porphyrius.de-abstinentia 3.26
ὥστε συγγενῶν ὄν - των , εἰ φαίνοιτο κατὰ Πυθαγόραν καὶ ψυχὴν τὴν αὐτὴν εἰληχότα , δικαίως ἄν τις ἀσεβὴς κρίνοιτο τῶν οἰκείων τῆς ἀδικίας μὴ ἀπεχόμενος . οὐ μὴν ὅτι τινὰ ἄγρια αὐτῶν , διὰ τοῦτο τὸ οἰκεῖον ἀποκέ - κοπται . οὐθὲν γὰρ ἧττον , ἀλλὰ καὶ μᾶλλον τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι κακοποιοί τε τῶν πλησίον εἰσὶ καὶ φέρονται πρὸς τὸ βλάπτειν τὸν ἐντυχόντα καθάπερ ὑπό τινος πνοῆς τῆς ἰδίας φύσεως καὶ μοχθηρίας · διʼ ὃ καὶ ἀναιροῦμεν τούτους , οὐ μέντοι ἀποκόπτο - μεν τὴν πρὸς τὸ ἥμερον σχέσιν . οὕτως οὖν , εἰ κα τῶν ζῴων τινὰ ἄγρια , ἐκεῖνα μὲν ὡς τοιαῦτα ἀναν - ρετέον καθάπερ καὶ τούς τοιούτους ἀνθρώπους , τῆς δὲ πρὸς τὰ λοιπὰ καὶ ἡμερώτερα σχέσεως οὐκ ἀπο - στατέον · ἑκατέρως δὲ οὐδέτερα βρωτέον , ὡς οὐδὲ τοὺς ἀδίκους τῶν ἀνθρώπων . νῦν δὲ πολύ τὸ ἄδι - κον ποιοῦμεν ἀναιροῦντες μὲν καὶ τὰ ἥμερα , ὅτι καὶ τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἄδικα , ἐσθίοντες δὲ τὰ ἥμερα · κατʼ ἄμφω γὰρ ἄδικοι , ὅτι ἥμερα ὄντα ἀναιροῦμεν καὶ ὅτι ταῦτα θοινώμεθα , καὶ ψιλῶς ὁ τούτων θά - νατος εἰς τὴν βορὰν ἔχει τὴν ἀναφοράν . προσθείη δʼ ἄν τις τούτοις καὶ τὰ τοιαῦτα . ὁ γὰρ λέγων ὅτι . ὁ παρεκτείνων τὸ δίκαιον ἄχρι τῶν ζῴων φθείρει τὸ δίκαιον , ἀγνοεῖ ὡς αὐτὸς οὐ τὴν δικαιοσύνην διασώζει , ἀλλʼ ἡδονὴν ἐπαύξει , ἥ ἐστι δικαιοσύνῃ πολέμιον . ἡδονῆς γοῦν οὔσης τέλους , δείκνυται δικαιοσύνη ἀναιρουμένη . ἐπεὶ ὅτι τὸ δίκαιον συναύ - ξεται διὰ τῆς ἀποχῆς τίνι οὐ δῆλον ; ὁ γὰρ ἀπεχό - μενος παντὸς ἐμψύχου , κὰν μὴ τῶν συμβαλλόντων αὐτῷ εἰς κοινωνίαν , πολλῷ μᾶλλον πρὸς τὸ ὁμο - γενὲς τῆς βλάβης ἀφέξεται . οὐ γὰρ ὁ τὸ γένος φι - λῶν τὸ εἶδος μισήσει , ἀλλὰ μᾶλλον ὅσῳ μεῖζον τὸ γένος τὸ τῶν ζῴων , τοσούτῳ καὶ πρὸς τὸ μέρος καὶ τὸ οἰκεῖον ταύτην διασώσει . ὁ τοίνυν τὴν οἰκείω - σιν πεποιημένος πρὸς τὸ ζῷον , οὗτος καὶ τό τι ζῷον οὐκ ἀδικήσει · ὁ δὲ μόνον περιγράψας ἐν ἀνθρώπῳ τὸ δίκαιον ἕτοιμός ἐστιν ὡς ἐν στενῷ ἀπορρῖψαι τὴν ἔφεξιν τῆς ἀδικίας . ὥστε καὶ τοῦ Σωκρατικοῦ ὄψου ἥδιον τὸ Πυθαγόρειον . ὁ μὲν γὰρ ὄψον τροφῆς τὸ πεινῆν ἔλεγε , Πυθαγόρας δὲ τὸ μηθένα ἀδικεῖν καὶ ἐφηδύνειν δικαιοσύνῃ τὸ ὄψον . ἡ γὰρ φυγὴ τῆς ἐμψύχου τροφῆς φυγὴ ἦν τῶν περὶ τὴν τροφὴν ἀδικημάτων . οὐ γὰρ δὴ μὴ μετὰ κακώσεως ἑτέρου τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν ἀμήχανον ἡμῖν ὁ θεὸς ἐποίη - σεν · ἐπεὶ οὕτω γε τὴν φύσιν ἡμῖν ἀρχὴν ἀδικίας προσετίθει · μήποτε δὲ καὶ ἀγνοεῖν οὗτοι ἐοίκασι τὸ ἰδίωμα τῆς δικαιοσύνης , ὅσοι ἐκ τῆς πρὸς ἀνθρώ - πους οἰκειώσεως εἰσάγειν ταύτην ᾠήθησαν · αὕτη μὲν γὰρ φιλανθρωπία τις ἂν εἴη . ἡ δὲ δικαιοσύνη ἐν τῷ ἀφεκτικῷ καὶ ἀβλαβεῖ κεῖται παντὸς ὅτου οὖν τοῦ μὴ βλάπτοντος . καὶ οὕτως γε νοεῖται ὁ δίκαιος , οὐκ ἐκείνως · ὡς διατείνειν τὴν δικαιοσύνην καὶ ἄχρι τῶν ἐμψύχων κειμένην ἐν τῷ ἀβλαβεῖ . διʼ ὃ καὶ ἡ οὐσία αὐτῆς ἐν τῷ τὸ λογιστικὸν ἄρχειν τοῦ ἀλόγου , ἕπεσθαι δὲ τὸ ἄλογον . ἄρχοντος γὰρ τού - του , τοῦ δʼ ἑπομένου , πᾶσα ἀνάγκη ἀβλαβῆ εἶναι πρὸς πᾶν ὅτι οὖν ἄνθρωπον . συνεσταλμένων γὰρ τῶν παθῶν καὶ τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ ὀργῶν μεμα - ρασμένων , τοῦ δὲ λογισμοῦ τὴν οἰκείαν ἔχοντος ἀρχήν , εὐθύς ἡ ὁμοίωσις ἕπεται ἡ πρὸς τὸ κρεῖτ - τον . τὸ δὲ ἐν τῷ παντὶ κρεῖττον πάντως ἦν ἀβλα - βές , καὶ αὐτὸ μὲν διὰ δύναμιν καὶ σωστικὸν πάν - των καὶ εὐποιητικὸν πάντων καὶ ἀπροσδεὲς πάν - των · ἡμεῖς δὲ διὰ μὲν δικαιοσύνην ἀβλαβεῖς πάν - των , διὰ δὲ τὸ θνητὸν ἐνδεεῖς τῶν ἀναγκαίων . ἡ δὲ τῶν ἀναγκαίων λῆψις οὐ βλάπτει οὔτε φυτά , ὅταν ἃ ἀποβάλλουσι λἅβωμεν , οὔτε καρπούς , ὅταν τεθνηκότων χρησώμεθα τοῖς καρποῖς , οὔτε πρόβατα , ὅταν διὰ τῆς κουρᾶς αὐτὰ μᾶλλον ὀνήσωμεν καὶ τοῦ γάλακτος κοινωνήσωμεν παρέχοντες αὐτοῖς τὴν ἐξ ἡμῶν ἐπιμέλειαν . διʼ ὃ προσπίπτει ὁ δίκαιος οἷον ἐλαττωτικὸς ἑαυτοῦ τῶν κατὰ σῶμα , οὐκ ἀδικεῖ δὲ ἑαυτόν · αὔξεται γὰρ τῇ τούτου παιδαγωγίᾳ καὶ ἐγκρα - τείᾳ τὸ ἐντὸς ἀγαθόν , τοῦτʼ ἔστιν ἡ πρὸς θεὸν ὁμοίωσις .
