plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 3
ἐν τοιούτοις λόγοις γενόμενοι κατὰ τὴν ὁδὸν ἀφικόμεθα πρὸς τὴν οἰκίαν , καὶ λούσασθαι μὲν ὁ Θαλῆς οὐκ ἠθέλησεν , ἀληλιμμένοι γὰρ ἦμεν · ἐπιὼν δὲ τούς τε δρόμους ἐθεᾶτο καὶ τὰς παλαίστρας καὶ τὸ ἄλσος τὸ παρὰ τὴν θάλασσαν ἱκανῶς διακεκοσμημένον , ὑπʼ οὐδενὸς ἐκπληττόμενος τῶν τοιούτων , ἀλλʼ ὅπως μὴ καταφρονεῖν δοκοίη μηδʼ ὑπερορᾶν τοῦ Περιάνδρου τῆς φιλοτιμίας . τῶν δʼ ἄλλων τὸν ἀλειψάμενον ἢ λουσάμενον οἱ θεράποντες εἰσῆγον εἰς τὸν ἀνδρῶνα διὰ τῆς στοᾶς . ὁ δʼ Ἀνάχαρσις ἐν τῇ στοᾷ καθῆστο , καὶ παιδίσκη προειστήκει τὴν κόμην ταῖς χερσὶ διακρίνουσα . ταύτην ὁ Θαλῆς ἐλευθεριώτατά πως αὐτῷ προσδραμοῦσαν ἐφίλησε καὶ γελάσας οὕτως ἔφη ποίει καλὸν τὸν ξένον , ὅπως ἡμερώτατος ὢν μὴ φοβερὸς ᾖ τὴν ὄψιν ἡμῖν μηδʼ ἄγριος . ἐμοῦ δʼ ἐρομένου περὶ τῆς παιδὸς ἥτις εἴη , τὴν σοφήν ἔφη καὶ περιβόητον ἀγνοεῖς Εὔμητιν ; οὕτω γὰρ ταύτην ὁ πατὴρ αὐτός , οἱ δὲ πολλοὶ πατρόθεν ὀνομάζουσι Κλεοβουλίνην . Καὶ ὁ Νειλόξενος εἶπεν ἦ που τὴν περὶ τὰ αἰνίγματα δεινότητα καὶ σοφίαν ἔφη τῆς κόρης ἐπαινεῖς · καὶ γὰρ εἰς Αἴγυπτον ἔνια τῶν προβαλλομένων ὑπʼ αὐτῆς διῖκται . οὐκ ἔγωγʼ εἶπεν ὁ Θαλῆς · τούτοις γὰρ ὥσπερ ἀστραγάλοις , ὅταν τύχῃ , παίζουσα χρῆται καὶ διαβάλλεται πρὸς τοὺς ἐντυχόντας . ἀλλὰ καὶ φρόνημα θαυμαστὸν καὶ νοῦς ἔνεστι πολιτικὸς καὶ φιλάνθρωπον ἦθος , καὶ τὸν πατέρα τοῖς πολίταις πραότερον ἄρχοντα παρέχει καὶ δημοτικώτερον . εἶεν ὁ Νειλόξενος ἔφη , καὶ φαίνεται βλέποντι πρὸς τὴν λιτότητα καὶ ἀφέλειαν αὐτῆς · Ἀνάχαρσιν δὲ πόθεν οὕτω τημελεῖ φιλοστόργως ; ὅτι ἔφη σώφρων ἀνήρ ἐστι καὶ πολυμαθής , καὶ τὴν δίαιταν αὐτῇ καὶ τὸν καθαρμόν , ᾧ χρῶνται Σκύθαι περὶ τοὺς κάμνοντας , ἀφθόνως καὶ προθύμως παραδέδωκε . καὶ νῦν οἶμαι περιέπειν αὐτὴν τὸν ἄνδρα καὶ φιλοφρονεῖσθαι , μανθάνουσάν τι καὶ προσδιαλεγομένην . ἤδη δὲ πλησίον οὖσιν ἡμῖν τοῦ ἀνδρῶνος ἀπήντησεν Ἀλεξίδημος ὁ Μιλήσιος ( ἦν δὲ Θρασυβούλου τοῦ τυράννου νόθος ) καὶ ἐξῄει τεταραγμένος καὶ σὺν ὀργῇ τινι πρὸς αὑτὸν οὐδὲν ἡμῖν γε σαφὲς διαλεγόμενος . ὡς δὲ τὸν Θαλῆν εἶδε , μικρὸν ἀνενεγκὼν καὶ καταστὰς οἵαν ὕβριν εἶπεν εἰς ἡμᾶς Περίανδρος ὕβρικεν , ἐκπλεῦσαι μὲν οὐκ ἐάσας ὡρμημένον ἀλλὰ προσμεῖναι δεηθεὶς τῷ δείπνῳ , ἐλθόντι δὲ νέμων κλισίαν ἄτιμον , Αἰολεῖς δὲ καὶ νησιώτας ( καὶ τίνας γὰρ οὐχί ; ) Θρασυβούλου προτιμῶν · Θρασύβουλον γὰρ ἐν ἐμοὶ τὸν πέμψαντα προπηλακίσαι βουλόμενος καὶ καταβαλεῖν ὡς δὴ περιορῶν δῆλός ἐστιν . εἶτʼ ἔφη σὺ δέδιας μὴ καθάπερ Αἰγύπτιοι τοὺς ἀστέρας ὑψώματα καὶ ταπεινώματα λαμβάνοντας ἐν τοῖς τόποις οὓς διεξίασι γίγνεσθαι βελτίονας ἢ χείρονας ἑαυτῶν λέγουσιν , οὕτω περὶ σὲ διὰ τὸν τόπον ἀμαύρωσις ἢ ταπείνωσις γένηται ; καὶ τοῦ Λάκωνος ἔσῃ φαυλότερος , ὃς ἐν χορῷ τινι κατασταθεὶς εἰς τὴν ἐσχάτην χώραν ὑπὸ τοῦ ἄρχοντος εὖ γʼ εἶπεν ἐξεῦρες , ὡς καὶ αὐτὰ ἔντιμος γένηται . οὐ καταλαβόντας ἔφη τόπον μετὰ τίνας κατακείμεθα δεῖ ζητεῖν , μᾶλλον δʼ ὅπως εὐάρμοστοι τοῖς συγκατακειμένοις ὦμεν , ἀρχὴν καὶ λαβὴν φιλίας εὐθὺς ἐν αὐτοῖς ζητοῦντες , μᾶλλον δʼ ἔχοντες τὸ μὴ δυσκολαίνειν ἀλλʼ ἐπαινεῖν ὅτι τοιούτοις συγκατεκλίθημεν · ὡς ὅ γε τόπῳ κλισίας δυσχεραίνων δυσχεραίνει τῷ συγκλίτῃ μᾶλλον ἢ τῷ κεκληκότι , καὶ πρὸς ἀμφοτέρους ἀπεχθάνεται λόγος ἔφη ταῦτʼ ἄλλως ἐστίν Ἀλεξίδημος , ἔργῳ δὲ καὶ τοὺς σοφοὺς ὑμᾶς ὁρῶ τὸ τιμᾶσθαι διώκοντας , καὶ ἅμα παραμειψάμενος ἡμᾶς ἀπῆλθε . καὶ ὁ Θαλῆς πρὸς ἡμᾶς τὴν ἀτοπίαν τοῦ ἀνθρώπου θαυμάζοντας ἔμπληκτος ἔφη , καὶ ἀλλόκοτος φύσει , ἐπεὶ καὶ μειράκιον ὢν ἔτι , μύρου σπουδαίου Θρασυβούλῳ κομισθέντος , εἰς ψυκτῆρα κατεράσας μέγαν καὶ προσεγχέας ἄκρατον ἐξέπιεν , ἔχθραν ἀντὶ φιλίας Θρασυβούλῳ διαπεπραγμένος . ἐκ τούτου παρελθὼν ὑπηρέτης κελεύει σε Περίανδρος ἔφη καὶ Θαλῆν παραλαβόντας τοῦτον ἐπισκέψασθαι τὸ κεκομισμένον ἀρτίως αὐτῷ πότερον ἄλλως γέγονεν ἤ τι σημεῖόν ἐστι καί τέρας · αὐτὸς μὲν γὰρ ἔοικε τεταράχθαι σφόδρα , μίασμα καὶ κηλῖδα τῆς θυσίας ἡγούμενος . ἅμα δʼ ἀπῆγεν ἡμᾶς εἴς τι οἴκημα τῶν περὶ τὸν κῆπον . ἐνταῦθα νεανίσκος ὡς ἐφαίνετο νομευτικός , οὔπω γενειῶν ἄλλως τε τὸ εἶδος οὐκ ἀγεννής , ἀναπτύξας τινὰ διφθέραν ἔδειξεν ἡμῖν βρέφος ὡς ἔφη