plutarchus.quomodo-adolescens-poetas-audire-debeat-14d-37b 4
ἐν δὲ τούτοις εὖ μάλα προσεκτέον εἴ τινας ὁ ποιητὴς αὐτὸς ἐμφάσεις δίδωσι κατὰ τῶν λεγομένων ὡς δυσχεραινομένων ὑπʼ αὐτοῦ . καθάπερ ὁ Μένανδρος ἐν τῷ προλόγῳ τῆς Θαΐδος πεποίηκεν ἐμοὶ μὲν οὖν ἄειδε τοιαύτην , θεά , θρασεῖαν ὡραίαν δὲ καὶ πιθανὴν ἅμα , ἀδικοῦσαν ἀποκλείουσαν αἰτοῦσαν πυκνά , μηδενὸς ἐρῶσαν , προσποιουμένην δʼ ἀεί ἄριστα δʼ Ὅμηρος τῷ γένει τούτῳ κέχρηται · καὶ γὰρ προδιαβάλλει τὰ φαῦλα καὶ προσυνίστησι τὰ χρηστὰ τῶν λεγομένων · προσυνίστησι μὲν οὕτως αὐτίκα μειλίχιον καὶ κερδαλέον φάτο μῦθον καὶ τόνδʼ ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρητύσασκε παραστάς ἐν δὲ τῷ προδιαβάλλειν μονονοὺ μαρτύρεται καὶ διαγορεύει μήτε χρῆσθαι μήτε προσέχειν ὡς οὖσιν ἀτόποις καὶ φαύλοις . οἷον τὸν τʼ Ἀγαμέμνονα μέλλων διηγεῖσθαι τῷ ἱερεῖ χρώμενον ἀπηνῶς προείρηκεν ἀλλʼ οὐκ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ἥνδανε θυμῷ , ἀλλὰ κακῶς ἀφίει , τουτέστιν ἀγρίως καὶ αὐθάδως καὶ παρὰ τὸ προσῆκον · τῷ τʼ Ἀχιλλεῖ τοὺς θρασεῖς λόγους περιτίθησιν οἰνοβαρές , κυνὸς ὄμματʼ ἔχων , κραδίην δʼ ἐλάφοιο τὴν αὑτοῦ κρίσιν ὑπειπὼν Πηλεΐδης δʼ ἐξαῦτις ἀταρτηροῖς ἐπέεσσιν Ἀτρεΐδην προσέειπε , καὶ οὔ πω λῆγε χόλοιο καλὸν γὰρ εἰκὸς οὐδὲν εἶναι μετʼ ὀργῆς καὶ αὐστηρῶς λεγόμενον . ὁμοίως καὶ ἐπὶ τῶν πράξεων ἦ ῥα , καὶ Ἕκτορα δῖον ἀεικέα μήδετο ἔργα , πρηνέα πὰρ λεχέεσσι Μενοιτιάδαο τανύσσας εὖ δὲ καὶ ταῖς ἐπιρρήσεσι χρῆται , καθάπερ τινὰ ψῆφον ἰδίαν ἐπιφέρων τοῖς πραττομένοις ἢ λεγομένοις , ἐπὶ μὲν τῆς μοιχείας τοῦ Ἄρεος τοὺς θεοὺς ποιῶν λέγοντας οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργα · κιχάνει τοι βραδὺς ὠκύν , ἐπὶ δὲ τῆς τοῦ Ἕκτορος ὑπερφροσύνης καὶ μεγαλαυχίας ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος , νεμέσησε δὲ πότνια Ἥρη , ἐπὶ δὲ τῆς Πανδάρου τοξείας ὣς φάτʼ Ἀθηναίη , τῷ δὲ φρένας ἄφρονι πεῖθεν αὗται μὲν οὖν αἱ τῶν λόγων ἀποφάσεις καὶ δόξαι παντός εἰσι κατιδεῖν τοῦ προσέχοντος · ἑτέρας δʼ ἐκ τῶν πραγμάτων αὐτῶν παρέχουσι μαθήσεις , ὥσπερ ὁ Εὐριπίδης εἰπεῖν λέγεται πρὸς τοὺς τὸν Ἰξίονα λοιδοροῦντας ὡς ἀσεβῆ καὶ μιαρόν , οὐ μέντοι πρότερον αὐτὸν ἐκ τῆς σκηνῆς ἐξήγαγον ἢ τῷ τροχῷ προσηλῶσαι παρὰ δʼ Ὁμήρῳ σιωπώμενόν ἐστι τὸ τοιοῦτο γένος τῆς διδασκαλίας , ἔχον δʼ ἀναθεώρησιν ὠφέλιμον ἐπὶ τῶν διαβεβλημένων μάλιστα μύθων , οὓς ταῖς πάλαι μὲν ὑπονοίαις ἀλληγορίαις δὲ νῦν λεγομέναις παραβιαζόμενοι καὶ διαστρέφοντες ἔνιοι μοιχευομένην φασὶν Ἀφροδίτην ὑπʼ Ἄρεος μηνύειν Ἥλιον , ὅτι τῷ τῆς Ἀφροδίτης ἀστέρι συνελθὼν ὁ τοῦ Ἄρεος μοιχικὰς ἀποτελεῖ γενέσεις , Ἡλίου δʼ ἐπαναφερομένου καὶ καταλαμβάνοντος οὐ λανθάνουσιν . τὸν δὲ τῆς Ἥρας καλλωπισμὸν ἐπὶ τὸν Δία καὶ τὰς περὶ τὸν κεστὸν γοητείας ἀέρος τινὰ κάθαρσιν εἶναι βούλονται τῷ πυρώδει πλησιάζοντος , ὥσπερ οὐκ αὐτοῦ τὰς λύσεις τοῦ ποιητοῦ διδόντος . ἐν μὲν γὰρ τοῖς περὶ τῆς Ἀφροδίτης διδάσκει τοὺς προσέχοντας , ὅτι μουσικὴ φαύλη καὶ ᾄσματα πονηρὰ καὶ λόγοι μοχθηρὰς ὑποθέσεις λαμβάνοντες ἀκόλαστα ποιοῦσιν ἤθη καὶ βίους ἀνάνδρους καὶ ἀνθρώπους τρυφὴν καὶ μαλακίαν καὶ γυναικοκρασίαν ἀγαπῶντας εἵματά τʼ ἐξημοιβὰ λοετρά τε θερμὰ καὶ εὐνάς . διὸ καὶ τὸν Ὀδυσσέα τῷ κιθαρῳδῷ προστάττοντα πεποίηκεν ἀλλʼ ἄγε δὴ μετάβηθι καὶ ἵππου κόσμον ἄεισον , καλῶς ὑφηγούμενος τὸ παρὰ τῶν φρονίμων καὶ νοῦν ἐχόντων χρῆναι λαμβάνειν τοὺς μουσικοὺς καὶ ποιητικοὺς τὰς ὑποθέσεις . ἐν δὲ τοῖς περὶ τῆς Ἥρας ἄριστα τὴν ἀπὸ φαρμάκων καὶ γοητείας καὶ μετὰ δόλου πρὸς τοὺς ἄνδρας ὁμιλίαν καὶ χάριν ἔδειξεν οὐ μόνον ἐφήμερον καὶ ἁψίκορον καὶ ἀβέβαιον οὖσαν , ἀλλὰ καὶ μεταβάλλουσαν εἰς ἔχθραν καὶ ὀργήν , ὅταν τὰ τῆς ἡδονῆς ἀπομαρανθῇ . τοιαῦτα γὰρ ὁ Ζεὺς ἀπειλεῖ καὶ λέγει πρὸς αὐτὴν ὄφρα ἴδῃς ἤν τοι χραίσμῃ φιλότης τε καὶ εὐνή , ἣν ἐμίγης ἐλθοῦσα θεῶν ἄπο καὶ μʼ ἀπάτησας ἡ γὰρ τῶν φαύλων διάθεσις ἔργων καὶ μίμησις ἂν προσαποδῷ τὴν συμβαίνουσαν αἰσχύνην καὶ βλάβην τοῖς ἐργασαμένοις , ὠφέλησεν οὐκ ἔβλαψε τὸν ἀκροώμενον . οἱ γοῦν φιλόσοφοι παραδείγμασι χρῶνται , νουθετοῦντες καὶ παιδεύοντες ἐξ ὑποκειμένων οἱ δὲ ποιηταὶ ταὐτὰ ποιοῦσι πλάττοντες αὐτοὶ πράγματα καὶ μυθολογοῦντες . ὁ μὲν οὖν