porphyrius.quaestionum-homericarum-ad-iliadem-pertinentium-reliquiae 10.67
67 sqq . φθέγγεο δ᾿ ᾗ κεν ἴῃϲθα καὶ ἐγρήγορθαι ἄνωχθι , πατρόθεν ἐκ γενεῆϲ ὀνομάζων ἄνδρα ἕκαϲτον πάνταϲ κυδαίνων , μηδὲ μεγαλίζεο θυμῷ . ταῦτα ϲημειωτέον ὡϲ ἐπιτήδεια εἰϲ αἰτίαϲ ἀπόδοϲιν , δι᾿ ἣν εἰώθαϲιν οὕτω πρὸϲ ἀλλήλουϲ διαλέγεϲθαι οἱ ἥρωεϲ · διογενὲϲ Λαερτιάδη πολυμήχαν᾿ Ὀδυϲϲεῦ · εἶναι γὰρ φιλοφρονουμένων τὸν τοιοῦτον τρόπον τῆϲ προϲαγορεύϲεωϲ . τὸ μὲν οὗνμ πατρόθεν ὀνομάζειν ἐϲτὶν ἐντὸϲ τῷ Λαερτιάδη , τὸ δὲ ἐκ γενεῆϲ , τὸ ἐκ γενάρχου , οἱονμ τὸ διογενέϲ · ἐκ γὰρ τοῦ Διὸϲ τοῦ ἀρχηγέτου τοῦ γένουϲ εἴληπται τὸ διογενέϲ . τὸ δὲ οὕτωϲ ὀνομάζειν κυδαίνοντόϲ ἐϲτι τοὺϲ καλουμένουϲ . τί οὗν τὸ μηδὲ μεγαλίζεο θυμῷ , οὐ γὰρ , ὥϲπερ οἱ γραμματικοί , τὸ μὴ μέγα ἡγοῦ τὸ τοιοῦτον καὶ τὸ οὕτω προϲφωνεῖν , ἀλλὰ ϲημαίνει · μὴ μεγάλυνε ϲεαυτοῦ τὴν ψυχήν , ἐξ οὐ ϲημαίνεται · μὴ ὑπερόπτηϲ γίνου μηδ᾿ ἀνάξιον ϲαυτοῦ τὸ ἄλλον κυδαίνειν ἡγοῦ . τατὸν γὰρ τοῦτο καὶ ἐντὸϲ ἄλλοιϲ ἔφη · ϲὺ δὲ μεγαλήτορα θυμὸν ἴϲχειν ἐντὸϲ ϲτήθεϲϲιν ( Ι 255 ) ὅμοιον γὰρ τῷ μὴ μεγαλίζεο θυμῷ τὸ ἴϲχειν ἐντὸϲ ϲτήθεϲι θυμὸν μεγαλήτορα , ᾧ ἐπάγει φιλοφροϲύνη γὰρ ἀμείνων · ταὐτὸν οὖν τῷ πάνταϲ κυδαίνων . καὶ ἡ Πηνελόπη δὲ λέγει οὐ γάρ τι μεγαλίζομαι οὐδ᾿ ἀθερίζω ( ψ 174 ) , οὐχ ὑπερηφανῶ ὥϲ τιϲ μεγάλη , οὐδέ ϲ᾿ ὡϲ μικρὸν καὶ ἀνάξιον ἀτιμάζω · ἀθερίζειν γὰρ , ἀπὸ τῶν ἀποκρινομένων ἀθέρων , τὸ ἀτιμάζοντα ἀποκρίνειν ὡϲ τοῦ μηδενὸϲ ἄξιον , ὡϲ ἀθέραϲ ἀπὸ τοῦ καρποῦ ἀποκρίνοντα · καὶ οὕ ποτέ μ᾿ οἵ γ’ ἀθέριζον ( Α 261 ) οὔ ποτέ με ἐντὸϲ ἀθέρων μοίρᾳ εἶχον . ταὐτὸ δὲ τὸ ἀθερίζειν ἐϲτὶ τῷ ἀπόβλητόν τι ποιεῖϲθαι · οὔ τοι ἀπόβλητον ἔποϲ ἔϲϲεται ( B 361 ) , ᾧ ἀντικείϲεται τὸ ἄνδραϲ δὲ λίϲϲεϲθαι ἐπιπροέηκεν ἀρίϲτουϲ κρινάμενοϲ κατὰ λααὸν Ἀχαϊκόνν ( I 520 . 