porphyrius.de-abstinentia 3.27
οὔτε τοίνυν ἡδονῆς οὔσης τέλους ἡ ὄν - τως σώζεται δικαιοσύνη , οὔτε τῶν ἃ κατὰ φύσιν συμπληρούντων τὴν εὐδαιμονίαν , ἢ ἐκκειμένων γε πάντων . ἐν πολλοῖς γὰρ τὰ τῆς ἀλόγου κινήματα φύσεως καὶ αἰ χρεῖαἱ ἀδικίας κατάρχει . αὐτίκα τῆς ζῳοφαγίας ἐδεήθησαν , ἵνα τὴν φύσιν , ὡς φασίν , διαφυλάξωσιν ἀλύπητον καὶ ἀνενδεᾶ ὧν ὀρέγεται . τοῦ δʼ ὁμοιοῦσθαι θεῷ ὄντος τέλους ὡς ἔνι μάλιστα , σώζεταιτὸ ἀβλαβὲς ἐν ἅποσιν . ὅνπερ τοίνυν τρόπον ὁ πάθεσιν ἀγόμενος πρὸς μόνα τέκνα καὶ γυναῖκα ἀβλα - βής , τῶν δὲ ἄλλων καταφρονητικὸς καὶ πλεονέκτης , ὡς ἂν τοῦ ἀλόγου κρατοῦντος ἐν αὐτῷ , πρὸς τὰ θνητὰ ἐγείρεται καὶ ταῦτα ἐκπλήττεται ὁ δὲ λόγῳ ἀγόμενος καὶ πρὸς πολίτην τηρεῖ τὸ ἀβλαβὲς καὶ ἔτι μᾶλλον πρὸς ξένους καὶ πρὸς πάντας ἀνθρώπους , ὁ τὴν ἀλογίαν ἔχων ὑπήκοον , καὶ αὐτὸς παρʼ ἐκεί - νους λογικώτερος , διὰ ταῦτα δὲ καὶ θειότερος · οὕ - τως ὁ μὴ μόνον στήσας τὸ ἀβλαβὲς ἐν ἀνθρώποις , παρατείνας δὲ καὶ εἰς τὰ ἄλλα ζῷα μᾶλλον ὅμοιος θεῷ , καὶ εἰ ἄχρι φυτῶν δυνατόν , ἔτι μᾶλλον σώζει τὴν εἰκόνα . εἰ δὲ μή , ἀλλʼ ἐντεῦθέν γε τὸ τῆς φύ - σεως ἡμῶν ἐλάττωμα , ἐντεῦθεν τὸ θρηνούμενον πρὸς τῶν παλαιῶν , ὡς τοίων ἔκ τʼ ἐρίδων ἔκ τε νεικέων γενόμεσθα , ὅτι τὸ θεῖον ἀκήρατον καὶ ἐν πᾶσιν ἀβλαβὲς σώζειν οὐ δυνάμεθα · οὐ γὰρ ἐν πᾶσιν ἦμεν ἀπροσδεεῖς · αἰτία δὲ ἡ γένεσις καὶ τὸ ἐν τῇ πενίᾳ ἡμὰς γενέσθαι , τοῦ πόρου ἀπορρυέντος . ἡ δὲ πενία ἐξ ἀλλοτρίων τὴν σωτηρίαν καὶ τὸν κόσμον , διʼ οὗ τὸ εἶναι ἐλάμβανεν , ἐκτᾶτο . ὅστις οὖν πλειόνων δεῖται τῶν ἔξωθεν , ἐπὶ πλέον τῇ πενίᾳ προσήλωται · καὶ ὅσῳ πλεόνων ἐνδεής , τοσούτῳ θεοῦ μὲν ἄμοιρος , πενίᾳ δὲ σύνοικος . τὸ γὰρ θεῷ ὅμοιον τῇ ὁμοιώσει εὐθύς πλοῦτον ἔχει τὸν ἀληθινόν . πλουτῶν δὲ οὐδεὶς καὶ χρῄζων μηδενὸς ἀδικεῖ ἕως γὰρ ἀδικεῖ , κἂν πάντα ἔχῃ χρήματα κἂν πάντα τῆς γῆς πλέθρα , πένης ἐστὶν πενίᾳὑπάρχων σύνοικος . διὰ ταῦτα δὴ καὶ ἄδικος καὶ ἄθεος καὶ ἀσεβὴς καὶ πάσῃ κακίᾳ ἔνοχος , ἧς τὴν ὑπά - στασινἡ πρὸς τήν ὕλην τῆς ψυχῆς πτῶσις κατὰ στέρη - σιν τοῦ ἀγαθοῦ παρήγαγεν . λῆρος οὖν πάντα , ἕως τις τῆς ἀρχῆς ἀπέσφαλται , καὶ ἐνδεὴς πάντων , ἕως οὐ πρὸς τὸν πόρον οὐ βλέπει , εἴκει τε τῷ θνητῷ τῆς φύσεως αὐτοῦ , ἕως τὸν ὄντως ἑαυτὸν οὐκ ἐγνώρισεν . δεινὴ δὲ ἡ ἀδικία πείθειν ἑαυτὴν καὶ δεκάζειν τοὺς ὑπʼ αὐτῆς συνεχομένους , διότι σύν ἡδονῇ προσομιλεῖ τοῖς τροφίμοις . ὥσπερ δὲ ἐν βίων αἱρέσεσιν ἀκρι - βέστερος κριτὴς ὁ πεῖραν ἀμφοῖν εἰληφὼς τοῦ θατέ - ρου πειραθέντος μόνου , οὅτως ἐν αἱρέσεσι καὶ φυ - γαῖς καθηκόντων ἀσφαλέστερος κριτὴς ὁ ἐκ τοῦ ἐπαναβεβηκότος κρίνων καὶ τὸ ἧττον τοῦ κάτωθεν κρίνοντος τὰ προκείμενα . ὥστε ὁ κατὰ νοῦν ζῶν τοῦ κατὰ τὴν ἀλογίαν ἀκριβέστερος ὁριστὴς ὧν τε αἱρετέον καὶ ὧν μή · διῆλθεν γὰρ καὶ διʼ ἀλογίας , ἅτε ἐξ ἀρχῆς ταύτῃ προσομιλήσας ὁ δὲ ἄπειρος ὢν τῶν κατὰ νοῦν πείθει τούς ὁμοίους , παῖς ἐν παισὶ φλυαρῶν . ἀλλʼ εἰ πάντες , φασί , τούτοις πεισθεῖεν τοῖς λόγοις , τί ἡμῖν ἔσται ; ἠ δῆλον ὡς εὐδαιμονή - σομεν , ἀδικίας μὲν ἐξορισθείσης ἀπʼ ἀνθρώπων , δικαιοσύνης δὲ πολιτευομένης καὶ παρʼ ἡμῖν , καθά - περ καὶ ἐν οὐρανῷ . νῦν δʼ ὅμοιον , ὡς εἰ αἱ Δαναΐδες ἠπόρουν τίνα βίον βιώσονται ἀπαλλαγεῖ - σσαι τῆς περὶ τὸν τετρημένον πίθον διὰ τοῦ κοσκί - νου λατρείας . τί γὰρ ἔσται ἀποροῦσιν , εἰ παυσαί - μεθα ἐπιφοροῦντες εἰς τὰ πάθη ἡμῶν καὶ τὰς ἐπι - θυμίας , ὧν τὸ πᾶν διαρρεῖ ἀπειρίᾳ τῶν καλῶν τὸν ἐπὶ τοῖς ἀναγκαίοις καὶ ὑπὲρ τῶν ἀναγκαίων στερ - γόντων ἡμῶν βίον . τί τοίνυν πράξομεν , ἐρωτᾷς , ὦ ἄνθρωπε ; μιμησώμεθα τὸ χρυσοῦν γένος , μιμησώ - μεθα τοὺς ἐλευθερωθέντας . μεθʼ ὧν μὲν γὰρ Αἰδὼς καὶ Νέμεσις ἥ τε Δίκη ὁμιλεῖ , ὅτι ἠρκοῦντο τῷ ἐκ γῆς καρπῷ · καρπὸν γάρ σφισιν ἔφερεν ζείδωρος ἄρουρα αὐτομάτη πολλόν τε καὶ ἄφθονον . οἱ δέ γε ἐλευθερωθέντες ἃ πάλαι τοῖς δεσπόταις ὑπηρετοῦντες ἐπόριζον , ταῦτα ἑαυτοῖς πορίζουσιν . οὐκ ἄλλως καὶ σύ τοίνυν ἀπαλλαγεὶς τῆς τοῦ σώ - ματος δουλείας καὶ τῆς τοῖς πάθεσι τοῖς διὰ τὸ σῶμα λατρείας , ὡς ἐκεῖνα ἔτρεφες παντοίως τοῖς ἔξωθεν , οὕτως αὐτὸν θρέψεις παντοίως τοῖς ἔνδο - θεν , δικαίως ἀπολαμβάνων τὰ ἴδια καὶ οὐκ ἔτι τὰ ἀλλότρια βίᾳ ἀφαιρούμενος .
