ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 5.9.1
μετὰ δὲ ταῦτα περὶ τῶν σύκων διηπορήθη , τί δήποτε πίων καὶ γλυκὺς οὕτω καρπὸς ἀπὸ δένδρου φύεται πικροτάτου · τῆς γὰρ συκῆς καὶ τὸ φύλλον διὰ τὴν τραχύτητα θρῖον ὠνόμασται , καὶ τὸ ξύλον ὀπῶδές ; ἐστιν , ὥστε καόμενον μὲν ἐκδιδόναι δριμύτατον καπνὸν κατακαυθὲν δὲ τὴν ἐκ τῆς τέφρας κονίαν ῥυπτικωτάτην παρέχειν ὑπὸ δριμύτητος . ὃ δʼ ἐστὶ θαυμασιώτατον , ἀνθούντων ἁπάντων ὅσα βεβλάστηκε καὶ καρπογονεῖ , μόνον ἀνανθές ἐστι τὸ τῆς συκῆς φυτόν · εἰ δʼ , ὥς φασιν , οὐ κεραυνοῦται , καὶ τοῦτʼ ἄν τις ἀναθείη τῇ πικρότητι καὶ καχεξίᾳ τοῦ στελέχους · τῶν γὰρ τοιούτων οὐ δοκοῦσιν ἐπιθιγγάνειν οἱ κεραυνοί , καθάπερ οὐδὲ τῆς φώκης τοῦ δέρματος οὐδὲ τῆς ὑαίνης . ὑπολαβὼν οὖν ὁ πρεσβύτης ἔφη , ὅσον ἂν ἐνῇ τῷ φυτῷ γλυκύτητος , ἅπαν τοῦτο συνθλιβόμενον εἰς τὸν καρπὸν . εἰκότως δριμὺ ποιεῖν καὶ ἄκρατον τὸ λειπόμενον · ῶσπερ γὰρ τὸ ἧπαρ , εἰς ἕνα τόπον τοῦ χολώδους ἀποκριθέντος , αὐτὸ γίγνεται γλυκύτατον οὕτω τὴν συκῆν εἰς τὸ σῦκον ἅπαν τὸ λιπαρὸν καὶ νόστιμον ἀφιεῖσαν αὐτὴν ἄμοιρον εἶναι γλυκύτητος . ἐπεί , ὅτι γε μετέχει τινὸς εὐχυμίας τὸ ξύλον , ἐκεῖνοἔφηποιοῦμαι σημεῖον , ὃ λέγουσιν οἱ κηπουροί · λέγουσι γουσι δὲ τοῦ πηγάνου τὸ φυόμενον ὑπʼ αὐτῇ καὶ παραφυτευόμενον ἣδιον εἶναι καὶ τῷ χυμῷ μαλακώτερον , ὡς ἂν ἀπολαῦόν τινὸς γλυκύτητος , κατασβέννυται τἄγαν βαρὺ καὶ κατάκορον , εἰ μὴ νὴ Δία τοὐναντίον ἡ συκῆ περισπῶσα τὴν τροφὴν ἐξαιρεῖ τὸ τῆς δριμύτητος .
Lemmas: μετά δέ οὗτος περί ὁ σῦκον διαπορέω , τίς δήποτε πίων καί γλυκύς οὕτως καρπός ἀπό δένδρον φύω πικρός · ὁ γάρ συκῆ καί ὁ φύλλον διά ὁ τραχύτης θρῖον ὀνομάζω , καί ὁ ξύλον ὀπώδης ; εἰμί , ὥστε καίω μέν ἐκδίδωμι δριμύς καπνός κατακαίω δέ ὁ ἐκ ὁ τέφρα κονία ῥυπτικός παρέχω ὑπό δριμύτης . ὅς δέ εἰμί θαυμάσιος , ἀνθέω ἅπας ὅσος βλαστάνω καί καρπογονέω , μόνος ἀνανθής εἰμί ὁ ὁ συκῆ φυτόν · εἰ δέ , ὡς φημί , οὐ κεραυνόω , καί οὗτος ἄν τις ἀνατίθημι ὁ πικρότης καί καχεξία ὁ στέλεχος · ὁ γάρ τοιοῦτος οὐ δοκέω ἐπιθιγγάνω ὁ κεραυνός , καθά οὐδέ ὁ φώκη ὁ δέρμα οὐδέ ὁ ὕαινα . ὑπολαμβάνω οὖν ὁ πρεσβύτης φημί , ὅσος ἄν ἔνειμι ὁ φυτόν γλυκύτης , ἅπας οὗτος συνθλίβω εἰς ὁ καρπός . ἔοικα δριμύς ποιέω καί ἄκρατος ὁ λείπω · ὥσπερ γάρ ὁ ἧπαρ , εἰς εἷς τόπος ὁ χολώδης ἀποκρίνω , αὐτός γίγνομαι γλυκύς οὕτως ὁ συκῆ εἰς ὁ σῦκον ἅπας ὁ λιπαρός καί νόστιμος ἀφίημι αὐτός ἄμοιρος εἰμί γλυκύτης . ἐπεί , ὅτι γε μετέχω τις εὐχυμία ὁ ξύλον , εκεινοεφηποιοω σημεῖον , ὅς λέγω ὁ κηπουρός · λέγω γου δέ ὁ πήγανον ὁ φύω ὑπό αὐτός καί παραφυτεύω ἡδύς εἰμί καί ὁ χυμός μαλακός , ὡς ἄν ἀπολαύω τις γλυκύτης , κατασβέννυμι ἄγη βαρύς καί κατάκορος , εἰ μή νή Ζεύς ἐναντίος ὁ συκῆ περισπάω ὁ τροφή ἐξαιρέω ὁ ὁ δριμύτης .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 5.10.1
ἐζήτει Φλῶρος , ἑστιωμένων ἡμῶν παρʼ αὐτῷ , τίνες ἂν εἶεν · οἱ περὶ ἅλα καὶ κύαμον ἐν τῇ παροιμίᾳ λεγόμενοι . καὶ τοῦτο μὲν ἐκ προχείρου διέλυσεν Ἀπολλοφάνης ὁ γραμματικός · οἱ γὰρ οὕτω συνήθεις ἔφη τῶν φίλων , ὥστε καὶ πρὸς ἅλα δειπνεῖν καὶ κύαμον , ὑπὸ τῆς παροιμίας προβάλλονται . τὴν δὲ τῶν ἁλῶν τιμὴν ἀφʼ ὅτου γένοιτο διηποροῦμεν , Ὁμήρου μὲν ἄντικρυς λέγοντος πάσσε δʼ ἁλὸς θείοιο · Πλάτωνος δὲ τῶν ἁλῶν σῶμα κατὰ νόμον ἀνθρώπων θεοφιλέστατον εἶναι φάσκοντος · ἐπέτεινε δὲ τὴν ἀπορίαν τὸ τοὺς Αἰγυπτίους ἱερέας ἁγνεύοντας ἀπέχεσθαι τὸ πάμπαν ἁλῶν , ὥστε καὶ τὸν ἄρτον ἄναλον προσφέρεσθαι . πῶς γάρ , εἰ θεοφιλὲς καὶ θεῖον , ἀφωσιώσαντο ;
Lemmas: ζητέω Φλῶρος , ἑστιάω ἐγώ παρά αὐτός , τίς ἄν εἰμί · ὁ περί ἅλς καί κύαμος ἐν ὁ παροιμία λέγω . καί οὗτος μέν ἐκ πρόχειρος διαλύω Ἀπολλοφάνης ὁ γραμματικός · ὁ γάρ οὕτως συνήθης φημί ὁ φίλος , ὥστε καί πρός ἅλς δειπνέω καί κύαμος , ὑπό ὁ παροιμία προβάλλω . ὁ δέ ὁ ἅλς τιμή ἀπό ὅστις γίγνομαι διαπορέω , Ὅμηρος μέν ἄντικρυς λέγω πάσσω δέ ἅλς θεῖος · Πλάτων δέ ὁ ἅλς σῶμα κατά νόμος ἄνθρωπος θεοφιλής εἰμί φάσκω · ἐπιτείνω δέ ὁ ἀπορία ὁ ὁ Αἰγύπτιος ἱερεύς ἁγνεύω ἀπέχω ὁ πάμπαν ἅλς , ὥστε καί ὁ ἄρτος ἄναλος προσφέρω . πῶς γάρ , εἰ θεοφιλής καί θεῖος , ἀφοσιόω ;
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 5.10.2
Φλῶρος μὲν οὖν ἐᾶν ἐκέλευσε τοὺς Αἰγυπτίους , Ἑλληνιστὶ δʼ αὐτοὺς εἰπεῖν τι πρὸς τὸ ὑποκείμενον . ἐγὼ δʼ ἔφην οὐδὲ τοὺς Αἰγυπτίους μάχεσθαι τοῖς Ἕλλησιν · αἱ γὰρ ἁγνεῖαι καὶ παιδοποιίαν καὶ γέλωτα καὶ οἶνον καὶ πολλὰ τῶν ἄλλως ἀξίων σπουδῆς ἀφαιροῦσι · τοὺς δʼ ἅλας τάχα μὲν ὡς ἐπὶ συνουσίαν ἄγοντας ὑπὸ θερμότητος , ὡς ἔνιοι λέγουσι , φυλάττονται καθαρεύοντες · εἰκὸς δὲ καὶ ὡς ὄψον ἣδιστον παραιτεῖσθαι . κινδυνεύουσι γὰρ οἱ ἅλες τῶν ἄλλων ὄψων ὄψον εἶναι καὶ ἥδυσμα διὸ καὶ χάριτας ἔνιοι προσαγορεύουσιν αὐτούς , ὅτι τῆς τροφῆς τὸ ἀναγκαῖον ἡδὺ ποιοῦσιν .
Lemmas: Φλῶρος μέν οὖν ἐάω κελεύω ὁ Αἰγύπτιος , Ἑλληνιστί δέ αὐτός λέγω τις πρός ὁ ὑπόκειμαι . ἐγώ δέ φημί οὐδέ ὁ Αἰγύπτιος μάχομαι ὁ Ἕλλην · ὁ γάρ ἁγνεία καί παιδοποιία καί γέλως καί οἶνος καί πολύς ὁ ἄλλος ἄξιος σπουδή ἀφαιρέω · ὁ δέ ἅλς τάχα μέν ὡς ἐπί συνουσία ἄγω ὑπό θερμότης , ὡς ἔνιοι λέγω , φυλάσσω καθαρεύω · ἔοικα δέ καί ὡς ὄψον ἡδύς παραιτέομαι . κινδυνεύω γάρ ὁ ἅλς ὁ ἄλλος ὄψον ὄψον εἰμί καί ἥδυσμα διό καί χάρις ἔνιοι προσαγορεύω αὐτός , ὅτι ὁ τροφή ὁ ἀναγκαῖος ἡδύς ποιέω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 5.10.3
ἆρʼ οὖν ὁ Φλῶρος ἔφη διὰ τοῦτο θεῖον εἰρῆσθαι τὸν ἅλα φῶμεν;ἔστι μὲν δή εἶπονοὐδὲ τοῦτʼ ἐλάχιστον . οἱ γὰρ ἄνθρωποι τὰ κοινὰ καὶ διήκοντα ταῖς χρείαις ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐκθειάζουσιν , ὡς τὸ ὕδωρ , τὸ φῶς , τὰς ὥρας · τὴν δὲ γῆν οὐ μόνον θεῖον , ἀλλὰ καὶ θεὸν ὑπολαμβάνουσιν · ὧν οὐδενὸς λείπεται χρείᾳ τὸ τῶν ἁλῶν , θρίγκωμα τῆς τροφῆς γιγνόμενον εἰς τὸ σῶμα καὶ παρέχον εὐαρμοστίαν αὐτῇ πρὸς τὴν ὄρεξιν . οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ σκόπει , μὴ κἀκεῖνο θεῖον αὐτῷ συμβέβηκεν , ὅτι τῶν σωμάτων τὰ νεκρὰ διατηροῦν ἄσηπτα καὶ μόνιμα πολὺν χρόνον ἀντιτάττεται τῷ θανάτῳ καὶ οὐκ ἐᾷ παντελῶς ἐξολέσθαι καὶ ἀφανισθῆναι τὸ θνητόν · ἀλλʼ ὥσπερ ἡ ψυχή , θειότατον οὖσα τῶν ἡμετέρων , τὰ ζῷα συνέχει καὶ ῥεῖν οὐκ ἐᾷ τὸν ὄγκον , οὕτως ἡ τῶν ἁλῶν φύσις τὰ νεκρὰ παραλαμβάνουσα καὶ μιμουμένη τὸ τῆς ψυχῆς ἔργον ἀντιλαμβάνεται φερομένων ἐπὶ τὴν φθορὰν καὶ κρατεῖ καὶ ἵστησιν , ἁρμονίαν παρέχουσα καὶ φιλίαν πρὸς ἄλληλα τοῖς μέρεσι . διὸ καὶ τῶν Στωικῶν ἔνιοι τὴν ὗν σάρκα νεκρὰν γεγονέναι λέγουσι , τῆς ψυχῆς , ὥσπερ ἁλῶν , παρεσπαρμένης ὑπὲρ τοῦ διαμένειν . ὁρᾷς δʼ ὅτι καὶ τὸ κεραύνιον πῦρ ἱερὸν ἡγούμεθα καὶ θεῖον , ὅτι τὰ σώματα τῶν διοβλήτων ἄσηπτα πρὸς πολὺν ἀντέχοντα χρόνον ὁρῶμεν . τί οὖν θαυμαστόν , εἰ ὁ καὶ τὸν ἅλα , τὴν αὐτὴν ἔχοντα τῷ θείῳ δύναμιν πυρί , θεῖον ὑπέλαβον οἱ παλαιοί .
Lemmas: ἆρα οὖν ὁ Φλῶρος φημί διά οὗτος θεῖος λέγω ὁ ἅλς φῶμεν;ἔστι μέν δή εἶπονοὐδὲ οὗτος ἐλαχύς . ὁ γάρ ἄνθρωπος ὁ κοινός καί διήκω ὁ χρεία ἐπί ὁ πολύς ἐκθειάζω , ὡς ὁ ὕδωρ , ὁ φάος , ὁ ὥρα · ὁ δέ γῆ οὐ μόνος θεῖος , ἀλλά καί θεός ὑπολαμβάνω · ὅς οὐδείς λείπω χρεία ὁ ὁ ἅλς , θρίγκωμα ὁ τροφή γίγνομαι εἰς ὁ σῶμα καί παρέχω εὐαρμοστία αὐτός πρός ὁ ὄρεξις . οὐ μήν ἀλλά καί σκοπέω , μή ἐκεῖνος θεῖος αὐτός συμβαίνω , ὅτι ὁ σῶμα ὁ νεκρός διατηρέω ἄσηπτος καί μόνιμος πολύς χρόνος ἀντιτάσσω ὁ θάνατος καί οὐ ἐάω παντελής ἐξόλλυμι καί ἀφανίζω ὁ θνητός · ἀλλά ὥσπερ ὁ ψυχή , θεῖος εἰμί ὁ ἡμέτερος , ὁ ζῷον συνέχω καί ῥέω οὐ ἐάω ὁ ὄγκος , οὕτως ὁ ὁ ἅλς φύσις ὁ νεκρός παραλαμβάνω καί μιμέομαι ὁ ὁ ψυχή ἔργον ἀντιλαμβάνω φέρω ἐπί ὁ φθορά καί κρατέω καί ἵστημι , ἁρμονία παρέχω καί φιλία πρός ἀλλήλων ὁ μέρος . διό καί ὁ Στωϊκός ἔνιοι ὁ ὗς σάρξ νεκρός γίγνομαι λέγω , ὁ ψυχή , ὥσπερ ἅλς , παρασπείρω ὑπέρ ὁ διαμένω . ὁράω δέ ὅτι καί ὁ κεραύνιος πῦρ ἱερός ἡγέομαι καί θεῖος , ὅτι ὁ σῶμα ὁ διόβλητος ἄσηπτος πρός πολύς ἀντέχω χρόνος ὁράω . τίς οὖν θαυμαστός , εἰ ὁ καί ὁ ἅλς , ὁ αὐτός ἔχω ὁ θεῖος δύναμις πῦρ , θεῖος ὑπολαμβάνω ὁ παλαιός .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 5.10.4
σιωπήσαντος δʼ ἐμοῦ , Φιλῖνος ὑπολαβών τὸ δὲ γόνιμον οὐ δοκεῖ σοι ἔφη θεῖον εἶναι , εἴπερ ἄρχει ὁ θεὸς πάντων ; ὁμολογήσαντος δʼ ἐμοῦκαὶ μήν ἔφη τὸν ἅλα οὐκ ὀλίγον πρὸς γένεσιν συνεργεῖν οἴονται , καθάπερ αὐτὸς ἐμνήσθης τῶν Αἰγυπτίων · οἱ γοῦν τὰς κύνας φιλοτροφοῦντες , ὅταν ἀργότεραι πρὸς συνουσίαν ὦσιν , ἄλλοις τε βρώμασιν ἁλμυροῖς καὶ ταριχευτοῖς κρέασι κινοῦσι καὶ παροξύνουσι τὸ σπερματικὸν αὐτῶν ἡσυχάζον . τὰ δʼ ἁληγὰ πλοῖα πλῆθος ἐκφύει μυῶν ἄπλετον , ὡς μὲν ἔνιοι λέγουσι , τῶν θηλειῶν καὶ δίχα συνουσίας κυουσῶν , ὅταν τὸν ἅλα λείχωσιν · εἰκὸς δὲ μᾶλλον ἐμποιεῖν τὴν ἁλμυρίδα τοῖς μορίοις ὀδαξησμοὺς καὶ συνεξορμᾶν τὰ ζῷα πρὸς τοὺς συνδυασμούς . διὰ τοῦτο δʼ ἴσως καὶ κάλλος γυναικὸς τὸ μήτʼ ἀργὸν μήτʼ ἀπίθανον , ἀλλὰ μεμιγμένον χάριτι καὶ κινητικόν , ἁλμυρὸν καὶ δριμὺ καλοῦσιν . οἶμαι δὲ καὶ τὴν Ἀφροδίτην ἁλιγενῆ τοὺς ποιητὰς προσαγορεύειν καὶ μῦθον ἐπʼ αὐτῇ πεπλασμένον ἐξενεγκεῖν , ὡς ἀπὸ θαλάττης ἐχούσης τὴν γένεσιν , εἰς τὸ τῶν ἁλῶν γόνιμον αἰνιττομένους . καὶ γὰρ αὐτὸν τὸν Ποσειδῶνα καὶ ὅλως τοὺς πελαγικοὺς θεοὺς πολυτέκνους καὶ πολυγόνους ἀποφαίνουσιν . αὐτῶν δὲ τῶν ζῴων οὐδὲν ἂν χερσαῖον ἢ πτηνὸν εἰπεῖν ἔχοις οὕτω γόνιμον , ὡς πάντα τὰ θαλάττια · πρὸς ὃ καὶ πεποίηκεν ὁ Ἐμπεδοκλῆςφῦλον ἄμουσον ἄγουσα πολυσπερέων καμασήνων .
Lemmas: σιωπάω δέ ἐγώ , Φιλῖνος ὑπολαμβάνω ὁ δέ γόνιμος οὐ δοκέω σύ φημί θεῖος εἰμί , εἴπερ ἄρχω ὁ θεός πᾶς ; ὁμολογέω δέ εμουκης μήν φημί ὁ ἅλς οὐ ὀλίγος πρός γένεσις συνεργέω οἴομαι , καθά αὐτός μιμνῄσκω ὁ Αἰγύπτιος · ὁ γοῦν ὁ κύων φιλοτροφέω , ὅταν ἀργός πρός συνουσία εἰμί , ἄλλος τε βρῶμα ἁλμυρός καί ταριχευτός κρέας κινέω καί παροξύνω ὁ σπερματικός αὐτός ἡσυχάζω . ὁ δέ ἁληγός πλοῖον πλῆθος ἐκφύω μῦς ἄπλετος , ὡς μέν ἔνιοι λέγω , ὁ θῆλυς καί δίχα συνουσία κύω , ὅταν ὁ ἅλς λείχω · ἔοικα δέ μάλα ἐμποιέω ὁ ἁλμυρίς ὁ μόριον ὀδαξησμός καί συνεξορμάω ὁ ζῷον πρός ὁ συνδυασμός . διά οὗτος δέ ἴσως καί κάλλος γυνή ὁ μήτε ἀργός μήτε ἀπίθανος , ἀλλά μείγνυμι χάρις καί κινητικός , ἁλμυρός καί δριμύς καλέω . οἴομαι δέ καί ὁ Ἀφροδίτη ἁλιγενής ὁ ποιητής προσαγορεύω καί μῦθος ἐπί αὐτός πλάσσω ἐκφέρω , ὡς ἀπό θάλασσα ἔχω ὁ γένεσις , εἰς ὁ ὁ ἅλς γόνιμος αἰνίσσομαι . καί γάρ αὐτός ὁ Ποσειδῶν καί ὅλος ὁ πελάγιος θεός πολύτεκνος καί πολύγονος ἀποφαίνω . αὐτός δέ ὁ ζῷον οὐδείς ἄν χερσαῖος ἤ πτηνός λέγω ἔχω οὕτως γόνιμος , ὡς πᾶς ὁ θαλάσσιος · πρός ὅς καί ποιέω ὁ Ἐμπεδοκλῆςφῦλον ἄμουσος ἄγω πολυσπερής καμασῆνες .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.0.1
Τιμόθεον τὸν Κόνωνος , ὦ Σόσσιε Σενεκίων , ὡς ἐκ τῶν πολυτελῶν καὶ στρατηγικῶν δείπνων ἀναλαβὼν ὁ Πλάτων ἐδείπνισεν ἐν Ἀκαδημείᾳ μουσικῶς καὶ ἀφελῶς ταῖς ἀφλεγμάντοις ὥς φησιν ὁ Ἴωντραπέζαις αἷς ὕπνοι τε καθαροὶ καὶ βραχυόνειροι φαντασίαι , τοῦ σώματος εὐδίαν καὶ γαλήνην ἔχοντος , ἕπονται · μεθʼ ἡμέραν ὁ Τιμόθεος αἰσθόμενος τῆς διαφορᾶς ἔφη τοὺς παρὰ Πλάτωνι δειπνήσαντας καὶ τῇ ὑστεραίᾳ καλῶς γίγνεσθαι . μέγα γὰρ ὡς ἀληθῶς εὐημερίας ἐφόδιον εὐκρασία σώματος ἀβαπτίστου καὶ ἐλαφροῦ καὶ παρεστῶτος ἀνυπόπτως ἐπὶ πᾶσαν ἐνέργειαν . ἀλλʼ ἕτερον οὐκ ἔλαττον ὑπῆρχε τοῦτο τοῖς παρὰ Πλάτωνι δειπνήσασιν , ἡ τῶν λαληθέντων παρὰ πότον ἀναθεώρησις · αἱ μὲν γὰρ τῶν ποθέντων ἢ βρωθέντων ἡδοναὶ τὴν ἀνάμνησιν ἀνελεύθερον ἔχουσι καὶ ἄλλως ἐξίτηλον , ὥσπερ ὀσμὴν ἕωλον κνῖσαν ἐναπολειπομένην προβλημάτων δὲ καὶ λόγων φιλοσόφων ὑποθέσεις αὐτοὺς τοὺς μεμνημένους εὐφραίνουσιν , ἀεὶ πρόσφατοι παροῦσαι · καὶ τοὺς ἀπολειφθέντας οὐχ ἧττον ἑστιᾶν παρέχουσι τοῖς αὐτοῖς ἀκούοντας καὶ μεταλαμβάνοντας · ὅπου καὶ νῦν τῶν Σωκρατικῶν συμποσίων μετουσία καὶ ἀπόλαυσίς ἐστι τοῖς φιλολόγοις , ὥσπερ αὐτοῖς ἐκείνοις τοῖς τότε δειπνοῦσι . καίτοι , εἰ τὰ σωματικὰ τὰς ἡδονὰς παρεῖχεν , ἔδει καὶ Ξενοφῶντα καὶ Πλάτωνα μὴ τῶν λαληθέντων ἀλλὰ παρατεθέντων ἐν Καλλίου καὶ Ἀγάθωνος ὄψων καὶ πεμμάτων καὶ τραγημάτων ἀπογραφὴν ἀπολιπεῖν · νῦν δʼ ἐκεῖνα μὲν οὐδέποτε , καίπερ ὡς εἰκὸς ἐκ παρασκευῆς γενόμενα καὶ δαπάνης , λόγου τινὸς ἠξιώθη · τὰ δὲ φιλοσοφηθέντα μετὰ παιδιᾶς σπουδάζοντες εἰς γραφὴν ἀπετίθεντο , καὶ κατέλειπον παραδείγματα τοῦ μὴ μόνον συνεῖναι διὰ λόγων ἀλλήλοις παρὰ πότον ἀλλὰ καὶ μεμνῆσθαι τῶν λαληθέντων .
