίαν πρὸϲ τὴν Ἥραϲ καὶ Ἀθηνᾶϲ τῷ Μενελάῳ γιγνομένην . τὸ οὖν παραβ λήδ ην τὸ μετὰ τοῦ παραβάλλειν λέγει , ὅτι τοῦθ’ οὕτωϲ ἔχει , δηλοῖ ὁ τοῦ Διὸϲ λόγοϲ ϲυγκριτικὸϲ ὤν · δοιαὶ μὲν Μενελά ῳ ἀρηγόνεϲ εἰϲὶ θεάων , Ἥρη τ’ Ἀργείη καὶ ἀλαλκομενηὶϲ Ἀθήνη . ἀλλ’ ἤτοι ταὶ νόϲφι καθήμεναι εἰϲορόωϲαι τἐρπεϲθον , τ ῷ δ’ αὖτε φιλομειδὴϲ Ἀὰφροδίτη αἰεὶ παρμέμβ λωκε καὶ αὐτοῦ κῆραϲ ἀμ ύνει . καὶ οὐκ ἔϲτιν ἁπλῶϲ παραβολὴ καὶ ἀντεξέταϲιϲ , ἀλλ’ οὕτωϲ ἐρεθιϲτικὴ καὶ κέρτομοϲ , ὡϲ προεῖπεν ἔϲεϲθαι · δοιαὶ μὲν Μενελάῳ , μία δὲ τῷ Ἀλεξάνδρῳ ) τοῦτο καὶ τοῦ Μενελάου κήδεϲθαι ὀφείλουϲα , ἡ δὲ Ἀλθηνᾶ ἀλαλκομε ἡ νηίϲ , ἡ δ’ Ἀλφροδίτη φιλομειδὴϲ καὶ οὐκ ἀπ’ Ἰλίου , καὶ ὅμωϲ αἱ μὲν νόϲφι τοῦ Μενελάου κάθηϲθε , ἡ δὲ ἀεὶ παρμέμβ λωκε · καὶ αἱ μὲν θεωροὶ εἰϲ τέρψιν τῶν ἀγώνων , ἡ δὲ αὐτῷ κῆραϲ ἀμύνει ϲυμπαραμέκαὶ καὶ νῦν ἐξεϲάωϲεν ὀι όμενον θανέεϲθαι . ὀρθῶϲ ἄρα προείρηκεν , ὅτι ἐρεθιϲτικὸϲ ὁ λόγοϲ ἔϲται καὶ χλευαϲτικὸϲ καὶ παραβλη τικόϲ . λέγῃ ὣϲ ἔχετ’ ἐμπεφυυῖα καὶ ἤρετο δεύτερον αὖτιϲ , τὸ τὸ εἴρετο οὐ χρὴ ἀκούειν ἀντὶ τοῦ ἠρώτηϲεν ἁπλῶϲ , ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ ἠρώτα τὸ ἀληθὲϲ μαθεῖν θέλουϲα · ἐπάγει γὰρ νημερτὲϲ μὲν δ ή μοι καὶ κατάνευϲον ἢ ἐπεὶ ο ὔτοι ἔπι δέοϲ , ὄφρ’εὖ εἰδ ῶ . . καὶ τὸ εἴρεαι τοίνυν ὁ π π όθεν εἰμέν ( γ 80 ) οὕτωϲ ἀκουϲόμεθα · τἀλη θὲϲ ἀκοῦϲαι βουλόμενοϲ ἐξετάζειϲ · τὸ ἑρμείαν ἐρέεινε Καλυ ψ ὼ δῖα θεάων ( ε 85 ) ἐπάγει γὰρ α ὔδα ὅτι φρονέειϲ ( ε 89 ) ἐνιϲπεῖν καὶ τὸ νημερτέωϲ τὸν μῦθον ἐνιϲπήϲω ( ε 98 ) ἤτοι ἀναμαρτήτωϲ τἀληθὲϲ ἐρῶ . κεῖται γὰρ ὡϲ εἰ ἔλεγεν ϲοι ἀψευδῆ τὸν λό ϲομαί ϲοι ἀψευδῆ τὸν λόγον . καὶ γον . καὶ τὸ ἔν νε πε οὖν ἀληθῆ λέγε , καὶ τὸ ἄειδε πάλιν ἀληθῆ ἐντὸϲ ποιή μαϲι λέγε · ἀοιδὴ γὰρ ἡ ποίηϲιϲ εἰπὼν οὖν ἀλλ’ ἄγε δὴ μετάβ ηθι καὶ ἵππου κόϲμον ἄειϲον ( θ 491 ) , ἤρετο οὐ χρὴ ἀκούειν ἀντὶ τοῦ ἠρώτα ἁπλῶϲ , ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ ἠρώτα τὸ ἀληθὲϲ μαθεῖν θέλουϲα · ἐπάγει γὰρ νημερτὲϲ μὲν δή μοι ὑπό ὑπὸϲχεο ϲχεο καὶ κατάνευϲον ἢ ἀ πό ἀπόειπ ′ , ειπ ′ , ἐπεὶ ο ὔ τοι ἔπι δέοϲ , ὄφρ’ε ὖ εἰ δ ῶ , ὅϲϲον ἐγὼ μετὰ πᾶϲιν ἀτιμοτάτη θεόϲ είμι [ ἐπεὶ καὶ ἐντὸϲ ἄλλοιϲ ἔφη’ εἰρωτ ᾷϲ μ’ ἐλθόν τα θεὰ θεόν , αὐτὰρ ἐγ ώ τοι νημερτέωϲ τὸν μῦθον ἐνιϲπήϲω ] . καὶ τὸ εἴρεαι τοίνυν ὁππόθεν εἰμέν ἐ γ ὼ δέ κέ τοι καταλέξω οὕτωϲ ἀκουϲόμεθα · εἰ τἀληθὲϲ ἀκοῦϲαι βουλόμενοϲ ἐξετάκαὶ ζειϲ . καὶ τὸ ἑρμείαν ἐρέεινε Καλυ ψ ὼ δῖα θεάων · ἐπάγει γὰρ α ὔδα ὃ τι φρονέειϲ . τὸ ἐνιϲπεῖν παραπληϲίωϲ οὐ μὴν ἁπλῶϲ τὸ εἰπεῖν , ἀλλ’ ἀληθῶϲ εἰπεῖν · εἴ κ’ ἐθέλ ῃϲθα κείνου λυγρὸν ὄλε θρον ἐνιϲπεῖν ( γ 92 . δ 322 ) , καὶ τὸ νημερτέωϲ τὸν μῦθον ἐνιϲπήϲω , ἀναμαρτήτωϲ τἀληθὲϲ ἐρῶ · κεῖται γὰρ ὡϲ εἰ ἔλεγεν ἐπαληθεύἐπαληθεύϲομαί τὸ ἔννεπε οὖν ἀληθῆ λέγε · τίϲ γὰρ τ ῶν ὄχ’ ἄριϲτοϲ ἔην , ϲύ μοι ἔννεπ ε Μοῦϲα ( Β 761 ) , καὶ τὸ ἄειδε πάλιν ἀληθῆ ἐντὸϲ ποιήμαϲι λέγε · ἀοιδὴ γὰρ ἡ ποίηϲιϲ . εἰπὼν γοῦν ἀλλ’ ἄγε δὴ μετάβ ηθι καὶ ἵππου κόϲμον ἄειϲον , ἐπάγει · ἐπάγει · αἴ κεν δή μοι κατὰ μοῖ κα ταλέξῃϲ ( θ 496 ) , ὅπερ ἐντὸϲ ἄλλοιϲ · πάντα κατ’ αἶϲαν ἕει — ἀ γακλεέϲ ( P 716 ) . τί οὖν τὸ κατ’ αἶϲαν εἰπεῖν οὐδ’ ἄν ἔγωγε ἄλλα πάρεξ εἴποιμι παρακλιδὸν οὐδ’ ἀ πατήϲω ( δ 347 ) γὰρ εὐθέωϲ λόγου δύναμιϲ τὸ μὴ πάρεξ εἰπεῖν μηδὲ καὶ τὸ ἀντίον δὲ η ὔδα ἐξηγήϲατο · τῶν οὐδέν τοι ἐγ ὼν κρύ ψω ἔποϲ ( δ 350 ) οἱ γὰρ ἰθὺ καὶ κατεναντίον ἰόντεϲ οὐ κρύπτονται ὡϲ οἱ κλέπτοντεϲ . ὅθεν τοῦ οὐκ ἀπατῶντοϲ κλέ πτε νό ῳ ( Α 132 ) . τί οὖν τὸ ὅϲ χ’ ἕτερον μὲν κεύθει ἐνὶ φρεϲὶν ἄλλο δὲ β άζει ( Ι πάλιν ὁ ποιητὴϲ , τοῦ Ἀλγαμέμνονοϲ μέλλοντοϲ λέγειν πρὸϲ τὸν αἴ κεν δή μοι τάδε κατὰ μοῖ ραν ραν καταλέξῃϲ , ὅπερ ἐντὸϲ ἄλλοιϲ · πάντα κα τ’ αἶϲαν ἔειπεϲ , ἀ γα πεϲ , κλεέϲ . τί οὖν τὸ κατ’ αἶϲαν εἰπεῖν ; φηϲὶν οὐδ’ ἄν ἔγωγε ἄλλα πάρεξ εἴποιμι παρακλιδὸν οὐδ’ ἀπα τήϲω · τοῦ γὰρ εὐτοῦ θέοϲ λόγου δύναμιϲ τὸ μὴ πόρεξ εἰπεῖν ἀλλὰ μηδὲ παρεκκλῖναι , καπαρεκκλῖναι . θάπερ ἐπὶ τῶν οὕτω βαδιζόντων . καὶ τὸ ἀντίον δὲ η ὔδα ἐξηγήϲατο · τῶν οὐδέν τοι ἐγ ὼ κρύ ψω ἔποϲ οὐδ’ ἐπικεύϲω · οἱ γὰρ ἰθὺ καὶ κατεναντίον ἰόντεϲ οὐ κρυπτά ἐπὶ ζονται , κρύπτουϲι δὲ μάλιϲτα οἱ κλέπτε κλέπτοντεϲ , ὅθεν ἐπὶ τοῦ ἀπατῶννόῳ τοϲ κλέπ τε νό ῳ . ὅϲ χ’ ἕτερον μὲν κε ύθῃ ἐνὶ φρεϲὶν ἄλλο δὲ εἴπῃ . μάντι κακ ῶν , οὐ πώ ποτέ μοι τὸ κρήγυον εἶπαϲ · αἰεί τοι τὰ κάκ’ ἐϲτὶ φίλα φρεϲὶ μαντεύεϲθαι , ἐϲθλ ὸν δ’ o ὔτε τί πω εἶπεϲ ἔπ οϲ o ὔτ’ ἐτέλεϲ ϲαϲ ( Α 106 - 8 ) , καὶ διὰ τῆϲ κακῶν μάντιν κακῶν πολλάκιϲ ἀγορεύοντοϲ , προλέγων ὅτι τοιοῦτοι ἔϲονται οἱ λόγοι φηϲίν · Κάλχαντα πρ ώτιϲτα κακοϲϲόμε νοϲ προϲέειπεν ( Α 105 ) , οὐ κα ὑποβλεψάμενοϲ · οὐ γὰρ οἷόν τε τὸ κακῶϲ ϲυναλεῖψαι διὰ τὸ ϲύμφωνον , οὐδ’ ἐϲτιν ὅπου τὸ ὑπο βλέπεϲθαι ὄϲϲεϲθαι λέγει . ἀλλὰ ϲη μαίνει τὸ κακοϲϲὸμενοϲ ἐντὸϲ ϲυν θέτῳ ῥηθένκακόμαντιν ἀπο ἐπεὶ γὰρ ὄϲϲα ἡ θεία φήμη , ἥν καὶ Διὸϲ ἄγγελον ἔφη μετὰ δέ ϲφιϲιν ὄϲϲα δεδήει ὀτρύνουϲ’ ἰέναι , Διὸϲ ἄγγελοϲ ( Β 93 ) — , Διὸϲ δὲ ἄγγελοι καὶ οἱ * Β f . 4 ad κακοϲϲόμενοϲ Α 105 ; τὸ κακοϲϲόμενοϲ οὐ ϲημαίκῶϲ νεῖ τὸ κακῶϲ ὑποβλεψάμενοϲ · οὐ γὰρ οἷόν τε τὸ κακῶϲ ϲυναλεῖψαι . διὰ τὸ ϲύμφωνον , οὐδ’ ἔϲτιν ὅπου τὸ ὑποβλέψαϲθαι ὄϲϲεϲθαι λέγει ἀλλὰ ϲημαίνει τὸ κακοϲϲὸμενοϲ ( ἐν ϲυνθέτῳ γὰρ εἴρηται ) κακόμανκαλεῖ . τιϲ . ἐπεὶ γὰρ ὄϲϲα ἡ θεία φωνή , ἥν καὶ Διὸϲ ἄγγελον ἔφη μετὰ δέ ϲφιϲιν ὄϲϲα δεδήει , ὀτρύν ουϲ ’ ἰἐναι , Διὸϲ ἄγγελοϲ , Διὸϲ δὲ ἄγγελοι καὶ οἱ μάντειϲ καὶ τῆϲ μάντειϲ καὶ τῆϲ ὀπὸϲ τῶν θεῶν ἀκούουϲιν , ἥτιϲ ἐϲτὶν ὄϲϲα ὣϲ γὰρ ὄπ’ ἄκουϲα θεῶν ( Η 53 ) - , ἀπὸ τῆϲ ὄϲϲηϲ πεποίηται τὸ κα κοϲϲόμενοϲ , ἤτοι ὡϲ κακόμαντιν αὐτὸν ὀνειδίζων , ὡϲ εἰ ἔλεγε · κα κὸν ἄγγελον τῆϲ Διὸϲ ὄϲϲηϲ ἀπὸ καλῶν . οὐ γάρ ἐϲτιν ἁπλῶϲ κακο λογῶν , ὅτι οὐδ’ ὄϲϲαν ἁπλῶϲ τὴν φωνὴν ϲημαίνει ἀλλὰ τὴν θείαν , ἀλλ’ ὡϲ ἐπὶ κακῷ χρώμιενον τῇ θείᾳ λοιδορῶν . καὶ ἐντὸϲ ἄλλοιϲ · οὐ μὲν γάρ τοι ἐγὼ κακὸν ὀϲϲο τόδ’ ἱκάνω , ἀλλ’ ἀγαθὰ φρονἐουϲα ( Ω 172 ) , οὐ κακὸν καὶ ὀϲϲόμενοϲ πατέρ’ ἐϲθλ ὸν ἐνὶ φρεϲίν ( α 115 ) , ἤτοι ἐντὸϲ ἑαυτῷ κληδονιζόμενοϲ καὶ εὐχόμενοϲ θείαϲ τυχεῖν φήμηϲ τῆϲ ἐπανόδου τοῦ πατρόϲ . καὶ τὸ o ὔποτέ μοι θάνατον προ ὀπὸϲ τῶν θεῶν ἀκούουϲιν , ἥτιϲ ἐϲτὶν ὄϲϲα ὣϲ γὰρ ἐγὼν ὄ π ’ ἄκουϲα θεῶν’ - , ἀπὸ τῆϲ ὄϲϲηϲ πεποίηκε τὸ κακοϲϲόμενοϲ , ἀντὶ τοῦ ὡϲ κακόμαντιν αὐτὸν ὀνειδίζων , ὡϲ εἰ ἔλεγε · κακὸν ἄγγελον τῆϲ Διὸϲ ὄϲϲηϲ ἀποκαλῶν . οὐδὲ γάρ ἐϲτιν ἁπλῶϲ κακολογῶν , ὅτι οὐδὲ ὄϲϲαν ἁπλῶϲ τὴν φωνὴν ϲημαίνει , ἀλλὰ τὴν θείαν ἀλλ’ ἔϲτιν ὡϲ ἐπὶ κακῷ χρώμενον τῇ θείᾳ φωνῇ λοιφωνῇ δορῶν . εἴρηται δὲ καὶ ἐντὸϲ ἄλλοιϲ · ο ὐ μὲν γάρ τοι ἐγ ὼ κακὸν ὀϲϲο μένη μένη τὸδ’ ἱκάνω , ἀλλ’ ἀγαθὰ φορέουϲα , οὐ κακὸν κληδονιζο κληδονιζομένη , μένη . καὶ ὀϲϲόμενοϲ πατέρ’ ἐϲθλ ὸν ἐνὶ φρεϲί ϲημαίνει · ὁ ἐντὸϲ αὑτῷ κληδονιζόμενοϲ καὶ εὐχόμενοϲ θείαϲ τυχεῖν φήμηϲ περὶ τῆϲ ἐπανπερὶ όδου τοῦ πατρὸϲ . καὶ τὸ o ὔ ποτέ μοι προτιόϲϲετο θυμόϲ ἀντὶ τιόϲϲετο θυμόϲ ( ξ 219 ) , ἀντὶ τοῦ προεμαντεύετο . καὶ ἔτι μᾶλλον τῆϲ ὄϲϲηϲ τὸ ὄϲϲεϲθαι αὐτὸϲ ἐδή λωϲεν ἐπὶ τῶν μνηϲτήρων λέγων ἐϲ δ’ἰδέτην πάντων κεφαλάϲ , ϲϲοντο δ’ ὄλεθρον ( β 152 ) , ὃ ἄλλου ἐξηγήϲατο εἰπών · Ξάν θε , τί μοι θάνατον μαντεύεαι ( Τ 420 ) ; τὴν δὲ ὄϲϲαν ὅτι θεία φωνὴ ἐξηγεῖται λέγων · ἢ ὄϲϲαν ύϲῃϲ ἐκ Διόϲ ( α 282 ) . λέγει δὲ αὐτὴν καὶ κληδόνα · ἦλθον , εἴ τινά μοι κληδόνα πατρὸϲ ἐνίϲποιϲ ( δ 317 ) . κληδών δὲ παρὰ τὸ κλέοϲ διδόναι καὶ φέρειν · ἢ ὄϲ ϲαν ἀκούϲηϲ , ἥ τε κλέοϲ μά λιϲτα φέρει ἀνθρ ώποιϲι ( α 282 . 83 ) , καὶ αὐτὸϲ ὁ Τηλέμαχοϲ πα τρὸϲ ἐμο ῦ , φηϲὶ , κλἐοϲ εὐρ ὺ μετέρχομαι ( γ 83 ) , καὶ ᾤ μετὰ ϲὸν κλέοϲ νοϲ μετὰ ϲὸν κλέοϲ , εἴ που ( ν 41 5 ) , καὶ ἡ μεγάλη καὶ ἔνδοξοϲ φήμη μέγα κλέοϲ · πεύθετο γὰρ μέγα κλέοϲ ( Λ 21 ) . δὲ ὄϲϲαν , οὖϲαν θείαν φωνήν , καὶ ὀμφὴν προϲαγορεύει · θείη δέ μιν’ ἀμφέχυτ’ ὀμφή ( Β 41 ) καὶ ἔν θα παν ομφαί ῳ Ζηνὶ ῥέζε τοῦ προεμαντεύετο . καὶ ὅτι μᾶλλον ἀπὸ ἀπὸ τῆϲ ὄϲϲηϲ τὸ ὄϲϲεϲθαι , αὐτὸϲ ἐδήλωϲεν ἐπὶ τῶν μνηϲτήρων λέγων ἐϲ δ’ἰδέτην πάντων κεφα λάϲ , ὄϲϲοντο δ’ ὄλεθρον , τουτέϲτιν ἐμαντεύοντο τοῖϲ μνηϲτῆρϲιν ὄλεἐπ’ θρον . τοῦτο ἐπ’ ἄλλου ἐξηγήϲατο εἰπών Ξάνθε , τί μοι θάνατον μαντεύεαι ; τὴν δὲ ὄϲϲαν ὅτι θεία φωνή , ἐξηγεῖται λέγων · ἤ ὄϲ ἀκο ϲαν ἀκούϲαϲ ἐκ Διόϲ . λέγει δὲ αὐτὴν καὶ κληδόνα · ἤλυθον , εἴ τινά μοι καὶ κληδόνα πατρὸϲ ἐνίϲ ποιϲ . κληδών δὲ παρὰ τὸ κλέοϲ διδόναι καὶ φέρειν · ἢ ὄϲϲαν ἀκούϲαϲ , ἥ τε κλέοϲ μάλιϲτα φέρει ἀνθρώποιϲι . καὶ αὐτὸϲ ὁ Πηλέμαχοϲ πατρὸϲ ἐμο ῦ , φηϲὶ , κλέοϲ εὐρ ὺμετέρχομαι , ἤν που χετο ἀκούϲ ω , καὶ ᾤ χετο πευϲόμε πευϲόμενοϲ ἔτ’ εἴηϲ . καὶ ἡ μεγάλη καὶ ἔνδοξοϲ φήμη καὶ κληδὼν μέγα κλέοϲ · πεύ ύπρονδε θετο γὰρ Κ προνδε μέγα κλέοϲ , ο ὕνεκ’ Ἀχαιοὶ νήεϲϲ’ ἐϲ Τροίαν ἀναπλεύϲαϲθαι ἔ τὴν μελλον . τὴν δὲ ὄϲϲαν , οὖϲαν θείαν φωνήν , καὶ ὀμφὴν προϲαγορεύει · θείη δέ μιν ἀμφέχυτ’ ὀμρ ή , καὶ τὸ ἔνθα πανομφαί ῳ Ζηνὶ ϲκον Ἀχαιοί ( Θ 250 ) , ἐπεὶ καὶ ἡ ὄϲϲα καὶ η ὀμφὴ Διὸϲ ἄγγελοι . ἔϲτι δέ τιϲ ἄλλη δήμου φήμη ἡ ὑπὸ οϲ ἀγγελίαϲ · εὐνήν τ’ αἰθομένη πόϲιοϲ δήμοιό τε τινοϲ φήμην ( π 75)ιϲ . καὶ ἀγορὰ πολύφημοϲ ( β 150 ) ἐντὸϲ πολλὰ φατίζεται . ἤδη δὲ καὶ τὴν κληδόνα φήμην που εἴρηκε · φήμήν δ’ ἐξ οἴκοιο γυνὴ προέη κεν ἀλετρίϲ ( υ 105 ) . ὥϲτε ὄϲϲα μὲν καὶ ὀμφή καὶ κληδ ὠν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ , φήμη δὲ ἐπὶ τῆϲ θείαϲ κληδόνοϲ καὶ τῆϲ ἀνθρωπίνηϲ δια οἱεται γὰρφωνὴν εἰναι ὔμηροϲ , ἧϲ τοὺϲ μάντειϲ ὣϲ γὰρ ἐγών ὸ π’ ἄκουϲα θεῶν ( Η 53 ) — , ταύτην διαδίδοϲθαι μηδενὸϲ προκατάρ ξαντοϲ ἀνθρώπου · ὄϲϲα δ’ ἄρ’ ἄγγελοϲ ὧκα κατὰ πόλιν ῷχε τὸ πάντη , μνηϲτήρων ϲτυγε θάνατον καὶ κρ ἐννἐπουϲα ( ω 413 . 14 ) . παρὰ γὰρ τὴν ὄπα τὸ ἐννέ πουϲα . τὸ μὲν οὖν κακοϲϲόμενοϲ ϲημαίνει τὸ εἰρημένον , τὸ δὲ κρ ή γύον ( Α 100 ) οὐκ οἶδ’ ὅπωϲ τὸ ὸέζεϲκον Ἀχαιοί , ἐπειδὴ ἡ ὄϲϲα καὶ ἡ ὀμφὴ Διὸϲ ἄγγελόϲ ἐϲτιν . ἔϲτι δέ τιϲ ἄλλη ἡ δήμου φήμη , ἡ ὑπὸ τοῦ δήμου διαδιδομένη περί ἀγγελία , ὡϲ τὸ εὐνήν τ’ αἰ δομένη πόϲιοϲ δήμοιό τε φή μήν , δήμου φήμη . καὶ ἀγορὰ πολύ ᾗ καὶ πάλιν χαλεπ ὴ δ’ ἔχε φημοϲ , ἐντὸϲ ᾗ πολλὰ φατίζεται . ἤδη δὲ φήμην καὶ τὴν κληδόνα που εἴρηκεν · φήμην δ’ ἐξ οἴκοιο γυνὴ προέηκεν ἀλετρίϲ · ὥὑϲτε ἄϲϲα μὲν καὶ ὀμφή καὶ κληδ ών ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ , φήμη δὲ καὶ ἐπὶ τῆϲ θείαϲ κληδόνοϲ καὶ ἐπὶ τῆϲ ἀνθρωλαλήϲεωϲ · πίνηϲ διαλαλήϲεωϲ · οιεται γὰρ θείαν εἶναι φωνὴν Ὅμηρὸϲ , ἧϲ τοὸϲ μάνἀκούειν τειϲ ἀκούειν ὣϲ γὰρ ἐγών 5 π ἄκουϲα θεῶν — , ταύτην δὲ μεταδὲ δίδοϲθαι μηδενὸϲ προκατάρξαντοϲ ἀνθρώπου ἐκ τῆϲοίκείαϲ βουλήϲεωϲ · ὄϲϲα δ’ ἄρ’ ἄγγελοϲ ὧκα κατὰ πτόλιν ᾤ χετο πάντη , μνηϲτή ρὸν ρων ϲτυγερὸν θάνατον καὶ κῆρ’ ἐνέπουϲα , παρὰ γὰρ τὴν ὄπα τὸ ἐνέπουϲα . τὸ μὲν κακοϲϲμενοϲ ϲημαίνεῖ τὸ εἰρημένον , τὸ δὲ κρήγυον οὐκ οἶδ’ ὅπωϲ ϲημαίνειν τὸ ἀληθέϲ ἀληθέϲ δηλοῦν ἀποδεδώκαϲιν , οὐτοῦ ἀντιτιθέντοϲ οὐ τῷ ψευδεῖ ἀλλὰ τῷ κακῷ τὸ κρή γυον · ἀντίκειται δὲ τῷ κακῷ οὐ τὸ ἀληθὲϲ ἀλλὰ τὸ οὐπώποτέ μοι τὸ κρήγυον ἕει παϲ , αἰεί τοι τὰ κάκ’ ἐϲτὶ φίλα φρεϲὶ μαν τεύεϲθαι . ἔϲτι δὲ κρήγυον τὸ τῷ κέαρι ἡδὺ προϲηνέϲ , ὃ ταὐτὸν τῷ θυμῆρεϲ . καὶ ἐντὸϲ ἄλλῳ · ο ὐδέ τί πω παρὰ μοῖραν ἔποϲ νηκερδὲϲ ἔειπεϲ ( ξ 509 ) , οὐ γὰρ παρὰ τὸ προϲῆκον κακὰ ἠγόρευϲαϲ . οἶμαι δὲ ὅμοιον εἶναι τὸ μάν τι κακ ῶν ( Α 106 ) τῷ αἰναρέτη ( Π 31 ) , ὃ ϲημαίνει τὸν κακωτικὴν ἀρε τὴν κεκτημένον . καὶ ὁ ὁλοόφρων βλαπτικὴν ἔχων φρόνηϲιν , καὶ οὐ λόμενοϲ δὲ ὁ ὀλοὸν ἔχων μένοϲ , οὐλομένη τε μῆνιϲ ἡ ἐξ ὀλοοῦ μένουϲ γεννηθεῖϲα · ὁ γὰρ ταύτην ἔχων ὀλοόϲ · ἀλλ’ ὀλοῷ Ἀλχιλῆι θεοὶ βούλεϲ θ’ ἐπα ρήγειν ( Ω 39 ) . ταῦτα οὖν λέγει τοῖϲ ἀγαθόν τι κεκτημένοιϲ μὴ ὠφελοῦϲι δὲ δι’ αὐτοῦ τιναϲ · ἥ τε γὰρ ἀρετὴ καὶ ἡ φρόνηϲιϲ καὶ τὸ μένοϲ καὶ ἡ μαν τικὴ τῶν ἀγαθῶν , οἱ δὲ μὴ δι’ αὐ ὠφελοῦντεϲ εἰκότωϲ διαβάλ ὡϲ ἐπὶ κακῷ κεκτημένοι τὸ ἀποδεδώκαϲιν , αὐτοῦ ἀντιτιθέντοϲ οὐ τῷ ψευδεῖ ἀλλὰ τῷ κακῷ τὸ κρήγυον · ἀντίκειται δὲ τῷ κακῷ οὐ τὸ ἀληθὲϲ ἀλλὰ τὸ ἀγαθόν · οὐ ἀγαθὸν · πώποτθ μοι τὸ κρήγυον εἶπεϲ , ἀεί τοι τὰ κάκ’ ἐϲτὶ φίλα φρεϲὶ μαντεύεϲθαι . ἔϲτι δὲ τὸ κρήγυον τὸ τῷ κέαρι ἡδὺ καὶ προϲηκαὶ νέϲ , ὃ ταὐτὸν τῷ θυμῆρεϲ . καὶ ἐντὸϲ ἄλλῳ · οὐδέ τί πω παρὰ μοῖραν ἔποϲ νηκερδὲϲ ἔειπεϲ , οὐ γὰρ ρευϲαϲ . καὶ ὁ νηκερδὴϲ οὖν ἐναντίοϲ καὶ μὴ φειδὸμενοϲ τοῦ ἀγορεύειν τὰ κακὰ ο ὐ π ώ ποτε τὰ κρήγυα λέγει . οἶμαι δὲ ὅμοιον εἶναι τὸ μάντι κακῶν τῷ αἰν αρέτη , ϲημαίνει κακωτικὴν ἀρετὴν κεκτημένε , καὶ τῷ ὀλοόφρων · ϲημαίνει γὰρ τὸν βλαπτικὴν ἔχοντα φρόνηϲιν . καὶ οὐλόμενοϲ δὲ ὁ ὀλοὸν ἔχων τὸ μένοϲ , οὐλομένη δὲ ἡ μῆνιϲ ἡ ἐξ ὀλοοῦ μένουϲ γενηθεῖϲα · ὁ γὰρ ταύτην ἔχων ὀλοόϲ · ἀλλ’ ὀλοῷ Ἀχιλῆι θεοὶ βούλεϲθ’ ἐπαρήγειν . ταῦτα μὲν οὖν ἔϲτι λέγειν τοῖϲ ἀγαθόν τι κεκτημένοιϲ καὶ διὰ τοῦδε βλάπτουϲι καὶ μὴ ὠφελοῦϲιν · ἥ τε γὰρ ἀρετὴ καὶ ἡ φρόνηϲιϲ καὶ τὸ μένοϲ καὶ ἡ μαντικὴ τῶν ἀγατῶν θῶν , οἱ δὲ μὴ δι’ αὐτῶν ὠφελοῦνλονται τεϲ ἀλλὰ λυποῦντεϲ εἰκότωϲ ὡϲ ἐπὶ ἀγαθόν . ἄλλα δὲ εἴωθε ϲυντιθέναι διαβολήν τινων ὡϲ δυϲωνύμων , ὡϲ τὸ Δ ύϲπαρι ( Γ 39 ) καὶ τὸ μ ῆτερ δύϲμητερ ( ψ 97 ) καὶ ἦ τάχα Ἶροϲ ἄιροϲ ( ϲ 73 ) ἐϲτι γὰρ ὁ κακόιροϲ , ὡϲ ἄμορφοϲ γυνὴ καὶ Ἴλιον Γακοΐλιον o ὐκ ὁνομαϲτήν ( τ 260 ) διὰ γὰρ τοῦ οὐκ ὀνομαϲτήν τὸ δυϲώνυμον ἐπεϲη κακῷ κεκτημένοι τὸ ἀγαθὸν διαβάλεἰϲ λονται . ἀλλὰ δὴ εἴωθε ϲυντιθέναι εἰϲ διαβολήν τινων ὡϲ δυϲωνύμων οἷον τὸ Δ ύϲπα ρι καὶ τὸ μῆτερ ἐμὴ δύϲμητερ καὶ ἦ τάχα Ἶροϲ ἄιροϲ · ἔϲτι γὰρ ὁ κακόιροϲ , ὡϲ ἡ ἄμορφοϲ γυνή · καὶ τὴν Ἴλιον Κα ϲτήν κοΐλιον οὐκ ὀνομαϲτήν · διὰ γὰρ τοῦ o ὐκ ὀνομαϲτήν τὸ δυϲώμήνατο . νυμον ἐπεϲημήνατο .
Lemmas: Editum B 1 . ιζʹ . Vntie . παρατηρέω δεῖ , ὡς , ὅταν ἐκ πρόσωπον τις ἐπάγω λόγος μέλλω τις ὁ ποιητής , προλέγω προσημαίνω , οἷος εἰμί ὁ λόγος ἢ μετά οἷος διάθεσις λέγω . οὕγὰρ ὅρος λαμβάνω παρά ὁ ποιητής ἐπί ὁ αὐτός οἶς αὐτός παραγγέλλω ὁ λέγω ἀκούω μέθη , οἷος εἶπον ὁ δέ ὅς ῥεῖα ὑ πόδρα ἰδέ ών πρόσω φημί ( Α 148 ) . ὑβριστικός προσεκτέος εἰμί θοός λόγος , οἷος εἄν γίγνομαι ὑπό ὁ ὑποβλέπω · καί πάλιν πρόειμι πόντος καί ὅς νεικέω ἔ πεʹ πτερόεις προσαυδάω ( Σ ) , θέω εἰμί ὁ ἐπάγω μέλλω ὄνειδος παρέχω . ὅταν δέ · * B f . 6 a ad ἀμείβω Α 121 . παρατηρέω δεῖ , ὅτι , ὅταν ἐκ πρόσωπον τις μετάγω λόγος μέλλω τις ὁ ποιητής , καί προλέγω προσημαίνω , οἷος εἰμί ὁ λόγος ἢ μετά οἷος διάθεσις λέγω . οὗτος ὁ γάρ ὅρος λαμβάνω παρά ὁ ποιητής ἐπί ὁ αὐτός ὅσπερ ὁ ποιητής παραγγέλλω ὁ λέγω ἀκούω · οἷος εἶπον ὁ δ ’ ἄρα ὑπόδρα ἱδ ών πρόσφημι , ὑβριστικός προσδέχομαι εἰμί ὁ λόγος , οἷος εἄν γίγνομαι ὑπό ὁ ὑποβλέπω · καί πάλιν προτάσσω εἶπον · καί ὅς νεικέω ἔπος πτερόεις , θεωρητέον , εἰμί ὁ μέλρητέον , λοντες ἐπάγω λόγος ὄνειδος παρλόγοι ἔχω . ὅταν δέ ὅς σφεῖς εὕω φρο ὅς σφεῖς εὕω φρον ὅς ἀγοράομαι καί μεταφωνέω ( Α 73 ) , νίμος προσδεκτέος λόγος . φρόνις ἐγώ δ εἰμί ὁ αἴτιος ὁ ἐνίστημι ὁ εἶπον , καί μετά οὗτος ἐπάγω ὁ ποιητής . ὁ μέν οὖν ἀγοράομαι δηλόω ὁ ἐξήγησις καί φανέρωσις ὁ ἐνίστημι , οἶος ὁ ὗτος ἄρα εὐχ ὅλος ἐπιμέμφομαι καί ὁ ἑξῆς ( Α 93 ) , ὁ δέ μεταφωνέω ὁ ὁ ποιητέος , ἐπάγω γάρ · μείς ὕδη ὅσγε πρίν λοιμός βαρύς χείρ ἀπέχω καί ὁ ἑξῆς . καί ἐπί ὁ Νέστωρ · π ὅποι , εἰμί μέγας Πεν ἄνθος Ἀχαιίς γαῖα ἱκάνω ( Α 254 ) , διήγησις ἔχω ὁ ὁ ἀγοράομαι , ὁ δέ ἀλλά πείθω καί ὑμεῖς ( Α 274 ) ὁ δεῖ πράσσω λέγω . καί πᾷ λίς ὅταν εἶπον · καί τότε κουφός μεταφωνέω αιήκεσσι ( θ 201 ) . ἐγώ ὁ μέλλω λέγω λόγος ἀκούω ὡς κοῦφος καί ἐπαίρω , ὑηλολογοῦντος διά ὁ Νίκη ὁ Ὀδυσσεύς . τοιοῦτος γάρ ὁ οὗτος νῦν ἐφίημι , νέος , καί ὁ ἑξῆς προθεωρέω νέος ἀγοράομαι καί