Lemmas: οὔτε τοίνυν ἡδονή εἰμί τέλος ὁ εἰμί - πως σῴζω δικαιοσύνη , οὔτε ὁ ὅς κατά φύσις συμπληρόω ὁ εὐδαιμονία , ἤ ἔκκειμαι γε πᾶς . ἐν πολύς γάρ ὁ ὁ ἄλογος κίνημα φύσις καί ὁ χρεία ἀδικία κατάρχω . αὐτίκα ὁ ζῳοφαγία δέω , ἵνα ὁ φύσις , ὡς φημί , διαφυλάσσω ἀλύπητος καί ἀνενδεής ὅς ὀρέγω . ὁ δέ ὁμοιόω θεός εἰμί τέλος ὡς ἔνειμι μάλα , σῴζω ἀβλαβής ἐν ἄπους . ὅς τοίνυν τρόπος ὁ πάθος ἄγω πρός μόνος τέκνον καί γυνή ἀβλα - βαίνω , ὁ δέ ἄλλος καταφρονητικός καί πλεονέκτης , ὡς ἄν ὁ ἄλογος κρατέω ἐν αὐτός , πρός ὁ θνητός ἐγείρω καί οὗτος ἐκπλήσσω ὁ δέ λόγος ἄγω καί πρός πολίτης τηρέω ὁ ἀβλαβής καί ἔτι μᾶλλον πρός ξένος καί πρός πᾶς ἄνθρωπος , ὁ ὁ ἀλογία ἔχω ὑπήκοος , καί αὐτός παρά ἑαυτοῦ - νόος λογικός , διά οὗτος δέ καί θεῖος · ὅς - πως ὁ μή μόνος ἵστημι ὁ ἀβλαβής ἐν ἄνθρωπος , παρατείνω δέ καί εἰς ὁ ἄλλος ζῷον μάλα ὅμοιος θεός , καί εἰ ἄχρι φυτόν δυνατός , ἔτι μάλα σῴζω ὁ εἰκών . εἰ δέ μή , ἀλλά ἐντεῦθεν γε ὁ ὁ φῦ - σέως ἐγώ ἐλάττωμα , ἐντεῦθεν ὁ θρηνέω πρός ὁ παλαιός , ὡς τοῖος ἐκ τε ἔρις ἐκ τε νεῖκος γίγνομαι , ὅτι ὁ θεῖος ἀκήρατος καί ἐν πᾶς ἀβλαβής σῴζω οὐ δύναμαι · οὐ γάρ ἐν πᾶς εἰμί ἀπροσδεής · αἴτιος δέ ὁ γένεσις καί ὁ ἐν ὁ πενία ἐγώ γίγνομαι , ὁ πόρος ἀπορρέω . ὁ δέ πενία ἐκ ἀλλότριος ὁ σωτηρία καί ὁ κόσμος , διά ὅς ὁ εἰμί λαμβάνω , κτάομαι . ὅστις οὖν πολύς δέω ὁ ἔξωθεν , ἐπί πολύς ὁ πενία προσηλόω · καί ὅσος πολύς ἐνδεής , τοσοῦτος θεός μέν ἄμοιρος , πενία δέ σύνοικος . ὁ γάρ θεός ὅμοιος ὁ ὁμοίωσις εὐθύς πλοῦτος ἔχω ὁ ἀληθινός . πλουτέω δέ οὐδείς καί χρῄζω μηδείς ἀδικέω ἕως γάρ ἀδικέω , ἐάν πᾶς ἔχω χρῆμα ἐάν πᾶς ὁ γῆ πλέθρον , πένης εἰμί πενίᾳὑπάρχων σύνοικος . διά οὗτος δή καί ἄδικος καί ἄθεος καί