Lemmas: ὥστε συγγενής εἰμί - ὁ , εἰ φαίνω κατά Πυθαγόρας καί ψυχή ὁ αὐτός λαγχάνω , δίκαιος ἄν τις ἀσεβής κρίνω ὁ οἰκεῖος ὁ ἀδικία μή ἀπέχω . οὐ μήν ὅτι τις ἄγριος αὐτός , διά οὗτος ὁ οἰκεῖος ἀποκέ - κοπτή . οὐδείς γάρ ἥσσων , ἀλλά καί μᾶλλον ὁ ἄνθρωπος ἔνιοι κακοποιός τε ὁ πλησίον εἰμί καί φέρω πρός ὁ βλάπτω ὁ ἐντυγχάνω καθά ὑπό τις πνοή ὁ ἴδιος φύσις καί μοχθηρία · διό ὁ καί ἀναιρέω οὗτος , οὐ μέντοι ἀποκόπτω - μέν ὁ πρός ὁ ἥμερος σχέσις . οὕτως οὖν , εἰ ἄν ὁ ζῷον τις ἄγριος , ἐκεῖνος μέν ὡς τοιοῦτος ἄνα - ῥέω καθά καί ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος , ὁ δέ πρός ὁ λοιπός καί ἥμερος σχέσις οὐ ἀπος - στατέον · ἑκάτερος δέ οὐδέτερος βρωτέος , ὡς οὐδέ ὁ ἄδικος ὁ ἄνθρωπος . νῦν δέ πολύς ὁ μαῖα - Κον ποιέω ἀναιρέω μέν καί ὁ ἥμερος , ὅτι καί ὁ ἄγριος καί ὁ ἄδικος , ἐσθίω δέ ὁ ἥμερος · κατά ἄμφω γάρ ἄδικος , ὅτι ἥμερος εἰμί ἀναιρέω καί ὅτι οὗτος θοινάω , καί ψιλός ὁ οὗτος ἀνταπόλλυμι - Νάτος εἰς ὁ βορά ἔχω ὁ ἀναφορά . προστίθημι δέ ἄν τις οὗτος καί ὁ τοιοῦτος . ὁ γάρ λέγω ὅτι . ὁ παρεκτείνω ὁ δίκαιος ἄχρι ὁ ζῷον φθείρω ὁ δίκαιος , ἀγνοέω ὡς αὐτός οὐ ὁ δικαιοσύνη διασῴζω , ἀλλά ἡδονή ἐπαυξάνω , ὅς εἰμί δικαιοσύνη πολέμιος . ἡδονή γοῦν εἰμί τέλος , δείκνυμι δικαιοσύνη ἀναιρέω . ἐπεί ὅτι ὁ δίκαιος σύνα - σεμαι διά ὁ ἀποχή τίς οὐ δῆλος ; ὁ γάρ ἀπέχω - μένος πᾶς ἔμψυχος , ἐάν μή ὁ συμβάλλω αὐτός εἰς κοινωνία , πολύς μάλα πρός ὁ ὁμος - γενής ὁ βλάβη ἀπέχω . οὐ γάρ ὁ ὁ γένος φεῖ - λάω ὁ εἶδος μισέω , ἀλλά μάλα ὅσος μέγας ὁ γένος ὁ ὁ ζῷον , τοσοῦτος καί πρός ὁ μέρος καί ὁ οἰκεῖος οὗτος διασῴζω . ὁ τοίνυν ὁ οἰκεῖος - βρόχος ποιέω πρός ὁ ζῷον , οὗτος καί ὁ τις ζῷον οὐ ἀδικέω · ὁ δέ μόνος περιγράφω ἐν ἄνθρωπος ὁ δίκαιος ἑτοῖμος εἰμί ὡς ἐν στενός ἀπορρίπτω ὁ ἔφεξις ὁ ἀδικία . ὥστε καί ὁ Σωκρατικός ὄψον ἡδύς ὁ Πυθαγόρειος . ὅς μέν γάρ ὄψον τροφή ὁ πεινάω λέγω , Πυθαγόρας δέ ὁ μηδείς ἀδικέω καί ἐφηδύνω δικαιοσύνη ὁ ὄψον . ὁ γάρ φυγή ὁ ἔμψυχος τροφή φυγή εἰμί ὁ περί ὁ τροφή ἀδίκημα . οὐ γάρ δή μή μετά κάκωσις ἕτερος ὁ ἑαυτοῦ σωτηρία ἀμήχανος ἐγώ ὁ θεός ποῖος - Σεν · ἐπεί οὕτως γε ὁ φύσις ἐγώ ἀρχή ἀδικία προστίθημι · μήποτε δέ καί ἀγνοέω οὗτος ἔοικα ὁ ἰδίωμα ὁ δικαιοσύνη , ὅσος ἐκ ὁ πρός ἀνθρώ - πως οἰκείωσις εἰσάγω οὗτος οἴομαι · οὗτος μέν γάρ φιλανθρωπία τις ἄν εἰμί . ὁ δέ δικαιοσύνη ἐν ὁ ἀφεκτικός καί ἀβλαβής κεῖμαι πᾶς ὅστις οὖν ὁ μή βλάπτω . καί οὕτως γε νοέω ὁ δίκαιος , οὐ ἐκεῖνος · ὡς διατείνω ὁ δικαιοσύνη καί ἄχρι ὁ ἔμψυχος κεῖμαι ἐν ὁ ἀβλαβής . διό ὁ καί ὁ οὐσία αὐτός ἐν ὁ ὁ λογιστικός ἄρχω ὁ ἄλογος , ἕπομαι δέ ὁ ἄλογος . ἄρχω γάρ ὁ - τις , ὁ δέ ἕπομαι , πᾶς ἀνάγκη ἀβλαβής εἰμί πρός πᾶς ὅτι οὖν ἄνθρωπος . συστέλλω γάρ ὁ πάθος καί ὁ ἐπιθυμία καί ὀργή Μέμα - ῥαίνω , ὁ δέ λογισμός ὁ οἰκεῖος ἔχω ἀρχή , εὐθύς ὁ ὁμοίωσις ἕπομαι ὁ πρός ὁ κρειτά - τον . ὁ δέ ἐν ὁ πᾶς κρατύς πάντως εἰμί ἀβλα - Βές , καί αὐτός μέν διά δύναμις καί σωστικός πᾶς - ὁ καί εὐποιητικός πᾶς καί ἀπροσδεής πᾶς - ὁ · ἐγώ δέ διά μέν δικαιοσύνη ἀβλαβής πᾶς - ὁ , διά δέ ὁ θνητός ἐνδεής ὁ ἀναγκαῖος . ὁ δέ ὁ ἀναγκαῖος λῆψις οὐ βλάπτω οὔτε φυτόν , ὅταν ὅς ἀποβάλλω λαμβάνω , οὔτε καρπός , ὅταν θνῄσκω χράω ὁ καρπός , οὔτε πρόβατον , ὅταν διά ὁ κουρά αὐτός μάλα ὀνίνημι καί ὁ γάλα κοινωνέω παρέχω αὐτός ὁ ἐκ ἐγώ ἐπιμέλεια . διό ὁ προσπίπτω ὁ δίκαιος οἷος ἐλαττωτικός ἑαυτοῦ ὁ κατά σῶμα , οὐ ἀδικέω δέ ἑαυτοῦ · αὐξάνω γάρ ὁ οὗτος παιδαγωγία καί ἐγκρα - εία ὁ ἐντός ἀγαθός , οὗτος εἰμί ὁ πρός θεός ὁμοίωσις .