ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 1
τῷ σφόδρα φιλεῖν ἑαυτόν , ὦ Ἀντίοχε Φιλόπαππε , φάσκοντι συγγνώμην μὲν ἅπαντας ὁ Πλάτων διδόναι φησί , κακίαν δὲ σὺν πολλαῖς ; ἄλλαις ἐγγίγνεσθαι μεγίστην , ὑφʼ ἧς οὐκ ἔστιν αὑτοῦ κριτὴν δίκαιον οὐδʼ ἀδέκαστον εἶναι · τυφλοῦται γὰρ τὸ φιλοῦν περὶ τὸ φιλούμενον ἂν μή τις μαθὼν ἐθισθῇ τὰ καλὰ τιμᾶν καὶ διώκειν μᾶλλον ἢ τὰ συγγενῆ καὶ οἰκεῖα . τοῦτο τῷ κόλακι πολλὴν μεταξὺ τῆς φιλίας εὐρυχωρίαν δίδωσιν , ὁρμητήριον ἐφʼ ἡμᾶς εὐφυὲς ἔχοντι τὴν φιλαυτίαν , διʼ ἣν αὐτὸς αὑτοῦ κόλαξ ἕκαστος ὢν πρῶτος καὶ μέγιστος οὐ χαλεπῶς προσίεται τὸν ἔξωθεν ὧν οἴεται καὶ βούλεται . μάρτυν ἅμʼ αὐτῷ καὶ βεβαιωτὴν προσγιγνόμενον . ὁ γὰρ λοιδορούμενος φιλοκόλαξ σφόδρα φίλαυτός ἐστι , διʼ εὔνοιαν ἑαυτῷ πάντα μὲν ὑπάρχειν βουλόμενος πάντα δʼ οἰόμενος ὧν ἡ μὲν βούλησις οὐκ ἄτοπος ἡ δʼ οἴησις ἐπισφαλὴς καὶ δεομένη πολλῆς εὐλαβείας . εἰ δὲ δὴ θεῖον ἡ ἀλήθεια καὶ πάντων μὲν ἀγαθῶν θεοῖς πάντων δʼ ἀνθρώποις ἀρχὴ κατὰ Πλάτωνα , κινδυνεύει θεοῖς ἐχθρὸς ὁ κόλαξ εἶναι , τῷ δὲ Πυθίῳ διαφερόντως . ἀντιτάττεται γὰρ ἀεὶ πρὸς τὸ γνῶθι σαυτόν , ἀπάτην ἑκάστῳ πρὸς ἑαυτὸν ἐμποιῶν καὶ ἄγνοιαν ἑαυτοῦ καὶ τῶν περὶ αὑτὸν ἀγαθῶν καὶ κακῶν , τὰ μὲν ἐλλιπῆ καὶ ἀτελῆ τὰ δʼ ὅλως ἀνεπανόρθωτα ποιῶν .
Lemmas: ὁ σφόδρα φιλέω ἑαυτοῦ , ὦ Ἀντίοχος Φιλόπαππος , φάσκω συγγνώμη μέν ἅπας ὁ Πλάτων δίδωμι φημί , κακία δέ σύν πολύς ; ἄλλος ἐγγίγνομαι μέγας , ὑπό ὅς οὐ εἰμί ἑαυτοῦ κριτής δίκαιος οὐδέ ἀδέκαστος εἰμί · τυφλόω γάρ ὁ φιλέω περί ὁ φιλέω ἐάν μή τις μανθάνω ἐθίζω ὁ καλός τιμάω καί διώκω μάλα ἤ ὁ συγγενής καί οἰκεῖος . οὗτος ὁ κόλαξ πολύς μεταξύ ὁ φιλία εὐρυχωρία δίδωμι , ὁρμητήριον ἐπί ἐγώ εὐφυής ἔχω ὁ φιλαυτία , διά ὅς αὐτός ἑαυτοῦ κόλαξ ἕκαστος εἰμί πρῶτος καί μέγας οὐ χαλεπός προσίημι ὁ ἔξωθεν ὅς οἴομαι καί βούλομαι . μάρτυς ἅμα αὐτός καί βεβαιωτής προσγίγνομαι . ὁ γάρ λοιδορέω φιλοκόλαξ σφόδρα φίλαυτος εἰμί , διά εὔνοια ἑαυτοῦ πᾶς μέν ὑπάρχω βούλομαι πᾶς δέ οἴομαι ὅς ὁ μέν βούλησις οὐ ἄτοπος ὁ δέ οἴησις ἐπισφαλής καί δέω πολύς εὐλάβεια . εἰ δέ δή θεῖος ὁ ἀλήθεια καί πᾶς μέν ἀγαθός θεός πᾶς δέ ἄνθρωπος ἀρχή κατά Πλάτων , κινδυνεύω θεός ἐχθρός ὁ κόλαξ εἰμί , ὁ δέ Πύθιος διαφερόντως . ἀντιτάσσω γάρ ἀεί πρός ὁ γιγνώσκω σεαυτοῦ , ἀπάτη ἕκαστος πρός ἑαυτοῦ ἐμποιόω καί ἄγνοια ἑαυτοῦ καί ὁ περί ἑαυτοῦ ἀγαθός καί κακός , ὁ μέν ἐλλιπής καί ἀτελής ὁ δέ ὅλος ἀνεπανόρθωτος ποιέω .
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 3
χαλεπὸν οὖν φαίη τις ἄν ἐστι διακρῖναι τὸν κόλακα καὶ τὸν φίλον , εἰ μήθʼ ἡδονῇ μήτʼ ἐπαίνῳ διαφέρουσι · καὶ γὰρ ἐν ὑπουργίαις καὶ διακονίαις πολλάκις ἰδεῖν ἐστι τὴν φιλίαν ὑπὸ τῆς κολακείας παρατρεχομένην . τί δʼ οὐ μέλλει , φήσομεν , ἂν τὸν ἀληθινὸν κόλακα καὶ μετὰ δεινότητος καὶ τέχνης ἁπτόμενον τοῦ πράγματος διώκωμεν , ἀλλὰ μή , καθάπερ οἱ πολλοί , τοὺς αὐτοληκύθους τούτους λεγομένους καὶ τραπεζέας καὶ μετὰ τὸ κατὰ χειρὸς ὕδωρ ἀκουομένους ὥς τις εἶπε κόλακας νομίζωμεν , ὧν ἐν μιᾷ λοπάδι καὶ κύλικι μετὰ βωμολοχίας καὶ βδελυρίας ἡ ἀνελευθερία γίγνεται κατάδηλος ; οὐ γὰρ δήπου Μελάνθιον ἔδει τὸν Ἀλεξάνδρου τοῦ Φεραίου παράσιτον ἐξελέγχειν , ὃς τοῖς ἐρωτῶσι πῶς Ἀλέξανδρος ἐσφάγη διὰ τῆς πλευρᾶς ἔλεγεν εἰς τὴν γαστέρα τὴν ἐμήν , οὐδὲ τοὺς ἀμφὶ πλουσίαν τράπεζαν ἐγκυκλουμένους , οὓς οὐ πῦρ οὐ σίδαρος οὐδὲ χαλκὸς εἴργει μὴ φοιτᾶν ἐπὶ δεῖπνον , οὐδὲ τὰς ἐν Κύπρῳ κολακίδας , ἐπειδὴ διέβησαν εἰς Συρίαν , κλιμακίδας προσαγορευθείσας , ὅτι ταῖς γυναιξὶ τῶν βασιλέων ἀναβαίνειν ἐπὶ τὰς ἁμάξας διʼ αὑτῶν ὑποκατακλινόμεναι παρεῖχον .
Lemmas: χαλεπός οὖν φημί τις ἄν εἰμί διακρίνω ὁ κόλαξ καί ὁ φίλος , εἰ μήτε ἡδονή μήτε ἔπαινος διαφέρω · καί γάρ ἐν ὑπουργία καί διακονία πολλάκις ὁράω εἰμί ὁ φιλία ὑπό ὁ κολακεία παρατρέχω . τίς δέ οὐ μέλλω , φημί , ἐάν ὁ ἀληθινός κόλαξ καί μετά δεινότης καί τέχνη ἅπτω ὁ πρᾶγμα διώκω , ἀλλά μή , καθά ὁ πολύς , ὁ αὐτολήκυθος οὗτος λέγω καί τραπεζεύς καί μετά ὁ κατά χείρ ὕδωρ ἀκούω ὡς τις λέγω κόλαξ νομίζω , ὅς ἐν εἷς λοπάς καί κύλιξ μετά βωμολοχία καί βδελυρία ὁ ἀνελευθερία γίγνομαι κατάδηλος ; οὐ γάρ δήπου Μελάνθιος δέω ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Φεραῖος παράσιτος ἐξελέγχω , ὅς ὁ ἐρωτάω πῶς Ἀλέξανδρος σφάζω διά ὁ πλευρά λέγω εἰς ὁ γαστήρ ὁ ἐμός , οὐδέ ὁ ἀμφί πλούσιος τράπεζα ἐγκυκλόω , ὅς οὐ πῦρ οὐ σίδηρος οὐδέ χαλκός ἔργω μή φοιτάω ἐπί δεῖπνον , οὐδέ ὁ ἐν Κύπρος κολακίς , ἐπειδή διαβαίνω εἰς Συρία , κλιμακίς προσαγορεύω , ὅτι ὁ γυνή ὁ βασιλεύς ἀναβαίνω ἐπί ὁ ἄμαξα διά ἑαυτοῦ ὑποκατακλίνομαι παρέχω .
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 4
τίνα οὖν δεῖ φυλάττεσθαι ; τὸν μὴ δοκοῦντα μηδʼ ὁμολογοῦντα κολακεύειν , ὃν οὐκ ἔστι λαβεῖν περὶ τοὐπτανεῖον , οὐδʼ ἁλίσκεται σκιὰν καταμετρῶν ἐπὶ δεῖπνον , οὐδʼ ἔρριπται μεθυσθεὶς ὅπως ἔτυχεν , ἀλλὰ νήφει τὰ πολλὰ καὶ πολυπραγμονεῖ καὶ πράξεων μετέχειν οἴεται δεῖν καὶ λόγων ἀπορρήτων βούλεται κοινωνὸς εἶναι , καὶ ὅλως τραγικός ἐστιν οὐ σατυρικὸς φιλίας ὑποκριτὴς οὐδὲ κωμικός . ὡς γὰρ ὁ Πλάτων φησὶν ἐσχάτης ἀδικίας εἶναι δοκεῖν δίκαιον μὴ ὄντα , καὶ κολακείαν ἡγητέον χαλεπὴν τὴν λανθάνουσαν οὐ τὴν ὁμολογοῦσαν , οὐδὲ τὴν παίζουσαν ἀλλὰ τὴν σπουδάζουσαν αὕτη γὰρ ἀναπίμπλησι καὶ τὴν ἀληθινὴν φιλίαν ἀπιστίας , συνεμπίπτουσαν αὐτῇ πολλάκις , ἂν μὴ προσέχωμεν . ὁ μὲν οὖν Γωβρύης εἰς σκοτεινὸν οἴκημα τῷ μάγῳ φεύγοντι συνεισπεσὼν καὶ γενόμενος ἐν διαπάλαις ἐπιστάντα καὶ διαποροῦντα τὸν Δαρεῖον ἐκέλευσεν ὠθεῖν καὶ διʼ ἀμφοτέρων · ἡμεῖς δέ , εἰ μηδαμῆ μηδαμῶς ἐπαινοῦμεν τὸ ἐρρέτω φίλος σὺν ἐχθρῷ , διὰ πολλῶν ὁμοιοτήτων τὸν κόλακα τῷ φίλῳ συμπεπλεγμένον ἀποσπάσαι ζητοῦντες ὀφείλομεν εὖ μάλα φοβεῖσθαι μή πως ἢ τῷ κακῷ τὸ χρήσιμον συνεκβάλωμεν ἢ φειδόμενοι τοῦ οἰκείου τῷ βλάπτοντι περιπέσωμεν . ὥσπερ γὰρ οἶμαι τῶν ἀγρίων σπερμάτων ὅσα καὶ σχῆμα καὶ μέγεθος παραπλήσιον ἔχοντα τῷ πυρῷ συμμέμικται χαλεπὴν ἔχει τὴν ἀποκάθαρσιν γὰρ οὐ διεκπίπτει τῶν στενοτέρων πόρων ἢ συνεκπίπτει διὰ τῶν ἀραιῶν , οὕτως ἡ κολακεία τῆς φιλίας εἰς πᾶν πάθος καὶ πᾶν κίνημα καὶ χρείαν καὶ συνήθειαν ἑαυτὴν καταμιγνύουσα δυσχώριστός ἐστιν .
Lemmas: τίς οὖν δέω φυλάσσω ; ὁ μή δοκέω μηδέ ὁμολογέω κολακεύω , ὅς οὐ εἰμί λαμβάνω περί ὀπτάνιον , οὐδέ ἁλίσκομαι σκιά καταμετρέω ἐπί δεῖπνον , οὐδέ ῥίπτω μεθύσκω ὅπως τυγχάνω , ἀλλά νήφω ὁ πολύς καί πολυπραγμονέω καί πρᾶξις μετέχω οἴομαι δέω καί λόγος ἀπόρρητος βούλομαι κοινωνός εἰμί , καί ὅλος τραγικός εἰμί οὐ σατυρικός φιλία ὑποκριτής οὐδέ κωμικός . ὡς γάρ ὁ Πλάτων φημί ἔσχατος ἀδικία εἰμί δοκέω δίκαιος μή εἰμί , καί κολακεία ἡγέομαι χαλεπός ὁ λανθάνω οὐ ὁ ὁμολογέω , οὐδέ ὁ παίζω ἀλλά ὁ σπουδάζω οὗτος γάρ ἀναπίμπλημι καί ὁ ἀληθινός φιλία ἀπιστία , συνεμπίπτω αὐτός πολλάκις , ἐάν μή προσέχω . ὁ μέν οὖν Γωβρύης εἰς σκοτεινός οἴκημα ὁ μάγος φεύγω συνεισπίπτω καί γίγνομαι ἐν διαπάλη ἐφίστημι καί διαπορέω ὁ Δαρεῖος κελεύω ὠθέω καί διά ἀμφότερος · ἐγώ δέ , εἰ μηδαμῆ μηδαμῶς ἐπαινέω ὁ ἔρρω φίλος σύν ἐχθρός , διά πολύς ὁμοιότης ὁ κόλαξ ὁ φίλος συμπλέκω ἀποσπάω ζητέω ὀφείλω εὖ μάλα φοβέω μή πως ἤ ὁ κακός ὁ χρήσιμος συνεκβάλλω ἤ φείδομαι ὁ οἰκεῖος ὁ βλάπτω περιπίπτω . ὥσπερ γάρ οἴομαι ὁ ἄγριος σπέρμα ὅσος καί σχῆμα καί μέγεθος παραπλήσιος ἔχω ὁ πυρός συμμείγνυμι χαλεπός ἔχω ὁ ἀποκάθαρσις γάρ οὐ διεκπίτνω ὁ στενός πόρος ἤ συνεκπίπτω διά ὁ ἀραιός , οὕτως ὁ κολακεία ὁ φιλία εἰς πᾶς πάθος καί πᾶς κίνημα καί χρεία καί συνήθεια ἑαυτοῦ καταμείγνυμι δυσχώριστος εἰμί .
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 5
ὅτι μέντοι γε πάντων ἥδιστόν ἐστιν ἡ φιλία καὶ οὐδὲν ἄλλο μᾶλλον εὐφραίνει , διὰ τοῦτο καὶ ὁ κόλαξ ἡδοναῖς ὑπάγεται καὶ περὶ ἡδονάς ἐστιν . ὅτι δʼ ἡ χάρις καὶ ἡ χρεία τῇ φιλίᾳ παρέπεται καθʼ ὃ δὴ καὶ λέγεται πυρὸς καὶ ὕδατος ὁ φίλος ἀναγκαιότερος εἶναι , διὰ τοῦτʼ ἐμβάλλων εἰς τὰς ὑπουργίας ἑαυτὸν ὁ κόλαξ ἁμιλλᾶται σπουδαστικὸς ἀεὶ φαίνεσθαι καὶ ἄοκνος καὶ πρόθυμος . ἐπεὶ δὲ τὸ μάλιστα φιλίας ἀρχὴν συνέχον ὁμοιότης ἐστὶν ἐπιτηδευμάτων καὶ ἠθῶν , καὶ ὅλως τὸ χαίρειν τε τοῖς αὐτοῖς καὶ τὸ ταὐτὰ φεύγειν πρῶτον εἰς ταὐτὸ συνάγει καὶ συνίστησι διὰ τῆς ὁμοιοπαθείας , τοῦτο κατιδὼν ὁ κόλαξ αὑτὸν ὥσπερ ὕλην τινὰ ῥυθμίζει καὶ σχηματίζει , περιαρμόσαι καὶ περιπλάσαι ζητῶν οἷς ἂν ἐπιχειρῇ διὰ μιμήσεως , ὑγρὸς ὢν μεταβάλλεσθαι καὶ πιθανὸς ἐπὶ τὰς ἐξομοιώσεις , ὥστʼ εἰπεῖν οὐ παῖς Ἀχιλλέως , ἀλλʼ ἐκεῖνος αὐτὸς εἶ ὃ δὲ πάντων ἐστὶν αὐτοῦ πανουργότατον , αἰσθανόμενος τὴν παρρησίαν καὶ λεγομένην καὶ δοκοῦσαν ἰδίαν εἶναι φωνὴν ὥσπερ τινὸς ζῴου τῆς φιλίας , τὸ δʼ ἀπαρρησίαστον ἄφιλον καὶ ἀγεννές , οὐδὲ ταύτην ἀμίμητον ἀπολέλοιπεν , ἀλλʼ ὥσπερ οἱ δεινοὶ τῶν ὀψοποιῶν τοῖς πικροῖς χυμοῖς καὶ αὐστηροῖς ἡδύσμασι χρῶνται , τῶν γλυκέων ἀφαιροῦντες τὸ πλήσμιον , οὕτως οἱ κόλακες οὐκ ἀληθινὴν οὐδʼ ὠφέλιμον ἀλλʼ οἷον ἐπιλλώπτουσαν ἐξ ὀφρύος καὶ γαργαλίζουσαν ἀτεχνῶς παρρησίαν προσφέρουσιν . ἔστι μὲν οὖν διὰ ταῦτα δυσφώρατος ὁ ἀνήρ , ὥσπερ τῶν θηρίων ὅσα πεφυκότα τὴν χρόαν τρέπεσθαι συναφομοιοῦται τοῖς ὑποκειμένοις χρώμασι καὶ χωρίοις · ἐπεὶ δʼ ἐκεῖνος ἐξαπατᾷ τε καὶ περικαλύπτεται ταῖς ὁμοιότησιν , ἡμέτερον ἔργον ἐστὶ ταῖς διαφοραῖς ἀνακαλύπτειν καὶ ἀπογυμνοῦν αὐτὸν ἀλλοτρίοις χρώμασι καὶ σχήμασιν , φησιν ὁ Πλάτων , χήτει οἰκείων κοσμούμενον
