ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.quomodo-quis-suos-in-virtute-sentiat-profectus-75a-86a 2
ἀλλʼ ὀρθῶς μὲν εἴρηται τὸ πρὸς στάθμῃ πέτρον τίθεσθαι , μή τι πρὸς πέτρῳ στάθμην οἱ δὲ μὴ τιθέμενοι τὰ δόγματα πρὸς τοῖς πράγμασιν ἀλλὰ τὰ πράγματα πρὸς τὰς ἑαυτῶν ὑποθέσεις ὁμολογεῖν μὴ πεφυκότα καταβιαζόμενοι πολλῶν ἀποριῶν ἐμπεπλήκασι τὴν φιλοσοφίαν , μεγίστης δὲ τῆς εἰς μίαν ὁμοῦ κακίαν πάντας ἀνθρώπους πλὴν ἑνὸς τοῦ τελείου τιθεμένης , ὑφʼ ἧς αἴνιγμα γέγονεν ἡ λεγομένη προκοπή , μικρὸν ἀπολείπουσα ἀφροσύνης ἐσχάτης , τοὺς δὲ μὴ πάντων ἅμα παθῶν καὶ νοσημάτων ἀφειμένους ὑπʼ αὐτῆς ἔτι τοῖς μηδενὸς ἀπηλλαγμένοις τῶν κακίστων ὁμοίως παρέχουσα κακοδαιμονοῦντας . οὗτοι μὲν οὖν ἑαυτοὺς ἐλέγχουσιν , ἐν μὲν ταῖς σχολαῖς ἴσην ἀδικίαν τὴν Ἀριστείδου τῇ Φαλάριδος τιθέμενοι , καὶ δειλίαν τὴν Βρασίδου τῇ Δόλωνος , καὶ νὴ Δία τῆς Μελήτου μηδʼ ὁτιοῦν τὴν Πλάτωνος ἀγνωμοσύνην διαφέρουσαν , ἐν δὲ τῷ βίῳ καὶ τοῖς πράγμασιν ἐκείνους μὲν ἐκτρεπόμενοι καὶ φεύγοντες ὡς ἀμειλίκτους , τούτοις δʼ ὡς ἀξίοις πολλοῦ τὰ μέγιστα καὶ χρώμενοι καὶ πιστεύοντες .
Lemmas: ἀλλά ὀρθός μέν λέγω ὁ πρός στάθμη πέτρος τίθημι , μή τις πρός πέτρος στάθμη ὁ δέ μή τίθημι ὁ δόγμα πρός ὁ πρᾶγμα ἀλλά ὁ πρᾶγμα πρός ὁ ἑαυτοῦ ὑπόθεσις ὁμολογέω μή φύω καταβιάζω πολύς ἀπορία ἐμπίμπλημι ὁ φιλοσοφία , μέγας δέ ὁ εἰς εἷς ὁμοῦ κακία πᾶς ἄνθρωπος πλήν εἷς ὁ τέλειος τίθημι , ὑπό ὅς αἴνιγμα γίγνομαι ὁ λέγω προκοπή , μικρός ἀπολείπω ἀφροσύνη ἔσχατος , ὁ δέ μή πᾶς ἅμα πάθος καί νόσημα ἀφίημι ὑπό αὐτός ἔτι ὁ μηδείς ἀπαλλάσσω ὁ κακός ὅμοιος παρέχω κακοδαιμονέω . οὗτος μέν οὖν ἑαυτοῦ ἐλέγχω , ἐν μέν ὁ σχολή ἴσος ἀδικία ὁ Ἀριστείδης ὁ Φάλαρις τίθημι , καί δειλία ὁ Βρασίδας ὁ Δόλων , καί νή Ζεύς ὁ Μέλητος μηδέ ὁστισοῦν ὁ Πλάτων ἀγνωμοσύνη διαφέρω , ἐν δέ ὁ βίος καί ὁ πρᾶγμα ἐκεῖνος μέν ἐκτρέπω καί φεύγω ὡς ἀμείλικτος , οὗτος δέ ὡς ἄξιος πολύς ὁ μέγας καί χράω καί πιστεύω .
plutarchus.quomodo-quis-suos-in-virtute-sentiat-profectus-75a-86a 9
ὅθεν ἐπισκοπεῖν ἀναγκαῖον εἰ χρώμεθα τῷ λόγῳ πρὸς ἑαυτοὺς μὲν χρηστικῶς , πρὸς ἑτέρους δὲ μὴ δόξης εἰκαίας ἕνεκα μηδʼ ἐκ φιλοτιμίας , ἀλλὰ μᾶλλον ἀκοῦσαί τι καὶ διδάξαι βουλόμενοι , μάλιστα δʼ εἰ τὸ φιλόνεικον καὶ δύσερι περὶ τὰς ζητήσεις ὑφεῖται καὶ πεπαύμεθα τοὺς λόγους ὥσπερ ἱμάντας ἢ σφαίρας ἐπιδούμενοι πρὸς ἀλλήλους καὶ τῷ πατάξαι καὶ καταβαλεῖν μᾶλλον ἢ τῷ μαθεῖν τι καὶ διδάξαι χαίροντες · ἡ γὰρ ἐν τούτοις ἐπιείκεια καὶ πραότης καὶ τὸ μὴ μετʼ ἀγῶνος συνίστασθαι μηδὲ διαλύεσθαι μετʼ ὀργῆς τὰς κοινολογίας μηδʼ οἷον ἐφυβρίζειν ἐλέγξαντας ἢ χαλεπαίνειν ἐλεγχθέντας ἱκανῶς προκόπτοντός ἐστιν . ἐδήλωσε δʼ Ἀρίστιππος ἔν τινι λόγῳ κατασοφισθεὶς ὑπʼ ἀνθρώπου τόλμαν μὲν ἔχοντος , ἄλλως δʼ ἀνοήτου καὶ μανικοῦ . χαίροντα γὰρ ὁρῶν αὐτὸν καὶ τετυφωμένον ἐγὼ μὲν οὖν εἶπεν ὁ ἐλεγχθεὶς ἄπειμι σοῦ τοῦ ἐλέγξαντος ἥδιον καθευδήσων ἔστι · δὲ καὶ λέγοντας ἑαυτῶν λαμβάνειν διάπειραν εἰ μήτε πολλῶν παρὰ προσδοκίαν συνελθόντων ὑπὸ δειλίας ἀναδυόμεθα , μήτʼ ἐν ὀλίγοις ἀθυμοῦμεν ἀγωνιζόμενοι , μήτε πρὸς δῆμον ἢ πρὸς ἀρχὴν εἰπεῖν δεῆσαν ἐνδείᾳ τῆς περὶ τὴν λέξιν παρασκευῆς προϊέμεθα τὸν καιρόν , οἷα περὶ Δημοσθένους λέγουσι καὶ Ἀλκιβιάδου . καὶ γὰρ οὗτος νοῆσαι μὲν πράγματα δεινότατος ὢν περὶ δὲ τὴν λέξιν ἀθαρσέστερος ἑαυτὸν διέκρουεν . ἐν τοῖς πράγμασι , καὶ πολλάκις ἐν αὐτῷ τῷ λέγειν ζητῶν καὶ διώκων ὄνομα καὶ ῥῆμα διαφεῦγον ἐξέπιπτεν Ὅμηρος δὲ τὸν πρῶτον οὐ διηνέχθη τῶν στίχων ἐξενεγκὼν ἄμετρον τοσοῦτο περιῆν αὐτῷ φρονήματος εἰς τὰ λοιπὰ διὰ τὴν δύναμιν . οὐκοῦν μᾶλλον εἰκός ἐστιν , οἷς πρὸς ἀρετὴν καὶ τὸ καλὸν ἡ ἅμιλλα , τῷ καιρῷ καὶ τοῖς πράγμασι χρῆσθαι τῶν ἐπὶ ταῖς λέξεσι θορύβων καὶ κρότων ἐλάχιστα φροντίζοντας ,
Lemmas: ὅθεν ἐπισκοπέω ἀναγκαῖος εἰ χράω ὁ λόγος πρός ἑαυτοῦ μέν χρηστικός , πρός ἕτερος δέ μή δόξα εἰκαῖος ἕνεκα μηδέ ἐκ φιλοτιμία , ἀλλά μάλα ἀκούω τις καί διδάσκω βούλομαι , μάλα δέ εἰ ὁ φιλόνικος καί δύσερις περί ὁ ζήτησις ὑφάω καί παύω ὁ λόγος ὥσπερ ἱμάς ἤ σφαῖρα ἐπιδέω πρός ἀλλήλων καί ὁ πατάσσω καί καταβάλλω μάλα ἤ ὁ μανθάνω τις καί διδάσκω χαίρω · ὁ γάρ ἐν οὗτος ἐπιείκεια καί πραότης καί ὁ μή μετά ἀγών συνίστημι μηδέ διαλύω μετά ὀργή ὁ κοινολογία μηδέ οἷος ἐφυβρίζω ἐλέγχω ἤ χαλεπαίνω ἐλέγχω ἱκανός προκόπτω εἰμί . δηλόω δέ Ἀρίστιππος ἐν τις λόγος κατασοφίζομαι ὑπό ἄνθρωπος τόλμα μέν ἔχω , ἄλλος δέ ἀνόητος καί μανικός . χαίρω γάρ ὁράω αὐτός καί τυφόω ἐγώ μέν οὖν λέγω ὁ ἐλέγχω ἀπέρχομαι σύ ὁ ἐλέγχω ἡδύς καθεύδω εἰμί · δέ καί λέγω ἑαυτοῦ λαμβάνω διάπειρα εἰ μήτε πολύς παρά προσδοκία συνέρχομαι ὑπό δειλία ἀναδύνω , μήτε ἐν ὀλίγος ἀθυμέω ἀγωνίζομαι , μήτε πρός δῆμος ἤ πρός ἀρχή λέγω δέω ἔνδεια ὁ περί ὁ λέξις παρασκευή προίημι ὁ καιρός , οἷος περί Δημοσθένης λέγω καί Ἀλκιβιάδης . καί γάρ οὗτος νοέω μέν πρᾶγμα δεινός εἰμί περί δέ ὁ λέξις ἀθαρσής ἑαυτοῦ διακρούω . ἐν ὁ πρᾶγμα , καί πολλάκις ἐν αὐτός ὁ λέγω ζητέω καί διώκω ὄνομα καί ῥῆμα διαφεύγω ἐκπίπτω Ὅμηρος δέ ὁ πρῶτος οὐ διαφέρω ὁ στίχος ἐκφέρω ἄμετρος τοσοῦτος περίειμι αὐτός φρόνημα εἰς ὁ λοιπός διά ὁ δύναμις . οὐκοῦν μάλα ἔοικα εἰμί , ὅς πρός ἀρετή καί ὁ καλός ὁ ἅμιλλα , ὁ καιρός καί ὁ πρᾶγμα χράω ὁ ἐπί ὁ λέξις θόρυβος καί κρότων ἐλαχύς φροντίζω ,
plutarchus.quomodo-quis-suos-in-virtute-sentiat-profectus-75a-86a 13
ἐπεὶ δʼ ἡ παντελὴς ἀπάθεια μέγα καὶ θεῖον , ἡ προκοπὴ δʼ ὡς λέγουσιν ἔοικεν ἐνδόσει τινὶ παθῶν καὶ πραότητι , δεῖ καὶ πρὸς αὐτὰ καὶ πρὸς ἄλληλα τὰ πάθη σκοποῦντας κρίνειν τὰς διαφοράς · πρὸς αὐτὰ μέν , εἰ νῦν ἐπιθυμίαις τε χρώμεθα μαλακωτέραις τῶν πάλαι καὶ φόβοις καὶ ὀργαῖς , ταχὺ τῷ λόγῳ τὸ ἐξάπτον αὐτῶν καὶ φλεγμαῖνον ἀφαιροῦντες πρὸς ἄλληλα δέ , εἰ μᾶλλον αἰσχυνόμεθα νῦν ἢ φοβούμεθα καὶ ζηλοῦμεν μᾶλλον ἢ φθονοῦμεν καὶ φιλοδοξοῦμεν ἢ φιλοχρηματοῦμεν , καὶ ὅλως εἰ Δωρίοις μᾶλλον ἢ Λυδίοις ὥσπερ οἱ μελῳδοῦντες ὑπερβολαῖς ἁμαρτάνομεν , σκληρότεροι περὶ τὴν δίαιταν ὄντες ἢ μαλακώτεροι , καὶ βραδύτεροι περὶ τὰς πράξεις ἢ προπετέστεροι , καὶ θαυμασταὶ παρʼ ὃ δεῖ λόγων καὶ ἀνθρώπων ἢ καταφρονηταί . καθάπερ γὰρ αἱ τῶν νόσων εἰς τὰ μὴ κύρια μέρη τοῦ σώματος ἐκτροπαὶ σημεῖόν εἰσιν οὐ φαῦλον , οὕτως ἡ κακία τῶν προκοπτόντων ἔοικεν εἰς ἐπιεικέστερα πάθη μεθισταμένη κατὰ μικρὸν ἐξαλείφεσθαι . Φρῦνιν μὲν γὰρ οἱ ἔφοροι ταῖς ἑπτὰ χορδαῖς δύο παρεντεινάμενον ἠρώτων πότερον τὰς ἄνωθεν ἢ τὰς κάτωθεν ἐκτεμεῖν αὐτοῖς ἐθέλει παρασχεῖν ἡμῶν δὲ δεῖται μέν πως τὰ ἄνω καὶ τὰ κάτω περικοπῆς , εἰ μέλλομεν εἰς τὸ μέσον καθίστασθαι καὶ μέτριον ἡ δὲ προκοπὴ τὰς ὑπερβολὰς πρότερον καὶ τὰς ὀξύτητας τῶν παθῶν ἀνίησι πρὸς ἅσπερ οἱ μαργῶντες ἐντονώτατοι κατὰ Σοφοκλέα .
