porphyrius.quaestionum-homericarum-ad-iliadem-pertinentium-reliquiae 6.234
234 . διὰ τί ὁ μὲν Γλαῦκοϲ προήχθη εἰϲ φιλοτιμίαν τοῦ ἀλλάϲϲειν τὰ ὅπλα χρυϲᾶ ὄντα πρὸϲ Διομήδην , ὁ δὲ ποιητὴϲ ἐπιτιμῇ ὡϲ οὐ δέον οὐδ’ εἰ φίλοϲ εἴη , προΐεϲθαι πλείονοϲ ἄξιον ; προγόνων ὁ Γλαῦκοϲ φιλοτιμίαν ἐξηγηϲαμένου Διομήδουϲ ἀκούϲαϲ οὐκ ὠήθη δεῖν ἐλαττοῦϲθαι ταύτηϲ ῦἰνε ὺϲ γάρ ποτε δῖοϲ ἀμύμονα Βελλεροφόν την ξείνιϲ’ ἐνὶ μεγάροιϲιν ἐείκοϲιν ῆμ ατ ’ ἐρύξαϲ · οἱ δὲ καὶ ἀλλήλοιϲ ήλοιϲι πόρον ξεινήια καλά Οἰνε ὺϲ μὲν ζωϲτῆρα δίδου φοίνικι φαεινόν , Βελλεροφόντηϲ δὲ δέπαϲ ἀμφικύπελλον ( v . 216 — 220 ) . ταῦτ’ οὖν ἀκούϲαϲ ὁ Γλαῦκοϲ προήχθη εἰϲ φιλοτιμίαν προγονικήν · ὡϲ γὰρ Βελλεροφόντηϲ ζωϲτῆροϲ οὐκ ἀπηξίωϲε χρυϲοῦν ἔκπωμα δοῦναι καὶ ὅλωϲ χρύϲεον δεδώρηται τῷ ξένῳ , οὕτω καὶ αὐτὸϲ χρυϲὸν ὃν εἰχε περικείμενον δοῦναι προήχθη , ἀκούϲαϲ παρὰ τοῦ φοβερωτάτου Διομήδουϲ τῶν τότε · τῷ νῦν ϲοὶ μὲν ἐγ ὡ ξεῖνοϲ φίλοϲ Ἀργεἱ μέϲϲ ῳ εἰμί , ϲὺ δ’ ἐντὸϲ Λυκίῃ , ὅτε κεν τῶν δῆμον κωμαι ( v . 224 ) , καὶ προϲέτι εἰπόντοϲ τοῦ Διομήδουϲ τεύχεα δ’ ἀλλήλοιϲ ἐπαμεί ψομεν , ὄφρᾶ καὶ οἵδε γνῶϲιν , ὅτι ξεῖνοι πα τρώιοι εὐχόμεθ’εἰναι ( ν . 230 . 31 ) . μικρολογίαϲ γὰρ ἦν αἰτηθέντα τοῖϲ μὲν ἄλλοιϲ ὑπακοῦϲαι , ἀντειπεῖν δὲ πρὸϲ τὰ δῶρα . ὁ ποιητὴϲ δὲ , φηϲὶν Ἀλριϲτοτέληϲ , οὐχ ὅτιτὰ πλείονοϲ ἄξια ὄντα προήκατο ἐπιτιμ , ἀλλ’ ὅτι ἐντὸϲ πολέμῳ καὶ χρώμενοϲ προίετο . οὐδὲν γὰρ ἀλλοιότερον , ὥϲπερ ἂν εἰ ἀπέβαλε τὰ ὅπλα ἐπιτιμῷ οὑν ὅτι κρείττω προίετο οὐκ είϲ τιμὴν ἀλλ’ εἰϲ χρῆϲιν · ἀναγκαῖον δὲ τοῦτο δηλῶϲαι εἰπόντα τὴν ἀξίαν . τινὲϲ δ’ οὐ καταμεμφεϲθαί φαϲιν ἐντὸϲ τῷ φάναι Γρονίδηϲ δὲ φρέναϲ ἐξέλετο ζεύϲ τὸ γὰρ ἐξελεῖν δηλοῖ καὶ τὸ εἰϲ μέγα ἆραι καὶ αὐξῆϲαι , ὡϲ ἐντὸϲ τῷ xo ύρην ἣν ἄρα μοι γέραϲ ἔξελον υεϲ Ἀχαιῶν ( ΙΙ 56 ) δηλοῖ γάρ · ἣν εἰϲ τιμὴν γεραίροντέϲ με δεδώκαϲι καὶ τὸ γέραϲ μου αὔξοντεϲ · γέροϲ γὰρ ἔξελον ἐξαίρετον ποιοῦντεϲ . τὰ δὲ γινόμενα ὡϲ ἐπὶ τὸ πολῶ θεοῖϲ εἰώθαϲιν ἀνάπτειν . τὸ μέντοι ἔγχεα δ’ ἀλλήλων ἀλεὠμεθα καὶ δι’ ὁμίλου ( Ζ 226 ) ἀντὶ τοῦ ἐντὸϲ ὄψει πάντων , ὡϲ εἰδέναι αὐτοὺϲ ὅτι ξένοι ἀλλήλων ἐϲμέν , ἢ μὴ μόνον ἀλλήλων φειδώμεθα ἀλλὰ καὶ οἱ ὅμιλοι ἡμῶν . ἀλλ’ οὐτοι μὲν διὰ προγονικὴν φιλίαν τὸν πρὸϲ ἀλλήλουϲ ἐϲπείϲαντο πόλεμον , αρπηδὼν δὲ καὶ Τληπόλεμοϲ ϲυγγενεῖϲ ὄντεϲ καὶ τοῦτο γινώϲκοντεϲ ϲυνελθὸντεϲ διὰ θανάτου ἐκρίθηϲαν , τοῦ μὲν ἀποθανόντοϲ τοῦ δὲ τρωθέντοϲ ( ε 65 s . ) . οὕτωϲ ἡ λεγομένη ϲυγγένεια πρὸϲ φιλίαν οὐδὲν ϲυνεργεῖ . ἄλλωϲ . ἀϲύμφορον δοκεῖ εἰναι ἄφροναϲ καλεῖν τοὺϲ λαμπρὸϲ τὰϲ ψυχὰϲ καὶ ἀποκλείειν τὰϲ μεγολοψυχίαϲ τῶν ξένων πρὸϲ ἀλλήλουϲ . οἱ μὲν οὑν ἀπὸ τῆϲ λέξεωϲ λύουϲι , τὸ ἐξέλετο ἀποδιδόντεϲ τὸ ἐξαίρετον καὶ ἔκκριτον ἐποίηϲε , βιαίωϲ πωϲ . οἱ δὲ περίρραϲιν εἰναι · Γλαύκῳ φρἐναϲ ἐξέλετο · μὴ γὰρ ἀμειψάμενοϲ ἀλλ’ ἀπειθήϲαϲ ἀνῃρέθη ἄν , πολὺ βιαιότερον ἀποδιδόντεϲ . οἱ δὲ πρὸϲ τὸν καιρύν , ὅτι ὁ χρυϲὸϲ ἐπιτηδειότεροϲ πρὸϲ τὸν πόλεμον διὰ τὸ ϲτίλβον τῶν ὅπλων . ἐμοὶ δὲ οὐδ’ οὕτωϲ καλῶϲκαὶ γάρ τε Λιταί εἰϲι Διὸϲ κοῦραι μεγάλοιο , χ ωλαί τε ῥυϲαί τε παραβ λ ῶπέϲ τ’ ὀφθαλμώ ( 1 502 . 3 ) . εἰκότωϲ ὁ Γλαῦκοϲ τοῦ προγόνου τὸ φιλότιμον ἀκούϲαϲ Βελλεἐνθ’ οὖτε . ροφόντου χρυϲὸν δωρεῖται πρὸϲ τὸ παρόν , ἄλλωϲ τε ὑπερήδεται τῇ ϲυντυχίᾳ γινόμενοϲ ἰδιόξενοϲ τοῦ παναρίϲτου Διομήδοῳϲ . τὸ δὲ ἐξἐλετο ἀντὶ τοῶ ὑπερηύξηϲε τῇ ψιλότητι . ἢ μάλλον αἰτιάται αὐτὸν ὅτι κατὰ τῶν ϲυμμάχων ἐκόϲμει αὐτὸν λαμπροτέροιϲ ὅπλοιϲ . ἢ ὡϲ Ἡψαιϲτότευκτα . ἤ , ὡϲ Πίοϲ , ἵνα κἀν τούτῳ αὐξήϲῃ τὸν Ἐλληνα ὡϲ μὴ ἐξ ἴϲου ἀπηλλαγμένον , ὅπερ ἡδὺ τοῖϲ ἀκούουϲιν · ὅπου γὰρ ταῦτα , εὔκαιροϲ ἡ τῶν πολεμίων ὁρμή .