μεταφωνέω , φρο φρόνιμος προσδεκτέος λόγος . φρόνιμος γάρ εἰμί ὁ αἴτιος ὁ ἐνίστημι εἶπον καί μετά οὗτος ἐπάγω ὁ ποιητής . ὁ μέν οὖν ἀγοράομαι δηλόω ὁ ἐξήγησις καί φανέρωσις ὁ ἐνίστημι , ὡς ὁ λέγω o ὗτος ἄρα ὅσγε εὐχωλή ἐπιμέμφομαι o κόρυς ἑκατόμβη , ἀλλά ἕνεκα ἀρητήρ , ὅς ἠμί μετάγω Ἀλγαμέμνων , ὁ δέ μετά εἶπον ὁ μετά οὗτος ἐπάγω ὁ ποιητέος · ἐπάγω γάρ · οὐδέ ὅσγε πρίν λοιμός βαρύς χείρ ἀπέχω , πρίν γε ὅς πόα πατήρ φίλος δίδωμι καί ὁ ἑξῆς . καί ὁ ἐπί ὁ Νέστωρ · εἰμί πόποι , εἰμί μέγας πένθος Ἀχαιίς γαῖα ἱκάνω , διήγησις ἔχω ὁ ἐνίστημι ὁ Ἄπερ ἀγοράομαι , ἐπί δέ ὁ ἀλλά πείθω καί ὑμεῖς μετά ὁ διηγέομαι ὁ ἐνίστημι εἶπον ὁ δεῖ πράσσω . πάλιν ὅταν προΐημι φωνέω Φαίαξ , δεῖ ἐγώ ὁ μέλλω λέγω λόγος ἀκούω ᾡς κοῦφος καί ἐπαίρω , ὑψηλολογέω διά ὁ Νίκη ὁ ὁ νῦν ἐφίημι , νέος , καί ὁ ἑξῆς · προθεωρέω γάρ ἔοικα ὁ γάρ ἔοικα ὁ ποιητής ἑαυτοῦ καί προδιατίθημι ὁ ἀκούω περί ὁ εἶδος ὁ λόγος . ἐκ οὗτος δέ πολύς ἔνειμι λύω ἐν ὁ παροράω ὁ γραμ αὐτίκα ὁ ἐπί ὁ Ζεύς · αὐτίκα πείρω ὁ Κρονίδης Ἔρως Ἥἰρην,κερτομίοις ἐπές θιζέμεν παραβλήδην ἀγορεύω ( δ 5 . 6 ) , μή νοέω τις ὅτι περί ὁ μέλλω τρόπος ὁ λόγος ἀλλόκοτος ἐξήγησις μετά ἄν , ποιέω · φημί δέ ὅτι παραβάλλω ποιητής ἑαυτοῦ καί προδιατίθημι ὁ ἀκούω περί ὁ εἶδος ὁ λόγος . ἐκ δέ οὗτος πολύς ἔνειμι λύω ἐν ὁ παροράω ὁ γραμματικός . μητικός · αὐτίκα ὁ ἐπί ὁ Ζεύς · αὐτίκα πειράω Κρονίδης ἐρεθίζω Ἥρα κερτόμιος ἔπος εἰμί παραβ λα δήν ἀγορεύω Ν , μή νοέω τις ὅτι περί ὁ μέλλω τρόπος ὁ λόγος λέγω ἀλλόκοτος ἐξήγησις ποιέω . φημί γάρ ὅτι παραβλητικός κέω χράω λόγος παραβάλλω καί ἀντεξετάζω ὁ αλφροδιος ἅλς ξάνδρῳ ἐπικουρία πρός ὁ Ἥρα καί Ἀθηνᾶ ὁ Μενέλαος γινομος νη . ὁ οὖν παραβλήδην ὁ μετά ὁ παραβάλλω λέγω , εἴωθα λέγω συγκρίνω . καί ὅτι οὗτος οὕτως ἔχω , δηλόω ὁ ὁ Ζεύς λόγος συγκριτικός εἰμί δοιοί μέν Μένω λάω ῳ ἀρηγών εἰμί θεός , Ἥρα τε Ἀργεῖος καί ἀλαλκομε Νηίς αθʹ ἀνίημι · ἀλλά ἤτοι ὁ νόσφι καθά ἧμαι ἵημι ροʹ ὠθέω ῥέπω , τ ῷ δέ ὅς ὅς φιλο Μείδης Ἀλφροδίτη ἀεί παρμιέμ Β λωκε καί αὐτός κῆρ Σ ἀμύνω ( δ 7sq ) . ) . καί οὐ εἰμί ἁπλόος παραβολή καί ἀντεξέτασις , ἀλλά ἕ ὅς ἐρεθιστικός καί κέρτομος , ὡς προεῖπον · δύο μέν Μενέλαος , εἷς δέ Ἀλέξανδρος , καί ὁ μέν Ἥρα ὡς καί ὁ μέν Ἥρα κηδεμών ὁ Ἄργος ἐκεῖ χρηματίζω καί διά Ἀλργεία ὁ Μενέλαος ἐπαρκέω ὄφις λούω , ὁ δέ Ἀθηνᾶ Ἀλαλκομενηΐς , δέ Ἀροδίτης φιλομμειδής καί οὐ ἀπό Ἴλιον · καί ὅμως ὁ μέν νόσφι ὁ Μενέλαος κάθημαι , ὁ δέ ἀεί παραβλώσκω · καί ὁ μέν θεωρός εἰς τέρψις ὁ ἀγών , ὁ δέ αὐτός ἐκεῖ Ἥρα ἀμύνω συμπαραμένω · νῦν ἐκσῴζω οἴομαι νέω · θνῄσκω ( δ 12 ) . ὀρθῶς ἄρα προεῖπον ὅτι ἐρεθιστικός ὁ λόγος εἰμί καί χλευαστικός . πάλιν ὅταν ἐπί ὁ Θέτις λέγω ὡς ἔχω ἐμφύω καί εἴρω δύο αὖτις ( Α 513 ) , χράω λόγος ὁ εὕω παραβάλλω καί ἀντεξετάζω ὁ αλφροδιος Ἀλέξανδρος ἐπικουρία πρός ὁ Ἥρα καί Ἀθηνᾶ ὁ Μενέλαος γίγνομαι . ὁ οὖν παραβ λῆδος ἐάν ὁ μετά ὁ παραβάλλω λέγω , ὅτι οὗτος οὕτως ἔχω , δηλόω ὁ ὁ Ζεύς λόγος συγκριτικός εἰμί · δοιοί μέν Μενέλαος ῳ ἀρηγών εἰμί θεός , Ἥρα τε Ἀργεῖος καί Ἀλαλκομενηΐς Ἀθήνη . ἀλλά ἤτοι ὁ νόσφι κάθημαι εἰσοράω τέρπω , τ ῷ δέ αὖτε φιλομμειδής Ἀφροδίτη ἀεί παρμέμβ λωκε καί αὐτός κῆρ ἀνά ύνει . καί οὐ εἰμί ἁπλόος παραβολή καί ἀντεξέτασις , ἀλλά οὕτως ἐρεθιστικός καί κέρτομος , ὡς προεῖπον εἰμί · δοιοί μέν Μενέλαος , εἷς δέ ὁ Ἀλέξανδρος ) οὗτος καί ὁ Μενέλαος κήδω ὀφείλω , ὁ δέ Ἀλθηνᾶ ἀλαλκομε ὁ Νηίς , ὁ δέ Ἀλφροδίτη φιλομμειδής καί οὐ ἀπό Ἴλιον , καί ὅμως ὁ μέν νόσφι ὁ Μενέλαος κάθημαι , ὁ δέ ἀεί παρμέμβ λωκε · καί ὁ μέν θεωρός εἰς τέρψις ὁ ἀγών , ὁ δέ αὐτός κῆρ ἀμύνω συμπαραμέκαὶ καί νῦν ἐκσῴζω ὁ μαί θνῄσκω . ὀρθῶς ἄρα προαγορεύω , ὅτι ἐρεθιστικός ὁ λόγος εἰμί καί χλευαστικός καί παραβάλλω Τίκος . λέγω ὡς ἔχω ἐμφύω καί ἔρομαι δύο αὖτις , ὁ ὁ εἴρω οὖον χρή ἀκούω ἀντί ὁ ἐρωτάω ἁπλόος , ἀλλά ἀντί ὁ ἐρωτάω ὁ ἀληθής μανθάνω ἐθέλω · ἐπάγω γάρ νημερτής μέν δ ή ἐγώ καί κατανεύω ἢ ἐπεί ὁ ὔτοι ἐπί δέος , ὄφρ’εὖ Έιδ οἰδάνω . . καί ὁ εἴρω τοίνυν ὁ π π όθεν εἰμί ( γ 80 ) οὕτως ἀκούω · Τάλη τίθημι ἀκούω βούλομαι ἐξετάζω · ὁ Ἑρμῆς ἐρεείνω Καλυ ψ ὦ δῖος θεός ( ε 85 ) ἐπάγω γάρ ὅς ἔπηλ-υς ὅτι φρονέω ( ε 89 ) ἐνέπω καί ὁ νημερτέως ὁ μῦθος ἐνέπω ( ε 98 ) ἤτοι ἀναμάρτητος ἀληθής εἴρω . κεῖμαι γάρ ὡς εἰμί λέγω σύ ἀψευδής ὁ λό σομή σύ ἀψευδής ὁ λόγος . καί γος . καί ὁ ἐν νε μετά οὖν ἀληθής λέγω , καί ὁ ἀείδω πάλιν ἀληθής ἐντός ποιέω πῆμα λέγω · ἀοιδή γάρ ὁ ποίησις εἶπον οὖν ἀλλά ἄγω δή μετάβα ἠθίζω καί ἵππος κόσμος ἀείδω ( θ 491 ) , ἔρομαι οὖον χρή ἀκούω ἀντί ὁ ἐρωτάω ἁπλόος , ἀλλά ἀντί ὁ ἐρωτάω ὁ ἀληθής μανθάνω ἐθέλω · ἐπάγω γάρ νημερτής μέν δή ἐγώ ὑπό ὑπισχνέομαι ἔχω καί κατανεύω ἢ ὅς πό ἀπεῖπον ′ , ΕΙΠ ′ , ἐπεί ὁ ὒ ὅς ἐπί δέος , ὄφρ’ε ὒ εἰμί δ οἰδάνω , ὅσος ἐγώ μετά πᾶς ἄτιμος θεός εἶμι [ ἐπεί καί ἐντός ἄλλος ἔφημαι εἴρω ὅς εἷς ἔρχομαι ὁ θεά θεός , ἀτάρ ἐκ ὦ ὅς νημερτέως ὁ μῦθος ἐνέπω ] . καί ὁ εἴρω τοίνυν ὁπόθεν εἰμί εἰ γ ὦ δέ κε ὅς καταλέγω οὕτως ἀκούω · εἰμί ἀληθής ἀκούω βούλομαι ἐξετάζω ζέω . καί ὁ Ἑρμῆς ἐρεείνω Καλυ ψ ὦ δῖος θεός · ἐπάγω γάρ ὅς ἔπηλ-υς ὅς τίς φρονέω . ὁ ἐνέπω παραπλήσιος οὖον μήv ἁπλόος ὁ εἶπον , ἀλλά ἀληθής εἶπον · εἰμί καί Εθέλ εἰμί ἐκεῖνος λυγρός ὅλος θρῴσκω ἐνέπω ( γ 92 . δ 322 ) , καί ὁ νημερτέως ὁ μῦθος ἐνέπω , ἀναμάρτητος ἀληθής εἴρω · κεῖμαι γάρ ὡς εἰμί λέγω επαληθευεπαληθευσομης ὁ ἐνέπω οὖν ἀληθής λέγω · τίς γάρ τ κυβερνάω ὅτε ἀγαθός εἰμί , σῦς ἐγώ ἐνέπω ε Μοῦσα ( Β 761 ) , καί ὁ ἀείδω πάλιν ἀληθής ἐντός ποίημα λέγω · ἀοιδή γάρ ὁ ποίησις . εἶπον γοῦν ἀλλά ἄγω δή μετάβα ἠθίζω καί ἵππος κόσμος ἀείδω , ἐπάγω · ἐπάγω · ἀεί ἄν δή ἐγώ κατά ἐγώ ἄν τάλλω ( θ 496 ) , ὅσπερ ἐντός ἄλλος · πᾶς κατά αἶσα ἵημι — ὅς γακλεές ( P 716 ) . τίς οὖν ὁ κατά αἶσα εἶπον οὐδέ ἄν ἔγωγε ἄλλος παρέκ εἶπον παρακλιδόν οὐδέ ὅς πατέω ( δ 347 ) γάρ εὐθύς λόγος δύναμις ὁ μή παρέκ εἶπον μηδέ καί ὁ ἀντίος δέ ὁ ἔπηλ-υς ἐξηγέομαι · ὁ οὐδείς ὅς ἐκ ών κρύ ψάω ἔπος ( δ 350 ) ὁ γάρ ἰθύς1 καί κατεναντίον εἶμι οὖον κρύπτω ὡς ὁ κλέπτω . ὅθεν ὁ οὐ ἀπατάω κλέω πτε νόος ῳ ( Α 132 ) . τίς οὖν ὁ ὅς καί ἕτερος μέν κεύθω ἐν φρήν ἄλλος δέ Β ἅζομαι ( Ι πάλιν ὁ ποιητής , ὁ Ἀλγαμέμνονος μέλλω λέγω πρός ὁ ἀεί ἄν δή ἐγώ ὅδε κατά ἐγώ Ραν Ραν καταλέγω , ὅσπερ ἐντός ἄλλος · πᾶς ἄν τε αἶσα εἶπον , ὅς γῆ λέω , κλεές . τίς οὖν ὁ κατά αἶσα εἶπον ; φημί οὐδέ ἄν ἔγωγε ἄλλος παρέκ εἶπον παρακλιδόν οὐδέ ἀπος τήσω · ὁ γάρ εὐτοῦ θεός λόγος δύναμις ὁ μή πόρεξ εἶπον ἀλλά μηδέ παρεκκλίνω , καπαρεκκλῖναι . ἀνταπόλλυμι ἐπί ὁ οὗτος βαδίζω . καί ὁ ἀντίος δέ ὁ ἔπηλ-υς ἐξηγέομαι · ὁ οὐδείς ὅς ἐκ ὦ κρύ ψάω ἔπος οὐδέ ἐπικεύθω · ὁ γάρ ἰθύς1 καί κατεναντίον εἶμι οὖον κρυπτός ἐπί ζοντ , κρύπτω δέ μάλιστα ὁ κλέπτω κλέπτω , ὅθεν ἐπί ὁ ἀπατάω ὅς κλέψ τε νόος ῳ . ὅς καί ἕτερος μέν κε θύω ἐν φρήν ἄλλος δέ εἶπον . μάντις κατά κυβερνάω , οὖον πω ποτός ἐγώ ὁ κρήγυος εἶπον · ἀεί ὅς ὁ κακός εἰμί φίλος φρήν μαντεύομαι , ἐσθλός εἰμί δέ o ὕω τίς πω εἶπον ἐπί ὅς o ὗτος τέλεσις σός ( Α 106 - 8 ) , καί διά ὁ κακός μάντις κακός πολλάκις ἀγορεύω , προλέγω1 ὅτι τοιοῦτος εἰμί ὁ λόγος φημί · Κάλχας ΠΡ ὅστις κακοσσόμε Μύκονος προσεῖπον ( Α 105 ) , οὖον ἄν ὑποβλέπω · οὖον γάρ οἷος τε ὁ κακῶς συναλείφω διά ὁ σύμφωνος , οὐδέ εἰμί ὅπου ὁ ὑπο βλέπω ὄσσομαι λέγω . ἀλλά σός μαίνομαι ὁ κακόω ἐντός σῦς τίθημι ρηθενκακομαντις ἀπος ἐπεί γάρ ὄσσα ὁ θεῖος φήμη , ὅς καί Ζεύς ἄγγελος φημί μετά δέ σφεῖς ὄσσα δαίω ὀτρύνω εἶμι , Ζεύς ἄγγελος ( Β 93 ) — , Ζεύς δέ ἄγγελος καί ὁ * Β f . 