porphyrius.de-abstinentia 4.20
ἁγνείαν γὰρ ἐτίθεντο οἱ ἱεροὶ τὴν πρὸς τοὐναντίον ἀμιξίαν , μολυσμὸν δὲ τὴν μῖξιν . ὅθεν τὴν μὲν τῶν καρπῶν τροφὴν οὐκ ἐκ νεκρῶν ληφθεῖσαν οὐδὲ οὖ - σαν ἔμψυχον τῇ φύσει προσφέροντες τὰ ὑπὸ τῆς φύ - σεως διοικούμενα μὴ μιαίνεσθαι ᾤοντο , τῶν δὲ ζῴων αἰσθητικῶν ὄντων τὰς σφαγὰς καὶ ἀφαιρέσεις τῶν ψυχῶν ὡς . πρὸς τοὺς ζῶντας μιασμοὺς ἡγοῦντο , καὶ πολλῷ μᾶλλον τὸ αἰσθητικὸν γενόμενσν σῶμα ἀφῃ - ρημένον τῆς αἰσθήσεως καὶ νεκρὸν μιγνύειν τῇ αἰ - σθήσει τοῦ ζῶντος . διʼ ὅ ἐν πᾶσιν ἡ ἁγνεία ἐν ἀπο - θέσει μὲν καὶ ἀφέξει τῶν πολλῶν καὶ ἐναντίων , μονώσει δὲ καὶ λήψει τῶν οἰκείων καὶ προσφυῶν . διʼ ὅ καὶ τὰ ἀφροδίσια μιαίνει · σύνοδος γὰρ θήλεος καὶ ἄρρενος . καὶ κρατηθὲν μὲν τὸ σπέρμα ψυχῆς παρ - έσχε μίανσιν τῇ πρὸς τὸ σῶμα ὁμιλίᾳ , μὴ κρατηθὲν δὲ τῇ νεκρώσει τοῦ παρατεθέντος . ἡ δὲ πρὸς ἄρσε - νας ἀρσένων , καὶ ὅτι εἰς νεκρὸν καὶ ὅτι παρὰ φύσιν · καὶ καθάπαξ ἀφροδίσια καὶ ὀνειρώξεις , ὅτι ψυχῆς σώματι μεμιγμένης καὶ πρὸς τὴν ἡδονὴν κατασπωμέ - νης . μιαίνει δὲ καὶ τὰ πάθη τῆς ψυχῆς τῇ συμπλοκῇ τοῦ ἀλόγου , θηλυνομένου τοῦ ἐντὸς ἄρρενος . καὶ γάρ πως καὶ ὁ μολυσμὸς καὶ ἡ μίανσις δηλοῖ τὴν μῖξιν τὴν ἑτερογενοῦς πρὸς ἕτερον , καὶ μάλισθʼ ὅταν δυσέκνιπτον γένηται . ὅθεν καὶ ἐπὶ τῶν βαμμάτων , ἃ δὴ διὰ μίξεων συνίσταται , εἴδους ἄλλου ἂλλῳ συμ - πλεκομένου , μιαίνειν φασίν · ὡς δʼ ὅτε τίς τʼ ἐλέφαντα γυνὴ φοίνικι μιήνῃ . καὶ ἔμπαλιν τὰς μίξεις φθορὰς οἱ ζωγράφοι λέγουσιν , ἡ δὲ συνήθεια τὸ ἄμικτον καὶ καθαρὸν ἄφθαρτον καὶ ἀκραιφνὲς καὶ ἀκήρατον . καὶ γὰρ ὕδωρ γῇ ἀναμι - χθὲν ἔφθαρται καὶ οὐκ ἔστιν ἀκραιφνές , τὸ δὲ διαρ - ρέον καὶ διαφεῦγον διακρούεται τὴν προσφερομένην γῆν , ὅταν , φησὶν ὁ Ἡσίοδος , ἀπὸ κρήνης ῥέῃ ἀενάου καὶ ἀπορρύτου , ἥτʼ ἀθόλωτος . καὶ ὑγιεινόν γε τὸ πῶμα , ὅτι ἀδιάφθορον καὶ ἄμικτον . καὶ θήλεια μὴ ἀναδεξαμένη εἰς ἑαυτὴν ἀναθυμίασιν σπέρματος ἄφθορος λέγεται · ὥστε καὶ φθορὰ καὶ μίανσις ἡ τοῦ ἐναντίου μῖξις , εἰ δὴ πρὸς τὰ ζῷα ἡ νεκρῶν καὶ ἡ πρὸς αἴσθησιν ζησάντων εἰς τὰ ζῶντα ἔνθεσις καὶ σαρκῶν νεκρῶν εἰς ζώσας εἰκότως φέρει μόλυσμα καὶ τῇ φυσικῇ ἡμῶν