γεγονὸς ἐξ ἵππου , τὰ μὲν ἄνω μέχρι τοῦ τραχήλου καὶ τῶν χειρῶν ἀνθρωπόμορφον , τὰ λοιπὰ δʼ ἔχον ἵππου , τῇ δὲ φωνῇ καθάπερ τὰ νεογνὰ παιδάρια κλαυθμυριζόμενον . ὁ μὲν οὖν Νειλόξενος Ἀλεξίκακε εἰπών ἀπεστράφη τὴν ὄψιν , ὁ δὲ Θαλῆς προσέβλεπε τῷ νεανίσκῳ πολὺν χρόνον , εἶτα μειδιάσας ( εἰώθει δʼ ἀεὶ παίζειν πρὸς ἐμὲ περὶ τῆς τέχνης ) ἦ που τὸν καθαρμὸν ὦ Διόκλεις ἔφη κινεῖν διανοῇ καὶ παρέχειν πράγματα τοῖς ἀποτροπαίοις , ὥς τινος δεινοῦ καὶ μεγάλου συμβάντος ; τί δʼ εἶπον οὐ μέλλω ; στάσεως γάρ , ὦ Θαλῆ , καὶ διαφορᾶς τὸ σημεῖόν ἐστι , καὶ δέδια μὴ μέχρι γάμου καὶ γενεᾶς ἐξίκηται , πρὶν ἢ τὸ πρῶτον ἐξιλάσασθαι μήνιμα , τῆς θεοῦ δεύτερον ὡς ὁρᾷς προφαινούσης . πρὸς τοῦτο μηδὲν ἀποκρινάμενος ὁ Θαλῆς ἀλλὰ γελῶν ἀπηλλάττετο . καὶ τοῦ Περιάνδρου πρὸς ταῖς θύραις ἀπαντήσαντος ἡμῖν καὶ διαπυθομένου περὶ ὧν εἴδομεν , ἀφεὶς ὁ Θαλῆς με καὶ λαβόμενος τῆς ἐκείνου χειρὸς ἔφη ἅ μὲν Διοκλῆς κελεύει δράσεις καθʼ ἡσυχίαν · ἐγὼ δέ σοι παραινῶ νέοις οὕτω μὴ χρῆσθαι νομεῦσιν ἵππων , ἢ διδόναι γυναῖκας αὐτοῖς . ἔδοξε μὲν οὖν μοι τῶν λόγων ἀκούσας ὁ Περίανδρος ἡσθῆναι σφόδρα · καὶ γὰρ ἐξεγέλασε καὶ τὸν Θαλῆν περιβαλὼν κατησπάσατο . κἀκεῖνος οἶμαι δʼ εἶπεν ὦ Διόκλεις , καὶ πέρας εἶχε τὸ σημεῖον · ὁρᾷς γὰρ ἡλίκον κακὸν γέγονεν ἡμῖν , Ἀλεξιδήμου συνδειπνεῖν μὴ θελήσαντος .
Lemmas: ἐν τοιοῦτος λόγος γίγνομαι κατά ὁ ὁδός ἀφικνέομαι πρός ὁ οἰκία , καί λούω μέν ὁ Θαλῆς οὐ ἐθέλω , ἀλείφω γάρ εἰμί · ἐπέρχομαι δέ ὁ τε δρόμος θεάομαι καί ὁ παλαίστρα καί ὁ ἄλσος ὁ παρά ὁ θάλασσα ἱκανός διακοσμέω , ὑπό οὐδείς ἐκπλήσσω ὁ τοιοῦτος , ἀλλά ὅπως μή καταφρονέω δοκέω μηδέ ὑπεροράω ὁ Περίανδρος ὁ φιλοτιμία . ὁ δέ ἄλλος ὁ ἀλείφω ἤ λούω ὁ θεράπων εἰσάγω εἰς ὁ ἀνδρών διά ὁ στοά . ὁ δέ Ἀνάχαρσις ἐν ὁ στοά κάθημαι , καί παιδίσκη προΐστημι ὁ κόμη ὁ χείρ διακρίνω . οὗτος ὁ Θαλῆς ἐλευθέριος πως αὐτός προστρέχω φιλέω καί γελάω οὕτως φημί ποιέω καλός ὁ ξένος , ὅπως ἥμερος εἰμί μή φοβερός εἰμί ὁ ὄψις ἐγώ μηδέ ἄγριος . ἐγώ δέ ἔρομαι περί ὁ παῖς ὅστις εἰμί , ὁ σοφός φημί καί περιβόητος ἀγνοέω Εὔμητις ; οὕτως γάρ οὗτος ὁ πατήρ αὐτός , ὁ δέ πολύς πατρόθεν ὀνομάζω Κλεοβουλίνη . καί ὁ Νειλόξενος λέγω ἦ που ὁ περί ὁ αἴνιγμα δεινότης καί σοφία φημί ὁ κόρη ἐπαινέω · καί γάρ εἰς Αἴγυπτος ἔνιοι ὁ προβάλλω ὑπό αὐτός διικνέομαι . οὐ ἐγώ λέγω ὁ Θαλῆς · οὗτος γάρ ὥσπερ ἀστράγαλος , ὅταν τυγχάνω , παίζω χράω καί διαβάλλω πρός ὁ ἐντυγχάνω . ἀλλά καί φρόνημα θαυμαστός καί νόος ἔνειμι πολιτικός καί φιλάνθρωπος ἦθος , καί ὁ πατήρ ὁ πολίτης πρᾶος ἄρχω παρέχω καί δημοτικός . εἰμί ὁ Νειλόξενος φημί , καί φαίνω βλέπω πρός ὁ λιτότης καί ἀφέλεια αὐτός · Ἀνάχαρσις δέ πόθεν οὕτως τημελέω φιλόστοργος ; ὅτι φημί σώφρων ἀνήρ εἰμί καί πολυμαθής , καί ὁ δίαιτα αὐτός καί ὁ καθαρμός , ὅς χράω Σκύθης περί ὁ κάμνω , ἄφθονος καί πρόθυμος παραδίδωμι . καί νῦν οἴομαι περιέπω αὐτός ὁ ἀνήρ καί φιλοφρονέομαι , μανθάνω τις καί προσδιαλέγομαι . ἤδη δέ πλησίον εἰμί ἐγώ ὁ ἀνδρών ἀπαντάω Ἀλεξίδημος ὁ Μιλήσιος ( εἰμί δέ Θρασύβουλος ὁ τύραννος νόθος ) καί ἐξέρχομαι ταράσσω καί σύν ὀργή τις πρός ἑαυτοῦ οὐδείς ἐγώ γε σαφής διαλέγω . ὡς δέ ὁ Θαλῆς ὁράω , μικρός ἀναφέρω καί καθίστημι οἷος ὕβρις λέγω εἰς ἐγώ Περίανδρος ὑβρίζω , ἐκπλέω μέν οὐ ἐάω ὁρμάω ἀλλά προσμένω δέω ὁ δεῖπνον , ἔρχομαι δέ νέμω κλισία ἄτιμος , Αἰολεύς δέ καί νησιώτης ( καί τίς γάρ οὐ ; ) Θρασύβουλος προτιμάω · Θρασύβουλος γάρ ἐν ἐγώ ὁ πέμπω προπηλακίζω βούλομαι καί καταβάλλω ὡς δή περιοράω δῆλος εἰμί . εἶτα φημί σύ δείδω μή καθά Αἰγύπτιος ὁ ἀστήρ ὕψωμα καί ταπείνωμα λαμβάνω ἐν ὁ τόπος ὅς διεξέρχομαι γίγνομαι ἀγαθός ἤ κακός ἑαυτοῦ λέγω , οὕτως περί σύ διά ὁ τόπος ἀμαύρωσις ἤ ταπείνωσις γίγνομαι ; καί ὁ Λάκων εἰμί φαῦλος , ὅς ἐν χορός τις καθίστημι εἰς ὁ ἔσχατος χώρα ὑπό ὁ ἄρχων εὖ γε λέγω ἐξευρίσκω , ὡς καί οὗτος ἔντιμος γίγνομαι . οὐ καταλαμβάνω φημί τόπος μετά τίς κατάκειμαι δέω ζητέω , μάλα δέ ὅπως εὐάρμοστος ὁ συγκατάκειμαι εἰμί , ἀρχή καί λαβή φιλία εὐθύς ἐν αὐτός ζητέω , μάλα δέ ἔχω ὁ μή δυσκολαίνω ἀλλά ἐπαινέω ὅτι τοιοῦτος συγκατακλίνω · ὡς ὁ γε τόπος κλισία δυσχεραίνω δυσχεραίνω ὁ συγκλίτης μάλα ἤ ὁ καλέω , καί πρός