plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 7
εἰπόντος οὖν τοῦ Χίλωνος ὡς Σόλων κατάρχεσθαι τοῦ λόγου δίκαιός ἐστιν , οὐ μόνον ὅτι πάντων προήκει καθʼ ἡλικίαν καὶ τυγχάνει κατακείμενος πρῶτος , ἀλλʼ ὅτι τὴν μεγίστην καὶ τελειοτάτην ἀρχὴν ἄρχει νόμους Ἀθηναίοις θέμενος , ὁ Νειλόξενος ἡσυχῇ πρὸς ἐμὲ πολλὰ γʼ εἶπεν ὦ Διόκλεις πιστεύεται ψευδῶς , καὶ χαίρουσιν οἱ πολλοὶ λόγους ἀνεπιτηδείους περὶ σοφῶν ἀνδρῶν αὐτοί τε πλάττοντες καὶ δεχόμενοι παρʼ ἑτέρων ἑτοίμως , οἷα καὶ πρὸς ἡμᾶς εἰς Αἴγυπτον ἀπηγγέλη περὶ Χίλωνος , ὡς ἄρα διαλύσαιτο τὴν πρὸς Σόλωνα φιλίαν καὶ ξενίαν , ὅτι τοὺς νόμους ὁ Σόλων ἔφη μὴ μετακινητοὺς εἶναι . Καὶ ἐγὼ γελοῖος ἔφην ὁ λόγος · οὕτω γὰρ δεῖ πρῶτον ἀποποιεῖσθαι τὸν Λυκοῦργον αὐτοῖς νόμοις ὅλην μετακινήσαντα τὴν Λακεδαιμονίων πολιτείαν Μικρὸν οὖν ἐπισχὼν ὁ Σόλων ἐμοὶ μὲν ἔφη δοκεῖ μάλιστʼ ἂν ἔνδοξος γενέσθαι καὶ βασιλεὺς καὶ τύραννος , εἰ δημοκρατίαν ἐκ μοναρχίας κατασκευάσειε τοῖς πολίταις . Δεύτερος δʼ ὁ Βίας εἶπεν εἰ , ἀτρόποις χρῷτο τοῖς νόμοις τῆς πατρίδος . ἐπὶ τούτῳ δʼ ὁ Θαλῆς ἔφησεν εὐδαιμονίαν ἄρχοντος νομίζειν , εἰ τελευτήσειε γηράσας κατὰ φύσιν . τέταρτος Ἀνάχαρσις εἰ μὴ μόνος εἴη φρόνιμος Πέμπτος δὲ Κλεόβουλος εἰ μηδενὶ πιστεύοι τῶν συνόντων ἕκτος δʼ ὁ Πιττακὸς εἰ τοὺς ὑπηκόους ὁ ἄρχων παρασκευάσειε φοβεῖσθαι μὴ αὐτὸν ἀλλʼ ὑπὲρ αὐτοῦ . Μετὰ τοῦτον ὁ Χίλων ἔφη τὸν ἄρχοντα χρῆναι μηδὲν φρονεῖν θνητόν , ἀλλὰ πάντʼ ἀθάνατα . ῥηθέντων δὲ τούτων ἠξιοῦμεν ἡμεῖς καὶ αὐτὸν εἰπεῖν τι τὸν Περίανδρον . ὁ δʼ οὐ μάλα φαιδρὸς ἀλλὰ συστήσας τὸ πρόσωπον ἐγὼ τοίνυν ἔφη προσαποφαίνομαι τὰς εἰρημένας γνώμας ἁπάσας σχεδὸν ἀφιστάναι τοῦ ἄρχειν τὸν νοῦν ἔχοντα Καὶ ὁ Αἴσωπος οἷον ἐλεγκτικῶς ἔδει τοίνυν ἔφη τοῦτο καθʼ ἑαυτοὺς περαίνειν καὶ μή , συμβούλους φάσκοντας εἶναι καὶ φίλους , κατηγόρους