plutarchus.quomodo-adolescens-poetas-audire-debeat-14d-37b 8
οὕτως οὖν τούτων ἐχόντων ἐπάγωμεν τοῖς ποιήμασι τὸν νέον μὴ τοιαύτας ἔχοντα δόξας περὶ τῶν καλῶν ἐκείνων καὶ μεγάλων ὀνομάτων , ὡς ἄρα σοφοὶ καὶ δίκαιοι οἱ ἄνδρες ἦσαν , ἄκροι τε βασιλεῖς καὶ κανόνες ἀρετῆς ἁπάσης καὶ ὀρθότητος . ἐπεὶ βλαβήσεται μεγάλα δοκιμάζων πάντα καὶ τεθηπώς , μὴ δυσχεραίνων δὲ μηδὲν μηδʼ ἀκούων μηδʼ ἀποδεχόμενος τοῦ ψέγοντος αὐτοὺς τοιαῦτα πράττοντας καὶ λέγοντας αἲ γάρ , Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον , μήτε τις οὖν Τρώων θάνατον φύγοι , ὅσσοι ἔασι , μήτε τις Ἀργείων , νῶιν δʼ ἐκδῦμεν ὄλεθρον , ὄφρʼ οἶοι Τροίης ἱερὰ κρήδεμνα λύοιμεν καὶ οἰκτροτάτην δʼ ἤκουσα ὄπα Πριάμοιο θυγατρὸς Κασσάνδρης , τὴν κτεῖνε Κλυταιμνήστρη δολόμητις ἀμφʼ ἐμοὶ καὶ παλλακίδι προμιγῆναι , ἵνʼ ἐχθήρειε γέροντα . τῇ πιθόμην καὶ ἔρεξα καί Ζεῦ πάτερ , οὔ τις σεῖο θεῶν ὀλοώτερος ἄλλος μηδὲν οὖν ἐπαινεῖν ἐθιζέσθω τοιοῦτον ὁ νέος , μηδὲ προφάσεις λέγων μηδὲ παραγωγάς τινας εὐπρεπεῖς ἐπὶ πράγμασι φαύλοις μηχανώμενος πιθανὸς ἔστω καὶ πανοῦργος , ἀλλʼ ἐκεῖνο μᾶλλον οἰέσθω , μίμησιν εἶναι τὴν ποίησιν ἠθῶν καὶ βίων , καὶ ἀνθρώπων οὐ τελείων οὐδὲ καθαρῶν οὐδʼ ἀνεπιλήπτων παντάπασιν , ἀλλὰ μεμιγμένων πάθεσι καὶ δόξαις ψευδέσι καὶ ἀγνοίαις , διὰ δʼ εὐφυΐαν αὑτοὺς πολλάκις μετατιθέντων πρὸς τὸ κρεῖττον . ἡ γὰρ τοιαύτη παρασκευὴ τοῦ νέου καὶ διάνοια , τοῖς μὲν εὖ λεγομένοις καὶ πραττομένοις , ἐπαιρομένου καὶ συνενθουσιῶντος , τὰ δὲ φαῦλα μὴ προσιεμένου καὶ δυσχεραίνοντος , ἀβλαβῆ παρέξει τὴν ἀκρόασιν . ὁ δὲ πάντα θαυμάζων καὶ πᾶσιν ἐξοικειούμενος καὶ καταδεδουλωμένος τῇ δόξῃ τὴν κρίσιν ὑπὸ τῶν ἡρωϊκῶν ὀνομάτων , ὥσπερ οἱ τὴν Πλάτωνος ἀπομιμούμενοι κυρτότητα καὶ τὴν Ἀριστοτέλους τραυλότητα , λήσεται πρὸς πολλὰ τῶν φαύλων εὐχερὴς γενόμενος . δεῖ δὲ μὴ δειλῶς μηδʼ ὥσπερ ὑπὸ δεισιδαιμονίας ἐν ἱερῷ φρίττειν ἅπαντα ; καὶ προσκυνεῖν , ἀλλὰ θαρραλέως ἐθιζόμενον ἐπιφωνεῖν μηδὲν ἧττον τοῦ ὀρθῶς καὶ πρεπόντως τὸ οὐκ ὀρθῶς καὶ ὁ προσηκόντως οἷον ὁ Ἀχιλλεὺς ἐκκλησίαν συνάγει τῶν στρατιωτῶν νοσούντων , ἀσχάλλων μὲν ἀργοῦντι τῷ πολέμῳ μάλιστα πάντων διὰ τὴν ἐν ταῖς στρατείαις ἐπιφάνειαν αὐτοῦ καὶ δόξαν , ἰατρικὸς δʼ ὢν καὶ μεθʼ ἡμέραν ἐνάτην ταῦτα κρίνεσθαι πέφυκεν αἰσθόμενος οὐκ οὖσαν συνήθη τὴν νόσον οὐδὲ συνεστῶσαν ἀπὸ κοινῶν αἰτιῶν , ἀναστὰς οὐ δημαγωγεῖ πρὸς τὸν ὄχλον , ἀλλὰ τῷ βασιλεῖ γίγνεται σύμβουλος Ἀτρείδη , νῦν ἄμμε παλιμπλαγχθέντας ὀίω ἄψ ἀπονοστήσειν ὀρθῶς ταῦτα καὶ μετρίως καὶ πρεπόντως τοῦ δὲ μάντεως δεδιέναι φήσαντος τὴν ὀργὴν τοῦ δυνατωτάτου τῶν Ἑλλήνων , οὐκέτʼ ὀρθῶς οὐδὲ μετρίως , ἐπομόσας μηδένα προσοίσειν χεῖρας αὐτῷ ζῶντος αὐτοῦ , προστίθησιν οὐδʼ ἢν Ἀγαμέμνονα εἴπῃς , ἐνδεικνύμενος ὀλιγωρίαν καὶ περιφρόνησιν τοῦ ἄρχοντος . ἐκ δὲ τούτου μᾶλλον παροξυνθεὶς ἐπὶ τὸ ξίφος φέρεται σφάττειν διανοούμενος , οὔτε πρὸς τὸ καλὸν ὀρθῶς οὔτε πρὸς τὸ συμφέρον . εἶτʼ αὖθις μετανοήσας ἄψ ἐς κουλεὸν ὦσε μέγα ξίφος , οὐδʼ ἀπίθησε μύθῳ Ἀθηναίης , ὀρθῶς πάλιν καὶ καλῶς , ὅτι τὸν θυμὸν ἐκκόψαι παντάπασι μὴ δυνηθεὶς , ὅμως πρὶν ἀνήκεστόν τι δρᾶσαι μετέστησε καὶ κατέσχεν εὐπειθῆ τῷ λογισμῷ γενόμενον . πάλιν ὁ Ἀγαμέμνων ἐν μὲν τοῖς περὶ τὴν ἐκκλησίαν γιγνομένοις καὶ λεγομένοις ὑπʼ αὐτοῦ καταγέλαστός ἐστιν , ἐν δὲ τοῖς περὶ Χρυσηίδα σεμνότερος καὶ βασιλικώτερος . ὁ μὲν γὰρ Ἀχιλλεὺς ἀγομένης τῆς Βρισηίδος δακρύσας ἑτάρων ἄφαρ ἕζετο νόσφι λιασθείς , οὗτος δʼ αὐτὸς εἰς τὴν ναῦν ἐμβιβάζων καὶ παραδιδοὺς καὶ ἀποπέμπων τὴν ἄνθρωπον ἣν ὀλίγῳ πρόσθεν εἴρηκε τῆς γαμετῆς τῇ εὐνοίᾳ προκρίνειν , οὐδὲν ἐρωτικὸν οὐδʼ αἰσχρὸν ἐποίησε . καὶ μὴν ὁ Φοίνιξ διὰ τὴν παλλακίδα κατάρατος ὑπὸ τοῦ πατρὸς γενόμενος τὸν μὲν ἐγώ , φησί , βούλευσα κατακτάμεν ὀξέι χαλκῷ ἀλλά τις ἀθανάτων παῦσεν χόλον , ὃς ῥʼ ἐνὶ θυμῷ δήμου θῆκε φάτιν καὶ ὀνείδεα πόλλʼ ἀνθρώπων , ὡς μὴ πατροφόνος μετʼ Ἀχαιοῖσιν καλεοίμην ὁ μὲν οὖν Ἀρίσταρχος ἐξεῖλε ταῦτα τὰ ἔπη φοβηθείς · ἔχει δὲ πρὸς τὸν καιρὸν ὀρθῶς , τοῦ Φοίνικος τὸν Ἀχιλλέα διδάσκοντος οἷόν ἐστιν ὀργὴ καὶ ὅσα διὰ θυμὸν ἄνθρωποι τολμῶσι , μὴ χρώμενοι λογισμῷ μηδὲ πειθόμενοι τοῖς παρηγοροῦσι . καὶ γὰρ τὸν Μελέαγρον ἐπεισάγει τοῖς πολίταις ὀργιζόμενον , εἶτα πραϋνόμενον , ὀρθῶς τὰ πάθη ψέγων , τὸ δὲ μὴ συνακολουθεῖν ἀλλʼ ἀντιτάττεσθαι καὶ κρατεῖν καὶ μετανοεῖν ἐπαινῶν ὡς καλὸν καὶ συμφέρον . ἐνταῦθα μὲν οὖν ἡ διαφορὰ πρόδηλος · ὅπου δʼ ἀσαφῆ τὰ τῆς γνώμης , διοριστέον οὕτω πως ἐφιστάντας τὸν νέον . εἰ μὲν ἡ Ναυσικάα ξένον ἄνδρα τὸν Ὀδυσσέα θεασαμένη καὶ παθοῦσα τὸ τῆς Καλυψοῦς πάθος πρὸς αὐτόν , ἅτε δὴ τρυφῶσα καὶ γάμων ὥραν ἔχουσα , τοιαῦτα μωραίνει πρὸς τὰς θεραπαινίδας αἲ γὰρ ἐμοὶ τοιόσδε πόσις κεκλημένος εἴη ἐνθάδε ναιετάων , καὶ οἱ ἅδοι αὐτόθι μίμνειν , ψεκτέον τὸ θράσος αὐτῆς καὶ τὴν ἀκολασίαν εἰ δὲ τοῖς λόγοις τοῦ ἀνδρὸς τὸ ἦθος ἐνιδοῦσα καὶ θαυμάσασα τὴν ἔντευξιν αὐτοῦ πολὺν νοῦν ἔχουσαν εὔχεται τοιούτῳ συνοικεῖν μᾶλλον ἢ πλωτικῷ τινι καὶ ὀρχηστικῷ τῶν πολιτῶν , ἄξιον ἄγασθαι . πάλιν τῆς Πηνελόπης τοῖς μνηστῆρσι προσδιαλεγομένης οὐκ ἀπανθρώπως , ἐκείνων δʼ αὐτῇ χαριζομένων ἱμάτια καὶ κόσμον ἄλλον , ἡδόμενος Ὀδυσσεὺς οὕνεκα τῶν μὲν δῶρα παρέλκετο , θέλγε δὲ θυμόν εἰ μὲν ἐπὶ τῇ δωροδοκίᾳ καὶ πλεονεξίᾳ χαίρει , τὸν κωμῳδούμενον ὑπερβάλλει μαστροπείᾳ Πολίαγρον εὐδαίμων Πολίαγρος οὐράνιον αἶγα πλουτοφόρον τρέφων εἰ δὲ μᾶλλον οἰόμενος