plutarchus.quomodo-adolescens-poetas-audire-debeat-14d-37b 11
ἐπεὶ δʼ ὥσπερ ἐν ταῖς νομαῖς ἡ μὲν μέλιττα διώκει τὸ ἄνθος , ἡ δʼ αἲξ τὸν θαλλόν , ἡ δʼ δʼ ὗς τὴν ῥίζαν , ἄλλα δὲ ζῷα τὸ σπέρμα καὶ τὸν καρπόν , οὕτως , ἐν ταῖς ἀναγνώσεσι τῶν ποιημάτων ὁ μὲν ἀπανθίζεται τὴν ἱστορίαν , ὁ δʼ ἐμφύεται τῷ κάλλει καὶ τῇ κατασκευῇ τῶν ὀνομάτων , καθάπερ ὁ Ἀριστοφάνης περὶ τοῦ Εὐριπίδου φησὶ χρῶμαι γὰρ αὐτοῦ τοῦ στόματος τῷ στρογγύλῳ · οἱ δὲ τῶν πρὸς τὸ ἦθος εἰρημένων ὠφελίμως ἔχονται , πρὸς οὓς δὴ νῦν ἡμῖν ὁ λόγος ἐστίν , ὑπομιμνῄσκωμεν αὐτοὺς ὅτι δεινόν ἐστι τὸν μὲν φιλόμυθον μὴ λανθάνειν τὰ καινῶς ἱστορούμενα καὶ περιττῶς , μηδὲ τὸν φιλόλογον ἐκφεύγειν τὰ καθαρῶς πεφρασμένα καὶ ῥητορικῶς , τὸν δὲ φιλότιμον καὶ φιλόκαλον καὶ μὴ παιγνίας ἀλλὰ παιδείας ἕνεκα ποιημάτων ἁπτόμενον ἀργῶς καὶ ἀμελῶς ἀκούειν τῶν πρὸς ἀνδρείαν ἢ σωφροσύνην ἢ δικαιοσύνην ἀναπεφωνημένων , οἷα καὶ ταῦτʼ ἐστὶ Τυδείδη , τί παθόντε λελάσμεθα θούριδος ἀλκῆς ; ἀλλʼ ἄγε δεῦρο , πέπον , παρʼ ἔμʼ ἵστασο · δὴ γὰρ ἔλεγχος ἔσσεται , εἴ κεν νῆας ἕλῃ κορυθαίολος Ἕκτωρ τὸ γὰρ ἐν κινδύνῳ τοῦ διαφθαρῆναι καὶ ἀπολέσθαι μετὰ πάντων ὄντα τὸν φρονιμώτατον ὁρᾶν τὸ αἰσχρὸν δεδοικότα καὶ τὸ ἐπονείδιστον ἀλλὰ μὴ τὸν θάνατον , ἐμπαθῆ ποιήσει πρὸς ἀρετὴν τὸν νέον . καὶ τῷ χαῖρε δʼ Ἀθηναίη πεπνυμένῳ ἀνδρὶ δικαίῳ τοιοῦτον ἐπιλογισμὸν δίδωσι , μήτε πλουσίῳ τινὶ μήτε καλῷ τὸ σῶμα μήτʼ ἰσχυρῷ τὴν θεὸν χαίρουσαν ἀλλὰ φρονίμῳ καὶ δικαίῳ ποιήσας , καὶ πάλιν τὸν Ὀδυσσέα φάσκουσα μὴ περιορᾶν μηδὲ προλείπειν οὕνεκʼ ἐπητής ἐστι καὶ ἀγχίνοος καὶ ἐχέφρων , ἐνδείκνυται μόνον εἶναι τῶν ἡμετέρων θεοφιλὲς καὶ θεῖον ἀρετήν , εἴγε δὴ τὰ ὅμοια χαίρειν τοῖς ὁμοίοις πέφυκεν . ἐπεὶ δὲ μεγάλου δοκοῦντος εἶναι καὶ ὄντος τοῦ κρατεῖν ὀργῆς μεῖζόν ἐστιν ἡ φυλακὴ καὶ ἡ πρόνοια τοῦ μὴ περιπεσεῖν ὀργῇ μηδʼ ἁλῶναι , καὶ ταῦτα δεῖ τοῖς ἀναγιγνώσκουσιν ὑποδεικνύειν οὑκ μὴ παρέργως , ὅτι τὸν Πρίαμον ὁ Ἀχιλλεὺς ἀνασχετικὸς ὢν οὐδὲ πρᾶος ἡσυχίαν ἄγειν κελεύει καὶ μὴ παροξύνειν αὐτόν , οὕτως μηκέτι νῦν μʼ ἐρέθιζε , γέρον νοέω δὲ καὶ αὐτός Ἕκτορά τοι λῦσαι , Διόθεν δέ μοι ἄγγελος ἦλθε μή σε , γέρον , οὐδʼ αὐτὸν ἐνὶ κλισίῃσιν ἐάσω , καὶ ἱκέτην περ ἐόντα , Διὸς δʼ ἀλίτωμαι ἐφετμάς , καὶ τὸν Ἕκτορα λούσας καὶ περιστείλας αὐτὸς ἐπὶ τὴν ἀπήνην τίθησι , πρὶν ᾐκισμένον ὑπὸ τοῦ πατρὸς ὀφθῆναι , μὴ ὁ μὲν ἀχνυμένῃ κραδίῃ χόλον οὐκ ἐρύσαιτο , παῖδα ἰδών , Ἀχιλῆι δʼ ὀρινθείη φίλον ἦτορ καὶ ἑ κατακτείνειε , Διὸς δʼ ἀλίτηται ἐφετμάς τὸ γὰρ ἐπισφαλῶς πρὸς ὀργὴν ἔχοντα καὶ φύσει τραχὺν ὄντα καὶ θυμοειδῆ μὴ λανθάνειν ἑαυτὸν ἀλλʼ ἐξευλαβεῖσθαι καὶ φυλάττεσθαι τὰς αἰτίας καὶ προκαταλαμβάνειν τῷ λογισμῷ πόρρωθεν ὅπως οὐδʼ ἄκων τῷ πάθει περιπεσεῖται , θαυμαστῆς ἐστι προνοίας . οὕτω δὲ δεῖ καὶ πρὸς μέθην τὸν φίλοινον ἔχειν καὶ πρὸς ἔρωτα τὸν ἐρωτικόν · ὥσπερ ὁ Ἀγησίλαος οὐχ ὑπέμεινεν ὑπὸ τοῦ καλοῦ φιληθῆναι προσιόντος , ὁ δὲ Κῦρος οὐδʼ ἰδεῖν τὴν Πάνθειαν ἐτόλμησε , τῶν ἀπαιδεύτων τοὐναντίον ὑπεκκαύματα τοῖς πάθεσι συλλεγόντων καὶ πρὸς ἃ μάλιστα κακῶς καὶ ὀλισθηρῶς ἔχουσιν αὑτοὺς προϊεμένων . ὁ δʼ Ὀδυσσεὺς οὐ μόνον ἑαυτὸν ἀνέχει θυμούμενον , ἀλλὰ καὶ τὸν Τηλέμαχον ἐκ τοῦ λόγου συνιδὼν χαλεπὸν ὄντα καὶ μισοπόνηρον ἀμβλύνει καὶ παρασκευάζει πόρρωθεν ἡσυχίαν ἄγειν καὶ ἀνέχεσθαι , κελεύων εἰ δὲ μʼ ἀτιμήσουσι δόμον κάτα , σὸν δὲ φίλον κῆρ τετλάτω ἐν στήθεσσι κακῶς πάσχοντος ἐμεῖο , ἤν περ καὶ διὰ δῶμα ποδῶν ἕλκωσι θύραζε ἢ βέλεσιν βάλλωσι · σὺ δʼ εἰσορόων ἀνέχεσθαι ὥσπερ γὰρ τοὺς ἵππους οὐκ ἐν τοῖς δρόμοις χαλινοῦσιν ἀλλὰ πρὸ τῶν δρόμων , οὕτω τοὺς δυσκαθέκτους πρὸς τὰ δεινὰ καὶ θυμοειδεῖς προκαταλαμβάνοντες τοῖς λογισμοῖς καὶ προκαταρτύοντες ἐπὶ τοὺς ἀγῶνας ἄγουσι . δεῖ δὲ μηδὲ τῶν ὀνομάτων ἀμελῶς ἀκούειν , ἀλλὰ τὴν μὲν Κλεάνθους παιδιὰν παραιτεῖσθαι · κατειρωνεύεται γὰρ ἔστιν ὅτε προσποιούμενος ἐξηγεῖσθαι τὸ Ζεῦ πάτερ Ἴδηθεν μεδέων καὶ τὸ Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε κελεύων ἀναγιγνώσκειν ὑφʼ ἕν , ὡς τὸν ἐκ τῆς γῆς ἀναθυμιώμενον ἀέρα διὰ τὴν ἀνάδοσιν ἀναδωδωναῖον ὄντα . καὶ Χρύσιππος δὲ πολλαχοῦ γλίσχρος ἐστίν , οὐ παίζων ἀλλʼ εὑρησιλογῶν ἀπιθάνως , καὶ παραβιαζόμενος εὐρύοπα Κρονίδην εἶναι τὸν δεινὸν ἐν τῷ διαλέγεσθαι καὶ διαβεβηκότα τῇ δυνάμει τοῦ λόγου . βέλτιον δὲ ταῦτα τοῖς γραμματικοῖς παρέντας ἐκεῖνα μᾶλλον πιέζειν οἷς ἅμα τὸ χρήσιμον καὶ πιθανὸν ἔνεστιν οὐδέ με θυμὸς ἄνωγεν , ἐπεὶ μάθον ἔμμεναι ἐσθλὸς καὶ πᾶσιν γὰρ ἐπίστατο μείλιχος εἶναι τήν τε γὰρ ἀνδρείαν ἀποφαίνων μάθημα καὶ τὸ προσφιλῶς ἅμα καὶ κεχαρισμένως ἀνθρώποις ὁμιλεῖν ἀπʼ ἐπιστήμης καὶ κατὰ λόγον γίγνεσθαι νομίζων προτρέπει μὴ ἀμελεῖν ἑαυτῶν , ἀλλὰ μανθάνειν τὰ καλὰ καὶ προσέχειν τοῖς διδάσκουσιν , ὡς καὶ τὴν σκαιότητα καὶ τὴν δειλίαν ἀμαθίαν καὶ ἄγνοιαν οὖσαν . σφόδρα δὲ τούτοις κἀκεῖνα σύμφωνά ἐστιν ἃ λέγει περὶ τοῦ Διὸς καὶ τοῦ Ποσειδῶνος ἦ μὰν ἀμφοτέροισιν ὁμὸν γένος ἠδʼ ἴα πάτρη , ἀλλὰ Ζεὺς πρότερος γεγόνει καὶ πλείονα ᾔδη . θειότατον γὰρ ἀποφαίνει τὴν φρόνησιν καὶ βασιλικώτατον , ἐν ᾗ τίθεται τὴν μεγίστην ὑπεροχὴν τοῦ Διός , ἅτε δὴ καὶ τὰς ἄλλας ἀρετὰς ἕπεσθαι ταύτῃ νομίζων . ἐθιστέον δʼ ἅμα καὶ τούτων ἐγρηγορότως τὸν νέον ἀκούειν ψεῦδος δʼ οὐκ ἐρέει · μάλα γὰρ πεπνυμένος ἐστὶ καί Ἀντίλοχε , πρόσθεν πεπνυμένε , ποῖον ἔρεξας ; ᾔσχυνας μὲν ἐμὴν ἀρετήν , βλάψας δέ μοι ἵππους καὶ Γλαῦκε , τίη δὲ σὺ τοῖος ἐὼν ὑπέροπλον ἔειπας ; ὦ πέπον , ἦ τʼ ἐφάμην σε περὶ φρένας ἔμμεναι ἄλλων , ὡς οὔτε ψευδομένων τῶν φρονίμων οὔτε κακομαχούντων ἐν τοῖς ἀγῶσιν οὔτε παρʼ ἀξίαν ἑτέροις ἐγκαλούντων . καὶ τὸν Πάνδαρον δὲ πεισθῆναι λέγων διὰ τὴν ἀφροσύνην τὰ ὅρκια συγχέαι δῆλός ἐστιν οὐκ ἂν ἀδικῆσαι τὸν φρόνιμον ἡγούμενος ὅμοια δʼ ἔστι καὶ περὶ σωφροσύνης ὑποδεικνύειν ἐφιστάντα τοῖς οὕτω λεγομένοις τῷ δὲ γονὴ Προίτου ἐπεμήνατο , δῖʼ Ἄντεια , κρυπταδίῃ φιλότητι μιγήμεναι · ἀλλὰ τὸν οὔ τι πεῖθʼ ἀγαθὰ φρονέοντα , δαΐφρονα Βελλεροφόντην ἡ δʼ ἤτοι τὸ πρὶν μὲν ἀναίνετο ἔργον ἀεικές , δῖα Κλυταιμνήστρη · φρεσὶ γὰρ κέχρητʼ ἀγαθῇσιν ἐν μὲν οὖν τούτοις τῇ φρονήσει τὴν τοῦ σωφρονεῖν αἰτίαν ἀποδίδωσιν , ἐν δὲ ταῖς παρὰ τὰς μάχας κελεύσεσιν ἑκάστοτε λέγων αἰδώς , ὦ Λύκιοι . πόσε φεύγετε ; νῦν θοοὶ ἔστε καὶ ἀλλʼ ἐν φρεσὶ θέσθε ἕκαστος αἰδῶ καὶ νέμεσιν · δὴ γὰρ μέγα νεῖκος ὄρωρεν ἀνδρείους ἔοικε ποιεῖν τοὺς σώφρονας διὰ τὸ αἰδεῖσθαι τὰ αἰσχρὰ καὶ τὰς ἡδονὰς δυναμένους ὑπερβαίνειν καὶ τοὺς κινδύνους ὑφίστασθαι . ἀφʼ ὧν καὶ Τιμόθεος ὁρμηθεὶς οὐ κακῶς ἐν τοῖς Πέρσαις τοὺς Ἕλληνας παρεκάλει σέβεσθʼ αἰδῶ συνεργὸν ἀρετᾶς δοριμάχου Αἰσχύλος δὲ καὶ τὸ πρὸς δόξαν ἔχειν ἀτύφως καὶ μὴ διασοβεῖσθαι μηδʼ ἐπαίρεσθαι τοῖς παρὰ τῶν πολλῶν ἐπαίνοις ἐν τῷ φρονεῖν τίθεται περὶ τοῦ Ἀμφιαράου γράφων οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος ἀλλʼ εἶναι θέλει , βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος , ἀφʼ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα τὸ γὰρ ἐφʼ ἑαυτῷ καὶ τῇ διαθέσει τῇ περὶ αὑτὸν οὔσῃ κρατίστῃ μεγαλοφρονεῖν νοῦν ἔχοντος ἀνδρός ἐστι . πάντων οὖν ἀναγομένων εἰς τὴν φρόνησιν ἀποδείκνυται πᾶν εἶδος ἀρετῆς ἐπιγιγνόμενον ἐκ λόγου καὶ διδασκαλίας .
Lemmas: ἐπεί δέ ὥσπερ ἐν ὁ νομή ὁ μέν μέλισσα διώκω ὁ ἄνθος , ὁ δέ αἴξ ὁ θαλλός , ὁ δέ δέ ὗς ὁ ῥίζα , ἄλλος δέ ζῷον ὁ σπέρμα καί ὁ καρπός , οὕτως , ἐν ὁ ἀνάγνωσις ὁ ποίημα ὁ μέν ἀπανθίζω ὁ ἱστορία , ὁ δέ ἐμφύω ὁ κάλλος καί ὁ κατασκευή ὁ ὄνομα , καθά ὁ Ἀριστοφάνης περί ὁ Εὐριπίδης φημί χράω γάρ αὐτός ὁ στόμα ὁ στρογγύλος · ὁ δέ ὁ πρός ὁ ἦθος λέγω ὠφέλιμος ἔχω , πρός ὅς δή νῦν ἐγώ ὁ λόγος εἰμί , ὑπομιμνῄσκω αὐτός ὅτι δεινός εἰμί ὁ μέν φιλόμυθος