plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 19
ὁ μὲν οὖν Περίανδρος ἐκέλευσεν εὐθὺς ἐξαναστάντα τὸν Γόργον εἰς φυλακὴν ἀποθέσθαι τοὺς ἄνδρας οἷ μηδεὶς αὐτοῖς πρόσεισι μηδὲ φράσει τὸν Ἀρίονα σεσωσμένον · ὁ δʼ Αἴσωπος ἀλλʼ ὑμεῖς ἔφη τοὺς ἐμοὺς χλευάζετε κολοιοὺς καὶ κόρακας εἰ διαλέγονται δελφῖνες δὲ τοιαῦτα νεανιεύονται ; Κἀγὼ πρὸς αὐτὸν ἄλλο τι λέγωμεν ἔφην ὦ Αἴσωπε · τούτῳ δὲ τῷ λόγῳ πιστευομένῳ καὶ γραφομένῳ παρʼ ἡμῖν πλέον ἢ χίλιʼ ἔτη διαγέγονεν ἀπὸ τῶν Ἰνοῦς καὶ Ἀθάμαντος χρόνων ὁ δὲ Σόλων ὑπολαβών ἀλλὰ ταῦτα μέν , ὦ Διόκλεις , ἐγγὺς θεῶν ἔστω καὶ ὑπὲρ ἡμᾶς · ἀνθρώπινον δὲ καὶ πρὸς ἡμᾶς τὸ τοῦ Ἡσιόδου πάθος · ἀκήκοας γὰρ ἴσως τὸν λόγον . οὐκ ἔγωγʼ εἶπον . ἀλλὰ μὴν ἄξιον πυθέσθαι . Μιλησίου γάρ , ὡς ἔοικεν , ἀνδρός , ᾧ ξενίας ἐκοινώνει ὁ Ἡσίοδος καὶ διαίτης ἐν Λοκροῖς , τῇ τοῦ ξένου θυγατρὶ κρύφα συγγενομένου καὶ φωραθέντος ὑποψίαν ἔσχεν ὡς γνοὺς ἀπʼ ἀρχῆς καὶ συνεπικρύψας τὸ ἀδίκημα , μηδενὸς ὢν αἴτιος , ὀργῆς δὲ καιρῷ καὶ διαβολῆς περιπεσὼν ἀδίκως . ἀπέκτειναν γὰρ αὐτὸν οἱ τῆς παιδίσκης ἀδελφοὶ περὶ τὸ Λοκρικὸν Νέμειον ἐνεδρεύσαντες , καὶ μετʼ αὐτοῦ τὸν ἀκόλουθον , ᾧ Τρωίλος ἦν ὄνομα . τῶν δὲ σωμάτων εἰς τὴν θάλασσαν ὠσθέντων τὸ μὲν τοῦ Τρωίλου , εἰς τὸν Δάφνον ποταμὸν ἔξω φορούμενον , ἐπεσχέθη περικλύστῳ χοιράδι μικρὸν ὑπὲρ τὴν θάλασσαν ἀνεχούσῃ · καὶ μέχρι νῦν Τρωίλος ἡ χοιρὰς καλεῖται · τοῦ δʼ Ἡσιόδου τὸν νεκρὸν εὐθὺς ἀπὸ γῆς ὑπολαβοῦσα δελφίνων ἀγέλη πρὸς τὸ Ῥίον κατὰ τὴν Μολύκρειαν ἐκόμιζε . ἐτύγχανε δὲ Λοκροῖς ἡ τῶν Ῥίων καθεστῶσα θυσία καὶ πανήγυρις , ἣν ἄγουσιν ἔτι νῦν ἐπιφανῶς περὶ τὸν τόπον ἐκεῖνον . ὡς δʼ ὤφθη προσφερόμενον τὸ σῶμα , θαυμάσαντες ὡς εἰκὸς ἐπὶ τὴν ἀκτὴν κατέδραμον , καὶ γνωρίσαντες ἔτι πρόσφατον τὸν νεκρὸν ἅπαντα δεύτερα τοῦ ζητεῖν τὸν φόνον ἐποιοῦντο διὰ τὴν δόξαν τοῦ Ἡσιόδου . καὶ τοῦτο μὲν ταχέως