μίανσιν , ὥσπερ οὐ καὶ ψυχὴ ὅταν ἐνσωματῶται , μεμόλυνται . διʼ ὅ καὶ ὁ γενόμενος μιαίνεται μίξει τῆς ψυχῆς τῇ πρὸς τὸ σῶμα , καὶ ὁ ἀποθανών , ὅταν σῶμα καταλίπῃ νεκρόν , ἀλλόφφυ - λον τῷ ζῶντι καὶ ἀλλότριον . μιαίνεται δὲ καὶ ἡ ψυχὴ ὀργαῖς , ἐπιθυμίαις , πλήθει παθῶν , ὧν συναιτία πως καὶ ἡ δίαιτα . ὡς δὲ ὕδωρ διὰ πέτρας ἀπορρέον ἀδιάφθορον τοῦ διʼ ἐλῶν ἰόντος τῷ μὴ πολλὴν ἰλὺν ἀποσπᾶν , οὕτω καὶ ψυχὴ διὰ ξηροῦ σώματος καὶ μὴ χυμοῖς ἀλλοτρίων σαρκῶν ἀρδομένου τὰ ἑαυτῆς διοι - κοῦσα κρείττων καὶ ἀδιάφθορος καὶ πρὸς σύνεσιν ἑτοιμοτέρα . ἐπεὶ καὶ ταῖς μελίτταις τὸ καλὸν μέλι φασὶ φέρειν τὸ ξηρότατον καὶ δριμύτατον θύμον . μιαίνεται τοίνυν ἡ διάνοια , μᾶλλον δὲ ὁ διανοούμε - νος , ὅταν ἢ φανταστικῇ ἢ δοξαστικῇ ἀναμίγνυται καὶ ταῖς τούτων ἐνεργείαις τὰς ταύτης συγκεράσηται · καθαρμὸς δὲ ὁ πάντων τούτων χωρισμὸς καὶ ἁγνεία ἡ μόνωσις καὶ τροφὴ τὸ τηροῦν ἕκαστον ἐν τῷ εἶναι . οὕτως γὰρ καὶ λίθου τροφὴν τὸ αἴτιον τοῦ συμμέ - νειν εἴποις ἄν καὶ τοῦ ἑκτικῶς διαμένειν , καὶ φυ - τοῦ τὴν διατηροῦσαν ἐν τῷ αὔξειν καὶ καρπογονεῖν , καὶ ζῴου σώματος τὴν τηροῦσαν αὐτοῦ τὴν σύστασιν . ἄλλο δʼ ἦν τρέφειν , ἄλλο πιαίνειν , καὶ ἄλλο τὸ ἀναγ - καῖον διδόναι , ἄλλο τὸ τρυφὰς πορίζειν . διάφοροι τοίνυν αἰ τροφαὶ κατὰ τὸ διάφορον τῶν τρεφομένων . καὶ δεῖ πάντα μὲν τρέφειν , σπουδάζειν δὲ πιαίνειν τὰ ἐν ἡμῖν κυριώτατα . ψυχῆς οὖν λογικῆς τροφὴ ἡ τηροῦσα λογικήν . νοῦς δὲ αὕτη · ὥστε νῷ θρεπτέον καὶ σπουδαστέον πιαίνειν ἀπὸ τούτου ἢ ἀπὸ τῶν βρω - τῶν τὴν σάρκα . ὁ μὲν γὰρ τὴν αἰώνιον ἡμῖν ζωὴν συνέχει , τὸ δὲ σῶμα πιαινόμενον λιμώττειν τὴν ψυ - χὴν ποιεῖ τῆς μακαρίας ζωῆς καὶ τὸ θνητὸν αὔξει , παραιροῦν καὶ ἐμποδίζον πρὸς τὸν ἀθάνατον βίον , μιαίνει τε ἐνσωματοῦν τὴν ψυχὴν καὶ κατασπῶν πρὸς τὸ ἀλλότριον . ὁ δὲ μάγνης λίθος σιδήρῳ ψυχὴν δί - δωσι πλησίον γενομένῳ , καὶ ὁ βαρύτατος ἀνακουφί - ζεται σίδηρος πνεύματι προσανατρέχων λίθου . πρὸς θεὸν δὲ τίς ἀναρτηθεὶς ἀσώματόν τε καὶ νοερὸν τρο - φὴν πολυπραγμονήσει τὴν πιαίνουσαν τὸ ἐμπόδιον πρὸς νοῦν σῶμα , οὐχὶ δὲ εἰς ὀλίγον καὶ εὐπόρι - ριστον συστείλας τῆς σαρκὸς τὸ ἀναγκαῖον αὐτὸς θρέ - ψεται προσπεφυκὼς τῷ θεῷ μᾶλλον ἢ σίδηρος τῷ μάγνητι ; εἰ γὰρ καὶ τῆς ἐκ τῶν καρπῶν οἷόν τʼ ἦν ἄνευ πραγμάτων τροφῆς ἀποστῆναι , εἰ μὴ τοῦτʼ ἦν ἡμῶν τῆς φύσεως τὸ φθαρτόν . εἰ γάρ , καθάπερ φησὶν Ὅμηρος , μηδὲ σίτου ἐδεήθημεν μηδὲ ποτοῦ , ἳνʼ ὄντως ἦμεν ἀθάνατοι · καλῶς τοῦτο τοῦ ποιητοῦ παραστήσαντος , ὡς οὐ μόνον τοῦ ζῆν , ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀποθνήσκειν ἡ τροφὴ ὑπῆρχεν ἐφόδιον . εἰ οὖν μηδὲ ταύτης ἐδεήθημεν , τόσῳ ἂν ἦμεν μακαριώτεροι , ὅσῳ καὶ ἀθανατώτεροι . νῦν δʼ ἐν θνητῷ ὄντες ἔτι θνητοτέ - ρους , εἰ χρὴ οὕτως εἰπεῖν , ἀγνοοῦμεν ἑαυτοὺς ποιοῦν - τες τῇ τούτου προσέσει , οὐ πολὺ τὸ ἐνοίκιον , ὡς φησί που Θεόφραστος , τῷ σώματι διδούσης τῆς ψυχῆς τῆς ἐν αὐτῷ κατοικήσεως , ἀλλʼ ὅλην ἑαυτὴν προστιθεί - σης . ὡς εἴθε τὴν μυθευομένην ἄλιμον καὶ ἄδιψον ἦν κεκτῆσθαι , ἵνα τις τὸ διαρρέον τοῦ σώματος ἐπι - σχὼν διʼ ὀλίγου πρὸς τοῖς ἀρίστοις ἦν , πρὸς οἷσπερ ὤν καὶ θεός · ἐστι θεός . ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί ἄν τις ἀποκλαύσαιτο πρὸς ἀνθρώπους τοσοῦτον ἐσκοτωμέ - νους , ὡς τὸ ἑαυτῶν κακὸν περιέπειν , μισεῖν δὲ πρῶ - τον μὲν ἑαυτοὺς καὶ τὸν ὄντως αὐτοὺς τεκόντα , ἔπειτα καὶ τοὺς ὑπομιμνήσκοντας κἀκ τῆς μέθης ἀνανῆψαι παρακαλοῦντας ; διʼ ὅ μήποτε τῶν τοιούτων ἀφεμέ - νους χρὴ ἐπὶ τὰ λειπόμενα τῶν ζητημάτων μεταβαί - νειν ·
Lemmas: ἁγνεία γάρ τίθημι ὁ ἱερός ὁ πρός ἐναντίος ἀμιξία , μολυσμός δέ ὁ μίξις . ὅθεν ὁ μέν ὁ καρπός τροφή οὐ ἐκ νεκρός λαμβάνω οὐδέ οὐ - σάω ἔμψυχος ὁ φύσις προσφέρω ὁ ὑπό ὁ φῦ - σέως διοικέω μή μιαίνω οἴομαι , ὁ δέ ζῷον αἰσθητικός εἰμί ὁ σφαγή καί ἀφαίρεσις ὁ ψυχή ὡς . πρός ὁ ζάω μιασμός ἡγέομαι , καί πολύς μάλα ὁ αἰσθητικός γίγνομαι σῶμα ἀφίημι - ῥαίνω ὁ αἴσθησις καί νεκρός μείγνυμι ὁ ὁ - ἵημι ὁ ζάω . διό ὁ ἐν πᾶς ὁ ἁγνεία ἐν ἀπος - θέσις μέν καί ἄφεξις ὁ πολύς καί ἐναντίος , μόνωσις δέ καί λῆψις ὁ οἰκεῖος καί προσφυής . διό ὁ καί ὁ ἀφροδίσιος μιαίνω · σύνοδος γάρ θῆλυς καί ἄρσην . καί κρατέω μέν ὁ σπέρμα ψυχή παρά - ἔχω μίανσις ὁ πρός ὁ σῶμα ὁμιλία , μή κρατέω δέ ὁ νέκρωσις ὁ παρατίθημι . ὁ δέ πρός