μή λανθάνω ὁ καινός ἱστορέω καί περισσός , μηδέ ὁ φιλόλογος ἐκφεύγω ὁ καθαρός φράζω καί ῥητορικός , ὁ δέ φιλότιμος καί φιλόκαλος καί μή παιγνία ἀλλά παιδεία ἕνεκα ποίημα ἅπτω ἀργός καί ἀμελής ἀκούω ὁ πρός ἀνδρεία ἤ σωφροσύνη ἤ δικαιοσύνη ἀναφωνέω , οἷος καί οὗτος εἰμί Τυδεΐδης , τίς πάσχω λάζομαι θοῦρις ἀλκή ; ἀλλά ἄγε δεῦρο , πέπων , παρά ἐγώ ἵστημι · δή γάρ ἔλεγχος εἰμί , εἰ ἄν ναῦς αἱρέω κορυθαίολος Ἕκτωρ ὁ γάρ ἐν κίνδυνος ὁ διαφθείρω καί ἀπόλλυμι μετά πᾶς εἰμί ὁ φρόνιμος ὁράω ὁ αἰσχρός δείδω καί ὁ ἐπονείδιστος ἀλλά μή ὁ θάνατος , ἐμπαθής ποιέω πρός ἀρετή ὁ νέος . καί ὁ χαίρω δέ Ἀθήνη πέπνυμαι ἀνήρ δίκαιος τοιοῦτος ἐπιλογισμός δίδωμι , μήτε πλούσιος τις μήτε καλός ὁ σῶμα μήτε ἰσχυρός ὁ θεός χαίρω ἀλλά φρόνιμος καί δίκαιος ποιέω , καί πάλιν ὁ Ὀδυσσεύς φάσκω μή περιοράω μηδέ προλείπω οὕνεκα ἐπητής εἰμί καί ἀγχίνοος καί ἐχέφρων , ἐνδείκνυμι μόνος εἰμί ὁ ἡμέτερος θεοφιλής καί θεῖος ἀρετή , εἰ δή ὁ ὅμοιος χαίρω ὁ ὅμοιος φύω . ἐπεί δέ μέγας δοκέω εἰμί καί εἰμί ὁ κρατέω ὀργή μέγας εἰμί ὁ φυλακή καί ὁ πρόνοια ὁ μή περιπίπτω ὀργή μηδέ ἁλίσκομαι , καί οὗτος δέω ὁ ἀναγιγνώσκω ὑποδείκνυμι ἐκ μή πάρεργος , ὅτι ὁ Πρίαμος ὁ Ἀχιλλεύς ἀνασχετικός εἰμί οὐδέ πρᾶος ἡσυχία ἄγω κελεύω καί μή παροξύνω αὐτός , οὕτως μηκέτι νῦν ἐγώ ἐρεθίζω , γέρων νοέω δέ καί αὐτός Ἕκτωρ σύ λύω , Ζεύς δέ ἐγώ ἄγγελος ἔρχομαι μή σύ , γέρων , οὐδέ αὐτός ἐν κλισία ἐάω , καί ἱκέτης περ εἰμί , Ζεύς δέ ἀλιταίνω ἐφετμή , καί ὁ Ἕκτωρ λούω καί περιστέλλω αὐτός ἐπί ὁ ἀπήνη τίθημι , πρίν αἰκίζω ὑπό ὁ πατήρ ὁράω , μή ὁ μέν ἀχεύω καρδία χόλος οὐ ἐρύω , παῖς ὁράω , Ἀχιλλεύς δέ ὀρίνω φίλος ἦτορ καί ἕ κατακτείνω , Ζεύς δέ ἀλιταίνω ἐφετμή ὁ γάρ ἐπισφαλής πρός ὀργή ἔχω καί φύσις τραχύς εἰμί καί θυμοειδής μή λανθάνω ἑαυτοῦ ἀλλά ἐξευλαβέομαι καί φυλάσσω ὁ αἰτία καί προκαταλαμβάνω ὁ λογισμός πρόσωθεν ὅπως οὐδέ ἄκων ὁ πάθος