plutarchus.quomodo-quis-suos-in-virtute-sentiat-profectus-75a-86a 5
τούτῳ δʼ ὁμοῦ τι ταὐτόν ἐστιν ἢ σύνεγγυς τὸ πρεσβύτατον δήλωμα προκοπῆς τοῦ Ἡσιόδου , μηκέτι προσάντη μηδʼ ὄρθιον ἄγαν ἀλλὰ ῥᾳδίαν καὶ λείαν καὶ διʼ εὐπετείας εἶναι τὴν ὁδόν , οἷον ἐκλεαινομένην τῇ ἀσκήσει καὶ φῶς ἐν τῷ φιλοσοφεῖν καὶ λαμπρότητα ποιοῦσαν ἐξ ἀπορίας καὶ πλάνης καὶ μεταμελειῶν , αἷς προστυγχάνουσιν οἱ φιλοσοφοῦντες τὸ πρῶτον , ὥσπερ οἱ γῆν ἀπολιπόντες ἣν ἴσασι , μηδέπω δὲ καθορῶντες ἐφʼ ἣν πλέουσι . προέμενοι γὰρ τὰ κοινὰ καὶ συνήθη πρὶν ἢ τὰ βελτίονα γνῶναι καὶ λαβεῖν , ἐν μέσῳ περιφέρονται πολλάκις ὑποτρεπόμενοι . καθάπερ φασὶ Σέξτιον τὸν Ῥωμαῖον ἀφεικότα τὰς ἐν τῇ πόλει τιμὰς καὶ ἀρχὰς διὰ φιλοσοφίαν , ἐν δὲ τῷ φιλοσοφεῖν αὖ πάλιν δυσπαθοῦντα καὶ χρώμενον τῷ λόγῳ χαλεπῷ τὸ πρῶτον , ὀλίγου δεῆσαι καταβαλεῖν ἑαυτὸν ἔκ τινος διήρους . καὶ περὶ Διογένους ὅμοια τοῦ Σινωπέως ἱστοροῦσιν ἀρχομένου φιλοσοφεῖν , ὡς Ἀθηναίοις ἦν ἑορτὴ καὶ δεῖπνα δημοτελῆ καὶ θέατρα , καὶ συνουσίας μετʼ ἀλλήλων ἔχοντες ἐχρῶντο κώμοις καὶ παννυχίσιν , ὁ δʼ ἔν τινι γωνίᾳ συνεσπειραμένος ὡς καθευδήσων ἐνέπιπτεν εἰς λογισμοὺς τρέποντας αὐτὸν οὐκ ἀτρέμα καὶ θραύοντας , ὡς ἀπʼ οὐδεμιᾶς ἀνάγκης εἰς ἐπίπονον καὶ ἀλλόκοτον ἥκων βίον αὐτὸς ὑφʼ ἑαυτοῦ κάθηται τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων ἐστερημένος . εἶτα μέντοι μῦν τινα προσερπύσαντα λέγεται περὶ τὰς ψίχας αὐτοῦ τῆς ἀναστρέφεσθαι , τὸν δʼ , αὖθις ἀναφέρειν τῷ φρονήματι καὶ λέγειν πρὸς ἑαυτὸν οἷον ἐπιπλήττοντα καὶ κακίζοντα τί φῄς , ὦ Διόγενες ; τοῦτον μὲν εὐωχεῖ τὰ σὰ λείμματα , σὺ δʼ ὁ γενναῖος ὅτι μὴ μεθύεις ἐκεῖ κατακείμενος ἐν ἁπαλοῖς καὶ ἀνθίνοις στρώμασιν καὶ θρηνεῖς σεαυτόν ; ὅταν οὖν οἱ τοιοῦτοι κατασπασμοὶ γένωνται μὴ πολλάκις , αἵ τε πρὸς αὐτοὺς ἐξερείσεις καὶ ἀνακρούσεις τοῦ φρονήματος ὥσπερ ἐκ τροπῆς ταχεῖαι παρῶσι καὶ διαλύωσι ῥᾳδίως τὸν ἄλυν καὶ τὴν ἀδημονίαν , ἔν τινι βεβαίῳ τὴν προκοπὴν εἶναι δεῖ νομίζειν .
Lemmas: οὗτος δέ ὁμοῦ τις αὐτός εἰμί ἤ σύνεγγυς ὁ πρέσβυς δήλωμα προκοπή ὁ Ἡσίοδος , μηκέτι προσάντης μηδέ ὄρθιος ἄγαν ἀλλά ῥᾴδιος καί λεῖος καί διά εὐπέτεια εἰμί ὁ ὁδός , οἷος ἐκλεαίνω ὁ ἄσκησις καί φάος ἐν ὁ φιλοσοφέω καί λαμπρότης ποιέω ἐκ ἀπορία καί πλάνη καί μεταμέλεια , ὅς προστυγχάνω ὁ φιλοσοφέω ὁ πρῶτος , ὥσπερ ὁ γῆ ἀπολείπω ὅς οἶδα , μηδέπω δέ καθοράω ἐπί ὅς πλέω . προίημι γάρ ὁ κοινός καί συνήθης πρίν ἤ ὁ ἀγαθός γιγνώσκω καί λαμβάνω , ἐν μέσος περιφέρω πολλάκις ὑποτρέπω . καθά φημί Σέξτιος ὁ Ῥωμαῖος ἀφίημι ὁ ἐν ὁ πόλις τιμή καί ἀρχή διά φιλοσοφία , ἐν δέ ὁ φιλοσοφέω αὖ πάλιν δυσπαθέω καί χράω ὁ λόγος χαλεπός ὁ πρῶτος , ὀλίγος δέω καταβάλλω ἑαυτοῦ ἐκ τις διήρης . καί περί Διογένης ὅμοιος ὁ Σινωπεύς ἱστορέω ἄρχω φιλοσοφέω , ὡς Ἀθηναῖος εἰμί ἑορτή καί δεῖπνον δημοτελής καί θέατρον , καί συνουσία μετά ἀλλήλων ἔχω χράω κῶμος καί παννυχίς , ὁ δέ ἐν τις γωνία συσπειράομαι ὡς καθεύδω ἐμπίπτω εἰς λογισμός τρέπω αὐτός οὐ ἀτρέμας καί θραύω , ὡς ἀπό οὐδείς ἀνάγκη εἰς ἐπίπονος καί ἀλλόκοτος ἥκω βίος αὐτός ὑπό ἑαυτοῦ κάθημαι ὁ ἀγαθός ἅπας στερέω . εἶτα μέντοι μῦς τις προσέρπω λέγω περί ὁ ψίξ αὐτός ὁ ἀναστρέφω , ὁ δέ , αὖθις ἀναφέρω ὁ φρόνημα καί λέγω πρός ἑαυτοῦ οἷος ἐπιπλήσσω καί κακίζω τίς φημί , ὦ Διογένης ; οὗτος μέν εὐωχέω ὁ σός λεῖμμα , σύ δέ ὁ γενναῖος ὅτι μή μεθύω ἐκεῖ κατάκειμαι ἐν ἁπαλός καί ἄνθινος στρῶμα καί θρηνέω σεαυτοῦ ; ὅταν οὖν ὁ τοιοῦτος κατασπασμός γίγνομαι μή πολλάκις , ὁ τε πρός αὐτός ἐξέρεισις καί ἀνάκρουσις ὁ φρόνημα ὥσπερ ἐκ τροπή ταχύς πάρειμι καί διαλύω ῥᾴδιος ὁ ἄλυς καί ὁ ἀδημονία , ἐν τις βέβαιος ὁ προκοπή εἰμί δέω νομίζω .