γίγνεσθαι τῶν ἀρχόντων ἁψάμενος οὖν αὐτοῦ τῆς κεφαλῆς ὁ Σόλων καὶ διαμειδιάσας εἶπεν οὐκ ἂν δοκεῖ σοι μετριώτερον ἄρχοντα ποιεῖν καὶ τύραννον ἐπιεικέστερον ὁ πείθων ὡς ἄμεινον εἴη τὸ μὴ ἄρχειν ἢ τὸ ἄρχειν ; τίς δʼ ἂν ἔφη σοὶ τοῦτο πεισθείη μᾶλλον ἢ τῷ θεῷ φράσαντι κατὰ τὸν πρὸς σὲ χρησμὸν εὔδαιμον πτολίεθρον ἑνὸς κήρυκος ἀκοῦον ; Καὶ ὁ Σόλων ἀλλὰ μήν ἔφη καὶ νῦν ἑνὸς Ἀθηναῖοι κήρυκος ἀκροῶνται καὶ ἄρχοντος τοῦ νόμου , δημοκρατίαν ἔχοντες . σὺ δὲ δεινὸς εἶ κοράκων ἐπαΐειν καὶ κολοιῶν , τῆς δὲ θεοῦ φωνῆς οὐκ ἀκριβῶς ἐξακούεις , ἀλλὰ πόλιν μὲν οἴει κατὰ τὸν θεὸν ἄριστα πράττειν τὴν ἑνὸς ἀκούουσαν , συμποσίου δʼ ἀρετὴν νομίζεις τὸ πάντας διαλέγεσθαι καὶ περὶ πάντων σὺ γάρ ἔφη ὁ Αἴσωπος οὔπω γέγραφας ὅτι ὅμοιον οἰκέτας μὴ μεθύειν , ὡς ἔγραψας Ἀθήνησιν οἰκέτας μὴ ἐρᾶν μηδὲ ξηραλοιφεῖν . γελάσαντος οὖν τοῦ Σόλωνος Κλεόδωρος ὁ ἰατρὸς ἀλλʼ ὅμοιον ἔφη τῷ ξηραλοιφεῖν τὸ λαλεῖν ἐν οἴνῳ βρεχόμενον · ἥδιστον γάρ ἐστι . Καὶ ὁ Χίλων ὑπολαβὼν ἔφη διὰ τοῦτό τοι μᾶλλον ἀφεκτέον αὐτοῦ Πάλιν δʼ ὁ Αἴσωπος καὶ μήν ἔφη Θαλῆς ἔδοξεν εἰπεῖν ὅτι τάχιστα γηράσει
Lemmas: λέγω οὖν ὁ Χίλων ὡς Σόλων κατάρχω ὁ λόγος δίκαιος εἰμί , οὐ μόνος ὅτι πᾶς προήκω κατά ἡλικία καί τυγχάνω κατάκειμαι πρῶτος , ἀλλά ὅτι ὁ μέγας καί τέλειος ἀρχή ἄρχω νόμος Ἀθηναῖος τίθημι , ὁ Νειλόξενος ἡσυχῇ πρός ἐγώ πολύς γε λέγω ὦ Διοκλῆς πιστεύω ψευδής , καί χαίρω ὁ πολύς λόγος ἀνεπιτήδειος περί σοφός ἀνήρ αὐτός τε πλάσσω καί δέχομαι παρά ἕτερος ἑτοῖμος , οἷος καί πρός ἐγώ εἰς Αἴγυπτος ἀπαγγέλλω περί Χίλων , ὡς ἄρα διαλύω ὁ πρός Σόλων φιλία καί ξενία , ὅτι ὁ νόμος ὁ Σόλων φημί μή μετακινητός εἰμί . καί ἐγώ γέλοιος φημί ὁ λόγος · οὕτως γάρ δέω πρῶτος ἀποποιέω ὁ Λυκοῦργος αὐτός νόμος ὅλος μετακινέω ὁ Λακεδαιμόνιος πολιτεία μικρός οὖν ἐπέχω ὁ Σόλων ἐγώ μέν φημί δοκέω