Lemmas: Τιμόθεος ὁ Κόνων , ὦ Σόσσιος Σενεκίων , ὡς ἐκ ὁ πολυτελής καί στρατηγικός δεῖπνον ἀναλαμβάνω ὁ Πλάτων δειπνίζω ἐν Ἀκαδήμεια μουσικός καί ἀφελής ὁ ἀφλέγμαντος ὡς φημί ὁ Ἴωντραπέζαις ὅς ὕπνος τε καθαρός καί βραχυόνειρος φαντασία , ὁ σῶμα εὐδία καί γαλήνη ἔχω , ἕπομαι · μετά ἡμέρα ὁ Τιμόθεος αἰσθάνομαι ὁ διαφορά φημί ὁ παρά Πλάτων δειπνέω καί ὁ ὑστεραῖος καλός γίγνομαι . μέγας γάρ ὡς ἀληθής εὐημερία ἐφόδιον εὐκρασία σῶμα ἀβάπτιστος καί ἐλαφρός καί παρίστημι ἀνύποπτος ἐπί πᾶς ἐνέργεια . ἀλλά ἕτερος οὐ ἐλαχύς ὑπάρχω οὗτος ὁ παρά Πλάτων δειπνέω , ὁ ὁ λαλέω παρά πότος ἀναθεώρησις · ὁ μέν γάρ ὁ πίνω ἤ βιβρώσκω ἡδονή ὁ ἀνάμνησις ἀνελεύθερος ἔχω καί ἄλλος ἐξίτηλος , ὥσπερ ὀσμή ἕωλος κνῖσα ἐναπολιμπάνω πρόβλημα δέ καί λόγος φιλόσοφος ὑπόθεσις αὐτός ὁ μιμνῄσκω εὐφραίνω , ἀεί πρόσφατος πάρειμι · καί ὁ ἀπολείπω οὐ ἥσσων ἑστιάω παρέχω ὁ αὐτός ἀκούω καί μεταλαμβάνω · ὅπου καί νῦν ὁ Σωκρατικός συμπόσιον μετουσία καί ἀπόλαυσις εἰμί ὁ φιλόλογος , ὥσπερ αὐτός ἐκεῖνος ὁ τότε δειπνέω . καίτοι , εἰ ὁ σωματικός ὁ ἡδονή παρέχω , δέω καί Ξενοφῶν καί Πλάτων μή ὁ λαλέω ἀλλά παρατίθημι ἐν Καλλίας καί Ἀγάθων ὄψον καί πέμμα καί τράγημα ἀπογραφή ἀπολείπω · νῦν δέ ἐκεῖνος μέν οὐδέποτε , καίπερ ὡς ἔοικα ἐκ παρασκευή γίγνομαι καί δαπάνη , λόγος τις ἀξιόω · ὁ δέ φιλοσοφέω μετά παιδιά σπουδάζω εἰς γραφή ἀποτίθημι , καί καταλείπω παράδειγμα ὁ μή μόνος σύνειμι διά λόγος ἀλλήλων παρά πότος ἀλλά καί μιμνῄσκω ὁ λαλέω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.1.1
ἕκτον οὖν τοῦτό σοι πέμπω τῶν Συμποσιακῶν , ἐν ᾧ πρῶτόν ἐστι τὸ περὶ τοῦ διψῆν μᾶλλον ἢ πεινῆν τοὺς νηστεύοντας . ἄλογον γὰρ ἐφαίνετο διψῆν μᾶλλον ἢ πεινῆν τοὺς ἐκνηστεύσαντας · ἡ γὰρ ἔνδεια τῆς ξηρᾶς τροφῆς ἀναπλήρωσιν οἰκείαν ἐδόκει καὶ κατὰ φύσιν ἐπιζητεῖν . ἔλεγον οὖν ἐγὼ τοῖς παροῦσιν , ὅτι τῶν ἐν ἡμῖν ἢ μόνον ἢ μάλιστα δεῖται τροφῆς τὸ θερμόν ὥσπερ ἀμέλει βλέπομεν ἔξω μήτʼ ἀέρα μήθʼ ὕδωρ μήτε γῆν ἐφιέμενα τοῦ τρέφεσθαι μηδʼ ἀναλίσκοντα τὸ πλησιάζον , ἀλλὰ μόνον τὸ πῦρ . ᾗ καὶ τὰ νέα βρωτικώτερα τῶν πρεσβυτέρων ὑπὸ θερμότητος · καὶ τοὐναντίον οἱ γέροντες ῥᾷστα νηστείαν φέρουσιν · ἀμβλὺ γὰρ ἐν αὐτοῖς καὶ μικρὸν ἤδη τὸ θερμόν ἐστιν , ὥσπερ ἐν τοῖς ἀναίμοις τῶν ζῴων , ἃ δὴ καὶ τροφῆς ἣκιστα προσδεῖται διʼ ἔνδειαν θερμότητος · αὐτὸν θʼ ἕκαστον αὑτοῦ γυμνάσια καὶ κραυγαὶ καὶ ὅσα τῷ κινεῖν αὔξει τὸ θερμόν , ἥδιον φαγεῖν ποιεῖ καὶ προθυμότερον τροφὴ δὲ τῷ θερμῷ , καθάπερ νομίζω , ὃ πρῶτον κατὰ φύσιν , μάλιστα τὸ ὑγρόν ἐστιν , ὡς αἵ τε φλόγες αὐξανόμεναι τῷ ἐλαίῳ δηλοῦσι καὶ τὸ πάντων ξηρότατον εἶναι τέφραν · ἐκκέκαυται γὰρ τὸ νοτερόν , τὸ δὲ γεῶδες ἔρημον ἰκμάδος λέλειπται · καὶ ὁμοίως διίστησι καὶ διαιρεῖ τὰ σώματα τὸ πῦρ τῷ ἐξαιρεῖν τὴν κολλῶσαν ὑγρότητα καὶ συνδέουσαν . ὅταν οὖν νηστεύσωμεν , ἐκ τῶν ὑπολειμμάτων τῆς ἐν τῷ σώματι τροφῆς ἀποσπᾶται βίᾳ τὸ ὑγρὸν ὑπὸ τοῦ θερμοῦ τὸ πρῶτον , εἶτʼ ἐπʼ αὐτὴν βαδίζει τὴν σύμφυτον λιβάδα τῆς σαρκὸς ἡ πύρωσις διώκουσα τὸ νοτερόν · γενομένης οὖν ὥσπερ ἐν πηλῷ ξηρότητος , ποτοῦ μᾶλλον τὸ σῶμα δεῖσθαι πέφυκεν , ἄχρι οὗ πιόντων ἀναρρωσθὲν καὶ ἰσχῦσαν τὸ θερμὸν ἐμβριθοῦς τροφῆς ὄρεξιν ἐργάσηται .
