porphyrius.quaestionum-homericarum-ad-iliadem-pertinentium-reliquiae 9.453
453 sqq . ἀπρεπὲϲ τοιαῦτα περὶ αὑτοῦ διεξιέναι πρὸϲ μηδὲν ἀναγκαῖον . οἱ μὲν οὖν ἀπὸ τῆϲ λέξεωϲ λύουϲιν , ὅτι προμιγῆναι οὐδεμίαν ἔχει ἀτοπίαν , οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ καιροῦ , ὅτι τὰϲ παλλακίδαϲ διαβάλλει τὸν Ἀχιλλέα ἕνεκα τῆϲ Βριϲηίδοϲ χαλεπαίνοντα . διὰ τί ὁ Πηλεὺϲ τὸν Φοίνικα τοιαῦτα ἡμαρτηκότα , ὥϲτε τῆ παλλακίδι τοῦ πατρὸϲ ϲυγγενέϲθαι καὶ τῷ πατρὶ ἐπιβουλεῦϲαι , ὅμωϲ διδάϲκαλον τῷ υἱῷ ϲυνέπεμψεν , ἢ ὅτι ὥϲπερ ἰατροὶ ἄριϲτοι ἐγγίνονται οὐχ οἱ μὴ ἠρρωϲτηκότεϲ οὐδὲ ἠρρωϲτηκότεϲ μὲν μὴ εἰδότεϲ δὲ τὰ ἁμαρτήματα καὶ τὰϲ αἰτίαϲ , ἀλλ᾿ οἱ ἄμφω ἔχοντεϲ , οὕτω καὶ ϲύμβουλοι ἄριϲτοι οὐχ οἱ ἄπειροι τῶν ἁμαρτημάτων , ἀλλ᾿ οἱ ἔμπειροι , οὐδὲ οἱ ἐντὸϲ ἐμπειρίᾳ μὲν γενόμενοι μὴ οἱόμενοι δὲ ἡμαρτηκέναι . παρῆν τῷ Φοίνικι · καὶ γὰρ ἥμαρτε καὶ ἁμαρτὼν ἔγνω ὅτι ἥμαρτε , καὶ προϲεπιγνοὺϲ ὅτι ἥμαρτεν ἑαυτὸν τετιμώρηκε διὰ τῆϲ ἑκουϲίου φυγῆϲ . ὁ τοιοῦτοϲ ἂν εἴη ἄριϲτοϲ ἰατρὸϲ τῶν παιδείαϲ δεομένων . ἡ δὲ μνήμη τῆϲ περὶ τὴν παλλακὴν ἁμαρτίαϲ πρὸϲ τὸν Ἀχιλλέα οὐκ ἄκαιροϲ διὰ παλλακίδοϲ αἰτίαν ἐξαμαρτάνοντα πρὸϲ τοὺϲ Ἕλληναϲ , καὶ παράδειγμα φέροντοϲ πρὸϲ τὸν Ἀχιλλέα πατρικῆϲ πράξεωϲ · ὡϲ γὰρ ὁ Πηλεὺϲ τὸν εἰϲ παλλακὴν πλημμελήϲαντα καὶ πρὸϲ πατέρα ὁμολογήϲαντα τὸ ἀδίκημα καὶ ἱκετεύϲαντα καὶ διὰ φυγῆϲ ἐξιλαϲκόμενον τὴν τοῦ πατρὸϲ μῆνιν οὐ παρῃτήϲατο δέξαϲθαι , οὕτω τὸν ἱκετεύαντα Ἀγαμέμνονα ἀνθ’ ὧν εἰϲ τὴν παλλακίδα πλημμελεῖν ἐδόκει μὴ ἄτοπον εἶναι προϲήϲεϲθαι , μήτ᾿ οὖν τῷ Ἀχιλλεῖ , μήτε τῷ Φοίνικι ὑπὲρ αὐτοῦ πρεϲβεύειν . ὡϲ πρὸϲ ὁμόνοιαν γονέων τὸ τοιοῦτον ἐποίηϲε · φηϲὶ γοῦν ἡ δ᾿ αἰὲν ἐμὲ λιϲϲέϲκετο ( v . 451 ) . καὶ πάλιν τῆϲ διχοϲταϲίαϲ αὐτῶν κρείταὑτοῦ τὴν φυγὴνἡγήϲατο . ἐντὸϲ ἤθει δὲ δεῖ τὸν ϲτίχον ἀναγινώϲκειν ὡϲ μετανοοῦντοϲ αὐτοῦ · διὸ καὶ ἐμπεπίϲτευται Ἀχιλλέα ὁ γάρ τι πταίϲαϲ πάντωϲ καὶ φυλάττεται , Ϲοφοκλῆϲ ( fr . 750 D . ) . ὃc μὴ πέπονθε τἀμά , μῆ βουλευέτω . οἱ δὲ εὖ πρὸϲ γονεῖϲ ἔχοντεϲ ἐπ᾿ ἴϲηϲ μὲν αὐτοὺϲ ἀγαπῶϲιν , ἐπαμύνουϲι δὲ τῷ καταπονουμένῳ . ἢ τάχα βούλεται λέγειν , ὅτι οὐ πάντα πειϲτέον μητρί Θέτιϲ γοῦν ἔλεγεν · ἀλλὰ ϲὺ μὲν νῦν νηυϲὶ παρήμενοϲ ὠκυπόροιϲι μήνι᾿ Ἀχαιοῖϲιν ( A 421 ) — , ἀλλὰ μᾶλλον πατρὶ τῷ λέγοντι · φιλοφροϲύνη γὰρ ἀμείἀγαθοὶ ( I 256 ) . δὲ διδάϲκαλοι οἱ ἐντὸϲ παθημάτων πείρᾳ γενόμενοι · καὶ Χείρωνα γάρ φηϲι τρωθέντα τὴν χεῖρα τὴν περὶ βοτανῶν ἰατρικήν , τὴν δὲ περὶ τὰϲ διαίταϲ τὸν Ϲηλυβριανὸν Ἡρόδικον , ὃϲ ἐμπεϲὼν διὰ τούϲ πόνουϲ εἰϲ φθόην ἐπιπόνωϲ τὴν τέχνην ταύτην ἐμελέτηϲεν .
