porphyrius.quaestionum-homericarum-ad-iliadem-pertinentium-reliquiae 6.200
200 . τίϲ ἡ αἰτία , φαϲὶ , τοῦ τὸν Βελλεροφόντην ἀπεχθῆ πάϲι θεοῖϲ γενέϲθαι καὶ τὴν τῶν ἀνθρώπων ϲυναναϲτροφὴν ἐκκλίνειν ; καὶ πρὸϲ τίνα ἔχει τὴν ἀναφορὰν τὸ ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ κεῖνοϲ ἀπῆ χθετο πάϲι θεοῖϲιν , ἤτοι ὁ καπ πεδίον τὸ ἀλήιον οἶοϲ ἀλᾶ το ; τόν θ’ ἑαυτοῦ πρόγονον πῶϲ οὐκ ἀφρόνωϲ ὁ Γλαῦκοϲ ἀπεχθῆ γενέϲθαι θεοῖϲ καταγγέλλει ἀφ’ οὗ τὴν τῆϲ ξενίαϲ φιλίαν καταβάλλεϲθαι ἔμελλε ῥητέον δὲ ὅτι οὐδέπω γνωριϲθεὶϲ ὁ Γλαῦκοϲ Διομήδει , ὡϲ προγονικὴν ἔχων πρὸϲ αὐτὸν φιλίαν , ὑπεύθυνόϲ ἐϲτιν ἁπλοϊκώτερον διηγούμενοϲ τὰ κατὰ τὸν πάππον καὶ ἀληθέϲτερον μᾶλλον ἢ κεχαριϲμένωϲ , ὥϲπερ δ’ ἐντὸϲ ἀρχῇ διέϲυρε τὰ ἀνθρώπινα τὸ φρύαγμα τοῦ Διομήδουϲ καθαιρῶν · Τ υδείδη μέγα θυμὲ , τίη γενεὴν ἐρεείνειϲ οἱη περ φύλλων γενεὴ τοιή δε καὶ ἀνδρ ῶν · φύλλα τὰ μέν τ’ ἄνεμοϲ χαμάδιϲ χἐει , ὣϲ ἀνδρὸϲ γενεὴ ἠμὲν φύει ἠδ’ ἀπ ολήγει(v.145 49 ) , οὕτω καθαιρεῖ δι’ οἰκείων παραδειγμάτων · ἢ μήποτε , τῶν καθόλου ῥηθέντων ἐντὸϲ τοῖϲ πρόϲθεν , πίϲτιϲ ἡ περὶ τὸν πρόγονον μεταβολὴ ἐκ τοϲαύτηϲ ἀρετῆϲ καὶ εὐδαιμονίαϲ γενομένη . ἐκεῖνο δὲ πάλιν , ὅπερ ἔπρεπε τῷ ἀπογόνῳ,γεγονέναι τὴν ϲυμφοράν , οὐκ ἀπεκάλυψε . μήποτ’οὐν , ὥϲ φαμεν ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ κεῖν οϲ ἀναφορὰν εἰϲ τὰ καθόλου περὶ τῶν ἀνθρώπων ῥηθέντα , ὡϲ θάλλει τε ὁμοῦ καὶ πάλιν μαραίνεται — κἀκεῖνοϲ οὖν , ὅτε τὰ ἀνθρώπινα πάϲχειν ἔμελλε καὶ ταῖϲ τύχαιϲ ἐνίϲχεϲθαι ταῖϲ ἀνθρωπίναιϲ , μεταβέβληκεν — , ἐπειδὴ τὰϲ μὲν εὐτυχίαϲ εἰώθαϲιν ἀναφέρειν εἰϲ τὸ θεοφιλέϲ , τὰϲ δὲ δυϲτυχίαϲ είϲ ἀπέχθειαν θεοῦ , τὴν μεταβολὴν ἐπὶ τὸ χεῖρον τοῦ Bελλεροφόντου είκότωϲ είϲ ἀπέχθειαν θεῶν ἀνατέθεικεν . ὅτι δὲ πολλή τιϲ ἡ κατ’ αὐτὸν μεταβολὴ γέγονε , δηλοῖ ἃ καταλέγει δυϲτυχήματα αὐτοῦ · Ἴϲανδρον μὲν γὰρ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Ἀλρηϲ μαρνάμενον Cολύμοιϲι κατέκτανε , Λαοδάμειαν δὲ τὴν θυγατέρα χ ωϲαμἐνη χρυϲήνιοϲ Ἄλρτεμιϲ ἔκτα . οὐκ ἀπεικὸϲ οὖν ὑπερπαθήϲαντα αὐτὸν ἐπὶ τῆ τῶν τέκνων ἀπωλείᾳ φιλέρημον γενέϲθαι καὶ πενθοῦντα ἀνακαλεῖϲθαι τοϲ θεὸϲ ὡϲ θεομιϲῆ γενόμενον . ἅπερ οὖν ἐκεῖνοϲ δυϲτυχῆ περὶ ἑαυτοῦ κατακέκρικε , ταῦτ’ εἰϲ τὰ γένη ὡϲ διαδοθέντα εἰκὸϲ ἠν μὴ ἀγνοῆϲαι τὸν ἔκγονον . ἄμεινον γὰρ διὰ τὰ τέκνα φάναι τὸ τῆϲ λύπηϲ μέγεθοϲ γενέϲθαι ἢ νόϲῳ ἀνενέγκαι τὴν αίτίαν τῇ τῶν μελαγχολώντων , οἲ φιλέρημοι γίνονται καὶ τὰϲ λεωφόρουϲ ἐκτρέπονται λυπούμενοι ἐπὶ μηδενὶ λύπηϲ ἀξίῳ . Ἀλντίμαχοϲ δὲ ἐντὸϲ τῆ Λἁἁύδη , ὅτι τοὺϲ Ϲολύμουϲ ἀνεῖλε θεοῖϲ ὄνταϲ προϲφιλεῖϲ , διὰ τοῦτο μιϲηθῆναι ατόν φηϲιν ὑπὸ τῶν θεῶν . Λέων δέ , ἐντὸϲ τοῖϲ Χρυϲαορικοῖϲ γεγράφθαι φηϲίν , ὡϲ ἀπήχθετο πάϲι θεοῖϲlΠροίτῳ μὲν διαβεβλημενοϲ ὑπὸ τῆϲ γυναικὸϲ ἀδίκωϲ , Ἰοβάτῃ δὲ ἢ Ἀμφιάνακτι . ἐκ τῶν γραμμάτων · τούτῳ δ’ ἀκόλουθον καὶ τὸ πάτον ἀνθρ ὠπῶν ἀλεείνων . φαϲὶ δὲ τοὺϲ ὕϲτερον Πιϲίδαϲ κληθένταϲ Ϲολύμουϲ πρότερον κεκλῆϲθαι .
Lemmas: 200 . τίς ὁ αἰτία , φημί , ὁ ὁ Βελλεροφόντης ἀπεχθής πᾶς θεός γίγνομαι καί ὁ ὁ ἄνθρωπος συναναστροφή ἐκκλίνω ; καί πρός τίς ἔχω ὁ ἀναφορά ὁ ἀλλά ὅτε δή καί ἐκεῖνος ἄπειμι χθετο πᾶς θεός , ἤτοι ὁ ΚΑΠ πεδίον ὁ ἀλἥιον οἶος ἀλάομαι ὁ ; ὁ ὁ ἑαυτοῦ πρόγονος πῶς οὐ ἄφρων ὁ Γλαῦκος ἀπεχθής γίγνομαι θεός καταγγέλλω ἀπό ὅς ὁ ὁ Ξενίας φίλιος καταβάλλω μέλλω ῥητέος δέ ὅτι οὐδέπω γνωρίζω ὁ Γλαῦκος Διομήδης , ὡς προγονικός ἔχω πρός αὐτός φίλιος , ὑπεύθυνος εἰμί ἁπλοϊκός διηγέομαι ὁ κατά ὁ πάππος καί ἀληθής μᾶλλον ἢ χαρίζομαι , ὥσπερ δέ ἐντός ἀρχή διασύρω ὁ ἀνθρώπινος ὁ φρύαγμα ὁ Διομήδης καθαιρέω · Τ ὑδέω μέγας θυμός , τίη γενεά ἐρεείνω οἶος περ φύλλον γενεά τοῖος δέ καί ἀνδρ κυβερνάω · φύλλον ὁ μέν τε ἄνεμος χαμάδις χέω , ὡς ἀνήρ γενεά ἠμὲν φύω ἤδη ἀπό ολήγει(v.145 49 ) , οὗτος καθαιρέω διά οἰκέω παράδειγμα · ἢ μήποτε , ὁ καθόλου εἴρω ἐντός ὁ πρόσθεν , πίστις ὁ περί ὁ πρόγονος μεταβολή ἐκ τοσοῦτος ἀρετή καί εὐδαιμονία γίγνομαι . ἐκεῖνος δέ πάλιν , ὅσπερ πρέπω ὁ ἀπογιγνώσκω ὁ συμφορά , οὐ ἀποκαλύπτω . εὔποτος , ὅς φημί ἀλλά ὅτε δή καί ἐκεῖνος ὅς ἀναφορά εἰς ὁ καθόλου περί ὁ ἄνθρωπος εἴρω , ὡς θάλλω τε ὁμοῦ καί πάλιν μαραίνω — ἐκεῖνος οὖν , ὅτε ὁ ἀνθρώπινος πάσχω μέλλω καί ὁ Τύχη ἐνίσχω ὁ ἀνθρώπινος , μεταβάλλω — , ἐπεί ὁ μέν εὐτυχία εἴωθα ἀναφέρω εἰς ὁ θεοφιλής , ὁ δέ δυστυχία εἷς ἀπέχθεια θεός , ὁ μεταβολή ἐπί ὁ χείρων ὁ bελλεροφοντω εἰκότως εἷς ἀπέχθεια θεός ἀνατίθημι . ὅτι δέ πολύς τις ὁ κατά αὐτός μεταβολή γίγνομαι , δηλόω ὁ καταλέγω δυστύχημα αὐτός · Ἴσανδρος μέν γάρ ὁ υἱός αὐτός Ἀλρης μάρναμαι cολυμοις κατακτείνω , Λαοδάμεια δέ ὁ θυγάτηρ χ ὠθέω χρυσήνιος Ἄλρτεμις κτείνω . οὐ ἀπεοικώς οὖν ὑπερπαθέω αὐτός ἐπί τῆ ὁ τέκνον ἀπώλεια φιλέρημος γίγνομαι καί πενθέω ἀνακαλέω ὅς θεός ὡς θεομισής γίγνομαι . ὅσπερ οὖν ἐκεῖνος δυστυχής περί ἑαυτοῦ κατακρίνω , αὐτός εἰς ὁ γένος ὡς διαδίδωμι εἰκός ἐάν μή ἀγνοέω ὁ ἔκγονος . ἀγαθός γάρ διά ὁ τέκνον φαίνω ὁ ὁ λύπη μέγεθος γίγνομαι ἢ νόσος ἀναφέρω ὁ αἴτιος ὁ ὁ μελαγχολάω , οἶς φιλέρημος γίγνομαι καί ὁ λεωφόρος ἐκτρέπω λυπέω ἐπί μηδείς λύπη ἄξιος . αλντιμηχος δέ ἐντός τῆ Λἁἁύδη , ὅτι ὁ Σόλυμοι ἀναιρέω θεός εἰμί προσφιλής , διά οὗτος μισέω Ατόν φημί ὑπό ὁ θεός . Λέων δέ , ἐντός ὁ Χρυσαορικός γράφω φημί , ὡς ἀπεχθάνομαι πᾶς θεοῖσlΠροίτῳ μέν διαβάλλω ὑπό ὁ γυνή ἄδικος , Ἰοβάτης δέ ἢ Ἀμφιάναξ . ἐκ ὁ γράμμα · οὗτος δέ ἀκόλουθος καί ὁ πάτος ἀνθρ ὤψ ἀλεείνω . φημί δέ ὁ ὕστερος Πισίδης καλέω Σόλυμοι πρότερος καλέω .