Lemmas: ἕκτος οὖν οὗτος σύ πέμπω ὁ Συμποσιακός , ἐν ὅς πρῶτος εἰμί ὁ περί ὁ διψάω μάλα ἤ πεινάω ὁ νηστεύω . ἄλογος γάρ φαίνω διψάω μάλα ἤ πεινάω ὁ ἐκνηστεύω · ὁ γάρ ἔνδεια ὁ ξηρός τροφή ἀναπλήρωσις οἰκεῖος δοκέω καί κατά φύσις ἐπιζητέω . λέγω οὖν ἐγώ ὁ πάρειμι , ὅτι ὁ ἐν ἐγώ ἤ μόνος ἤ μάλα δέω τροφή ὁ θερμός ὥσπερ ἀμέλει βλέπω ἔξω μήτε ἀήρ μήτε ὕδωρ μήτε γῆ ἐφίημι ὁ τρέφω μηδέ ἀναλίσκω ὁ πλησιάζω , ἀλλά μόνος ὁ πῦρ . ᾗ καί ὁ νέος βρωτικός ὁ πρέσβυς ὑπό θερμότης · καί ἐναντίος ὁ γέρων ῥᾴδιος νηστεία φέρω · ἀμβλύς γάρ ἐν αὐτός καί μικρός ἤδη ὁ θερμός εἰμί , ὥσπερ ἐν ὁ ἄναιμος ὁ ζῷον , ὅς δή καί τροφή ἦκα προσδέω διά ἔνδεια θερμότης · αὐτός τε ἕκαστος ἑαυτοῦ γυμνάσιον καί κραυγή καί ὅσος ὁ κινέω αὐξάνω ὁ θερμός , ἡδύς ἐσθίω ποιέω καί πρόθυμος τροφή δέ ὁ θερμός , καθά νομίζω , ὅς πρῶτος κατά φύσις , μάλιστα ὁ ὑγρός εἰμί , ὡς ὁ τε φλόξ αὐξάνω ὁ ἔλαιον δηλόω καί ὁ πᾶς ξηρός εἰμί τέφρα · ἐκκαίω γάρ ὁ νοτερός , ὁ δέ γεώδης ἐρῆμος ἰκμάς λείπω · καί ὅμοιος διίστημι καί διαιρέω ὁ σῶμα ὁ πῦρ ὁ ἐξαιρέω ὁ κολλάω ὑγρότης καί συνδέω . ὅταν οὖν νηστεύω , ἐκ ὁ ὑπόλειμμα ὁ ἐν ὁ σῶμα τροφή ἀποσπάω βία ὁ ὑγρός ὑπό ὁ θερμός ὁ πρῶτος , εἶτα ἐπί αὐτός βαδίζω ὁ σύμφυτος λιβάς ὁ σάρξ ὁ πύρωσις διώκω ὁ νοτερός · γίγνομαι οὖν ὥσπερ ἐν πηλός ξηρότης , ποτός μάλα ὁ σῶμα δέω φύω , ἄχρι ὅς πίνω ἀναρρώννυμι καί ἰσχύω ὁ θερμός ἐμβριθής τροφή ὄρεξις ἐργάζομαι .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.2.1
λεχθέντων δὲ τούτων , οἱ περὶ Φίλωνα ἰατροὶ τὴν πρώτην θέσιν ἐκίνουν · ἐνδείᾳ γὰρ οὐ γίγνεσθαι τὸ δίψος , ἀλλὰ πόρων τινῶν μετασχηματισμῷ . τοῦτο μὲν γὰρ οἱ νύκτωρ διψῶντες , ἂν ἐπικαταδάρθωσι , παύονται τοῦ διψῆν μὴ πιόντες · τοῦτο δʼ οἱ πυρέττοντες , ἐνδόσεως γενομένης ἢ παντάπασι τοῦ πυρετοῦ λωφήσαντος , καὶ ἅμα τοῦ διψῆν ἀπαλλάττονται · πολλοῖς δὲ λουσαμένοις καὶ νὴ Δίʼ ἐμέσασιν ἑτέροις λήγει τὸ δίψος . ὧν ὑπʼ οὐδενὸς αὔξεται τὸ ὑγρόν , ἀλλὰ μόνον οἱ πόροι παρέχουσι , πάσχοντές τι τῷ μετασχηματίζεσθαι , τάξιν ἑτέραν καὶ διάθεσιν . ἐκδηλότερον δὲ τοῦτο γίγνεται περὶ τὴν πεῖναν · ἐνδεεῖς γὰρ ἅμα πολλοὶ γίνονται καὶ ἀνόρεκτοι τῶν νοσούντων · ἐνίοις δʼ ἐμπιπλαμένοις οὐδὲ ἓν αἱ ὀρέξεις χαλῶσιν , ἀλλὰ καὶ κατατείνουσι καὶ παραμένουσιν . ἤδη δὲ πολλοὶ τῶν ἀποσίτων ἐλαίαν ἁλμάδα λαμβάνοντες ἢ κάππαριν γευσάμενοι ταχέως ἀνέλαβον καὶ παρεστήσαντο τὴν ὄρεξιν . ᾧ καὶ μάλιστα δῆλόν ἐστιν , ὅτι πάθει τινὶ πόρων οὐχ ὑπʼ ἐνδείας ἐγγίγνεται τὸ πεινῆν ἡμῖν · τὰ · γὰρ τοιαῦτα βρώματα τὴν μὲν ἔνδειαν ἐλαττοῖ προστιθεμένης τροφῆς , τὸ δὲ πεινῆν ποιοῦσιν · οὕτως αἱ τῶν ἐφάλμων βρωμάτων εὐστομίαι καὶ δριμύτητες ἐπιστρέφουσαι καὶ πυκνοῦσαι τὸν στόμαχον ἢ πάλιν ἀνοίγουσαι καὶ χαλῶσαι δεκτικήν τινα τροφῆς εὐαρμοστίαν περιειργάσαντο περὶ αὐτόν , ἣν ὄρεξιν καλοῦμεν .
Lemmas: λέγω δέ οὗτος , ὁ περί Φίλων ἰατρός ὁ πρῶτος θέσις κινέω · ἔνδεια γάρ οὐ γίγνομαι ὁ δίψος , ἀλλά πόρος τις μετασχηματισμός . οὗτος μέν γάρ ὁ νύκτωρ διψάω , ἐάν ἐπικαταδαρθάνω , παύω ὁ διψάω μή πίνω · οὗτος δέ ὁ πυρέσσω , ἔνδοσις γίγνομαι ἤ παντάπασι ὁ πυρετός λωφάω , καί ἅμα ὁ διψάω ἀπαλλάσσω · πολύς δέ λούω καί νή Ζεύς ἐμέω ἕτερος λήγω ὁ δίψος . ὅς ὑπό οὐδείς αὐξάνω ὁ ὑγρός , ἀλλά μόνος ὁ πόρος παρέχω , πάσχω τις ὁ μετασχηματίζω , τάξις ἕτερος καί διάθεσις . ἔκδηλος δέ οὗτος γίγνομαι περί ὁ πεῖνα · ἐνδεής γάρ ἅμα πολύς γίγνομαι καί ἀνόρεκτος ὁ νοσέω · ἔνιοι δέ ἐμπίμπλημι οὐδέ εἷς ὁ ὄρεξις χαλάω , ἀλλά καί κατατείνω καί παραμένω . ἤδη δέ πολύς ὁ ἀπόσιτος ἐλαία ἁλμάς λαμβάνω ἤ κάππαρις γεύω ταχύς ἀναλαμβάνω καί παρίστημι ὁ ὄρεξις . ὅς καί μάλα δῆλος εἰμί , ὅτι πάθος τις πόρος οὐ ὑπό ἔνδεια ἐγγίγνομαι ὁ πεινάω ἐγώ · ὁ · γάρ τοιοῦτος βρῶμα ὁ μέν ἔνδεια ἐλασσόω προστίθημι τροφή , ὁ δέ πεινάω ποιέω · οὕτως ὁ ὁ ἔφαλμος βρῶμα εὐστομία καί δριμύτης ἐπιστρέφω καί πυκνόω ὁ στόμαχος ἤ πάλιν ἀνοίγνυμι καί χαλάω δεκτικός τις τροφή εὐαρμοστία περιεργάζομαι περί αὐτός , ὅς ὄρεξις καλέω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.3.1
ῥηθέντων δὲ τούτων , ὁ ἑστιῶν ἡμᾶς καὶ ταῦτʼ ἔφη μετρίως λέγεσθαι καὶ πρὸς τὴν ἄλλην ἀπορίαν , τὰς τῶν πόρων κενώσεις καὶ ἀναπληρώσεις , ἐν τῷ παραυτίκα τοῖς δὲ διψῶσι τοὐναντίον , ἐὰν ἐμφάγωσιν , ἐπιτείνειν συμβαίνει τὸ δίψος . τοῦτο δὲ τὸ πάθος οἱ τοὺς πόρους διαφόρους ὑποτιθέμενοι ῥᾷστα καὶ πιθανώτατά μοι δοκοῦσιν , εἰ καὶ μὴ τἄλλα μόνον πιθανῶς , αἰτιολογεῖν . πᾶσι γὰρ ὄντων πόρων , ἄλλος πόρος ἄλλας συμμετρίας ἔχει · ὧν οἱ μὲν εὐρύτεροι τὴν ξηρὰν ἅμα καὶ τὴν ὑγρὰν τροφὴν ἀναλαμβάνουσιν , οἱ δʼ ἰσχνότεροι τὸ μὲν ποτὸν παραδέχονται , ποιεῖ δὲ τὴν μὲν δίψαν ἡ τούτων κένωσις , ἡ δʼ ἐκείνων τὴν πεῖναν . ὅθεν , ἐὰν μὲν φάγωσιν οἱ διψῶντες , οἱ μὲν οὐ βοηθοῦνται , τῶν πόρων διὰ λεπτότητα τὴν ξηρὰν τροφὴν μὴ δεχομένων , ἀλλʼ ἐπιδεῶν τοῦ οἰκείου διαμενόντων · οἱ δὲ πεινῶντες ἐὰν πίνωσιν , ἐνδυόμενα τὰ ὑγρὰ τοῖς μείζοσι πόροις καὶ ἀναπληροῦντα τὰς κενότητας αὐτῶν ἀνίησι τὸ σφοδρὸν ἄγαν τῆς πείνης .
Lemmas: λέγω δέ οὗτος , ὁ ἑστιάω ἐγώ καί οὗτος φημί μέτριος λέγω καί πρός ὁ ἄλλος ἀπορία , ὁ ὁ πόρος κένωσις καί ἀναπλήρωσις , ἐν ὁ παραυτίκα ὁ δέ διψάω ἐναντίος , ἐάν ἐνεσθίω , ἐπιτείνω συμβαίνω ὁ δίψος . οὗτος δέ ὁ πάθος ὁ ὁ πόρος διάφορος ὑποτίθημι ῥᾴδιος καί πιθανός ἐγώ δοκέω , εἰ καί μή ἄλλος μόνος πιθανός , αἰτιολογέω . πᾶς γάρ εἰμί πόρος , ἄλλος πόρος ἄλλος συμμετρία ἔχω · ὅς ὁ μέν εὐρύς ὁ ξηρός ἅμα καί ὁ ὑγρός τροφή ἀναλαμβάνω , ὁ δέ ἰσχνός ὁ μέν ποτός παραδέχομαι , ποιέω δέ ὁ μέν δίψα ὁ οὗτος κένωσις , ὁ δέ ἐκεῖνος ὁ πεῖνα . ὅθεν , ἐάν μέν ἐσθίω ὁ διψάω , ὁ μέν οὐ βοηθέω , ὁ πόρος διά λεπτότης ὁ ξηρός τροφή μή δέχομαι , ἀλλά ἐπιδεής ὁ οἰκεῖος διαμένω · ὁ δέ πεινάω ἐάν πίνω , ἐνδύω ὁ ὑγρός ὁ μέγας πόρος καί ἀναπληρόω ὁ κενότης αὐτός ἀνίημι ὁ σφοδρός ἄγαν ὁ πεῖνα .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.4.1
Ψυχροπότῃ ξένῳ τρυφῶντι παρεσκεύασαν οἱ θεράποντες τοῦ ἐκ φρέατος ὕδωρ ψυχρότερον ἀρυσάμενοι γὰρ ἀγγείῳ καὶ κρεμάσαντες τὸ ἀγγεῖον ἐν τῷ φρέατι τῆς πηγῆς μὴ ἁπτόμενον εἴασαν ἐπινυκτερεῦσαι , καὶ πρὸς τὸ δεῖπνον ἐκομίζετο τοῦ προσφάτου ψυχρότερον . ἦν δʼ ὁ ξένος φιλόλογος ἐπιεικῶς , καὶ τοῦτʼ ἔφη λαβεῖν ἐκ τῶν Ἀριστοτέλους ; μετὰ λόγου κείμενον · εἶναι δὲ τοιόνδε τὸν λόγου . πᾶν ὕδωρ προθερμανθὲν ψύχεται μᾶλλον , ὥσπερ τὸ τοῖς βασιλεῦσι παρασκευαζόμενον ὅταν γὰρ ἑψηθῇ μέχρι ζέσεως , περισωρεύουσι τῷ ἀγγείῳ χιόνα πολλὴν καὶ γίγνεται ψυχρότερον ὥσπερ ἀμέλει καὶ τὰ ἡμέτερα σώματα λουσαμένων περιψύχεται μᾶλλον · ἡ γὰρ ὑπὸ τῆς θερμότητος ἄνεσις πολύπορον τὸ σῶμα καὶ μανὸν ἀπειργασμένη πολὺν δέχεται τὸν ἔξωθεν ἀέρα καὶ βιαιοτέραν ποιεῖ τὴν μεταβολὴν ὅταν οὖν ὑποπλασθῇ ὑπὸ τῆς πηγῆς τὸ ὕδωρ , ἐν τῷ ἀέρι , προθερμανθέν , περιψύχεται ταχέως .
