plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 13
ἐπεὶ δὲ καὶ οὗτος ἔσχεν ὁ λόγος τέλος , ἡ μὲν Εὔμητις ἐξῆλθε μετὰ τῆς Μελίσσης , τοῦ δὲ Περιάνδρου τῷ Χίλωνι προπιόντος εὐμεγέθη κύλικα , τῷ δὲ Βίαντι τοῦ Χίλωνος , Ἄρδαλος ἐπαναστὰς καὶ προσαγορεύσας τὸν Αἴσωπον σὺ δʼ οὐκ ἄν ἔφη διαπέμψαιο δεῦρο τὸ ποτήριον πρὸς ἡμᾶς , ὁρῶν τούτους ὥσπερ τὴν Βαθυκλέους κύλικα διαπεμπομένους ἀλλήλοις , ἑτέρῳ δὲ μὴ μεταδιδόντας ; Καὶ ὁ Αἴσωπος ἀλλʼ οὐ δεῖ τοῦτʼ ἔφη τὸ ποτήριον δημοτικὸν εἶναι · Σόλωνι γὰρ ἔκπαλαι παράκειται μόνῳ . Τὸν οὖν Μνησίφιλον προσαγορεύσας ὁ Πιττακὸς ἠρώτησε τί οὐ πίνει Σόλων ἀλλὰ καταμαρτυρεῖ τῶν ποιημάτων ἐν οἷς γέγραφεν ἔργα δὲ Κυπρογενοῦς νῦν μοι φίλα καὶ Διονύσου καὶ Μουσέων , ἃ τίθησʼ ἀνδράσιν εὐφροσύνας ὑποφθάσας δʼ Ἀνάχαρσις σὲ γάρ , ὦ Πιττακέ , καὶ τὸν σὸν ἐκεῖνον τὸν χαλεπὸν φοβεῖται νόμον , ἐν ᾧ γέγραφας Ἐάν τις ὁτιοῦν μεθύων ἁμάρτῃ , διπλασίαν ἢ τῷ νήφοντι τὴν ζημίαν εἶναι Καὶ ὁ Πιττακός σὺ δὲ γʼ εἶπεν οὕτως ἐξύβρισας εἰς τὸν νόμον , ὥστε πέρυσι παρὰ λίβυτʼ ἀδελφῷ μεθυσθεὶς ἆθλον αἰτεῖν καὶ στέφανον . τί δʼ οὐκ ἔμελλον ἔφη ὁ Ἀνάχαρσις τῷ πλεῖστον πιόντι προκειμένων ἄθλων πρῶτος μεθυσθεὶς ἀπαιτεῖν τὸ νικητήριον ; ἢ διδάξατέ μʼ ὑμεῖς , τί τέλος ἐστὶ τοῦ πολὺν πιεῖν ἄκρατον ἢ τὸ μεθυσθῆναι . τοῦ δὲ Πιττακοῦ γελάσαντος ὁ Αἴσωπος λόγον εἶπε τοιοῦτον · λύκος ἰδὼν ποιμένας ἐσθίοντας ἐν σκηνῇ πρόβατον ἐγγὺς προσελθών ἡλίκος ἂν ἦν ἔφη θόρυβος ὑμῖν , εἰ ἐγὼ τοῦτʼ ἐποίουν . καὶ ὁ Χίλων ὀρθῶς ἔφη Αἴσωπος ἠμύνατο , μικρὸν ἔμπροσθεν ἐπιστομισθεὶς ὑφʼ ἡμῶν , εἶτα νῦν ὁρῶν ἑτέρους τὸν Μνησιφίλου λόγον ὑφηρπακότας · Μνησίφιλος γὰρ τὴν ὑπὲρ Σόλωνος ἀπόκρισιν καὶ λέγω ὁ Μνησίφιλος εἶπεν εἰδὼς ὅτι Σόλωνι δοκεῖ πάσης τέχνης καὶ δυνάμεως ἀνθρωπίνης τε καὶ θείας ἔργον εἶναι τὸ γιγνόμενον μᾶλλον ἢ διʼ οὗ γίγνεται , καὶ τὸ τέλος ἢ τὰ πρὸς τό τέλος . ὑφάντης τε γὰρ ἂν οἶμαι χλαμύδα ποιήσαιτο μᾶλλον ἔργον αὑτοῦ καὶ ἱμάτιον ἢ κανόνων διάθεσιν καὶ ἀνέγερσιν ἀγνύθων , χαλκεύς τε κόλλησιν σιδήρου καὶ στόμωσιν πελέκεως μᾶλλον ἤ τι