plutarchus.septem-sapientium-convivium-146b-164d 21
μετὰ δὲ τοῦτον ὁ Ἀνάχαρσις εἶπεν ὅτι τοῦ Θαλέω καλῶς ὑπολαμβάνοντος ἐν πᾶσιν εἶναι τοῖς κυριωτάτοις μέρεσι τοῦ κόσμου καὶ μεγίστοις ψυχήν , οὐκ ἄξιόν ἐστι θαυμάζειν εἰ τὰ κάλλιστα περαίνεται θεοῦ γνώμῃ . ψυχῆς γὰρ ὄργανον τὸ σῶμα , θεοῦ δʼ ἡ ψυχή · καὶ καθάπερ σῶμα πολλὰς μὲν ἐξ αὑτοῦ κινήσεις ἔχει , τὰς δὲ πλείστας καὶ καλλίστας ὑπὸ ψυχῆς , οὕτως αὖ πάλιν ἡ ψυχὴ τὰ μὲν ὑφʼ ἑαυτῆς κινουμένη πράττει , τὰ δὲ τῷ θεῷ παρέχει χρωμένῳ κατευθύνειν καὶ τρέπειν αὐτὴν ᾗ βούλοιτο , πάντων ὀργάνων εὐτρεπέστατον οὖσα . δεινὸν γάρ εἶπεν εἰ πῦρ μὲν ὄργανόν ἐστι θεοῦ καὶ πνεῦμα καὶ ὕδωρ καὶ νέφη καὶ ὄμβροι , διʼ ὧν πολλὰ μὲν σῴζει τε καὶ τρέφει , πολλὰ δʼ ἀπόλλυσι καὶ ἀναιρεῖ , ζῴοις δὲ χρῆται πρὸς οὐδὲν ἁπλῶς οὐδέπω τῶν ὑπʼ αὐτοῦ γιγνομένων . ἀλλὰ μᾶλλον εἰκὸς ἐξηρτημένα τῆς τοῦ θεοῦ δυνάμεως ὑπουργεῖν , καὶ συμπαθεῖν ταῖς τοῦ θεοῦ κινήσεσιν ἢ Σκύθαις τόξα λύραι δʼ Ἕλλησι καὶ αὐλοὶ συμπαθοῦσιν . ἐπὶ δὲ τούτοις ὁ ποιητὴς Χερσίας ἄλλων τε σωθέντων ἀνελπίστως ἐμέμνητο καὶ Κυψέλου τοῦ Περιάνδρου πατρός , ὃν οἱ πεμφθέντες ἀνελεῖν νεογνὸν ὄντα προσμειδιάσαντʼ αὐτοῖς ἀπετράποντο · καὶ πάλιν μετανοήσαντες ἐζήτουν καὶ οὐχ εὗρον , εἰς κυψέλην ὑπὸ τῆς μητρὸς ἀποτεθέντα . διὸ καὶ τὸν οἶκον ἐν Δελφοῖς κατεσκεύασεν ὁ Κύψελος , ὥσπερ θεοῦ τότε τὸν κλαυθμυρισμὸν ἐπισχόντος , ὅπως διαλάθοι τοὺς ζητοῦντας . καὶ ὁ Πιττακὸς προσαγορεύσας τὸν Περίανδρον εὖ γʼ ἔφη Περίανδρε Χερσίας ἐποίησε μνησθεὶς τοῦ οἴκου · πολλάκις γὰρ ἐβουλόμην ἐρέσθαι σε τῶν βατράχων τὴν αἰτίαν ἐκείνων , τί βούλονται περὶ τὸν πυθμένα τοῦ φοίνικος ἐντετορευμένοι τοσοῦτοι , καί τίνα πρὸς τὸν θεὸν ἢ τὸν ἀναθέντα λόγον ἔχουσι . τοῦ δὲ Περιάνδρου τὸν Χερσίαν ἐρωτᾶν κελεύσαντος , εἰδέναι γὰρ ἐκεῖνον καὶ παρεῖναι τῷ Κυψέλῳ καθιεροῦντι τὸν οἶκον , ὁ Χερσίας μειδιάσας ἀλλʼ οὐκ ἄν ἔφη φράσαιμι πρότερον ἢ πυθέσθαι παρὰ τούτων ὅ τι βούλεται τὸ μηδὲν ἄγαν