Lemmas: ἐπεί δέ ὁ παντελής ἀπάθεια μέγας καί θεῖος , ὁ προκοπή δέ ὡς λέγω ἔοικα ἔνδοσις τις πάθος καί πραότης , δέω καί πρός αὐτός καί πρός ἀλλήλων ὁ πάθος σκοπέω κρίνω ὁ διαφορά · πρός αὐτός μέν , εἰ νῦν ἐπιθυμία τε χράω μαλακός ὁ πάλαι καί φόβος καί ὀργή , ταχύς ὁ λόγος ὁ ἐξάπτω αὐτός καί φλεγμαίνω ἀφαιρέω πρός ἀλλήλων δέ , εἰ μάλα αἰσχύνω νῦν ἤ φοβέω καί ζηλόω μάλα ἤ φθονέω καί φιλοδοξέω ἤ φιλοχρηματέω , καί ὅλος εἰ Δώριος μάλα ἤ Λύδιος ὥσπερ ὁ μελῳδέω ὑπερβολή ἁμαρτάνω , σκληρός περί ὁ δίαιτα εἰμί ἤ μαλακός , καί βραδύς περί ὁ πρᾶξις ἤ προπετής , καί θαυμαστός παρά ὅς δέω λόγος καί ἄνθρωπος ἤ καταφρονητής . καθά γάρ ὁ ὁ νόσος εἰς ὁ μή κύριος μέρος ὁ σῶμα ἐκτροπή σημεῖον εἰμί οὐ φαῦλος , οὕτως ὁ κακία ὁ προκόπτω ἔοικα εἰς ἐπιεικής πάθος μεθίστημι κατά μικρός ἐξαλείφω . πηρψνις μέν γάρ ὁ ἔφορος ὁ ἑπτά χορδή δύο παρεντείνω ἐρωτάω πότερος ὁ ἄνωθεν ἤ ὁ κάτωθεν ἐκτέμνω αὐτός ἐθέλω παρέχω ἐγώ δέ δέω μέν πως ὁ ἄνω καί ὁ κάτω περικοπή , εἰ μέλλω εἰς ὁ μέσος καθίστημι καί μέτριος ὁ δέ προκοπή ὁ ὑπερβολή πρότερος καί ὁ ὀξύτης ὁ πάθος ἀνίημι πρός ὅς ὁ μαργάω ἔντονος κατά Σοφοκλῆς .
