plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 18
ἔφη τοίνυν Γόργος ὅτι , τῆς θυσίας ἐφʼ ἡμέρας τρεῖς συντελεσθείσης ὑπʼ αὐτοῦ καὶ τῇ τελευταίᾳ παννυχίδος οὔσης καὶ χορείας τινὸς καὶ παιδιᾶς παρὰ τὸν αἰγιαλόν , ἡ μὲν σελήνη κατέλαμπεν εἰς τὴν θάλατταν , οὐκ ὄντος δὲ πνεύματος ἀλλὰ νηνεμίας καὶ γαλήνης , πόρρωθεν ἀφεωρᾶτο φρίκη κατιοῦσα παρὰ τὴν ἄκραν , ἀφρόν τινα καὶ ψόφον ἄγουσα τῷ ῥοθίῳ περὶ αὐτὴν πολύν , ὥστε πάντας ἐπὶ τὸν τόπον οἷ προσβάλλειν ἔμελλε καταδραμεῖν θαυμάσαντας . πρὶν δʼ εἰκάσαι τὸ προσφερόμενον ὑπὸ τάχους , δελφῖνες ὤφθησαν , οἱ μὲν ἀθρόοι πέριξ κυκλοῦντες , οἱ δʼ ὑφηγούμενοι τοῦ αἰγιαλοῦ πρὸς τὸ λειότατον , ἄλλοι δʼ ἐξόπισθεν , οἷον περιέποντες . ἐν μέσῳ δʼ ἀνεῖχεν ὑπὲρ τῆς θαλάσσης ὄγκος ἀσαφὴς καὶ ἄσημος ὀχουμένου σώματος , μέχρι οὗ συναγαγόντες εἰς ταὐτὸ καὶ συνεποκείλαντες ἐξέθηκαν ἐπὶ γῆν ἄνθρωπον ἔμπνουν καὶ κινούμενον , αὐτοὶ δὲ πάλιν πρὸς τὴν ἄκραν ἀναφερόμενοι μᾶλλον ἢ πρότερον ἐξήλαντο , παίζοντες ὑφʼ ἡδονῆς τινος ὡς ἔοικε καὶ σκιρτῶντες . ἡμῶν δʼ ὁ Γόργος ἔφη πολλοὶ μὲν διαταραχθέντες ἔφυγον ἀπὸ τῆς θαλάσσης , ὀλίγοι δὲ μετʼ ἐμοῦ θαρρήσαντες προσελθεῖν ἐγνώρισαν Ἀρίονα τὸν κιθαρῳδόν , αὐτὸν τοὔνομα φθεγγόμενον ἑαυτοῦ , καὶ τῇ στολῇ καταφανῆ γενόμενον · τὸν γὰρ ἐναγώνιον ἐτύγχανεν ἀμπεχόμενος κόσμον , ᾧ κιθαρῳδῶν ἐχρῆτο . κομίσαντες οὖν ἐπὶ σκηνὴν αὐτόν , ὡς οὐδὲν εἶχε κακὸν ἀλλʼ ἢ διὰ τάχος καὶ ῥοῖζον ἐφαίνετο τῆς φορᾶς ἐκλελυμένος καὶ κεκμηκώς , ἠκούσαμεν λόγον ἄπιστον ἅπασι πλὴν ἡμῶν τῶν θεασαμένων τὸ τέλος . ἔλεγε γὰρ Ἀρίων ὡς πάλαι μὲν ἐγνωκὼς ἐκ τῆς Ἰταλίας ἀπαίρειν , Περιάνδρου δὲ γράψαντος αὐτῷ προθυμότερος γενόμενος ὁλκάδος Κορινθίας παραφανείσης εὐθὺς ἐπιβὰς ἀναχθείη , μετρίῳ δὲ πνεύματι χρωμένων ἡμέρας τρεῖς αἴσθοιτο τοὺς ναύτας ἐπιβουλεύοντας ἀνελεῖν αὐτόν , εἶτα καὶ παρὰ τοῦ κυβερνήτου πύθοιτο κρύφα μηνύσαντος ὡς τῇ νυκτὶ τοῦτο δρᾶν αὐτοῖς εἴη δεδογμένον . ἔρημος οὖν ὢν βοηθείας καὶ ἀπορῶν ὁρμῇ τινι χρήσαιτο δαιμονίῳ τὸ μὲν σῶμα κοσμῆσαι καὶ λαβεῖν ἐντάφιον αὑτῷ τὸν ἐναγώνιον ἔτι ζῶν κόσμον , ἐξᾷσαι δὲ τὸν βίον τελευτῶν καὶ μὴ γενέσθαι κατὰ τοῦτο τῶν κύκνων ἀγεννέστερος . ἐσκευασμένος οὖν καὶ προειπὼν ὅτι