ἔπραξαν , εὑρόντες τοὺς φονεῖς · αὐτούς τε γὰρ κατεπόντισαν ζῶντας καὶ τὴν οἰκίαν κατέσκαψαν . ἐτάφη δʼ ὁ Ἡσίοδος πρὸς τῷ Νεμείῳ · τὸν δὲ τάφον οἱ πολλοὶ τῶν ξένων οὐκ ἴσασιν , ἀλλʼ ἀποκέκρυπται ζητούμενος ὑπʼ Ὀρχομενίων , ὥς φασι , βουλομένων κατὰ χρησμὸν ἀνελέσθαι τὰ λείψανα καὶ θάψαι παρʼ αὑτοῖς . εἴπερ οὖν οὕτως ἔχουσιν οἰκείως καὶ φιλανθρώπως πρὸς τοὺς ἀποθανόντας , ἔτι μᾶλλον εἰκός ἐστι τοῖς ζῶσι βοηθεῖν , καὶ μάλιστα κηληθέντας αὐλοῖς ἤ τισι μέλεσι . τουτὶ γὰρ ἤδη πάντες ἴσμεν , ὅτι μουσικῇ τὰ ζῷα ταῦτα χαίρει καὶ διώκει , καὶ παρανήχεται τοῖς ἐλαυνομένοις πρὸς ᾠδὴν καὶ αὐλὸν ἐν εὐδίᾳ χορείαις τερπόμενα . χαίρει δὲ καὶ νήξεσι παίδων καὶ κολύμβοις ἁμιλλᾶται . διὸ καὶ νόμος ἀδείας ἄγραφός ἐστιν αὐτοῖς · θηρᾷ γὰρ οὐδεὶς οὐδὲ λυμαίνεται , πλὴν ὅταν ἐν δικτύοις γενόμενοι κακουργῶσι περὶ τὴν ἄγραν , πληγαῖς κολάζονται καθάπερ παῖδες ἁμαρτάνοντες . μέμνημαι δὲ καὶ παρὰ Λεσβίων ἀνδρῶν ἀκούσας σωτηρίαν τινὸς κόρης ὑπὸ δελφῖνος ἐκ θαλάττης γενέσθαι · ἀλλʼ ἐγὼ μὲν οὐκ ἀκριβῶ τἄλλα , ὁ δὲ Πιττακὸς ἐπεὶ γιγνώσκει , δίκαιός ἐστι περὶ τούτων διελθεῖν .
Lemmas: ὁ μέν οὖν Περίανδρος κελεύω εὐθύς ἐξανίστημι ὁ Γόργος εἰς φυλακή ἀποτίθημι ὁ ἀνήρ οἷ μηδείς αὐτός προσέρχομαι μηδέ φράζω ὁ Ἀρίων σῴζω · ὁ δέ Αἴσωπος ἀλλά σύ φημί ὁ ἐμός χλευάζω κολοιός καί κόραξ εἰ διαλέγω δελφίς δέ τοιοῦτος νεανιεύομαι ; ἐγώ πρός αὐτός ἄλλος τις λέγω φημί ὦ Αἴσωπος · οὗτος δέ ὁ λόγος πιστεύω καί γράφω παρά ἐγώ πολύς ἤ χίλιοι ἔτος διαγίγνομαι ἀπό ὁ Ἰνώ καί Ἀθάμας χρόνος ὁ δέ Σόλων ὑπολαμβάνω ἀλλά οὗτος μέν , ὦ Διοκλῆς , ἐγγύς θεός εἰμί καί ὑπέρ ἐγώ · ἀνθρώπινος δέ καί πρός ἐγώ ὁ ὁ Ἡσίοδος πάθος · ἀκούω γάρ ἴσως ὁ λόγος . οὐ ἐγώ λέγω . ἀλλά μήν ἄξιος πυνθάνομαι . Μιλήσιος γάρ , ὡς ἔοικα , ἀνήρ , ὅς ξενία κοινωνέω ὁ Ἡσίοδος καί δίαιτα ἐν Λοκροί , ὁ ὁ ξένος θυγάτηρ κρύφα συγγίγνομαι