περιπίπτω , θαυμαστός εἰμί πρόνοια . οὕτως δέ δέω καί πρός μέθη ὁ φίλοινος ἔχω καί πρός ἔρως ὁ ἐρωτικός · ὥσπερ ὁ Ἀγησίλαος οὐ ὑπομένω ὑπό ὁ καλός φιλέω προσέρχομαι , ὁ δέ Κῦρος οὐδέ ὁράω ὁ Πάνθεια τολμάω , ὁ ἀπαίδευτος ἐναντίος ὑπέκκαυμα ὁ πάθος συλλέγω καί πρός ὅς μάλα κακός καί ὀλισθηρός ἔχω ἑαυτοῦ προίημι . ὁ δέ Ὀδυσσεύς οὐ μόνος ἑαυτοῦ ἀνέχω θυμόω , ἀλλά καί ὁ Τηλέμαχος ἐκ ὁ λόγος συνοράω χαλεπός εἰμί καί μισοπόνηρος ἀμβλύνω καί παρασκευάζω πρόσωθεν ἡσυχία ἄγω καί ἀνέχω , κελεύω εἰ δέ ἐγώ ἀτιμάζω δόμος κατά , σός δέ φίλος κέαρ τλάω ἐν στῆθος κακός πάσχω ἐγώ , ἐάν περ καί διά δῶμα πούς ἕλκω θύραζε ἤ βέλος βάλλω · σύ δέ εἰσοράω ἀνέχω ὥσπερ γάρ ὁ ἵππος οὐ ἐν ὁ δρόμος χαλινόω ἀλλά πρό ὁ δρόμος , οὕτως ὁ δυσκάθεκτος πρός ὁ δεινός καί θυμοειδής προκαταλαμβάνω ὁ λογισμός καί προκαταρτύω ἐπί ὁ ἀγών ἄγω . δέω δέ μηδέ ὁ ὄνομα ἀμελής ἀκούω , ἀλλά ὁ μέν Κλεάνθης παιδιά παραιτέομαι · κατειρωνεύομαι γάρ εἰμί ὅτε προσποιέω ἐξηγέομαι ὁ Ζεύς πατήρ Ἴδη μεδέων καί ὁ Ζεύς ἄναξ Δωδωναῖος κελεύω ἀναγιγνώσκω ὑπό εἷς , ὡς ὁ ἐκ ὁ γῆ ἀναθυμιάω ἀήρ διά ὁ ἀνάδοσις ἀναδωδωναῖος εἰμί . καί Χρύσιππος δέ πολλαχοῦ γλίσχρος εἰμί , οὐ παίζω ἀλλά εὑρησιλογέω ἀπίθανος , καί παραβιάζομαι εὐρύοπα Κρονίδης εἰμί ὁ δεινός ἐν ὁ διαλέγω καί διαβαίνω ὁ δύναμις ὁ λόγος . ἀγαθός δέ οὗτος ὁ γραμματικός πείρω ἐκεῖνος μάλα πιέζω ὅς ἅμα ὁ χρήσιμος καί πιθανός ἔνειμι οὐδέ ἐγώ θυμός ἄνωγα , ἐπεί μανθάνω εἰμί ἐσθλός καί πᾶς γάρ ἐπίσταμαι μείλιχος εἰμί ὁ τε γάρ ἀνδρεία ἀποφαίνω μάθημα καί ὁ προσφιλής ἅμα καί κεχαρισμένως ἄνθρωπος ὁμιλέω ἀπό ἐπιστήμη καί κατά λόγος γίγνομαι νομίζω προτρέπω μή ἀμελέω ἑαυτοῦ , ἀλλά μανθάνω ὁ καλός καί προσέχω ὁ διδάσκω , ὡς καί ὁ σκαιότης καί ὁ δειλία ἀμαθία καί ἄγνοια εἰμί . σφόδρα δέ οὗτος ἐκεῖνος σύμφωνος εἰμί ὅς λέγω περί ὁ Ζεύς καί ὁ Ποσειδῶν ἦ μήν ἀμφότερος ὁμός γένος ἠδέ εἷς πάτρα , ἀλλά Ζεύς πρότερος γίγνομαι καί πολύς οἶδα . θεῖος γάρ ἀποφαίνω ὁ φρόνησις καί βασιλικός , ἐν ὅς τίθημι ὁ μέγας ὑπεροχή ὁ Ζεύς , ἅτε δή καί ὁ ἄλλος ἀρετή ἕπομαι οὗτος νομίζω . ἐθίζω δέ ἅμα καί οὗτος ἐγρηγορότως ὁ νέος ἀκούω ψεῦδος δέ οὐ λέγω · μάλα γάρ πέπνυμαι εἰμί καί Ἀντίλοχος , πρόσθεν πέπνυμαι , ποῖος ῥέζω ; ᾘσχύνω μέν ἐμός ἀρετή , βλάπτω δέ ἐγώ ἵππος καί Γλαῦκος , τίη δέ σύ τοῖος εἰμί ὑπέροπλος λέγω ; ὦ πέπων , ἦ τε φημί σύ περί φρήν εἰμί ἄλλος , ὡς οὔτε ψεύδω ὁ φρόνιμος οὔτε κακομαχέω ἐν ὁ ἀγών οὔτε παρά ἀξία ἕτερος ἐγκαλέω . καί ὁ Πάνδαρος δέ πείθω λέγω διά ὁ ἀφροσύνη ὁ ὅρκιον συγχέω δῆλος εἰμί οὐ ἄν ἀδικέω ὁ φρόνιμος ἡγέομαι ὅμοιος δέ εἰμί καί περί σωφροσύνη ὑποδείκνυμι ἐφίστημι ὁ οὕτως λέγω ὁ δέ γονή Προῖτος ἐπιμαίνω , δῖος Ἄντεια , κρυπτάδιος φιλότης μείγνυμι · ἀλλά ὁ οὐ τις πείθω ἀγαθός φρονέω , δαΐφρων Βελλεροφόντης ὁ δέ ἤτοι ὁ πρίν μέν ἀναίνομαι ἔργον ἀεικής , δῖος Κλυταιμνήστρη · φρήν γάρ χράω ἀγαθός ἐν μέν οὖν οὗτος ὁ φρόνησις ὁ ὁ σωφρονέω αἰτία ἀποδίδωμι , ἐν δέ ὁ παρά ὁ μάχη κέλευσις ἑκάστοτε λέγω αἰδώς , ὦ Λύκιος . πόσε φεύγω ; νῦν θοός εἰμί καί ἀλλά ἐν φρήν τίθημι ἕκαστος αἰδώς καί νέμεσις · δή γάρ μέγας νεῖκος ὄρνυμι ἀνδρεῖος ἔοικα ποιέω ὁ σώφρων διά ὁ αἰδέομαι ὁ αἰσχρός καί ὁ ἡδονή δύναμαι ὑπερβαίνω καί ὁ κίνδυνος ὑφίστημι . ἀπό ὅς καί Τιμόθεος ὁρμάω οὐ κακός ἐν ὁ Πέρσης ὁ Ἕλλην παρακαλέω σέβομαι αἰδώς συνεργός ἀρετή δορίμαχος Αἰσχύλος δέ καί ὁ πρός δόξα ἔχω ἄτυφος καί μή διασοβέω μηδέ ἐπαίρω ὁ παρά ὁ πολύς ἔπαινος ἐν ὁ φρονέω τίθημι περί ὁ Ἀμφιάραος γράφω οὐ γάρ δοκέω ἀγαθός ἀλλά εἰμί ἐθέλω , βαθύς αὖλαξ διά φρήν καρπόω , ἀπό ὅς ὁ κεδνός βλαστάνω βούλευμα ὁ γάρ ἐπί ἑαυτοῦ καί ὁ διάθεσις ὁ περί ἑαυτοῦ εἰμί κρατύς μεγαλοφρονέω νόος ἔχω ἀνήρ εἰμί . πᾶς οὖν ἀνάγω εἰς ὁ φρόνησις ἀποδείκνυμι πᾶς εἶδος ἀρετή ἐπιγίγνομαι ἐκ λόγος καί διδασκαλία .