ὑποχειρίους ἕξειν διὰ τὴν ἐλπίδα θαρροῦντας καὶ τὸ μέλλον οὐ προσδοκῶντας , λόγον ἔχει τὸ ἡδόμενον αὐτῷ καὶ θαρροῦν . ὁμοίως ἐπὶ τῇ διαριθμήσει τῶν χρημάτων , ἃ συνεξέθηκαν οἱ Φαίακες αὐτῷ καὶ ἀπέπλευσαν , εἰ μὲν ἀληθῶς ἐν ἐρημίᾳ τοσαύτῃ καὶ τῶν καθʼ αὑτὸν ἀσαφείᾳ καὶ ἀδηλότητι γεγονὼς περὶ τῶν χρημάτων φοβεῖται μὴ τί οἱ οἴχωνται κοίλης ἐπὶ νηὸς ἄγοντες , οἰκτείρειν ἄξιον ἢ βδελύττεσθαι νὴ Δία τὴν φιλοπλουτίαν · εἰ δʼ , ὥσπερ ἔνιοι λέγουσι , περὶ τῆς Ἰθάκης ἀμφιδοξῶν οἴεται τὴν τῶν χρημάτων σωτηρίαν ἀπόδειξιν εἶναι τῆς τῶν Φαιάκων ὁσιότητος οὐ γὰρ ἂν ἀκερδῶς φέροντας αὐτὸν εἰς ἀλλοτρίαν ἐκβαλεῖν χώραν καὶ καταλιπεῖν , ἀποσχομένους τῶν χρημάτων , οὔτε φαύλῳ τεκμηρίῳ χρῆται καὶ τὴν πρόνοιαν ἄξιον ἐπαινεῖν . ἔνιοι δὲ καὶ τὴν ἔκθεσιν αὐτὴν εἰ μὲν ἀληθῶς ἐγένετο καθεύδοντος ψέγουσι , καὶ Τυρρηνοὺς ἱστορίαν τινά φασι διαφυλάττειν ὡς ὑπνώδους φύσει τοῦ Ὀδυσσέως γενομένου καὶ δυσεντεύκτου διὰ τοῦτο τοῖς πολλοῖς ὄντος . εἰ δʼ οὐκ ἦν ἀληθὴς ὁ ὕπνος , ἀλλʼ αἰδούμενος μὲν ἀποπέμψαι τοὺς Φαίακας ἄνευ ξενίων καὶ φιλοφροσύνης , μὴ δυνάμενος δὲ τοὺς ἐχθροὺς λαθεῖν ἐκείνων συμπαρόντων ἐχρήσατο τῆς ἀπορίας παρακαλύμματι , κοιμωμένῳ ποιήσας ὅμοιον ἑαυτόν , ἀποδέχονται . καὶ ταῦτα δὴ τοῖς νέοις ὑποδεικνύοντες οὐκ ἐάσομεν φορὰν πρὸς τὰ φαῦλα γίγνεσθαι τῶν ἠθῶν ἀλλὰ τῶν βελτιόνων ζῆλον καὶ προαίρεσιν , εὐθὺς τοῖς μὲν τὸ ψέγειν τοῖς δὲ τὸ ἐπαινεῖν ἀποδιδόντες . μάλιστα δὲ τοῦτο δεῖ ποιεῖν ἐν ταῖς τραγῳδίαις , ὅσαι λόγους ἔχουσι πιθανοὺς καὶ πανούργους ἐν πράξεσιν ἀδόξοις καὶ πονηραῖς . οὐ πάνυ γὰρ ἀληθὲς τὸ τοῦ Σοφοκλέους λέγοντος οὐκ ἔστʼ ἀπʼ ἔργων μὴ καλῶν ἔπη καλά καὶ γὰρ οὗτος εἴωθεν ἤθεσι φαύλοις καὶ ἀτόποις πράγμασι λόγους ἐπιγελῶντας καὶ φιλανθρώπους αἰτίας πορίζειν . καὶ ὁ σύσκηνος