Lemmas: ὅτι μέντοι γε πᾶς ἡδύς εἰμί ὁ φιλία καί οὐδείς ἄλλος μάλα εὐφραίνω , διά οὗτος καί ὁ κόλαξ ἡδονή ὑπάγω καί περί ἡδονή εἰμί . ὅτι δέ ὁ χάρις καί ὁ χρεία ὁ φιλία παρέπομαι κατά ὅς δή καί λέγω πῦρ καί ὕδωρ ὁ φίλος ἀναγκαῖος εἰμί , διά οὗτος ἐμβάλλω εἰς ὁ ὑπουργία ἑαυτοῦ ὁ κόλαξ ἁμιλλάομαι σπουδαστικός ἀεί φαίνω καί ἄοκνος καί πρόθυμος . ἐπεί δέ ὁ μάλα φιλία ἀρχή συνέχω ὁμοιότης εἰμί ἐπιτήδευμα καί ἦθος , καί ὅλος ὁ χαίρω τε ὁ αὐτός καί ὁ αὐτός φεύγω πρῶτος εἰς αὐτός συνάγω καί συνίστημι διά ὁ ὁμοιοπάθεια , οὗτος κατοράω ὁ κόλαξ ἑαυτοῦ ὥσπερ ὕλη τις ῥυθμίζω καί σχηματίζω , περιαρμόζω καί περιπλάσσω ζητέω ὅς ἄν ἐπιχειρέω διά μίμησις , ὑγρός εἰμί μεταβάλλω καί πιθανός ἐπί ὁ ἐξομοίωσις , ὥστε λέγω οὐ παῖς Ἀχιλλεύς , ἀλλά ἐκεῖνος αὐτός εἰμί ὅς δέ πᾶς εἰμί αὐτός πάνουργος , αἰσθάνομαι ὁ παρρησία καί λέγω καί δοκέω ἴδιος εἰμί φωνή ὥσπερ τις ζῷον ὁ φιλία , ὁ δέ ἀπαρρησίαστος ἄφιλος καί ἀγεννής , οὐδέ οὗτος ἀμίμητος ἀπολείπω , ἀλλά ὥσπερ ὁ δεινός ὁ ὀψοποιός ὁ πικρός χυμός καί αὐστηρός ἥδυσμα χράω , ὁ γλυκύς ἀφαιρέω ὁ πλήσμιος , οὕτως ὁ κόλαξ οὐ ἀληθινός οὐδέ ὠφέλιμος ἀλλά οἷος ἐπιλλώπτω ἐκ ὀφρῦς καί γαργαλίζω ἄτεχνος παρρησία προσφέρω . εἰμί μέν οὖν διά οὗτος δυσφώρατος ὁ ἀνήρ , ὥσπερ ὁ θηρίον ὅσος φύω ὁ χροιά τρέπω συναφομοιόω ὁ ὑπόκειμαι χρῶμα καί χωρίον · ἐπεί δέ ἐκεῖνος ἐξαπατάω τε καί περικαλύπτω ὁ ὁμοιότης , ἡμέτερος ἔργον εἰμί ὁ διαφορά ἀνακαλύπτω καί ἀπογυμνόω αὐτός ἀλλότριος χρῶμα καί σχῆμα , φημί ὁ Πλάτων , χῆτος οἰκεῖος κοσμέω
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 6
εὐθὺς οὖν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς σκοπῶμεν . ἀρχὴν δὲ φιλίας ἔφαμεν εἶναι τοῖς πλείστοις τὴν ταὐτὰ μὲν ἐπιεικῶς ἀσπαζομένην ἔθη καὶ ἤθη τοῖς δʼ αὐτοῖς χαίρουσαν ἐπιτηδεύμασι καὶ πράγμασι καὶ διατριβαῖς ὁμοιοπαθῆ διάθεσιν καὶ φύσιν , ἐφʼ ἧς καὶ ταῦτʼ εἴρηται γέρων γέροντι γλῶσσαν ἡδίστην ἔχει , παῖς παιδί , καὶ γυναικὶ πρόσφορον γυνή , νοσῶν τʼ ἀνὴρ νοσοῦντι , καὶ δυσπραξίᾳ ληφθεὶς ἐπῳδός ἐστι τῷ πειρωμένῳ εἰδὼς οὖν ὁ κόλαξ ὅτι τὸ χαίρειν τοῖς ὁμοίοις καὶ τὸ χρῆσθαι καὶ ἀγαπᾶν ἔμφυτόν ἐστι , ταύτῃ πρῶτον ἐπιχειρεῖ πλησιάζειν ἑκάστῳ καὶ παρασκηνοῦν , ὥσπερ ἔν τισι νομαῖς τοῖς αὐτοῖς ἐπιτηδεύμασι καὶ διατριβαῖς περὶ ταὐτὰ καὶ σπουδαῖς καὶ διαίταις ἀτρέμα παραβάλλων καὶ προσαναχρωννύμενος , ἄχρι οὗ λαβὴν παραδῷ καὶ ψαύοντι τιθασὸς γένηται καὶ συνήθης , ψέγων μὲν οἷς ἐκεῖνον αἰσθάνεται πράγμασι καὶ βίοις καὶ ἀνθρώποις ἀχθόμενον , ἐπαινέτης δὲ τῶν ἀρεσκόντων . οὐ μέτριος ἀλλʼ ὥσθʼ ὑπερβάλλειν σὺν ἐκπλήξει καὶ θαύματι , φαινόμενος , βεβαιῶν δὲ τὸ φιλοῦν καὶ τὸ μισοῦν ὡς κρίσει μᾶλλον ἢ πάθει γιγνόμενον .
Lemmas: εὐθύς οὖν ἀπό ὁ ἀρχή σκοπέω . ἀρχή δέ φιλία φημί εἰμί ὁ πολύς ὁ αὐτός μέν ἐπιεικής ἀσπάζομαι ἔθος καί ἦθος ὁ δέ αὐτός χαίρω ἐπιτήδευμα καί πρᾶγμα καί διατριβή ὁμοιοπαθής διάθεσις καί φύσις , ἐπί ὅς καί οὗτος λέγω γέρων γέρων γλῶσσα ἡδύς ἔχω , παῖς παῖς , καί γυνή πρόσφορος γυνή , νοσέω τε ἀνήρ νοσέω , καί δυσπραξία λαμβάνω ἐπῳδός εἰμί ὁ πειράω οἶδα οὖν ὁ κόλαξ ὅτι ὁ χαίρω ὁ ὅμοιος καί ὁ χράω καί ἀγαπάω ἔμφυτος εἰμί , οὗτος πρῶτος ἐπιχειρέω πλησιάζω ἕκαστος καί παρασκηνόω , ὥσπερ ἐν τις νομή ὁ αὐτός ἐπιτήδευμα καί διατριβή περί αὐτός καί σπουδή καί δίαιτα ἀτρέμας παραβάλλω καί προσαναχρώζω , ἄχρι ὅς λαβή παραδίδωμι καί ψαύω τιθασός γίγνομαι καί συνήθης , ψέγω μέν ὅς ἐκεῖνος αἰσθάνομαι πρᾶγμα καί βίος καί ἄνθρωπος ἄχθομαι , ἐπαινέτης δέ ὁ ἀρέσκω . οὐ μέτριος ἀλλά ὥστε ὑπερβάλλω σύν ἔκπληξις καί θαῦμα , φαίνω , βεβαιόω δέ ὁ φιλέω καί ὁ μισέω ὡς κρίσις γε ἤ πάθος γίγνομαι .
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 8
τὰς δὲ τοῦ κόλακος ὥσπερ πολύποδος τροπὰς ῥᾷστα φωράσειεν ἄν τις αὐτὸς ἐπὶ πολλὰ δοκῶν τρέπεσθαι , καὶ ψέγων μὲν ὃν ἐπῄνει πρότερον βίον , οἷς δʼ ἤχθετο πράγμασιν ἢ διαίταις ἢ λόγοις ὡς ἀρέσκοντας ἐξαίφνης προσιέμενος . ὄψεται γὰρ αὐτὸν οὐδαμοῦ βέβαιον οὐδʼ ἴδιον οὐδʼ οἰκείῳ πάθει φιλοῦντα καὶ μισοῦντα καὶ χαίροντα καὶ λυπούμενον , ἀλλὰ δίκην κατόπτρου παθῶν ὀθνείων καὶ βίων καὶ κινημάτων εἰκόνας ἀναδεχόμενον . τοιοῦτος γὰρ οἷος , εἰ ψέγοις τινὰ τῶν φίλων πρὸς αὐτόν , εἰπεῖν βραδέως πεφώρακας τὸν ἄνθρωπον · ἐμοὶ μὲν γὰρ οὐδὲ πρότερον ἤρεσκεν ἂν . δʼ αὖ πάλιν ἐπαινῇς μεταβαλόμενος , νὴ Δία φήσει συνήδεσθαι καὶ χάριν ἔχειν αὐτὸς ὑπὲρ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πιστεύειν . ἂν δὲ βίον ἀλλακτέον ἕτερον εἴπῃς , οἷον εἰς ἀπραγμοσύνην καὶ ἡσυχίαν ἐκ πολιτείας μεταβαλόμενος , πάλαι γʼ ἐχρῆν φησὶ θορύβων ἡμᾶς ἀπηλλάχθαι καὶ φθόνων ἂν δὲ πάλιν ὁρμᾶν δοκῇς ἐπὶ τὸ πράττειν καὶ λέγειν , ὑπεφώνησεν ἄξια σαυτοῦ φρονεῖς · ἡ δʼ ἀπραγμοσύνη γλυκὺ μέν , ἀλλʼ ἄδοξον καὶ ταπεινόν εὐθὺς οὖν λέγειν χρὴ πρὸς τὸν τοιοῦτον ἀλλοῖός μοι , ξεῖνε , φάνης νέον ἠὲ πάροιθεν οὐ δέομαι φίλου συμμεθισταμένου καὶ συνεπινεύοντος γὰρ σκιὰ ταῦτα ποιεῖ μᾶλλον , ἀλλὰ συναληθεύοντος καὶ συνεπικρίνοντος . εἷς μὲν οὖν τῶν ἐλέγχων τρόπος τοιοῦτός ἐστιν ·