21 ) , καὶ αἰϲυμνῆται δ᾿ ἔκκριτοι ἐννέα πάντεϲ ἀνέϲταν ( θ 258 ) . ἐξηγούμενοϲ δὲ τὸ ἀθερίζειν ἔφη τῶν δ᾿ ἄλλων οῦ πέρ τιν᾿ ἀναίνομαι οὐδ᾿ ἀθερίζω ( θ 212 ) . ἔϲτι δὲ τὸ ἀναίνομαι οὐχὶ ἐπαινῶ , διὸ ἴϲον ἂν εἴη τῷ πάνταϲ κυδαίνειν . καὶ τὸ οὐχ ἅλιιον δὲ ἴϲον τῷ οὐκ ἀθερίζειν , οὐκ ἀποβολῆϲ ἄξιον τῆϲ θαλάττηϲ · τὸ μὲν γὰρ ἀθέριζεῖν ἀπὸ τῶν ἀποκρινομένων ἀθέρων , ὁ δὲ ἅλιοϲ ἀπὸ τῶν εἰϲ ἅλα βαλλομένων , ὡϲ τὸ ἅλιον ἔποϲ ἔκβαλον ἤματι κείνῳ ( C 324 ) . τὸ μὲν οὖν μὴ μεγαλίζεϲθαι θυμῷ ϲημαίνει τὸ μὴ ὑπερηφανεῖνμ δι᾿ ὑπεροψίαν . αὐτό τε τὸ ὑπερηφανῆϲαί φηϲι · ϲὺ δὲ τῷ μεγαλήτορι θυμῷ εἴξαϲ ἄνδρα φέριϲτον , ὃν ἀθά νατοί περ ἔτιϲαν , ἠτίμηϲαϲ ( I 109 . 10 ) , ὃ ἔφη ἠθέριϲαϲ . καὶ πάλιν οἳ τὸ πάροϲ θυμῷ ἦρα φέροντεϲ ἀφεϲτᾶϲι ( Ξ 131 . 2 ) , καταφρονοῦντεϲ καὶ ὑπερηφανοῦντεϲ , διὰ τὸ αὐτοῖϲ χωρίζεϲθαι , ὥϲ που ἔφη ταῦθ᾿ ὑπερηφαν έοντεϲ Ἐπειοὶ χαλκοχίτωνεϲ ἡμέαϲ ὑβρίζοντεϲ ἀτάϲθαλα μηχα νόωνται ( Λ 694 . 95 ) . οἱ μέντοι ϲυνείκοντεϲ καὶ τῆϲ ὑπεροψίαϲ πουόμενοι · ὣc ὁ μὲν Αἰτωλοῖϲιν ἀπήμυνεν κακὸν ἦμαρ , εἴξαϲ ᾧ θυμῷ ( I 597 ) .
Lemmas: 67 sqq . φθέγγομαι δέ ὅς ἄν εἶμι καί ἐγείρω ἄνωγα , πατρόθεν ἐκ γενεά ὀνομάζω ἀνήρ ἕκαστος πᾶς Κυδαίνων , μηδέ μεγαλίζομαι θυμός . οὗτος σημειωτέος ὡς ἐπιτήδειος εἰς αἴτιος ἀπόδοσις , διά ὅς εἴωθα οὗτος πρός ἀλλήλων διαλέγω ὁ ἥρως · διογενής Λαερτιάδης πολυμήχανος Ὀδυσσεύς · εἰμί γάρ φιλοφρονέομαι ὁ τοιοῦτος τρόπος ὁ προσαγόρευσις . ὁ μέν ὅς πατρόθεν ὀνομάζω εἰμί ἐντός ὁ Λαερτιάδης , ὁ δέ ἐκ γενεά , ὁ ἐκ γενάρχης , οἷος ὁ διογενής · ἐκ γάρ ὁ Ζεύς ὁ ἀρχηγέτης ὁ γένος λαμβάνω ὁ διογενής . ὁ δέ οὕτως ὀνομάζω κυδαίνω εἰμί ὁ καλέω . τίς ἐν ὁ μηδέ μεγαλίζομαι θυμός , οὖον γάρ , ὥσπερ ὁ γραμματικός , ὁ μή μέγας ἡγέομαι ὁ τοιοῦτος καί ὁ οὗτος προσφωνέω , ἀλλά σημαίνω · μή μεγαλύνω σεαυτοῦ ὁ Ψυχή , ἐκ οὖον