plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 1.2.2
ἐπεὶ δὲ τὰ περὶ τὸ δεῖπνον τέλος εἶχεν , ὁ πατὴρ ἐμὲ πορρωτέρω κατακείμενον προσειπών Τίμων ἔφη κἀγὼ κριτήν σε πεποιήμεθα διαφερόμενοι · πάλαι γὰρ ἀκούει κακῶς ὑπʼ ἐμοῦ διὰ τὸν ξένον εἰ γὰρ διετάττετο ἀπʼ ἀρχῆς , ὥσπερ ἐκέλευον ἐγώ , τὰς κλίσεις , οὐκ ἂν εὐθύνας ὑπείχομεν ἀταξίας ἀνδρὶ δεινῷ · κοσμῆσαι ἵππους τε καὶ ἀνέρας ἀσπιδιώτας . καὶ γὰρ δὴ Παῦλον Αἰμίλιον στρατηγὸν λέγουσιν , ὅτε Περσέα καταπολεμήσας ἐν Μακεδονίᾳ πότους συνεκρότει , κόσμῳ τε θαυμαστῷ περὶ πάντα καὶ τῇ λοιπῇ τάξει χρώμενον , εἰπεῖν ὅτι ταὐτοῦ ἀνδρός ἐστι καὶ φάλαγγα συστῆσαι φοβερωτάτην καὶ συμπόσιον ἣδιστον · ἀμφότερα γὰρ εὐταξίας εἶναι . καὶ τοὺς ἀρίστους καὶ τοὺς βασιλικωτάτους ὁ ποιητὴς εἴωθε κοσμήτορας λαῶν προσαγορεύειν . καὶ τὸν μέγαν θεὸν ὑμεῖς πού φατε τὴν ἀκοσμίαν εὐταξίᾳ μεταβαλεῖν εἰς κόσμον , οὔτʼ ἀφελόντα τῶν ὄντων οὐδὲν οὔτε προσθέντα , τῷ δʼ ἕκαστον ἐπὶ τὴν προσήκουσαν χώραν καταστῆσαι τὸ κάλλιστον ἐξ ἀμορφοτάτου σχῆμα περὶ τὴν φύσιν ἀπεργασάμενον . ἀλλὰ ταῦτα μὲν τὰ σεμνότερα καὶ μείζονα παρʼ ὑμῶν μανθάνομεν αὐτοὶ δὲ καὶ τὴν περὶ τὰ δεῖπνα δαπάνην ὁρῶμεν οὐδὲν ἔχουσαν ἐπιτερπὲς οὐδʼ ἐλευθέριον , εἰ μὴ τάξεως μετάσχοι . διὸ καὶ γελοῖόν ἐστι τοῖς μὲν ὀψοποιοῖς καὶ τραπεζοκόμοις σφόδρα μέλειν τί πρῶτον ἢ τί δεύτερον ἢ μέσον ἢ τελευταῖον ἐπάξουσι , καὶ νὴ Δία μύρου τινὰ καὶ στεφάνων καὶ ψαλτρίας , ἂν τύχῃ παροῦσα , χώραν καὶ τάξιν · εἶναι · τοὺς δʼ ἐπὶ ταῦτα καλουμένους εἰκῆ καὶ ὡς ἔτυχε κατακλίναντα χορτάζειν , μήθʼ ἡλικίᾳ μήτʼ ἀρχῇ μήτʼ ἄλλῳ τινὶ τῶν ὁμοίων τὴν ἁρμόττουσαν ἀποδιδόντα τάξιν , ἐν ᾗ τιμᾶται μὲν ὁ προύχων ἐθίζεται δʼ ὁ δευτερεύων , γυμνάζεται δʼ ὁ τάττων πρὸς διάκρισιν καὶ στοχασμὸν τοῦ πρέποντος . οὐ γὰρ ἕδρα μὲν ἔστι καὶ στάσις τοῦ κρείττονος , κατάκλισις δʼ οὐκ ἔστιν οὐδὲ προπίεται ἑτέρῳ πρὸ ἑτέρου μᾶλλον ὁ ἑστιῶν , περὶ δὲ τὰς κατακλίσεις παρόψεται τὰς διαφοράς , εὐθὺς ἐν ἀρχῇ τὴν λεγομένην μίαν Μύκονον ἀποφήνας τὸ συμπόσιον . ἡ μὲν οὖν τοῦ πατρὸς δικαιολογία τοιαύτη τις ἦν .