Lemmas: ψυχροπότης ξένος τρυφάω παρασκευάζω ὁ θεράπων ὁ ἐκ φρέαρ ὕδωρ ψυχρός ἀρύω γάρ ἀγγεῖον καί κρεμάννυμι ὁ ἀγγεῖον ἐν ὁ φρέαρ ὁ πηγή μή ἅπτω ἐάω ἐπινυκτερεύω , καί πρός ὁ δεῖπνον κομίζω ὁ πρόσφατος ψυχρός . εἰμί δέ ὁ ξένος φιλόλογος ἐπιεικής , καί οὗτος φημί λαμβάνω ἐκ ὁ Ἀριστοτέλης ; μετά λόγος κεῖμαι · εἰμί δέ τοιόσδε ὁ λόγος . πᾶς ὕδωρ προθερμαίνω ψύχω μάλα , ὥσπερ ὁ ὁ βασιλεύς παρασκευάζω ὅταν γάρ ἑψέω μέχρι ζέσις , περισωρεύω ὁ ἀγγεῖον χιών πολύς καί γίγνομαι ψυχρός ὥσπερ ἀμέλει καί ὁ ἡμέτερος σῶμα λούω περιψύχω μάλα · ὁ γάρ ὑπό ὁ θερμότης ἄνεσις πολύπορος ὁ σῶμα καί μανός ἀπεργάζομαι πολύς δέχομαι ὁ ἔξωθεν ἀήρ καί βίαιος ποιέω ὁ μεταβολή ὅταν οὖν ὑποπλάσσω ὑπό ὁ πηγή ὁ ὕδωρ , ἐν ὁ ἀήρ , προθερμαίνω , περιψύχω ταχύς .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.4.2
τὸν μὲν οὖν ξένον ἐπῃνέσαμεν ὡς ἀνδρικῶς καταμνημονεύσαντα · περὶ δὲ τοῦ λόγου διηποροῦμεν . ὁ γὰρ ἀήρ , ἐν ᾧ κρέμαται τὸ ἀγγεῖον , εἰ μὲν ψυχρός ἐστι , πῶς θερμαίνει τὸ ὕδωρ ; εἰ δὲ θερμός , πῶς περιψύχει πάλιν ; ἄλογον γὰρ ὑπὸ ταὐτοῦ ταὐτὸ πάσχειν τἀναντία , μηδεμιᾶς διαφορᾶς γενομένης . σιωπῶντος δʼ αὐτοῦ καὶ διαποροῦντος , οὐδὲν ἔφην δεῖν περὶ τοῦ ἀέρος διαπορεῖν ἡ γὰρ αἴσθησις λέγει ὅτι ψυχρός ἐστι , καὶ μάλιστά τῶν ἐν βάθει φρεάτων ὥστʼ ἀμήχανον ὑπʼ ἀέρος ψυχροῦ θερμαίνεσθαι τὸ ὕδωρ · ἀλλὰ μᾶλλον ὁ ψυχρὸς οὗτος ἀὴρ τὴν μὲν πηγὴν διὰ πλῆθος οὐ δύναται μεταβάλλειν ἂν δέ τις ἀφαιρῇ κατʼ ὀλίγον , μᾶλλον κρατῶν περιψύξει .
Lemmas: ὁ μέν οὖν ξένος ἐπαινέω ὡς ἀνδρικός καταμνημονεύω · περί δέ ὁ λόγος διαπορέω . ὁ γάρ ἀήρ , ἐν ὅς κρεμάννυμι ὁ ἀγγεῖον , εἰ μέν ψυχρός εἰμί , πῶς θερμαίνω ὁ ὕδωρ ; εἰ δέ θερμός , πῶς περιψύχω πάλιν ; ἄλογος γάρ ὑπό αὐτός αὐτός πάσχω ἐναντίος , μηδείς διαφορά γίγνομαι . σιωπάω δέ αὐτός καί διαπορέω , οὐδείς φημί δέω περί ὁ ἀήρ διαπορέω ὁ γάρ αἴσθησις λέγω ὅτι ψυχρός εἰμί , καί μάλα ὁ ἐν βάθος φρέαρ ὥστε ἀμήχανος ὑπό ἀήρ ψυχρός θερμαίνω ὁ ὕδωρ · ἀλλά μάλα ὁ ψυχρός οὗτος ἀήρ ὁ μέν πηγή διά πλῆθος οὐ δύναμαι μεταβάλλω ἐάν δέ τις ἀφαιρέω κατά ὀλίγος , μάλα κρατέω περιψύχω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.5.1
ἀλλὰ μὴν περὶ τῶν χαλίκων ἔφην ἢ τῶν ἀκμόνων , οὓς ἐμβάλλοντες εἰς τὸ ὕδωρ ψύχειν αὐτὸ καὶ στομοῦν δοκοῦσιν , εἰρημένον Ἀριστοτέλει μνημονεύεις.αὐτὸ τοῦτʼ ἔφη μόνον ἐν προβλήμασιν εἴρηκε τὸ γιγνόμενον · εἰς δὲ τὴν αἰτίαν ἐπιχειρήσομεν ἡμεῖς · ἔστι γὰρ μάλιστα δυσθεώρητος.πάνυ μὲν οὖν ἔφηνκαὶ θαυμάσαιμʼ ἄν , εἰ μὴ διαφύγοι ὁ λόγος ἡμᾶς · ὅρα δʼ ὅμως . πρῶτον οὐ δοκεῖ σοι περιψύχεσθαι μὲν ὑπὸ τοῦ ἀέρος τὸ ὕδωρ ἔξωθεν ἐμπίπτοντος , ὁ δʼ ἀὴρ μᾶλλον ἰσχύειν πρὸς τοὺς λίθους καὶ τοὺς ἄκμονας ἀπερειδόμενος ; οὐ γὰρ ἐῶσιν αὐτόν , ὥσπερ τὰ χαλκᾶ καὶ τὰ κεραμεᾶ τῶν ἀγγείων , διεκπίπτειν , ἀλλὰ τῇ πυκνότητι στέγοντες ἀνακλῶσιν εἰς τὸ ὕδωρ ἀπʼ αὐτῶν , ὥστε διʼ ὅλου καὶ ἰσχυρὰν γίγνεσθαι τὴν περίψυξιν . διὸ καὶ χειμῶνος οἱ ποταμοὶ ψυχρότεροι γίγνονται τῆς θαλάττης · ἰσχύει γὰρ ἐν αὐτοῖς ὁ ψυχρὸς ἀὴρ ἀνακλώμενος , ἐν δὲ τῇ θαλάττῃ διὰ βάθος ἐκλύεται πρὸς μηδὲν ἀντερείδων . κατʼ ἄλλον δὲ τρόπον εἰκός ἐστι τὰ λεπτότερα τῶν ὑδάτων περιψύχεσθαι μᾶλλον ὑπὸ τοῦ ψυχροῦ · κρατεῖται γὰρ διʼ ἀσθένειαν . αἱ ἐάήἶκνι δʼ ἀκόναι καὶ οἱ χάλικες λεπτύνουσι τὸ ὕδωρ , ὅ τι θολερὸν καὶ γεῶδες ἀναμέμικται , τοῦτο συνάγοντες καὶ κατασπῶντες ἀπʼ αὐτοῦ , ὥστε λεπτότερον καὶ ἀσθενέστερον τὸ ὕδωρ γενόμενον μᾶλλον ὑπὸ περιψύξεως κρατεῖσθαι . καὶ μὴν ὅ τε μόλιβδος τῶν φύσει ψυχρῶν ἐστιν , ὅς γε τριβόμενος ὄξει τὸ ψυκτικώτατον τῶν θανασίμων φαρμάκων ἐξανίησι ψιμύθιον οἵ τε χάλικες τῆ πυκνότητι τὸ ψυχρὸν διὰ βάθους ποιοῦσι · πᾶς μὲν γὰρ λίθος κατεψυγμένης καὶ πεπιλημένης ὑπὸ κρύους γῆς πάγος ἐστί , μᾶλλον δʼ ὁ μᾶλλον πεπυκνωμένος · ὥστʼ οὐκ ἄτοπον , εἰ τὴν ψυχρότητα τοῦ ὕδατος ἀντερείδων συνεπιτείνει καὶ ὁ λίθος καὶ ὁ μόλιβδος .
Lemmas: ἀλλά μήν περί ὁ χάλιξ φημί ἤ ὁ ἄκμων , ὅς ἐμβάλλω εἰς ὁ ὕδωρ ψύχω αὐτός καί στομόω δοκέω , λέγω Ἀριστοτέλης μνημονεύω οὗτος φημί μόνος ἐν πρόβλημα λέγω ὁ γίγνομαι · εἰς δέ ὁ αἰτία ἐπιχειρέω ἐγώ · εἰμί γάρ μάλα δυσθεώρητος μέν οὖν φαίνω θαυμάζω ἄν , εἰ μή διαφεύγω ὁ λόγος ἐγώ · ὁράω δέ ὅμως . πρῶτος οὐ δοκέω σύ περιψύχω μέν ὑπό ὁ ἀήρ ὁ ὕδωρ ἔξωθεν ἐμπίπτω , ὁ δέ ἀήρ μάλα ἰσχύω πρός ὁ λίθος καί ὁ ἄκμων ἀπερείδω ; οὐ γάρ ἐάω αὐτός , ὥσπερ ὁ χάλκεος καί ὁ κεραμεοῦς ὁ ἀγγεῖον , διεκπίτνω , ἀλλά ὁ πυκνότης στέγω ἀνακλάω εἰς ὁ ὕδωρ ἀπό αὐτός , ὥστε διά ὅλος καί ἰσχυρός γίγνομαι ὁ περίψυξις . διό καί χειμών ὁ ποταμός ψυχρός γίγνομαι ὁ θάλασσα · ἰσχύω γάρ ἐν αὐτός ὁ ψυχρός ἀήρ ἀνακλάω , ἐν δέ ὁ θάλασσα διά βάθος ἐκλύω πρός μηδείς ἀντερείδω . κατά ἄλλος δέ τρόπος ἔοικα εἰμί ὁ λεπτός ὁ ὕδωρ περιψύχω μάλα ὑπό ὁ ψυχρός · κρατέω γάρ διά ἀσθένεια . ὁ ἐάω δέ ἀκόνη καί ὁ χάλιξ λεπτύνω ὁ ὕδωρ , ὅς τις θολερός καί γεώδης ἀναμείγνυμι , οὗτος συνάγω καί κατασπάω ἀπό αὐτός , ὥστε λεπτός καί ἀσθενής ὁ ὕδωρ γίγνομαι μάλα ὑπό περίψυξις κρατέω . καί μήν ὁ τε μόλυβδος ὁ φύσις ψυχρός εἰμί , ὅς γε τρίβω ὄξος ὁ ψυκτικός ὁ θανάσιμος φάρμακον ἐξανίημι ψιμύθιον ὁ τε χάλιξ ὁ πυκνότης ὁ ψυχρός διά βάθος ποιέω · πᾶς μέν γάρ λίθος καταψύχω καί πιλέω ὑπό κρύος γῆ πάγος εἰμί , μάλα δέ ὁ μάλα πυκνόω · ὥστε οὐ ἄτοπος , εἰ ὁ ψυχρότης ὁ ὕδωρ ἀντερείδω συνεπιτείνω καί ὁ λίθος καί ὁ μόλυβδος .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.6.1
μικρὸν οὖν ὁ ξένος διαλιπών οἱ ἐρῶντες ἔφη μάλιστα μὲν αὐτοῖς τοῖς παιδικοῖς , εἰ δὲ μή , περὶ αὐτῶν ἐπιθυμοῦσι διαλέγεσθαι · τοῦτο πέπονθα περὶ τῆς χιόνος . ἐπεὶ γὰρ οὐ πάρεστιν οὐδʼ ἔχομεν , ἐπιθυμοίην ἂν μαθεῖν τίς αἰτία , διʼ ἣν ὑπὸ τῶν θερμοτάτων φυλάσσεται . καὶ γὰρ ἀχύροις σπαργανοῦντες αὐτὴν καὶ περιστέλλοντες ἱματίοις ἀγνάπτοις ἐπὶ πολὺν χρόνον ἄπταιστον διατηροῦσι . θαυμαστὸν οὖν , εἰ συνεκτικὰ τὰ θερμότατα τῶν ψυχροτάτων ἐστί .