τῶν ἕνεκα τούτου γιγνομένων ἀναγκαίων , οἷον ἀνθράκων ἐκζωπύρησιν ἢ λατύπης παρασκευήν . ἔτι δὲ μᾶλλον ἀρχιτέκτων μέμψαιτʼ ἂν ἡμᾶς ἔργον αὐτοῦ μὴ ναῦν μηδʼ οἰκίαν ἀποφαίνοντας , ἀλλὰ τρυπῆσαι ξύλα καὶ φυρᾶσαι πηλόν · αἱ δὲ Μοῦσαι καὶ παντάπασιν , εἰ νομίζοιμεν αὐτῶν ἔργον εἶναι κιθάραν καὶ αὐλούς , ἀλλὰ μὴ τὸ παιδεύειν τὰ ἤθη καὶ παρηγορεῖν τὰ πάθη τῶν χρωμένων μέλεσι καὶ ἁρμονίαις . οὐκοῦν οὐδὲ τῆς Ἀφροδίτης ἔργον ἐστὶ συνουσία καὶ μῖξις , οὐδὲ τοῦ Διονύσου μέθη καὶ οἶνος , ἀλλʼ ἣν ἐμποιοῦσι διὰ τούτων φιλοφροσύνην καὶ πόθον καὶ ὁμιλίαν ἡμῖν καὶ συνήθειαν πρὸς ἀλλήλους · ταῦτα γὰρ ἔργα θεῖα καλεῖ Σόλων , καὶ ταῦτά φησιν ἀγαπᾶν καὶ διώκειν μάλιστα πρεσβύτης γενόμενος . ἔστι δὲ τῆς μὲν πρὸς γυναῖκας ἀνδρῶν ὁμοφροσύνης καὶ φιλίας δημιουργὸς ἡ Ἀφροδίτη , τοῖς σώμασιν ὑφʼ ἡδονῆς ἅμα συμμιγνύουσα καὶ συντήκουσα τὰς ψυχάς · τοῖς δὲ πολλοῖς καὶ μὴ πάνυ συνήθεσι μηδʼ ἄγαν γνωρίμοις ὁ Διόνυσος ὥσπερ ἐν πυρὶ τῷ οἴνῳ μαλάττων τὰ ἤθη καὶ ἀνυγραίνων ἀρχήν τινα συγκράσεως πρὸς ἀλλήλους καὶ φιλίας ἐνδίδωσιν . ὅταν δὲ τοιοῦτοι συνέλθωσιν ἄνδρες , οἵους ὁ Περίανδρος ὑμᾶς παρακέκληκεν , οὐδὲν ἔργον ἐστὶν οἶμαι κύλικος οὐδʼ οἰνοχόης , ἀλλʼ αἱ Μοῦσαι καθάπερ κρατῆρα νηφάλιον ἐν μέσῳ προθέμεναι τὸν λόγον , ᾧ πλεῖστον ἡδονῆς ἅμα καὶ παιδιᾶς καὶ σπουδῆς ἔνεστιν , ἐγείρουσι τούτῳ καὶ κατάρδουσι καὶ διαχέουσι τὴν φιλοφροσύνην , ἐῶσαι τὰ πολλὰ τὴν οἰνοχόην ἀτρέμα κεῖσθαι κρητῆρος ὕπερθεν , ὅπερ ἀπηγόρευσεν Ἡσίοδος ἐν τοῖς πίνειν μᾶλλον ἢ διαλέγεσθαι δυναμένοις . ἐπεὶ τάς γε προπόσεις αὐτάς ἔφη πυνθάνομαι λέγειν τοῖς παλαιοῖς ἐνδεῖν , δαιτρόν , ὡς Ὅμηρος ἔφη , καὶ μετρητὸν ἑκάστου πίνοντος , εἶθʼ ὥσπερ Αἴας μερίδος μεταδιδόντος τῷ πλησίον Εἰπόντος δὲ ταῦτα τοῦ Μνησιφίλου Χερσίας ὁ ποιητής ἀφεῖτο γὰρ ἤδη τῆς αἰτίας καὶ διήλλακτο τῷ Περιάνδρῳ νεωστί , Χίλωνος δεηθέντος ἆρʼ οὖν ἔφη καὶ τοῖς θεοῖς ὁ Ζεύς , ὥσπερ τοῖς ἀριστεῦσιν ὁ Ἀγαμέμνων , μετρητὸν ἐνέχει τὸ ποτόν , ὅτε προύπινον ἀλλήλοις ἑστιώμενοι παρʼ αὐτῷ ; Καὶ ὁ Κλεόδωρος σὺ δʼ ὦ Χερσία εἶπεν , εἰ τὴν ἀμβροσίαν τῷ Διὶ πελειάδες τινὲς κομίζουσιν , ὡς ὑμεῖς λέγετε , τὰς Πλαγκτὰς ὑπερπετόμεναι χαλεπῶς καὶ μόλις , οὐ νομίζεις καὶ τὸ νέκταρ αὐτῷ δυσπόριστον εἶναι καὶ σπάνιον , ὥστε φείδεσθαι καὶ παρέχειν ἑκάστῳ τεταμιευμένον ;