ἀμφότερος ἀπεχθάνομαι λόγος φημί οὗτος ἄλλος εἰμί Ἀλεξίδημος , ἔργον δέ καί ὁ σοφός σύ ὁράω ὁ τιμάω διώκω , καί ἅμα παραμείβω ἐγώ ἀπέρχομαι . καί ὁ Θαλῆς πρός ἐγώ ὁ ἀτοπία ὁ ἄνθρωπος θαυμάζω ἔμπληκτος φημί , καί ἀλλόκοτος φύσις , ἐπεί καί μειράκιον εἰμί ἔτι , μύρον σπουδαῖος Θρασύβουλος κομίζω , εἰς ψυκτήρ καταλέγω μέγας καί προσεγχύνω ἄκρατος ἐκπίνω , ἔχθρα ἀντί φιλία Θρασύβουλος διαπράσσω . ἐκ οὗτος παρέρχομαι ὑπηρέτης κελεύω σύ Περίανδρος φημί καί Θαλῆς παραλαμβάνω οὗτος ἐπισκοπέω ὁ κομίζω ἄρτιος αὐτός πότερος ἄλλος γίγνομαι ἤ τις σημεῖον εἰμί καί τέρας · αὐτός μέν γάρ ἔοικα ταράσσω σφόδρα , μίασμα καί κηλίς ὁ θυσία ἡγέομαι . ἅμα δέ ἀπάγω ἐγώ εἰς τις οἴκημα ὁ περί ὁ κῆπος . ἐνταῦθα νεανίσκος ὡς φαίνω νομευτικός , οὔπω γενειάω ἄλλος τε ὁ εἶδος οὐ ἀγεννής , ἀναπτύσσω τις διφθέρα δείκνυμι ἐγώ βρέφος ὡς φημί γίγνομαι ἐκ ἵππος , ὁ μέν ἄνω μέχρι ὁ τράχηλος καί ὁ χείρ ἀνθρωπόμορφος , ὁ λοιπός δέ ἔχω ἵππος , ὁ δέ φωνή καθά ὁ νεογνός παιδάριον κλαυθμυρίζω . ὁ μέν οὖν Νειλόξενος Ἀλεξίκακος λέγω ἀποστρέφω ὁ ὄψις , ὁ δέ Θαλῆς προσβλέπω ὁ νεανίσκος πολύς χρόνος , εἶτα μειδιάω ( εἴωθα δέ ἀεί παίζω πρός ἐγώ περί ὁ τέχνη ) ἦ που ὁ καθαρμός ὦ Διοκλῆς φημί κινέω διανοέω καί παρέχω πρᾶγμα ὁ ἀποτρόπαιος , ὡς τις δεινός καί μέγας συμβαίνω ; τίς δέ λέγω οὐ μέλλω ; στάσις γάρ , ὦ Θαλῆς , καί διαφορά ὁ σημεῖον εἰμί , καί δείδω μή μέχρι γάμος καί γενεά ἐξικνέομαι , πρίν ἤ ὁ πρῶτος ἐξιλάσκομαι μήνιμα , ὁ θεός δεύτερος ὡς ὁράω προφαίνω . πρός οὗτος μηδείς ἀποκρίνω ὁ Θαλῆς ἀλλά γελάω ἀπαλλάσσω . καί ὁ Περίανδρος πρός ὁ θύρα ἀπαντάω ἐγώ καί διαπυνθάνομαι περί ὅς ὁράω , ἀφίημι ὁ Θαλῆς ἐγώ καί λαμβάνω ὁ ἐκεῖνος χείρ φημί ὅς μέν Διοκλῆς κελεύω δράω κατά ἡσυχία · ἐγώ δέ σύ παραινέω νέος οὕτως μή χράω νομεύς ἵππος , ἤ δίδωμι γυνή αὐτός . δοκέω μέν οὖν ἐγώ ὁ λόγος ἀκούω ὁ Περίανδρος ἥδομαι σφόδρα · καί γάρ ἐκγελάω καί ὁ Θαλῆς περιβάλλω κατασπάζομαι . ἐκεῖνος οἴομαι δέ λέγω ὦ Διοκλῆς , καί πέρας ἔχω ὁ σημεῖον · ὁράω γάρ ἡλίκος κακός γίγνομαι ἐγώ , Ἀλεξίδημος συνδειπνέω μή ἐθέλω .