ἀραρίσκω - γέννα ἄρσην , καί ὅτι εἰς νεκρός καί ὅτι παρά φύσις · καί καθάπαξ ἀφροδίσιος καί ὀνείρωξις , ὅτι ψυχή σῶμα μείγνυμι καί πρός ὁ ἡδονή κατασπωμέ - νέος . μιαίνω δέ καί ὁ πάθος ὁ ψυχή ὁ συμπλοκή ὁ ἄλογος , θηλύνω ὁ ἐντός ἄρσην . καί γάρ πως καί ὁ μολυσμός καί ὁ μίανσις δηλόω ὁ μίξις ὁ ἑτερογενής πρός ἕτερος , καί μάλα ὅταν δυσέκνιπτος γίγνομαι . ὅθεν καί ἐπί ὁ βάμμα , ὅς δή διά μίξις συνίστημι , εἶδος ἄλλος ἄλλος σναυ - πλέκω , μιαίνω φημί · ὡς δέ ὅτε τις τε ἐλέφας γυνή φοῖνιξ μιαίνω . καί ἔμπαλιν ὁ μίξις φθορά ὁ ζωγράφος λέγω , ὁ δέ συνήθεια ὁ ἄμικτος καί καθαρός ἄφθαρτος καί ἀκραιφνής καί ἀκήρατος . καί γάρ ὕδωρ γῆ ἀνίημι - χέω φθείρω καί οὐ εἰμί ἀκραιφνής , ὁ δέ διαρ - ῥέω καί διαφεύγω διακρούω ὁ προσφέρω γῆ , ὅταν , φημί ὁ Ἡσίοδος , ἀπό κρήνη ῥέω ἀέναος καί ἀπόρρυτος , ὅστε ἀθόλωτος . καί ὑγιεινός γε ὁ πῶμα , ὅτι ἀδιάφθορος καί ἄμικτος . καί θῆλυς μή ἀναδέχομαι εἰς ἑαυτοῦ ἀναθυμίασις σπέρμα ἄφθορος λέγω · ὥστε καί φθορά καί μίανσις ὁ ὁ ἐναντίος μῖξις , εἰ δή πρός ὁ ζῷον ὁ νεκρός καί ὁ πρός αἴσθησις ζάω εἰς ὁ ζάω ἔνθεσις καί σάρξ νεκρός εἰς ζάω ἔοικα φέρω μόλυσμα καί ὁ φυσικός ἐγώ μίανσις , ὥσπερ οὐ καί ψυχή ὅταν ἐνσωματόω , μολύνω . διά ὁ καί ὁ γίγνομαι μιαίνω μίξις ὁ ψυχή ὁ πρός ὁ σῶμα , καί ὁ ἀποθνῄσκω , ὅταν σῶμα καταλείπω νεκρός , ἄλλοφος - λος ὁ ζάω καί ἀλλότριος . μιαίνω δέ καί ὁ ψυχή ὀργή , ἐπιθυμία , πλῆθος πάθος , ὅς συναίτιος πως καί ὁ δίαιτα . ὡς δέ ὕδωρ διά πέτρα ἀπορρέω ἀδιάφθορος ὁ διά ἕλη ἔρχομαι ὁ μή πολύς ἰλύς ἀποσπάω , οὕτως καί ψυχή διά ξηρός σῶμα καί μή χυμός ἀλλότριος σάρξ ἄρδω ὁ ἑαυτοῦ δῖος - Κούσα κρατύς καί ἀδιάφθορος καί πρός σύνεσις ἑτοῖμος . ἐπεί καί ὁ μέλισσα ὁ καλός μέλι φημί φέρω ὁ ξηρός καί δριμύς θύμος . μιαίνω τοίνυν ὁ διάνοια , μάλα δέ ὁ διανοέομαι - ν , ὅταν ἤ φανταστικός ἤ δοξαστικός ἀναμείγνυμι καί ὁ οὗτος ἐνέργεια ὁ οὗτος συγκεράννυμι · καθαρμός δέ ὁ πᾶς οὗτος χωρισμός καί ἁγνεία ὁ μόνωσις καί τροφή ὁ τηρέω ἕκαστος ἐν ὁ εἰμί . οὕτως γάρ καί λίθος τροφή ὁ αἴτιος ὁ συμμ̈ος - νέος λέγω ἄν καί ὁ ἑκτικός διαμένω , καί φύω - ὁ ὁ διατηρέω ἐν ὁ αὐξάνω