καί φωράω ὑποψία ἔχω ὡς γιγνώσκω ἀπό ἀρχή καί συνεπικρύπτω ὁ ἀδίκημα , μηδείς εἰμί αἴτιος , ὀργή δέ καιρός καί διαβολή περιπίπτω ἄδικος . ἀποκτείνω γάρ αὐτός ὁ ὁ παιδίσκη ἀδελφός περί ὁ Λοκρικός Νέμειον ἐνεδρεύω , καί μετά αὐτός ὁ ἀκόλουθος , ὅς Τρωΐ ̈λος εἰμί ὄνομα . ὁ δέ σῶμα εἰς ὁ θάλασσα ὠθέω ὁ μέν ὁ Τρώϊλος , εἰς ὁ Δάφνος ποταμός ἔξω φορέω , ἐπέχω περίκλυστος χοιράς μικρός ὑπέρ ὁ θάλασσα ἀνέχω · καί μέχρι νῦν Τρωΐ ̈λος ὁ χοιράς καλέω · ὁ δέ Ἡσίοδος ὁ νεκρός εὐθύς ἀπό γῆ ὑπολαμβάνω δελφίς ἀγέλη πρός ὁ Ῥίον κατά ὁ Μολύκρεια κομίζω . τυγχάνω δέ Λοκροί ὁ ὁ Ῥίον καθίστημι θυσία καί πανήγυρις , ὅς ἄγω ἔτι νῦν ἐπιφανής περί ὁ τόπος ἐκεῖνος . ὡς δέ ὁράω προσφέρω ὁ σῶμα , θαυμάζω ὡς ἔοικα ἐπί ὁ ἀκτή κατατρέχω , καί γνωρίζω ἔτι πρόσφατος ὁ νεκρός ἅπας δεύτερος ὁ ζητέω ὁ φόνος ποιέω διά ὁ δόξα ὁ Ἡσίοδος . καί οὗτος μέν ταχύς πράσσω , εὑρίσκω ὁ φονεύς · αὐτός τε γάρ καταποντίζω ζάω καί ὁ οἰκία κατασκάπτω . θάπτω δέ ὁ Ἡσίοδος πρός ὁ Νέμειον · ὁ δέ τάφος ὁ πολύς ὁ ξένος οὐ οἶδα , ἀλλά ἀποκρύπτω ζητέω ὑπό Ὀρχομένιος , ὡς φημί , βούλομαι κατά χρησμός ἀναιρέω ὁ λείψανον καί θάπτω παρά ἑαυτοῦ . εἴπερ οὖν οὕτως ἔχω οἰκεῖος καί φιλάνθρωπος πρός ὁ ἀποθνῄσκω , ἔτι μάλα ἔοικα εἰμί ὁ ζάω βοηθέω , καί μάλα κηλέω αὐλός ἤ τις μέλος . οὗτος γάρ ἤδη πᾶς οἶδα , ὅτι μουσική ὁ ζῷον οὗτος χαίρω καί διώκω , καί παρανήχομαι ὁ ἐλαύνω πρός ἀοιδή καί αὐλός ἐν εὐδία χορεία τέρπω . χαίρω δέ καί νῆξις παῖς καί κόλυμβος ἁμιλλάομαι . διό καί νόμος ἄδεια ἄγραφος εἰμί αὐτός · θηράω γάρ οὐδείς οὐδέ λυμαίνομαι , πλήν ὅταν ἐν δίκτυον γίγνομαι κακουργέω περί ὁ ἄγρα , πληγή κολάζω καθά παῖς ἁμαρτάνω . μιμνῄσκω δέ καί παρά Λέσβιος ἀνήρ ἀκούω σωτηρία τις κόρη ὑπό δελφίς ἐκ θάλασσα γίγνομαι · ἀλλά ἐγώ μέν οὐ ἀκριβόω ἄλλος , ὁ δέ Πιττακός ἐπεί γιγνώσκω , δίκαιος εἰμί περί οὗτος διέρχομαι .