porphyrius.quaestionum-homericarum-ad-iliadem-pertinentium-reliquiae 11.155
155 . Vatic . ζητ . κη · ὡϲ δ᾿ ὄτε πῦρ ἀίδηλον ἐντὸϲ ἀξύλῳ ἐμ πέϲοι ὕλη . ἄξυλον ὕλην οἱ μὲν πολύξυλον ἀποδεδώκαϲιν , οἱ δὲ ὁμόξυλον . δηλοῖ γὰρ , φαϲὶν ὡϲ ἀκόλουθοϲ ( ἔϲτι γὰρ ὁμοκέλευθοϲ ) , καὶ ἄβρομοι ( Ν 41 ) ἅμα βρόμῳ καὶ αὐίαχοι ἅμα ἰαχῇ . οὕτω καὶ ἄλοχοϲ καὶ ἄκοιτιϲ ἡ καὶ ὁμόκοιτιϲ · καὶ ἄξυλοϲ ἡ ὁμόξυλοϲ διὰ τὸ πυκνόν . ἐμοὶ δὲ δοκεῖ ἄξυλον λέγειν ϲτέρηϲιν τοῦ ξύλου ἐπάγει γάρ · οἱ δ᾿ τε θάμνοι πρὸρριζοι ἀλλὰ κατὰ ϲτέρηϲιν τοῦ ξυλίϲαϲθαι , ἵν᾿ ᾖ ἄξυλοϲ ὕλη , * B f . 144b ad ἀξύλῳ , L . f . 228 Π . ἄξυλον ὕλην οἱ μὲν τὴν πολύξυλον ἀποδεδώκαϲιν , οἱ δὲ ἄξυλον . δηλοῖ γὰρ , φηϲὶ , τὸ α καὶ τὸ ὁμοῦ , ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἀκόλουθοϲ ( ἔϲτι γὰρ ὁμοκέλευθοϲ ) , καὶ ἄβρομοι ἅμα βρόμῳ καὶ αὐίαχοι ἅμα ἰαχῇ . οὕτωϲ καὶ ἄλοχοϲ καὶ ἄκοιτιϲ ἡ ὁμόλεκτροϲ ὁμόλεχοϲ καὶ ὁμόκοιτιϲ . καὶ ἄξυλοϲ οὖν ἡ ὁμόξυλοϲ διὰ τὸ πυκνόν . ἐμοὶ δὲ δοκεῖ ἄξυλον λέγειν οὐ κατὰ οὐ κατὰ ϲτέρηϲιν τοῦ ξύλου · ἐπάγει γάρ · οἱ δέ τε θάμνοι πρόρριζοι πίπτουϲιν , ἀλλὰ κατὰ ϲτέρηϲιν τοῦ ξυλίϲαϲθαι , ἵνα ᾖ ἄξυλοϲ ὕλη , ἐξ ἧϲ οὐδείϲ πω ἐξυλεύϲατο , ἀφ᾿ ἧϲ οὐδείϲ πω ἐξυλεύϲατο . καὶ ἄκοιτιϲ δὲ καὶ ἄλοχοϲ ἐμοὶ δοκεῖ κυρίωϲ ἡ παρθενικὴ λέγεϲθαι , παρὰ τὸ λέχουϲ ἑτέρου μὴ μεταϲχεῖν μηδὲ κοίτηϲ . παῤ ὃ καὶ λέγει κουριδίηϲ ἀλόχου ( Α 114 ) . λοιπὸν δ᾿ ἡ κατάχρηϲιϲ καὶ ἐπὶ τὰϲ ἄλλαϲ μετ᾿ ήγαγεν . ὥϲπερ κυρίωϲ ἀλεξῆϲαι ὑπὲρ τῶν ἀλόχων βοηθῆϲαι · λοιπὸν δ᾿ ἐντὸϲ καταχρήϲει γέγονεν ἐπὶ τοῦ ὁπωϲοῦν ϲυμμαχεῖν . καὶ ἀίδηλον δὲ πῦρ ( B 455 . I 436 . Λ 155 ) οὐκ ἔϲτι τὸ μεγαλόδηλον , ἀλλὰ τὸ ἀδηλοποιόν , ἐξ οὗ ϲημαίνει τὸ οὕτω γοῦν ἔφη ϲὺ δὲ κτείνειϲ ἀιδήλωϲ ( Φ 220 ) , ἀφανίζων καὶ ἀδήλουϲ ποιῶν . οὐ κακῶϲ δὲ καὶ Ϲέξϲτοϲ ἀίδηλον ἀπὸδέδωκε τὸ ἐξ ἀδήλου ἐμπεϲόν . τουτέϲτιν ἀφ’ ἧϲ ξύλον οὐδεὶϲ ἔκοψε . καὶ ἄκοιτιϲ δὲ καὶ ἡ ἄλοχοϲ , ὡϲ ἐμοὶ δοκεῖ , κυρίωϲ ἡ παρθενικὴ λέγεται , παρὰ τὸ λέχουϲ ἑτέρου μὴ μεταϲχεῖν μηδὲ κοίτηϲ ( παῤ ὃ καὶ λέγει κουριδίηϲ ἀλόχου , τῆϲ ἐκ παρθενίαϲ ἀλλ᾿ οὐ λέχουϲ ἑτέρου μεταϲχούϲηϲ ) , λοιπὸν δ’ ἡ κατάτὸ χρηϲιϲ καὶ ἐπὶ τὰϲ ἄλλαϲ μετήγαγεν , ὥϲπερ κυρίωϲ τὸ ἀλεξῆϲαι τὸ ὑπὲρ τῶν ἀλόχων βοηθῆϲαι · λέγει γὰρ Ἕκτωρ · ἀλλ᾿ ἵνα μοι Τρώων ἀλόχουϲ καὶ νήπια τέκνα προφρονέωϲ ἀφανιϲτιόκ . ῥύοιϲθε ( Ρ 223 . ) λοιπὸν δὲ ἐντὸϲ καταχρήϲει γέγονεν ἐπὶ τοῦ ὁπωϲοῦν ϲυμμαχεῖν . καὶ τὸ ἀίδηλον δὲ πῦρ οὐκ ἔϲτι τὸ μεγαλόδηλον , ἀλλὰ τὸ ἀδηλοποιόν , ἐξ οὗ ϲημαίνει τὸ ἀφανιϲτικόν . οὕτωϲ γοῦν ἔφη ϲὺ δὲ κτείνειϲ ἀιδήλωϲ , ἀφανίζων καὶ ἀδήλουϲ ποιῶν . οὐ κακῶϲ δὲ καὶ Ϲέκϲτοϲ ἀίδηλον ἀποδέδωκε τὸ ἐξ ἀδήλου ἐμπεϲόν . ἡ παραβολὴ οὖν πρὸϲ τὴν ϲυνέχειαν τῶν πιπτόντων · τί δ᾿ ὀξύτερον εὐκινητότερον πυρόϲ ;
Lemmas: 155 . Vatic . ζητ . καί · ὡς δέ ὅτε πῦρ ἀίδηλος ἐντός Ἄξυλος ἐν πίπτω ὕλη . Ἄξυλος ὕλη ὁ μέν πολύξυλος ἀποδίδωμι , ὁ δέ ὁμόξυλος . δηλόω γάρ , φημί ὡς ἀκόλουθος ( εἰμί γάρ ὁμοκέλευθος ) , καί ἄβρομος ( Ν 41 ) ἅμα βρόμος καί αὐίαχος ἅμα ἰαχή . οὗτος καί ἄλοχος καί ἄκοιτις ὁ καί ὁμόκοιτις · καί Ἄξυλος ὁ ὁμόξυλος διά ὁ πυκνός . ἐγώ δέ δοκέω Ἄξυλος λέγω στέρησις ὁ ξύλον ἐπάγω γάρ · ὁ δέ τε θάμνος πρόρριζος ἀλλά κατά στέρησις ὁ ξυλίζω , ἵνα εἰμί Ἄξυλος ὕλη , * B f . 144b ad Ἄξυλος , L . f . 