porphyrius.de-abstinentia 3.18
διὰ μὲν τούτων καὶ ἄλλων , ὧν ἐξῆς μνησθησόμεθα τὰ τῶν παλαιῶν ἐπιτρέχοντες , δείκνυται λογικὰ ὄντα τὰ ζῷα , τοῦ λόγου ἐν τοῖς πλείστοις ἀτελοῦς μὲν ὄντος , οὐ μὴν παντελῶς ἐστερημένου . τῆς δὲ δικαιοσύνης πρὸς τὰ λογικὰ οὕσης , καθάπερ φασὶν οἱ ἀντιλέγοντες , πῶς οὐχὶ καὶ πρὸς ταῦτα εἴη ἂν ἡμῖν τὸ δέκαιον ; οὐ γὰρ καὶ πρὸς τὰ φυτὰ παρατενοῦμεν τὸ τῆς δικαιο - σύνης , διὰ . τὸ φαίνεσθαι πολὺ τὸ πρὸς τὸν λόγον ἀσύγκλωστον . καίτοι κἀνταῦθα τοῖς καρποῖς χρῆ - σθαι εἰώθαμεν , οὐ μὴν σὺν τοῖς καρποῖς κατακό - πτειν καὶ τὰ πρέμνα · τὸν δὲ σιτικὸν καρπὸν καὶ τὸν τῶν χεδρόπων αὐανθέντα καὶ εἰς γῆν πίπτοντα καὶ τεθνηκότα συλλέγομεν . ζῴων δὲ τὰ θνησείδια οὐκ ἄν τις προσενέγκαιτο · ὥστε πολύ τὸ ἄδικον ἐν τούτοις . ἀρχὴν δέ , ὡς καὶ Πλούταρχός φησιν , οὐκ ἐπεὶ δεῖταί τινων ἡμῶν ἡ φύσις καὶ χρώμεθα τού - τοις , ἤδη ἐπὶ πᾶν προακτέον καὶ πρὸς πάντα τὴν ἀδικίαν . δίδωσι μὲν γὰρ καὶ παρέχει τοῖς ἀναγκαίοις τὴν ἄχρι τινὸς βλάβην , εἴ γε βλάβη τὸ λαμβάνειν τι παρὰ τῶν φυτῶν , καίτοι ζώντων μενόντων · τὸ δʼ ἐκ περιουσίας καὶ πρὸς ἡδονὴν ἀπολλύειν ἕτερα καὶ φθείρειν τῆς παντελοῦς ἦν ἀγριότητος καὶ ἀδικίας · καὶ ἡ τούτων ἀποχὴ οὔτε πρὸς τὸ ζῆν οὔτε πρὸς τὸ εὖ ζῆν ἡμᾶς ἠλάττου . εἰ μὲν γὰρ ὡς ἀέρος καὶ ὕδατος φυτῶν τε καὶ καρπῶν , ὧν ἄνευ ζῆν ἀδύνατόν ἐστιν , οὕτω φόνου ζῴων καὶ βρώσεως σαρκῶν ἐτυγχάνομεν δεόμενοι πρὸς τὸν βίον , ἀναγκαίαν ἡ φύσις συμπλοκὴν εἶχεν ἂν πρὸς ταύτην τὴν ἀδικίαν · εἰ δὲ πολλοὶ μὲν ἱε - ρεῖς θεῶν , πολλοὶ δὲ βασιλεῖς βαρβάρων ἁγνεύον - τες , ἄπειρα δὲ γένη ζῴων τὸ παράπαν οὐ θιγγά - νοντα τῆς τοιαύτης τροφῆς ζῶσιν καὶ τυγχάνουσι τοῦ κατὰ φύσιν τέλους , πῶς οὐκ ἔστιν ἄτοπος ὁ κελεύων , εἴ τισιν ἀναγκαζοίμεθα πολεμεῖν , μηδὲ οἷς ἔξεστιν εἰρηνικῶς ὁμιλεῖν , ἀλλὰ ἢ πρὸς μηθὲν τῇ δικαιοσύνῃ χρωμένους ζῆν , ἢ πρὸς πάντα χρω - μένους μὴ ζῆν ; ὥσπερ οὖν ἐπʼ ἀνθρώπων ὁ μὲν αὐτοῦ σωεηρίας ἕνεκα καὶ παίδων καὶ πατρίδος ἢ χρήματά τινων παραιρούμενος ἢ χώραν ἐπιτρίβων καὶ πόλιν ἔχει πρόσχημα τῆς ἀδικίας τὴν ἀνάγκην , ὅστις δὲ ταῦτα δρᾷ διὰ πλοῦτον ἢ κόρον ἢ ἡδονὰς τρυφώσας καὶ ἀποπληρώσεις οὐκ ἀναγκαίων πορι - ζόμενος ἐπιθυμιῶν , ἄμικτος εἶναι δοκεῖ καὶ ἀκρα - τὴς καὶ πονηρός , οὕτως τὰς μὲν εἰς φυτὰ βλάβας καὶ πυρὸς καὶ ναμάτων ἀναλώσεις κουράς τε προ - βάτων καὶ γάλα βοῶν τε ἐξημέρωσιν καὶ κατάζευξιν ἐπὶ σωτηρίᾳ καὶ διαμονῇ τοῖς χρωμένοις ὁ θεὸς δίδωσι συγγνώμην . ζῷα δὲ ὑπάγειν σφαγαῖς καὶ μαγειρεύειν ἀναπιμπλαμένους φόνου , μὴ τροφῆς ἢ πληρώσεως χάριν , ἀλλʼ ἡδονῆς καὶ λαιμαργίας ποι - ουμένους τέλος , ὑπερφυὲς ὡς ἄνομον καὶ δεινόν . ἀρκεῖ γάρ , ὅτι μηδὲν πονεῖν δεομένοις χρώμεθα προκάμνουσι καὶ μοχθοῦσιν , ἵππων ὄνων τʼ ὀχεῖα καὶ ταύρων γονάς , ὡς Αἰσχύλος φησίν , ἀντίδουλα καὶ πόνων ἐκδέκτορα χειρωσάμενοι καὶ καταζεύξαντες .