αὐτοῖς καὶ τὸ γνῶθι σαυτόν , καὶ τοῦτο δὴ τὸ πολλοὺς μὲν ἀγάμους πολλοὺς δʼ ἀπίστους ἐνίους δὲ καὶ ἀφώνους πεποιηκὸς ἐγγύα πάρα δʼ ἄτα . τί δʼ εἶπεν ὁ Πιττακὸς ἡμῶν δέῃ ταῦτα φραζόντων ; πάλαι γὰρ Αἰσώπου λόγον εἰς ἕκαστον ὡς ἔοικε τούτων συντεθεικότος ἐπαινεῖς . Καὶ ὁ Αἴσωπος ὅταν γε παίζῃ πρὸς ἐμὲ Χερσίας εἶπε · σπουδάζων δὲ τούτων Ὅμηρον εὑρετὴν ἀποδείκνυσι καί φησι τὸν μὲν Ἕκτορα γιγνώσκειν ἑαυτόν , τοῖς γὰρ ἄλλοις ἐπιτιθέμενος Αἴαντος ἀλέεινε μάχην Τελαμωνιάδαο τὸν δʼ Ὀδυσσέα τοῦ μηδὲν ἄγαν ἐπαινέτην τῷ Διομήδει παρακελεύεσθαι Τυδεΐδη , μήτʼ ἄρʼ με μάλʼ αἴνεε μήτε τι νείκει τὴν δʼ ἐγγύην οἱ μὲν ἄλλοι λοιδορεῖν αὐτὸν ὡς πρᾶγμα δείλαιον καὶ μάταιον οἴονται λέγοντα δειλαί τοι δειλῶν γε καὶ ἐγγύαι ἐγγυάασθαι , Χερσίας δʼ οὑτοσί φησι τὴν Ἄτην ὑπὸ τοῦ Διὸς ῥιφῆναι τῇ ἐγγύῃ παραγιγνομένην ἣν ἐγγυησάμενος ὁ Ζεὺς ἐσφάλη περὶ τῆς τοῦ Ἡρακλέους γενέσεως . ὑπολαβὼν δʼ ὁ Σόλων οὐκοῦν ἔφη καὶ τῷ σοφωτάτῳ πιστευτέον Ὁμήρῳ νὺξ δʼ ἤδη τελέθει · ἀγαθὸν καὶ νυκτὶ πιθέσθαι . σπείσαντες οὖν Μούσαις καὶ Ποσειδῶνι καὶ Ἀμφιτρίτῃ διαλύωμεν εἰ δοκεῖ τὸ συμπόσιον . τοῦτʼ ἔσχεν , ὦ Νίκαρχε , πέρας ἡ τότε συνουσία .
Lemmas: μετά δέ οὗτος ὁ Ἀνάχαρσις λέγω ὅτι ὁ Θαλῆς καλός ὑπολαμβάνω ἐν πᾶς εἰμί ὁ κύριος μέρος ὁ κόσμος καί μέγας ψυχή , οὐ ἄξιος εἰμί θαυμάζω εἰ ὁ καλός περαίνω θεός γνώμη . ψυχή γάρ ὄργανον ὁ σῶμα , θεός δέ ὁ ψυχή · καί καθά σῶμα πολύς μέν ἐκ ἑαυτοῦ κίνησις ἔχω , ὁ δέ πολύς καί καλός ὑπό ψυχή , οὕτως αὖ πάλιν ὁ ψυχή ὁ μέν ὑπό ἑαυτοῦ κινέω πράσσω , ὁ δέ ὁ θεός παρέχω χράω κατευθύνω καί τρέπω αὐτός ᾗ βούλομαι , πᾶς ὄργανον εὐτρεπής εἰμί . δεινός γάρ λέγω εἰ πῦρ μέν ὄργανον εἰμί θεός καί πνεῦμα καί ὕδωρ καί νέφος καί ὄμβρος , διά ὅς πολύς μέν σῴζω τε καί τρέφω , πολύς δέ ἀπόλλυμι καί ἀναιρέω , ζῷον δέ χράω πρός οὐδείς ἁπλῶς οὐδέπω ὁ ὑπό αὐτός γίγνομαι . ἀλλά μάλα ἔοικα ἐξαρτάω ὁ ὁ θεός δύναμις ὑπουργέω , καί συμπαθέω ὁ ὁ θεός κίνησις ἤ Σκύθης τόξον