porphyrius.de-abstinentia 3.22
ἀλλʼ ἔστω μὴ δεῖσθαι τοῦ νοῦ τὴν αἴσθησιν πρὸς τὸ αὐτῆς ἔργον · ἀλλʼ ὅταν γε τῷ ζῴῳ πρὸς τὸ οἰκεῖον καὶ τὸ ἀλλότριον ἡ αἴσθησις ἐνεργασαμένη διαφορὰν ἀπέλθῃ , τί τὸ μνημονεῦόν ἐστιν ἤδη καὶ δεδιὸς τὰ λυποῦντα καὶ ποθοῦν τὰ ὠφέλιμα καὶ μὴ παρόντων ὅπως παρέσται μηχανώμενον ἐν αὐτοῖς , καὶ παρα - σκευαζόμενον ὁρμητήρια καὶ καταφυγὰς καὶ θήρα - τρα καὶ πάλιν οὖ τοῖς ἀλοῦσιν ἀποδράσεις τῶν ἐπι - τιθεμένων ; καίτοιγε κἀκεῖνοι λέγοντες ἀποκναίουσιν ἐν ταῖς εἰσαγωγαῖς ἑκάστοτε τὴν πρόθεσιν ὁριζό - μενοι σημείωσιν ἐπιτελειώσεως , τὴν δʼ ἐπιβολὴν ὁρμὴν πρὸ ὁρμῆς , παρασκευὴν δὲ πρᾶξιν πρὸ πρά - ξεως , μνήμην δὲ κατάληψιν ἀξιώματος παρεληλυ - θότος , οὐ τὸ παρὸν ἐξ αἰσθήσεως κατελήφθη . τού - των γὰρ οὐδὲν ὅ τι μὴ λογικόν ἐστι , καὶ πάντα τοῖς ζῴοις ὑπάρχει πᾶσιν · ὥσπερ ἀμέλει καὶ τὰ περὶ τὰς νοήσεις , ἃς ἐναποκειμένας μὲν ἐννοίας καλοῦσιν , κινουμένας δὲ διανοήσεις . τὰ δὲ πάθη σύμπαντα κοινῶς κρίσεις φαύλας καὶ δόξας ὁμολογοῦντες εἶναι , θαυμαστὸν ὅτι δὴ παρορῶσιν ἐν τοῖς θηρίοις ἔργα καὶ κινήματα , πολλὰ μὲν θυμῶν , πολλὰ δὲ φόβων καὶ νὴ Δία φθόνων καὶ ζηλοτυπιῶν . αὐτοὶ δὲ κύ - νας ἁμαρτόντας καὶ ἵππους κολάζουσιν , οὐ διὰ κε - νῆς , ἀλλʼ ἐπὶ σωφρονισμῷ , λύπην διʼ ἀλγηδόνος ἐμποιοῦντες αὐτοῖς , ἣν μετάνοιαν ὀνομάζομεν . ἡδο νῆς δὲ τῆς μὲν διʼ ὤτων ὄνομα κήλησίς ἐστιν , τῆς δὲ διʼ ὀμμάτων γοητεία . χρῶνται δὲ ἑκατέραις ἐπὶ τὰ θηρία · κηλοῦνται μὲν ἔλαφοι καὶ ἵπποι σύριγξι καὶ αὐλοῖς , καὶ τούς παγούρους ἐκ τῶν χηραμῶν ἀνακαλοῦνται μελιζόμενοι ταῖς σύριγξι , καὶ τὴν θρίσ - σαν ᾀδόντων ἀναδύεσθαι καὶ προιέναι λέγουσιν . οἱ δὲ περὶ τούτων ἀβελτέρως λέγοντες μήτε ἥδεσθαι μήτε θυμοῦσθαι μήτε φοβεῖσθαι μήτε παρασκευά - ζεσθαι μήτε μνημονεύειν , ἀλλʼ ὡσανεὶ μνημονεύειν τὴν μέλιτταν καὶ ὡσανεὶ παρασκευάζεσθαι τὴν ἀη - δόνα καὶ ὡσανεὶ θυμοῦσθαι τὸν λέοντα καὶ ὡσαν - εὶ φοβεῖσθαι τὸν ἔλαφον , οὐκ οἶδα τί χρήσονται . τοῖς λέγουσι μηδὲ βλέπειν μηδὲ ἀκούειν , ἀλλʼ ὡσαν - εὶ βλέπειν αὐτὰ καὶ ὡσανεὶ ἀκούειν , μηδὲ φω - νεῖν ἀλλʼ ὡσανεὶ φωνεῖν , μηδὲ ὅλως ζῆν ἀλλʼ ὡσαν - εὶ ζῆν . ταῦτα γὰρ ἐκείνων οὐ μᾶλλόν ἐστι λεγό - μένα παρὰ τὴν ἐνάργειαν ὁμοίως , ὡς ὁ εὐγνώμων ἂν