Lemmas: ὁ δέ ὁ κόλαξ ὥσπερ πολύπους τροπή ῥᾴδιος φωράω ἄν τις αὐτός ἐπί πολύς δοκέω τρέπω , καί ψέγω μέν ὅς ἐπαινέω πρότερος βίος , ὅς δέ ἄχθομαι πρᾶγμα ἤ δίαιτα ἤ λόγος ὡς ἀρέσκω ἐξαίφνης προσίημι . ὁράω γάρ αὐτός οὐδαμοῦ βέβαιος οὐδέ ἴδιος οὐδέ οἰκεῖος πάθος φιλέω καί μισέω καί χαίρω καί λυπέω , ἀλλά δίκη κάτοπτρον πάθος ὀθνεῖος καί βίος καί κίνημα εἰκών ἀναδέχομαι . τοιοῦτος γάρ οἷος , εἰ ψέγω τις ὁ φίλος πρός αὐτός , λέγω βραδύς φωράω ὁ ἄνθρωπος · ἐγώ μέν γάρ οὐδέ πρότερος ἀρέσκω ἐάν . δέ αὖ πάλιν ἐπαινέω μεταβάλλω , νή Ζεύς φημί συνήδομαι καί χάρις ἔχω αὐτός ὑπέρ ὁ ἄνθρωπος καί πιστεύω . ἐάν δέ βίος ἀλλακτέον ἕτερος λέγω , οἷος εἰς ἀπραγμοσύνη καί ἡσυχία ἐκ πολιτεία μεταβάλλω , πάλαι γε χρή φημί θόρυβος ἐγώ ἀπαλλάσσω καί φθόνος ἐάν δέ πάλιν ὁρμάω δοκέω ἐπί ὁ πράσσω καί λέγω , ὑποφωνέω ἄξιος σεαυτοῦ φρονέω · ὁ δέ ἀπραγμοσύνη γλυκύς μέν , ἀλλά ἄδοξος καί ταπεινός εὐθύς οὖν λέγω χρή πρός ὁ τοιοῦτος ἀλλοῖος ἐγώ , ξένος , φαίνω νέος ἤ πάροιθε οὐ δέω φίλος συμμεθίστημι καί συνεπινεύω γάρ σκιά οὗτος ποιέω μάλα , ἀλλά συναληθεύω καί συνεπικρίνω . εἷς μέν οὖν ὁ ἔλεγχος τρόπος τοιοῦτος εἰμί ·
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 10
οὐ μὴν ἀλλὰ ταῦτα μὲν εἰς τὸν οἰκεῖον ἀναθώμεθα τοῦ λόγου τόπον · ἐκεῖνο δὲ μὴ παρῶμεν ἐν ταῖς μιμήσεσι τὸ σόφισμα τοῦ κόλακος , ὅτι κἂν τῶν καλῶν τι μιμῆται τοῦ κολακευομένου , διαφυλάττει τὴν ὑπεροχὴν ἐκείνῳ . τοῖς μὲν γὰρ ἀληθῶς φίλοις οὔτε ζῆλος οὐδείς ἐστι πρὸς ἀλλήλους οὔτε φθόνος , ἀλλὰ κἂν ἴσον ἔχωσιν ἐν τῷ κατορθοῦν κἂν ἔλαττον , ἀνεπαχθῶς καὶ μετρίως φέρουσιν . ὁ δὲ κόλαξ ἀεὶ μνημονεύων τοῦ τὰ δεύτερα λέγειν ὑφίεται τῇ ὁμοιότητι τῆς ἰσότητος , ἡττᾶσθαι πανταχοῦ καὶ ἀπολείπεσθαι πλὴν τῶν φαύλων ὁμολογῶν . ἐν δὲ τοῖς φαύλοις οὐ παρίησι τὸ πρωτεῖον , ἀλλά φησιν , ἂν ἐκεῖνος δύσκολος , αὑτὸν εἶναι μελαγχολικὸν ἂν ἐκεῖνος δεισιδαίμων , αὑτὸν θεοφόρητον · ἐρᾶν ἐκεῖνον , μαίνεσθαι δʼ αὑτόν . ἀκαίρως φησὶν ἐγέλας , ἐγὼ δʼ ἐξέθνῃσκον ὑπὸ τοῦ γέλωτος . ἀλλʼ ἔν γε τοῖς χρηστοῖς τοὐναντίον . αὐτός φησι ταχέως τρέχειν , ἵπτασθαι δʼ ἐκεῖνον · αὐτὸς ἱππεύειν ἐπιεικῶς , ἀλλὰ τί πρὸς τὸν ἱπποκένταυρον τοῦτον ; εὐφυής εἰμι ποιητὴς καὶ στίχον οὐ φαυλότατον γράφω , βροντᾶν δʼ οὐκ ἐμὸν ἀλλὰ Διός . ἅμα γὰρ αὐτοῦ δοκεῖ καὶ τὴν προαίρεσιν ἀποφαίνειν καλὴν μιμούμενος καὶ τὴν δύναμιν ἀνέφικτον ἡττώμενος . ἐν μὲν οὖν ταῖς ἐξομοιώσεσι τοιαῦταί τινὲς εἰσιν αἱ τοῦ κόλακος διαφοραὶ πρὸς τὸν φίλον .
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά οὗτος μέν εἰς ὁ οἰκεῖος ἀνατίθημι ὁ λόγος τόπος · ἐκεῖνος δέ μή πάρειμι ἐν ὁ μίμησις ὁ σόφισμα ὁ κόλαξ , ὅτι ἐάν ὁ καλός τις μιμέομαι ὁ κολακεύω , διαφυλάσσω ὁ ὑπεροχή ἐκεῖνος . ὁ μέν γάρ ἀληθής φίλος οὔτε ζῆλος οὐδείς εἰμί πρός ἀλλήλων οὔτε φθόνος , ἀλλά ἐάν ἴσος ἔχω ἐν ὁ κατορθόω ἐάν ἐλαχύς , ἀνεπαχθής καί μέτριος φέρω . ὁ δέ κόλαξ ἀεί μνημονεύω ὁ ὁ δεύτερος λέγω ὑφίημι ὁ ὁμοιότης ὁ ἰσότης , ἡσσάομαι πανταχοῦ καί ἀπολείπω πλήν ὁ φαῦλος ὁμολογέω . ἐν δέ ὁ φαῦλος οὐ παρίημι ὁ πρωτεῖον , ἀλλά φημί , ἐάν ἐκεῖνος δύσκολος , ἑαυτοῦ εἰμί μελαγχολικός ἐάν ἐκεῖνος δεισιδαίμων , ἑαυτοῦ θεοφόρητος · ἐράω ἐκεῖνος , μαίνομαι δέ ἑαυτοῦ . ἄκαιρος φημί γελάω , ἐγώ δέ ἐκθνῄσκω ὑπό ὁ γέλως . ἀλλά ἐν γε ὁ χρηστός ἐναντίος . αὐτός φημί ταχύς τρέχω , πέτομαι δέ ἐκεῖνος · αὐτός ἱππεύω ἐπιεικής , ἀλλά τίς πρός ὁ ἱπποκένταυρος οὗτος ; εὐφυής εἰμί ποιητής καί στίχος οὐ φαῦλος γράφω , βροντάω δέ οὐ ἐμός ἀλλά Ζεύς . ἅμα γάρ αὐτός δοκέω καί ὁ προαίρεσις ἀποφαίνω καλός μιμέομαι καί ὁ δύναμις ἀνέφικτος ἡσσάομαι . ἐν μέν οὖν ὁ ἐξομοίωσις τοιοῦτος τις εἰμί ὁ ὁ κόλαξ διαφορά πρός ὁ φίλος .
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 13
διὸ φυλακτέον ἐστὶ μάλιστα τὸν κόλακα περὶ τοὺς ἐπαίνους . ὅπερ οὐδʼ αὐτὸν ἐκεῖνον λέληθεν , ἀλλὰ δεινὸς ὢν φυλάττεσθαι τὸ ὕποπτον , ἂν μὲν εὐπαρύφου τινὸς ἢ ἀγροίκου λάβηται φορίνην παχεῖαν φέροντος , ὅλῳ τῷ μυκτῆρι χρῆται , καθάπερ ὁ Στρουθίας ἐμπεριπατῶν τῷ Βίαντι καὶ κατορχούμενος τῆς ἀναισθησίας αὐτοῦ τοῖς ἐπαίνοις Ἀλεξάνδρου πλέον τοῦ βασιλέως πέπωκας καὶ γελῶ τὸ πρὸς τὸν Κύπριον ἐννοούμενος τοὺς δὲ κομψοτέρους ὁρῶν ἐνταῦθα μάλιστα προσέχοντας αὐτῷ καὶ φυλαττομένους τὸ χωρίον τοῦτο καὶ τὸν τόπον οὐκ ἀπʼ εὐθείας ἐπάγει τὸν ἔπαινον , ἀλλʼ ἀπαγαγὼν πόρρω κυκλοῦται καὶ πρόσεισιν , οἷον ἀψοφητὶ θρέμματος ἐπιψαύων καὶ ἀποπειρώμενος . νῦν μὲν γὰρ ἑτέρων περὶ αὐτοῦ τινων ἐπαίνους ἀπαγγέλλει , καθάπερ οἱ ῥήτορες , ἀλλοτρίῳ προσχρώμενος προσώπῳ , ξένοις λέγων ἢ πρεσβυτέροις ἐν ἀγορᾷ μάλʼ ἡδέως παραγενέσθαι πολλὰ κἀγαθὰ μεμνημένοις αὐτοῦ καὶ θαυμάζουσι · νῦν δʼ αὖ πάλιν αἰτίας ἐλαφρὰς καὶ ψευδεῖς πλασάμενος καὶ συνθεὶς ἐπʼ αὐτόν , ὡς ἀκηκοὼς ἑτέρων ἀφῖκται μετὰ σπουδῆς , πυνθανόμενος ποῦ τοῦτʼ εἶπεν ἢ ποῦ τοῦτʼ ἔπραξεν . ἀρνουμένου δʼ , ὡς εἰκός , αὐτόθεν ἑλὼν ἐμβέβληκεν εἰς τοὺς ἐπαίνους τὸν ἄνθρωπον ἐγὼ δʼ ἐθαύμαζον εἰ σὺ κακῶς τινα τῶν συνήθων εἶπας ὁ μηδὲ τοὺς ἐχθροὺς πεφυκώς , εἰ σὺ τοῖς ἀλλοτρίοις ἐπεχείρησας ὁ τοσαῦτα τῶν ἰδίων δωρούμενος
