ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 1
ἦ που προϊὼν ὁ χρόνος , ὦ Νίκαρχε , πολὺ σκότος ἐπάξει τοῖς πράγμασι καὶ πᾶσαν ἀσάφειαν , εἰ νῦν ἐπὶ προσφάτοις οὕτω καὶ νεαροῖς λόγοι ψευδεῖς συντεθέντες ἔχουσι πίστιν . οὔτε γὰρ μόνων , ὡς ὑμεῖς ἀκηκόατε , τῶν ἑπτὰ γέγονε τὸ συμπόσιον , ἀλλὰ πλειόνων ἢ δὶς τοσούτων ( ἐν οἷς καὶ αὐτὸς ἤμην , συνήθης μὲν ὢν Περιάνδρῳ διὰ τὴν τέχνην , ξένος δὲ Θάλεω · παρʼ ἐμοὶ γὰρ κατέλυσεν ὁ ἀνὴρ Περιάνδρου κελεύσαντος ) , οὔτε τοὺς λόγους ὀρθῶς ἀπεμνημόνευσεν ὅστις ἦν ὑμῖν ὁ διηγούμενος · ἦν δʼ ὡς ἔοικεν οὐδεὶς τῶν παραγεγονότων . ἀλλʼ ἐπεὶ σχολή τε πάρεστι πολλὴ καὶ τὸ γῆρας οὐκ ἀξιόπιστον ἐγγυήσασθαι τὴν ἀναβολὴν τοῦ λόγου , προθυμουμένοις ὑμῖν ἀπʼ ἀρχῆς ἅπαντα διηγήσομαι .
Lemmas: ἦ που προέρχομαι ὁ χρόνος , ὦ Νίκαρχος , πολύς σκότος ἐπάγω ὁ πρᾶγμα καί πᾶς ἀσάφεια , εἰ νῦν ἐπί πρόσφατος οὕτως καί νεαρός λόγος ψευδής συντίθημι ἔχω πίστις . οὔτε γάρ μόνος , ὡς σύ ἀκούω , ὁ ἑπτά γίγνομαι ὁ συμπόσιον , ἀλλά πολύς ἤ δίς τοσοῦτος ( ἐν ὅς καί αὐτός εἰμί , συνήθης μέν εἰμί Περίανδρος διά ὁ τέχνη , ξένος δέ Θαλῆς · παρά ἐγώ γάρ καταλύω ὁ ἀνήρ Περίανδρος κελεύω ) , οὔτε ὁ λόγος ὀρθός ἀπομνημονεύω ὅστις εἰμί σύ ὁ διηγέομαι · εἰμί δέ ὡς ἔοικα οὐδείς ὁ παραγίγνομαι . ἀλλά ἐπεί σχολή τε πάρειμι πολύς καί ὁ γῆρας οὐ ἀξιόπιστος ἐγγυάω ὁ ἀναβολή ὁ λόγος , προθυμέομαι σύ ἀπό ἀρχή ἅπας διηγέομαι .
plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 5
ἐπεὶ δʼ ἐπήρθησαν αἱ τράπεζαι καὶ στεφάνων παρὰ τῆς Μελίσσης διαδοθέντων ἡμεῖς μὲν ἐσπείσαμεν ἡ δʼ αὐλητρὶς ἐπιφθεγξαμένη μικρὰ ταῖς σπονδαῖς ἐκ μέσου μετέστη , προσαγορεύσας τὸν Ἀνάχαρσιν ὁ Ἄρδαλος ἠρώτησεν εἰ παρὰ Σκύθαις αὐλητρίδες εἰσίν · ὁ δʼ ἐκ τοῦ προστυχόντος οὐδʼ ἄμπελοι εἶπε . τοῦ δʼ Ἀρδάλου πάλιν εἰπόντος ἀλλὰ θεοὶ γε Σκύθαις εἰσί , πάνυ μὲν οὖν ἔφη γλώσσης ἀνθρωπίνης συνιέντες , οὐχ ὥσπερ δʼ οἱ Ἕλληνες οἰόμενοι Σκυθῶν διαλέγεσθαι βέλτιον ὅμως τοὺς θεοὺς ὀστέων καὶ ξύλων ἥδιον ἀκροᾶσθαι νομίζουσιν . ὁ δʼ Αἴσωπος εἴ γʼ εἶπεν εἰδείης , ὦ ξένε , τοὺς νῦν αὐλοποιοὺς ὡς προέμενοι τὰ νεβρεῖα χρώμενοι τοῖς ὀνείοις βέλτιον ἠχεῖν λέγουσιν . διὸ καὶ Κλεοβουλίνη πρὸς τὸν Φρύγιον αὐλὸν ᾐνίξατο κνήμῃ νεκρογόνοσαιμε κερασφόρῳ οὖας ἔκρουσεν ὥστε θαυμάζειν τὸν ὄνον εἰ παχύτατος καὶ ἀμουσότατος ὢν τἄλλα λεπτότατον καὶ μουσικώτατον ὀστέον παρέχεται . Καὶ ὁ Νειλόξενος ἀμέλει ταῦτʼ ἔφη καὶ ἡμῖν τοῖς Ναυκρατίταις ἐγκαλοῦσι Βουσιρῖται · χρώμεθα γὰρ ἤδη τοῖς ὀνείοις εἰς τὸν αὐλόν . ἐκείνοις δὲ καὶ σάλπιγγος ἀκούειν ἀθέμιτον , ὡς ὄνῳ φθεγγομένης ὅμοιον . ὄνον δʼ ὑπʼ Αἰγυπτίων ἴστε δήπου διὰ Τυφῶνα προπηλακιζόμενον .
Lemmas: ἐπεί δέ ἐπαίρω ὁ τράπεζα καί στέφανος παρά ὁ Μέλισσα διαδίδωμι ἐγώ μέν σπένδω ὁ δέ αὐλητρίς ἐπιφθέγγομαι μικρός ὁ σπονδή ἐκ μέσος μεθίστημι , προσαγορεύω ὁ Ἀνάχαρσις ὁ Ἄρδαλος ἐρωτάω εἰ παρά Σκύθης αὐλητρίς εἰμί · ὁ δέ ἐκ ὁ προστυγχάνω οὐδέ ἄμπελος λέγω . ὁ δέ Ἄρδαλος πάλιν λέγω ἀλλά θεός γε Σκύθης εἰμί , πάνυ μέν οὖν φημί γλῶσσα ἀνθρώπινος συνίημι , οὐ ὥσπερ δέ ὁ Ἕλλην οἴομαι Σκύθης διαλέγω ἀγαθός ὅμως ὁ θεός ὀστέον καί ξύλον ἡδύς ἀκροάομαι νομίζω . ὁ δέ Αἴσωπος εἰ γε λέγω οἶδα , ὦ ξένος , ὁ νῦν αὐλοποιός ὡς προίημι ὁ νεβρεῖον χράω ὁ ὀνεῖον ἀγαθός ἠχέω λέγω . διό καί Κλεοβουλίνη πρός ὁ Φρύγιος αὐλός αἰνίζω κνήμη νεκρογόνοσαιμε κεράσφορος οὖας κρούω ὥστε θαυμάζω ὁ ὄνος εἰ παχύς καί ἄμουσος εἰμί ἄλλος λεπτός καί μουσικός ὀστέον παρέχω . καί ὁ Νειλόξενος ἀμέλει οὗτος φημί καί ἐγώ ὁ Ναυκρατίτης ἐγκαλέω Βουσιρίτης · χράω γάρ ἤδη ὁ ὀνεῖον εἰς ὁ αὐλός . ἐκεῖνος δέ καί σάλπιγξ ἀκούω ἀθέμιτος , ὡς ὄνος φθέγγομαι ὅμοιος . ὄνος δέ ὑπό Αἰγύπτιος οἶδα δήπου διά Τυφῶν προπηλακίζω .
plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 8
γελάσας οὖν ὁ Περίανδρος , ἔχομεν εἶπεν Αἴσωπε τὴν δίκην προσηκόντως , πρὶν ἢ τοὺς Ἀμάσιδος οὓς προειλόμεθα πάντας εἰσαγαγεῖν λόγους εἰς ἑτέρους ἐμπεσόντες . ὅρα δή , Νειλόξενε , τὰ λοιπὰ τῆς ἐπιστολῆς , καὶ χρῶ παροῦσιν ἐν ταὐτῷ τοῖς ἀνδράσιν ἀλλὰ μήν ὁ Νειλόξενος ἔφη τὴν μὲν τοῦ Αἰθίοπος ἐπίταξιν οὐδὲν ἄν τις ἄλλο πλὴν ἀχνυμένην σκυτάλην προσείποι κατʼ Ἀρχίλοχον , ὁ δὲ σὸς ξένος Ἄμασις ἡμερώτερος ἐν τοῖς τοιούτοις προβλήμασι καὶ μουσικώτερος γέγονεν ἐκέλευσε γὰρ αὐτὸν εἰπεῖν τὸ πρεσβύτατον καὶ τὸ κάλλιστον καὶ τὸ μέγιστον καὶ τὸ σοφώτατον καὶ τὸ κοινότατον , καὶ ναὶ μὰ Δία πρὸς τούτοις τὸ ὠφελιμώτατον , καὶ τὸ βλαβερώτατον καὶ τὸ ἰσχυρότατον καὶ τὸ ῥᾷστον ἆρʼ οὖν ἀπεκρίνατο καὶ διέλυσε τούτων ἕκαστον ; οὕτως ὁ Νειλόξενος ἔφη · κρίνετε δʼ ὑμεῖς ἀκούσαντες . περὶ πολλοῦ γὰρ ὁ βασιλεὺς ποιεῖται μήτε συκοφαντῶν ἁλῶναι τὰς ἀποκρίσεις , εἲ τέ τι σφάλλεται κατὰ ταύτας ὁ ἀποκρινάμενος , τοῦτο μὴ διαφυγεῖν ἀνεξέλεγκτον . ἀναγνώσομαι δʼ ὑμῖν ὥσπερ ἀπεκρίνατο . τί πρεσβύτατον ; χρόνος . τί μέγιστον ; κόσμος . τί σοφώτατον ; ἀλήθεια . τί κάλλιστον ; φῶς . τί κοινότατον ; θάνατος . τί ὠφελιμώτατον ; θεός . τί βλαβερώτατον ; δαίμων . τί ῥωμαλεώτατον ; τύχη . τί ῥᾷστον ; ἡδύ .
Lemmas: γελάω οὖν ὁ Περίανδρος , ἔχω λέγω Αἴσωπος ὁ δίκη προσηκόντως , πρίν ἤ ὁ Ἄμασις ὅς προαιρέω πᾶς εἰσάγω λόγος εἰς ἕτερος ἐμπίπτω . ὁράω δή , Νειλόξενος , ὁ λοιπός ὁ ἐπιστολή , καί χράω πάρειμι ἐν αὐτός ὁ ἀνήρ ἀλλά μήν ὁ Νειλόξενος φημί ὁ μέν ὁ Αἰθίοψ ἐπίταξις οὐδείς ἄν τις ἄλλος πλήν ἀχεύω σκυτάλη προσλέγω κατά Ἀρχίλοχος , ὁ δέ σός ξένος Ἄμασις ἥμερος ἐν ὁ τοιοῦτος πρόβλημα καί μουσικός γίγνομαι κελεύω γάρ αὐτός λέγω ὁ πρέσβυς καί ὁ καλός καί ὁ μέγας καί ὁ σοφός καί ὁ κοινός , καί ναί μά Ζεύς πρός οὗτος ὁ ὠφέλιμος , καί ὁ βλαβερός καί ὁ ἰσχυρός καί ὁ ῥᾴδιος ἆρα οὖν ἀποκρίνω καί διαλύω οὗτος ἕκαστος ; οὕτως ὁ Νειλόξενος φημί · κρίνω δέ σύ ἀκούω . περί πολύς γάρ ὁ βασιλεύς ποιέω μήτε συκοφαντέω ἁλίσκομαι ὁ ἀπόκρισις , εἰ τε τις σφάλλω κατά οὗτος ὁ ἀποκρίνω , οὗτος μή διαφεύγω ἀνεξέλεγκτος . ἀναγιγνώσκω δέ σύ ὥσπερ ἀποκρίνω . τίς πρέσβυς ; χρόνος . τίς μέγας ; κόσμος . τίς σοφός ; ἀλήθεια . τίς καλός ; φάος . τίς κοινός ; θάνατος . τίς ὠφέλιμος ; θεός . τίς βλαβερός ; δαίμων . τίς ῥωμαλέος ; τύχη . τίς ῥᾴδιος ; ἡδύς .
plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 11
Μνησίφιλος δʼ ὁ Ἀθηναῖος , ἑταῖρος ὢν καὶ ζηλωτὴς Σόλωνος , ἐγώ τοι εἶπεν ὦ Περίανδρε τὸν λόγον ἀξιῶ καθάπερ τὸν οἶνον μὴ πλουτίνδην μηδʼ ἀριστίνδην ἀλλʼ ἐξ ἴσου πᾶσιν ὥσπερ ἐν δημοκρατίᾳ νέμεσθαι καὶ κοινὸν εἶναι · τῶν δʼ ἄρτι περὶ ἀρχῆς καὶ βασιλείας εἰρημένων οὐδὲν ἡμῖν τοῖς δημοτικοῖς μέτεστιν . ὅθεν οἰόμεθα δεῖν πάλιν ἕκαστον ὑμῶν περὶ πολιτείας ἰσονόμου γνώμην τινὰ συμβαλέσθαι , ἀρξαμένους αὖθις ἀπὸ Σόλωνος . Ἐδόκει δὴ ταῦτα ποιεῖν . καὶ πρῶτος ὁ Σόλων ἀλλʼ ἀκήκοας μέν εἶπεν ὦ Μνησίφιλε μετὰ πάντων Ἀθηναίων ἣν ἔχω γνώμην περὶ πολιτείας · εἰ δὲ βούλει καὶ νῦν ἀκούειν , δοκεῖ μοι πόλις ἄριστα πράττειν καὶ μάλιστα σῴζειν δημοκρατίαν , ἐν ᾗ τὸν ἀδικήσαντα τοῦ ἀδικηθέντος οὐδὲν ἧττον οἱ μὴ ἀδικηθέντες προβάλλονται καὶ κολάζουσι Δεύτερος δʼ ὁ Βίας ἔφησε κρατίστην εἶναι δημοκρατίαν ἐν πάντες ὡς τύραννον φοβοῦνται τὸν νόμον . ἐπὶ τούτῳ Θαλῆς τὴν μήτε πλουσίους ἄγαν μήτε πένητας ἔχουσαν πολίτας . μετὰ δὲ τοῦτον ὁ Ἀνάχαρσις ἐν ᾗ τῶν ἄλλων ἴσων νομιζομένων ἀρετῇ τὸ βέλτιον ὁρίζεται , κακίᾳ δὲ τὸ χεῖρον . πέμπτος δʼ ὁ Κλεόβουλος ἔφη μάλιστα σωφρονεῖν δῆμον ὅπου τὸν ψόγον μᾶλλον οἱ πολιτευόμενοι δεδοίκασιν ἢ τὸν νόμον . ἕκτος δὲ Πιττακός , ὅπου τοῖς πονηροῖς οὐκ ἔξεστιν ἄρχειν καὶ τοῖς ἀγαθοῖς οὐκ ἔξεστι μὴ ἄρχειν . μετατραπεὶς δʼ ὁ Χίλων ἀπεφήνατο τὴν μάλιστα νόμων ἥκιστα δὲ ῥητόρων ἀκούουσαν πολιτείαν ἀρίστην εἶναι . τελευταῖος δὲ πάλιν ὁ Περίανδρος ἐπικρίνων ἔφη δοκεῖν αὐτῷ πάντας ἐπαινεῖν δημοκρατίαν τὴν ὁμοιοτάτην ἀριστοκρατίᾳ .