προθυμία τις αὐτὸν ἔχοι τῶν νόμων διελθεῖν τὸν Πυθικὸν ὑπὲρ σωτηρίας αὑτοῦ καὶ τῆς νεὼς καὶ τῶν ἐμπλεόντων , καταστὰς παρὰ τὸν τοῖχον ἐν πρύμνῃ καί τινα θεῶν πελαγίων ἀνάκλησιν προανακρουσάμενος ᾄδοι τὸν νόμον . καὶ ὅσον οὔπω μεσοῦντος αὐτοῦ καταδύοιτο μὲν ὁ ἥλιος εἰς τὴν θάλατταν , ἀναφαίνοιτο δʼ ἡ Πελοπόννησος . οὐκέτʼ οὖν τῶν ναυτῶν τὴν νύκτα περιμενόντων ἀλλὰ χωρούντων ἐπὶ τὸν φόνον , ἰδὼν ξίφη γεγυμνωμένα καὶ παρακαλυπτόμενον ἤδη τὸν κυβερνήτην , ἀναδραμὼν ῥίψειεν ἑαυτὸν ὡς δυνατὸν ἦν μάλιστα πόρρω τῆς ὁλκάδος . πρὶν δʼ ὅλον καταδῦναι τὸ σῶμα δελφίνων ὑποδραμόντων ἀναφέροιτο , μεστὸς ὢν ἀπορίας καὶ ἀγωνίας καὶ ταραχῆς τὸ πρῶτον · ἐπεὶ δὲ ῥᾳστώνη τῆς ὀχήσεως ἦν , καὶ πολλοὺς ἑώρα ἀθροιζομένους περὶ αὐτὸν εὐμενῶς καὶ διαδεχομένους ὡς ἀναγκαῖον ἐν μέρει λειτούργημα καὶ προσῆκον πᾶσιν , ἡ δʼ ὁλκὰς ἀπολειφθεῖσα πόρρω τοῦ τάχους αἴσθησιν παρεῖχε , μήτε τοσοῦτον ἔφη δέους πρὸς θάνατον αὐτῷ μήτʼ ἐπιθυμίας τοῦ ζῆν ὅσον φιλοτιμίας ἐγγενέσθαι πρὸς τὴν σωτηρίαν , ὡς θεοφιλὴς ἀνὴρ φανείη καὶ λάβοι περὶ θεῶν δόξαν βέβαιον . ἅμα δὲ καθορῶν τὸν οὐρανὸν ἀστέρων περίπλεων καὶ τὴν σελήνην ἀνίσχουσαν εὐφεγγῆ καὶ καθαράν , ἑστώσης δὲ πάντῃ τῆς θαλάσσης ἀκύμονος ὥσπερ τρίβον ἀνασχιζόμενον τῷ δρόμῳ , διανοεῖσθαι πρὸς αὑτὸν ὡς οὐκ ἔστιν εἷς ὁ τῆς Δίκης ὀφθαλμός , ἀλλὰ πᾶσι τούτοις ἐπισκοπεῖ κύκλῳ ὁ θεὸς τὰ πραττόμενα περὶ γῆν τε καὶ θάλατταν . τούτοις δὴ τοῖς λογισμοῖς ἔφη τὸ κάμνον αὐτῷ καὶ βαρυνόμενον ἤδη τοῦ σώματος ἀναφέρεσθαι , καὶ τέλος ἐπεὶ τῆς ἄκρας ἀπαντώσης ἀποτόμου καὶ ὑψηλῆς εὖ πως φυλαξάμενοι καὶ κάμψαντες ἐν χρῷ παρενήχοντο τῆς γῆς ὥσπερ εἰς λιμένα σκάφος ἀσφαλῶς κατάγοντες , παντάπασιν αἰσθέσθαι θεοῦ κυβερνήσει γεγονέναι τὴν κομιδήν . ταῦθʼ , ὁ Γόργος ἔφη τοῦ Ἀρίονος εἰπόντος ἠρόμην αὐτὸν ὅπου τὴν ναῦν οἴεται κατασχήσειν . ὁ δὲ πάντως μὲν εἰς Κόρινθον , πολὺ μέντοι καθυστερεῖν · αὐτὸν γὰρ ἑσπέρας ἐκπεσόντα πεντακοσίων οὐ μεῖον οἴεσθαι σταδίων δρόμον κομισθῆναι , καὶ γαλήνην εὐθὺς κατασχεῖν οὐ μὴν ἀλλʼ ἑαυτὸν ὁ Γόργος ἔφη πυθόμενον τοῦ τε ναυκλήρου τοὔνομα καὶ τοῦ κυβερνήτου καὶ τῆς νεὼς τὸ παράσημον ἐκπέμψαι πλοῖα , καὶ στρατιώτας ἐπὶ τὰς κατάρσεις παραφυλάξοντας · τὸν δʼ Ἀρίονα μετʼ αὐτοῦ κομίζειν ἀποκεκρυμμένον , ὅπως μὴ προαισθόμενοι τὴν σωτηρίαν διαφύγοιεν . ὄντως οὖν ἐοικέναι θείᾳ τύχῃ τὸ πρᾶγμα · παρεῖναι γὰρ αὐτοὺς ἅμα δεῦρο καὶ πυνθάνεσθαι τῆς νεὼς κεκρατημένης ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν συνειλῆφθαι τοὺς ἐμπόρους καὶ ναύτας .
