plutarchus.vitiositas-ad-infelicitatem-sufficiat-498a-500a 3
αἱ πόλεις δήπουθεν , ὅταν ἔκδοσιν ναῶν ἢ κολοσσῶν προγράφωσιν , ἀκροῶνται τῶν τεχνιτῶν ἁμιλλωμένων περὶ τῆς ἐργολαβίας καὶ λόγους καὶ παραδείγματα κομιζόντων εἶθʼ αἱροῦνται τὸν ἀπʼ ἐλάττονος δαπάνης ταὐτὸ ποιοῦντα καὶ βέλτιον καὶ τάχιον . φέρε δὴ καὶ ἡμᾶς ἔκδοσίν τινα βίου καὶ ἀνθρώπου κακοδαίμονος προκηρύσσειν , εἶτα προσιέναι τῇ ἐργολαβίᾳ τὴν Τύχην καὶ τὴν Κακίαν διαφερομένας · τὴν μὲν ὀργάνων τε παντοδαπῶν κατάπλεων καὶ παρασκευῆς πολυτελοῦς εἰς ἀπεργασίαν κακοδαίμονος ζωῆς καὶ οἰκτρᾶς , λῃστήρια τινα καὶ πολέμους καὶ τυράννων μιαιφονίας καὶ χειμῶνας ἐκ θαλάττης καὶ κεραυνὸν ἐξ ἀέρος ἐφελκομένην καὶ κώνεια τρίβουσαν καὶ ξίφη φέρουσαν καὶ συκοφάντας ξενολογοῦσαν καὶ πυρετοὺς ἐξάπτουσαν καὶ πέδας περικρούουσαν καὶ περιοικοδομοῦσαν εἱρκτάς · καίτοι τούτων τὰ πλεῖστα τῆς Κακίας μᾶλλον ἢ τῆς Τύχης ἐστίν ἀλλὰ πάντʼ ἔστω τῆς Τύχης . ἡ δὲ Κακία παρεστῶσα γυμνὴ καὶ μηδενὸς δεομένη τῶν ἔξωθεν ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον ἐρωτάτω καὶ τὴν Τύχην , πῶς ποιήσει κακοδαίμονα καὶ ἄθυμον τὸν ἄνθρωπον . τύχη , πενίαν ἀπειλεῖς ; καταγελᾷ σου Μητροκλῆς , ὃς χειμῶνος ἐν τοῖς προβάτοις καθεύδων καὶ θέρους ἐν τοῖς προπυλαίοις τῶν ἱερῶν τὸν ἐν Βαβυλῶνι χειμάζοντα καὶ περὶ Μηδίαν θερίζοντα Περσῶν βασιλέα περὶ εὐδαιμονίας εἰς ἀγῶνα προυκαλεῖτο . δουλείαν καὶ δεσμὰ καὶ πρᾶσιν ἐπάγεις ; καταφρονεῖ σου Διογένης , ὃς ὑπὸ τῶν λῃστῶν πωλούμενος ἐκήρυττε τίς ὠνήσασθαι βούλεται κύριον ; κύλικα φαρμάκου ταράττεις ; οὐχὶ καὶ Σωκράτει ταύτην προύπιες , ὁ δʼ ἵλεως καὶ πρᾶος , οὐ τρέσας οὐδὲ διαφθείρας οὔτε χρώματος οὐδὲν οὔτε σχήματος μάλʼ εὐκόλως ἐξέπιεν ; ἀποθνῄσκοντα δʼ αὐτὸν ἐμακάριζον οἱ ζῶντες , ὡς οὐδʼ ἐν Ἅιδου θείας ἄνευ μοίρας ἐσόμενον . καὶ μὴν τὸ πῦρ σου Δέκιος ὁ Ῥωμαίων στρατηγὸς προέλαβεν , ὅτε τῶν στρατοπέδων ἐν μέσῳ πυρὰν νήσας τῷ Κρόνῳ κατʼ εὐχὴν αὐτὸς ἑαυτὸν ἐκαλλιέρησεν ὑπὲρ τῆς ἡγεμονίας . Ἰνδῶν δὲ φίλανδροι καὶ σώφρονες γυναῖκες ὑπὲρ τοῦ πυρὸς ἐρίζουσι καὶ μάχονται πρὸς ἀλλήλας , τὴν δὲ νικήσασαν τεθνηκότι τῷ ἀνδρὶ συγκαταφλεγῆναι μακαρίαν ᾅδουσιν αἱ λοιπαί . τῶν δʼ ἐκεῖ σοφῶν οὐδεὶς ζηλωτὸς οὐδὲ μακαριστός ἐστιν , ἂν μὴ ζῶν ἔτι καὶ φρονῶν καὶ ὑγιαίνων τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν πυρὶ διαστήσῃ , καὶ καθαρὸς ἐκβῇ τῆς σαρκὸς ἐκνιψάμενος τὸ θνητόν . ἀλλʼ ἐξ οὐσίας λαμπρᾶς καὶ οἴκου καὶ τραπέζης καὶ πολυτελείας εἰς τρίβωνα καὶ πήραν καὶ προσαίτησιν ἐφημέρου τροφῆς κατάξεις ; ταῦτʼ εὐδαιμονίας ἀρχαὶ Διογένει , ταῦτʼ ἐλευθερίας Κράτητι καὶ δόξης . ἀλλʼ εἰς σταυρὸν καθηλώσεις ἢ σκόλοπι πήξεις ; καὶ τί Θεοδώρῳ μέλει , πότερον ὑπὲρ γῆς ἢ ὑπὸ γῆς σήπεται ; Σκυθῶν εὐδαίμονες ταφαὶ αὗται · Ὑρκανῶν δὲ κύνες Βακτριανῶν δʼ ὄρνιθες νεκροὺς ἐσθίουσι κατὰ νόμους , ὅταν μακαρίου τέλους τυγχάνωσιν .
