polemo-iliensis.fragmenta 3.45
Πολλοί τινες παρῳδιῶν ποιηταὶ γεγόνασιν ... ἐνδοξότατος δ’ ἦν Εὔβοιος ὁ Πάριος , γενόμενος τοῖς χρόνοις κατὰ Φίλιππον . Οὗτός ἐστιν ὁ καὶ Ἀθηναίοις λοιδορησάμενος , καὶ σώζεται αὐτοῦ τῶν παρῳδιῶν βιβλία τέσσαρα . Μνημονεύει δ’ αὐτοῦ Τίμων ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Σίλλων . Πολέμων δ’ ἐν τῷ δωδεκάτῳ τῶν Πρὸς Τίμαιον περὶ τῶν τὰς παρῳδίας γεγραφότων ἱστορῶν τάδε γράφει · « Καὶ τὸν Βοιωτὸν δὲ καὶ τὸν Εὔβοιον τοὺς τὰς παρῳδίας γράψαντας λογίους ἂν φήσαιμι διὰ τὸ παίζειν ἀμφιδεξίως καὶ τῶν προγενεστέρων ποιητῶν ὑπερέχειν ἐπιγεγονότας . Εὑρετὴν μὲν οὖν γένους Ἱππώνακτα φατέον τὸν ἰαμβοποιόν . Λέγει γὰρ οὗτος ἐν ταῖς ἑξαμέτροις · Μοῦσά μοι Εὐρυμεδοντιάδεα τὴν ποντοχάρυδδιν τὴν ἐγγαστριμάχαιραν , ὅς ἐσθίει οὐ κατὰ κόσμον , ἔννεφ’ ὅπως ψηφῖδι κακῇ κακὸν οἶτον ὅληται , βουλῇ δημοσίῃ παρὰ θῖν’ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο . Κέχρηται δὲ καὶ ὁ Ἐπίχαρμος ὁ Συρακόσιος ἔν τινι τῶν δραμάτων ἐπ’ ὀλίγον καὶ Κρατῖνος ὁ τῆς ἀρχαίας κωμῳδίας ποιητὴς ἐν Εὐνείδαις , καὶ τῶν κατ’ αὐτὸν Ἡγήμων ὁ Θάσιος , ὃν ἐκάλουν Φακῆν . Λέγει γὰρ οὕτως · Ἐς δὲ Θάσον μ’ ἐλθόντα μετεωρίζοντες ἔβαλλον πολλοῖσι σπελέθοισι , καὶ ὦδέ τις εἶπε παραστάς · Ὧ πάντων ἀνδρῶν βδελυρώτατε , τίς σ’ ἀνέπεισεν ἐς καλὴν κρηπῖδα ποσὶν τοιοῖσδ’ ἀναβῆναι ; τοῖσι δ’ ἐγὼ πᾶσι σμικρὸν μετὰ τοῦτ’ ἔπος εἰπον · Λἦμμ’ ἀνέπεισε γέροντα καὶ οὐκ ἐθέλοντ’ ἀναβῆναι καὶ σπάνις , ἣ πολλοὺς Θασίων εἰς όλκάδα βάλλει εὐκούρων βδελυρῶν , ἀλλύντων τ’ ὀλλυμένων τε ἀνδρῶν , οἳ νῦν κεῖθι κακῶς κακὰ ῥαψῳδοῦσιν · οἶς καὶ ἐγὼ μετὰ τοῖς σίτου χρῄζων ἐπίθησα . Αὖθις δ’ οὐκ ἐπὶ κέρδος ἀποίσομαι , εἰς Θασίους δὲ μηδὲν πημαίνων κλυτὸν ἄργυρον ἐγγυαλίξω . Μή τις μοι κατὰ οἶκον Ἀχαῖάδνω νεμεσήσῃ πεσσομένης ἀλόχου τὸν ἀχύρμιον ἄρτον ἐν οἴκοις , καί ποτέ τις εἴπῃ σμικρὸν τυροῦντ’ ἐσιδοῦσα · ὡς Φιλίων Ὁρμὴν παρ’ Ἀθηναίοισιν ἀείσας πεντήκοντ’ ἔλαβε δραχμὰς , σὺ δὲ μικρὸν ἐπεμψω . Ταῦτά μοι ὁρμαίνοντι παρίστατο Παλλὰς Ἀθήνη χρυσῆν ῥάβδον ἔχουσα καὶ ἤλασεν εἶπέ τε φωνῇ · Δεινὰ παθοῦσα Φακῆ βδελυρὴ χώρ’ εἰς τὸν ἀγῶνα . Καὶ τότε δὴ θάρσησα καὶ ἤειδον πολὺ μᾶλλον . Πεποίηκε δὲ παρῳδίας καὶ Ἕρμιππος ὁ τῆς ἀρχαίας κωμῳδίας ποιητής . Τούτων δὲ πρῶτος εἰσῆλθεν εἰς τοὺς ἀγῶνας τοὺς θυμελικοὺς Ἡγήμων καὶ παρ’ Ἀθηναίοις ἐνίκησεν ἄλλαις τε παρῳδίαις καὶ τῇ Γιγαντομαχίᾳ . Γέγραφε δὲ καὶ κωμῳδίαν εἰς τὸν ἀρχαῖον τρόπον , ἣν ἐπιγράφουσι Φιλίννην . Ὁ δὲ Εὔβοιος πολλὰ μὲν εἴρηκεν ἐν τοῖς ποιήμασι χαρίεντα · περὶ μὲν τῆς τῶν βαλανέων μάχης · βάλλον δ’ ἀλλήλους χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν ( f . ἀγγείοισιν [ Schw . ) . Περὶ δὲ τοῦ λοιδορουμένου κουρέως τῷ κεραμεῖ τῆς γυναικὸς χάριν · μήτε σὺ τονδ’ ἀγαθός περ ἐὼν ἀποαίρεο κουρεῦ , μήτε σὺ Πηλείδη . Ὅτι δὲ ἦν τις περὶ αὐτοὺς δόξα παρὰ τοῖς Σικελιώταις , Ἀλέξανδρος ὁ Αἰτωλὸς ὁ τραγῳδιοδιδάσκαλος ποιήσας ἐλεγεῖον τρόπον τοῦτον δηλοῖ · Ὡς Ἀγαθοκλῆος λάσιαι φρένες ἤλασαν ἔξω πατρίδος . Ἀρχαίων ἦν ὅδ’ ἀνὴρ προγόνων , εἰδὼς ἐκ νεότητος ἀεὶ ξείνοισιν ὁμιλεῖν ξεῖνος · Μιμνέρμου δ’ εἰς ἔπος ἄκρον ὼν παιδομανεῖ σὺν ἔρωτι πότ’ ἦν ἵσον · ἔγραφε δ’ ὡνὴρ εὖ , παρ’ Ὅμηρείην ἀγλαίην ἐπέων , πισσύγγους ἢ φῶρας ἀναιδέας ἤ τινα χλούνην , φλύων ἀνθηρῇ σὺν κακοδαιμονίῃ , τοῖα Συρηκοσίοις καὶ ἔχων χάριν · Βς δὲ Βοιωτοῦ ἔκλυεν , Εὐβοίῳ τέρψεται οὐδ’ ὀλίγον . »
Lemmas: Πολύς τις παρῳδία ποιητής γίγνομαι ... ἔνδοξος δέ εἰμί Εὔβοιος ὁ Πάριος , γίγνομαι ὁ χρόνος κατά Φίλιππος . οὗτος εἰμί ὁ καί Ἀθηναῖος λοιδορέω , καί σῴζω αὐτός ὁ παρῳδία βιβλίον τέσσερα . μνημονεύω δέ αὐτός Τίμων ἐν ὁ πρῶτος ὁ Σίλλων . Πολέμων δέ ἐν ὁ δωδέκατος ὁ πρός Τίμαιον περί ὁ ὁ παρῳδία γράφω ἱστορέω ὅδε γράφω · « καί ὁ Βοιωτός δέ καί ὁ Εὔβοιος ὁ ὁ παρῳδία γράφω λόγιος ἄν φημί διά ὁ παίζω ἀμφιδέξιος καί ὁ προγενής ποιητής ὑπερέχω ἐπιγίγνομαι . εὑρετής μέν οὖν γένος Ἱππῶναξ φημί ὁ ἰαμβοποιός . Λέγος γάρ οὗτος ἐν ὁ ἑξάμετρος · Μοῦσα ἐγώ Εὐρυμεδοντιάδης ὁ ποντοχάρυδδιν ὁ ἐγγαστριμάχαιρα , ὅς ἐσθίω οὐ κατά κόσμος , ἐνέπω ὅπως ψηφίς κακός κακός οἶτος ὄλλυμι , βουλή δημόσιος παρά θίς ἅλς ἀτρύγετος . χράω δέ καί ὁ Ἐπίχαρμος ὁ Συρακούσιος ἐν τις ὁ δρᾶμα ἐπί ὀλίγος καί Κρατῖνος