porphyrius.de-abstinentia 3.24
εἰ δὲ μὴ πολλὰ ἦν πολλοῖς συνηγ - μένα καὶ εἰρημένα , μυρία ἂν παρηγάγομεν εἰς ἐπί - δειξιν τῆς τῶν ζῴων εὐφυΐας . ἐκεῖνο δʼ ἔτι σκε - πτέον . ἔοικεν γὰρ τοῦ πεφυκότος ἢ μέρους ἢ δυνά - μεως κατὰ φύσιν τι δέχεσθαι , τοῦ αὐτοῦ εἶναι καὶ εἰς τὸ παρὰ φύσιν ἐμπίπτειν πηρωθὲν ἢ νοσῆσαν , ὥσπερ ὀφθαλμοῦ μὲν εἰς τυφλότητα ἐμπίπτειν , σκέ - λους δὲ εἰς χωλότητα , καὶ γλώττης εἰς ψελλότητα , ἄλλου δὲ μηδενός . οὐ γὰρ ἔστι τυφλότης μὴ πεφυ - κότος ὁρᾶν , οὐδὲ χωλότης μὴ πεφυκότος βαδίζειν , ψελλόν τε καὶ ἄναυδον καὶ τραυλὸν μὴ γλῶσσαν ἐχόντων οὐδʼ ἂν παραπαίοντα ἢ παράφρονα εἴποις οὐδὲ μαινόμενον , ᾧ μὴ τὸ φρονεῖν καὶ διανοεῖσθαι καὶ λογίζεσθαι κατὰ φύσιν ὑπῆρχεν . οὐ γὰρ ἔστιν ἐν πάθει γενέσθαι μὴ κεκτημένον δύναμιν , ἧς τὸ πά - θος ἢ στέρησις ἢ πήρωσις ἤ τις ἄλλη κάκωσίς ἔστιν . ἀλλὰ μὴν ἐντετύχηκάς γε λυττώσαις κυσίν , ἔτι δὲ καὶ ἵπποις · ἔνιοι δὲ καὶ βοῦς φασὶ μαίνεσθαι καὶ ἀλώπεκας . ἀρκεῖ δὲ τὸ τῶν κυνῶν ἀναμφισβή - τητον γάρ ἐστι , καὶ μαρτυρεῖ λόγον καὶ διάνοιαν ἔχειν οὐ φαύλην τὸ ζῷον , ἧς ταραττομένης καὶ συγ - χεομένης ἡ λεγομένη λύσσα καὶ μανία πάθος ἐστίν . οὕτε γὰρ ὄψιν ἀλλοιουμένην αὐτοῖς οὔτε ἀκοὴν ὁρῶ - μεν , ἀλλʼ ὥσπερ ἀνθρώπου μελαγχολῶντος ἢ πα - ρακόπτοντος ὁ μὴ λέγων ἐξεστάναι καὶ διεφθορέναι τὸ φρονοῦν καὶ λογιζόμενον καὶ μνημονεῦον ἄτοπός ἐστιν · καὶ γὰρ ἡ συνήθεια ταῦτά τε κατηγορεῖ τῶν παραφρονούντων , μὴ εἶναι παρʼ αὐτοῖς ἀλλὰ ἐκ - πεπτωκέναι τῶν λογισμῶν · οὕτως ὁ τούς λυττῶντας κύνας ἄλλο τι πεπονθέναι νομίζων , ἀλλʼ οὐχὶ τοῦ φρονεῖν πεφυκότος καὶ λογίζεσθαι καὶ μνημονεύειν ἀναπεπλησμένου ταραχῆς καὶ παραπεπτωκότος , ἀγνο - εἰν τὰ φίλτατα πρόσωπα καὶ φεύγειν τὰς συν - τρόφους διαίτας , ἢ παρορᾶν τὸ φαινόμενον ἔοικεν ἢ συνορῶν τὸ γιγνόμενον ἔξ αὐτοῦ φιλονεικεῖν πρὸς τὴν ἀλήθειαν . τὰ μὲν δὴ τοῦ Πλουτάρχου ἐν πολλοῖς βιβλίοις πρὸς τούς ἀπὸ τῆς στοὰς καὶ τοῦ περιπάτου εἰς ἀπάντησιν εἰρημένα ἐστὶν τοιαῦτα . Θεόφραστος δὲ καὶ τοιούτῳ κέχρηται λόγῳ .