ἀσεβής καί πᾶς κακία ἔνοχος , ὅς ὁ ὑπό - Στασινή πρός ὁ ὕλη ὁ ψυχή πτῶσις κατά στέρομαι - βρόχος ὁ ἀγαθός παράγω . λῆρος οὖν πᾶς , ἕως τις ὁ ἀρχή ἀποσφάλλω , καί ἐνδεής πᾶς , ἕως ὅς πρός ὁ πόρος οὐ βλέπω , εἴκω τε ὁ θνητός ὁ φύσις ἑαυτοῦ , ἕως ὁ ὄντως ἑαυτοῦ οὐ γνωρίζω . δεινός δέ ὁ ἀδικία πείθω ἑαυτοῦ καί δεκάζω ὁ ὑπό αὐτός συνέχω , διότι σύν ἡδονή προσομιλέω ὁ τρόφιμος . ὥσπερ δέ ἐν βίος αἵρεσις ἄκρις - βέστερος κριτής ὁ πεῖρα ἄμφω λαμβάνω ὁ θάω - ρύ πειράω μόνος , ὅσος ἐν αἵρεσις καί φύω - γῆ καθήκω ἀσφαλής κριτής ὁ ἐκ ὁ ἐπαναβαίνω κρίνω καί ὁ ἥσσων ὁ κάτωθεν κρίνω ὁ πρόκειμαι . ὥστε ὁ κατά νόος ζάω ὁ κατά ὁ ἀλογία ἀκριβής ὁριστής ὅς τε αἱρέω καί ὅς μή · διέρχομαι γάρ καί διά ἀλογία , ἅτε ἐκ ἀρχή οὗτος προσομιλέω ὁ δέ ἄπειρος εἰμί ὁ κατά νόος πείθω ὁ ὅμοιος , παῖς ἐν παῖς φλυαρέω . ἀλλά εἰ πᾶς , φημί , οὗτος πείθω ὁ λόγος , τίς ἐγώ εἰμί ; ἤ δῆλος ὡς εὐδαιμονέω - σω , ἀδικία μέν ἐξορίζω ἀπό ἄνθρωπος , δικαιοσύνη δέ πολιτεύω καί παρά ἐγώ , καθά - περ καί ἐν οὐρανός . νῦν δέ ὅμοιος , ὡς εἰ ὁ Δαναίδες ἀπορέω τίς βίος βιόω απαλλάσσω - ἐννύω ὁ περί ὁ τετραίνω πίθος διά ὁ κοσκί - νους λατρεία . τίς γάρ εἰμί ἀφοράω , εἰ παύω - μέθη ἐπιφορέω εἰς ὁ πάθος ἐγώ καί ὁ ἐπι - θυμία , ὅς ὁ πᾶς διαρρέω ἀπειρία ὁ καλός ὁ ἐπί ὁ ἀναγκαῖος καί ὑπέρ ὁ ἀναγκαῖος Στερ - γίγνομαι ἐγώ βίος . τίς τοίνυν πράσσω , ἐρωτάω , ὦ ἄνθρωπος ; μιμέομαι ὁ χρύσεος γένος , μιμέομαι - μέθη ὁ ἐλευθερόω . μετά ὅς μέν γάρ αἰδώς καί Νέμεσις ὁ τε Δίκη ὁμιλέω , ὅτι ἀρκέω ὁ ἐκ γῆ καρπός · καρπός γάρ σφεῖς φέρω ζείδωρος ἄρουρα αὐτόματος πολύς τε καί ἄφθονος . ὁ δέ γε ἐλευθερόω ὅς πάλαι ὁ δεσπότης ὑπηρετέω πορίζω , οὗτος ἑαυτοῦ πορίζω . οὐ ἄλλος καί σύ τοίνυν ἀπαλλάσσω ὁ ὁ σός - μα δουλεία καί ὁ ὁ πάθος ὁ διά ὁ σῶμα λατρεία , ὡς ἐκεῖνος τρέφω παντοίως ὁ ἔξωθεν , οὕτως ἑαυτοῦ τρέφω παντοίως ὁ ἔνδος - τίθημι , δίκαιος ἀπολαμβάνω ὁ ἴδιος καί οὐ ἔτι ὁ ἀλλότριος βία ἀφαιρέω .