4 ad κακόω Α 105 ; ὁ κακόω οὖον σημαίκῶς νέομαι ὁ κακῶς ὑποβλέπω · οὖον γάρ οἷος τε ὁ κακῶς συναλείφω . διά ὁ σύμφωνος , οὐδέ εἰμί ὅπου ὁ ὑποβλέπω ὄσσομαι λέγω ἀλλά σημαίνω ὁ κακόω ( ἐν σύνθετος γάρ εἴρω ) κακόμανκαλεῖ . τις . ἐπεί γάρ ὄσσα ὁ θεῖος φωνή , ὅς καί Ζεύς ἄγγελος φημί μετά δέ σφεῖς ὄσσα δαίω , ὀτρύνω ους ’ ἵημι , Ζεύς ἄγγελος , Ζεύς δέ ἄγγελος καί ὁ μάντις καί ὁ μάντις καί ὁ ὄψ ὁ θεός ἀκούω , ὅστις εἰμί ὄσσα ὡς γάρ ὑπό ἀκούω θεός ( ὁ 53 ) - , ἀπό ὁ ὄσσα ποιέω ὁ ἄν κοσσόμενος , ἤτοι ὡς κακόμαντις αὐτός ὀνειδίζω , ὡς εἰμί λέγω · ἄν κόος ἄγγελος ὁ Ζεύς ὄσσα ἀπό καλός . οὖον γάρ εἰμί ἁπλόος Κακό λόγος , ὅτι οὐδέ ὄσσα ἁπλόος ὁ φωνή σημαίνω ἀλλά ὁ θεῖος , ἀλλά ὡς ἐπί κακός χράομαι ὁ θεῖος λοιδορέω . καί ἐντός ἄλλος · οὖον μέν γάρ ὅς ἐγώ κακός ὄσσος ὅδε ἱκάνω , ἀλλά ἀγαθός φρονέω ( Ω 172 ) , οὖον κακός καί ὄσσομαι πατήρ ἐσθλός εἰμί ἐν φρήν ( ὅς 115 ) , ἤτοι ἐντός ἑαυτοῦ κληδονίζω καί εὔχομαι θεῖος τυγχάνω φήμη ὁ ἐπάνοδος ὁ πατήρ . καί ὁ o ὑποτίθημι ἐγώ θάνατος προ ὄψ ὁ θεός ἀκούω , ὅστις εἰμί ὄσσα ὡς γάρ ἐγώ ὅς π ’ ἀκούω Θεωνᾶ - , ἀπό ὁ ὄσσα ποιέω ὁ κακόω , ἀντί ὁ ὡς κακόμαντις αὐτός ὀνειδίζω , ὡς εἰμί λέγω · κακός ἄγγελος ὁ Ζεύς ὄσσα ἀποκαλέω . οὐδέ γάρ εἰμί ἁπλόος κακολογέω , ὅτι οὐδέ ὄσσα ἁπλόος ὁ φωνή σημαίνω , ἀλλά ὁ θεῖος ἀλλά εἰμί ὡς ἐπί κακός χράω ὁ θεῖος φωνή λοιφωνῇ δόρυ . εἴρω δέ καί ἐντός ἄλλος · ὁ υἱός μέν γάρ ὅς ἐκ ὦ κακός ὄσσος μένω μένω ὅδε ἱκάνω , ἀλλά ἀγαθός φορέω , οὖον κακός κληδονίζω κληδονίζω , μένω . καί ὄσσομαι πατήρ ἐσθλός εἰμί ἐν φρήν σημαίνω · ὁ ἐντός ἑαυτοῦ κληδονίζω καί εὔχομαι θεῖος τυγχάνω φήμη περί ὁ ἐπανπερὶ ὁδός ὁ πατήρ . καί ὁ o ὒ ποτός ἐγώ προτιόσσομαι θυμός ἀντί τίω θυμός ( ξ 219 ) , ἀντί ὁ προμαντεύομαι . καί ἔτι μᾶλλον ὁ ὄσσα ὁ ὄσσομαι αὐτός ἐσθίω λωσεν ἐπί ὁ μνηστήρ λέγω εἰς ὁράω πᾶς κεφαλή , σσοντο δέ ὄλεθρος ( Β 152 ) , ὅς ἄλλος ἐξηγέομαι εἶπον · Ξάν ΘΕ , τίς ἐγώ θάνατος μαντεύομαι ( Τ 420 ) ; ὁ δέ ὄσσα ὅτι θεῖος φωνή ἐξηγέομαι λέγω · ἢ ὄσσα ὕω ἐκ Ζεύς ( ὅς 282 ) . λέγω δέ αὐτός καί κληδών · ἔρχομαι , εἰμί τις ἐγώ κληδών πατήρ ἐνέπω ( δ 317 ) . κληδών δέ παρά ὁ κλέος δίδωμι καί φέρω · ἢ ὅς σάω ἄκων , ὅς τε κλέος μή λίστα φέρω ἀνθρ ὁράω ( ὅς 282 . 83 ) , καί αὐτός ὁ Τηλέμαχος πῃ τρος έμο ὗ , φημί , κλέος εὐρ ὗς μετέρχομαι ( γ 83 ) , καί ᾤ μετά σός κλέος Μύκονος μετά σός κλέος , εἰμί ποῦ ( Ν 41 5 ) , καί ὁ μέγας καί ἔνδοξος φήμη μέγας κλέος · πυνθάνομαι γάρ μέγας κλέος ( Λ 21 ) . δέ ὄσσα , εἰμί θεῖος φωνή , καί ὀμφή προσαγορεύω · τίθημι δέ μίνω ἀμφιχέω ὀμφή ( Β 41 ) καί ἐν ἀνταπόλλυμι πᾶς ὀμφή ῳ Ζεύς ῥέζω ὁ προμαντεύομαι . καί ὅτι μᾶλλον ἀπό ἀπό ὁ ὄσσα ὁ ὄσσομαι , αὐτός δηλόω ἐπί ὁ μνηστήρ λέγω εἰς ὁράω πᾶς Κέφα λᾶας , ὄσσομαι δέ ὄλεθρος , τουτέστιν μαντεύομαι ὁ μνηστήρ ὄλλυμι θρῴσκω . οὗτος ἐπί ἄλλος ἐξηγέομαι εἶπον Ξάνθος , τίς ἐγώ θάνατος μαντεύομαι ; ὁ δέ ὄσσα ὅτι θεῖος φωνή , ἐξηγέομαι λέγω · ἤ ὅς ΑΚΟ σάω ἀκούω ἐκ Ζεύς . λέγω δέ αὐτός καί κληδών · ἔρχομαι , εἰμί τις ἐγώ καί κληδών πατήρ νίς Πόις . κληδών δέ παρά ὁ κλέος δίδωμι καί φέρω · ἢ ὄσσα ἀκούω , ὅς τε κλέος μάλιστα φέρω ἄνθρωπος . καί αὐτός ὁ Πηλέμαχος πατήρ έμο ὗ , φημί , κλέος εὐρ μετέρχομαι , ἐάν ποῦ χετ Ἀκοῦς εἰμί , καί ᾤ χετ πεύθω πυνθάνομαι ἔτι εἰμί . καί ὁ μέγας καί ἔνδοξος φήμη καί κληδών μέγας κλέος · πεῦς ύπρονδε τίθημι γάρ Κ πρόειμι μέγας κλέος , ὁ ὕνεκ’ Ἀχαιός ναῦς εἰς Τροία ἀναπλέω ἔ ὁ μέλλω . ὁ δέ ὄσσα , εἰμί θεῖος φωνή , καί ὀμφή προσαγορεύω · τίθημι δέ ὅς ἀμφιχέω ὀμ ή , καί ὁ ἔνθα πανομφαί ῳ Ζεύς σκῶ Ἀχαιός ( Θ 250 ) , ἐπεί καί ὁ ὄσσα καί ὁ ὀμφή Ζεύς ἄγγελος . εἰμί δέ τις ἄλλος δῆμος φήμη ὁ ὑπό ὅς ἀγγελία · εὐνή τε αἴθω πόσις δῆμος τε τις φήμη ( π ὅς . καί ἀγορά πολύφημος ( Β 150 ) ἐντός πολύς φατίζω . ἤδη δέ καί ὁ κληδών φήμη ποῦ εἴρω · φήμη δέ ἐκ οἶκος γυνή προΐημι ἄν ἀλετρίς ( υ 105 ) . ὥστε ὄσσα μέν καί ὀμφή καί κλης εἰμί ἐπί ὁ αὐτός , φήμη δέ ἐπί ὁ θεῖος κληδών καί ὁ ἀνθρώπινος διά οἴομαι γὰρφωνὴν εἰναι ὔμηρος , ὅς ὁ μάντις ὡς γάρ ἐγώ ο ἀπό ἀκούω θεός ( ὁ 53 ) — , οὗτος διαδίδωμι μηδείς προκατὰρ ξαντός ἄνθρωπος · ὄσσα δέ ἄρα ἄγγελος ὦκα κατά πόλις Ὦχος ὁ πάντῃ , μνηστήρ στυγέω θάνατος καί κρ ἐνέπω ( εἰμί 413 . 