Lemmas: ἐπεί δέ καί οὗτος ἔχω ὁ λόγος τέλος , ὁ μέν Εὔμητις ἐξέρχομαι μετά ὁ Μέλισσα , ὁ δέ Περίανδρος ὁ Χίλων προπίνω εὐμεγέθης κύλιξ , ὁ δέ Βίας ὁ Χίλων , Ἄρδαλος ἐπανίστημι καί προσαγορεύω ὁ Αἴσωπος σύ δέ οὐ ἄν φημί διαπέμπω δεῦρο ὁ ποτήριον πρός ἐγώ , ὁράω οὗτος ὥσπερ ὁ Βαθυκλῆς κύλιξ διαπέμπω ἀλλήλων , ἕτερος δέ μή μεταδίδωμι ; καί ὁ Αἴσωπος ἀλλά οὐ δέω οὗτος φημί ὁ ποτήριον δημοτικός ἔρχομαι · Σόλων γάρ ἔκπαλαι παράκειμαι μόνος . ὁ οὖν Μνησίφιλος προσαγορεύω ὁ Πιττακός ἐρωτάω τίς οὐ πίνω Σόλων ἀλλά καταμαρτυρέω ὁ ποίημα ἐν ὅς γράφω ἔργον δέ Κυπρογενής νῦν ἐγώ φίλος καί Διόνυσος καί Μοῦσα , ὅς τίθημι ἀνήρ εὐφροσύνη ὑποφθάνω δέ Ἀνάχαρσις σύ γάρ , ὦ Πιττακός , καί ὁ σός ἐκεῖνος ὁ χαλεπός φοβέω νόμος , ἐν ὅς γράφω ἐάν τις ὁστισοῦν μεθύω ἁμαρτάνω , διπλάσιος ἤ ὁ νήφω ὁ ζημία εἰμί καί ὁ Πιττακός σύ δέ γε λέγω οὕτως ἐξυβρίζω εἰς ὁ νόμος , ὥστε πέρυσι παρά λίβυτʼ ἀδελφός μεθύσκω ἆθλον αἰτέω καί στέφανος . τίς δέ οὐ μέλλω φημί ὁ Ἀνάχαρσις ὁ πολύς πίνω πρόκειμαι ἆθλον πρῶτος μεθύσκω ἀπαιτέω ὁ νικητήριος ; ἤ διδάσκω ἐγώ σύ , τίς τέλος εἰμί ὁ πολύς πίνω ἄκρατος ἤ ὁ μεθύσκω . ὁ δέ Πιττακός γελάω ὁ Αἴσωπος λόγος λέγω τοιοῦτος · λύκος ὁράω ποιμήν ἐσθίω ἐν σκηνή πρόβατον ἐγγύς προσέρχομαι ἡλίκος ἄν εἰμί φημί θόρυβος σύ , εἰ ἐγώ οὗτος ποιέω . καί ὁ Χίλων ὀρθός φημί Αἴσωπος ἀμύνω , μικρός ἔμπροσθεν ἐπιστομίζω ὑπό ἐγώ , εἶτα νῦν ὁράω ἕτερος ὁ Μνησίφιλος λόγος ὑφαρπάζω · Μνησίφιλος γάρ ὁ ὑπέρ Σόλων ἀπόκρισις καί λέγω ὁ Μνησίφιλος λέγω οἶδα ὅτι Σόλων δοκέω πᾶς τέχνη καί δύναμις ἀνθρώπινος τε καί θεῖος ἔργον εἰμί ὁ γίγνομαι μάλα ἤ διά ὅς γίγνομαι , καί ὁ τέλος ἤ ὁ πρός ὁ τέλος . ὑφάντης τε γάρ ἄν οἴομαι χλαμύς ποιέω μάλα ἔργον ἑαυτοῦ καί ἱμάτιον ἤ κανών διάθεσις καί ἀνέγερσις ἀγνύς , χαλκεύς τε κόλλησις σίδηρος καί στόμωσις