Lemmas: ἐπεί δέ ὁ περί ὁ δεῖπνον τέλος ἔχω , ὁ πατήρ ἐγώ πρόσω κατάκειμαι προσλέγω Τίμων φημί ἐγώ κριτής σύ ποιέω διαφέρω · πάλαι γάρ ἀκούω κακός ὑπό ἐγώ διά ὁ ξένος εἰ γάρ διατάσσω ἀπό ἀρχή , ὥσπερ κελεύω ἐγώ , ὁ κλίσις , οὐ ἄν εὔθυνα ὑπέχω ἀταξία ἀνήρ δεινός · κοσμέω ἵππος τε καί ἀνήρ ἀσπιδιώτης . καί γάρ δή Παῦλος Αἰμίλιος στρατηγός λέγω , ὅτε Περσεύς καταπολεμέω ἐν Μακεδονία πότος συγκροτέω , κόσμος τε θαυμαστός περί πᾶς καί ὁ λοιπός τάξις χράω , λέγω ὅτι αὐτός ἀνήρ εἰμί καί φάλαγξ συνίστημι φοβερός καί συμπόσιον ἡδύς · ἀμφότερος γάρ εὐταξία εἰμί . καί ὁ ἀγαθός καί ὁ βασιλικός ὁ ποιητής εἴωθα κοσμήτωρ λαός προσαγορεύω . καί ὁ μέγας θεός σύ που φημί ὁ ἀκοσμία εὐταξία μεταβάλλω εἰς κόσμος , οὔτε ἀφαιρέω ὁ εἰμί οὐδείς οὔτε προστίθημι , ὁ δέ ἕκαστος ἐπί ὁ προσήκω χώρα καθίστημι ὁ καλός ἐκ ἄμορφος σχῆμα περί ὁ φύσις ἀπεργάζομαι . ἀλλά οὗτος μέν ὁ σεμνός καί μέγας παρά σύ μανθάνω αὐτός δέ καί ὁ περί ὁ δεῖπνον δαπάνη ὁράω οὐδείς ἔχω ἐπιτερπής οὐδέ ἐλευθέριος , εἰ μή τάξις μετέχω . διό καί γέλοιος εἰμί ὁ μέν ὀψοποιός καί τραπεζοκόμος σφόδρα μέλω τίς πρῶτος ἤ τίς δεύτερος ἤ μέσος ἤ τελευταῖος ἐπάγω , καί νή Ζεύς μύρον τις καί στέφανος καί ψάλτρια , ἐάν τυγχάνω πάρειμι , χώρα καί τάξις · εἰμί · ὁ δέ ἐπί οὗτος καλέω εἰκῇ καί ὡς τυγχάνω κατακλίνω χορτάζω , μήτε ἡλικία μήτε ἀρχή μήτε ἄλλος τις ὁ ὅμοιος ὁ ἁρμόζω ἀποδίδωμι τάξις , ἐν ὅς τιμάω μέν ὁ προέχω ἐθίζω δέ ὁ δευτερεύω , γυμνάζω δέ ὁ τάσσω πρός διάκρισις καί στοχασμός ὁ πρέπω . οὐ γάρ ἕδρα μέν εἰμί καί στάσις ὁ κρατύς , κατάκλισις δέ οὐ εἰμί οὐδέ προπίνω ἕτερος πρό ἕτερος μάλα ὁ ἑστιάω , περί δέ ὁ κατάκλισις παροράω ὁ διαφορά , εὐθύς ἐν ἀρχή ὁ λέγω εἷς Μύκονος ἀποφαίνω ὁ συμπόσιον . ὁ μέν οὖν ὁ πατήρ δικαιολογία τοιοῦτος τις εἰμί .