plutarchus.quomodo-adulator-ab-amico-internoscatur-48e-74e 19
καὶ ταυτὶ μὲν ἐλάττονά ἐστιν . ἐκεῖνα δʼ ἤδη χαλεπὰ καὶ λυμαινόμενα τοὺς ἀνοήτους , ὅταν εἰς τἀναντία πάθη καὶ νοσήματα κατηγορῶσιν ὥσπερ Ἱμέριος ὁ κόλαξ τῶν πλουσίων τινὰ τὸν ἀνελευθερώτατον καὶ φιλαργυρώτατον Ἀθήνησιν ὡς ἄσωτον ἐλοιδόρει καὶ ἀμελῆ καὶ πεινήσοντα κακῶς μετὰ τῶν τέκνων ἢ τοὺς ἀσώτους αὖ πάλιν καὶ πολυτελεῖς εἰς μικρολογίαν καὶ ῥυπαρίαν ὀνειδίζωσιν ὥσπερ Νέρωνα Τίτος Πετρώνιος ἢ τοὺς ὠμῶς καὶ ἀγρίως προσφερομένους ἄρχοντας ὑπηκόοις ἀποθέσθαι κελεύωσι τὴν πολλὴν ἐπιείκειαν καὶ τὸν ἄκαιρον ἔλεον καὶ ἀσύμφορον . ὅμοιος δὲ τούτοις καὶ ὁ τὸν εὐήθη καὶ βλᾶκα καὶ ἀβέλτερον ὡς δεινὸν τινα καὶ πανοῦργον καὶ φυλάττεσθαι καὶ δεδιέναι προσποιούμενος , καὶ ὁ τοῦ βασκάνου δὲ καὶ τῷ κακολογεῖν ἀεὶ καὶ ψέγειν χαίροντος , ἄν ποτε προαχθεὶς ἐπαινέσῃ τινὰ τῶν ἐνδόξων , καθαπτόμενος καὶ ἀντιλέγων ὡς νόσημα τοῦτʼ ἔχοντος , ἀνθρώπους ἐπαινεῖν καὶ μηδενὸς ἀξίους . τίς γὰρ οὗτός ἐστιν ἢ τί λαμπρὸν εἴρηκεν ἢ πεποίηκε ; μάλιστα δὲ περὶ τοὺς ἔρωτας τοῖς κολακευομένοις ἐπιτίθενται καὶ προσεκκάουσιν . ἀδελφοῖς μὲν γὰρ ὁρῶντες διαφερομένους γονέων ὑπερφρονοῦντας ἢ πρὸς γυναῖκας αὐτῶν ὑπεροπτικῶς ἔχοντας οὔτε νουθετοῦσιν οὔτʼ ἐγκαλοῦσιν , ἀλλὰ καὶ προσεπιτείνουσι τὰς ὀργάς . οὐ γὰρ αἰσθάνῃ σαυτοῦ καὶ σὺ τούτων αἴτιος , ἀεὶ θεραπευτικῶς προσφερόμενος καὶ ταπεινῶς . ἂν δὲ πρὸς ἑταίραν ἢ μοιχεύτριαν ἐρωμένην κνησμός τις ἐξ ὀργῆς καὶ ζηλοτυπίας ἐγγένηται , πάρεστιν εὐθὺς μετὰ παρρησίας λαμπρᾶς ἡ κολακεία , πῦρ ἐπὶ πῦρ εἰσφέρουσα καὶ δικαιολογουμένη καὶ κατηγοροῦσα τοῦ ἐρῶντος ὡς ἀνέραστα πολλὰ καὶ σκληρὰ καὶ νεμεσητὰ ποιοῦντος · ὦ δυσχάριστε , τῶν πυκνῶν φιλημάτων . οὕτως Ἀντώνιον οἱ φίλοι τῆς Αἰγυπτίας ἐρῶντα καὶ καόμενον ἀνέπειθον ὡς ὑπʼ ἐκείνης ἐρῷτο , καὶ λοιδοροῦντες ἐκάλουν ἀπαθῆ καὶ ὑπερήφανον . ἡ μὲν γὰρ γυνὴ καταλιποῦσα βασιλείαν τοσαύτην καὶ διατριβὰς εὐδαίμονας φθείρεται μετὰ σοῦ στρατευομένη , σχῆμα παλλακίδος ἔχουσα · σοὶ δέ τις ἐν στήθεσσιν ἀκήλητος νόος ἐστί καὶ περιορᾷς αὐτὴν ἀνιωμένην ὁ δʼ ἡδέως ἐλεγχόμενος ὡς ἀδικῶν καὶ τοῖς κατηγοροῦσι χαίρων ὡς οὐδὲ τοῖς ἐπαινοῦσιν ἐλάνθανε τῷ νουθετεῖν δοκοῦντι προσδιαστρεφόμενος . ἔοικε γὰρ ἡ τοιαύτη παρρησία τοῖς τῶν ἀκολάστων δήγμασι γυναικῶν , ἐγείρουσα καὶ γαργαλίζουσα τῷ δοκοῦντι λυπεῖν τὸ ἡδόμενον . καὶ καθάπερ τὸν ἄκρατον ἄλλως βοηθοῦντα πρὸς τὸ κώνειον ἂν ἐμμίξωσι προσεμβαλόντες αὐτῷ , κομιδῇ ποιοῦσι τὴν τοῦ φαρμάκου δύναμιν ἀβοήθητον , ὀξέως ἀναφερομένην ἐπὶ τὴν καρδίαν ὑπὸ θερμότητος , οὕτω τὴν παρρησίαν ἐπιστάμενοι μέγα βοήθημα πρὸς τὴν κολακείαν οὖσαν οἱ πονηροὶ διʼ αὐτῆς κολακεύουσι τῆς παρρησίας . ὅθεν οὐδʼ ὁ Βίας ἀπεκρίνατο καλῶς τῷ πυθομένῳ τί τῶν ζῴων χαλεπώτατόν ἐστιν , ἀποκρινάμενος ὅτι τῶν μὲν ἀγρίων ὁ τύραννος , τῶν δʼ ἡμέρων ὁ κόλαξ . ἀληθέστερον γὰρ ἦν εἰπεῖν ὅτι τῶν κολάκων ἥμεροι μέν εἰσιν οἱ περὶ τὸ βαλανεῖον καὶ περὶ τὴν τράπεζαν , ὁ δʼ εἰς τὰ δωμάτια καὶ τὴν γυναικωνῖτιν ἐκτείνων ὥσπερ πλεκτάνας τὸ πολύπραγμον καὶ διάβολον καὶ κακόηθες ἄγριος καὶ θηριώδης καὶ δυσμεταχείριστος .
Lemmas: καί οὗτος μέν ἐλαχύς εἰμί . ἐκεῖνος δέ ἤδη χαλεπός καί λυμαίνομαι ὁ ἀνόητος , ὅταν εἰς ἐναντίος πάθος καί νόσημα κατηγορέω ὥσπερ Ἱμέριος ὁ κόλαξ ὁ πλούσιος τις ὁ ἀνελεύθερος καί φιλάργυρος Ἀθήνησι ὡς ἄσωτος λοιδορέω καί ἀμελής καί πεινέω κακός μετά ὁ τέκνον ἤ ὁ ἄσωτος αὖ πάλιν καί πολυτελής εἰς μικρολογία καί ῥυπαρία ὀνειδίζω ὥσπερ Νέρων Τίτος Πετρώνιος ἤ ὁ ὠμός καί ἄγριος προσφέρω ἄρχων ὑπήκοος ἀποτίθημι κελεύω ὁ πολύς ἐπιείκεια καί ὁ ἄκαιρος ἔλεος καί ἀσύμφορος . ὅμοιος δέ οὗτος καί ὁ ὁ εὐήθης καί βλάξ καί ἀβέλτερος ὡς δεινός τις καί πάνουργος καί φυλάσσω καί δείδω προσποιέω , καί ὁ ὁ βάσκανος δέ καί ὁ κακολογέω ἀεί καί ψέγω χαίρω , ἐάν ποτέ προάγω ἐπαινέω τις ὁ ἔνδοξος , καθάπτω καί