Lemmas: διό φυλάσσω εἰμί μάλα ὁ κόλαξ περί ὁ ἔπαινος . ὅς οὐδέ αὐτός ἐκεῖνος λανθάνω , ἀλλά δεινός εἰμί φυλάσσω ὁ ὕποπτος , ἐάν μέν εὐπάρυφος τις ἤ ἄγροικος λαμβάνω φορίνη παχύς φέρω , ὅλος ὁ μυκτήρ χράω , καθά ὁ Στρούθιος ἐμπεριπατέω ὁ Βίας καί κατορχέομαι ὁ ἀναισθησία αὐτός ὁ ἔπαινος Ἀλέξανδρος πολύς ὁ βασιλεύς πίνω καί γελάω ὁ πρός ὁ Κύπριος ἐννοέω ὁ δέ κομψός ὁράω ἐνταῦθα μάλα προσέχω αὐτός καί φυλάσσω ὁ χωρίον οὗτος καί ὁ τόπος οὐ ἀπό εὐθεῖα ἐπάγω ὁ ἔπαινος , ἀλλά ἀπάγω πρόσω κυκλόω καί πρόσειμι , οἷος ἀψοφητί θρέμμα ἐπιψαύω καί ἀποπειράομαι . νῦν μέν γάρ ἕτερος περί αὐτός τις ἔπαινος ἀπαγγέλλω , καθά ὁ ῥήτωρ , ἀλλότριος προσχράομαι πρόσωπον , ξένος λέγω ἤ πρέσβυς ἐν ἀγορά μάλα ἡδύς παραγίγνομαι πολύς ἀγαθός μιμνῄσκω αὐτός καί θαυμάζω · νῦν δέ αὖ πάλιν αἰτία ἐλαφρός καί ψευδής πλάσσω καί συντίθημι ἐπί αὐτός , ὡς ἀκούω ἕτερος ἀφικνέομαι μετά σπουδή , πυνθάνομαι ποῦ οὗτος λέγω ἤ ποῦ οὗτος πράσσω . ἀρνέομαι δέ , ὡς ἔοικα , αὐτόθεν αἱρέω ἐμβάλλω εἰς ὁ ἔπαινος ὁ ἄνθρωπος ἐγώ δέ θαυμάζω εἰ σύ κακός τις ὁ συνήθης λέγω ὁ μηδέ ὁ ἐχθρός φύω , εἰ σύ ὁ ἀλλότριος ἐπιχειρέω ὁ τοσοῦτος ὁ ἴδιος δωρέω
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 16
εἶτα τῶν μὲν Στωϊκῶν οὐδʼ ἀκούειν ἔνιοι ὑπομένουσι τὸν σοφὸν ὁμοῦ πλούσιον καλὸν εὐγενῆ βασιλέα προσαγορευόντων , οἱ δὲ κόλακες τὸν πλούσιον ὁμοῦ καὶ ῥήτορα καὶ ποιητήν , ἂν δὲ βούληται , καὶ ζῳγράφον καὶ αὐλητὴν ἀποφαίνουσι καὶ ποδώκη καὶ ῥωμαλέον , ὑποπίπτοντες ἐν τῷ παλαίειν καὶ ἀπολειπόμενοι θεόντων , ὥσπερ Κρίσων ὁ Ἱμεραῖος ἀπελείφθη διαθέων πρὸς Ἀλέξανδρον , ὁ δʼ αἰσθόμενος ἠγανάκτησε . Καρνεάδης δʼ ἔλεγε ὅτι πλουσίων καὶ βασιλέων παῖδες ἱππεύειν μόνον , ἄλλο δʼ οὐδὲν εὖ καὶ καλῶς μανθάνουσι ; κολακεύει γὰρ αὐτοὺς ἐν ταῖς διατριβαῖς ὁ διδάσκαλος ἐπαινῶν καὶ ὁ προσπαλαίων ὑποκατακλινόμενος , ὁ δʼ ἵππος , οὐκ εἰδὼς οὐδὲ φροντίζων ὅστις ἰδιώτης ἢ ἄρχων ἢ πλούσιος ἢ πένης , ἐκτραχηλίζει τοὺς μὴ δυναμένους ὀχεῖσθαι . εὐήθη τοίνυν καὶ ἀβέλτερα τὰ τοῦ Βίωνος εἰ τὸν ἀγρὸν ἔμελλεν ἐγκωμιάζων εὔφορον ποιεῖν καὶ εὔκαρπον , εἶτʼ οὐκ ἂν ἁμαρτάνειν ἐδόκει τοῦτο μὴ ποιῶν μᾶλλον ἢ σκάπτων καὶ πράγματα ἔχων ; οὐ τοίνυν οὐδʼ ἄνθρωπος ἄτοπος ἂν ἐπαίνων εἴη , εἰ τοῖς ἐπαινουμένοις ὠφέλιμός ἐστι καὶ πάμφορος . ὁ μὲν γὰρ ἀγρὸς οὐ γίγνεται χείρων ἐπαινούμενος , ἄνθρωπον δὲ τυφοῦσι καὶ ἀπολλύουσιν οἱ ψευδῶς καὶ παρʼ ἀξίαν ἐπαινοῦντες .
Lemmas: εἶτα ὁ μέν Στωϊκός οὐδέ ἀκούω ἔνιοι ὑπομένω ὁ σοφός ὁμοῦ πλούσιος καλός εὐγενής βασιλεύς προσαγορεύω , ὁ δέ κόλαξ ὁ πλούσιος ὁμοῦ καί ῥήτωρ καί ποιητής , ἐάν δέ βούλομαι , καί ζωγράφος καί αὐλητής ἀποφαίνω καί ποδώκης καί ῥωμαλέος , ὑποπίπτω ἐν ὁ παλαίω καί ἀπολείπω θέω , ὥσπερ Κρίσων ὁ Ἱμεραῖος ἀπολείπω διαθέω πρός Ἀλέξανδρος , ὁ δέ αἰσθάνομαι ἀγανακτέω . Καρνεάδης δέ λέγω ὅτι πλούσιος καί βασιλεύς παῖς ἱππεύω μόνος , ἄλλος δέ οὐδείς εὖ καί καλός μανθάνω ; κολακεύω γάρ αὐτός ἐν ὁ διατριβή ὁ διδάσκαλος ἐπαινέω καί ὁ προσπαλαίω ὑποκατακλίνομαι , ὁ δέ ἵππος , οὐ οἶδα οὐδέ φροντίζω ὅστις ἰδιώτης ἤ ἄρχω ἤ πλούσιος ἤ πένης , ἐκτραχηλίζω ὁ μή δύναμαι ὀχέω . εὐήθης τοίνυν καί ἀβέλτερος ὁ ὁ Βίων εἰ ὁ ἀγρός μέλλω ἐγκωμιάζω εὔφορος ποιέω καί εὔκαρπος , εἶτα οὐ ἄν ἁμαρτάνω δοκέω οὗτος μή ποιέω μάλα ἤ σκάπτω καί πρᾶγμα ἔχω ; οὐ τοίνυν οὐδέ ἄνθρωπος ἄτοπος ἄν ἔπαινος εἰμί , εἰ ὁ ἐπαινέω ὠφέλιμος εἰμί καί πάμφορος . ὁ μέν γάρ ἀγρός οὐ γίγνομαι κακός ἐπαινέω , ἄνθρωπος δέ τυφόω καί ἀπόλλυμι ὁ ψευδής καί παρά ἀξία ἐπαινέω .
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 18
ἔτι δὲ τούτων ἕτεροι πανουργότεροι καὶ πρὸς ἡδονὴν χρῶνται τῷ παρρησιάζεσθαι καὶ ψέγειν . καθάπερ Ἆγις ὁ Ἀργεῖος , Ἀλεξάνδρου γελωτοποιῷ τινι μεγάλας δωρεὰς διδόντος , ὑπὸ φθόνου καὶ λύπης ἐξέκραγεν ὢ τῆς πολλῆς ἀτοπίας , ἐπιστρέψαντος δὲ τοῦ βασιλέως πρὸς αὐτὸν ὀργῇ καί τί δὴ σὺ λέγεις ; εἰπόντος ὁμολογῶ φησὶν ἄχθεσθαι καὶ ἀγανακτεῖν , ὁρῶν ὑμᾶς τοὺς ἐκ Διὸς γεγονότας ἅπαντας ὁμοίως κόλαξιν ἀνθρώποις καὶ καταγελάστοις χαίροντας · καὶ γὰρ Ἡρακλῆς Κέρκωψί τισι , καὶ Σειληνοῖς ὁ Διόνυσος ἐτέρπετο , καὶ παρὰ σοὶ τοιούτους ἰδεῖν ἔστιν εὐδοκιμοῦντας . Τιβερίου δὲ Καίσαρος εἰς τὴν σύγκλητόν ποτε παρελθόντος εἷς τῶν κολάκων ἀναστὰς ἔφη δεῖν ἐλευθέρους ὄντας παρρησιάζεσθαι καὶ μηδὲν ὑποστέλλεσθαι μηδʼ ἀποσιωπᾶν τῶν συμφερόντων ἀνατείνας δὲ πάντας οὕτως , γενομένης αὐτῷ σιωπῆς καὶ τοῦ Τιβερίου προσέχοντος , ἄκουσον ἔφη Καῖσαρ . ἅ σοι πάντες ἐγκαλοῦμεν , οὐδεὶς δὲ τολμᾷ φανερῶς λέγειν . ἀμελεῖς σεαυτοῦ καὶ προΐεσαι τὸ σῶμα καὶ κατατρύχεις ἀεὶ φροντίσι καὶ πόνοις ὑπὲρ ἡμῶν , οὔτε μεθʼ ἡμέραν οὔτε νυκτὸς ἀναπαυόμενος . πολλὰ δʼ αὐτοῦ τοιαῦτα συνείροντος , εἰπεῖν φασι τὸν ῥήτορα Κάσσιον Σευῆρον αὕτη τοῦτον ἡ παρρησία τὸν ἄνθρωπον ἀποκτενεῖ
Lemmas: ἔτι δέ οὗτος ἕτερος πάνουργος καί πρός ἡδονή χράω ὁ παρρησιάζομαι καί ψέγω . καθά Ἄγις ὁ Ἀργεῖος , Ἀλέξανδρος γελωτοποιός τις μέγας δωρεά δίδωμι , ὑπό φθόνος καί λύπη ἐκκράζω ὦ ὁ πολύς ἀτοπία , ἐπιστρέφω δέ ὁ βασιλεύς πρός αὐτός ὀργή καί τίς δή σύ λέγω ; λέγω ὁμολογέω φημί ἄχθομαι καί ἀγανακτέω , ὁράω σύ ὁ ἐκ Ζεύς γίγνομαι ἅπας ὅμοιος κόλαξ ἄνθρωπος καί καταγέλαστος χαίρω · καί γάρ Ἡρακλῆς Κέρκωψ τις , καί Σειληνός ὁ Διόνυσος τέρπω , καί παρά σύ τοιοῦτος ὁράω εἰμί εὐδοκιμέω . Τιβέριος δέ Καῖσαρ εἰς ὁ σύγκλητος ποτέ παρέρχομαι εἷς ὁ κόλαξ ἀνίστημι φημί δέω ἐλεύθερος εἰμί παρρησιάζομαι καί μηδείς ὑποστέλλω μηδέ ἀποσιωπάω ὁ συμφέρω ἀνατείνω δέ πᾶς οὕτως , γίγνομαι αὐτός σιωπή καί ὁ Τιβέριος προσέχω , ἀκούω φημί Καῖσαρ . ὅς σύ πᾶς ἐγκαλέω , οὐδείς δέ τολμάω φανερός λέγω . ἀμελέω σεαυτοῦ καί προίημι ὁ σῶμα καί κατατρύχω ἀεί φροντίς καί πόνος ὑπέρ ἐγώ , οὔτε μετά ἡμέρα οὔτε νύξ ἀναπαύω . πολύς δέ αὐτός τοιοῦτος συνείρω , λέγω φημί ὁ ῥήτωρ Κάσσιος Σευῆρος οὗτος οὗτος ὁ παρρησία ὁ ἄνθρωπος ἀποκτείνω
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 21
ἐπὶ δὲ τὰς χρείας καὶ τὰς ὑπουργίας ἴωμεν ἤδη · καὶ γὰρ ἐν ταύταις πολλὴν ἀπεργάζεται σύγχυσιν καὶ ἀσάφειαν ὁ κόλαξ τῆς πρὸς τὸν φίλον διαφορᾶς , ἄοκνος δοκῶν εἶναι καὶ πρόθυμος ἐν πᾶσι καὶ ἀπροφάσιστος . ὁ μὲν γὰρ τοῦ φίλου τρόπος ὥσπερ ὁ τῆς ἀληθείας μῦθος ἁπλοῦς ἐστι κατʼ Εὐριπίδην καὶ ἀφελὴς καὶ ἄπλαστος , ὁ δὲ τοῦ κόλακος ὄντως νοσῶν ἐν αὑτῷ φαρμάκων δεῖται σοφῶν καὶ πολλῶν νὴ Δία καὶ περιττῶν . ὥσπερ οὖν ἐν ταῖς ἀπαντήσεσιν ὁ μὲν φίλος ἔστιν ὅτε μήτʼ εἰπὼν μήτʼ ἀκούσας μηδὲν ἀλλὰ προσβλέψας καὶ μειδιάσας τὸ εὐμενὲς καὶ τὸ οἰκεῖον ἔνδοθεν δοὺς ταῖς ὄψεσι καὶ δεξάμενος παρῆλθεν , ὁ δὲ κόλαξ τρέχει καταδιώκει δεξιοῦται πόρρωθεν , ἂν προσαγορευθῇ πρότερον ὀφθείς , ἀπολογεῖται μετὰ μαρτύρων καὶ ὅρκων πολλάκις , οὕτως ἐν ταῖς πράξεσι πολλὰ παραλείπουσιν οἱ φίλοι τῶν μικρῶν , οὐκ ἐξακριβοῦντες οὐδὲ πολυπραγμονοῦντες οὐδέν , οὐδʼ ἑαυτοὺς εἰς πᾶσαν ὑπουργίαν ἐμβάλλοντες . ἀλλʼ ἐκεῖνος ἐνταῦθα συνεχὴς καὶ ἐνδελεχὴς καὶ ἄτρυτος , οὐ διδοὺς ἑτέρῳ τόπον οὐδὲ χώραν διακονίας , ἀλλὰ βουλόμενος κελεύεσθαι , κἂν μὴ κελευσθῇ , δακνόμενος , μᾶλλον δʼ ὅλως ἐξαθυμῶν καὶ ποτνιώμενος .
Lemmas: ἐπί δέ ὁ χρεία καί ὁ ὑπουργία ἔρχομαι ἤδη · καί γάρ ἐν οὗτος πολύς ἀπεργάζομαι σύγχυσις καί ἀσάφεια ὁ κόλαξ ὁ πρός ὁ φίλος διαφορά , ἄοκνος δοκέω εἰμί καί πρόθυμος ἐν πᾶς καί ἀπροφάσιστος . ὁ μέν γάρ ὁ φίλος τρόπος ὥσπερ ὁ ὁ ἀλήθεια μῦθος ἁπλόος εἰμί κατά Εὐριπίδης καί ἀφελής καί ἄπλαστος , ὁ δέ ὁ κόλαξ ὄντως νοσέω ἐν ἑαυτοῦ φάρμακον δέω σοφός καί πολύς νή Ζεύς καί περισσός . ὥσπερ οὖν ἐν ὁ ἀπάντησις ὁ μέν φίλος εἰμί ὅτε μήτε λέγω μήτε ἀκούω μηδείς ἀλλά προσβλέπω καί μειδιάω ὁ εὐμενής καί ὁ οἰκεῖος ἔνδοθεν δίδωμι ὁ ὄψις καί δέχομαι παρέρχομαι , ὁ δέ κόλαξ τρέχω καταδιώκω δεξιόομαι πρόσωθεν , ἐάν προσαγορεύω πρότερος ὁράω , ἀπολογέομαι μετά μάρτυς καί ὅρκος πολλάκις , οὕτως ἐν ὁ πρᾶξις πολύς παραλείπω ὁ φίλος ὁ μικρός , οὐ ἐξακριβόω οὐδέ πολυπραγμονέω οὐδείς , οὐδέ ἑαυτοῦ εἰς πᾶς ὑπουργία ἐμβάλλω . ἀλλά ἐκεῖνος ἐνταῦθα συνεχής καί ἐνδελεχής καί ἄτρυτος , οὐ δίδωμι ἕτερος τόπος οὐδέ χώρα διακονία , ἀλλά βούλομαι κελεύω , ἐάν μή κελεύω , δάκνω , μάλα δέ ὅλος ἐξαθυμέω καί ποτνιάομαι .
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 29
ἐν τίσιν οὖν σφοδρὸν εἶναι δεῖ τὸν φίλον καὶ πότε τῷ τόνῳ χρῆσθαι τῆς παρρησίας ; ὅταν ἡδονῆς ἢ ὀργῆς ἢ ὕβρεως ἐπιλαβέσθαι φερομένης οἱ καιροὶ παρακαλῶσιν ἢ κολοῦσαι φιλαργυρίαν ἢ ἀπροσεξίαν ἀνασχεῖν ἀνόητον . οὕτως ἐπαρρησιάζετο Σόλων πρὸς Κροῖσον ὑπʼ εὐτυχίας ἀβεβαίου διεφθορότα καὶ τρυφῶντα , τὸ τέλος ὁρᾶν κελεύσας · οὕτω Σωκράτης Ἀλκιβιάδην ἐκόλουε , καὶ δάκρυον ἐξῆγεν ἀληθινὸν ἐξελεγχομένου καὶ τὴν καρδίαν ἔστρεφε . τοιαῦτα τὰ Κύρου πρὸς Κυαξάρην καὶ τὰ πρὸς Δίωνα Πλάτωνος , ὅτε λαμπρότατος ἦν καὶ πάντας εἰς ἑαυτὸν ἀνθρώπους ἐπέστρεφε διὰ τὸ κάλλος τῶν πράξεων καὶ τὸ μέγεθος , παρακελευομένου φυλάττεσθαι καὶ δεδιέναι τὴν αὐθάδειαν , ὡς ἐρημίᾳ ξύνοικον ἔγραφε δὲ καὶ Σπεύσιππος αὐτῷ μὴ μέγα φρονεῖν εἰ πολὺς αὐτοῦ λόγος ἐστὶν ἐν παιδαρίοις καὶ γυναίοις , ἀλλʼ ὁρᾶν ὅπως ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ καὶ νόμοις ἀρίστοις κοσμήσας Σικελίαν εὐκλεᾶ θήσει τὴν Ἀκαδήμειαν . Εὖκτος δὲ καὶ Εὐλαῖος , ἑταῖροι Περσέως , εὐτυχοῦντι μὲν ἀεὶ πρὸς χάριν ὁμιλοῦντες καὶ συνεπινεύοντες ὥσπερ οἱ λοιποὶ παρηκολούθουν · ἐπεὶ δὲ Ῥωμαίοις συμβαλὼν περὶ Πύδναν ἔπταισε καὶ ἔφυγε , προσπεσόντες ἐπετίμων πικρῶς καὶ ἀνεμίμνησκον ὧν ἐξήμαρτεν ἢ παρεῖδεν , ἕκαστον ἐξονειδίζοντες , ἄχρι οὗ διαλγήσας ὁ ἄνθρωπος ὑπὸ λύπης καὶ ὀργῆς ἀμφοτέρους τῷ ξιφιδίῳ παίων ἀνεῖλεν .
Lemmas: ἐν τίς οὖν σφοδρός εἰμί δέω ὁ φίλος καί πότε ὁ τόνος χράω ὁ παρρησία ; ὅταν ἡδονή ἤ ὀργή ἤ ὕβρις ἐπιλαμβάνω φέρω ὁ καιρός παρακαλέω ἤ κολούω φιλαργυρία ἤ ἀπροσεξία ἀνέχω ἀνόητος . οὕτως παρρησιάζομαι Σόλων πρός Κροῖσος ὑπό εὐτυχία ἀβέβαιος διαφθείρω καί τρυφάω , ὁ τέλος ὁράω κελεύω · οὕτως Σωκράτης Ἀλκιβιάδης κολούω , καί δάκρυον ἐξάγω ἀληθινός ἐξελέγχω καί ὁ καρδία στρέφω . τοιοῦτος ὁ Κῦρος πρός Κυαξάρας καί ὁ πρός Δίων Πλάτων , ὅτε λαμπρός εἰμί καί πᾶς εἰς ἑαυτοῦ ἄνθρωπος ἐπιστρέφω διά ὁ κάλλος ὁ πρᾶξις καί ὁ μέγεθος , παρακελεύομαι φυλάσσω καί δείδω ὁ αὐθάδεια , ὡς ἐρημία σύνοικος γράφω δέ καί Σπεύσιππος αὐτός μή μέγας φρονέω εἰ πολύς αὐτός λόγος εἰμί ἐν παιδάριον καί γύναιον , ἀλλά ὁράω ὅπως ὁσιότης καί δικαιοσύνη καί νόμος ἀγαθός κοσμέω Σικελία εὐκλεής τίθημι ὁ Ἀκαδήμεια . Εὖκτος δέ καί Εὐλαῖος , ἑταῖρος Περσεύς , εὐτυχέω μέν ἀεί πρός χάρις ὁμιλέω καί συνεπινεύω ὥσπερ ὁ λοιπός παρακολουθέω · ἐπεί δέ Ῥωμαῖος συμβάλλω περί Πύδνα πταίω καί φεύγω , προσπίπτω ἐπιτιμάω πικρός καί ἀναμιμνήσκω ὅς ἐξαμαρτάνω ἤ παροράω , ἕκαστος ἐξονειδίζω , ἄχρι ὅς διαλγέω ὁ ἄνθρωπος ὑπό λύπη καί ὀργή ἀμφότερος ὁ ξιφίδιον παίω ἀναιρέω .
