ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.quomodo-adolescens-poetas-audire-debeat-14d-37b 5
δεῖ δὲ μηδὲ τὰς ἐκ τῶν παρακειμένων ἢ συμφραζομένων παραλιπεῖν ἀφορμὰς πρὸς τὴν ἐπανόρθωσιν , ἀλλʼ ὥσπερ οἱ ἰατροὶ τῆς κανθαρίδος οὔσης θανασίμου τοὺς πόδας ὅμως καὶ τὰ πτερὰ βοηθεῖν οἴονται καὶ ἀναλύειν τὴν δύναμιν , οὕτως ἐν τοῖς ποιήμασι , κἂν ὄνομα κἂν ῥῆμα παρακείμενον ἀμβλυτέραν ποιῇ τὴν πρὸς τὸ χεῖρον ἀπαγωγήν , ἐπιλαμβάνεσθαι καὶ προσδιασαφεῖν , ὡς ἐπὶ τούτων ἔνιοι ποιοῦσι τοῦτό νύ που γέρας ἐστὶν ὀιζυροῖσι βροτοῖσι , κείρασθαί τε κόμην βαλέειν τʼ ἀπὸ δάκρυ παρειῶν καὶ ὣς γὰρ ἐπεκλώσαντο θεοὶ δειλοῖσι βροτοῖσι , ζώειν ἀχνυμένοις οὐ γὰρ ἁπλῶς εἶπε καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ὑπὸ θεῶν ἐπικεκλῶσθαι λυπηρὸν βίον , ἀλλὰ τοῖς ἄφροσι καὶ ἀνοήτοις , οὓς δειλαίους καὶ οἰκτροὺς διὰ μοχθηρίαν ὄντας εἴωθε δειλοὺς καὶ ὀιζυροὺς προσαγορεύειν .
Lemmas: δέω δέ μηδέ ὁ ἐκ ὁ παράκειμαι ἤ συμφράζομαι παραλείπω ἀφορμή πρός ὁ ἐπανόρθωσις , ἀλλά ὥσπερ ὁ ἰατρός ὁ κανθαρίς εἰμί θανάσιμος ὁ πούς ὅμως καί ὁ πτερόν βοηθέω οἴομαι καί ἀναλύω ὁ δύναμις , οὕτως ἐν ὁ ποίημα , ἐάν ὄνομα ἐάν ῥῆμα παράκειμαι ἀμβλύς ποιέω ὁ πρός ὁ κακός ἀπαγωγή , ἐπιλαμβάνω καί προσδιασαφέω , ὡς ἐπί οὗτος ἔνιοι ποιέω οὗτος νῦν που γέρας εἰμί ὀιζυρός βροτός , κείρω τε κόμη βάλλω τε ἀπό δάκρυον παρειά καί ὡς γάρ ἐπικλώθω θεός δειλός βροτός , ζάω ἀχεύω οὐ γάρ ἁπλῶς λέγω καί πᾶς ἄνθρωπος ὑπό θεός ἐπικλώθω λυπηρός βίος , ἀλλά ὁ ἄφρων καί ἀνόητος , ὅς δείλαιος καί οἰκτρός διά μοχθηρία εἰμί εἴωθα δειλός καί ὀιζυρός προσαγορεύω .