ἀντιλέγω ὡς νόσημα οὗτος ἔχω , ἄνθρωπος ἐπαινέω καί μηδείς ἄξιος . τίς γάρ οὗτος εἰμί ἤ τίς λαμπρός λέγω ἤ ποιέω ; μάλα δέ περί ὁ ἔρως ὁ κολακεύω ἐπιτίθημι καί προσεκκαίω . ἀδελφός μέν γάρ ὁράω διαφέρω γονεύς ὑπερφρονέω ἤ πρός γυνή αὐτός ὑπεροπτικός ἔχω οὔτε νουθετέω οὔτε ἐγκαλέω , ἀλλά καί προσεπιτείνω ὁ ὀργή . οὐ γάρ αἰσθάνομαι σεαυτοῦ καί σύ οὗτος αἴτιος , ἀεί θεραπευτικός προσφέρω καί ταπεινός . ἐάν δέ πρός ἑταίρα ἤ μοιχεύτρια ἐράω κνησμός τις ἐκ ὀργή καί ζηλοτυπία ἐγγίγνομαι , πάρειμι εὐθύς μετά παρρησία λαμπρός ὁ κολακεία , πῦρ ἐπί πῦρ εἰσφέρω καί δικαιολογέομαι καί κατηγορέω ὁ ἐράω ὡς ἀνέραστος πολύς καί σκληρός καί νεμεσητός ποιέω · ὦ δυσχάριστος , ὁ πυκνός φίλημα . οὕτως Ἀντώνιος ὁ φίλος ὁ Αἰγύπτιος ἐράω καί καίω ἀναπείθω ὡς ὑπό ἐκεῖνος ἐράω , καί λοιδορέω καλέω ἀπαθής καί ὑπερήφανος . ὁ μέν γάρ γυνή καταλείπω βασιλεία τοσοῦτος καί διατριβή εὐδαίμων φθείρω μετά σύ στρατεύω , σχῆμα παλλακίς ἔχω · σύ δέ τις ἐν στῆθος ἀκήλητος νόος εἰμί καί περιοράω αὐτός ἀνιάω ὁ δέ ἡδύς ἐλέγχω ὡς ἀδικέω καί ὁ κατηγορέω χαίρω ὡς οὐδέ ὁ ἐπαινέω λανθάνω ὁ νουθετέω δοκέω προσδιαστρέφω . ἔοικα γάρ ὁ τοιοῦτος παρρησία ὁ ὁ ἀκόλαστος δῆγμα γυνή , ἐγείρω καί γαργαλίζω ὁ δοκέω λυπέω ὁ ἥδομαι . καί καθά ὁ ἄκρατος ἄλλος βοηθέω πρός ὁ κώνειον ἐάν ἐμμίγνυμι προσεμβάλλω αὐτός , κομιδῇ ποιέω ὁ ὁ φάρμακον δύναμις ἀβοήθητος , ὀξύς ἀναφέρω ἐπί ὁ καρδία ὑπό θερμότης , οὕτως ὁ παρρησία ἐπίσταμαι μέγας βοήθημα πρός ὁ κολακεία εἰμί ὁ πονηρός διά αὐτός κολακεύω ὁ παρρησία . ὅθεν οὐδέ ὁ Βίας ἀποκρίνω καλός ὁ πυνθάνομαι τίς ὁ ζῷον χαλεπός εἰμί , ἀποκρίνω ὅτι ὁ μέν ἄγριος ὁ τύραννος , ὁ δέ ἥμερος ὁ κόλαξ . ἀληθής γάρ εἰμί λέγω ὅτι ὁ κόλαξ ἥμερος μέν εἰμί ὁ περί ὁ βαλανεῖον καί περί ὁ τράπεζα , ὁ δέ εἰς ὁ δωμάτιον καί ὁ γυναικωνῖτις ἐκτείνω ὥσπερ πλεκτάνη ὁ πολύπρηγμος καί διάβολος καί κακοήθης ἄγριος καί θηριώδης καί δυσμεταχείριστος .