porphyrius.quaestionum-homericarum-ad-iliadem-pertinentium-reliquiae 24.15
15 . 16 . Διὰ τί ὁ Ἀχιλλεὺϲ τὸν Ἕκτορα εἰλκε περὶ τὸν τάφον τοῦ Πατρόκλου , παρὰ τὰ νενομιϲμένα ποιῶν εἰϲ τὸν νεκρόν ; ἢ παρανομοῦϲι τὰ αὐτὰ οὐχ οἱ ἀμυνόμενοι ἀλλ’ οἱ ἄρχοντεϲ , ὁ δὲ Ἕκτωρ πρότεροϲ τεροϲ ἐνεχείρηϲε λυβήϲαϲθαι τὸν Πάτροκλον τοιαῦτο . τίϲ γὰρ ἡ Ἔκτοροϲ περὶ Πατρόκλου ; μάλιϲτα δὲ φαίδιμοϲ Ἕκτωρ ἑλκέμεναι μέμονεν · κεφαλὴν δέ ἑ θυμὸϲ ἀνώγει πῆξαι ἀνὰ ϲκολόπεϲϲι τάμονθ’ ἁπαλῆϲ ἀπὸ δειρῆϲ ( Ϲ 175—77 ) . εἵλκυϲταί τε πρότεροϲ Πάτροκλοϲ διὰ τὴν τῶν Τρώων περὶ τὸν νεκρὸν προθυμίαν · ὡϲ δ’ ὅτ’ ἀνὴρ ταύροιο βοὸϲ μεγάλοιο βοείην λαοῖϲι δοίη τανύειν μεθύουϲαν ἀλοιφῇ · δεξάμενοι δ’ ἄρα τοίγε διαϲτάντεϲ τανύουϲι κυκλόϲ , ἄφαρ δέ τε ἰκμὰϲ ἔβη , δύνει δέ τ’ ἀλοιφή , πολλῶν ἑλκόντων , τάνυται δέ τε πᾶϲα διαπρό · ὣϲ οἵ γ’ ἔνθα καὶ ἔνθα νέκυν ὀλίγῃ ἐνὶ χώρῃ εἷλκον ἀμφότεροι ( P 389—95 ) · καὶ πάλιν · Ἕκτωρ μὲν Πάτροκλον , ἐπεὶ κλυτὰ τεύχε’ ἀπηύρα , ἕλχ᾿ , ἵν’ ἀπ᾿ ὤμοιιν κεφαλὴν τάμοι ( P 125 . 26 ) . ἐκείνων οὖν λελυκότων τὸν νόμον , οὕτωϲ ἐχρήϲατο αὐτοῖϲ Ἀχιλλεύϲ · ὅταν γὰρ βουλόμενόϲ τιϲ κωλυθῇ , ἐκεῖνοϲ μὲν πεποίηκεν , ἀλλ’ ὁ πὰϲχων οὐδὲν πέπονθε . Πάτροκλοϲ δὲ φθάϲαϲ περιείλκυϲται γυμνὸϲ ἐντὸϲ τῷ πεδίῳ διὰ πρόφαϲιν τῶν προθεμένων αἰκίϲαϲθαι τὸ ϲῶμα , ὥϲτ’ ἀπολαμβάνοντι ἔοικεν ὁ Ἕκτωρ ἃ δέδρακεν , οὐ μὴν πάϲχοντι τὰ παράνομα . καὶ φιλανθρωπότερόν γε , ὅτι μόνον ἃ δρᾶϲαι δεδύνηται πέπονἕλκεϲθαι θεν , οὐχ ὅϲα δὲ δρᾶϲαι διενοήθη . ἔϲτι δὲ λύειν , φηϲὶν Ἀριϲτοτέληϲ ( fr . 158 Acad . Ber . ) , καὶ εἰϲ τὰ ὑπάρχοντα ἀνάγοντα ἔθη , τι τοιαῦτα ἦν , ἐπεὶ καὶ νῦν ἐντὸϲ τῇ Θετταλίᾳ περιέλκουϲι περὶ τοὺϲ τάφουϲ . διὰ τί Ἀχιλλεὺϲ θανόντα ϲύρει τὸν Ἕκτορα λέγομεν οὖν , ὅτι οὐ δι’ ὠμότητα , ὅϲ γε καὶ Ἠετίωνα φονεύϲαϲ οὐκ ἐϲύληϲεν , ἀλλὰ ϲὺν αὐτοῖϲ τοῖϲ ὅπλοιϲ ἔθαψεν ( Ζ 417 ) , ἀλλ’ ὅτι πρότεροϲ ὁ Ἕκτωρ εἰϲ τὸν Πάτροκλον ἀεικέα μήϲατο ἔργα , οἷα καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ · κεφαλὴν δέ ἑ θυμὸϲ ἄνωγε πῆξαι ἀνὰ ϲκολόπεϲϲι , ταμόνθ’ ἁπαλῆϲ ἀπὸ δειρῆϲ ( Ϲ 176 . 77 ) · παρανομοῦϲι δὲ οὐχ οἱ ἀμυνόμενοι ἀλλ’ οἱ ἄρξαντεϲ . ὁ δὲ Καλλίμαχόϲ φηϲιν , ὅτι πάτριόν ἐϲτι Θετταλοῖϲ τοὺϲ τῶν φιλτάτων φονέαϲ ϲύρειν περὶ τοὺϲ τῶν φονευθέντων τάφουϲ · Ϲίμωνα γάρ φηϲι Θετταλὸν τὸ γένοϲ Εὐρυδάμαντα τὸν Μειδίου ϲῦραι ἀποκτείναντα Θραϲύλον τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ , ἁψάμενον τοῦ νόμου πρῶτον · τὸν γὰρ φονέα ἐξάψαι τοῦ δίφρου καὶ περὶ τὸν τοῦ τετελευτηκότοϲ τάφον ἕλκειν , φηϲὶν , ὁ νόμοϲ ἐκέλευεν . ὅθεν καὶ Ἀχιλλεὺϲ ὡϲ Θετταλὸϲ πατρίῳ ἔθει τοῦτο πεποίηκεν .
Lemmas: 15 . 16 . Ζεύς τίς ὁ Ἀχιλλεύς ὁ Ἕκτωρ ἕλκω περί ὁ τάφος ὁ Πάτροκλος , παρά ὁ νομίζω ποιέω εἰς ὁ νεκρός ; ἢ παρανομέω ὁ αὐτός οὐ ὁ ἀμύνω ἀλλά ὁ ἄρχω , ὁ δέ Ἕκτωρ πρότερος τέρος ἐγχειρέω λυβάζω ὁ Πάτροκλος συαῦτο . τίς γάρ ὁ Ἕκτωρ περί Πάτροκλος ; μάλιστα δέ φαίδιμος Ἕκτωρ ἕλκω μέμονα · κεφαλή δέ ὅς θυμός ἄνωγα πήγνυμι ἀνά σκόλοψ τέμνω ἁπαλός ἀπό δέρη ( Σ 175—77 ) . ἕλκω τε πρότερος Πάτροκλος διά ὁ ὁ Τρώς περί ὁ νεκρός προθυμία · ὡς δέ ὅτι ἀνήρ ταῦρος βοῦς μέγας βόειος λαός δήω τανύω μεθύω ἀλοιφή · δέχομαι δέ ἄρα σύγε διίστημι τανύω κυκλόσε , ἄφαρ δέ τε ἰκμάς βαίνω , δύο δέ τε ἀλοιφή , πολύς ἕλκω , τανύω δέ τε πᾶς διαπρό · ὡς ὁ γε ἔνθα καί ἔνθα νέκυς ὀλίγος ἐν χώρα ἕλκω ἀμφότερος ( P 389—95 ) · καί πάλιν · Ἕκτωρ μέν Πάτροκλος , ἐπεί κλυτός τεῦχος ἀπαυράω , ἕλκος , ἵνα ἀπό ὦμος κεφαλή τέμνω ( P 125 . 26 ) . ἐκεῖνος οὖν λύω ὁ νόμος , οὕτως χράω αὐτός Ἀχιλλεύς · ὅταν γάρ βούλομαι τις κωλύω , ἐκεῖνος μέν ποιέω , ἀλλά ὁ πάσχω οὐδείς πάσχω . Πάτροκλος δέ φθάνω περιελκω γυμνός ἐντός ὁ πεδίον διά πρόφασις ὁ προτίθημι αἰκίζω ὁ σῶμα , ὥστε ἀπολαμβάνω ἔοικα ὁ Ἕκτωρ ὁ δράω , οὖον μήv πάσχω ὁ παράνομος . καί φιλάνθρωπος γε , ὅτι μόνος ὁ δράω δύναμαι πέπονἕλκεσθαι τίθημι , οὐ ὅσος δέ δράω διανοέομαι . εἰμί δέ λύω , φημί Ἀριστοτέλης ( fr . 158 Acad . Ber . ) , καί εἰς ὁ ὑπάρχω ἀνάγω ἔθος , τίς τοιοῦτος εἰμί , ἐπεί καί νῦν ἐντός ὁ Θεσσαλία περιέλκω περί ὁ τάφος . διά τίς Ἀχιλλεύς θνῄσκω σύρω ὁ Ἕκτωρ λέγω οὖν , ὅτι οὖον διά ὠμότης , ὅς γε καί Ἠετίων φονεύω οὐ συλάω , ἀλλά σύν αὐτός ὁ ὅπλον θάπτω ( Ζ 417 ) , ἀλλά ὅτι πρότερος ὁ Ἕκτωρ εἰς ὁ Πάτροκλος ἀεικής μήδομαι ἔργον , οἷος καί λέγω περί αὐτός · κεφαλή δέ ὅς θυμός ἄνωγα πήγνυμι ἀνά σκόλοψ , τέμνω ἁπαλός ἀπό δέρη ( Σ 176 . 77 ) · παρανομέω δέ οὐ ὁ ἀμύνω ἀλλά ὁ ἄρχω . ὁ δέ Καλλίμαχος φημί , ὅτι πάτριος εἰμί Θεσσαλός ὁ ὁ φίλος φονεύς σύρω περί ὁ ὁ φονεύω τάφος · Σίμων γάρ φημί Θεσσαλός ὁ γένος Εὐρυδάμας ὁ Μειδίας σύρω ἀποκτείνω Θρασύλος ὁ ἀδελφός αὐτός , ἅπτω ὁ νόμος πρῶτος · ὁ γάρ φονεύς ἐξάπτω ὁ δίφρος καί περί ὁ ὁ τελευτάω τάφος ἕλκω , φημί , ὁ νόμος κελεύω . ὅθεν καί Ἀχιλλεύς ὡς Θεσσαλός πάτριος ἔθος οὗτος ποιέω .