σημαίνω · μή ὑπερόπτης γίγνομαι μηδέ ἀνάξιος σεαυτοῦ ὁ ἄλλος κυδαίνω ἡγέομαι . τατός γάρ οὗτος καί ἐντός ἄλλος φημί · σύ δέ μεγαλήτωρ θυμός ἴσχω ἐντός στῆθος ( Ι 255 ) ὅμοιος γάρ ὁ μή μεγαλίζομαι θυμός ὁ ἴσχω ἐντός στῆθος θυμός μεγαλήτωρ , ὅς ἐπάγω φιλοφροσύνη γάρ ἀγαθός · αὐτός οὖν ὁ πᾶς Κυδαίνων . καί ὁ Πηνελόπη δέ λέγω οὖον γάρ τίς μεγαλίζομαι οὐδέ ἀθερίζω ( ψ 174 ) , οὐ ὑπερηφανέω ὅς τις μέγας , οὐδέ σός ὡς μικρός καί ἀνάξιος ἀτιμάζω · ἀθερίζω γάρ , ἀπό ὁ ἀποκρίνω ἀθήρ , ὁ ἀτιμάζω ἀποκρίνω ὡς ὁ μηδείς ἄξιος , ὡς ἀθήρ ἀπό ὁ καρπός ἀποκρίνω · καί ἕ ποτός εἷς ὁ γε ἀθερίζω ( Α 261 ) οὖον ποτός ἐγώ ἐντός ἀθήρ μοῖρα ἔχω . αὐτός δέ ὁ ἀθερίζω εἰμί ὁ ἀπόβλητος τίς ποιέω · οὖον ὅς ἀπόβλητος ἔπος εἰμί ( B 361 ) , ὅς ἀντίκειμαι ὁ ἀνήρ δέ λίσσομαι ἐπιπροίημι ἀγαθός κρίνω κατά λαός Ἀχαϊκός ( I 520 . 21 ) , καί αἰσυμνήτης δέ ἔκκριτος ἐννέα πᾶς ἀνίστημι ( θ 258 ) . ἐξηγέομαι δέ ὁ ἀθερίζω φημί ὁ δέ ἄλλος ἀρτύω περ τις ἀναίνομαι οὐδέ ἀθερίζω ( θ 212 ) . εἰμί δέ ὁ ἀναίνομαι οὐ ἐπαινέω , διό ἴσος εἄν εἰμί ὁ πᾶς κυδαίνω . καί ὁ οὐ ἅλιος δέ ἴσος ὁ οὐ ἀθερίζω , οὐ ἀποβολή ἄξιος ὁ θάλασσα · ὁ μέν γάρ ἀθερίζω ἀπό ὁ ἀποκρίνω ἀθήρ , ὁ δέ ἥλιος ἀπό ὁ εἰς ἅλς βάλλω , ὡς ὁ ἥλιος ἔπος ἐκβάλλω ἦμαρ ἐκεῖνος ( C 324 ) . ὁ μέν οὖν μή μεγαλίζω θυμός σημαίνω ὁ μή ὑπερηφανέω διά ὑπεροψία . αὐτός τε ὁ ὑπερηφανέω φημί · σύ δέ ὁ μεγαλήτωρ θυμός ἔοικα ἀνήρ ἀγαθός , ὅς ἀθά νητός περ τίνω , ἀτιμάω ( I 109 . 10 ) , ὅς φημί θερίζω . καί πάλιν ἕ ὁ πάρος θυμός ἆρα φέρω ἀφίστημι ( Ξ 131 . 2 ) , καταφρονέω καί ὑπερηφανέω , διά ὁ αὐτός χωρίζω , ὅς ποῦ φημί αὐτός ὑπερηφαν εἰμί Ἐπειός χαλκοχίτων ἡμεῖς ὑβρίζω ἀτάσθαλος Μήχα νοέω ( Λ 694 . 95 ) . ὁ μέντοι συνείκω καί ὁ ὑπεροψία ποιέω · ὅς ὁ μέν Αἰτωλός ἀπαμύνω κακός ἦμαρ , ἔοικα ὅς θυμός ( I 597 ) .