228 Π . Ἄξυλος ὕλη ὁ μέν ὁ πολύξυλος ἀποδίδωμι , ὁ δέ Ἄξυλος . δηλόω γάρ , φημί , ὁ ὅς καί ὁ ὁμοῦ , ὡς ἐπί ὁ ἀκόλουθος ( εἰμί γάρ ὁμοκέλευθος ) , καί ἄβρομος ἅμα βρόμος καί αὐίαχος ἅμα ἰαχή . οὕτως καί ἄλοχος καί ἄκοιτις ὁ ὁμόλεκτρος ὁμόλεχος καί ὁμόκοιτις . καί Ἄξυλος οὖν ὁ ὁμόξυλος διά ὁ πυκνός . ἐγώ δέ δοκέω Ἄξυλος λέγω οὖον κατά οὖον κατά στέρησις ὁ ξύλον · ἐπάγω γάρ · ὁ δέ τε θάμνος πρόρριζος πίπτω , ἀλλά κατά στέρησις ὁ ξυλίζω , ἵνα εἰμί Ἄξυλος ὕλη , ἐκ ὅς οὐδείς πω ξυλεύω , ἀπό ὅς οὐδείς πω ξυλεύω . καί ἄκοιτις δέ καί ἄλοχος ἐγώ δοκέω κύριος ὁ παρθενικός λέγω , παρά ὁ λέχος ἕτερος μή μετέχω μηδέ κοίτη . παρά ὅς καί λέγω κουρίδιος ἄλοχος ( Α 114 ) . λοιπός δέ ὁ κατάχρησις καί ἐπί ὁ ἄλλος μετά ἄγω . ὥσπερ κύριος ἀλέξω ὑπέρ ὁ ἄλοχος βοηθέω · λοιπός δέ ἐντός κατάχρησις γίγνομαι ἐπί ὁ ὁπωσοῦν συμμαχέω . καί ἀίδηλος δέ πῦρ ( B 455 . I 436 . Λ 155 ) οὐ εἰμί ὁ μεγαλόδηλος , ἀλλά ὁ ἀδηλοποιός , ἐκ ὅς σημαίνω ὁ οὗτος γοῦν φημί σύ δέ κτείνω ἀΐδηλος ( Φ 220 ) , ἀφανίζω καί ἄδηλος ποιέω . οὖον κακῶς δέ καί Σέξτος ἀίδηλος ἀποδίδωμι ὁ ἐκ ἄδηλος ἐμπίπτω . τουτέστιν ἀπό ὅς ξύλον οὐδείς κόπτω . καί ἄκοιτις δέ καί ὁ ἄλοχος , ὡς ἐγώ δοκέω , κύριος ὁ παρθενικός λέγω , παρά ὁ λέχος ἕτερος μή μετέχω μηδέ κοίτη ( παρά ὅς καί λέγω κουρίδιος ἄλοχος , ὁ ἐκ παρθενίη ἀλλά οὖον λέχος ἕτερος μετέχω ) , λοιπός δέ ὁ κατάτὸ χρῆσις καί ἐπί ὁ ἄλλος μετάγω , ὥσπερ κύριος ὁ ἀλέξω ὁ ὑπέρ ὁ ἄλοχος βοηθέω · λέγω γάρ Ἕκτωρ · ἀλλά ἵνα ἐγώ Τρώς ἄλοχος καί νήπιος τέκνον προφρονέως ἀφανιστικός . ῥύομαι ( Ρ 223 . ) λοιπός δέ ἐντός κατάχρησις γίγνομαι ἐπί ὁ ὁπωσοῦν συμμαχέω . καί ὁ ἀίδηλος δέ πῦρ οὐ εἰμί ὁ μεγαλόδηλος , ἀλλά ὁ ἀδηλοποιός , ἐκ ὅς σημαίνω ὁ ἀφανιστικός . οὕτως γοῦν φημί σύ δέ κτείνω ἀΐδηλος , ἀφανίζω καί ἄδηλος ποιέω . οὖον κακῶς δέ καί Σέξτος ἀίδηλος ἀποδίδωμι ὁ ἐκ ἄδηλος ἐμπίπτω . ὁ παραβολή οὖν πρός ὁ συνέχεια ὁ πίπτω · τίς δέ ὀξύς2 εὐκίνητος πῦρ ;