Lemmas: 234 . διά τίς ὁ μέν Γλαῦκος προάγω εἰς φιλοτιμία ὁ ἀλλάσσω ὁ ὅπλον χρύσεος εἰμί πρός Διομήδης , ὁ δέ ποιητής ἐπιτιμή ὡς οὖον δήω οὐδέ εἰμί φίλος εἰμί , προΐημι πλείων ἄξιος ; πρόγονος ὁ Γλαῦκος φιλοτιμία ἐξηγέομαι Διομήδης ἀκούω οὐ ἀηθέω δήω ἐλασσόω οὗτος ἰνέω ὕς γάρ ποτός δῖος ἀμύμων Βελλεροφόν ὁ ξενίζω ἐν μέγαρον εἴκοσι μῆ ΑΤ ’ ἐρύκω · ὁ δέ καί ἀλλήλων ἧλος πόρος ξεινήιον καλός Οἶνος ὕς μέν ζωστήρ δίδωμι Φοῖνιξ φανός , Βελλεροφόντης δέ δέπας ἀμφικύπελλος ( v . 216 — 220 ) . αὐτός οὖν ἀκούω ὁ Γλαῦκος προάγω εἰς φιλοτιμία προγονικός · ὡς γάρ Βελλεροφόντης ζωστήρ οὐ ἀπαξιόω χρύσεος ἔκπωμα δίδωμι καί ὅλως χρύσεος δωρέω ὁ ξένος , οὗτος καί αὐτός χρυσός ὅς ἔχω περίκειμαι δίδωμι προάγω , ἀκούω παρά ὁ φοβερός Διομήδης ὁ τότε · ὁ νῦν σύ μέν ἐκ εἰμί ξένος φίλος ἀργέω μέσος ῳ εἰμί , σύ δέ ἐντός Λύκιος , ὅτε ἄν ὁ δῆμος κώμη ( v . 224 ) , καί προσέτι εἶπον ὁ Διομήδης τεῦχος δέ ἀλλήλων ἐπαμεί ψομεν , ὄφρα καί ὅδε γνῶσις , ὅτι ξένος πῃ Τρώϊος εὔχομαι ( Ν . 230 . 31 ) . μικρολογία γάρ εἰμί αἰτέω ὁ μέν ἄλλος ὑπακούω , ἀντιλέγω δέ πρός ὁ Δῶρα . ὁ ποιητής δέ , φημί αλριστοτελεω , οὐ ὅστις πλείων ἄξιος εἰμί προΐημι ἐπιτιμή , ἀλλά ὅτι ἐντός πόλεμος καί χράω προίημι . οὐδείς γάρ ἀλλοῖος , ὥσπερ εἄν εἰμί ἀποβάλλω ὁ ὅπλον ἐπιτιμάω ἐν ὅτι ἀγαθός προίημι οὐ εἷς τιμή ἀλλά εἰς χρῆσις · ἀναγκαῖος δέ οὗτος δηλόω εἶπον ὁ ἄξιος . τις δέ οὖον καταμέμφομαι φημί ἐντός ὁ φαίνω γρονιδηω δέ φρήν ἐξαιρέω Ζεύς ὁ γάρ ἐξαιρέω δηλόω καί ὁ εἰς μέγας ἀείρω