Μελάνθιος εἴτε παίζων εἴτε σπουδάζων ἔλεγε διασῴζεσθαι τὴν Ἀθηναίων πόλιν ὑπὸ τῆς τῶν ῥητόρων διχοστασίας καὶ ταραχῆς οὐ γὰρ ἀποκλίνειν ἅπαντας εἰς τὸν αὐτὸν τοῖχον , ἀλλὰ γίγνεσθαί τινα τοῦ βλάπτοντος ἀνθολκὴν ἐν τῇ διαφορᾷ τῶν πολιτευομένων . αἱ δὲ τῶν ποιητῶν ὑπεναντιώσεις πρὸς αὑτοὺς ἀνταναφέρουσαι τὴν πίστιν οὐκ ἐῶσιν ἰσχυρὰν ῥοπὴν γενέσθαι πρὸς τὸ βλάπτον . ὅπου μὲν οὖν αὐτοῖς τὸ τιθέναι σύνεγγυς ἐκφανεῖς ποιεῖ τὰς ἀντιλογίας , δεῖ τῷ βελτίονι συνηγορεῖν ὥσπερ ἐν τούτοις πόλλʼ , ὦ τέκνον , σφάλλουσιν ἀνθρώπους θεοί . τὸ ῥᾷστον εἶπας , αἰτιάσασθαι θεούς καὶ πάλιν χρυσοῦ σε πλήθει , τούσδε δʼ οὐ χαίρειν χρεών σκαιὸν τὸ πλουτεῖν κἄλλο μηδὲν εἰδέναι καὶ τί δῆτα θύειν δεῖ σε κατθανούμενον ἄμεινον · οὐδεὶς κάματος εὐσεβεῖν θεούς . τὰ γὰρ τοιαῦτα τὰς λύσεις ἔχει προδήλους , ἄν , ὥσπερ εἴρηται , πρὸς τὰ βελτίονα τῇ κρίσει τοὺς νέους κατευθύνωμεν . ὅσα δʼ εἴρηται μὲν ἀτόπως εὐθὺς δʼ οὐ λέλυται , ταῦτα δεῖ τοῖς ἀλλαχόθι πρὸς τοὐναντίον εἰρημένοις ὑπʼ αὐτῶν ἀνταναιρεῖν , μὴ ἀχθομένους τῷ ποιητῇ μηδὲ χαλεπαίνοντας ἀλλʼ ἐν ἤθει καὶ μετὰ παιδιᾶς δεχομένους . εὐθύς , εἰ βούλει , πρὸς τὰς Ὁμηρικὰς τῶν θεῶν ῥίψεις ὑπʼ ἀλλήλων καὶ τρώσεις ὑπʼ ἀνθρώπων καὶ διαφορὰς καὶ χαλεπότητας οἶσθα καὶ ἄλλον μῦθον ἀμείνονα τοῦδε νοῆσαι καὶ νοεῖς νὴ Δία καὶ λέγεις κρεῖττον ἀλλαχόθι καὶ βέλτιον τὰ τοιαῦτα θεοὶ ῥεῖα ζώοντες καὶ τῷ ἔνι τέρπονται μάκαρες θεοὶ ἤματα πάντα καί ὣς γὰρ ἐπεκλώσαντο θεοὶ δειλοῖσι βροτοῖσι ; ζώειν ἀχνυμένοις · αὐτοὶ δὲ τʼ ἀκηδέες εἰσίν . αὗται γάρ εἰσιν ὑγιαίνουσαι περὶ θεῶν δόξαι καὶ ἀληθεῖς , ἐκεῖνα δὲ πέπλασται πρὸς ἔκπληξιν ἀνθρώπων . πάλιν Εὐριπίδου λέγοντος πολλαῖσι μορφαῖς οἱ θεοὶ σοφισμάτων σφάλλουσιν ἡμᾶς κρείττονες πεφυκότες οὐ χεῖρόν ἐστιν ὑπενεγκεῖν τὸ εἰ θεοί τι δρῶσι φαῦλον , οὔκ εἰσιν θεοί , βέλτιον εἰρημένον ὑπʼ αὐτοῦ . καὶ τοῦ Πινδάρου σφόδρα πικρῶς καὶ παροξυντικῶς εἰρηκότος χρὴ δὲ πᾶν ἔρδοντʼ ἀμαυρῶσαι τὸν ἐχθρόν , ἀλλʼ αὐτός γε σὺ λέγεις ὅτι τὸ πὰρ δίκαν γλυκὺ πικροτάτα μένει τελευτά , καὶ τοῦ Σοφοκλέους τὸ κέρδος ἡδύ , κἂν ἀπὸ ψευδῶν ἴῃ , καὶ μὴν σοῦ γʼ ἀκηκόαμεν ὡς οὐκ ἐξάγουσι καρπὸν οἱ ψευδεῖς λόγοι πρὸς δʼ ἐκεῖνα τὰ περὶ τοῦ πλούτου δεινὸς γὰρ ἕρπειν πλοῦτος ἔς τε τἄβατα καὶ πρὸς τὰ βατὰ κἄπωθεν ὤν · πένης δʼ ἀνὴρ οὐδʼ ἐντυχὼν δύναιτʼ ἂν ὧν ἐρᾷ τυχεῖν . καὶ γὰρ δυσειδὲς σῶμα καὶ δυσώνυμον γλώσσῃ σοφὸν τίθησιν εὔμορφόν τʼ ἰδεῖν ἀντιπαραθήσει πολλὰ τῶν Σοφοκλέους , ὧν καὶ ταῦτʼ ἐστὶ γένοιτο κἂν ἄπλουτος ἐν τιμαῖς ἀνήρ οὐδὲν κακίων πτωχός , εἰ καλῶς φρονεῖ καί ἀλλὰ τῶν πολλῶν καλῶν τίς χάρις , εἰ κακόβουλος φροντὶς ἐκτρέφει τὸν εὐαίωνα πλοῦτον ; ὁ δὲ Μένανδρος ἐπῆρε μὲν ἀμέλει τὴν φιληδονίαν καὶ ὑπεχαύνωσε τοῖς ἐρωτικοῖς καὶ διαπύροις ἐκείνοις ἅπανθʼ ὅσα ζῇ καὶ τὸν ἥλιον βλέπει τὸν κοινὸν ἡμῖν , δοῦλα ταῦτʼ ἔσθʼ ἡδονῆς πάλιν δʼ ἐπέστρεψε καὶ περιέσπασε πρὸς τὸ καλὸν ἡμᾶς καὶ τὴν θρασύτητα τῆς ἀκολασίας ἐξέκοψεν εἰπὼν ὄνειδος αἰσχρὸς βίος ὅμως κἂν ἡδὺς ᾖ ταῦτα γὰρ ἐκείνοις μέν ἐστιν ὑπεναντία , βελτίω δὲ καὶ χρησιμώτερα . δυεῖν οὖν θάτερον ἡ τοιαύτη τῶν ἐναντίων ποιήσει παράθεσις καὶ κατανόησις , ἢ παράξει πρὸς τὸ βέλτιον ἢ καὶ τοῦ χείρονος ἀποστήσει τὴν πίστιν . ἂν δʼ αὐτοὶ μὴ διδῶσι τῶν ἀτόπως εἰρημένων λύσεις , οὐ χεῖρόν ἐστιν ἑτέρων ἐνδόξων ἀποφάσεις ἀντιτάττοντας ὥσπερ ἐπὶ ζυγοῦ ῥέπειν πρὸς τὸ βέλτιον . οἷον τοῦ Ἀλέξιδος κινοῦντος ἐνίους ὅταν λέγῃ τὰς ἡδονὰς δεῖ συλλέγειν τὸν σώφρονα . τρεῖς δʼ εἰσὶν αἵ γε τὴν δύναμιν κεκτημέναι τὴν ὡς ἀληθῶς συντελοῦσαν τῷ βίῳ , τὸ φαγεῖν τὸ πιεῖν τὸ τῆς Ἀφροδίτης τυγχάνειν τὰ δʼ ἄλλα προσθήκας ἅπαντα χρὴ καλεῖν , ὑπομνηστέον ὅτι Σωκράτης τοὐναντίον ἔλεγε , τοὺς μὲν φαύλους ζῆν τοῦ ἐσθίειν καὶ πίνειν ἕνεκα , τοὺς δʼ ἀγαθοὺς ἐσθίειν καὶ πίνειν ἕνεκα τοῦ ζῆν . πρὸς δὲ τὸν γράψαντα ποτὶ τὸν πονηρὸν οὐκ ἄχρηστον ὅπλον ἁ πονηρία , τρόπον τινὰ συνεξομοιοῦσθαι κελεύοντα τοῖς πονηροῖς , τὸ τοῦ Διογένους παραβαλεῖν ἔστιν · ἐρωτηθεὶς γὰρ ὅπως ἄν τις ἀμύναιτο τὸν ἐχθρόν , αὐτός ἔφη καλὸς κἀγαθὸς γενόμενος δεῖ δὲ τῷ Διογένει καὶ πρὸς τὸν Σοφοκλέα χρήσασθαι · πολλὰς γὰρ ἀνθρώπων μυριάδας ἐμπέπληκεν ἀθυμίας περὶ τῶν μυστηρίων ταῦτα γράψας