Lemmas: Μνησίφιλος δέ ὁ Ἀθηναῖος , ἑταῖρος εἰμί καί ζηλωτής Σόλων , ἐγώ τοι λέγω ὦ Περίανδρος ὁ λόγος ἀξιόω καθά ὁ οἶνος μή πλουτίνδην μηδέ ἀριστίνδην ἀλλά ἐκ ἴσος πᾶς ὥσπερ ἐν δημοκρατία νέμω καί κοινός εἰμί · ὁ δέ ἄρτι περί ἀρχή καί βασιλεία λέγω οὐδείς ἐγώ ὁ δημοτικός μέτειμι . ὅθεν οἴομαι δέω πάλιν ἕκαστος σύ περί πολιτεία ἰσόνομος γνώμη τις συμβάλλω , ἄρχω αὖθις ἀπό Σόλων . δοκέω δή οὗτος ποιέω . καί πρῶτος ὁ Σόλων ἀλλά ἀκούω μέν λέγω ὦ Μνησίφιλος μετά πᾶς Ἀθηναῖος ὅς ἔχω γνώμη περί πολιτεία · εἰ δέ βούλομαι καί νῦν ἀκούω , δοκέω ἐγώ πόλις ἀγαθός πράσσω καί μάλα σῴζω δημοκρατία , ἐν ὅς ὁ ἀδικέω ὁ ἀδικέω οὐδείς ἥσσων ὁ μή ἀδικέω προβάλλω καί κολάζω δεύτερος δέ ὁ Βίας φημί κρατύς εἰμί δημοκρατία ἐν πᾶς ὡς τύραννος φοβέω ὁ νόμος . ἐπί οὗτος Θαλῆς ὁ μήτε πλούσιος ἄγαν μήτε πένης ἔχω πολίτης . μετά δέ οὗτος ὁ Ἀνάχαρσις ἐν ὅς ὁ ἄλλος ἴσος νομίζω ἀρετή ὁ ἀγαθός ὁρίζω , κακία δέ ὁ κακός . πέμπτος δέ ὁ Κλεόβουλος φημί μάλα σωφρονέω δῆμος ὅπου ὁ ψόγος μάλα ὁ πολιτεύω δείδω ἤ ὁ νόμος . ἕκτος δέ Πιττακός , ὅπου ὁ πονηρός οὐ ἔξεστι ἄρχω καί ὁ ἀγαθός οὐ ἔξεστι μή ἄρχω . μετατρέπομαι δέ ὁ Χίλων ἀποφαίνω ὁ μάλα νόμος ἦκα δέ ῥήτωρ ἀκούω πολιτεία ἀγαθός εἰμί . τελευταῖος δέ πάλιν ὁ Περίανδρος ἐπικρίνω φημί δοκέω αὐτός πᾶς ἐπαινέω δημοκρατία ὁ ὅμοιος ἀριστοκρατία .
plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 17
ἔτι δὲ τοῦ Σόλωνος λέγοντος εἰσῆλθε Γόργος ὁ Περιάνδρου ἀδελφός · ἐτύγχανε γὰρ εἰς Ταίναρον ἀπεσταλμένος ἔκ τινων χρησμῶν , τῷ Ποσειδῶνι θυσίαν καὶ θεωρίαν ἀπάγων . ἀσπασαμένων δʼ αὐτὸν ἡμῶν καὶ τοῦ Περιάνδρου προσαγαγομένου καὶ φιλήσαντος καθίσας παρʼ αὐτὸν ἐπὶ τῆς κλίνης ἀπήγγειλεν ἅττα δὴ πρὸς μόνον ἐκεῖνον , ὁ δʼ ἠκροᾶτο , πολλὰ πάσχοντι πρὸς τὸν λόγον ὅμοιος ὤν . τὰ μὲν γὰρ ἀχθόμενος τὰ δʼ ἀγανακτῶν ἐφαίνετο , πολλάκις δʼ ἀπιστῶν , εἶτα θαυμάζων · τέλος δὲ γελάσας πρὸς ἡμᾶς βούλομαι μέν ἔφη πρὸς τὸ παρὸν φράσαι τὸ προσηγγελμένον · ὀκνῶ δʼ ἀκούσας Θαλέω ποτʼ εἰπόντος ὅτι δεῖ τὰ μὲν εἰκότα λέγειν , τὰ δʼ ἀμήχανα σιωπᾶν ὑπολαβὼν οὖν ὁ Βίας ἀλλὰ καὶ τοῦτʼ ἔφη Θαλέω τὸ σοφόν ἐστιν , ὅτι δεῖ τοῖς μὲν ἐχθροῖς καὶ περὶ τῶν πιστῶν ἀπιστεῖν , τοῖς δὲ φίλοις καὶ τὰ ἄπιστα πιστεύειν , ἐχθροὺς μέν , ἔγωγʼ ἡγοῦμαι , τοὺς πονηροὺς καὶ ἀνοήτους , φίλους δὲ τοὺς χρηστοὺς καὶ φρονίμους αὐτοῦ καλοῦντος . οὐκοῦν ἔφη λεκτέον εἰς ἅπαντας , ὦ Γόργε , μᾶλλον δʼ ἀκτέον ἐπὶ τοὺς νέους τούτους διθυράμβους ὑπερφθεγγόμενον ὃν ἥκεις λόγον ἡμῖν κομίζων .
Lemmas: ἔτι δέ ὁ Σόλων λέγω εἰσέρχομαι Γόργος ὁ Περίανδρος ἀδελφός · τυγχάνω γάρ εἰς Ταίναρος ἀποστέλλω ἐκ τις χρησμός , ὁ Ποσειδῶν θυσία καί θεωρία ἀπάγω . ἀσπάζομαι δέ αὐτός ἐγώ καί ὁ Περίανδρος προσάγω καί φιλέω καθίζω παρά αὐτός ἐπί ὁ κλίνη ἀπαγγέλλω ὅστις δή πρός μόνος ἐκεῖνος , ὁ δέ ἀκροάομαι , πολύς πάσχω πρός ὁ λόγος ὅμοιος εἰμί . ὁ μέν γάρ ἄχθομαι ὁ δέ ἀγανακτέω φαίνω , πολλάκις δέ ἀπιστέω , εἶτα θαυμάζω · τέλος δέ γελάω πρός ἐγώ βούλομαι μέν φημί πρός ὁ πάρειμι φράζω ὁ προσαγγέλλω · ὀκνέω δέ ἀκούω Θαλῆς ποτέ λέγω ὅτι δέω ὁ μέν ἔοικα λέγω , ὁ δέ ἀμήχανος σιωπάω ὑπολαμβάνω οὖν ὁ Βίας ἀλλά καί οὗτος φημί Θαλῆς ὁ σοφός εἰμί , ὅτι δέω ὁ μέν ἐχθρός καί περί ὁ πιστός ἀπιστέω , ὁ δέ φίλος καί ὁ ἄπιστος πιστεύω , ἐχθρός μέν , ἐγώ ἡγέομαι , ὁ πονηρός καί ἀνόητος , φίλος δέ ὁ χρηστός καί φρόνιμος αὐτός καλέω . οὐκοῦν φημί λεκτέος εἰς ἅπας , ὦ Γόργος , μάλα δέ ἀκτέος ἐπί ὁ νέος οὗτος διθύραμβος ὑπερφθέγγομαι ὅς ἥκω λόγος ἐγώ κομίζω .