Lemmas: ὁ πόλις δήπουθεν , ὅταν ἔκδοσις ναῦς ἤ κολοσσός προγράφω , ἀκροάομαι ὁ τεχνίτης ἁμιλλάομαι περί ὁ ἐργολαβία καί λόγος καί παράδειγμα κομίζω εἶτα αἱρέω ὁ ἀπό ἐλαχύς δαπάνη αὐτός ποιέω καί ἀγαθός καί ταχύς . φέρω δή καί ἐγώ ἔκδοσις τις βίος καί ἄνθρωπος κακοδαίμων προκηρύσσω , εἶτα προσέρχομαι ὁ ἐργολαβία ὁ Τύχη καί ὁ Κακία διαφέρω · ὁ μέν ὄργανον τε παντοδαπής κατάπλεος καί παρασκευή πολυτελής εἰς ἀπεργασία κακοδαίμων ζωή καί οἰκτρός , λῃστήριον τις καί πόλεμος καί τύραννος μιαιφονία καί χειμών ἐκ θάλασσα καί κεραυνός ἐκ ἀήρ ἐφέλκω καί κώνειον τρίβω καί ξίφος φέρω καί συκοφάντης ξενολογέω καί πυρετός ἐξάπτω καί πέδη περικρούω καί περιοικοδομέω εἱρκτή · καίτοι οὗτος ὁ πολύς ὁ Κακία μάλα ἤ ὁ Τύχη εἰμί ἀλλά πᾶς εἰμί ὁ Τύχη . ὁ δέ Κακία παρίστημι γυμνός καί μηδείς δέω ὁ ἔξωθεν ἐπί ὁ ἄνθρωπος ἐρωτάω καί ὁ Τύχη , πῶς ποιέω κακοδαίμων καί ἄθυμος ὁ ἄνθρωπος . τύχη , πενία ἀπειλέω ; καταγελάω σύ Μητροκλῆς , ὅς χειμών ἐν ὁ πρόβατον καθεύδω καί θέρος ἐν ὁ προπύλαιος ὁ ἱερός ὁ ἐν Βαβυλών χειμάζω καί περί Μηδία θερίζω Πέρσης βασιλεύς περί εὐδαιμονία εἰς ἀγών προκαλέω . δουλεία καί δεσμός καί πρᾶσις ἐπάγω ; καταφρονέω σύ Διογένης , ὅς ὑπό ὁ λῃστής πωλέω κηρύσσω τίς ὠνέομαι βούλομαι κύριος ; κύλιξ φάρμακον ταράσσω ; οὐ καί Σωκράτης οὗτος προπίνω , ὁ δέ ἵλαος καί πρᾶος , οὐ τρέω οὐδέ διαφθείρω οὔτε χρῶμα οὐδείς οὔτε σχῆμα μάλα εὔκολος ἐκπίνω ; ἀποθνῄσκω δέ αὐτός μακαρίζω ὁ ζάω , ὡς οὐδέ ἐν ᾍδης θεῖος ἄνευ μοῖρα εἰμί . καί μήν ὁ πῦρ σύ Δέκιος ὁ Ῥωμαῖος στρατηγός προλαμβάνω , ὅτε ὁ στρατόπεδον ἐν μέσος πυρή νέω ὁ Κρόνος κατά εὐχή αὐτός ἑαυτοῦ καλλιερέω ὑπέρ ὁ ἡγεμονία . Ἰνδός δέ φίλανδρος καί σώφρων γυνή ὑπέρ ὁ πῦρ ἐρίζω καί μάχομαι πρός ἀλλήλων , ὁ δέ νικάω θνῄσκω ὁ ἀνήρ συγκαταφλέγω μακάριος ἀείδω ὁ λοιπός . ὁ δέ ἐκεῖ σοφός οὐδείς ζηλωτός οὐδέ μακαριστός εἰμί , ἐάν μή ζάω ἔτι καί φρονέω καί ὑγιαίνω ὁ σῶμα ὁ ψυχή πῦρ διίστημι , καί καθαρός ἐκβαίνω ὁ σάρξ ἐκνίζω ὁ θνητός . ἀλλά ἐκ οὐσία λαμπρός καί οἶκος καί τράπεζα καί πολυτέλεια εἰς τρίβων καί πήρα καί προσαίτησις ἐφήμερος τροφή κατάγω ; οὗτος εὐδαιμονία ἀρχή Διογένης , οὗτος ἐλευθερία Κράτης καί δόξα . ἀλλά εἰς σταυρός καθηλόω ἤ σκόλοψ πήγνυμι ; καί τίς Θεόδωρος μέλω , πότερος ὑπέρ γῆ ἤ ὑπό γῆ σήπω ; Σκύθης εὐδαίμων ταφή οὗτος · Ὑρκανός δέ κύων Βακτριανός δέ ὄρνις νεκρός ἐσθίω κατά νόμος , ὅταν μακάριος τέλος τυγχάνω .