plutarchus.quomodo-quis-suos-in-virtute-sentiat-profectus-75a-86a 14
καὶ μὴν ὅτι τὸ τὰς κρίσεις ἐπὶ τὰ ἔργα μετάγειν καὶ τοὺς λόγους μὴ λόγους ἐᾶν ἀλλὰ πράξεις ποιεῖν μάλιστα τῆς προκοπῆς ἴδιόν ἐστιν εἴρηται . δήλωμα δʼ αὐτοῦ πρῶτον μὲν ὁ πρὸς τὰ ἐπαινούμενα ζῆλος καὶ τὸ ποιεῖν εἶναι προθύμους ἃ θαυμάζομεν , ἃ δὲ ψέγομεν μὴ ἐθέλειν μηδʼ ὑπομένειν . ἐπεὶ πάντας μὲν Ἀθηναίους εἰκὸς ἦν ἐπαινεῖν τὴν Μιλτιάδου τόλμαν καὶ ἀνδρείαν , Θεμιστοκλῆς δʼ εἰπὼν ὡς οὐκ ἐᾷ καθεύδειν αὐτὸν ἀλλʼ ἐκ τῶν ὕπνων ἀνίστησι τὸ Μιλτιάδου τρόπαιον , οὐκ ἐπαινῶν μόνον οὐδὲ θαυμάζων καταφανὴς ἦν εὐθὺς ἀλλὰ καὶ ζηλῶν καὶ μιμούμενος . σμικρὸν οὖν οἴεσθαι χρὴ προκόπτειν , ἄχρι οὗ τὸ θαυμάζειν τοὺς κατορθοῦντας ἀργὸν ἔχομεν καὶ ἀκίνητον ἐξ ἑαυτοῦ πρὸς μίμησιν . οὔτε γὰρ ἔρως σώματος ἐνεργός , εἰ μὴ μετὰ ζηλοτυπίας ἔνεστιν , οὔτʼ ἔπαινος ἀρετῆς διάπυρος καὶ δραστήριος ὁ μὴ νύττων μηδὲ κεντρίζων μηδὲ ποιῶν ἀντὶ φθόνου ζῆλον ἐπὶ τοῖς καλοῖς , ἀναπληρώσεως ὀρεγόμενον . οὐ γὰρ ὑπὸ τῶν λόγων δεῖ τοῦ φιλοσοφοῦντος μόνον ὥσπερ Ἀλκιβιάδης ἔλεγε τὴν καρδίαν στρέφεσθαι καὶ δάκρυα ἐκπίπτειν , ἀλλʼ ὅ γε προκόπτων ἀληθῶς , μᾶλλον ἔργοις καὶ πράξεσιν ἀνδρὸς ἀγαθοῦ καὶ τελείου παραβάλλων ἑαυτόν , ἅμα τῷ συνειδότι τοῦ ἐνδεοῦς δακνόμενος καὶ διʼ ἐλπίδα καὶ πόθον χαίρων καὶ μεστὸς ὢν ὁρμῆς οὐκ ἠρεμούσης οἷός τʼ ἐστι κατὰ Σιμωνίδην ἄθηλος ἵππῳ πῶλος ὣς ἅμα τρέχειν , τῷ ἀγαθῷ μονονουχὶ συμφῦναι γλιχόμενος . καὶ γὰρ τοῦτο προκοπῆς ἀληθοῦς ἴδιόν ἐστι πάθος , ὧν ζηλοῦμεν τὰ ἔργα τὴν διάθεσιν φιλεῖν καὶ ἀγαπᾶν καὶ μετʼ εὐνοίας ἀεὶ τιμὴν εὔφημον ἀποδιδούσης ἐξομοιοῦσθαι . φιλονεικία δʼ ὅτῳ καὶ φθόνος ἐνέστακται πρὸς τοὺς κρείττονας , οὗτος ἴστω δόξης τινὸς ἢ δυνάμεως ζηλοτυπίᾳ κνιζόμενος , ἀρετὴν δὲ μὴ τιμῶν μηδὲ θαυμάζων .