Lemmas: 453 sqq . ἀπρεπής τοιοῦτος περί αὐτός διεξιέναι πρός μηδείς ἀναγκαῖος . ὁ μέν οὖν ἀπό ὁ λέξις λύω , ὅτι προμίγνυμι οὐδείς ἔχω ἀτοπία , ὁ δέ ἀπό ὁ καιρός , ὅτι ὁ παλλακίς διαβάλλω ὁ Ἀχιλλεύς ἕνεκα ὁ Βρισηΐ ̈ς χαλεπαίνω . διά τίς ὁ Πηλεύς ὁ Φοῖνιξ τοιοῦτος ἁμαρτάνω , ὥστε τῆ παλλακίς ὁ πατήρ συγγίγνομαι καί ὁ πατήρ ἐπιβουλεύω , ὅμως διδάσκαλος ὁ υἱός συμπέμπω , ἢ ὅτι ὥσπερ ἰατρός ἀγαθός ἐγγίγνομαι οὐ ὁ μή ἀρρωστέω οὐδέ ἀρρωστέω μέν μή οἶδα δέ ὁ ἁμάρτημα καί ὁ αἴτιος , ἀλλά ὁ ἄμφω ἔχω , οὗτος καί σύμβουλος ἀγαθός οὐ ὁ ἤπειρος ὁ ἁμάρτημα , ἀλλά ὁ ἔμπειρος , οὐδέ ὁ ἐντός ἐμπειρία μέν γίγνομαι μή οἴομαι δέ ἁμαρτάνω . πάρειμι ὁ Φοίνικι · καί γάρ ἁμαρτάνω καί ἁμαρτάνω γιγνώσκω ὅτι ἁμαρτάνω , καί προσεπιγιγνώσκω ὅτι ἁμαρτάνω ἑαυτοῦ τιμωρέω διά ὁ ἑκούσιος φυγή . ὁ τοιοῦτος εἄν εἰμί ἀγαθός ἰατρός ὁ παιδεία δήω . ὁ δέ μνήμη ὁ περί ὁ παλλακή ἁμαρτία πρός ὁ Ἀχιλλεύς οὐ ἄκαιρος διά παλλακίς αἴτιος ἐξαμαρτάνω πρός ὁ Ἕλλην , καί παράδειγμα φέρω πρός ὁ Ἀχιλλεύς πατρικός πρᾶξις · ὡς γάρ ὁ Πηλεύς ὁ εἰς παλλακή πλημμελέω καί πρός πατήρ ὁμολογέω ὁ ἀδίκημα καί ἱκετεύω καί διά φυγή ἐξιλάσκω ὁ ὁ πατήρ μῆνις οὖον παραιτέομαι δέχομαι , οὗτος ὁ ἱκετεύω Ἀγαμέμνων ἀντί ὅς εἰς ὁ παλλακίς πλημμελέω δοκέω μή ἄτοπος εἰμί προσίημι , μήτε οὖν ὁ Ἀχιλλεύς , μήτε ὁ Φοίνικι ὑπέρ αὐτός πρεσβεύω . ὡς πρός ὁμόνοια γονεύς ὁ τοιοῦτος ποιέω · φημί γοῦν ὁ δέ ἀεί ἐγώ λίσσομαι ( v . 451 ) . καί πάλιν ὁ διχοστασία αὐτός κρειαυτος ὁ φεύγω . ἐντός ἠθέω δέ δεῖ ὁ στίχος ἀναγιγνώσκω ὡς μετανοέω αὐτός · διό καί ἐμπιστεύω Ἀχιλλεύς ὁ γάρ τίς πταίω πάντως καί φυλάσσω , Σοφοκλῆς ( fr . 750 D . ) . ὅς μή πάσχω ἐμός , μής βουλεύω . ὁ δέ εὕω πρός γονεύς ἔχω ἐπί ἴσος μέν αὐτός ἀγαπάω , ἐπαμύνω δέ ὁ καταπονέω . ἢ τάχα βούλομαι λέγω , ὅτι οὖον πᾶς πειστέον μήτηρ Θέτις γοῦν λέγω · ἀλλά σύ μέν νῦν ναῦς παρήμενος ὠκύπορος μῆνις Ἀχαιός ( A 421 ) — , ἀλλά μᾶλλον πατήρ ὁ λέγω · φιλοφροσύνη γάρ αμειαγαθος ( I 256 ) . δέ διδάσκαλος ὁ ἐντός πάθημα πείρω γίγνομαι · καί Χείρων γάρ φημί τιτρώσκω ὁ χείρ ὁ περί βοτάνη ἰατρικός , ὁ δέ περί ὁ δίαιτα ὁ Σηλυβριανὸν Ἡρόδικος , ὅς ἐμπίπτω διά ὁ πόνος εἰς φθόη ἐπιπόνως ὁ τέχνη οὗτος μελετάω .