Lemmas: φημί τοίνυν Γόργος ὅτι , ὁ θυσία ἐπί ἡμέρα τρεῖς συντελέω ὑπό αὐτός καί ὁ τελευταῖος παννυχίς εἰμί καί χορεία τις καί παιδιά παρά ὁ αἰγιαλός , ὁ μέν σελήνη καταλάμπω εἰς ὁ θάλασσα , οὐ εἰμί δέ πνεῦμα ἀλλά νηνεμία καί γαλήνη , πρόσωθεν ἀφοράω φρίκη κατέρχομαι παρά ὁ ἄκρα , ἀφρός τις καί ψόφος ἄγω ὁ ῥόθιος περί αὐτός πολύς , ὥστε πᾶς ἐπί ὁ τόπος ἕ προσβάλλω μέλλω κατατρέχω θαυμάζω . πρίν δέ εἰκάζω ὁ προσφέρω ὑπό τάχος , δελφίς ὁράω , ὁ μέν ἀθρόος πέριξ κυκλόω , ὁ δέ ὑφηγέομαι ὁ αἰγιαλός πρός ὁ λεῖος , ἄλλος δέ ἐξόπιθεν , οἷος περιέπω . ἐν μέσος δέ ἀνέχω ὑπέρ ὁ θάλασσα ὄγκος ἀσαφής καί ἄσημος ὀχέω σῶμα , μέχρι ὅς συνάγω εἰς αὐτός καί συνεποκέλλω ἐκτίθημι ἐπί γῆ ἄνθρωπος ἔμπνους καί κινέω , αὐτός δέ πάλιν πρός ὁ ἄκρα ἀναφέρω μάλα ἤ πρότερος ἐξάλλομαι , παίζω ὑπό ἡδονή τις ὡς ἔοικα καί σκιρτάω . ἐγώ δέ ὁ Γόργος φημί πολύς μέν διαταράσσω φεύγω ἀπό ὁ θάλασσα , ὀλίγος δέ μετά ἐγώ θαρσέω προσέρχομαι γνωρίζω Ἀρίων ὁ κιθαρῳδός , αὐτός ὄνομα φθέγγομαι ἑαυτοῦ , καί ὁ στολή καταφανής γίγνομαι · ὁ γάρ ἐναγώνιος τυγχάνω ἀμπέχω κόσμος , ὅς κιθαρῳδός χράω . κομίζω οὖν ἐπί σκηνή αὐτός , ὡς οὐδείς ἔχω κακός ἀλλά ἤ διά τάχος καί ῥοῖζος φαίνω ὁ φορά ἐκλύω καί κάμνω , ἀκούω λόγος ἄπιστος ἅπας πλήν ἐγώ ὁ θεάομαι ὁ τέλος . λέγω γάρ Ἀρίων ὡς πάλαι μέν γιγνώσκω ἐκ ὁ Ἰταλία ἀπαίρω , Περίανδρος δέ γράφω αὐτός πρόθυμος γίγνομαι ὁλκάς Κορίνθιος παραφαίνω εὐθύς ἐπιβαίνω ἀνάσσω , μέτριος δέ πνεῦμα χράω ἡμέρα τρεῖς αἰσθάνομαι ὁ ναύτης ἐπιβουλεύω ἀναιρέω αὐτός , εἶτα καί παρά ὁ κυβερνήτης πυνθάνομαι κρύφα μηνύω ὡς ὁ νύξ οὗτος δράω αὐτός εἰμί δοκέω . ἐρῆμος οὖν εἰμί βοήθεια καί ἀπορέω ὁρμή τις χράω δαιμόνιος ὁ μέν σῶμα κοσμέω καί λαμβάνω ἐντάφιος ἑαυτοῦ ὁ ἐναγώνιος ἔτι ζάω κόσμος , ἐξᾴδω δέ ὁ βίος τελευτάω καί μή γίγνομαι κατά οὗτος ὁ κύκνος ἀγεννής . σκευάζω οὖν καί προλέγω ὅτι