πεισθείη . ὅταν δὲ τοῖς ἀνθρωπίνοις ἤθεσιν καὶ βίοις καὶ πράξεσιν καὶ διαίταις τὰ τῶν ζῴων παρα - τιθεὶς πολλὴν ἐνορῶ φαυλότητα , καὶ τῆς ἀρετῆς , πρὸς ἣν ὁ λόγος γέγονεν , μηδένα τῶν ζῴων ἔμφανῆ στοχασμὸν μηδὲ προκοπὴν μηδὲ ὄρεξιν , ἀποροίην ἂν πῶς ἡ φύσις δέδωκε τὴν ἀρχὴν τοῖς ἐπὶ τὸ τέ - λος ἐξικέσθαι μὴ δυναμένοις · ἡ τοῦτο μὲν οὐδʼ ἐκείνοις ἄτοπον εἶναι δοκεῖ . τὴν γοῦν πρὸς τὰ ἔκ - γονα φιλοστοργίαν , ἀρχὴν μὲν ἡμῖν κοινωνίας καὶ δικαιοσύνης τιθέμενοι , πολλὴν δὲ τοῖς ζῴοις καὶ ἰσχυρὰν ὁρῶντες παροῦσαν , οὐ φασὶν αὐτοῖς οὐδʼ ἀξιοῦσι μετεῖναι δικαιοσύνης · ἡμιόνοις δὲ τῶν γεν - νητικῶν μορίων οὐδὲν ἐνδεῖ καὶ γὰρ αἰδοῖα καὶ μήτρας καὶ τὸ χρῆσθαι μεθʼ ἡδονῆς τούτοις ἔχουσαι , πρὸς τὸ τέλος οὐκ ἐξικνοῦνται τῆς γενέσεως . σκόπει δὲ ἄλλως μὴ καταγέλαστόν ἐστι τοὺς Σωκράτεις καὶ τούς Πλάτωνας καὶ τούς Ζήνωνας οὐδὲν ἐλαφρο - τέρᾳ κακίᾳ τοῦ τυχόντος ἀνδραπόδου συνεῖναι φά - σκειν , ἀλλʼ ὁμοίως ἄφρονας εἶναι καὶ ἀκολάστους καὶ ἀδίκους , εἶτα τῶν θηρίων αἰτιᾶσθαι τὸ μὴ κα - θαρὸν μηδʼ ἀπηκριβωμένον πρὸς ἀρετήν , ὡς στέρη - σιν οὐχὶ φαυλότητα λόγου καὶ ἀσθένειαν προσεῖναι , καὶ ταῦτα τὴν κακίαν ὁμολογοῦντας εἶναι λογικήν , ἧς πᾶν θηρίον ἀναπέπλησται . καὶ γὰρ δειλίαν πολ - λοῖς καὶ ἀκολασίαν ἀδικίαν τε καὶ κακόνοιαν ὁρῶμεν ὑπάρχουσαν .
Lemmas: ἀλλά εἰμί μή δέω ὁ νόος ὁ αἴσθησις πρός ὁ ἑαυτοῦ ἔργον · ἀλλά ὅταν γε ὁ ζῷον πρός ὁ οἰκεῖος καί ὁ ἀλλότριος ὁ αἴσθησις ἐνεργάζομαι διαφορά ἀπέρχομαι , τίς ὁ μνημονεύω εἰμί ἤδη καί δείδω ὁ λυπέω καί ποθέω ὁ ὠφέλιμος καί μή πάρειμι ὅπως πάρειμι μηχανάομαι ἐν αὐτός , καί παρά - σκευάζω ὁρμητήριον καί καταφυγή καί θήρα - τρα καί πάλιν ὅς ὁ ἀλέω ἀπόδρασις ὁ ἐπι - τίθημι ; καίτοι ἐκεῖνος λέγω ἀποκναίω ἐν ὁ εἰσαγωγή ἑκάστοτε ὁ πρόθεσις ὁρίζω - μένω σημείωσις ἐπιτελείωσις , ὁ δέ ἐπιβολή ὁρμή πρό ὁρμή , παρασκευή δέ πρᾶξις πρό Πράς - ξις , μνήμη δέ κατάληψις ἀξίωμα παραλύω - θότος , ὅς ὁ πάρειμι ἐκ αἴσθησις καταλαμβάνω . ὁ - ὁ γάρ οὐδείς ὁ τίς μή λογικός εἰμί , καί πᾶς ὁ ζῷον ὑπάρχω πᾶς · ὥσπερ ἀμέλει καί ὁ περί ὁ νόησις , ὅς ἐναπόκειμαι μέν ἔννοια καλέω , κινέω δέ διανόησις . ὁ δέ πάθος σύμπας κοινός κρίσις φαῦλος καί δόξα ὁμολογέω εἰμί , θαυμαστός