plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.1.9
εἰσὶ δὲ καὶ περὶ τὰ σωματικὰ τοιαῦται διαφοραὶ τῶν πολλῶν · οἷον εἰς γρυπότητα καὶ σιμότητα σκωπτόμενοι γελῶσιν , ὡς ὁ Κασάνδρου φίλος ; οὐκ ἠχθέσθη τοῦ Θεοφράστου πρὸς αὐτὸν εἰπόντος θαυμάζω σου τοὺς ὀφθαλμοὺς , ὅτι οὐκ ᾅδουσι , τοῦ μυκτῆρος ; αὐτοῖς ἐνδεδωκότος καὶ ὁ Κῦρος ἐκέλευσε τὸν γρυπὸν σιμὸν ἀγαγέσθαι γύναιον , οὕτω γὰρ ἐφαρμόσειν . εἰς δὲ δυσωδίαν μυκτῆρος ἢ στόματος ἄχθονται σκωπτόμενοι · καὶ πάλιν εἰς φαλακρότητα πράως φέρουσιν , εἰς δὲ πήρωσιν ὀφθαλμῶν ἀηδῶς . καὶ γὰρ Ἀντίγονος αὐτὸς μὲν ἑαυτὸν εἰς τὸν ὀφθαλμὸν ἔσκωπτε · καί ποτε λαβὼν ἀξίωμα μεγάλοις γράμμασι γεγραμμένον ταυτὶ μέν ἔφη καὶ τυφλῷ δῆλα Θεόκριτον δὲ τὸν Χῖον ἀπέκτεινεν , ὅτι φήσαντός τινος τοῖς ὀφθαλμοῖς ἂν βασιλέως παραγένῃ , σωθήσῃ·ἀλλά μοι εἶπεν ἀδύνατον λέγεις τοῦτʼ αὐτὸ τὴν σωτηρίαν . Λέων ὁ Βυζάντιος , εἰπόντος Πασιάδου πρὸς αὐτὸν , ὀφθαλμισθῆναι διʼ αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς ἀσθένειαν ἔφη σώματος ὀνειδίζεις , νέμεσιν οὐχ ὁρῶν ἐπὶ τῶν ὤμων βαστάζοντά σου τὸν υἱόν · εἶχε δὲ κυρτὸν ὁ Πασιάδης υἱόν . ἠγανάκτησε δὲ καὶ Ἄρχιππος , ὁ δημαγωγὸς τῶν Ἀθηναίων , ὑπὸ Μελανθίου σκωφθεὶς εἰς τὸ κυρτόν · ἔφη γὰρ αὐτὸν ὁ Μελάνθιος οὐ προεστάναι τῆς πόλεως ἀλλὰ προκεκυφέναι . τινὲς δὲ ταῦτα πράως καὶ μετρίως φέρουσιν , ὥσπερ ὁ φίλος τοῦ Ἀντιγόνου τάλαντον αἰτήσας καὶ μὴ λαβὼν ᾔτησε προπομποὺς καὶ φύλακας ὅπως ἔφη μὴ ἐπιβουλευθῶ προστάξας κατʼ ὤμου τὸ τάλαντον φέρειν . οὕτω μὲν περὶ τὰ ἐκτὸς ἔχουσι διὰ τὴν ἀνωμαλίαν ἄλλοι γὰρ ἐπʼ ἄλλοις ἄχθονται . Ἐπαμεινώνδας μετὰ τῶν συναρχόντων ἑστιώμενος ἐπέπινεν ὄξος , καὶ πυνθανομένων εἰ πρὸς ὑγίειαν ἀγαθόν , οὐκ οἶδʼ εἶπεν , ὅτι μέντοι πρὸς τὸ μεμνῆσθαι τῆς οἴκοι διαίτης ἀγαθόν , ἐπίσταμαι . διὸ δεῖ καὶ πρὸς τὰς φύσεις καὶ τὰ ἤθη σκοποῦντα ταῖς παιδιαῖς χρῆσθαι , πειρώμενον ἀλύπως καὶ κεχαρισμένως ἑκάστοις ὁμιλεῖν .
Lemmas: εἰμί δέ καί περί ὁ σωματικός τοιοῦτος διαφορά ὁ πολύς · οἷος εἰς γρυπότης καί σιμότης σκώπτω γελάω , ὡς ὁ Κάσσανδρος φίλος ; οὐ ἄχθομαι ὁ Θεόφραστος πρός αὐτός λέγω θαυμάζω σύ ὁ ὀφθαλμός , ὅτι οὐ ἀείδω , ὁ μυκτήρ ; αὐτός ἐνδίδωμι καί ὁ Κῦρος κελεύω ὁ γρυπός σιμός ἄγω γύναιον , οὕτως γάρ ἐφαρμόζω . εἰς δέ δυσωδία μυκτήρ ἤ στόμα ἄχθομαι σκώπτω · καί πάλιν εἰς φαλακρότης πρᾶος φέρω , εἰς δέ πήρωσις ὀφθαλμός ἀηδής . καί γάρ Ἀντίγονος αὐτός μέν ἑαυτοῦ εἰς ὁ ὀφθαλμός σκώπτω · καί ποτέ λαμβάνω ἀξίωμα μέγας γράμμα γράφω οὗτος μέν φημί καί τυφλός δῆλος Θεόκριτος δέ ὁ Χῖος ἀποκτείνω , ὅτι φημί τις ὁ ὀφθαλμός ἐάν βασιλεύς παραγίγνομαι , σωθήσῃ·ἀλλά ἐγώ λέγω ἀδύνατος λέγω οὗτος αὐτός ὁ σωτηρία . λέων ὁ Βυζάντιος , λέγω Πασιάδης πρός αὐτός , ὀφθαλμίζομαι διά αὐτός ὁ ὀφθαλμός ἀσθένεια φημί σῶμα ὀνειδίζω , νέμεσις οὐ ὁράω ἐπί ὁ ὦμος βαστάζω σύ ὁ υἱός · ἔχω δέ κυρτός ὁ Πασιάδης υἱός . ἀγανακτέω δέ καί Ἄρχιππος , ὁ δημαγωγός ὁ Ἀθηναῖος , ὑπό Μελάνθιος σκώπτω εἰς ὁ κυρτός · φημί γάρ αὐτός ὁ Μελάνθιος οὐ προΐστημι ὁ πόλις ἀλλά προκύπτω . τις δέ οὗτος πρᾶος καί μέτριος φέρω , ὥσπερ ὁ φίλος ὁ Ἀντίγονος τάλαντον αἰτέω καί μή λαμβάνω αἰτέω προπομπός καί φύλαξ ὅπως φημί μή ἐπιβουλεύω προστάσσω κατά ὦμος ὁ τάλαντον φέρω . οὕτως μέν περί ὁ ἐκτός ἔχω διά ὁ ἀνωμαλία ἄλλος γάρ ἐπί ἄλλος ἄχθομαι . Ἐπαμεινώνδας μετά ὁ συνάρχω ἑστιόομαι ἐπιπίνω ὄξος , καί πυνθάνομαι εἰ πρός ὑγίεια ἀγαθός , οὐ οἶδα λέγω , ὅτι μέντοι πρός ὁ μιμνῄσκω ὁ οἴκοι δίαιτα ἀγαθός , ἐπίσταμαι . διό δέω καί πρός ὁ φύσις καί ὁ ἦθος σκοπέω ὁ παιδιά χράω , πειράω ἄλυπος καί κεχαρισμένως ἕκαστος ὁμιλέω .