plutarchus.quomodo-adolescens-poetas-audire-debeat-14d-37b 7
ἐκεῖνο δʼ οὐχ ἅπαξ ἀλλὰ πολλάκις ὑπομνηστέον ἐστὶ τοὺς νέους , ἐνδεικνυμένους αὐτοῖς ὅτι μιμητικὴν ἡ ποίησις ὑπόθεσιν ἔχουσα κόσμῳ μὲν καὶ λαμπρότητι χρῆται περὶ τὰς ὑποκειμένας πράξεις καὶ τὰ ἤθη , τὴν δʼ ὁμοιότητα τοῦ ἀληθοῦς οὐ προλείπει , τῆς μιμήσεως ἐν τῷ πιθανῷ τὸ ἀγωγὸν ἐχούσης . διὸ καὶ κακίας καὶ ἀρετῆς σημεῖα μεμιγμένα ταῖς πράξεσιν ἡ μὴ παντάπασι τῆς ἀληθείας ὀλιγωροῦσα συνεκφέρει μίμησις , ὥσπερ ἡ Ὁμήρου πολλὰ πάνυ τοῖς Στωϊκοῖς χαίρειν φράζουσα , μήτε τι φαῦλον ἀρετῇ προσεῖναι μήτε κακίᾳ χρηστὸν ἀξιοῦσιν , ἀλλὰ πάντως μὲν ἐν πᾶσιν ἁμαρτωλὸν εἶναι τὸν ἀμαθῆ , περὶ πάντα δʼ αὖ κατορθοῦν τὸν ἀστεῖον . ταῦτα γὰρ ἐν ταῖς σχολαῖς ἀκούομεν · ἐν δὲ τοῖς πράγμασι καὶ τῷ βίῳ τῶν πολλῶν κατὰ τὸν Εὐριπίδην οὐκ ἂν γένοιτο χωρὶς ἐσθλὰ καὶ κακά , ἀλλʼ ἔστι τις σύγκρασις ἄνευ δὲ , τοῦ ἀληθοῦς μάλιστα μὲν ἡ ποιητικὴ τῷ ποικίλῳ χρῆται καὶ πολυτρόπῳ . τὸ γὰρ ἐμπαθὲς καὶ παράλογον καὶ ἀπροσδόκητον , ᾧ πλείστη μὲν ἔκπληξις ἕπεται πλείστη δὲ χάρις , αἱ μεταβολαὶ παρέχουσι τοῖς μύθοις τὸ δʼ ἁπλοῦν ἀπαθὲς καὶ ἄμυθον . ὅθεν οὔτε νικῶντας ἀεὶ πάντα ποιοῦσι τοὺς αὐτοὺς οὔτʼ εὐημεροῦντας οὔτε κατορθοῦντας ἀλλʼ οὐδὲ τοῖς θεοῖς , ὅταν εἰς ἀνθρωπίνας ἐμπέσωσι πράξεις , ἀπαθέσι χρῶνται καὶ ἀναμαρτήτοις , ἵνα μηδαμοῦ τό τε ταράττον καὶ τὸ ἐκπλῆττον ἀργῇ τῆς ποιήσεως ἀκίνδυνον καὶ ἀναγώνιστον γιγνόμενον .
Lemmas: ἐκεῖνος δέ οὐ ἅπαξ ἀλλά πολλάκις ὑπομνάομαι εἰμί ὁ νέος , ἐνδείκνυμι αὐτός ὅτι μιμητικός ὁ ποίησις ὑπόθεσις ἔχω κόσμος μέν καί λαμπρότης χράω περί ὁ ὑπόκειμαι πρᾶξις καί ὁ ἦθος , ὁ δέ ὁμοιότης ὁ ἀληθής οὐ προλείπω , ὁ μίμησις ἐν ὁ πιθανός ὁ ἀγωγός ἔχω . διό καί κακία καί ἀρετή σημεῖον μείγνυμι ὁ πρᾶξις ὁ μή παντάπασι ὁ ἀλήθεια ὀλιγωρέω συνεκφέρω μίμησις , ὥσπερ ὁ Ὅμηρος πολύς πάνυ ὁ Στωϊκός χαίρω φράζω , μήτε τις φαῦλος ἀρετή πρόσειμι μήτε κακία χρηστός ἀξιόω , ἀλλά πάντως μέν ἐν πᾶς ἁμαρτωλός εἰμί ὁ ἀμαθής , περί πᾶς δέ αὖ κατορθόω ὁ ἀστεῖος . οὗτος γάρ ἐν ὁ σχολή ἀκούω · ἐν δέ ὁ πρᾶγμα καί ὁ βίος ὁ πολύς κατά ὁ Εὐριπίδης οὐ ἄν γίγνομαι χωρίς ἐσθλός καί κακός , ἀλλά εἰμί τις σύγκρασις ἄνευ δέ , ὁ ἀληθής μάλα μέν ὁ ποιητικός ὁ ποικίλος χράω καί πολύτροπος . ὁ γάρ ἐμπαθής καί παράλογος καί ἀπροσδόκητος , ὅς πολύς μέν ἔκπληξις ἕπομαι πολύς δέ χάρις , ὁ μεταβολή παρέχω ὁ μῦθος ὁ δέ ἁπλόος ἀπαθής καί ἄμυθος . ὅθεν οὔτε νικάω ἀεί πᾶς ποιέω ὁ αὐτός οὔτε εὐημερέω οὔτε κατορθόω ἀλλά οὐδέ ὁ θεός , ὅταν εἰς ἀνθρώπινος ἐμπίπτω πρᾶξις , ἀπαθής χράω καί ἀναμάρτητος , ἵνα μηδαμοῦ ὁ τε ταράσσω καί ὁ ἐκπλήσσω ἀργέω ὁ ποίησις ἀκίνδυνος καί ἀναγώνιστος γίγνομαι .