Lemmas: διά μέν οὗτος καί ἄλλος , ὅς ἑξῆς μιμνῄσκω ὁ ὁ παλαιός ἐπιτρέχω , δείκνυμι λογικός εἰμί ὁ ζῷον , ὁ λόγος ἐν ὁ πολύς ἀτελής μέν εἰμί , οὐ μήν παντελής στερέω . ὁ δέ δικαιοσύνη πρός ὁ λογικός εἰμί , καθά φημί ὁ ἀντιλέγω , πῶς οὐ καί πρός οὗτος εἰμί ἄν ἐγώ ὁ δέκαιον ; οὐ γάρ καί πρός ὁ φυτόν παρατείνω ὁ ὁ δίκαιος - σύνειμι , διά . ὁ φαίνω πολύς ὁ πρός ὁ λόγος ἀσύγκλωστος . καίτοι ἐνταῦθα ὁ καρπός χράω - ἕπομαι εἴωθα , οὐ μήν σύν ὁ καρπός Κατάκος - πτειν καί ὁ πρέμνον · ὁ δέ σιτικός καρπός καί ὁ ὁ χεδροπά αὐαίνω καί εἰς γῆ πίπτω καί θνῄσκω συλλέγω . ζῷον δέ ὁ θνησείδιον οὐ ἄν τις προσφέρω · ὥστε πολύς ὁ ἄδικος ἐν οὗτος . ἀρχή δέ , ὡς καί Πλούταρχος φημί , οὐ ἐπεί δέω τις ἐγώ ὁ φύσις καί χράω ὁ - ὁ , ἤδη ἐπί πᾶς προακτέον καί πρός πᾶς ὁ ἀδικία . δίδωμι μέν γάρ καί παρέχω ὁ ἀναγκαῖος ὁ ἄχρι τις βλάβη , εἰ γε βλάβη ὁ λαμβάνω τις παρά ὁ φυτόν , καίτοι ζάω μένω · ὁ δέ ἐκ περιουσία καί πρός ἡδονή ἀπόλλυμι ἕτερος καί φθείρω ὁ παντελής εἰμί ἀγριότης καί ἀδικία · καί ὁ οὗτος ἀποχή οὔτε πρός ὁ ζάω οὔτε πρός ὁ εὖ ζάω ἐγώ ἐλασσόω . εἰ μέν γάρ ὡς ἀήρ καί ὕδωρ φυτόν τε καί καρπός , ὅς ἄνευ ζάω ἀδύνατος εἰμί , οὕτως φόνος ζῷον καί βρῶσις σάρξ τυγχάνω δέω πρός ὁ βίος , ἀναγκαῖος ὁ φύσις συμπλοκή ἔχω ἄν πρός οὗτος ὁ ἀδικία · εἰ δέ πολύς μέν εἶμι - ἀείρω θεός , πολύς δέ βασιλεύς βάρβαρος ἁγνεύω - αἱρέω , ἄπειρος δέ γένος ζῷον ὁ παράπαν οὐ θιγγά - μιαίνω ὁ τοιοῦτος τροφή ζάω καί τυγχάνω ὁ κατά φύσις τέλος , πῶς οὐ εἰμί ἄτοπος ὁ κελεύω , εἰ τις ἀναγκάζω πολεμέω , μηδέ ὅς ἔξεστι εἰρηνικός ὁμιλέω , ἀλλά ἤ πρός μηδείς ὁ δικαιοσύνη χράω ζάω , ἤ πρός πᾶς χράω - μένος μή ζάω ; ὥσπερ οὖν ἐπί ἄνθρωπος ὅς μέν ἑαυτοῦ σωεηρίας ἕνεκα καί παῖς καί πατρίς ἤ χρῆμα τις παραλέγω ἤ χώρα ἐπιτρίβω καί πόλις ἔχω πρόσχημα ὁ ἀδικία ὁ ἀνάγκη , ὅστις δέ οὗτος δράω διά πλοῦτος ἤ κόρος ἤ ἡδονή τρυφάω καί ἀποπλήρωσις οὐ ἀναγκαῖος πόρις - ζέω ἐπιθυμία , ἄμικτος εἰμί δοκέω καί ἄκρος - σής καί πονηρός , οὕτως ὁ μέν εἰς φυτόν βλάβη καί πῦρ καί νᾶμα ἀνάλωσις κουρά τε προ - βάτος καί γάλα βοῦς τε ἐξημέρωσις καί κατάζευξις ἐπί σωτηρία καί διαμονή ὁ χράω ὁ θεός δίδωμι συγγνώμη . ζῷον δέ ὑπάγω σφαγή καί μαγειρεύω ἀναπίμπλημι φόνος , μή τροφή ἤ πλήρωσις χάριν , ἀλλά ἡδονή καί λαιμαργία ποῖ - ουμενος τέλος , ὑπερφυής ὡς ἄνομος καί δεινός . ἀρκέω γάρ , ὅτι μηδείς πονέω δέω χράω προκάμνω καί μοχθέω , ἵππος ὄνος τε ὀχεῖον καί ταῦρος γονή , ὡς Αἰσχύλος φημί , ἀντίδουλος καί πόνος ἐκδέκτωρ χειρόω καί καταζεύγνυμι .