ὡς τρισόλβιοι κεῖνοι βροτῶν , οἳ ταῦτα δερχθέντες τέλη μόλωσʼ ἐς ᾍδου · ζῆν ἔστι , τοῖς δʼ ᾄδοντι πάντʼ ἐκεῖ κακά Διογένης δʼ ἀκούσας τι τοιοῦτο τί λέγεις ; ἔφη . κρείττονα μοῖραν ἕξει Παταικίων ὁ κλέπτης ἀποθανὼν ἢ Ἐπαμεινώνδας ὅτι μεμύηται ; Τιμοθέῳ μὲν γὰρ ᾄδοντι τὴν Ἄρτεμιν ἐν τῷ θεάτρῳ μαινάδα θυιάδα φοιβάδα λυσσάδα Κινησίας εὐθὺς ἀντεφώνησε τοιαύτη σοι θυγάτηρ γένοιτο . χαρίεν δὲ καὶ τὸ τοῦ Βίωνος πρὸς τὸν Θέογνιν λέγοντα πᾶς γὰρ ἀνὴρ πενίῃ δεδμημένος οὔτε τι εἰπεῖν οὔθʼ ἔρξαι δύναται , γλῶσσα δέ οἱ δέδεται πῶς οὖν σὺ πένης ὢν φλυαρεῖς τοσαῦτα καὶ καταδολεσχεῖς ἡμῶν ;
Lemmas: ἐν δέ οὗτος εὖ μάλα προσέχω εἰ τις ὁ ποιητής αὐτός ἔμφασις δίδωμι κατά ὁ λέγω ὡς δυσχεραίνω ὑπό αὐτός . καθά ὁ Μένανδρος ἐν ὁ πρόλογος ὁ Θαίς ποιέω ἐγώ μέν οὖν ἀείδω τοιοῦτος , θεά , θρασύς ὡραῖος δέ καί πιθανός ἅμα , ἀδικέω ἀποκλείω αἰτέω πυκνός , μηδείς ἐράω , προσποιέω δέ ἀεί ἀγαθός δέ Ὅμηρος ὁ γένος οὗτος χράω · καί γάρ προδιαβάλλω ὁ φαῦλος καί προσυνίστημι ὁ χρηστός ὁ λέγω · προσυνίστημι μέν οὕτως αὐτίκα μειλίχιος καί κερδαλέος φημί μῦθος καί ὅδε ἀγανός ἔπος ἐρητύω παρίστημι ἐν δέ ὁ προδιαβάλλω μονονού μαρτύρομαι καί διαγορεύω μήτε χράω μήτε προσέχω ὡς εἰμί ἄτοπος καί φαῦλος . οἷος ὁ τε Ἀγαμέμνων μέλλω διηγέομαι ὁ ἱερεύς χράω ἀπηνής προλέγω ἀλλά οὐ Ἀτρείδης Ἀγαμέμνων ἁνδάνω θυμός , ἀλλά κακός ἀφίημι , τουτέστι ἄγριος καί αὐθάδης καί παρά ὁ προσήκω · ὁ τε Ἀχιλλεύς ὁ θρασύς λόγος περιτίθημι οἰνοβαρής , κύων ὄμμα ἔχω , καρδία δέ ἔλαφος ὁ ἑαυτοῦ κρίσις ὑπολέγω Πηλείδης δέ ἐξαῦτις ἀταρτηρός ἔπος Ἀτρείδης προσλέγω , καί οὐ πω λήγω χόλος καλός γάρ ἔοικα οὐδείς εἰμί μετά ὀργή καί αὐστηρός λέγω . ὅμοιος καί ἐπί ὁ πρᾶξις ἠμί ἄρα , καί Ἕκτωρ δῖος ἀεικής μήδομαι ἔργον , πρηνής παρά λέχος Μενοιτιάδης τανύω εὖ δέ καί ὁ ἐπίρρησις χράω , καθά τις ψῆφος ἴδιος ἐπιφέρω ὁ πράσσω ἤ λέγω , ἐπί μέν ὁ μοιχεία ὁ Ἄρης ὁ θεός ποιέω λέγω οὐ ἀρετάω κακός ἔργον · κιχάνω σύ βραδύς ὠκύς , ἐπί δέ ὁ ὁ Ἕκτωρ ὑπερφροσύνη καί μεγαλαυχία ὡς φημί εὔχομαι , νεμεσάω δέ πότνια Ἥρα , ἐπί δέ ὁ Πάνδαρος