ὁ ὁ ἀρχαῖος κωμῳδία ποιητής ἐν Εὐνείδης , καί ὁ κατά αὐτός Ἡγήμων ὁ Θάσιος , ὅς καλέω Φακῆ . Λέγος γάρ οὕτως · εἰς δέ Θάσος εἷς ἔρχομαι μετεωρίζω βάλλω πολύς σπέλεθος , καί ὧδε τις λέγω παρίστημι · Ὥ πᾶς ἀνήρ βδελυρός , τίς σός ἀναπείθω εἰς καλός κρηπίς πούς τοιόσδε ἀναβαίνω ; ὁ δέ ἐγώ πᾶς μικρός μετά οὗτος ἔπος εἶπον · λῆμμα ἀναπείθω γέρων καί οὐ ἐθέλω ἀναβαίνω καί σπάνις , ὅς πολύς Θασίων εἰς ὁλκάς βάλλω εὔκουρος βδελυρός , ἀλλύω τε ὄλλυμι τε ἀνήρ , ὅς νῦν ἐκεῖθι κακῶς κακός ῥαψῳδέω · οἶς καί ἐγώ μετά ὁ σῖτος χρῄζω πείθω . αὖθις δέ οὐ ἐπί κέρδος ἀποφέρω , εἰς Θάσιος δέ μηδείς πημαίνω κλυτός ἄργυρος ἐγγυαλίζω . μὴ τις ἐγώ κατά οἶκος Ἀχαῖς νεμεσάω πέσσω ἄλοχος ὁ ἀχύρμιος ἄρτος ἐν οἶκος , καί ποτέ τις λέγω μικρός τυρόω εἰσοράω · ὡς Φιλίων Ὅρμή παρά Ἀθηναῖος ἀείδω πεντήκοντα λαμβάνω δραχμή , σύ δέ μικρός πέμπω . ταῦτα ἐγώ ὁρμαίνω παρίστημι Παλλάς Ἀθήνη χρύσεος ῥάβδος ἔχω καί ἐλαύνω λέγω τε φωνή · Δείνα πάσχω Φακῆ βδελυρός χωρίς εἰς ὁ ἀγών . καί τότε δή θαρσέω καί ἀείδω πολύς μᾶλλον . ποιέω δέ παρῳδία καί Ἕρμιππος ὁ ὁ ἀρχαῖος κωμῳδία ποιητής . Τ́ουτον δέ πρῶτος εἰσέρχομαι εἰς ὁ ἀγών ὁ θυμελικός Ἡγήμων καί παρά Ἀθηναῖος νικάω ἄλλος τε παρῳδία καί ὁ Γιγαντομαχία . γράφω δέ καί κωμῳδία εἰς ὁ ἀρχαῖος τρόπος , ὅς ἐπιγράφω Φιλίννη . ὁ δέ Εὔβοιος πολύς μέν λέγω ἐν ὁ ποίημα χαρίεις · περί μέν ὁ ὁ βαλανεύς μάχη · βάλλω δέ ἀλλήλων χαλκήρης ἐγχείη ( f . ἀγγεῖον [ Schw . ) . περι δέ ὁ λοιδορέω κουρεύς ὁ κεραμεύς ὁ γυνή χάρις · μήτε σύ ὅδε ἀγαθός περ εἰμί ἀπαίρω κουρεύς , μήτε σύ Πηλείδης . ὅτι δέ εἰμί τις περί αὐτός δόξα παρά ὁ Σικελιώτης , Ἀλέξανδρος ὁ Αἰτωλός ὁ τραγῳδιοδιδάσκαλος ποιέω ἐλεγεῖον τρόπος οὗτος δηλόω · ὡς Ἀγαθοκλῆς λάσιος φρήν ἐλαύνω ἔξω πατρίς . Ἀρχαῖος εἰμί οδός ἀνήρ πρόγονος , οἶδα ἐκ νεότης ἀεί ξένος ὁμιλέω ξένος · Μίμνερμος δέ εἰς ἔπος ἄκρος ών παιδομανής σύν ἔρως πότε εἰμί ἵζω · γράφω δέ ἀνήρ εὖ , παρά Ὅμηρος ἀγλαία ἔπος , πίσυγγος ἢ φώρ ἀναιδής ἤ τις χλούνης , φλύω ἀνθηρός σύν κακοδαιμονία , τοῖος Συρακούσιος καί ἔχω χάρις · Βς δέ Βοιωτός κλύω , Εὔβοιος τέρπω οὐδέ ὀλίγος . »