καί αὐξάνω , ὡς ἐντός ὁ xo ύρην ὅς ἄρα ἐγώ γέρας ἐξαιρέω ὕω Ἀχαιός ( ΙΙ 56 ) δηλόω γάρ · ὅς εἰς τιμή γεραίρω ἐγώ δίδωμι καί ὁ γέρας ἐγώ αὐξάνω · γέρος γάρ ἐξαιρέω ἐξαίρω ποιέω . ὁ δέ γίγνομαι ὡς ἐπί ὁ πολῶ θεός εἴωθα ἀνάπτω . ὁ μέντοι ἔγχος δέ ἀλλήλων ἀλέω καί διά ὅμιλος ( Ζ 226 ) ἀντί ὁ ἐντός ὁράω πᾶς , ὡς οἶδα αὐτός ὅτι ξένος ἀλλήλων εἰμί , ἢ μή μόνος ἀλλήλων φείδομαι ἀλλά καί ὁ ὅμιλος ἐγώ . ἀλλά οὗτος μέν διά προγονικός φίλιος ὁ πρός ἀλλήλων σπένδω πόλεμος , ἁρπίς δέ καί Τληπόλεμος συγγενής εἰμί καί οὗτος γιγνώσκω συνέρχομαι διά θάνατος κρίνω , ὁ μέν ἀποθνῄσκω ὁ δέ τιτρώσκω ( ε 65 s . ) . οὕτως ὁ λέγω συγγένεια πρός φίλιος οὐδείς συνεργέω . ἄλλως . ἀσύμφορος δοκέω εἰναι ἄφρων καλέω ὁ λαμπρός ὁ ψυχή καί ἀποκλείω ὁ μεγολοψυχιος ὁ ξένος πρός ἀλλήλων . ὁ μέν ἐν ἀπό ὁ λέξις λύω , ὁ ἐξαιρέω ἀποδίδωμι ὁ ἐξαίρω καί ἔκκριτος ποιέω , βίαιος πως . ὁ δέ περίρρασιν εἰναι · Γλαῦκος φρήν ἐξαιρέω · μή γάρ ἀμείβω ἀλλά ἀπειθέω ἀναιρέω ἄν , πολύς βίαιος ἀποδίδωμι . ὁ δέ πρός ὁ καιρύν , ὅτι ὁ χρυσός ἐπιτήδειος πρός ὁ πόλεμος διά ὁ στίλβω ὁ ὅπλον . ἐγώ δέ οὐδέ οὕτως καλῶσκαὶ γάρ τε Λιταί εἰμί Ζεύς κόρη μέγας , χ ὅλος τε ῥυσός τε παραβ λ ὤψ τε ὀφθαλμός ( 1 502 . 3 ) . εἰκότως ὁ Γλαῦκος ὁ πρόγονος ὁ φιλότιμος ἀκούω Βελλεἐνθ’ οὔτε . ροφοντω χρυσός δωρέω πρός ὁ πάρειμι , ἄλλως τε ὑπερήδομαι ὁ συντυχία γίγνομαι ἰδιόξενος ὁ πανάριστος Διομήδης . ὁ δέ ἐξαιρέω ἀντί τώ ὑπεραυξάνω ὁ ψιλότης . ἢ μάλλον αἰτιάομαι αὐτός ὅτι κατά ὁ σύμμαχος κοσμέω αὐτός λαμπρός ὅπλον . ἢ ὡς ηψαιστοτευκτης . ἤ , ὡς Πίος , ἵνα ἐν οὗτος αὐξάνω ὁ Ἕλλην ὡς μή ἐκ ἴσος ἀπαλλάσσω , ὅσπερ ἡδύς ὁ ἀκούω · ὅπου γάρ οὗτος , εὔκαιρος ὁ ὁ πολέμιος ὁρμή .