plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 3.1.2
πρὸς ταῦθʼ οἱ μὲν ἀήθεις τοῦ Ἀμμωνίου νεανίσκοι διαταραχθέντες ἡσυχῆ παρελύοντο τοὺς στεφάνους · ἐγὼ δʼ εἰδὼς ὅτι γυμνασίας ἕνεκα καὶ ζητήσεως καταβέβληκεν ἐν μέσῳ τὸν λόγον ὁ Ἀμμώνιος , προσαγορεύσας Τρύφωνα τὸν ἰατρὸν ὦ τᾶν εἶπονἢ καταθέσθαι δίκαιος εἶ μεθʼ ἡμῶν τουτονὶ τὸν καλὸν ἄνθεσι φλέγοντα τοῖς ῥοδίνοις στέφανον , ἢ λέγειν , ὥσπερ εἴωθας ἑκάστοτε πρὸς ἡμᾶς , ὅσας ἔχουσιν οἱ ἄνθινοι στέφανοι πρὸς τὸ πίνειν βοηθείας . ὑπολαβὼν δʼ ὁ Ἐράτων οὕτω γάρ εἶπε δέδοκται μηδεμίαν ἡδονὴν ἀσύμβολον δέχεσθαι , ἀλλʼ εὐφραινομένους δυσκολαίνειν , ἂν μὴ μετά τινος μισθοῦ τοῦτο πάσχωμεν ἢ τὸ μὲν μύρον εἰκότως ὑποδυσωπούμεθα καὶ τὴν πορφύραν διὰ τὴν ἐπίθετον πολυτέλειαν ὡς δολερὰ εἵματα καὶ χρίματα κατὰ τὴν τοῦ βαρβάρου φωνήν , αἱ δʼ αὐτοφυεῖς χρόαι καὶ ὀσμαὶ τὸ ἀφελὲς ἔχουσι καὶ καθαρὸν καὶ οὐδὲν ὀπώρας διαφέρουσι ; μὴ γὰρ εὔηθες ᾖ τοὺς μὲν χυμοὺς δρέπεσθαι καὶ ἀπολαύειν τῆς φύσεως διδούσης , ὀσμὰς δὲ καὶ χρόας ἃς ὧραι φέρουσι , διὰ τὴν ἐπανθοῦσαν ἡδονὴν ταῦτα καὶ χάριν ἀτιμάζειν , ἂν μή τι χρειῶδες ἔξωθεν ἄλλο συνεπιφέρωσιν . ἓν γὰρ αὐτὸ δοκεῖ τοὐναντίον , εἰ μηδὲν ἡ φύσις , ὡς ὑμεῖς φατε μάτην πεποίηκε , ταῦτα τῆς ἡδονῆς πεποιῆσθαι χάριν , ἃ μηδὲν ἄλλο χρήσιμον ἔχοντα μόνον εὐφραίνειν πέφυκε . σκόπει δʼ ὅτι τοῖς φυομένοις καὶ βλαστάνουσι τὰ μὲν φύλλα σωτηρίας ἕνεκα τοῦ καρποῦ καὶ ὅπως ὑπʼ αὐτῶν τὰ δένδρα θαλπόμενα καὶ ψυχόμενα μετρίως φέρῃ τὰς μεταβολὰς ; γέγονε · τοῦ δʼ ἄνθους ὄφελος οὐδὲν ἐπιμένοντος , πλὴν εἴ τι χρωμένοις ἡμῖν ἐπιτερπὲς ὀσφρέσθαι καὶ ἰδεῖν ἡδὺ παρέχει , θαυμαστὰς μὲν ὀσμὰς ἀφιέντα , ποικιλίαν δʼ ἀμιμήτοις χρώμασι καὶ βαφαῖς ἀνοιγόμενα . διὸ τῶν μὲν φύλλων ἀποσπωμένων οἷον ἀλγεῖ καὶ δάκνεται τὰ φυτὰ καὶ γίγνεται περὶ αὐτὰ βλάβη