προθυμία τις αὐτός ἔχω ὁ νόμος διέρχομαι ὁ Πυθικός ὑπέρ σωτηρία ἑαυτοῦ καί ὁ ναῦς καί ὁ ἐμπλέω , καθίστημι παρά ὁ τοῖχος ἐν πρύμνα καί τις θεός πελάγιος ἀνάκλησις προανακρούω ἀείδω ὁ νόμος . καί ὅσος οὔπω μεσόω αὐτός καταδύω μέν ὁ ἥλιος εἰς ὁ θάλασσα , ἀναφαίνω δέ ὁ Πελοπόννησος . οὐκέτι οὖν ὁ ναύτης ὁ νύξ περιμένω ἀλλά χωρέω ἐπί ὁ φόνος , ὁράω ξίφος γυμνόω καί παρακαλύπτω ἤδη ὁ κυβερνήτης , ἀνατρέχω ῥίπτω ἑαυτοῦ ὡς δυνατός εἰμί μάλα πρόσω ὁ ὁλκάς . πρίν δέ ὅλος καταδύω ὁ σῶμα δελφίς ὑποτρέχω ἀναφέρω , μεστός εἰμί ἀπορία καί ἀγωνία καί ταραχή ὁ πρῶτος · ἐπεί δέ ῥᾳστώνη ὁ ὄχησις εἰμί , καί πολύς ὁράω ἀθροίζω περί αὐτός εὐμενής καί διαδέχομαι ὡς ἀναγκαῖος ἐν μέρος λειτούργημα καί προσήκω πᾶς , ὁ δέ ὁλκάς ἀπολείπω πρόσω ὁ τάχος αἴσθησις παρέχω , μήτε τοσοῦτος φημί δέος πρός θάνατος αὐτός μήτε ἐπιθυμία ὁ ζάω ὅσος φιλοτιμία ἐγγίγνομαι πρός ὁ σωτηρία , ὡς θεοφιλής ἀνήρ φαίνω καί λαμβάνω περί θεός δόξα βέβαιος . ἅμα δέ καθοράω ὁ οὐρανός ἀστήρ περίπλεως καί ὁ σελήνη ἀνίσχω εὐφεγγής καί καθαρός , ἵστημι δέ πάντῃ ὁ θάλασσα ἀκύμων ὥσπερ τρίβος ἀνασχίζω ὁ δρόμος , διανοέω πρός ἑαυτοῦ ὡς οὐ εἰμί εἷς ὁ ὁ Δίκη ὀφθαλμός , ἀλλά πᾶς οὗτος ἐπισκοπέω κύκλος ὁ θεός ὁ πράσσω περί γῆ τε καί θάλασσα . οὗτος δή ὁ λογισμός φημί ὁ κάμνω αὐτός καί βαρύνω ἤδη ὁ σῶμα ἀναφέρω , καί τέλος ἐπεί ὁ ἄκρα ἀπαντάω ἀπότομος καί ὑψηλός εὖ πως φυλάσσω καί κάμπτω ἐν χρώς παρανήχομαι ὁ γῆ ὥσπερ εἰς λιμήν σκάφος ἀσφαλής κατάγω , παντάπασι αἰσθάνομαι θεός κυβέρνησις γίγνομαι ὁ κομιδή . οὗτος , ὁ Γόργος φημί ὁ Ἀρίων λέγω ἔρομαι αὐτός ὅπου ὁ ναῦς οἴομαι κατέχω . ὁ δέ πάντως μέν εἰς Κόρινθος , πολύς μέντοι καθυστερέω · αὐτός γάρ ἑσπέρα ἐκπίπτω πεντακόσιοι οὐ μείων οἴομαι στάδιον δρόμος κομίζω , καί γαλήνη εὐθύς κατέχω οὐ μήν ἀλλά ἑαυτοῦ ὁ Γόργος φημί πυνθάνομαι ὁ τε ναύκληρος ὄνομα καί ὁ κυβερνήτης καί ὁ ναῦς ὁ παράσημος ἐκπέμπω πλοῖον , καί στρατιώτης ἐπί ὁ κάταρσις παραφυλάσσω · ὁ δέ Ἀρίων μετά αὐτός κομίζω ἀποκρύπτω , ὅπως μή προαισθάνομαι ὁ σωτηρία διαφεύγω . ὄντως οὖν ἔοικα θεῖος τύχη ὁ πρᾶγμα · πάρειμι γάρ αὐτός ἅμα δεῦρο καί πυνθάνομαι ὁ ναῦς κρατέω ὑπό ὁ στρατιώτης συλλαμβάνω ὁ ἔμπορος καί ναύτης .