plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 8.4.1
Ἰσθμίων ἀγομένων ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν Σώσπιδος ἀγωνοθεσιῶν τὰς μὲν ἄλλας ἑστιάσεις διεφύγομεν , ἑστιῶντος αὐτοῦ πολλοὺς μὲν ἅμα ξένους , πάντας δὲ πολλάκις τοὺς πολίτας · ἅπαξ δὲ τοὺς μάλιστα φίλους καὶ φιλολόγους οἴκοι δεχομένου , καὶ αὐτοὶ παρῆμεν . ἀπηρμένων δὲ τῶν πρώτων τραπεζῶν , ἧκέ τις Ἡρώδῃ τῷ ῥήτορι παρὰ γνωρίμου νενικηκότος ἐγκωμίῳ φοίνικα καὶ στέφανόν τινα τῶν πλεκτῶν κομίζων . ὁ δὲ ταῦτα μὲν δεξιωσάμενος ἀπέπεμψε πάλιν , ἔφη δʼ ἀπορεῖν , τί δήποτε τῶν ἀγώνων στέφανον ἄλλος ἄλλον ἔχει , τὸν δὲ φοίνικα κοινῇ πάντες . οὐ γὰρ ἐμὲ γοῦν ἔφηπείθουσιν οἱ τὴν ἰσότητα τῶν φύλλων , οἷον ἀντανισταμένων ἀεὶ καὶ συνεκτρεχόντων , ἀγῶνι καὶ ἁμίλλῃ παραπλήσιόν τι ποιεῖν φάσκοντες , αὐτήν τε τὴν νίκην παρὰ τὸ μὴ εἶκον ὠνομάσθαι · καὶ γὰρ ἄλλα πάμπολλα μονονοὺ μέτροις τισὶ καὶ σταθμοῖς ἀκριβῶς τὴν τροφὴν διανέμοντα τοῖς ἀντιζύγοις πετάλοις ἰσότητα θαυμαστὴν καὶ τάξιν ἀποδίδωσιν ἔτι δʼ ἀπιθανώτεροι τούτων εἰσὶν οἱ τὸ κάλλος καὶ τὴν εὐφυΐαν ἀγαπῆσαι τοὺς παλαιούς , ὡς Ὅμηρονἔρνεϊ φοίνικος ἀπεικάσαντα τὴν ὥραν τῆς Φαιακίδος , ὑπονοοῦντες . οὐ γὰρ ἀγνοεῖτε δήπουθεν , ὅτι καὶ ῥόδοις καὶ λυχνίσιν , ἔνιοι δὲ καὶ μήλοις καὶ ῥοιαῖς ἔβαλλον ὡς καλοῖς · γεραίροντες ἀεὶ τοὺς νικηφόρους . ἀλλʼ οὐδὲν οὕτως ἐπιφανῶς ἐκπρεπέστερον ἔχει τῶν ἄλλων ὁ φοῖνιξ , ἅτε μηδὲ καρπὸν . ἐν τῇ Ἑλλάδι φέρων ἐδώδιμον ἀλλʼ ἀτελῆ καὶ ἄπεπτον . εἰ γάρ , ὥσπερ ἐν Συρίᾳ καὶ ἐν Αἰγύπτῳ , παρεῖχε τὴν βάλανον , ὄψει τε θεαμάτων καὶ γλυκύτητι τραγημάτων πάντων ἥδιστον , οὐκ ἂν ἦν ἕτερον αὐτῷ παραβαλεῖν . ὁ γοῦν βασιλεύς , ὥς φασιν , ἀγαπήσας διαφερόντως τὸν Περιπατητικὸν φιλόσοφον Νικόλαον , γλυκὺν ὄντα τῷ ἤθει ῥαδινὸν δὲ τῷ μήκει τοῦ σώματος διάπλεων δὲ τὸ πρόσωπον ἐπιφοινίσσοντος ἐρυθήματος , τὰς μεγίστας καὶ καλλίστας τῶν φοινικοβαλάνων Νικολάους ὠνόμαζε , καὶ μέχρι νῦν οὕτως ὀνομάζονται .
Lemmas: Ἴσθμιος ἄγω ἐν ὁ δεύτερος ὁ Σῶσπις ἀγωνοθεσία ὁ μέν ἄλλος ἑστίασις διαφεύγω , ἑστιάω αὐτός πολύς μέν ἅμα ξένος , πᾶς δέ πολλάκις ὁ πολίτης · ἅπαξ δέ ὁ μάλα φίλος καί φιλόλογος οἴκοι δέχομαι , καί αὐτός πάρειμι . ἀπαίρω δέ ὁ πρῶτος τράπεζα , ἥκω τις Ἡρώδης ὁ ῥήτωρ παρά γνώριμος νικάω ἐγκώμιος φοῖνιξ καί στέφανος τις ὁ πλεκτός κομίζω . ὁ δέ οὗτος μέν δεξιόομαι ἀποπέμπω πάλιν , φημί δέ ἀπορέω , τίς δήποτε ὁ ἀγών στέφανος ἄλλος ἄλλος ἔχω , ὁ δέ φοῖνιξ κοινῇ πᾶς . οὐ γάρ ἐγώ γοῦν εφηπειθους ὁ ὁ ἰσότης ὁ φύλλον , οἷος ἀντανίστημι ἀεί καί συνεκτρέχω , ἀγών καί ἅμιλλα παραπλήσιος τις ποιέω φάσκω , αὐτός τε ὁ νίκη παρά ὁ μή εἴκω ὀνομάζω · καί γάρ ἄλλος πάμπολυς μονονού μέτρον τις καί σταθμός ἀκριβής ὁ τροφή διανέμω ὁ ἀντίζυγος πέταλον ἰσότης θαυμαστός καί τάξις ἀποδίδωμι ἔτι δέ ἀπίθανος οὗτος εἰμί ὁ ὁ κάλλος καί ὁ εὐφυΐα ἀγαπάω ὁ παλαιός , ὡς Ὅμηρος φοῖνιξ ἀπεικάζω ὁ ὥρα ὁ Φαιακίς , ὑπονοέω . οὐ γάρ ἀγνοέω δήπουθεν , ὅτι καί ῥόδον καί λυχνίς , ἔνιοι δέ καί μῆλον καί ῥοιά βάλλω ὡς καλός · γεραίρω ἀεί ὁ νικηφόρος . ἀλλά οὐδείς οὕτως ἐπιφανής ἐκπρεπής ἔχω ὁ ἄλλος ὁ φοῖνιξ , ἅτε μηδέ καρπός . ἐν ὁ Ἑλλάς φέρω ἐδώδιμος ἀλλά ἀτελής καί ἄπεπτος . εἰ γάρ , ὥσπερ ἐν Συρία καί ἐν Αἴγυπτος , παρέχω ὁ βάλανος , ὄψις τε θέαμα καί γλυκύτης τράγημα πᾶς ἡδύς , οὐ ἄν εἰμί ἕτερος αὐτός παραβάλλω . ὁ γοῦν βασιλεύς , ὡς φημί , ἀγαπάω διαφερόντως ὁ Περιπατητικός φιλόσοφος Νικόλαος , γλυκύς εἰμί ὁ ἦθος ῥαδινός δέ ὁ μῆκος ὁ σῶμα διάπλεως δέ ὁ πρόσωπον ἐπιφοινίσσω ἐρύθημα , ὁ μέγας καί καλός ὁ φοινικοβάλανος Νικόλαος ὀνομάζω , καί μέχρι νῦν οὕτως ὀνομάζω .