πέλεκυς μάλα ἤ τις ὁ ἕνεκα οὗτος γίγνομαι ἀναγκαῖος , οἷος ἄνθραξ ἐκζωπύρησις ἤ λατύπη παρασκευή . ἔτι δέ μάλα ἀρχιτέκτων μέμφομαι ἄν ἐγώ ἔργον αὐτός μή ναῦς μηδέ οἰκία ἀποφαίνω , ἀλλά τρυπάω ξύλον καί φυράω πηλός · ὁ δέ Μοῦσα καί παντάπασι , εἰ νομίζω αὐτός ἔργον εἰμί κιθάρα καί αὐλός , ἀλλά μή ὁ παιδεύω ὁ ἦθος καί παρηγορέω ὁ πάθος ὁ χράω μέλος καί ἁρμονία . οὐκοῦν οὐδέ ὁ Ἀφροδίτη ἔργον εἰμί συνουσία καί μίξις , οὐδέ ὁ Διόνυσος μέθη καί οἶνος , ἀλλά ὅς ἐμποιέω διά οὗτος φιλοφροσύνη καί πόθος καί ὁμιλία ἐγώ καί συνήθεια πρός ἀλλήλων · οὗτος γάρ ἔργον θεῖος καλέω Σόλων , καί οὗτος φημί ἀγαπάω καί διώκω μάλα πρεσβύτης γίγνομαι . εἰμί δέ ὁ μέν πρός γυνή ἀνήρ ὁμοφροσύνη καί φιλία δημιουργός ὁ Ἀφροδίτη , ὁ σῶμα ὑπό ἡδονή ἅμα συμμείγνυμι καί συντήκω ὁ ψυχή · ὁ δέ πολύς καί μή πάνυ συνήθης μηδέ ἄγαν γνώριμος ὁ Διόνυσος ὥσπερ ἐν πῦρ ὁ οἶνος μαλάσσω ὁ ἦθος καί ἀνυγραίνω ἀρχή τις σύγκρασις πρός ἀλλήλων καί φιλία ἐνδίδωμι . ὅταν δέ τοιοῦτος συνέρχομαι ἀνήρ , οἷος ὁ Περίανδρος σύ παρακαλέω , οὐδείς ἔργον εἰμί οἴομαι κύλιξ οὐδέ οἰνοχόη , ἀλλά ὁ Μοῦσα καθά κρατήρ νηφάλιος ἐν μέσος προτίθημι ὁ λόγος , ὅς πολύς ἡδονή ἅμα καί παιδιά καί σπουδή ἔνειμι , ἐγείρω οὗτος καί κατάρδω καί διαχέω ὁ φιλοφροσύνη , ἐάω ὁ πολύς ὁ οἰνοχόη ἀτρέμας κεῖμαι κρατήρ ὕπερθεν , ὅς ἀπαγορεύω Ἡσίοδος ἐν ὁ πίνω μάλα ἤ διαλέγω δύναμαι . ἐπεί ὁ γε πρόποσις αὐτός φημί πυνθάνομαι λέγω ὁ παλαιός ἐνδέω , δαιτρόν , ὡς Ὅμηρος φημί , καί μετρητός ἕκαστος πίνω , εἶτα ὥσπερ Αἴας μερίς μεταδίδωμι ὁ πλησίον λέγω δέ οὗτος ὁ Μνησίφιλος Χερσίας ὁ ποιητής ἀφίημι γάρ ἤδη ὁ αἰτία καί διαλλάσσω ὁ Περίανδρος νεωστί , Χίλων δέω ἆρα οὖν φημί καί ὁ θεός ὁ Ζεύς , ὥσπερ ὁ ἀριστάω ὁ Ἀγαμέμνων , μετρητός ἐγχέω ὁ ποτόν , ὅτε προπίνω ἀλλήλων ἑστιάω παρά αὐτός ; καί ὁ Κλεόδωρος σύ δέ ὦ Χερσίας λέγω , εἰ ὁ ἀμβροσία ὁ Ζεύς πελειάς τις κομίζω , ὡς σύ λέγω , ὁ Πλαγκταί ὑπερπέτομαι χαλεπός καί μόλις , οὐ νομίζω καί ὁ νέκταρ αὐτός δυσπόριστος εἰμί καί σπάνιος , ὥστε φείδομαι καί παρέχω ἕκαστος ταμιεύω ;