plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 20
ἔφη τοίνυν ὁ Πιττακὸς ἔνδοξον εἶναι καὶ μνημονευόμενον ὑπὸ πολλῶν τὸν λόγον . χρησμοῦ γὰρ γενομένου τοῖς οἰκίζουσι Λέσβον , ὅταν ἕρματι πλέοντες προστύχωσιν ὃ καλεῖται Μεσόγειον , τότʼ ἐνταῦθα Ποσειδῶνι μὲν ταῦρον Ἀμφιτρίτῃ δὲ καὶ Νηρηίσι ζῶσαν καθεῖναι παρθένον · ὄντων οὖν ἀρχηγετῶν ἑπτὰ καὶ βασιλέων , ὀγδόου δὲ τοῦ Ἐχελάου πυθοχρήστου τῆς ἀποικίας ἡγεμόνος , οὗτος μὲν ἠίθεος ἦν ἔτι , τῶν δʼ ἑπτὰ κληρουμένων , ὅσοις ἄγαμοι παῖδες ἦσαν , καταλαμβάνει θυγατέρα Σμινθέως ὁ κλῆρος . ἣν ἐσθῆτι καὶ χρυσῷ κοσμήσαντες ὡς ἐγένοντο κατὰ τὸν τόπον , ἔμελλον εὐξάμενοι καθήσειν . ἔτυχε δέ τις ἐρῶν αὐτῆς τῶν συμπλεόντων , οὐκ ἀγεννὴς ὡς ἔοικε νεανίας , οὗ καὶ τοὔνομα διαμνημονεύουσιν Ἔναλον . οὗτος ἀμήχανόν τινα τοῦ βοηθεῖν τῇ παρθένῳ προθυμίαν ἐν τῷ τότε πάθει λαβὼν παρὰ τὸν καιρὸν ὥρμησε καὶ περιπλακεὶς ὁμοῦ συγκαθῆκεν ἑαυτὸν εἰς τὴν θάλατταν . εὐθὺς μὲν οὖν φήμη τις οὐκ ἔχουσα τὸ βέβαιον , ἄλλως δὲ πείθουσα πολλοὺς ἐν τῷ στρατοπέδῳ διηνέχθη περὶ σωτηρίας αὐτῶν καὶ κομιδῆς . ὑστέρῳ δὲ χρόνῳ τὸν Ἔναλόν φασιν ἐν Λέσβῳ φανῆναι καὶ λέγειν ὡς ὑπὸ δελφίνων φορητοὶ διὰ θαλάττης ἐκπέσοιεν ἀβλαβῶς εἰς τὴν ἤπειρον , ἔτι δʼ ἄλλα θειότερα τούτων ἐκπλήττοντα καὶ κηλοῦντα τοὺς πολλοὺς διηγεῖσθαι , πάντων δὲ πίστιν ἔργῳ παρασχεῖν . κύματος γὰρ ἠλιβάτου περὶ τὴν νῆσον αἰρομένου καὶ τῶν ἀνθρώπων δεδιότων ἀπαντῆσαι , μόνον θαλάττῃ ἕπεσθαι πολύποδας αὐτῷ πρὸς τὸ ἱερὸν τοῦ Ποσειδῶνος . ὧν τοῦ μεγίστου λίθον κομίζοντος λαβεῖν τὸν Ἔναλον καὶ ἀναθεῖναι , καὶ τοῦτον Ἔναλον καλοῦμεν . καθόλου δʼ εἰπεῖν , εἴ τις εἰδείη διαφορὰν ἀδυνάτου καὶ ἀσυνήθους καὶ παραλόγου καὶ παραδόξου , μάλιστʼ ἄν , ὦ Χίλων , καὶ μήτε πιστεύων ὡς ἔτυχε μήτʼ ἀπιστῶν τὸ μηδὲν ἄγαν ὡς σὺ προσέταξας διαφυλάττων .
Lemmas: φημί τοίνυν ὁ Πιττακός ἔνδοξος εἰμί καί μνημονεύω ὑπό πολύς ὁ λόγος . χρησμός γάρ γίγνομαι ὁ οἰκίζω Λέσβος , ὅταν ἕρμα πλέω προστυγχάνω ὅς καλέω Μεσόγειον , τότε ἐνταῦθα Ποσειδῶν μέν ταῦρος Ἀμφιτρίτη δέ καί Νηρηΐς ζάω καθίημι παρθένος · εἰμί οὖν ἀρχηγέτης ἑπτά καί βασιλεύς , ὄγδοος δέ ὁ Ἐχέλαος Πυθόχρηστος ὁ ἀποικία ἡγεμών , οὗτος μέν ἠίθεος εἰμί ἔτι , ὁ δέ ἑπτά κληρόω , ὅσος ἄγαμος παῖς εἰμί , καταλαμβάνω θυγάτηρ Σμινθεύς ὁ κλῆρος . ὅς ἐσθής καί χρυσός κοσμέω ὡς γίγνομαι κατά ὁ τόπος , μέλλω εὔχομαι καθίημι . τυγχάνω δέ τις ἐράω αὐτός ὁ συμπλέω , οὐ ἀγεννής ὡς ἔοικα νεανίας , ὅς καί ὄνομα διαμνημονεύω Ἔναλος . οὗτος ἀμήχανος τις ὁ βοηθέω ὁ παρθένος προθυμία ἐν ὁ τότε πάθος λαμβάνω παρά ὁ καιρός ὁρμάω καί περιπλέκω ὁμοῦ συγκαθίημι ἑαυτοῦ εἰς ὁ θάλασσα . εὐθύς μέν οὖν φήμη τις οὐ ἔχω ὁ βέβαιος , ἄλλος δέ πείθω πολύς ἐν ὁ στρατόπεδον διαφέρω περί σωτηρία αὐτός καί κομιδή . ὕστερος δέ χρόνος ὁ Ἔναλος φημί ἐν Λέσβος φαίνω καί λέγω ὡς ὑπό δελφίς φορητός διά θάλασσα ἐκπίπτω ἀβλαβής εἰς ὁ ἤπειρος , ἔτι δέ ἄλλος θεῖος οὗτος ἐκπλήσσω καί κηλέω ὁ πολύς διηγέομαι , πᾶς δέ πίστις ἔργον παρέχω . κῦμα γάρ ἠλίβατος περί ὁ νῆσος ἀείρω καί ὁ ἄνθρωπος δείδω ἀπαντάω , μόνος θάλασσα ἕπομαι πολύπους αὐτός πρός ὁ ἱερός ὁ Ποσειδῶν . ὅς ὁ μέγας λίθος κομίζω λαμβάνω ὁ Ἔναλος καί ἀνατίθημι , καί οὗτος Ἔναλος καλέω . καθόλου δέ λέγω , εἰ τις οἶδα διαφορά ἀδύνατος καί ἀσυνήθης καί παράλογος καί παράδοξος , μάλα ἄν , ὦ Χίλων , καί μήτε πιστεύω ὡς τυγχάνω μήτε ἀπιστέω ὁ μηδείς ἄγαν ὡς σύ προστάσσω διαφυλάσσω .