Lemmas: μικρός οὖν ὁ ξένος διαλείπω ὁ ἐράω φημί μάλα μέν αὐτός ὁ παιδικός , εἰ δέ μή , περί αὐτός ἐπιθυμέω διαλέγω · οὗτος πάσχω περί ὁ χιών . ἐπεί γάρ οὐ πάρειμι οὐδέ ἔχω , ἐπιθυμέω ἄν μανθάνω τίς αἰτία , διά ὅς ὑπό ὁ θερμός φυλάσσω . καί γάρ ἄχυρος σπαργανόω αὐτός καί περιστέλλω ἱμάτιον ἄγναπτος ἐπί πολύς χρόνος ἄπταιστος διατηρέω . θαυμαστός οὖν , εἰ συνεκτικός ὁ θερμός ὁ ψυχρός εἰμί .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.8.1
θυσία τις ἔστι πάτριος , ἣν ὁ μὲν ἄρχων ἐπὶ τῆς κοινῆς ἑστίας δρᾷ τῶν δʼ ἄλλων ἕκαστος ἐπʼ οἴκου · καλεῖται δὲ βουλίμου ἐξέλασις · καὶ τῶν οἰκετῶν ἕνα τύπτοντες ἀγνίναις ῥάβδοις διὰ θυρῶν ἐξελαύνουσιν , ἐπιλέγοντες ἔξω Βούλιμον ἔσω δὲ πλοῦτον καὶ ὑγίειαν ἄρχοντος οὖν ἐμοῦ , πλείονες ἐκοινώνουν τῆς θυσίας · κᾆθʼ ὡς ἐποιήσαμεν τὰ νενομισμένα καὶ πάλιν κατεκλίνημεν , ἐζητεῖτο πρῶτον ὑπὲρ αὐτοῦ τοῦ ὀνόματος ἔπειτα τῆς φωνῆς , ἣν ἐπιλέγουσι τῷ διωκομένῳ , μάλιστα δʼ ὑπὲρ τοῦ πάθους καὶ τῶν κατʼ αὐτὸ γιγνομένων . τὸ μὲν οὖν βούλιμον λιμὸν ἐδόκει μέγαν ἢ δημόσιον ἀποσημαίνειν , καὶ μάλιστα παρʼ ἡμῖν τοῖς Αἰολεῦσιν ἀντὶ τοῦ β τῷ π χρωμένοις · οὐ γὰρ βούλιμον , ἀλλὰ πούλιμον , οἷον πολὺν ὄντα λιμόν , ὀνομάζομεν . ἐδόκει δʼ ἡ βούβρωστις ἕτερον εἶναι · τὸ δὲ τεκμήριον ἐλαμβάνομεν ἐκ τῶν Μητροδώρου Ἰωνικῶν · ἱστορεῖ γάρ , ὅτι Σμυρναῖοι τὸ παλαιὸν Αἰολεῖς ὄντες θύουσι Βουβρώστει ταῦρον μέλανα , καὶ κατακόψαντες αὐτόδορον ὁλοκαυτοῦσιν . ἐπεὶ δὲ πᾶς μὲν ἔοικεν ὁ λιμὸς νόσῳ , μάλιστα δʼ ὁ βούλιμος , ἐπιγίγνεσθαι , παθόντος παρὰ φύσιν τοῦ σώματος , εἰκότως ἀντιτάττουσιν ὡς μὲν ἐνδείᾳ τὸν πλοῦτον ὡς δὲ νόσῳ τὴν ὑγίειαν . ὡς δὲ ναυτιᾶν ὠνομάσθη μὲν ἐπὶ τῶν ἐν νηὶ καὶ κατὰ πλοῦν τὸν στόμαχον ἐκλυομένων , ἔθει δʼ ἴσχυκεν ἤδη καὶ κατὰ τῶν ὁπωσοῦν τοῦτο πασχόντων ὄνομα τοῦ πάθους εἶναι · οὕτως ἄρα καὶ τὸ βουλιμιᾶν ἐκεῖθεν ἀρξάμενον ἐνταῦθα διέτεινε . ταῦτα μὲν οὖν ἔρανον κοινὸν ἐκ πάντων συνεπλήρουν λόγων .
Lemmas: θυσία τις εἰμί πάτριος , ὅς ὁ μέν ἄρχω ἐπί ὁ κοινός ἑστία δράω ὁ δέ ἄλλος ἕκαστος ἐπί οἶκος · καλέω δέ βούλιμος ἐξέλασις · καί ὁ οἰκέτης εἷς τύπτω ἄγνινος ῥάβδος διά θύρα ἐξελαύνω , ἐπιλέγω ἔξω Βούλιμος ἔσω δέ Πλοῦτος καί Ὑγίεια ἄρχω οὖν ἐγώ , πολύς κοινωνέω ὁ θυσία · εἶτα ὡς ποιέω ὁ νομίζω καί πάλιν κατακλίνω , ζητέω πρῶτος ὑπέρ αὐτός ὁ ὄνομα ἔπειτα ὁ φωνή , ὅς ἐπιλέγω ὁ διώκω , μάλα δέ ὑπέρ ὁ πάθος καί ὁ κατά αὐτός γίγνομαι . ὁ μέν οὖν βούλιμος λιμός δοκέω μέγας ἤ δημόσιος ἀποσημαίνω , καί μάλα παρά ἐγώ ὁ Αἰολεύς ἀντί ὁ β ὁ π χράω · οὐ γάρ βούλιμος , ἀλλά πούλιμος , οἷος πολύς εἰμί λιμός , ὀνομάζω . δοκέω δέ ὁ βούβρωστις ἕτερος εἰμί · ὁ δέ τεκμήριον λαμβάνω ἐκ ὁ Μητρόδωρος Ἰωνικός · ἱστορέω γάρ , ὅτι Σμυρναῖος ὁ παλαιός Αἰολεύς εἰμί θύω Βουβρώστης ταῦρος μέλας , καί κατακόπτω αὐτόδορος ὁλοκαυτέω . ἐπεί δέ πᾶς μέν ἔοικα ὁ λιμός νόσος , μάλα δέ ὁ βούλιμος , ἐπιγίγνομαι , πάσχω παρά φύσις ὁ σῶμα , ἔοικα ἀντιτάσσω ὡς μέν ἔνδεια ὁ πλοῦτος ὡς δέ νόσος ὁ ὑγίεια . ὡς δέ ναυτιάω ὀνομάζω μέν ἐπί ὁ ἐν ναῦς καί κατά πλόος ὁ στόμαχος ἐκλύω , ἔθος δέ ἰσχύω ἤδη καί κατά ὁ ὁπωσοῦν οὗτος πάσχω ὄνομα ὁ πάθος εἰμί · οὕτως ἄρα καί ὁ βουλιμιάω ἐκεῖθεν ἄρχω ἐνταῦθα διατείνω . οὗτος μέν οὖν ἔρανος κοινός ἐκ πᾶς συμπληρόω λόγος .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.8.2
ἐπειδὴ δʼ ἡπτόμεθα τῆς αἰτίας τοῦ πάθους , πρῶτον μὲν ἠπορήθη τὸ μάλιστα βουλιμιᾶν τοὺς διὰ χιόνος πολλῆς βαδίζοντας , ὥσπερ καὶ Βροῦτος ἐκ Δυρραχίου πρὸς Ἀπολλωνίαν ἰὼν ἐκινδύνευσεν ὑπὸ τοῦ πάθους · ἦν δὲ νιφετὸς πολὺς καὶ τῶν τὰ σιτία κομιζόντων οὐδεὶς ἐξηκολούθει · λιποθυμοῦντος οὖν αὐτοῦ καὶ ἀπολιπόντος , ἠναγκάσθησαν οἱ στρατιῶται προσδραμόντες τοῖς τείχεσιν ἄρτον αἰτῆσαι παρὰ τῶν τειχοφυλάκων πολεμίων · καὶ λαβόντες εὐθὺς ἀνεκτήσαντο τὸν Βροῦτον · διὸ καὶ φιλανθρώπως ἐχρήσατο πᾶσι κύριος τῆς πόλεως γενόμενος . πάσχουσι δὲ τοῦτο καὶ ἵπποι καὶ ὄνοι , καὶ μάλισθʼ ὅταν ἰσχάδας ἢ μῆλα κομίζωσιν . ὃ δὲ θαυμασιώτατόν ἐστιν , οὐκ ἀνθρώπους μόνον ἀλλὰ καὶ κτήνη μάλιστα πάντων ἐδωδίμων ἀναρρώννυσιν ἄρτος ὥστε , κἂν ἐλάχιστον ἐμφάγωσιν , ἰῶνται καὶ βαδίζουσι .
Lemmas: ἐπειδή δέ ἅπτω ὁ αἰτία ὁ πάθος , πρῶτος μέν ἀπορέω ὁ μάλα βουλιμιάω ὁ διά χιών πολύς βαδίζω , ὥσπερ καί Βροῦτος ἐκ Δυρράχιον πρός Ἀπολλωνία ἔρχομαι κινδυνεύω ὑπό ὁ πάθος · εἰμί δέ νιφετός πολύς καί ὁ ὁ σιτίον κομίζω οὐδείς ἐξακολουθέω · λιποθυμέω οὖν αὐτός καί ἀπολείπω , ἀναγκάζω ὁ στρατιώτης προστρέχω ὁ τεῖχος ἄρτος αἰτέω παρά ὁ τειχοφύλαξ πολέμιος · καί λαμβάνω εὐθύς ἀνακτάομαι ὁ Βροῦτος · διό καί φιλάνθρωπος χράω πᾶς κύριος ὁ πόλις γίγνομαι . πάσχω δέ οὗτος καί ἵππος καί ὄνος , καί μάλα ὅταν ἰσχάς ἤ μῆλον κομίζω . ὅς δέ θαυμάσιος εἰμί , οὐ ἄνθρωπος μόνος ἀλλά καί κτῆνος μάλα πᾶς ἐδώδιμος ἀναρρώννυμι ἄρτος ὥστε , ἐάν ἐλαχύς ἐνεσθίω , ἰάομαι καί βαδίζω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.8.3
γενομένης δὲ σιωπῆς , ἐγὼ συννοῶν ὅτι τὰ τῶν πρεσβυτέρων ἐπιχειρήματα τοὺς μὲν ἀργοὺς καὶ ἀφυεῖς οἷον ἀναπαύει καὶ ἀναπίμπλησι , τοῖς δὲ φιλοτίμοις καὶ φιλολόγοις ἀρχὴν ἐνδίδωσιν οἰκείαν καὶ τόλμαν ἐπὶ τὸ ζητεῖν καὶ ἀνιχνεύειν τὴν ἀλήθειαν , ἐμνήσθην τῶν Ἀριστοτελικῶν ἐν οἷς λέγεται , ὅτι , πολλῆς περιψύξεως γενομένης ἔξωθεν , ἐκθερμαίνεται σφόδρα τὰ ἐντὸς καὶ πολὺ σύντηγμα ποιεῖ · τοῦτο δʼ , ἐὰν μὲν ἐπὶ τὰ σκέλη ῥυῇ , κόπους ἀπεργάζεται καὶ βαρύτητας , ἐὰν δʼ ἐπὶ τὰς τῆς κινήσεως καὶ τῆς ἀναπνοῆς ἀρχάς , ἀψυχίαν ἢ καὶ ἀσθένειαν . ὅπερ οὖν εἰκός , τοῦ λόγου λεχθέντος , ἐπεραίνετο , τῶν μὲν ἐπιφυομένων τῷ δόγματι τῶν δʼ ὑπερδικούντων .
