plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 4
ἐπεὶ δʼ εἰσήλθομεν , ἤδη μεῖζον ὁ Θαλῆς φθεγξάμενος ποῦ δʼ εἶπεν ὁ ἀνὴρ κατακλινάμενος ἐδυσχέρανεν ; ἀποδειχθείσης δὲ τῆς χώρας περιελθὼν ἐκεῖ κατέκλινεν ἑαυτὸν καὶ ἡμᾶς ἀλλὰ κἂν ἐπριάμην εἰπών Ἀρδάλῳ κοινωνεῖν μιᾶς τραπέζης . ἦν δὲ Τροιζήνιος ὁ Ἄρδαλος , αὐλῳδὸς καὶ ἱερεὺς τῶν Ἀρδαλίων Μουσῶν , ἃς ὁ παλαιὸς Ἄρδαλος ἱδρύσατο ὁ Τροιζήνιος . ὁ δʼ Αἴσωπος ( ἐτύγχανε γὰρ ὑπὸ Κροίσου νεωστὶ πρός τε Περίανδρον ἅμα καὶ πρὸς τὸν θεὸν εἰς Δελφοὺς ἀπεσταλμένος , καὶ παρῆν ἐπὶ δίφρου τινὸς χαμαιζήλου παρὰ τὸν Σόλωνα καθήμενος ἄνω κατακείμενον ) ἡμίονος δʼ ἔφη Λυδὸς ἐν ποταμῷ τῆς ὄψεως ἑαυτοῦ κατιδὼν εἰκόνα καὶ θαυμάσας τὸ κάλλος καὶ τὸ μέγεθος τοῦ σώματος ὥρμησε θεῖν ὥσπερ ἵππος ἀναχαιτίσας . εἶτα μέντοι συμφρονήσας ὡς ὄνου υἱὸς εἴη , κατέπαυσε ταχὺ τὸν δρόμον καὶ ἀφῆκε τὸ φρύαγμα καὶ τὸν θυμόν ὁ δὲ Χίλων λακωνίσας τῇ φωνῇ καὶ τύνη ἔφη , βραδὺς καὶ τρέχεις τὸν ἡμίονον . ἐκ τούτου παρῆλθε μὲν ἡ Μέλισσα καὶ κατεκλίθη παρὰ τὸν Περίανδρον , ἡ δʼ Εὔμητις ἐκάθισε παρὰ τὸ δεῖπνον . καὶ ὁ Θαλῆς ἐμὲ προσαγορεύσας ἐπάνω τοῦ Βίαντος κατακείμενον τί οὐκ ἔφρασας εἶπεν ὦ Διόκλεις Βίαντι τὸν Ναυκρατίτην ξένον ἥκοντα μετὰ προβλημάτων βασιλικῶν αὖθις ἐπʼ αὐτόν , ὅπως νήφων καὶ προσέχων ἑαυτῷ τὸν λόγον δέχηται ; Καὶ ὁ Βίας ἀλλʼ οὗτος μέν ἔφη πάλαι δεδίττεται ταῦτα παρακελευόμενος , ἐγὼ δὲ τὸν Διόνυσον οἶδα τὰ τʼ ἄλλα δεινὸν ὄντα καὶ Λύσιον ἀπὸ σοφίας προσαγορευόμενον , ὥστʼ οὐ δέδια τοῦ θεοῦ μεστὸς γενόμενος μὴ ἀθαρσέστερον ἀγωνίσωμαι Τοιαῦτα μὲν ἐκεῖνοι πρὸς ἀλλήλους ἅμα δειπνοῦντες ἔπαιζον · ἐμοὶ δὲ τὸ δεῖπνον εὐτελέστερον ὁρῶντι τοῦ συνήθους ἐννοεῖν ἐπῄει πρὸς ἐμαυτὸν ὡς σοφῶν κἀγαθῶν ἀνδρῶν ὑποδοχὴ καὶ κλῆσις οὐδεμίαν προστίθησι δαπάνην ἀλλὰ συστέλλει μᾶλλον , ἀφαιροῦσα περιεργίας ὄψων καὶ μύρα ξενικὰ καὶ πέμματα καὶ πολυτελῶν οἴνων διαχύσεις , οἷς καθʼ ἡμέραν χρώμενος ἐπιεικῶς ὁ Περίανδρος ἐν τυραννίδι καὶ πλούτῳ καὶ πράγμασι , τότε πρὸς τοὺς ἄνδρας ἐκαλλωπίζετο λιτότητι καὶ σωφροσύνῃ δαπάνης . οὐ γὰρ μόνον τῶν ἄλλων ἀλλὰ καὶ τῆς γυναικὸς ἀφελὼν καὶ ἀποκρύψας τὸν συνήθη κόσμον ἐπεδείκνυε σὺν εὐτελείᾳ καὶ μετριότητι κεκοσμημένην .