τοξεία ὡς φημί Ἀθήνη , ὁ δέ φρήν ἄφρων πείθω οὗτος μέν οὖν ὁ ὁ λόγος ἀπόφασις καί δόξα πᾶς εἰμί κατοράω ὁ προσέχω · ἕτερος δέ ἐκ ὁ πρᾶγμα αὐτός παρέχω μάθησις , ὥσπερ ὁ Εὐριπίδης λέγω λέγω πρός ὁ ὁ Ἰξίων λοιδορέω ὡς ἀσεβής καί μιαρός , οὐ μέντοι πρότερος αὐτός ἐκ ὁ σκηνή ἐξάγω ἤ ὁ τροχός προσηλόω παρά δέ Ὅμηρος σιωπάω εἰμί ὁ τοιοῦτος γένος ὁ διδασκαλία , ἔχω δέ ἀναθεώρησις ὠφέλιμος ἐπί ὁ διαβάλλω μάλα μῦθος , ὅς ὁ πάλαι μέν ὑπόνοια ἀλληγορία δέ νῦν λέγω παραβιάζομαι καί διαστρέφω ἔνιοι μοιχεύω φημί Ἀφροδίτη ὑπό Ἄρης μηνύω Ἥλιος , ὅτι ὁ ὁ Ἀφροδίτη ἀστήρ συνέρχομαι ὁ ὁ Ἄρης μοιχικός ἀποτελέω γένεσις , Ἥλιος δέ ἐπαναφέρω καί καταλαμβάνω οὐ λανθάνω . ὁ δέ ὁ Ἥρα καλλωπισμός ἐπί ὁ Ζεύς καί ὁ περί ὁ κεστός γοητεία ἀήρ τις κάθαρσις εἰμί βούλομαι ὁ πυρώδης πλησιάζω , ὥσπερ οὐ αὐτός ὁ λύσις ὁ ποιητής δίδωμι . ἐν μέν γάρ ὁ περί ὁ Ἀφροδίτη διδάσκω ὁ προσέχω , ὅτι μουσική φαῦλος καί ᾆσμα πονηρός καί λόγος μοχθηρός ὑπόθεσις λαμβάνω ἀκόλαστος ποιέω ἦθος καί βίος ἄνανδρος καί ἄνθρωπος τρυφή καί μαλακία καί γυναικοκρασία ἀγαπάω εἷμα τε ἐξημοιβός λουτρόν τε θερμός καί εὐνή . διό καί ὁ Ὀδυσσεύς ὁ κιθαρῳδός προστάσσω ποιέω ἀλλά ἄγε δή μεταβαίνω καί ἵππος κόσμος ἀείδω , καλός ὑφηγέομαι ὁ παρά ὁ φρόνιμος καί νόος ἔχω χρή λαμβάνω ὁ μουσικός καί ποιητικός ὁ ὑπόθεσις . ἐν δέ ὁ περί ὁ Ἥρα ἀγαθός ὁ ἀπό φάρμακον καί γοητεία καί μετά δόλος πρός ὁ ἀνήρ ὁμιλία καί χάρις δείκνυμι οὐ μόνος ἐφήμερος καί ἁψίκορος καί ἀβέβαιος εἰμί , ἀλλά καί μεταβάλλω εἰς ἔχθρα καί ὀργή , ὅταν ὁ ὁ ἡδονή ἀπομαραίνομαι . τοιοῦτος γάρ ὁ Ζεύς ἀπειλέω καί λέγω πρός αὐτός ὄφρα ὁράω ἐάν σύ χραισμέω φιλότης τε καί εὐνή , ὅς μείγνυμι ἔρχομαι θεός ἀπό καί ἐγώ ἀπατάω ὁ γάρ ὁ φαῦλος διάθεσις ἔργον καί μίμησις ἐάν προσαποδίδωμι ὁ συμβαίνω αἰσχύνη καί βλάβη ὁ ἐργάζομαι , ὠφελέω οὐ βλάπτω ὁ ἀκροάομαι . ὁ γοῦν φιλόσοφος παράδειγμα χράω , νουθετέω καί παιδεύω ἐκ ὑπόκειμαι ὁ δέ ποιητής αὐτός ποιέω πλάσσω αὐτός πρᾶγμα καί μυθολογέω . ὁ μέν οὖν Μελάνθιος εἴτε παίζω εἴτε σπουδάζω λέγω διασῴζω ὁ Ἀθηναῖος πόλις ὑπό ὁ ὁ ῥήτωρ διχοστασία καί ταραχή οὐ γάρ ἀποκλίνω ἅπας εἰς ὁ αὐτός τοῖχος , ἀλλά γίγνομαι τις ὁ βλάπτω ἀνθολκή ἐν ὁ διαφορά ὁ πολιτεύω . ὁ δέ ὁ ποιητής ὑπεναντίωσις πρός ἑαυτοῦ ἀνταναφέρω ὁ πίστις οὐ ἐάω ἰσχυρός ῥοπή γίγνομαι πρός ὁ βλάπτω . ὅπου μέν οὖν αὐτός ὁ τίθημι σύνεγγυς ἐκφανής ποιέω ὁ ἀντιλογία , δέω ὁ ἀγαθός συνηγορέω ὥσπερ ἐν οὗτος πολύς , ὦ τέκνον , σφάλλω ἄνθρωπος θεός . ὁ ῥᾴδιος λέγω , αἰτιάομαι θεός καί πάλιν χρυσός σύ πλῆθος , ὅδε δέ οὐ χαίρω χρεών σκαιός ὁ πλουτέω ἄλλο μηδείς οἶδα καί τίς δῆτα θύω δέω σύ καταθνῄσκω ἀγαθός · οὐδείς κάματος εὐσεβέω θεός . ὁ γάρ τοιοῦτος ὁ λύσις ἔχω πρόδηλος , ἐάν , ὥσπερ λέγω , πρός ὁ ἀγαθός ὁ κρίσις ὁ νέος κατευθύνω . ὅσος δέ λέγω μέν ἄτοπος εὐθύς δέ οὐ λύω , οὗτος δέω ὁ ἀλλαχόθι πρός ἐναντίος λέγω ὑπό αὐτός ἀνταναιρέω , μή ἄχθομαι ὁ ποιητής μηδέ χαλεπαίνω ἀλλά ἐν ἦθος καί μετά παιδιά δέχομαι . εὐθύς , εἰ βούλομαι , πρός ὁ Ὁμηρικός ὁ θεός ῥῖψις ὑπό ἀλλήλων καί τρῶσις ὑπό ἄνθρωπος καί διαφορά καί χαλεπότης οἶδα καί ἄλλος μῦθος ἀγαθός ὅδε νοέω καί νοέω νή Ζεύς καί λέγω κρατύς ἀλλαχόθι καί ἀγαθός ὁ τοιοῦτος θεός ῥεῖα ζάω καί ὁ ἐν τέρπω μάκαρ θεός ἦμαρ πᾶς καί ὡς γάρ ἐπικλώθω θεός δειλός βροτός ; ζάω ἀχεύω · αὐτός δέ τε ἀκηδής εἰμί . οὗτος γάρ εἰμί ὑγιαίνω περί θεός δόξα καί ἀληθής , ἐκεῖνος δέ πλάσσω πρός ἔκπληξις ἄνθρωπος . πάλιν Εὐριπίδης λέγω πολύς μορφή ὁ θεός σόφισμα σφάλλω ἐγώ ἀγαθός φύω οὐ κακός εἰμί ὑποφέρω ὁ εἰ θεός τις δράω φαῦλος , οὐ εἰμί θεός , ἀγαθός λέγω ὑπό αὐτός . καί ὁ Πίνδαρος σφόδρα πικρός καί παροξυντικός λέγω χρή δέ πᾶς ἔρδω ἀμαυρόω ὁ ἐχθρός , Ἀλλέ αὐτός γε σύ λέγω ὅτι ὁ παρά δίκη γλυκύς πικρός μένω τελευτή , καί ὁ Σοφοκλῆς ὁ κέρδος ἡδύς , ἐάν ἀπό ψευδής ἔρχομαι , καί μήν σύ γε ἀκούω ὡς οὐ ἐξάγω καρπός ὁ ψευδής λόγος πρός δέ ἐκεῖνος ὁ περί ὁ πλοῦτος δεινός γάρ ἕρπω πλοῦτος εἰς τε ἄβατος καί πρός ὁ βατός ἄκωπος εἰμί · πένης δέ ἀνήρ οὐδέ ἐντυγχάνω δύναμαι ἄν ὅς ἐράω τυγχάνω . καί γάρ δυσειδής σῶμα καί δυσώνυμος γλῶσσα σοφός τίθημι εὔμορφος τε ὁράω ἀντιπαρατίθημι πολύς ὁ Σοφοκλῆς , ὅς