Lemmas: γίγνομαι δέ σιωπή , ἐγώ συννοέω ὅτι ὁ ὁ πρέσβυς ἐπιχείρημα ὁ μέν ἀργός καί ἀφυής οἷος ἀναπαύω καί ἀναπίμπλημι , ὁ δέ φιλότιμος καί φιλόλογος ἀρχή ἐνδίδωμι οἰκεῖος καί τόλμα ἐπί ὁ ζητέω καί ἀνιχνεύω ὁ ἀλήθεια , μιμνῄσκω ὁ Ἀριστοτελικός ἐν ὅς λέγω , ὅτι , πολύς περίψυξις γίγνομαι ἔξωθεν , ἐκθερμαίνω σφόδρα ὁ ἐντός καί πολύς σύντηγμα ποιέω · οὗτος δέ , ἐάν μέν ἐπί ὁ σκέλος ῥέω , κόπος ἀπεργάζομαι καί βαρύτης , ἐάν δέ ἐπί ὁ ὁ κίνησις καί ὁ ἀναπνοή ἀρχή , ἀψυχία ἤ καί ἀσθένεια . ὅς οὖν ἔοικα , ὁ λόγος λέγω , περαίνω , ὁ μέν ἐπιφύω ὁ δόγμα ὁ δέ ὑπερδικέω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.8.4
Σώκλαρος δὲ τὴν ἀρχὴν ἔφη τοῦ λόγου κάλλιστα κεῖσθαι · περιψύχεσθαι γὰρ ἱκανῶς καὶ πυκνοῦσθαι τὰ σώματα τῶν βαδιζόντων διὰ χιόνος · τὸ δὲ σύντηγμα τὴν θερμότητα ποιεῖν καὶ τοῦτο καταλαμβάνειν τὰς ἀρχὰς τῆς ἀναπνοῆς αἰτηματῶδες εἶναι μᾶλλον οὖν δοκεῖν αὐτῷ τὴν θερμότητα συστελλομένην καὶ πλεονάζουσαν ἐντὸς ἀναλίσκειν τὴν τροφήν , εἶτʼ , ἐπιλειπούσης καὶ αὐτὴν , ὥσπερ πῦρ ἀπομαραίνεσθαι · διὸ πεινῶσι σφόδρα καὶ βραχὺ παντελῶς ἐμφαγόντες εὐθὺς ἀναλάμπουσι · γίγνεται γὰρ ὥσπερ ὑπέκκαυμα τῆς θερμότητος τὸ προσφερόμενον .
Lemmas: Σώκλαρός δέ ὁ ἀρχή φημί ὁ λόγος καλός κεῖμαι · περιψύχω γάρ ἱκανός καί πυκνόω ὁ σῶμα ὁ βαδίζω διά χιών · ὁ δέ σύντηγμα ὁ θερμότης ποιέω καί οὗτος καταλαμβάνω ὁ ἀρχή ὁ ἀναπνοή αἰτηματώδης εἰμί μάλα οὖν δοκέω αὐτός ὁ θερμότης συστέλλω καί πλεονάζω ἐντός ἀναλίσκω ὁ τροφή , εἶτα , ἐπιλείπω καί αὐτός , ὥσπερ πῦρ ἀπομαραίνομαι · διό πεινάω σφόδρα καί βραχύς παντελής ἐνεσθίω εὐθύς ἀναλάμπω · γίγνομαι γάρ ὥσπερ ὑπέκκαυμα ὁ θερμότης ὁ προσφέρω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.8.5
Κλεομένης δʼ ὁ ἰατρὸς ἄλλως ἔφη τῷ ὀνόματι τὸν λιμὸν συντετάχθαι δίχα τοῦ πράγματος , ὥσπερ τῷ καταπίνειν τὸ πίνειν καὶ τῷ ἀνακύπτειν τὸ κύπτειν · οὐ γὰρ εἶναι λιμόν , ὥσπερ δοκεῖ , τὴν βουλιμίαν , ἀλλὰ πάθος ἐν τῷ στομάχῳ διὰ συνδρομὴν θερμοῦ λιποψυχίαν ποιοῦν . ὥσπερ οὖν τὰ ὀσφραντὰ πρὸς τὰς λιποθυμίας βοηθεῖν , καὶ τὸν ἄρτον ἀναλαμβάνειν τοὺς βουλιμιῶντας , οὐχ ὅτι τροφῆς ἐνδεεῖς εἰσι μικρὸν γοῦν παντάπασι λαβόντες ἀναζωπυροῦσιν , ἀλλʼ ὅτι τὸ πνεῦμα καὶ τὴν δύναμιν ἀνακαλεῖται καταφερομένην . ὅτι δʼ ἔστι λιποθυμία καὶ οὐ πεῖνα , μηνύει τὸ τῶν ὑποζυγίων · ἥ τε γὰρ τῶν ἰσχάδων ἀποφορὰ καὶ ἡ τῶν μήλων ἔνδειαν μὲν οὐ ποιεῖ , καρδιωγμὸν δέ τινα μᾶλλον καὶ νὴ Δίʼ εἴλιγγον .
Lemmas: Κλεομένης δέ ὁ ἰατρός ἄλλος φημί ὁ ὄνομα ὁ λιμός συντάσσω δίχα ὁ πρᾶγμα , ὥσπερ ὁ καταπίνω ὁ πίνω καί ὁ ἀνακύπτω ὁ κύπτω · οὐ γάρ εἰμί λιμός , ὥσπερ δοκέω , ὁ βουλιμία , ἀλλά πάθος ἐν ὁ στόμαχος διά συνδρομή θερμός λιποψυχία ποιέω . ὥσπερ οὖν ὁ ὀσφραντός πρός ὁ λιποθυμία βοηθέω , καί ὁ ἄρτος ἀναλαμβάνω ὁ βουλιμιάω , οὐ ὅτι τροφή ἐνδεής εἰμί μικρός γοῦν παντάπασι λαμβάνω ἀναζωπυρόω , ἀλλά ὅτι ὁ πνεῦμα καί ὁ δύναμις ἀνακαλέω καταφέρω . ὅτι δέ εἰμί λιποθυμία καί οὐ πεῖνα , μηνύω ὁ ὁ ὑποζύγιον · ὁ τε γάρ ὁ ἰσχάς ἀποφορά καί ὁ ὁ μῆλον ἔνδεια μέν οὐ ποιέω , καρδιωγμός δέ τις μάλα καί νή Ζεύς εἴλιγγος .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.9.1
ἠπορήθη ποτὲ καὶ διὰ τί πολλῶν ὑγρῶν ὄντων τὰ μὲν ἄλλα τοῖς ἰδίοις ἐπιθέτοις ὁ ποιητὴς εἰώθει κοσμεῖν , τὸ γάλα τε λευκὸν καὶ τὸ μέλι χλωρὸν καὶ τὸν οἶνον ἐρυθρὸν καλῶν , τὸ δʼ ἔλαιον ἀπὸ κοινοῦ τοῦ πᾶσι συμβεβηκότος μόνον ἐπιεικῶς ὑγρὸν προσαγορεύει . εἰς τοῦτʼ ἐλέχθη , ὅτι ὡς γλυκύτατόν ἐστι τὸ διʼ ὅλου γλυκύ , καὶ λευκότατον τὸ διʼ ὅλου λευκόν · διʼ ὅλου δὲ τοιοῦτόν ἐστιν , ᾧ μηδὲν ἐμμέμικται τῆς ἐναντίας φύσεως · οὕτω δὴ καὶ τὸ ὑγρὸν μάλιστα ῥητέον , οὗ μηθὲν μέρος ξηρόν ἐστι · τοῦτο δὲ τῷ ἐλαίῳ συμβέβηκε .
Lemmas: ἀπορέω ποτέ καί διά τίς πολύς ὑγρός εἰμί ὁ μέν ἄλλος ὁ ἴδιος ἐπίθετον ὁ ποιητής εἴωθα κοσμέω , ὁ γάλα τε λευκός καί ὁ μέλι χλωρός καί ὁ οἶνος ἐρυθρός καλέω , ὁ δέ ἔλαιον ἀπό κοινός ὁ πᾶς συμβαίνω μόνος ἐπιεικής ὑγρός προσαγορεύω . εἰς οὗτος λέγω , ὅτι ὡς γλυκύς εἰμί ὁ διά ὅλος γλυκύς , καί λευκός ὁ διά ὅλος λευκός · διά ὅλος δέ τοιοῦτος εἰμί , ὅς μηδείς ἐμμίγνυμαι ὁ ἐναντίος φύσις · οὕτως δή καί ὁ ὑγρός μάλα λέγω , ὅς μηδείς μέρος ξηρός εἰμί · οὗτος δέ ὁ ἔλαιον συμβαίνω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.9.2
πρῶτον μὲν ἡ λειότης αὐτοῦ τὴν ὁμαλότητα τῶν μορίων ἐπιδείκνυται · διʼ ὅλου γὰρ αὑτῷ συμπαθεῖ πρὸς τὴν ψαῦσιν . ἔπειτα τῇ ὄψει παρέχει καθαρώτατον ἐνοπτρίσασθαι · τραχὺ γὰρ οὐδέν ἐστιν ὥστε διασπᾶν τὴν ἀνταύγειαν , ἀλλʼ ἀπὸ παντὸς μέρους διʼ ὑγρότητα καὶ σμικρότατον ἀνακλᾷ τὸ φῶς ἐπὶ τὴν ὄψιν · ὥσπερ αὖ τοὐναντίον , τὸ γάλα τῶν ὑγρῶν μόνον οὐκ ἐσοπτρίζει , πολλῆς ἀναμεμιγμένης αὐτῷ γεώδους συστάσεως . ἔτι δὲ κινούμενον , ἥκιστα ψοφεῖ ψἑἶζῖ τῶν ὑγρῶν · ὑγρὸν γάρ ἐστι διʼ ὅλου · τῶν δʼ ἄλλων ἐν τῷ ῥεῖν καὶ φέρεσθαι τὰ σκληρὰ καὶ γεώδη μέρη προσκρούσεις λαμβάνοντα καὶ πληγὰς ψοφεῖ διὰ τραχύτητα . καὶ μὴν μόνον ἄκρατητον διαμένει καὶ ἄμικτον · ἔστι γὰρ πυκνότατον οὐ γὰρ ἔχει μεταξὺ τῶν ξηρῶν καὶ γεωδῶν ἐν αὑτῷ μερῶν κενώματα καὶ πόρους , οἷς δέξεται τὸ παρεμπῖπτον ἀλλὰ διʼ ὁμοιότητα τῶν μερῶν εὐάρμοστόν ἐστι καὶ συνεχές · ὅταν δʼ ἀφρίζῃ τοὔλαιον , οὐ δέχεται τὸ πνεῦμα διὰ λεπτότητα καὶ συνέχειαν . τοῦτο δʼ αἴτιον καὶ τοῦ τρέφεσθαι τὸ πῦρ ὑπʼ αὐτοῦ · τρέφεται μὲν γὰρ οὐδενὶ πλὴν ὑγρῷ , καὶ τοῦτο μόνον καυστόν ἐστιν · ἐκ γοῦν τῶν ξύλων ὁ μὲν ἀὴρ ἄπεισι καπνὸς γενόμενος , τὸ δὲ γεῶδες ἐκτεφρωθὲν ὑπολείπεται · μόνον δʼ ὑπὸ τοῦ πυρὸς τὸ νοτερὸν ἀναλοῦται · τούτῳ γὰρ τρέφεσθαι πέφυκεν . ὕδωρ μὲν οὖν καὶ οἶνος καὶ τὰ λοιπά , πολλοῦ μετέχοντα τοῦ θολεροῦ καὶ γεώδους , ἐμπίπτοντα τὴν φλόγα διασπᾷ καὶ τῇ τραχύτητι , καὶ τῷ βάρει θλίβει καὶ κατασβέννυσι · τὸ δʼ ἔλαιον , ὅτι μάλιστα εἰλικρινῶς ὑγρόν ἐστι , διὰ λεπτότητα μεταβάλλει καὶ κρατούμενον ἐκπυροῦται .