καί καρπογονέω , καί ζῷον σῶμα ὁ τηρέω αὐτός ὁ σύστασις . ἄλλος δέ εἰμί τρέφω , ἄλλος πιαίνω , καί ἄλλος ὁ ἀνακ - καίω δίδωμι , ἄλλος ὁ τρυφή πορίζω . διάφορος τοίνυν ὁ τροφή κατά ὁ διάφορος ὁ τρέφω . καί δέω πᾶς μέν τρέφω , σπουδάζω δέ πιαίνω ὁ ἐν ἐγώ κύριος . ψυχή οὖν λογικός τροφή ὁ τηρέω λογικός . νόος δέ οὗτος · ὥστε νόος θρεπτέος καί σπουδαστέος πιαίνω ἀπό οὗτος ἤ ἀπό ὁ βιβρώσκω - ὁ ὁ σάρξ . ὅς μέν γάρ ὁ αἰώνιος ἐγώ ζωή συνέχω , ὁ δέ σῶμα πιαίνω λιμώσσω ὁ ψυ - χὴν ποιέω ὁ μακάριος ζωή καί ὁ θνητός αὐξάνω , παραιρέω καί ἐμποδίζω πρός ὁ ἀθάνατος βίος , μιαίνω τε ἐνσωματόω ὁ ψυχή καί κατασπάω πρός ὁ ἀλλότριος . ὁ δέ μάγνης λίθος σίδηρος ψυχή δῖος - δήω πλησίον γίγνομαι , καί ὁ βαρύς ἀνακουφίζω - ζω σίδηρος πνεῦμα προσανατρέχω λίθος . πρός θεός δέ τίς ἀναρτάω ἀσώματος τε καί νοερός τρος - φή πολυπραγμονέω ὁ πιαίνω ὁ ἐμπόδιος πρός νόος σῶμα , οὐ δέ εἰς ὀλίγος καί εὐπόριος - ριστον συστέλλω ὁ σάρξ ὁ ἀναγκαῖος αὐτός θρής - ψεται προσφύω ὁ θεός μάλα ἤ σίδηρος ὁ μάγνης ; εἰ γάρ καί ὁ ἐκ ὁ καρπός οἷος τε εἰμί ἄνευ πρᾶγμα τροφή ἀφίστημι , εἰ μή οὗτος εἰμί ἐγώ ὁ φύσις ὁ φθαρτός . εἰ γάρ , καθά φημί Ὅμηρος , μηδέ σῖτος δέω μηδέ ποτόν , ἵνα ὄντως εἰμί ἀθάνατος · καλός οὗτος ὁ ποιητής παρίστημι , ὡς οὐ μόνος ὁ ζάω , ἀλλά καί ὁ ἀποθνήσκω ὁ τροφή ὑπάρχω ἐφόδιον . εἰ οὖν μηδέ οὗτος δέω , τόσος ἄν εἰμί μακάριος , ὅσος καί ἀθάνατος . νῦν δέ ἐν θνητός εἰμί ἔτι θνητός - ρας , εἰ χρή οὕτως λέγω , ἀγνοέω ἑαυτοῦ ποιέω - αἱρέω ὁ οὗτος πρόσεσις , οὐ πολύς ὁ ἐνοίκιος , ὡς φημί που Θεόφραστος , ὁ σῶμα δίδωμι ὁ ψυχή ὁ ἐν αὐτός κατοίκησις , ἀλλά ὅλος ἑαυτοῦ προστίθημι - σός . ὡς εἴθε ὁ μυθεύω ἄλιμος καί ἄδιψος εἰμί κτάομαι , ἵνα τις ὁ διαρρέω ὁ σῶμα ἐπι - ἔχω διά ὀλίγος πρός ὁ ἀγαθός εἰμί , πρός ὅς εἰμί καί θεός · εἰμί θεός . ἀλλά οὗτος μέν τίς ἄν τις ἀποκλαίω πρός ἄνθρωπος τοσοῦτος σκοτωμός - νους , ὡς ὁ ἑαυτοῦ κακός περιέπω , μισέω δέ πρώ - τοσοῦτος μέν ἑαυτοῦ καί ὁ ὄντως αὐτός τίκτω , ἔπειτα καί ὁ ὑπομιμνῄσκω ἐκ ὁ μέθη ἀνανήφω παρακαλέω ; διό ὁ μήποτε ὁ τοιοῦτος ἀφεμέ - νους χρή ἐπί ὁ λείπω ὁ ζήτημα μεταβαίνω - νέος ·