τις ἑλκώδης καὶ ψίλωσις ἀπρεπής · καὶ οὐ μόνης ὡς ἔοικε κατʼ Ἐμπεδοκλέατῆς δάφνης τῶν φύλλων ἀπὸ πάμπαν ἔχεσθαι χρή , ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων φείδεσθαι δένδρων ἁπάντων καὶ μὴ κοσμεῖν ἑαυτοὺς ταῖς ἐκείνων ἀκοσμίαις , βίᾳ καὶ παρὰ φύσιν τὰ φύλλα συλῶντας ; αὐτῶν . αἱ δὲ τῶν ἀνθέων ἀφαιρέσεις τρυγήσεσιν ἐοίκασι καὶ βλάπτουσιν οὐδέν , ἀλλὰ κἂν μὴ λάβῃ τις ἐν ὥρᾳ , περιερρύη μαρανθέντα . καθάπερ οὖν οἱ βάρβαροι τῶν θρεμμάτων τοῖς δέρμασιν ἀντὶ τῶν ἐρίων ἀμφιέννυνται , οὕτω μοι δοκοῦσιν οἱ μᾶλλον ἐκ τῶν φύλλων ἢ τῶν ἀνθέων ὑφαίνοντες τοὺς στεφάνους οὐ κατὰ λόγον χρῆσθαι τοῖς φυτοῖς . ἐγὼ μὲν οὖν ταῦτα συμβάλλομαι ταῖς στεφανοπώλισιν οὐ γάρ εἰμι γραμματικός , ὥστʼ ἀπομνημονεύειν ποιημάτων , ἐν οἷς τοὺς παλαιοὺς ἱερονίκας ἀναγιγνώσκομεν ἀνθινοῖς ; ἀναδουμένους στεφάνοις · πλὴν ὅτι γε ταῖς Μούσαις ὁ τῶν ῥόδων στέφανος ἐπιπεφήμισται , μεμνῆσθαί μοι δοκῶ Σαπφοῦς λεγούσης πρός τινα τῶν ἀμούσων καὶ ἀμαθῶν γυναικῶν κατθάνοισα δὲ κείσεαι · οὐ γὰρ πεδέχεις ῥόδων τῶν ἐκ Πιερίας . εἰ δέ τινα καὶ Τρύφων ἀπὸ τῆς ἰατρικῆς δίδωσι μαρτυρίαν , ἀκουστέον .
Lemmas: πρός οὗτος ὁ μέν ἀήθης ὁ Ἀμμώνιος νεανίσκος διαταράσσω ἡσυχῆ παραλύω ὁ στέφανος · ἐγώ δέ οἶδα ὅτι γυμνασία ἕνεκα καί ζήτησις καταβάλλω ἐν μέσος ὁ λόγος ὁ Ἀμμώνιος , προσαγορεύω Τρύφων ὁ ἰατρός ὦ τᾶν εἶπον κατατίθημι δίκαιος εἰμί μετά ἐγώ οὗτος ὁ καλός ἄνθος φλέγω ὁ ῥόδινος στέφανος , ἤ λέγω , ὥσπερ εἴωθα ἑκάστοτε πρός ἐγώ , ὅσος ἔχω ὁ ἄνθινος στέφανος πρός ὁ πίνω βοήθεια . ὑπολαμβάνω δέ ὁ Ἐράτων οὕτως γάρ λέγω δοκέω μηδείς ἡδονή ἀσύμβολος δέχομαι , ἀλλά εὐφραίνω δυσκολαίνω , ἐάν μή μετά τις μισθός οὗτος πάσχω ἤ ὁ μέν μύρον ἔοικα ὑποδυσωπέομαι καί ὁ πορφύρα διά ὁ ἐπίθετος πολυτέλεια ὡς δολερός εἷμα καί χρῖμα κατά ὁ ὁ βάρβαρος φωνή , ὁ δέ αὐτοφυής χροιά καί ὀσμή ὁ ἀφελής ἔχω καί καθαρός καί οὐδείς ὀπώρα διαφέρω ; μή γάρ εὐήθης εἰμί ὁ μέν χυμός δρέπω καί ἀπολαύω ὁ φύσις δίδωμι , ὀσμή δέ καί χροιά ὅς ὥρα φέρω , διά ὁ ἐπαναθέω ἡδονή οὗτος καί χάρις ἀτιμάζω , ἐάν μή τις χρειώδης ἔξωθεν ἄλλος συνεπιφέρω . εἷς γάρ αὐτός δοκέω ἐναντίος , εἰ μηδείς ὁ φύσις , ὡς σύ φημί μάτην ποιέω , οὗτος ὁ ἡδονή ποιέω χάριν , ὅς μηδείς ἄλλος χρήσιμος ἔχω μόνος εὐφραίνω φύω . σκοπέω δέ ὅτι ὁ φύω καί βλαστάνω ὁ μέν φύλλον σωτηρία ἕνεκα ὁ καρπός καί ὅπως ὑπό αὐτός ὁ δένδρον θάλπω καί ψύχω μέτριος φέρω ὁ μεταβολή ; γίγνομαι · ὁ δέ ἄνθος ὄφελος οὐδείς ἐπιμένω , πλήν εἰ τις χράω ἐγώ ἐπιτερπής ὀσφραίνομαι καί ὁράω ἡδύς παρέχω , θαυμαστός μέν ὀσμή ἀφίημι , ποικιλία δέ ἀμίμητος χρῶμα καί βαφή ἀνοίγνυμι . διό ὁ μέν φύλλον ἀποσπάω οἷος ἀλγέω καί δάκνω ὁ φυτόν καί γίγνομαι περί αὐτός βλάβη τις ἑλκώδης καί ψίλωσις ἀπρεπής · καί οὐ μόνος ὡς ἔοικα κατά Ἐμπεδοκλέατῆς δάφνη ὁ φύλλον ἀπό πάμπαν ἔχω χρή , ἀλλά καί ὁ ἄλλος φείδομαι δένδρον ἅπας καί μή κοσμέω ἑαυτοῦ ὁ ἐκεῖνος ἀκοσμία , βία καί παρά φύσις ὁ φύλλον συλάω ; αὐτός . ὁ δέ ὁ ἄνθος ἀφαίρεσις τρύγησις ἔοικα καί βλάπτω οὐδείς , ἀλλά ἐάν μή λαμβάνω τις ἐν ὥρα , περιρρέω μαραίνω . καθά οὖν ὁ βάρβαρος ὁ θρέμμα ὁ δέρμα ἀντί ὁ ἔριον ἀμφιέννυμι , οὕτως ἐγώ δοκέω ὁ μάλα ἐκ ὁ φύλλον ἤ ὁ ἄνθος ὑφαίνω ὁ στέφανος οὐ κατά λόγος χράω ὁ φυτόν . ἐγώ μέν οὖν οὗτος συμβάλλω ὁ στεφανόπωλις οὐ γάρ εἰμί γραμματικός , ὥστε ἀπομνημονεύω ποίημα , ἐν ὅς ὁ παλαιός ἱερονίκης ἀναγιγνώσκω ἄνθινος ; ἀναδέω στέφανος · πλήν ὅτι γε ὁ Μοῦσα ὁ ὁ ῥόδον στέφανος ἐπιφημίζω , μιμνῄσκω ἐγώ δοκέω Σαπφώ λέγω πρός τις ὁ ἄμουσος καί ἀμαθής γυνή καταθνῄσκω δέ κεῖμαι · οὐ γάρ μετέχω ῥόδον ὁ ἐκ Πιερία . εἰ δέ τις καί Τρύφων ἀπό ὁ ἰατρικός δίδωμι μαρτυρία , ἀκούω .