Lemmas: καί μήν ὅτι ὁ ὁ κρίσις ἐπί ὁ ἔργον μετάγω καί ὁ λόγος μή λόγος ἐάω ἀλλά πρᾶξις ποιέω μάλα ὁ προκοπή ἴδιος εἰμί λέγω . δήλωμα δέ αὐτός πρῶτος μέν ὁ πρός ὁ ἐπαινέω ζῆλος καί ὁ ποιέω εἰμί πρόθυμος ὅς θαυμάζω , ὅς δέ ψέγω μή ἐθέλω μηδέ ὑπομένω . ἐπεί πᾶς μέν Ἀθηναῖος ἔοικα εἰμί ἐπαινέω ὁ Μιλτιάδης τόλμα καί ἀνδρεία , Θεμιστοκλῆς δέ λέγω ὡς οὐ ἐάω καθεύδω αὐτός ἀλλά ἐκ ὁ ὕπνος ἀνίστημι ὁ Μιλτιάδης τρόπαιον , οὐ ἐπαινέω μόνος οὐδέ θαυμάζω καταφανής εἰμί εὐθύς ἀλλά καί ζηλέω καί μιμέομαι . μικρός οὖν οἴομαι χρή προκόπτω , ἄχρι ὅς ὁ θαυμάζω ὁ κατορθόω ἀργός ἔχω καί ἀκίνητος ἐκ ἑαυτοῦ πρός μίμησις . οὔτε γάρ ἔρως σῶμα ἐνεργός , εἰ μή μετά ζηλοτυπία ἔνειμι , οὔτε ἔπαινος ἀρετή διάπυρος καί δραστήριος ὁ μή νύσσω μηδέ κεντρίζω μηδέ ποιέω ἀντί φθόνος ζῆλος ἐπί ὁ καλός , ἀναπλήρωσις ὀρέγω . οὐ γάρ ὑπό ὁ λόγος δέω ὁ φιλοσοφέω μόνος ὥσπερ Ἀλκιβιάδης λέγω ὁ καρδία στρέφω καί δάκρυον ἐκπίπτω , ἀλλά ὁ γε προκόπτω ἀληθής , μάλα ἔργον καί πρᾶξις ἀνήρ ἀγαθός καί τέλειος παραβάλλω ἑαυτοῦ , ἅμα ὁ σύνοιδα ὁ ἐνδεής δάκνω καί διά ἐλπίς καί πόθος χαίρω καί μεστός εἰμί ὁρμή οὐ ἠρεμέω οἷος τε εἰμί κατά Σιμωνίδης ἄθηλος ἵππος πῶλος ὡς ἅμα τρέχω , ὁ ἀγαθός μονονού συμφύω γλίχομαι . καί γάρ οὗτος προκοπή ἀληθής ἴδιος εἰμί πάθος , ὅς ζηλόω ὁ ἔργον ὁ διάθεσις φιλέω καί ἀγαπάω καί μετά εὔνοια ἀεί τιμή εὔφημος ἀποδίδωμι ἐξομοιόω . φιλονικία δέ ὅστις καί φθόνος ἐνστάζω πρός ὁ κρατύς , οὗτος οἶδα δόξα τις ἤ δύναμις ζηλοτυπία κνίζω , ἀρετή δέ μή τιμάω μηδέ θαυμάζω .
plutarchus.quomodo-quis-suos-in-virtute-sentiat-profectus-75a-86a 16
πρὸς δὲ τούτῳ τὸ μηκέτι ταράττεσθαι σφόδρα μηδʼ ἐρυθριᾶν μηδὲ κατακρύπτειν ἢ μετασχηματίζειν τι τῶν καθʼ ἑαυτόν , ἀνδρὸς ἐνδόξου καὶ σώφρονος ἐξαπίνης ἐπιφανέντος , ἀλλὰ θαρρεῖν ὁμόσε χωροῦντα τοῖς τοιούτοις ἔχει τοῦ συνειδότος τινὰ βεβαίωσιν . Ἀλέξανδρος μὲν γὰρ ὡς ἔοικεν ἄγγελον ἰδὼν περιχαρῆ προσθέοντα καὶ τὴν δεξιὰν προτείνοντα τί μοι μέλλεις εἶπεν ὦ τᾶν ἀπαγγελεῖν ; ἢ ὅτι Ὅμηρος ἀναβεβίωκεν οὐδενὸς αὐτῷ τὰ πράγματα πλὴν ὑστεροφημίας ἐνδεῖν οἰόμενος . νέῳ δʼ ἀνδρὶ βελτιουμένῳ τὸ ἦθος οὐδενὸς ἔρως ἐμφύεται μᾶλλον ἢ καλοῖς κἀγαθοῖς ἀνδράσιν ἐγκαλλωπίσασθαι καὶ παρασχεῖν οἰκίαν αὑτοῦ καταφανῆ , τράπεζαν γυναῖκα , παιδιὰν σπουδήν , λόγους λεγομένους ἢ γραφομένους , ὥστε καὶ δάκνεσθαι πατρὸς τεθνεῶτος ἢ καθηγητοῦ μεμνημένον οὐκ ἐπιδόντος αὐτὸν ἐν διαθέσει τοιαύτῃ , καὶ μηδὲν ἂν οὕτως εὔξασθαι παρὰ τῶν θεῶν , ὡς ἐκείνους ἀναβιώσαντας αὐτῷ γενέσθαι τοῦ βίου καὶ τῶν πράξεων θεατάς . ὥσπερ αὖ τοὐναντίον οἱ καταμελήσαντες ἑαυτῶν καὶ διαφθαρέντες οὐδʼ ἐν ὕπνῳ τοὺς προσήκοντας ἀτρέμα καὶ ἀδεῶς ὁρῶσιν .