ὅτι δή παροράω ἐν ὁ θηρίον ἔργον καί κίνημα , πολύς μέν θυμός , πολύς δέ φόβος καί νή Ζεύς φθόνος καί ζηλοτυπία . αὐτός δέ κύ - γέννα ἁμαρτάνω καί ἵππος κολάζω , οὐ διά ἄν - νη , ἀλλά ἐπί σωφρονισμός , λύπη διά ἀλγηδών ἐμποιέω αὐτός , ὅς μετάνοια ὀνομάζω . ἡδο νη δέ ὁ μέν διά οὖς ὄνομα κήλησις εἰμί , ὁ δέ διά ὄμμα γοητεία . χράω δέ ἑκάτερος ἐπί ὁ θηρίον · κηλόω μέν ἔλαφος καί ἵππος σῦριγξ καί αὐλός , καί ὁ πάγουρος ἐκ ὁ χηραμός ἀνακαλέω μελίζω ὁ σῦριγξ , καί ὁ τρίς - σάω ἀείδω ἀναδύνω καί προέρχομαι λέγω . ὁ δέ περί οὗτος ἀβέλτερος λέγω μήτε ἥδομαι μήτε θυμόω μήτε φοβέω μήτε παρασκευή - ζω μήτε μνημονεύω , ἀλλά ὡσανεί μνημονεύω ὁ μέλισσα καί ὡσανεί παρασκευάζω ὁ ἀεί - δον καί ὡσανεί θυμόω ὁ λέων καί ὠθέω - εί φοβέω ὁ ἔλαφος , οὐ οἶδα τίς χράω . ὁ λέγω μηδέ βλέπω μηδέ ἀκούω , ἀλλά ωσάν - εί βλέπω αὐτός καί ὡσανεί ἀκούω , μηδέ φημί - νέος ἀλλά ὡσανεί φωνέω , μηδέ ὅλος ζάω ἀλλά ωσάν - εί ζάω . οὗτος γάρ ἐκεῖνος οὐ μάλα εἰμί λεγό - Μένα παρά ὁ ἐνάργεια ὅμοιος , ὡς ὁ εὐγνώμων ἄν πείθω . ὅταν δέ ὁ ἀνθρώπινος ἦθος καί βίος καί πρᾶξις καί δίαιτα ὁ ὁ ζῷον παρά - τίθημι πολύς ἐνοράω φαυλότης , καί ὁ ἀρετή , πρός ὅς ὁ λόγος γίγνομαι , μηδείς ὁ ζῷον ἐμφανής στοχασμός μηδέ προκοπή μηδέ ὄρεξις , ἀφοράω ἄν πῶς ὁ φύσις δίδωμι ὁ ἀρχή ὁ ἐπί ὁ τε - Λός ἐξικνέομαι μή δύναμαι · ἤ οὗτος μέν οὐδέ ἐκεῖνος ἄτοπος εἰμί δοκέω . ὁ γοῦν πρός ὁ ἐκ - γονεύς φιλοστοργία , ἀρχή μέν ἐγώ κοινωνία καί δικαιοσύνη τίθημι , πολύς δέ ὁ ζῷον καί ἰσχυρός ὁράω πάρειμι , οὐ φημί αὐτός οὐδέ ἀξιόω μέτειμι δικαιοσύνη · ἡμίονος δέ ὁ γε - νητική μόριον οὐδείς ἐνδέω καί γάρ αἰδοῖον καί μήτρα καί ὁ χράω μετά ἡδονή οὗτος ἔχω , πρός ὁ τέλος οὐ ἐξικνέομαι ὁ γένεσις . σκοπέω δέ ἄλλος μή καταγέλαστος εἰμί ὁ Σωκράτης καί ὁ Πλάτων καί ὁ Ζήνων οὐδείς ελαφρός - τέρος κακία ὁ τυγχάνω ἀνδράποδον σύνειμι φάω - σκῶ , ἀλλά ὅμοιος ἄφρων εἰμί καί ἀκόλαστος καί ἄδικος , εἶτα ὁ θηρίον αἰτιάομαι ὁ μή ἄν - θαρσέω μηδέ ἀπακριβόομαι πρός ἀρετή , ὡς στέρομαι - βρόχος οὐ φαυλότης λόγος καί ἀσθένεια πρόσειμι , καί οὗτος ὁ κακία ὁμολογέω εἰμί λογικός , ὅς πᾶς θηρίον ἀναπίμπλημι . καί γάρ δειλία πολ - Λόϊς καί ἀκολασία ἀδικία τε καί κακόνοια ὁράω ὑπάρχω .