porphyrius.quaestionum-homericarum-ad-iliadem-pertinentium-reliquiae 6.129
129 . πῶϲ , φαϲὶ , λέγει Διομήδηϲ οὐκ ἂν ἔγωγε θεοῖϲιν ἕπουρανίοιϲι μαχοίμην οὐδὲ γὰρ οὐδὲ Δρύαντοϲ υἱὸϲ κρατερὸϲ Λἁυκόοργοϲ δὴν ἦν , ὅϲ ῥα θεοῖϲιν ἐπουρανίοιϲιν ἔριζεν , ὅϲ ποτε μαινομένοιο Διωνύϲοιο τιθήναϲ ϲεῦε κατ᾿ ἠγάθεον Νυϲήιον , αἱ δ’ ἅμα πᾶϲαι θύϲθλα χαμαὶ κατέχευαν ὑπ’ ἀνδρφόνοιο Λἁυκούργου καὶ τὰ ἑξῆϲ πῶϲ γὰρ παραιτεῖϲθαι λέγων τὸ θεομαχεῖν αὐτὸϲ μὲν δύο τέτρωκε θεοὺϲ ἤδη , τὸν Διόνυϲον δὲ ἐν αὐτοῖϲ τούτοιϲ μαινύμενον λέγει καὶ πεφευγέναι εἰϲ θάλαϲϲαν φοβηθέντα ; ἄτοπον γὰρ καὶ ψεύϲτην ὁμοῦ καὶ βλάϲφημον τὸν Διομήδη κατελέγχοντα . λύϲιϲ . τὸ μὲν οὖν τρῶϲαι θεοὺϲ οὐ κατὰ προαίρεϲιν αὐτοῦ γέγονε , καθ’ ὑπηρεϲίαν δὲ ἄλληϲ θεοῦ κατὰ θεῶν ἕπεϲθαι καὶ αὐτῆϲ τοῖϲ δύο δ’ εἰρηκυίαϲ Ἀθηνᾶϲ μόνοιϲ δεῖν ἐναντιωθῆναι καὶ διὰ τούτουϲ τὴν ὁμίχλην ἀφελούϲηϲ καὶ τὴν ἀπὸ τούτων μόνων ἀγνωϲίαν ἀφηρημένηϲ , προϲθείϲηϲ δὲ μή τι ϲύ γ’ ἀθανάτοιϲι θεοῖϲ ἀν τικρὺ μάχεϲθαι τοῖϲ ἄλλοιϲ ( ε 130 ) , καὶ τοῦ Διομήδουϲ εἰπόντοϲ ἀλλ’ ἔτι ϲῶν μέμνημαι ἐφετμέων , ἃϲ ἐπέτελλεϲ · οὕ μ’ εἴαϲ μακάρεϲϲι θεοῖϲ ἀντικρ μάχεϲθαι τοῖϲ ἄλλοιϲ ( ε 818 sqq . ) , Γλαύκου δὲ θραϲύτερον ἐπιόντοϲ , εὐλαβεῖται , μή τιϲ εἴη θεόϲ , καὶ τὰϲ παραγγελίαϲ εἰϲ μνήμην ἀγείρει , λέγων · οὐκ ἂν ἔγωγε θεοῖϲιν ἐπουρανίοιϲι μαχοίμην . μαινόμενοϲ δὲ ὁ Διόνυϲοϲ οὐ κατὰ βλαϲφημίαν είρηται , ἀλλὰ παραϲτατικῶϲ τῆϲ τοῦ θεοῦ κατὰ βακχείαν ὁρμῆϲ , φλέγοντοϲ ίϲχυρῶϲ καὶ ἀκμάζοντοϲ ἐρρωμένωϲ ἐντὸϲ τῇ τῆϲ χορείαϲ καταϲτάϲει , ὁμοίωϲ τῷ μαίνετο δ’ ὡϲ ὁτ’ Ἄρηϲ ἐγχέϲπα λοϲ ἢ ὸλοὸν πῦρ ( 0 605 ) καὶ ἐντὸϲ τῇ ϲυνηθείᾳ δὲ ἐπὶ τῶν ὑπερβαλλόντων τοῖϲ ἔργοιϲ κατ’ ἀνδρείαν μαίνεται φαμέν , μανίαν τὴν ἐνθουϲιαϲτικὴν πρᾶξιν λέγοντεϲ . καὶ Πλάτων ( Phaedr . p . 244 ) δὲ διαιρῶν τὰϲ μανίαϲ δείκνυϲι τὰϲ ἀγαθάϲ τε καὶ θείαϲ , αἵ τινέϲ εἰϲι . φυγὴν δὲ Διονύϲου οὐχ ὁ Διομήδηϲ κατεγνωκε , τοῖϲ δὲ λεγομένοιϲ καὶ κεκρατηκόϲι μύθοιϲ ′′ Cμηροϲ κρίνων αὐτοὺϲ είϲ χρῆϲιν κατὰ καιρὸν τοῖϲ ἥρωϲιν ἀνατέθεικε . τὰ δὲ κατὰ τὴν Λυκουργίαν οἰκεῖον ἦν εἰδέναι τῷ Διομήδει · Οἰνεὺϲ γὰρ ὁ πάπποϲ αὐτῷ ὁμόλεκτροϲ λέγεται Διονύϲῳ γενέϲθαι . οἰδεν οὖν εἰκότωϲ τὰ κατὰ τὸν Διόνυϲον καὶ ὁποίου τέλουϲ ἔτυχεν ὁ πρὸϲ τοῦτον μαχεϲάμενοϲ Λἁυκοῦργοϲ . ἐναργῶϲ δὲ καὶ ἐντὸϲ ὸλίγοιϲ καὶ κυρίᾳ τῇ λέξει χρώμενοϲ χορείαν ἀπήγγειλε Bακχῶν · ὁ μὲν γὰρ Λυκοῦργοϲ τὸν πέλεκυν ἀνατετακὼϲ ὁρᾶται — οὐτοϲ γάρ ἐϲτιν ὁ βουπλήξ — , αἱ δὲ φεύγουϲαι κατὰ τὸ ὄροϲ , οἱ δὲ θύρϲοι κείμενοι χαμαί , ὁ δὲ Διόνυϲοϲ διὰ δέοϲ καταδυόμενοϲ εἰϲ τὴν θάλαϲϲαν ὡϲ ἄν ἔτι παῖϲ , καὶ Θέτιϲ ὑποδεχομένη τοῖϲ κόλποιϲ ὡϲ νήπιον ἔτι καὶ παῖδα . τὸ δὲ δεδιότα διὰ τὴν ἀπειλὴν τοῦ ἐπανατειναμένου τὸν πέλεκυν ἀνδροφόνου Λυκούργου καὶ τὸ τὰ θύϲθλα δὲ καταχέαι φάναι , ἀλλὰ μὴ ῥῖψαι , τὸ ὰβρὸν τῶν περὶ τὸν Διόνυϲον Bακχῶν παραϲτήϲει .
Lemmas: 129 . πῶς , φημί , λέγω Διομήδης οὐ εἄν ἔγωγε θεός επουρανιος μάχομαι οὐδέ γάρ οὐδέ Δρύας υἱός κρατερός Λἁυκόοργος δήν εἰμί , ὅς ἄρα θεός ἐπουράνιος ἐρίζω , ὅς ποτός μαίνομαι Διόνυσος τιθήνη σεύω κατά ἠγάθεος Νῦσα , ὁ δέ ἅμα πᾶς θύσθλα χαμαί καταχέω ὑπό ανδρφονεομαι Λἁυκούργου καί ὁ ἑξῆς πῶς γάρ παραιτέομαι λέγω ὁ θεομαχέω αὐτός μέν δύο τιτρώσκω θεός ἤδη , ὁ Διόνυσος δέ ἐν αὐτός οὗτος μηνίω λέγω καί φεύγω εἰς θάλασσα φοβέω ; ἄτοπος γάρ καί ψεύστης ὁμοῦ καί βλάσφημος ὁ Διομήδης κατελέγχω . λύσις . ὁ μέν οὖν τιτρώσκω θεός οὖον κατά προαίρεσις αὐτός γίγνομαι , κατά ὑπηρεσία δέ ἄλλος θεός κατά θεός ἕπω καί αὐτός ὁ δύο δέ λέγω Ἀθηνᾶ μόνος δήω ἐναντιόομαι καί διά οὗτος ὁ ὁμίχλη ἀφαιρέω καί ὁ ἀπό οὗτος μόνος ἀγνωσία αφηρημένος , προστίθημι δέ μή τίς σῦς γε ἀθάνατος θεός εἰς τικρὺ μάχομαι ὁ ἄλλος ( ε 130 ) , καί ὁ Διομήδης εἶπον ἀλλά ἔτι σός μιμνήσκω ἐφετμή , ὅς ἐπιτέλλω · ἕ εἷς ἐάω μάκαρ θεός ἀντικρ μάχομαι ὁ ἄλλος ( ε 818 sqq . ) , Γλαῦκος δέ θρασύς ἔπειμι , εὐλαβέομαι , μή τις εἰμί θεός , καί ὁ παραγγελία εἰς μνήμη ἀγείρω , λέγω · οὐ εἄν ἔγωγε θεός ἐπουράνιος μάχομαι . μαίνομαι δέ ὁ Διόνυσος οὖον κατά βλασφημία εἴρω , ἀλλά παραστατικός ὁ ὁ θεός κατά βακχεία ὁρμή , φλέγω ἰσχυρῶς καί ἀκμάζω ἐρρωμένος ἐντός ὁ ὁ χορεία κατάστασις , ὁμοίως ὁ μαίνομαι δέ ὡς ὅτι Ἄρης ἐγχέζω Λός ἢ ὀλοός πῦρ ( 0 605 ) καί ἐντός ὁ συνήθεια δέ ἐπί ὁ ὑπερβάλλω ὁ ἔργον κατά ἀνδρεῖος μαίνομαι φημί , μανία ὁ ἐνθουσιαστικός πρᾶξις λέγω . καί Πλάτων ( Phaedr . p . 244 ) δέ διαιρέω ὁ μανία δείκνυμι ὁ ἀγαθός τε καί θεῖος , ὁ τις εἰμί . φυγή δέ Διόνυσος οὐ ὁ Διομήδης καταγιγνώσκω , ὁ δέ λέγω καί κρατέω μῦθος ′′ μηρός κρίνω αὐτός εἷς χρῆσις κατά καιρός ὁ ἥρως ἀνατίθημι . ὁ δέ κατά ὁ Λυκουργίαν οἰκέω εἰμί οἶδα ὁ Διομήδης · Οἰνεύς γάρ ὁ πάππος αὐτός ὁμόλεκτρος λέγω Διόνυσος γίγνομαι . οἶδα οὖν εἰκότως ὁ κατά ὁ Διόνυσος καί ὁποῖος τέλος τυγχάνω ὁ πρός οὗτος μάχομαι Λυκοῦργος . ἐναργής δέ καί ἐντός ὀλίγος καί κύριος ὁ λέγω χράω χορεία ἀπαγγέλλω Bακχῶν · ὁ μέν γάρ Λυκοῦργος ὁ πέλεκυς ἀνατείνω ὁράω — οὐτος γάρ εἰμί ὁ βουπλήξ — , ὁ δέ φεύγω κατά ὁ ὄρος , ὁ δέ θύρσος κεῖμαι χαμαί , ὁ δέ Διόνυσος διά δέος καταδύω εἰς ὁ θάλασσα ὡς ἄν ἔτι παῖς , καί Θέτις ὑποδέχομαι ὁ κόλπος ὡς νήπιος ἔτι καί παῖς . ὁ δέ δείδω διά ὁ ἀπειλή ὁ ἐπανατείνω ὁ πέλεκυς ἀνδροφόνος Λυκοῦργος καί ὁ ὁ θύσθλα δέ καταχέω φαίνω , ἀλλά μή ῥίπτω , ὁ ἁβρός ὁ περί ὁ Διόνυσος Bακχῶν παρίστημι .