plutarchus.quomodo-adolescens-poetas-audire-debeat-14d-37b 9
ἐπὶ πᾶσι τοίνυν καὶ τὸ τὴν αἰτίαν ἑκάστου τῶν λεγομένων ἐπιζητεῖν χρήσιμόν ἐστιν . ὁ μὲν γὰρ Κάτων ἔτι παιδάριον ὢν ἔπραττε μὲν ὃ προστάξειεν ὁ παιδαγωγός , αἰτίαν δὲ καὶ λόγον ἀπῄτει τοῦ προστάγματος · τοῖς δὲ ποιηταῖς οὐ πειστέον ὥσπερ παιδαγωγοῖς ἢ νομοθέταις , ἂν μὴ λόγον ἔχῃ τὸ ὑποκείμενον . ἕξει δέ , ἄνπερ χρηστὸν ἂν δὲ μοχθηρόν , ὀφθήσεται κενὸν καὶ μάταιον . ἀλλʼ οἱ πολλοὶ τῶν μὲν τοιούτων τὰς αἰτίας πικρῶς ἀπαιτοῦσι καὶ διαπυνθάνονται πῶς λέλεκται μηδέ ποτʼ οἰνοχόην τιθέμεν κρητῆρος ὕπερθεν πινόντων καὶ ὃς δέ κʼ ἀνὴρ ἀπὸ ὧν ὀχέων ἕτερʼ ἅρμαθʼ ἵκηται , ἔγχει ὀρεξάσθω τῶν δὲ μειζόνων ἀβασανίστως δέχονται τὴν πίστιν , οἷα καὶ ταῦτʼ ἐστὶν δουλοῖ γὰρ ἄνδρα , κἂν θρασύσπλαγχνός τις ᾖ , ὅταν συνειδῇ μητρὸς ἢ πατρὸς κακά , καὶ σμικρὸν φρονεῖν χρὴ τὸν κακῶς πεπραγότα καίτοι ταῦτα τῶν ἠθῶν ἅπτεται καὶ τοὺς βίους διαταράττει , κρίσεις ἐμποιοῦντα φαύλας καὶ δόξας ἀγεννεῖς , ἂν μὴ πρὸς ἕκαστον αὐτῶν εἰθισμένοι λέγωμεν διὰ τί σμικρὸν φρονεῖν χρὴ τὸν κακῶς πεπραγότα καὶ μὴ μᾶλλον ἀνταίρειν τῇ τύχῃ καὶ ποιεῖν ὑψηλὸν ἑαυτὸν καὶ ἀταπείνωτον ; διὰ τί δέ , ἂν ἐκ πατρὸς φαύλου καὶ ἀνοήτου γεγονὼς αὐτὸς ὦ χρηστὸς καὶ φρόνιμος , οὐ προσήκει μοι διὰ τὴν ἐμὴν ἀρετὴν μέγα φρονεῖν ἀλλὰ καταπεπλῆχθαι καὶ ταπεινὸν εἶναι · διὰ τὴν τοῦ πατρὸς ἀμαθίαν ; ὁ γὰρ οὕτως ἀπαντῶν καὶ ἀντερείδων καὶ μὴ παντὶ λόγῳ πλάγιον ὥσπερ πνεύματι παραδιδοὺς ἑαυτὸν ἀλλʼ ὀρθῶς ἔχειν νομίζων τὸ βλὰξ ἄνθρωπος ἐπὶ παντὶ λόγῳ φιλεῖ ἐπτοῆσθαι πολλὰ διακρούσεται τῶν οὐκ ἀληθῶς οὐδʼ ὠφελίμως λεγομένων . ταῦτα μὲν οὖν ἀβλαβῆ παρέξει τὴν τῶν ποιημάτων ἀκρόασιν .