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 30
ὁ μὲν οὖν κοινὸς οὕτω προωρίσθω καιρός · οὓς δὲ παρέχουσιν αὐτοὶ πολλάκις οὐ χρὴ προΐεσθαι τὸν κηδόμενον φίλων ἀλλὰ χρῆσθαι · καὶ γὰρ ἐρώτησις ἐνίοις καὶ διήγησις καὶ ψόγος ὁμοίων ἐφʼ ἑτέροις ἢ ἔπαινος ὥσπερ ἐνδόσιμον εἰς παρρησίαν ἐστίν . οἷον ἐλθεῖν Δημάρατον εἰς Μακεδονίαν λέγουσι καθʼ ὃν χρόνον ἐν διαφορᾷ πρὸς τὴν γυναῖκα καὶ τὸν υἱὸν ὁ Φίλιππος ἦν · ἀσπασαμένου δʼ αὐτὸν τοῦ Φιλίππου καὶ πυθομένου πῶς πρὸς ἀλλήλους ἔχουσιν ὁμονοίας οἱ Ἕλληνες , εἰπεῖν τὸν Δημάρατον εὔνουν ὄντα καὶ συνήθη πάνυ γοῦν ὦ Φίλιππε καλὸν ἐστί σοι πυνθάνεσθαι μὲν περὶ τῆς Ἀθηναίων καὶ Πελοποννησίων ὁμοφροσύνης , τὴν δʼ οἰκίαν περιορᾶν τὴν σεαυτοῦ τοσαύτης στάσεως καὶ διχονοίας γέμουσαν εὖ δὲ καὶ Διογένης , ὃς ἐπεὶ παρελθὼν εἰς τὸ τοῦ Φιλίππου στρατόπεδον , ὅτε τοῖς Ἕλλησιν ἐβάδιζε μαχούμενος , ἀνήχθη πρὸς αὐτόν , ὁ δʼ ἀγνοῶν ἠρώτησεν εἰ κατάσκοπός ἐστι , πάνυ μὲν οὖν ἔφη κατάσκοπος ὦ Φίλιππε τῆς ἀβουλίας σου καὶ τῆς ἀνοίας , διʼ ἣν οὐδενὸς ἀναγκάζοντος ἔρχῃ περὶ τῆς βασιλείας καὶ τοῦ σώματος ὥρᾳ μιᾷ διακυβεύσων Τοῦτο μὲν οὖν ἴσως σφοδρότερον ·
Lemmas: ὁ μέν οὖν κοινός οὕτως προορίζω καιρός · ὅς δέ παρέχω αὐτός πολλάκις οὐ χρή προίημι ὁ κήδω φίλος ἀλλά χράω · καί γάρ ἐρώτησις ἔνιοι καί διήγησις καί ψόγος ὅμοιος ἐπί ἕτερος ἤ ἔπαινος ὥσπερ ἐνδόσιμος εἰς παρρησία εἰμί . οἷος ἔρχομαι Δημάρατος εἰς Μακεδονία λέγω κατά ὅς χρόνος ἐν διαφορά πρός ὁ γυνή καί ὁ υἱός ὁ Φίλιππος εἰμί · ἀσπάζομαι δέ αὐτός ὁ Φίλιππος καί πυνθάνομαι πῶς πρός ἀλλήλων ἔχω ὁμόνοια ὁ Ἕλλην , λέγω ὁ Δημάρατος εὔνους εἰμί καί συνήθης πάνυ γοῦν ὦ Φίλιππος καλός εἰμί σύ πυνθάνομαι μέν περί ὁ Ἀθηναῖος καί Πελοποννήσιος ὁμοφροσύνη , ὁ δέ οἰκία περιοράω ὁ σεαυτοῦ τοσοῦτος στάσις καί διχόνοια γέμω εὖ δέ καί Διογένης , ὅς ἐπεί παρέρχομαι εἰς ὁ ὁ Φίλιππος στρατόπεδον , ὅτε ὁ Ἕλλην βαδίζω μάχομαι , ἀνάγω πρός αὐτός , ὁ δέ ἀγνοέω ἐρωτάω εἰ κατάσκοπος εἰμί , πάνυ μέν οὖν φημί κατάσκοπος ὦ Φίλιππος ὁ ἀβουλία σύ καί ὁ ἄνοια , διά ὅς οὐδείς ἀναγκάζω ἔρχομαι περί ὁ βασιλεία καί ὁ σῶμα ὥρα εἷς διακυβεύω Τοῦτης μέν οὖν ἴσως σφοδρός ·
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 31
ἕτερος δὲ καιρός ἐστι νουθεσίας ὅταν ὑπʼ ἄλλων λοιδορηθέντες ἐφʼ οἷς ἁμαρτάνουσι ταπεινοί τε γένωνται καὶ συσταλῶσιν . ᾧ χρῷτʼ ἂν ἐμμελῶς χαρίεις τοὺς μὲν λοιδοροῦντας ἀνακόπτων καὶ διακρουόμενος , ἰδίᾳ δʼ αὐτὸς ἁπτόμενος τοῦ φίλου καὶ ὑπομιμνῄσκων ὡς εἰ διὰ μηδὲν ἄλλο προσεκτέον αὐτῷ , ὅπως γε μὴ θρασεῖς ὦσιν οἱ ἐχθροί . ποῦ γὰρ ἔστι τούτοις τὸ στόμα διᾶραι , τί δὲ προσειπεῖν , ἂν ἀφῇς ταῦτα καὶ ῥίψῃς ἐφʼ οἷς κακῶς ἀκούεις ; γίγνεται γὰρ οὕτω τὸ μὲν λυπηρὸν τοῦ λοιδοροῦντος , τὸ δʼ ὠφέλιμον τοῦ νουθετοῦντος . ἔνιοι δὲ κομψότερον , ἄλλους ψέγοντες , ἐπιστρέφουσι τοὺς συνήθεις · κατηγοροῦσι γὰρ ἑτέρων ἃ πράττοντας ἐκείνους ἴσασιν . ὁ δʼ ἡμέτερος καθηγητὴς Ἀμμώνιος ἐν δειλινῇ διατριβῇ τῶν γνωρίμων τινὰς αἰσθόμενος ἠριστηκότας οὐχ ἁπλοῦν ἄριστον ἐκέλευσεν ἰδίῳ παιδὶ πληγὰς ἐμβαλεῖν τὸν ἀπελεύθερον , ἐπειπὼν ὅτι χωρὶς ὄξους ἀριστᾶν οὐ δύναται . καὶ ἅμα πρὸς ἡμᾶς ἀπέβλεψεν , ὥστε τῶν ἐνόχων ἅψασθαι τὴν ἐπιτίμησιν ,
Lemmas: ἕτερος δέ καιρός εἰμί νουθεσία ὅταν ὑπό ἄλλος λοιδορέω ἐπί ὅς ἁμαρτάνω ταπεινός τε γίγνομαι καί συσταλάω . Ὧ χράω ἄν ἐμμελής χαρίεις ὁ μέν λοιδορέω ἀνακόπτω καί διακρούω , ἴδιος δέ αὐτός ἅπτω ὁ φίλος καί ὑπομιμνῄσκω ὡς εἰ διά μηδείς ἄλλος προσέχω αὐτός , ὅπως γε μή θρασύς εἰμί ὁ ἐχθρός . ποῦ γάρ εἰμί οὗτος ὁ στόμα διαίρω , τίς δέ προσλέγω , ἐάν ἀφίημι οὗτος καί ῥίπτω ἐπί ὅς κακός ἀκούω ; γίγνομαι γάρ οὕτως ὁ μέν λυπηρός ὁ λοιδορέω , ὁ δέ ὠφέλιμος ὁ νουθετέω . ἔνιοι δέ κομψός , ἄλλος ψέγω , ἐπιστρέφω ὁ συνήθης · κατηγορέω γάρ ἕτερος ὅς πράσσω ἐκεῖνος οἶδα . ὁ δέ ἡμέτερος καθηγητής Ἀμμώνιος ἐν δειλινός διατριβή ὁ γνώριμος τις αἰσθάνομαι ἀριστάω οὐ ἁπλόος ἄριστον κελεύω ἴδιος παῖς πληγή ἐμβάλλω ὁ ἀπελεύθερος , ἐπιλέγω ὅτι χωρίς ὄξος ἀριστάω οὐ δύναμαι . καί ἅμα πρός ἐγώ ἀποβλέπω , ὥστε ὁ ἔνοχος ἅπτω ὁ ἐπιτίμησις ,
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 34
ἥκιστα δὲ προσήκει νουθετούμενον ἀντινουθετεῖν καὶ παρρησίᾳ παρρησίαν ἀντεκφέρειν · ταχὺ γὰρ ἐκκάει καὶ ποιεῖ διαφοράν , καὶ ὅλως οὐκ ἀντιπαρρησιαζομένου δόξειεν ἂν ἀλλὰ παρρησίαν μὴ φέροντος ὁ τοιοῦτος ὠθισμὸς εἶναι . βέλτιον οὖν ὑπομένειν τὸν νουθετεῖν δοκοῦντα φίλον · ἂν γὰρ ὕστερον αὐτὸς ἁμαρτάνῃ καὶ δέηται νουθεσίας , αὐτὸ τοῦτο τῇ παρρησίᾳ τρόπον τινὰ παρρησίαν δίδωσιν . ὑπομιμνῃσκόμενος γὰρ ἄνευ μνησικακίας ὅτι τοὺς φίλους καὶ αὐτὸς εἰώθει μὴ περιορᾶν ἁμαρτάνοντας ἀλλʼ ἐξελέγχειν καὶ διδάσκειν , μᾶλλον ἐνδώσει καὶ παραδέξεται τὴν ἐπανόρθωσιν , ὡς οὖσαν εὐνοίας καὶ χάριτος οὐ μέμψεως ἀνταπόδοσιν οὐδʼ ὀργῆς .