Lemmas: πρός δέ οὗτος ὁ μηκέτι ταράσσω σφόδρα μηδέ ἐρυθριάω μηδέ κατακρύπτω ἤ μετασχηματίζω τις ὁ κατά ἑαυτοῦ , ἀνήρ ἔνδοξος καί σώφρων ἐξαπίνης ἐπιφαίνω , ἀλλά θαρσέω ὁμόσε χωρέω ὁ τοιοῦτος ἔχω ὁ σύνοιδα τις βεβαίωσις . Ἀλέξανδρος μέν γάρ ὡς ἔοικα ἄγγελος ὁράω περιχαρής προσθέω καί ὁ δεξιός προτείνω τίς ἐγώ μέλλω λέγω ὦ τᾶν ἀπαγγέλλω ; ἤ ὅτι Ὅμηρος ἀναβιόω οὐδείς αὐτός ὁ πρᾶγμα πλήν ὑστεροφημία ἐνδέω οἴομαι . νέος δέ ἀνήρ βελτιόω ὁ ἦθος οὐδείς ἔρως ἐμφύω μάλα ἤ καλός ἀγαθός ἀνήρ ἐγκαλλωπίζομαι καί παρέχω οἰκία ἑαυτοῦ καταφανής , τράπεζα γυνή , παιδιή σπουδή , λόγος λέγω ἤ γράφω , ὥστε καί δάκνω πατήρ θνῄσκω ἤ καθηγητής μιμνῄσκω οὐ ἐπιδίδωμι αὐτός ἐν διάθεσις τοιοῦτος , καί μηδείς ἄν οὕτως εὔχομαι παρά ὁ θεός , ὡς ἐκεῖνος ἀναβιόω αὐτός γίγνομαι ὁ βίος καί ὁ πρᾶξις θεατής . ὥσπερ αὖ ἐναντίος ὁ καταμελέω ἑαυτοῦ καί διαφθείρω οὐδέ ἐν ὕπνος ὁ προσήκω ἀτρέμας καί ἀδεής ὁράω .
plutarchus.quomodo-quis-suos-in-virtute-sentiat-profectus-75a-86a 17
ἔτι τοίνυν πρόσλαβε τοῖς εἰρημένοις σημεῖον οὐ μικρόν , εἰ βούλει , τὸ μηδὲν ἔτι μικρὸν ἡγεῖσθαι τῶν ἐξαμαρτανομένων ἀλλʼ ἐξευλαβεῖσθαι καὶ προσέχειν ἅπασιν . ὥσπερ · γὰρ οἱ τὸ πλουτήσειν ἀπεγνωκότες ἐν οὐδενὶ τίθενται τὰ μικρὰ δαπανήματα , μηδὲν οἰόμενοι ποιήσειν μέγα τὸ μικρῷ τινι προστιθέμενον , ἡ δʼ ἐλπὶς ἐγγυτέρω τοῦ τέλους βαδίζουσα τῷ πλούτῳ συναύξει τὴν φιλοπλουτίαν , οὕτως ἐν τοῖς πρὸς ἀρετὴν πράγμασιν ὁ μὴ πολλὰ συγχωρῶν τῷ τί γὰρ τὸ παρὰ τοῦτο ; καὶ νῦν μὲν οὕτως αὖθις δὲ βέλτιον , ἀλλὰ προσέχων ἑκάστῳ κἂν εἰς τὸ σμικρότατον ἡ κακία ποτὲ τῶν ἁμαρτημάτων ἐνδῦσα συγγνώμην πορίζηται δυσανασχετῶν καὶ δυσκολαίνων , δῆλός ἐστιν ἤδη τι καθαρὸν κτώμενος ἑαυτῷ καὶ οὐδʼ ὁπωσοῦν ἀξιῶν ῥυπαίνεσθαι , τὸ δὲ μηδὲν οἴεσθαι κατʼ αἰσχύνην μέγα μηδʼ ἔχειν εὐχερεῖς ποιεῖ καὶ ὀλιγώρους πρὸς τὰ μικρά . καὶ γὰρ αἱμασιάν τινα καὶ θριγκὸν