λύρα δέ Ἕλλην καί αὐλός συμπαθέω . ἐπί δέ οὗτος ὁ ποιητής Χερσίας ἄλλος τε σῴζω ἀνέλπιστος μιμνῄσκω καί Κύψελος ὁ Περίανδρος πατήρ , ὅς ὁ πέμπω ἀναιρέω νεογνός εἰμί προσμειδιάω αὐτός ἀποτρέπω · καί πάλιν μετανοέω ζητέω καί οὐ εὑρίσκω , εἰς κυψέλη ὑπό ὁ μήτηρ ἀποτίθημι . διό καί ὁ οἶκος ἐν Δελφοί κατασκευάζω ὁ Κύψελος , ὥσπερ θεός τότε ὁ κλαυθμυρισμός ἐπέχω , ὅπως διαλανθάνω ὁ ζητέω . καί ὁ Πιττακός προσαγορεύω ὁ Περίανδρος εὖ γε φημί Περίανδρος Χερσίας ποιέω μιμνῄσκω ὁ οἶκος · πολλάκις γάρ βούλομαι ἔρομαι σύ ὁ βάτραχος ὁ αἰτία ἐκεῖνος , τίς βούλομαι περί ὁ πυθμήν ὁ φοῖνιξ ἐντορεύω τοσοῦτος , καί τίς πρός ὁ θεός ἤ ὁ ἀνατίθημι λόγος ἔχω . ὁ δέ Περίανδρος ὁ Χερσίας ἐρωτάω κελεύω , οἶδα γάρ ἐκεῖνος καί πάρειμι ὁ Κύψελος καθιερόω ὁ οἶκος , ὁ Χερσίας μειδιάω ἀλλά οὐ ἄν φημί φράζω πρότερος ἤ πυνθάνομαι παρά οὗτος ὅς τις βούλομαι ὁ μηδείς ἄγαν αὐτός καί ὁ γιγνώσκω σεαυτοῦ , καί οὗτος δή ὁ πολύς μέν ἄγαμος πολύς δέ ἄπιστος ἔνιοι δέ καί ἄφωνος ποιέω ἐγγύη πάρειμι δέ ἄτη . τίς δέ λέγω ὁ Πιττακός ἐγώ δέω οὗτος φράζω ; πάλαι γάρ Αἴσωπος λόγος εἰς ἕκαστος ὡς ἔοικα οὗτος συντίθημι ἐπαινέω . καί ὁ Αἴσωπος ὅταν γε παίζω πρός ἐγώ Χερσίας λέγω · σπουδάζω δέ οὗτος Ὅμηρος εὑρετής ἀποδείκνυμι καί φημί ὁ μέν Ἕκτωρ γιγνώσκω ἑαυτοῦ , ὁ γάρ ἄλλος ἐπιτίθημι Αἴας ἀλεείνω μάχη Τελαμωνιάδης ὁ δέ Ὀδυσσεύς ὁ μηδείς ἄγαν ἐπαινέτης ὁ Διομήδης παρακελεύομαι Τυδεΐδης , μήτε ἄρα ἐγώ μάλα αἰνέω μήτε τις νεικέω ὁ δέ ἐγγύη ὁ μέν ἄλλος λοιδορέω αὐτός ὡς πρᾶγμα δείλαιος καί μάταιος οἴομαι λέγω δειλός τοι δειλός γε καί ἐγγύη ἐγγυάω , Χερσίας δέ οὗτος φημί ὁ Ἄτη ὑπό ὁ Ζεύς ῥίπτω ὁ ἐγγύη παραγίγνομαι ὅς ἐνεγγυάω ὁ Ζεύς σφάλλω περί ὁ ὁ Ἡρακλῆς γένεσις . ὑπολαμβάνω δέ ὁ Σόλων οὐκοῦν φημί καί ὁ σοφός πιστευτέος Ὅμηρος νύξ δέ ἤδη τελέθω · ἀγαθός καί νύξ πείθω . σπένδω οὖν Μοῦσα καί Ποσειδῶν καί Ἀμφιτρίτη διαλύω εἰ δοκέω ὁ συμπόσιον . οὗτος ἔχω , ὦ Νίκαρχος , πέρας ὁ τότε συνουσία .