Lemmas: εἰ δέ μή πολύς εἰμί πολύς συνάγω - μένος καί λέγω , μυρίος ἄν παράγω εἰς ἐπί - δεῖξις ὁ ὁ ζῷον εὐφυΐα . ἐκεῖνος δέ ἔτι σκῶ - πτέον . ἔοικα γάρ ὁ φύω ἤ μέρος ἤ δυάς - μις κατά φύσις τις δέχομαι , ὁ αὐτός εἰμί καί εἰς ὁ παρά φύσις ἐμπίπτω πηρόω ἤ νοσέω , ὥσπερ ὀφθαλμός μέν εἰς τυφλότης ἐμπίπτω , σκῶ - Λοῦς δέ εἰς χωλότης , καί γλῶσσα εἰς ψελλότης , ἄλλος δέ μηδείς . οὐ γάρ εἰμί τυφλότης μή φύω - κότος ὁράω , οὐδέ χωλότης μή φύω βαδίζω , ψελλός τε καί ἄναυδος καί τραυλός μή γλῶσσα ἔχω οὐδέ ἄν παραπαίω ἤ παράφρων λέγω οὐδέ μαίνομαι , ὅς μή ὁ φρονέω καί διανοέω καί λογίζομαι κατά φύσις ὑπάρχω . οὐ γάρ εἰμί ἐν πάθος γίγνομαι μή κτάομαι δύναμις , ὅς ὁ πᾷ - ἄνθος ἤ στέρησις ἤ πήρωσις ἤ τις ἄλλος κάκωσις εἰμί . ἀλλά μήν ἐντυγχάνω γε λυσσάω κύων , ἔτι δέ καί ἵππος · ἔνιοι δέ καί βοῦς φημί μαίνομαι καί ἀλώπηξ . ἀρκέω δέ ὁ ὁ κύων ἀναμφισβή - τέῳ γάρ εἰμί , καί μαρτυρέω λόγος καί διάνοια ἔχω οὐ φαῦλος ὁ ζῷον , ὅς ταράσσω καί συγ - χάω ὁ λέγω λύσσα καί μανία πάθος εἰμί . ἵημι γάρ ὄψις ἀλλοιόω αὐτός οὔτε ἀκοή ὁράω - μέν , ἀλλά ὥσπερ ἄνθρωπος μελαγχολάω ἤ πῃ - ρακόπτοντος ὁ μή λέγω ἐξίστημι καί διαφθείρω ὁ φρονέω καί λογίζομαι καί μνημονεύω ἄτοπος εἰμί · καί γάρ ὁ συνήθεια οὗτος τε κατηγορέω ὁ παραφρονέω , μή εἰμί παρά ἑαυτοῦ ἀλλά ἐκ - πίπτω ὁ λογισμός · οὕτως ὁ ὁ λυσσάω κύων ἄλλος τις πάσχω νομίζω , ἀλλά οὐ ὁ φρονέω φύω καί λογίζομαι καί μνημονεύω ἀναπίμπλημι ταραχή καί παραπίπτω , αγνός - εἶμαι ὁ φίλος πρόσωπον καί φεύγω ὁ σῦς - τροφός δίαιτα , ἤ παροράω ὁ φαίνω ἔοικα ἤ συνοράω ὁ γίγνομαι ἐκ αὐτός φιλονεικέω πρός ὁ ἀλήθεια . ὁ μέν δή ὁ Πλούταρχος ἐν πολύς βιβλίον πρός ὁ ἀπό ὁ στοά καί ὁ περίπατος εἰς ἀπάντησις λέγω εἰμί τοιοῦτος . Θεόφραστος δέ καί τοιοῦτος χράω λόγος .