plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 15
ἔτι τοίνυν ὥσπερ ἔνιοι τὴν ζωγραφίαν σιωπῶσαν ἀπεφήναντο ποιητικήν , οὕτως ἔστι τις κολακείας σιωπώσης ἔπαινος . ὥσπερ γὰρ οἱ θηρεύοντες ἂν μὴ τοῦτο ποιεῖν ἀλλʼ ὁδοιπορεῖν ἢ νέμειν ἢ γεωργεῖν δοκῶσι , μᾶλλον τὰ θηρευόμενα λανθάνουσιν , οὕτως οἱ κόλακες ἅπτονται μάλιστα τοῖς ἐπαίνοις , ὅταν ἐπαινεῖν μὴ δοκῶσιν ἀλλʼ ἕτερόν τι πράττειν . ὁ γὰρ ἕδρας εἴκων καὶ κλισίας ἐπιόντι καὶ λέγων πρὸς δῆμον ἢ βουλὴν ἂν αἴσθηταί τινα τῶν πλουσίων βουλόμενον εἰπεῖν , ἀποσιωπῶν μεταξὺ καὶ παραδιδοὺς τὸ βῆμα καὶ τὸν λόγον ἐνδείκνυται σιωπῶν μᾶλλον τοῦ βοῶντος ὅτι κρείττονα νομίζει καὶ διαφέροντα τῷ φρονεῖν ἐκεῖνον . ὅθεν ὁρᾶν ἔστιν αὐτοὺς ἕδρας τε τὰς πρώτας ἐν ἀκροάσεσι καὶ θεάτροις καταλαμβάνοντας , οὐχ ὅτι τούτων ἀξιοῦσιν αὑτούς , ἀλλʼ ὅπως ὑπεξιστάμενοι τοῖς πλουσίοις κολακεύωσι · καὶ λόγου κατάρχοντας ἐν συνόδοις καὶ συνεδρίοις , εἶτα παραχωροῦντας ὡς κρείττοσι καὶ μετατιθεμένους ῥᾷστα πρὸς τοὐναντίον , ἄνπερ ᾖ δυνατὸς ἢ πλούσιος ἢ ἔνδοξος ὁ ἀντιλέγων . ᾧ καὶ μάλιστα δεῖ τὰς τοιαύτας ὑποκατακλίσεις καὶ ἀναχωρήσεις ἐξελέγχειν , οὐκ ἐμπειρίαις οὐδʼ ἀρεταῖς οὐδʼ ἡλικίαις ὑφιεμένων ἀλλὰ πλούτοις καὶ δόξαις . Ἀπελλῆς μὲν γὰρ ὁ ζωγράφος , Μεγαβύζου παρακαθίσαντος αὐτῷ καὶ περὶ γραμμῆς τι καὶ σκιᾶς βουλομένου λαλεῖν , ὁρᾷς ἔφη τὰ παιδάρια ταυτὶ τὰ τὴν μηλίδα τρίβοντα ; πάνυ σοι προσεῖχε τὸν νοῦν σιωπῶντι , καὶ τὴν πορφύραν ἐθαύμαζε καὶ τὰ χρυσία · νῦν δέ σου καταγελᾷ περὶ ὧν οὐ μεμάθηκας ἀρξαμένου λαλεῖν καὶ Σόλων , Κροίσου περὶ εὐδαιμονίας πυνθανομένου , Τέλλον τινὰ τῶν οὐκ ἐπιφανῶν Ἀθήνησι καὶ Κλέοβιν καὶ Βίτωνα ἀπέφηνεν εὐποτμοτέρους . οἱ δὲ κόλακες τοὺς βασιλεῖς καὶ πλουσίους καὶ ἄρχοντας οὐκ ὀλβίους μόνον καὶ μακαρίους ἀλλὰ καὶ φρονήσει καὶ τέχνῃ καὶ ἀρετῇ πάσῃ πρωτεύοντας ἀναγορεύουσιν .
Lemmas: ἔτι τοίνυν ὥσπερ ἔνιοι ὁ ζωγραφία σιωπάω ἀποφαίνω ποιητικός , οὕτως εἰμί τις κολακεία σιωπάω ἔπαινος . ὥσπερ γάρ ὁ θηρεύω ἐάν μή οὗτος ποιέω ἀλλά ὁδοιπορέω ἤ νέμω ἤ γεωργέω δοκέω , μάλα ὁ θηρεύω λανθάνω , οὕτως ὁ κόλαξ ἅπτω μάλα ὁ ἔπαινος , ὅταν ἐπαινέω μή δοκέω ἀλλά ἕτερος τις πράσσω . ὁ γάρ ἕδρα εἴκω καί κλισία ἐπέρχομαι καί λέγω πρός δῆμος ἤ βουλή ἐάν αἰσθάνομαι τις ὁ πλούσιος βούλομαι λέγω , ἀποσιωπάω μεταξύ καί παραδίδωμι ὁ βῆμα καί ὁ λόγος ἐνδείκνυμι σιωπάω μάλα ὁ βοάω ὅτι κρατύς νομίζω καί διαφέρω ὁ φρονέω ἐκεῖνος . ὅθεν ὁράω εἰμί αὐτός ἕδρα τε ὁ πρῶτος ἐν ἀκρόασις καί θέατρον καταλαμβάνω , οὐ ὅτι οὗτος ἀξιόω ἑαυτοῦ , ἀλλά ὅπως ὑπεξίστημι ὁ πλούσιος κολακεύω · καί λόγος κατάρχω ἐν σύνοδος καί συνέδριον , εἶτα παραχωρέω ὡς κρατύς καί μετατίθημι ῥᾴδιος πρός ἐναντίος , ἐάν εἰμί δυνατός ἤ πλούσιος ἤ ἔνδοξος ὁ ἀντιλέγω . Ὧ καί μάλα δέω ὁ τοιοῦτος ὑποκατάκλισις καί ἀναχώρησις ἐξελέγχω , οὐ ἐμπειρία οὐδέ ἀρετή οὐδέ ἡλικία ὑφίημι ἀλλά πλοῦτος καί δόξα . Ἀπελλῆς μέν γάρ ὁ ζωγράφος , Μεγάβυζος παρακαθίζω αὐτός καί περί γραμμή τις καί σκιά βούλομαι λαλέω , ὁράω φημί ὁ παιδάριον οὗτος ὁ ὁ μηλίς τρίβω ; πάνυ σύ προσέχω ὁ νόος σιωπάω , καί ὁ πορφύρα θαυμάζω καί ὁ χρυσίον · νῦν δέ σύ καταγελάω περί ὅς οὐ μανθάνω ἄρχω λαλέω καί Σόλων , Κροῖσος περί εὐδαιμονία πυνθάνομαι , Τέλλος τις ὁ οὐ ἐπιφανής Ἀθήνησι καί Κλέοβις καί Βίτων ἀποφαίνω εὔποτμος . ὁ δέ κόλαξ ὁ βασιλεύς καί πλούσιος καί ἄρχων οὐ ὄλβιος μόνος καί μακάριος ἀλλά καί φρόνησις καί τέχνη καί ἀρετή πᾶς πρωτεύω ἀναγορεύω .