αὐτοῦ πάλιν ὁρᾷς ὅτι τήν τε Φαίδραν καὶ προσεγκαλοῦσαν τῷ Θησεῖ πεποίηκεν ὡς διὰ τὰς ἐκείνου παρανομίας ἐρασθεῖσαν τοῦ Ἱππολύτου . τοιαύτην δὲ καὶ τῇ Ἑλένῃ παρρησίαν κατὰ τῆς Ἑκάβης ἐν ταῖς Τρῳάσι δίδωσιν , οἰομένῃ δεῖν ἐκείνην κολάζεσθαι μᾶλλον ὅτι μοιχὸν αὐτῆς ἔτεκε . μηδὲν οὖν τούτων κομψὸν ἡγεῖσθαι καὶ πανοῦργον ὁ νέος ἐθιζέσθω , μηδὲ προσμειδιάτω ταῖς τοιαύταις εὑρησιλογίαις ἀλλὰ βδελυττέσθω τοὺς λόγους μᾶλλον ἢ τὰ ἔργα τῆς ἀκολασίας .
Lemmas: οὕτως οὖν οὗτος ἔχω ἐπάγω ὁ ποίημα ὁ νέος μή τοιοῦτος ἔχω δόξα περί ὁ καλός ἐκεῖνος καί μέγας ὄνομα , ὡς ἄρα σοφός καί δίκαιος ὁ ἀνήρ εἰμί , ἄκρος τε βασιλεύς καί κανών ἀρετή ἅπας καί ὀρθότης . ἐπεί βλάπτω μέγας δοκιμάζω πᾶς καί τέθηπα , μή δυσχεραίνω δέ μηδείς μηδέ ἀκούω μηδέ ἀποδέχομαι ὁ ψέγω αὐτός τοιοῦτος πράσσω καί λέγω εἰ γάρ , Ζεύς τε πατήρ καί Ἀθήνη καί Ἀπόλλων , μήτε τις οὖν Τρώς θάνατος φεύγω , ὅσος εἰμί , μήτε τις Ἀργεῖος , ἐγώ δέ ἐκδύω ὄλεθρος , ὄφρα οἶος Τροία ἱερός κρήδεμνον λύω καί οἰκτρός δέ ἀκούω ὄψ Πρίαμος θυγάτηρ Κασσάνδρη , ὁ κτείνω Κλυταιμνήστρη δολομήτης ἀμφί ἐγώ καί παλλακίς προμείγνυμι , ἵνα ἐχθαίρω γέρων . ὁ πείθω καί ῥέζω καί Ζεύς πατήρ , οὐ τις σύ θεός ὀλοός ἄλλος μηδείς οὖν ἐπαινέω ἐθίζω τοιοῦτος ὁ νέος , μηδέ πρόφασις λέγω μηδέ παραγωγή τις εὐπρεπής ἐπί πρᾶγμα φαῦλος μηχανάομαι πιθανός εἰμί καί πάνουργος , ἀλλά ἐκεῖνος μάλα οἴομαι , μίμησις εἰμί ὁ ποίησις ἦθος καί βίος , καί ἄνθρωπος οὐ τέλειος οὐδέ καθαρός οὐδέ ἀνεπίληπτος παντάπασι , ἀλλά μείγνυμι πάθος καί δόξα ψευδής καί ἄγνοια , διά δέ εὐφυΐα ἑαυτοῦ πολλάκις μετατίθημι πρός ὁ κρατύς . ὁ γάρ τοιοῦτος παρασκευή ὁ νέος καί διάνοια , ὁ μέν εὖ λέγω καί πράσσω , ἐπαίρω καί συνενθουσιάω , ὁ δέ φαῦλος μή προσίημι καί δυσχεραίνω , ἀβλαβής παρέχω ὁ ἀκρόασις . ὁ δέ πᾶς θαυμάζω καί πᾶς ἐξοικειόω καί καταδουλόω ὁ δόξα ὁ κρίσις ὑπό ὁ ἡρωϊκός ὄνομα , ὥσπερ ὁ ὁ Πλάτων ἀπομιμέομαι κυρτότης καί ὁ Ἀριστοτέλης τραυλότης , λανθάνω πρός πολύς ὁ φαῦλος εὐχερής γίγνομαι . δέω δέ μή δειλός μηδέ ὥσπερ ὑπό δεισιδαιμονία ἐν ἱερόν φρίσσω ἅπας ; καί προσκυνέω , ἀλλά θαρσαλέος ἐθίζω ἐπιφωνέω μηδείς ἥσσων ὁ ὀρθός καί πρεπόντως ὁ οὐ ὀρθός καί ὁ προσηκόντως οἷος ὁ Ἀχιλλεύς ἐκκλησία συνάγω ὁ στρατιώτης νοσέω , ἀσχάλλω μέν ἀργέω ὁ πόλεμος μάλα πᾶς διά ὁ ἐν ὁ στρατεία ἐπιφάνεια αὐτός καί δόξα , ἰατρικός δέ εἰμί καί μετά ἡμέρα ἔνατος οὗτος κρίνω φύω αἰσθάνομαι οὐ εἰμί συνήθης ὁ νόσος οὐδέ συνίστημι ἀπό κοινός αἰτία , ἀνίστημι οὐ δημαγωγέω πρός ὁ ὄχλος , ἀλλά ὁ βασιλεύς γίγνομαι σύμβουλος Ἀτρείδης , νῦν ἐγώ παλιμπλάζομαι οἴομαι ἄψ ἀπονοστέω ὀρθός οὗτος καί μέτριος καί πρεπόντως ὁ δέ μάντις δείδω φημί ὁ ὀργή ὁ δυνατός ὁ Ἕλλην , οὐκέτι ὀρθός οὐδέ μέτριος , ἐπόμνυμι μηδείς προσφέρω χείρ αὐτός ζάω αὐτός , προστίθημι οὐδέ ἐάν Ἀγαμέμνων λέγω , ἐνδείκνυμι ὀλιγωρία καί περιφρόνησις ὁ ἄρχων . ἐκ δέ οὗτος μάλα παροξύνω ἐπί ὁ ξίφος φέρω σφάζω διανοέω , οὔτε πρός ὁ καλός ὀρθός οὔτε πρός ὁ συμφέρω . εἶτα αὖθις μετανοέω ἄψ εἰς κολεόν ὠθέω μέγας ξίφος , οὐδέ ἀπειθέω μῦθος Ἀθήνη , ὀρθός πάλιν καί καλός , ὅτι ὁ θυμός ἐκκόπτω παντάπασι μή δύναμαι , ὅμως πρίν ἀνήκεστος τις δράω μεθίστημι καί κατέχω εὐπειθής ὁ λογισμός γίγνομαι . πάλιν ὁ Ἀγαμέμνων ἐν μέν ὁ περί ὁ ἐκκλησία γίγνομαι καί λέγω ὑπό αὐτός καταγέλαστος εἰμί , ἐν δέ ὁ περί Χρυσηΐς σεμνός καί βασιλικός . ὁ μέν γάρ Ἀχιλλεύς ἄγω ὁ Βρισηΐ ̈ς δακρύω ἑταῖρος ἄφαρ ἕζομαι νόσφι λιάζομαι , οὗτος δέ αὐτός εἰς ὁ ναῦς ἐμβιβάζω καί παραδίδωμι καί ἀποπέμπω ὁ ἄνθρωπος ὅς ὀλίγος πρόσθεν λέγω ὁ γαμετή ὁ εὔνοια προκρίνω , οὐδείς ἐρωτικός οὐδέ αἰσχρός ποιέω . καί μήν ὁ Φοῖνιξ διά ὁ παλλακίς κατάρατος ὑπό ὁ πατήρ γίγνομαι ὁ μέν ἐγώ , φημί , βουλεύω κατακτείνω ὀξύς χαλκός ἀλλά τις ἀθάνατος παύω χόλος , ὅς ἄρα ἐν θυμός δῆμος τίθημι φάτις καί ὄνειδος πολύς ἄνθρωπος , ὡς μή πατροφόνος μετά Ἀχαιός καλέω ὁ μέν οὖν Ἀρίσταρχος ἐξαιρέω οὗτος ὁ ἔπος φοβέω · ἔχω δέ πρός ὁ καιρός ὀρθός , ὁ Φοῖνιξ ὁ Ἀχιλλεύς διδάσκω οἷος εἰμί ὀργή καί ὅσος διά θυμός ἄνθρωπος τολμάω , μή χράω λογισμός μηδέ πείθω ὁ παρηγορέω . καί γάρ ὁ Μελέαγρος ἐπεισάγω ὁ πολίτης ὀργίζω , εἶτα πραύνω , ὀρθός ὁ πάθος ψέγω , ὁ δέ μή συνακολουθέω ἀλλά ἀντιτάσσω καί κρατέω καί μετανοέω ἐπαινέω ὡς καλός καί συμφέρω . ἐνταῦθα μέν οὖν ὁ διαφορά πρόδηλος · ὅπου δέ ἀσαφής ὁ ὁ γνώμη , διοριστέον οὕτως πως ἐφίστημι ὁ νέος . εἰ μέν ὁ Ναυσικάα ξένος ἀνήρ ὁ Ὀδυσσεύς θεάομαι καί πάσχω ὁ ὁ Καλυψώ πάθος πρός αὐτός , ἅτε δή τρυφάω καί γάμος ὥρα ἔχω , τοιοῦτος μωραίνω πρός ὁ θεραπαινίς εἰ γάρ ἐγώ τοιόσδε πόσις καλέω εἰμί ἐνθάδε ναιετάω , καί ἕ ἁνδάνω αὐτόθι μίμνω , ψέγω ὁ θράσος αὐτός καί ὁ ἀκολασία εἰ δέ ὁ λόγος ὁ ἀνήρ ὁ ἦθος ἐνδίδωμι καί θαυμάζω ὁ ἔντευξις αὐτός πολύς νόος ἔχω εὔχομαι τοιοῦτος συνοικέω μάλα ἤ πλωτικός τις καί ὀρχηστικός ὁ πολίτης , ἄξιος ἄγαμαι . πάλιν ὁ Πηνελόπεια ὁ μνηστήρ προσδιαλέγομαι οὐ ἀπάνθρωπος , ἐκεῖνος δέ αὐτός χαρίζω ἱμάτιον καί κόσμος ἄλλος , ἥδομαι Ὀδυσσεύς οὕνεκα ὁ μέν δῶρον παρέλκω , θέλγω δέ θυμός εἰ μέν ἐπί ὁ δωροδοκία καί πλεονεξία χαίρω , ὁ κωμῳδέω ὑπερβάλλω μαστροπεία Πολίαγρος εὐδαίμων Πολίαγρος οὐράνιος αἴξ πλουτοφόρος τρέφω εἰ δέ μάλα οἴομαι ὑποχείριος ἔχω διά ὁ ἐλπίς θαρσέω καί ὁ μέλλω οὐ προσδοκάω , λόγος ἔχω ὁ ἥδομαι αὐτός καί θαρσέω . ὅμοιος ἐπί ὁ διαρίθμησις ὁ χρῆμα , ὅς συνεκτίθημι ὁ Φαίαξ αὐτός καί