καί οὗτος εἰμί γίγνομαι ἄν ἄπλουτος ἐν τιμή ἀνήρ οὐδείς κακός πτωχός , εἰ καλός φρονέω καί ἀλλά ὁ πολύς καλός τίς χάρις , εἰ κακόβουλος φροντίς ἐκτρέφω ὁ εὐαίων πλοῦτος ; ὁ δέ Μένανδρος ἐπαίρω μέν ἀμέλει ὁ φιληδονία καί ὑποχαυνόω ὁ ἐρωτικός καί διάπυρος ἐκεῖνος ἅπας ὅσος ζάω καί ὁ ἥλιος βλέπω ὁ κοινός ἐγώ , δοῦλος οὗτος εἰμί ἡδονή πάλιν δέ ἐπιστρέφω καί περισπάω πρός ὁ καλός ἐγώ καί ὁ θρασύτης ὁ ἀκολασία ἐκκόπτω λέγω ὄνειδος αἰσχρός βίος ὅμως ἐάν ἡδύς εἰμί οὗτος γάρ ἐκεῖνος μέν εἰμί ὑπεναντίος , ἀγαθός δέ καί χρήσιμος . δύο οὖν ἕτερος ὁ τοιοῦτος ὁ ἐναντίος ποιέω παράθεσις καί κατανόησις , ἤ παράγω πρός ὁ ἀγαθός ἤ καί ὁ κακός ἀφίστημι ὁ πίστις . ἐάν δέ αὐτός μή δίδωμι ὁ ἄτοπος λέγω λύσις , οὐ κακός εἰμί ἕτερος ἔνδοξος ἀπόφασις ἀντιτάσσω ὥσπερ ἐπί ζυγόν ῥέπω πρός ὁ ἀγαθός . οἷος ὁ Ἄλεξις κινέω ἔνιοι ὅταν λέγω ὁ ἡδονή δέω συλλέγω ὁ σώφρων . τρεῖς δέ εἰμί ὁ γε ὁ δύναμις κτάομαι ὁ ὡς ἀληθής συντελέω ὁ βίος , ὁ ἐσθίω ὁ πίνω ὁ ὁ Ἀφροδίτη τυγχάνω ὁ δέ ἄλλος προσθήκη ἅπας χρή καλέω , ὑπομνάομαι ὅτι Σωκράτης ἐναντίος λέγω , ὁ μέν φαῦλος ζάω ὁ ἐσθίω καί πίνω ἕνεκα , ὁ δέ ἀγαθός ἐσθίω καί πίνω ἕνεκα ὁ ζάω . πρός δέ ὁ γράφω πρός ὁ πονηρός οὐ ἄχρηστος ὅπλον ὁ πονηρία , τρόπος τις συνεξομοιόω κελεύω ὁ πονηρός , ὁ ὁ Διογένης παραβάλλω εἰμί · ἐρωτάω γάρ ὅπως ἄν τις ἀμύνω ὁ ἐχθρός , αὐτός φημί καλός ἀγαθός γίγνομαι δέω δέ ὁ Διογένης καί πρός ὁ Σοφοκλῆς χράω · πολύς γάρ ἄνθρωπος μυριάς ἐμπίμπλημι ἀθυμία περί ὁ μυστήριον οὗτος γράφω ὡς τρισόλβιος ἐκεῖνος βροτός , ὅς οὗτος δέρκομαι τέλος βλώσκω εἰς ᾍδης · ζάω εἰμί , ὁ δέ ἀείδω πᾶς ἐκεῖ κακός Διογένης δέ ἀκούω τις τοιοῦτος τίς λέγω ; φημί . κρατύς μοῖρα ἔχω Παταικίων ὁ κλέπτης ἀποθνῄσκω ἤ Ἐπαμεινώνδας ὅτι μυάω ; Τιμόθεος μέν γάρ ἀείδω ὁ Ἄρτεμις ἐν ὁ θέατρον μαινάς θυιάς φοιβάς λυσσάς Κινησίας εὐθύς ἀντιφωνέω τοιοῦτος σύ θυγάτηρ γίγνομαι . χαρίεις δέ καί ὁ ὁ Βίων πρός ὁ Θέογνις λέγω πᾶς γάρ ἀνήρ πενία δαμάζω οὔτε τις λέγω οὔτε ἔρδω δύναμαι , γλῶσσα δέ ἕ δέω πῶς οὖν σύ πένης εἰμί φλυαρέω τοσοῦτος καί καταδολεσχέω ἐγώ ;