μάλα ἄν ἔνδοξος γίγνομαι καί βασιλεύς καί τύραννος , εἰ δημοκρατία ἐκ μοναρχία κατασκευάζω ὁ πολίτης . δεύτερος δέ ὁ Βίας λέγω εἰ , ἄτροπος χράω ὁ νόμος ὁ πατρίς . ἐπί οὗτος δέ ὁ Θαλῆς φημί εὐδαιμονία ἄρχω νομίζω , εἰ τελευτάω γηράσκω κατά φύσις . τέταρτος Ἀνάχαρσις εἰ μή μόνος εἰμί φρόνιμος πέμπτος δέ Κλεόβουλος εἰ μηδείς πιστεύω ὁ σύνειμι ἕκτος δέ ὁ Πιττακός εἰ ὁ ὑπήκοος ὁ ἄρχων παρασκευάζω φοβέω μή αὐτός ἀλλά ὑπέρ αὐτός . μετά οὗτος ὁ Χίλων φημί ὁ ἄρχω χρή μηδείς φρονέω θνητός , ἀλλά πᾶς ἀθάνατος . λέγω δέ οὗτος ἀξιόω ἐγώ καί αὐτός λέγω τις ὁ Περίανδρος . ὁ δέ οὐ μάλα φαιδρός ἀλλά συνίστημι ὁ πρόσωπον ἐγώ τοίνυν φημί προσαποφαίνω ὁ λέγω γνώμη ἅπας σχεδόν ἀφίστημι ὁ ἄρχω ὁ νόος ἔχω καί ὁ Αἴσωπος οἷος ἐλεγκτικός δέω τοίνυν φημί οὗτος κατά ἑαυτοῦ περαίνω καί μή , σύμβουλος φάσκω εἰμί καί φίλος , κατήγορος γίγνομαι ὁ ἄρχων ἅπτω οὖν αὐτός ὁ κεφαλή ὁ Σόλων καί διαμειδιάω λέγω οὐ ἄν δοκέω σύ μέτριος ἄρχω ποιέω καί τύραννος ἐπιεικής ὁ πείθω ὡς ἀγαθός εἰμί ὁ μή ἄρχω ἤ ὁ ἄρχω ; τίς δέ ἄν φημί σύ οὗτος πείθω μάλα ἤ ὁ θεός φράζω κατά ὁ πρός σύ χρησμός εὐδαίμων πτολίεθρον εἷς κῆρυξ ἀκούω ; καί ὁ Σόλων ἀλλά μήν φημί καί νῦν εἷς Ἀθηναῖος κῆρυξ ἀκροάομαι καί ἄρχω ὁ νόμος , δημοκρατία ἔχω . σύ δέ δεινός εἰμί κόραξ ἐπαΐω καί κολοιός , ὁ δέ θεός φωνή οὐ ἀκριβής ἐξακούω , ἀλλά πόλις μέν οἴομαι κατά ὁ θεός ἀγαθός πράσσω ὁ εἷς ἀκούω , συμπόσιον δέ ἀρετή νομίζω ὁ πᾶς διαλέγω καί περί πᾶς σύ γάρ φημί ὁ Αἴσωπος οὔπω γράφω ὅτι ὅμοιος οἰκέτης μή μεθύω , ὡς γράφω Ἀθήνησι οἰκέτης μή ἐράω μηδέ ξηραλοιφέω . γελάω οὖν ὁ Σόλων Κλεόδωρος ὁ ἰατρός ἀλλά ὅμοιος φημί ὁ ξηραλοιφέω ὁ λαλέω ἐν οἶνος βρέχω · ἡδύς γάρ εἰμί . καί ὁ Χίλων ὑπολαμβάνω φημί διά οὗτος τοι μάλα ἀπέχω αὐτός πάλιν δέ ὁ Αἴσωπος καί μήν φημί Θαλῆς δοκέω λέγω ὅτι ταχύς γηράσκω