Lemmas: ἐπί πᾶς τοίνυν καί ὁ ὁ αἰτία ἕκαστος ὁ λέγω ἐπιζητέω χρήσιμος εἰμί . ὁ μέν γάρ Κάτων ἔτι παιδάριον εἰμί πράσσω μέν ὅς προστάσσω ὁ παιδαγωγός , αἰτία δέ καί λόγος ἀπαιτέω ὁ πρόσταγμα · ὁ δέ ποιητής οὐ πείθω ὥσπερ παιδαγωγός ἤ νομοθέτης , ἐάν μή λόγος ἔχω ὁ ὑπόκειμαι . ἔχω δέ , ἐάν χρηστός ἐάν δέ μοχθηρός , ὁράω κενός καί μάταιος . ἀλλά ὁ πολύς ὁ μέν τοιοῦτος ὁ αἰτία πικρός ἀπαιτέω καί διαπυνθάνομαι πῶς λέγω μηδέ ποτέ οἰνοχόη τίθημι κρατήρ ὕπερθεν πίνω καί ὅς δέ ἄν ἀνήρ ἀπό ἑός ὄχος ἕτερος ἅρμα ἱκνέομαι , ἔγχος ὀρέγω ὁ δέ μέγας ἀβασάνιστος δέχομαι ὁ πίστις , οἷος καί οὗτος εἰμί δουλόω γάρ ἀνήρ , ἐάν θρασύσπλαγχνος τις εἰμί , ὅταν σύνοιδα μήτηρ ἤ πατήρ κακός , καί μικρός φρονέω χρή ὁ κακός πράσσω καίτοι οὗτος ὁ ἦθος ἅπτω καί ὁ βίος διαταράσσω , κρίσις ἐμποιέω φαῦλος καί δόξα ἀγεννής , ἐάν μή πρός ἕκαστος αὐτός ἐθίζω λέγω διά τίς μικρός φρονέω χρή ὁ κακός πράσσω καί μή μάλα ἀνταίρω ὁ τύχη καί ποιέω ὑψηλός ἑαυτοῦ καί ἀταπείνωτος ; διά τίς δέ , ἐάν ἐκ πατήρ φαῦλος καί ἀνόητος γίγνομαι αὐτός εἰμί χρηστός καί φρόνιμος , οὐ προσήκω ἐγώ διά ὁ ἐμός ἀρετή μέγας φρονέω ἀλλά καταπλήσσω καί ταπεινός εἰμί · διά ὁ ὁ πατήρ ἀμαθία ; ὁ γάρ οὕτως ἀπαντάω καί ἀντερείδω καί μή πᾶς λόγος πλάγιος ὥσπερ πνεῦμα παραδίδωμι ἑαυτοῦ ἀλλά ὀρθός ἔχω νομίζω ὁ βλάξ ἄνθρωπος ἐπί πᾶς λόγος φιλέω πτοέω πολύς διακρούω ὁ οὐ ἀληθής οὐδέ ὠφέλιμος λέγω . οὗτος μέν οὖν ἀβλαβής παρέχω ὁ ὁ ποίημα ἀκρόασις .