ἀποπλέω , εἰ μέν ἀληθής ἐν ἐρημία τοσοῦτος καί ὁ κατά ἑαυτοῦ ἀσάφεια καί ἀδηλότης γίγνομαι περί ὁ χρῆμα φοβέω μή τίς ἕ οἴχομαι κοῖλος ἐπί ναῦς ἄγω , οἰκτίρω ἄξιος ἤ βδελύσσομαι νή Ζεύς ὁ φιλοπλουτία · εἰ δέ , ὥσπερ ἔνιοι λέγω , περί ὁ Ἰθάκη ἀμφιδοξέω οἴομαι ὁ ὁ χρῆμα σωτηρία ἀπόδειξις εἰμί ὁ ὁ Φαίαξ ὁσιότης οὐ γάρ ἄν ἀκερδής φέρω αὐτός εἰς ἀλλότριος ἐκβάλλω χώρα καί καταλείπω , ἀπέχω ὁ χρῆμα , οὔτε φαῦλος τεκμήριον χράω καί ὁ πρόνοια ἄξιος ἐπαινέω . ἔνιοι δέ καί ὁ ἔκθεσις αὐτός εἰ μέν ἀληθής γίγνομαι καθεύδω ψέγω , καί Τυρρηνός ἱστορία τις φημί διαφυλάσσω ὡς ὑπνώδης φύσις ὁ Ὀδυσσεύς γίγνομαι καί δυσέντευκτος διά οὗτος ὁ πολύς εἰμί . εἰ δέ οὐ εἰμί ἀληθής ὁ ὕπνος , ἀλλά αἰδέομαι μέν ἀποπέμπω ὁ Φαίαξ ἄνευ ξένιος καί φιλοφροσύνη , μή δύναμαι δέ ὁ ἐχθρός λανθάνω ἐκεῖνος συμπάρειμι χράω ὁ ἀπορία παρακάλυμμα , κοιμάω ποιέω ὅμοιος ἑαυτοῦ , ἀποδέχομαι . καί οὗτος δή ὁ νέος ὑποδείκνυμι οὐ ἐάω φορά πρός ὁ φαῦλος γίγνομαι ὁ ἦθος ἀλλά ὁ ἀγαθός ζῆλος καί προαίρεσις , εὐθύς ὁ μέν ὁ ψέγω ὁ δέ ὁ ἐπαινέω ἀποδίδωμι . μάλα δέ οὗτος δέω ποιέω ἐν ὁ τραγῳδία , ὅσος λόγος ἔχω πιθανός καί πάνουργος ἐν πρᾶξις ἄδοξος καί πονηρός . οὐ πάνυ γάρ ἀληθής ὁ ὁ Σοφοκλῆς λέγω οὐ εἰμί ἀπό ἔργον μή καλός ἔπος καλός καί γάρ οὗτος εἴωθα ἦθος φαῦλος καί ἄτοπος πρᾶγμα λόγος ἐπιγελάω καί φιλάνθρωπος αἰτία πορίζω . καί ὁ σύσκηνος αὐτός πάλιν ὁράω ὅτι ὁ τε Φαίδρη καί προσεγκαλέω ὁ Θησεύς ποιέω ὡς διά ὁ ἐκεῖνος παρανομία ἔραμαι ὁ Ἱππόλυτος . τοιοῦτος δέ καί ὁ Ἑλένη παρρησία κατά ὁ Ἑκάβη ἐν ὁ Τρῳάς δίδωμι , οἴομαι δέω ἐκεῖνος κολάζω μάλα ὅτι μοιχός αὐτός τίκτω . μηδείς οὖν οὗτος κομψός ἡγέομαι καί πάνουργος ὁ νέος ἐθίζω , μηδέ προσμειδιάω ὁ τοιοῦτος εὑρησιλογία ἀλλά βδελύσσομαι ὁ λόγος μάλα ἤ ὁ ἔργον ὁ ἀκολασία .