Lemmas: ἐπεί δέ εἰσέρχομαι , ἤδη μέγας ὁ Θαλῆς φθέγγομαι ποῦ δέ λέγω ὁ ἀνήρ κατακλίνω δυσχεραίνω ; ἀποδείκνυμι δέ ὁ χώρα περιέρχομαι ἐκεῖ κατακλίνω ἑαυτοῦ καί ἐγώ ἀλλά ἄν πρίαμαι λέγω Ἄρδαλος κοινωνέω εἷς τράπεζα . εἰμί δέ Τροιζήνιος ὁ Ἄρδαλος , αὐλῳδός καί ἱερεύς ὁ ἀρδάλιον Μοῦσα , ὅς ὁ παλαιός Ἄρδαλος ἱδρύω ὁ Τροιζήνιος . ὁ δέ Αἴσωπος ( τυγχάνω γάρ ὑπό Κροῖσος νεωστί πρός τε Περίανδρος ἅμα καί πρός ὁ θεός εἰς Δελφοί ἀποστέλλω , καί πάρειμι ἐπί δίφρος τις χαμαίζηλος παρά ὁ Σόλων κάθημαι ἄνω κατάκειμαι ) ἡμίονος δέ φημί Λυδός ἐν ποταμός ὁ ὄψις ἑαυτοῦ κατοράω εἰκών καί θαυμάζω ὁ κάλλος καί ὁ μέγεθος ὁ σῶμα ὁρμάω θέω ὥσπερ ἵππος ἀναχαιτίζω . εἶτα μέντοι συμφρονέω ὡς ὄνος υἱός εἰμί , καταπαύω ταχύς ὁ δρόμος καί ἀφίημι ὁ φρύαγμα καί ὁ θυμός ὁ δέ Χίλων Λακωνίζω ὁ φωνή καί σύ φημί , βραδύς καί τρέχω ὁ ἡμίονος . ἐκ οὗτος παρέρχομαι μέν ὁ Μέλισσα καί κατακλίνω παρά ὁ Περίανδρος , ὁ δέ Εὔμητις καθίζω παρά ὁ δεῖπνον . καί ὁ Θαλῆς ἐγώ προσαγορεύω ἐπάνω ὁ Βίας κατάκειμαι τίς οὐ φράζω λέγω ὦ Διοκλῆς Βίας ὁ Ναυκρατίτης ξένος ἥκω μετά πρόβλημα βασιλικός αὖθις ἐπί αὐτός , ὅπως νήφω καί προσέχω ἑαυτοῦ ὁ λόγος δέχομαι ; καί ὁ Βίας ἀλλά οὗτος μέν φημί πάλαι δειδίσσομαι οὗτος παρακελεύομαι , ἐγώ δέ ὁ Διόνυσος οἶδα ὁ τε ἄλλος δεινός εἰμί καί Λύσιος ἀπό σοφία προσαγορεύω , ὥστε οὐ δείδω ὁ θεός μεστός γίγνομαι μή ἀθαρσής ἀγωνίζομαι τοιοῦτος μέν ἐκεῖνος πρός ἀλλήλων ἅμα δειπνέω παίζω · ἐγώ δέ ὁ δεῖπνον εὐτελής ὁράω ὁ συνήθης ἐννοέω ἐπέρχομαι πρός ἐμαυτοῦ ὡς σοφός ἀγαθός ἀνήρ ὑποδοχή καί κλῆσις οὐδείς προστίθημι δαπάνη ἀλλά συστέλλω μάλα , ἀφαιρέω περιεργία ὄψον καί μύρον ξενικός καί πέμμα καί πολυτελής οἶνος διάχυσις , ὅς κατά ἡμέρα χράω ἐπιεικής ὁ Περίανδρος ἐν τυραννίς καί πλοῦτος καί πρᾶγμα , τότε πρός ὁ ἀνήρ καλλωπίζω λιτότης καί σωφροσύνη δαπάνη . οὐ γάρ μόνος ὁ ἄλλος ἀλλά καί ὁ γυνή ἀφαιρέω καί ἀποκρύπτω ὁ συνήθης κόσμος ἐπιδείκνυμι σύν εὐτέλεια καί μετριότης κοσμέω .