Lemmas: ἦκα δέ προσήκω νουθετέω ἀντινουθετέω καί παρρησία παρρησία ἀντεκφέρω · ταχύς γάρ ἐκκαίω καί ποιέω διαφορά , καί ὅλος οὐ ἀντιπαρρησιάζομαι δοκέω ἄν ἀλλά παρρησία μή φέρω ὁ τοιοῦτος ὠθισμός εἰμί . ἀγαθός οὖν ὑπομένω ὁ νουθετέω δοκέω φίλος · ἐάν γάρ ὕστερον αὐτός ἁμαρτάνω καί δέω νουθεσία , αὐτός οὗτος ὁ παρρησία τρόπος τις παρρησία δίδωμι . ὑπομιμνῄσκω γάρ ἄνευ μνησικακία ὅτι ὁ φίλος καί αὐτός εἴωθα μή περιοράω ἁμαρτάνω ἀλλά ἐξελέγχω καί διδάσκω , μάλα ἐνδίδωμι καί παραδείκνυμι ὁ ἐπανόρθωσις , ὡς εἰμί εὔνοια καί χάρις οὐ μέμψις ἀνταπόδοσις οὐδέ ὀργή .
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 35
ἔτι τοίνυν ὁ μὲν Θουκυδίδης φησὶν ὅστις ἐπὶ μεγίστοις τὸ ἐπίφθονον λαμβάνει , ὀρθῶς βουλεύεται · τῷ δὲ φίλῳ προσήκει τὸ ἐκ τοῦ νουθετεῖν ἐπαχθὲς ὑπὲρ μεγάλων ἀναδέχεσθαι καὶ σφόδρα διαφερόντων . ἂν δʼ ἐπὶ πᾶσι καὶ πρὸς πάντα δυσκολαίνῃ καὶ μὴ φιλικῶς ἀλλὰ παιδαγωγικῶς προσφέρηται τοῖς συνήθεσιν , ἀμβλὺς ἐν τοῖς μεγίστοις νουθετῶν ἔσται καὶ ἄπρακτος , ὥσπερ ἰατρὸς δριμὺ φάρμακον ἢ πικρὸν ἀναγκαῖον δὲ καὶ πολυτελὲς εἰς πολλὰ καὶ μικρὰ καὶ οὐκ ἀναγκαῖα διελὼν τῇ παρρησίᾳ κατακεχρημένος . αὐτὸς μὲν οὖν σφόδρα φυλάξεται τὸ συνεχὲς καὶ φιλαίτιον · ἑτέρου δὲ μικρολογουμένου περὶ πάντα καὶ παρασυκοφαντοῦντος ὥσπερ ἐνδόσιμον ἕξει πρὸς τὰ μείζονα τῶν ἁμαρτημάτων . καὶ γὰρ ἰατρὸς Φιλότιμος ἐμπύου τὸ ἧπαρ ἀνθρώπου δείξαντος αὐτῷ τὸν δάκτυλον ἡλκωμένον οὐκ ἔστι σοι εἶπεν ὦ τᾶν περὶ παρωνυχίας ὁ λόγος . οὐκοῦν καὶ τῷ φίλῳ δίδωσιν ὁ καιρὸς εἰπεῖν πρὸς τὸν ἐπὶ μικροῖς καὶ μηδενὸς ἀξίοις ἐγκαλοῦντα τί παιδιὰς καὶ πότους καὶ φλυάρους λέγομεν ; οὗτος , ὦ τᾶν , ἀποπεμψάσθω τὴν ἑταίραν ἢ παυσάσθω κυβεύων , καὶ τἄλλα θαυμαστὸς ἡμῖν ἄνθρωπός ἐστιν ὁ γὰρ εἰς τὰ μικρὰ συγγνώμην λαβὼν οὐκ ἀηδῶς εἰς τὰ μείζονα τῷ φίλῳ παρρησίαν δίδωσιν · ὁ δʼ ἐγκείμενος ἀεὶ καὶ πανταχοῦ πικρὸς καὶ ἀτερπὴς καὶ πάντα γιγνώσκων καὶ πολυπραγμονῶν οὐδὲ παισὶν ἀνεκτὸς οὐδʼ ἀδελφοῖς , ἀλλὰ καὶ δούλοις ἀφόρητος .
Lemmas: ἔτι τοίνυν ὁ μέν Θουκυδίδης φημί ὅστις ἐπί μέγας ὁ ἐπίφθονος λαμβάνω , ὀρθός βουλεύω · ὁ δέ φίλος προσήκω ὁ ἐκ ὁ νουθετέω ἐπαχθής ὑπέρ μέγας ἀναδέχομαι καί σφόδρα διαφέρω . ἐάν δέ ἐπί πᾶς καί πρός πᾶς δυσκολαίνω καί μή φιλικός ἀλλά παιδαγωγικός προσφέρω ὁ συνήθης , ἀμβλύς ἐν ὁ μέγας νουθετέω εἰμί καί ἄπρακτος , ὥσπερ ἰατρός δριμύς φάρμακον ἤ πικρός ἀναγκαῖος δέ καί πολυτελής εἰς πολύς καί μικρός καί οὐ ἀναγκαῖος διαιρέω ὁ παρρησία καταχράω . αὐτός μέν οὖν σφόδρα φυλάσσω ὁ συνεχής καί φιλαίτιος · ἕτερος δέ μικρολογέομαι περί πᾶς καί παρασυκοφαντέω ὥσπερ ἐνδόσιμος ἔχω πρός ὁ μέγας ὁ ἁμάρτημα . καί γάρ ἰατρός Φιλότιμος ἔμπυος ὁ ἧπαρ ἄνθρωπος δείκνυμι αὐτός ὁ δάκτυλος ἑλκόω οὐ εἰμί σύ λέγω ὦ τᾶν περί παρωνυχία ὁ λόγος . οὐκοῦν καί ὁ φίλος δίδωμι ὁ καιρός λέγω πρός ὁ ἐπί μικρός καί μηδείς ἄξιος ἐγκαλέω τίς παιδιά καί πότος καί φλύαρος λέγω ; οὗτος , ὦ τᾶν , ἀποπέμπω ὁ ἑταίρα ἤ παύω κυβεύω , καί ἄλλος θαυμαστός ἐγώ ἄνθρωπος εἰμί ὁ γάρ εἰς ὁ μικρός συγγνώμη λαμβάνω οὐ ἀηδής εἰς ὁ μέγας ὁ φίλος παρρησία δίδωμι · ὁ δέ ἔγκειμαι ἀεί καί πανταχοῦ πικρός καί ἀτερπής καί πᾶς γιγνώσκω καί πολυπραγμονέω οὐδέ παῖς ἀνεκτός οὐδέ ἀδελφός , ἀλλά καί δοῦλος ἀφόρητος .
plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 37
ἐπεὶ τοίνυν , ὥσπερ εἴρηται , πολλάκις ἡ παρρησία τῷ θεραπευομένῳ λυπηρὰ πέφυκε , δεῖ μιμεῖσθαι τοὺς ἰατρούς οὔτε γὰρ ἐκεῖνοι τέμνοντες ἐν τῷ πονεῖν καὶ ἀλγεῖν καταλείπουσι τὸ πεπονθός , ἀλλʼ ἐνέβρεξαν προσηνῶς καὶ κατῃόνησαν , οὔθʼ οἱ νουθετοῦντες ἀστείως τὸ πικρὸν καὶ δηκτικὸν προσβαλόντες ἀποτρέχουσιν , ἀλλʼ ὁμιλίαις ἑτέραις καὶ 12 · λόγοις ἐπιεικέσιν ἐκπραΰνουσι καὶ διαχέουσιν , ὥσπερ οἱ λιθοξόοι τὰ πληγέντα καὶ περικοπέντα τῶν ἀγαλμάτων ἐπιλεαίνοντες καὶ γανοῦντες . ὁ δὲ πληγεὶς μὲν τῇ παρρησίᾳ καὶ χαραχθείς , ἀφεθεὶς δὲ τραχὺς καὶ οἰδῶν καὶ ἀνώμαλος ὑπʼ ὀργῆς δυσανάκλητος αὖθίς ἐστι καὶ δυσπαρηγόρητος . διὸ καὶ τοῦτο δεῖ παραφυλάττειν ἐν τοῖς μάλιστα τοὺς νουθετοῦντας καὶ μὴ προαπολείπειν , μηδὲ ποιεῖσθαι πέρας ὁμιλίας καὶ συνουσίας τὸ λυποῦν καὶ παροξῦνον τοὺς συνήθεις .
Lemmas: ἐπεί τοίνυν , ὥσπερ λέγω , πολλάκις ὁ παρρησία ὁ θεραπεύω λυπηρός φύω , δέω μιμέομαι ὁ ἰατρός οὔτε γάρ ἐκεῖνος τέμνω ἐν ὁ πονέω καί ἀλγέω καταλείπω ὁ πάσχω , ἀλλά ἐμβρέχω προσηνής καί καταιονάω , οὔτε ὁ νουθετέω ἀστεῖος ὁ πικρός καί δηκτικός προσβάλλω ἀποτρέχω , ἀλλά ὁμιλία ἕτερος καί 12 · λόγος ἐπιεικής ἐκπραύνω καί διαχέω , ὥσπερ ὁ λιθοξόος ὁ πλήσσω καί περικόπτω ὁ ἄγαλμα ἐπιλεαίνω καί γανόω . ὁ δέ πλήσσω μέν ὁ παρρησία καί χαράσσω , ἀφίημι δέ τραχύς καί οἰδέω καί ἀνώμαλος ὑπό ὀργή δυσανάκλητος αὖθις εἰμί καί δυσπαρηγόρητος . διό καί οὗτος δέω παραφυλάσσω ἐν ὁ μάλα ὁ νουθετέω καί μή προαπολείπω , μηδέ ποιέω πέρας ὁμιλία καί συνουσία ὁ λυπέω καί παροξύνω ὁ συνήθης .