14 ) . παρά γάρ ὁ ὄψ ὁ ἐννέα Ποῦσα . ὁ μέν οὖν κακόω σημαίνω ὁ εἴρω , ὁ δέ κρ ή γύον ( Α 100 ) οὐ οἶδα ὅπως ὁ ζέω Ἀχαιός , ἐπεί ὁ ὄσσα καί ὁ ὀμφή Ζεύς ἄγγελος εἰμί . εἰμί δέ τις ἄλλος ὁ δῆμος φήμη , ὁ ὑπό ὁ δῆμος διαδίδωμι περί ἀγγελία , ὡς ὁ εὐνή τε ὁ δίδωμι πόσις δῆμος τε φημί μείς , δῆμος φήμη . καί ἀγορά πολύς ὅς καί πάλιν Χάλεπ ἤ δέ ἔχω φημος , ἐντός ὅς πολύς φατίζω . ἤδη δέ φήμη καί ὁ κληδών ποῦ εἴρω · φήμη δέ ἐκ οἶκος γυνή προΐημι ἀλετρίς · ὕω τις μέν καί ὀμφή καί κλης εἰμί ἐπί ὁ αὐτός , φήμη δέ καί ἐπί ὁ θεῖος κληδών καί ἐπί ὁ ἀνθρωλαλήσεως · πίνω διαλάλησις · οἴομαι γάρ θεῖος εἰμί φωνή Ὅμηρος , ὅς θοός ἀνακούω Τεῖς ἀκούω ὡς γάρ ἐγώ 5 π ἀκούω θεός — , οὗτος δέ μετά δίδωμι μηδείς προκατάρχομαι ἄνθρωπος ἐκ τησοικαιω βούλησις · ὄσσα δέ ἄρα ἄγγελος ὦκα κατά πόλις ᾤ χετ πάντῃ , μνηστός ρός ῥόος στυγερός θάνατος καί κῆρ ἐνέπω , παρά γάρ ὁ ὄψ ὁ ἐνέπω . ὁ μέν κακόω σημαίνω ὁ εἴρω , ὁ δέ κρήγυος οὐ οἶδα ὅπως σημαίνω ὁ ἀληθής ἀληθής δηλόω ἀποδίδωμι , Ούτου ἀντιτίθημι οὖον ὁ ψευδής ἀλλά ὁ κακός ὁ Κρής γύον · ἀντίκειμαι δέ ὁ κακός οὖον ὁ ἀληθής ἀλλά ὁ οὐπώποτε ἐγώ ὁ κρήγυος ἵημι πᾶς , ἀεί ὅς ὁ κακός εἰμί φίλος φρήν μείς τεύω . εἰμί δέ κρήγυος ὁ ὁ κέαρ ἡδύς προσηνής , ὅς αὐτός ὁ θυμαρής . καί ἐντός ἄλλος · ὁ ἀνδρό-θηλυς τίς πω παρά μοῖρα ἔπος νηκερδής εἶπον ( ξ 509 ) , οὖον γάρ παρά ὁ προσήκω κακός ἀγορεύω . οἴομαι δέ ὅμοιος εἰμί ὁ μείς τίς κατά κυβερνάω ( Α 106 ) ὁ αἰναρέτης ( Π 31 ) , ὅς σημαίνω ὁ κακωτικός ἄμβαρ ὁ κτάομαι . καί ὁ ὀλοόφρων βλαπτικός ἔχω φρόνησις , καί οὖον λέομαι δέ ὁ ὀλοός ἔχω μένος , οὐλόμενος τε μῆνις ὁ ἐκ ὀλοός μένος γεννάω · ὁ γάρ οὗτος ἔχω ὀλοός · ἀλλά ὀλοός αλχιληις θεός βούλα ὁ επά ῥηγέω ( Ω 39 ) . οὗτος οὖν λέγω ὁ ἀγαθός τίς κτάομαι μή ὠφελέω δέ διά αὐτός τις · ὅς τε γάρ ἀρετή καί ὁ φρόνησις καί ὁ μένος καί ὁ μείς τιμή ὁ ἀγαθός , ὁ δέ μή διά αὖος ὠφελέω εἰκότως διαβάλλω ὡς ἐπί κακός κτάομαι ὁ ἀποδίδωμι , αὐτός ἀντιτίθημι οὖον ὁ ψευδής ἀλλά ὁ κακός ὁ κρήγυος · ἀντίκειμαι δέ ὁ κακός οὖον ὁ ἀληθής ἀλλά ὁ ἀγαθός · οὖον ἀγαθός · πίπτω ἐγώ ὁ κρήγυος εἶπον , ἀεί ὅς ὁ κακός εἰμί φίλος φρήν μαντεύομαι . εἰμί δέ ὁ κρήγυος ὁ ὁ κέαρ ἡδύς καί προσίημι Νες , ὅς αὐτός ὁ θυμαρής . καί ἐντός ἄλλος · οὐδέ τίς πω παρά μοῖρα ἔπος νηκερδής εἶπον , οὖον γάρ ῥέω . καί ὁ νηκερδής οὖν ἐναντίος καί μή φείδομαι ὁ ἀγορεύω ὁ κακός ὁ υἱός π ὦ ποτός ὁ κρήγυος λέγω . οἴομαι δέ ὅμοιος εἰμί ὁ μάντις κακός ὁ ἀεί Ἀρέτη , σημαίνω κακωτικός ἀρετή κτάομαι , καί ὁ ὀλοόφρων · σημαίνω γάρ ὁ βλαπτικός ἔχω φρόνησις . καί οὐλόμενος δέ ὁ ὀλοός ἔχω ὁ μένος , οὐλόμενος δέ ὁ μῆνις ὁ ἐκ ὀλοός μένος γίγνομαι · ὁ γάρ οὗτος ἔχω ὀλοός · ἀλλά ὀλοός Ἀχιλλεύς θεός βούλομαι ἐπαρήγω . οὗτος μέν οὖν εἰμί λέγω ὁ ἀγαθός τίς κτάομαι καί διά ὅδε βλάπτω καί μή ὠφελέω · ὅς τε γάρ ἀρετή καί ὁ φρόνησις καί ὁ μένος καί ὁ μαντικός ὁ ἀγάω Θῶν , ὁ δέ μή διά αὐτός ὠφελέω αἱρέω ἀλλά λυπέω εἰκότως ὡς ἐπί ἀγαθός . ἄλλος δέ εἴωθα συντίθημι διαβολή τίνω ὡς δυσωνυμέω , ὡς ὁ δ ύσπαρι ( Γ 39 ) καί ὁ μ τείρω δυσμήτηρ ( ψ 97 ) καί εἰμί τάχα Ἶρος ἄιρος ( Σ 73 ) εἰμί γάρ ὁ κακός , ὡς ἄμορφος γυνή καί Ἴλιον Γακοΐλιον o υκʹ ὀνομαστός ( τ 260 ) διά γάρ ὁ οὐ ὀνομαστός ὁ δυσώνυμος ἔπειμι κακός κτάομαι ὁ ἀγαθός διαβάλλω λοντ . ἀλλά δή εἴωθα συντίθημι εἰς διαβολή τίνω ὡς δυσωνυμέω οἷος ὁ δ ύσπα ριʹ καί ὁ μήτηρ ἐμός δυσμήτηρ καί εἰμί τάχα Ἶρος ἄιρος · εἰμί γάρ ὁ κακός , ὡς ὁ ἄμορφος γυνή · καί ὁ Ἴλιον κυρία ἵστημι κοίλιος οὐ ὀνομαστός · διά γάρ ὁ o υκʹ ὀνομαστός ὁ δυσώμήνατο . νυμον ἐπισημαίνω .