οἰκοδομοῦσιν οὐ διαφέρει ξύλον τὸ τυχὸν ἢ λίθον ὑποβαλεῖν χυδαῖον ἢ στήλην ὑποθεῖναι παραπεσοῦσαν ἀπὸ μνήματος , οἷα , ποιοῦσιν οἱ φαῦλοι , πᾶσαν ἐργασίαν καὶ πρᾶξιν ὡς ἔτυχε συμφοροῦντες εἰς ταὐτὸ καὶ σωρεύοντες ἀλλʼ οἵ γε προκόπτοντες , οἷς ἤδη , καθάπερ ἱεροῦ τινος οἰκοδομήματος καὶ βασιλικοῦ τοῦ βίου κεκρότηται χρυσέα κρηπίς , οὐδὲν εἰκῇ προσίενται τῶν γιγνομένων , ἀλλʼ οἷον ἀπὸ στάθμης τοῦ λόγου προσάγουσι καὶ προσαρμόττουσιν ἕκαστον . ὑπὲρ οὗ τὸν Πολύκλειτον οἰόμεθα λέγειν ὡς ἔστι χαλεπώτατον τὸ ἔργον οἷς ἂν εἰς ὄνυχα ὁ πηλὸς ἀφίκηται .
Lemmas: ἔτι τοίνυν προσλαμβάνω ὁ λέγω σημεῖον οὐ μικρός , εἰ βούλομαι , ὁ μηδείς ἔτι μικρός ἡγέομαι ὁ ἐξαμαρτάνω ἀλλά ἐξευλαβέομαι καί προσέχω ἅπας . ὥσπερ · γάρ ὁ ὁ πλουτέω ἀπογιγνώσκω ἐν οὐδείς τίθημι ὁ μικρός δαπάνημα , μηδείς οἴομαι ποιέω μέγας ὁ μικρός τις προστίθημι , ὁ δέ ἐλπίς ἐγγύς ὁ τέλος βαδίζω ὁ πλοῦτος συναυξάνω ὁ φιλοπλουτία , οὕτως ἐν ὁ πρός ἀρετή πρᾶγμα ὁ μή πολύς συγχωρέω ὁ τίς γάρ ὁ παρά οὗτος ; καί νῦν μέν οὕτως αὖθις δέ ἀγαθός , ἀλλά προσέχω ἕκαστος ἐάν εἰς ὁ μικρός ὁ κακία ποτέ ὁ ἁμάρτημα ἐνδύω συγγνώμη πορίζω δυσανασχετέω καί δυσκολαίνω , δῆλος εἰμί ἤδη τις καθαρός κτάομαι ἑαυτοῦ καί οὐδέ ὁπωσοῦν ἀξιόω ῥυπαίνω , ὁ δέ μηδείς οἴομαι κατά αἰσχύνη μέγας μηδέ ἔχω εὐχερής ποιέω καί ὀλίγωρος πρός ὁ μικρός . καί γάρ αἱμασιά τις καί θριγκός οἰκοδομέω οὐ διαφέρω ξύλον ὁ τυγχάνω ἤ λίθος ὑποβάλλω χυδαῖος ἤ στήλη ὑποτίθημι παραπίπτω ἀπό μνῆμα , οἷος , ποιέω ὁ φαῦλος , πᾶς ἐργασία καί πρᾶξις ὡς τυγχάνω συμφορέω εἰς αὐτός καί σωρεύω ἀλλά ὁ γε προκόπτω , ὅς ἤδη , καθά ἱερός τις οἰκοδόμημα καί βασιλικός ὁ βίος κροτέω χρύσεος κρηπίς , οὐδείς εἰκῇ προσίημι ὁ γίγνομαι , ἀλλά οἷος ἀπό στάθμη ὁ λόγος προσάγω καί προσαρμόζω ἕκαστος . ὑπέρ ὅς ὁ Πολύκλειτος οἴομαι λέγω ὡς εἰμί χαλεπός ὁ ἔργον ὅς ἄν εἰς ὄνυξ ὁ πηλός ἀφικνέομαι .