Lemmas: πρῶτος μέν ὁ λειότης αὐτός ὁ ὁμαλότης ὁ μόριον ἐπιδείκνυμι · διά ὅλος γάρ ἑαυτοῦ συμπαθέω πρός ὁ ψαῦσις . ἔπειτα ὁ ὄψις παρέχω καθαρός ἐνοπτρίζω · τραχύς γάρ οὐδείς εἰμί ὥστε διασπάω ὁ ἀνταύγεια , ἀλλά ἀπό πᾶς μέρος διά ὑγρότης καί μικρός ἀνακλάω ὁ φάος ἐπί ὁ ὄψις · ὥσπερ αὖ ἐναντίος , ὁ γάλα ὁ ὑγρός μόνος οὐ εἰσοπτρίζω , πολύς ἀναμίσγω αὐτός γεώδης σύστασις . ἔτι δέ κινέω , ἦκα ψοφέω ψἑἶζῖ ὁ ὑγρός · ὑγρός γάρ εἰμί διά ὅλος · ὁ δέ ἄλλος ἐν ὁ ῥέω καί φέρω ὁ σκληρός καί γεώδης μέρος πρόσκρουσις λαμβάνω καί πληγή ψοφέω διά τραχύτης . καί μήν μόνος ἄκρατητος διαμένω καί ἄμικτος · εἰμί γάρ πυκνός οὐ γάρ ἔχω μεταξύ ὁ ξηρός καί γεώδης ἐν ἑαυτοῦ μέρος κένωμα καί πόρος , ὅς δέχομαι ὁ παρεμπίπτω ἀλλά διά ὁμοιότης ὁ μέρος εὐάρμοστος εἰμί καί συνεχής · ὅταν δέ ἀφρίζω ἔλαιον , οὐ δέχομαι ὁ πνεῦμα διά λεπτότης καί συνέχεια . οὗτος δέ αἴτιος καί ὁ τρέφω ὁ πῦρ ὑπό αὐτός · τρέφω μέν γάρ οὐδείς πλήν ὑγρός , καί οὗτος μόνος καυστός εἰμί · ἐκ γοῦν ὁ ξύλον ὁ μέν ἀήρ ἀπέρχομαι καπνός γίγνομαι , ὁ δέ γεώδης ἐκτεφρόω ὑπολείπω · μόνος δέ ὑπό ὁ πῦρ ὁ νοτερός ἀναλόω · οὗτος γάρ τρέφω φύω . ὕδωρ μέν οὖν καί οἶνος καί ὁ λοιπός , πολύς μετέχω ὁ θολερός καί γεώδης , ἐμπίπτω ὁ φλόξ διασπάω καί ὁ τραχύτης , καί ὁ βάρος θλίβω καί κατασβέννυμι · ὁ δέ ἔλαιον , ὅτι μάλα εἰλικρινής ὑγρός εἰμί , διά λεπτότης μεταβάλλω καί κρατέω ἐκπυρόω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.9.3
μέγιστον δʼ αὐτοῦ τῆς ὑγρότητος τεκμήριον ἡ ἐπὶ πλεῖστον ἐξ ὀλιγίστου διανομὴ καὶ χύσις · οὔτε γὰρ μέλιτος οὔθʼ ὕδατος οὔτʼ ἄλλου τινὸς ὑγροῦ βραχὺς οὕτως ὀπὸς ἐπίδοσιν λαμβάνει τοιαύτην , ἀλλʼ εὐθὺς ἐπιλείπων καταναλίσκεται διὰ ξηρότητα . τὸ δʼ ἔλαιον , ὅλκιμον πανταχῆ καὶ μαλακόν , ἄγεται περὶ τὸ σῶμα χριομένοις καὶ συνεπιρρεῖ πορρωτάτω διʼ ὑγρότητα τῶν μερῶν μηκυνομένων , ὥστε καὶ παραμένειν δυσεξίτηλον . ὕδατι μὲν γὰρ βρεχθὲν ἱμάτιον ἀποξηραίνεται ῥᾳδίως , ἐλαίου δὲ κηλῖδας οὐ τῆς τυχούσης ἐστὶ πραγματείας ἐκκαθῆραι · μάλιστα γὰρ ἐνδύεται τῷ μάλιστα λεπτὸν καὶ ὑγρὸν εἶναι . καὶ γὰρ οἶνον κεκραμένον δυσχερέστερον ἐξαιροῦσι τῶν ἱματίων , ὡς Ἀριστοτέλης φησίν , ὅτι λεπτότερός ἐστι καὶ μᾶλλον ἐνδύεται τοῖς πόροις .
Lemmas: μέγας δέ αὐτός ὁ ὑγρότης τεκμήριον ὁ ἐπί πολύς ἐκ ὀλίγιστος διανομή καί χύσις · οὔτε γάρ μέλι οὔτε ὕδωρ οὔτε ἄλλος τις ὑγρός βραχύς οὕτως ὀπός ἐπίδοσις λαμβάνω τοιοῦτος , ἀλλά εὐθύς ἐπιλείπω καταναλίσκω διά ξηρότης . ὁ δέ ἔλαιον , ὅλκιμος πανταχῇ καί μαλακός , ἄγω περί ὁ σῶμα χράω καί συνεπιρρέω πόρρω διά ὑγρότης ὁ μέρος μηκύνω , ὥστε καί παραμένω δυσεξίτηλος . ὕδωρ μέν γάρ βρέχω ἱμάτιον ἀποξηραίνω ῥᾴδιος , ἔλαιον δέ κηλίς οὐ ὁ τυγχάνω εἰμί πραγματεία ἐκκαθαίρω · μάλα γάρ ἐνδύω ὁ μάλα λεπτός καί ὑγρός εἰμί . καί γάρ οἶνος κεράννυμι δυσχερής ἐξαιρέω ὁ ἱμάτιον , ὡς Ἀριστοτέλης φημί , ὅτι λεπτός εἰμί καί μάλα ἐνδύω ὁ πόρος .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.0.1
χαρίεντος ἀνδρός , ὦ Σόσσιε Σενεκίων , καὶ φιλανθρώπου λόγον ἔχουσι Ῥωμαῖοι διὰ στόματος , ὅστις ἦν ὁ εἰπών , ἐπεὶ μόνος ἐδείπνησε , βεβρωκέναι , μὴ δεδειπνηκέναι σήμερον · ὡς τοῦ δείπνου κοινωνίαν καὶ φιλοφροσύνην ἐφηδύνουσαν ἀεὶ ποθοῦντος . Εὔηνος μὲν γὰρ ἔλεγε τὸ πῦρ ἥδιστον εἶναι ἡδυσμάτων , καὶ τὸν ἅλα θεῖον Ὅμηρος οἱ δὲ πολλοὶ χάριτας καλοῦσιν , ὅτι ἐπὶ τὰ πλεῖστα μιγνύμενος εὐάρμοστα τῇ γεύσει καὶ προσφιλῆ ποιεῖ καὶ κεχαρισμένα · δείπνου δὲ καὶ τραπέζης θειότατον ὡς ἀληθῶς ἥδυσμα φίλος ἐστὶ παρὼν καὶ συνήθης καὶ γνώριμος οὐ τῷ συνεσθίειν καὶ συμπίνειν , ἀλλʼ ὅτι λόγου μεταλαμβάνει καὶ μεταδίδωσιν , ἄν γε δὴ χρήσιμον ἐνῇ τι καὶ πιθανὸν καὶ οἰκεῖον τοῖς λεγομένοις · ἐπεὶ τούς γε πολλοὺς αἱ παρʼ οἶνον ἀδολεσχίαι ληροῦντας ἐμβάλλουσι πρὸς τὰ πάθη καὶ προσδιαστρέφουσιν . ὅθεν ἄξιόν ἐστι μηδὲν ἧττον λόγους ἢ φίλους δεδοκιμασμένους παραλαμβάνειν ἐπὶ τὰ δεῖπνα , τοὐναντίον ἢ Λακεδαιμόνιοι φρονοῦντας καὶ λέγοντας · ἐκεῖνοι μὲν γάρ , ὅταν νέον ἢ ξένον εἰς τὸ φιδίτιον παραλάβωσι , τὰς θυρίδας δείξαντες ταύτῃ φασὶν οὐκ ἐξέρχεται λόγος · ἡμεῖς , δʼ ἑαυτοὺς χρῆσθαι λόγοις συνεθίζομεν , ὧν πᾶσὶν ἐστι καὶ πρὸς πάντας ἐξαγωγή , διὰ τὰς ὑποθέσεις μηδὲν ἀκόλαστον μηδὲ βλάσφημον μηδὲ κακόηθες ἐχούσας μηδʼ ἀνελεύθερον . ἔξεστι δὲ κρίνειν τοῖς παραδείγμασιν , ὧν τὴν ἑβδόμην δεκάδα τουτὶ περιέχει τὸ βιβλίον .
Lemmas: χαρίεις ἀνήρ , ὦ Σόσσιος Σενεκίων , καί φιλάνθρωπος λόγος ἔχω Ῥωμαῖος διά στόμα , ὅστις εἰμί ὁ λέγω , ἐπεί μόνος δειπνέω , βιβρώσκω , μή δειπνέω σήμερον · ὡς ὁ δεῖπνον κοινωνία καί φιλοφροσύνη ἐφηδύνω ἀεί ποθέω . Εὔηνος μέν γάρ λέγω ὁ πῦρ ἡδύς εἰμί ἥδυσμα , καί ὁ ἅλς θεῖος Ὅμηρος ὁ δέ πολύς χάρις καλέω , ὅτι ἐπί ὁ πολύς μείγνυμι εὐάρμοστος ὁ γεῦσις καί προσφιλής ποιέω καί χαρίζω · δεῖπνον δέ καί τράπεζα θεῖος ὡς ἀληθής ἥδυσμα φίλος εἰμί πάρειμι καί συνήθης καί γνώριμος οὐ ὁ συνεσθίω καί συμπίνω , ἀλλά ὅτι λόγος μεταλαμβάνω καί μεταδίδωμι , ἐάν γε δή χρήσιμος ἔνειμι τις καί πιθανός καί οἰκεῖος ὁ λέγω · ἐπεί ὁ γε πολύς ὁ παρά οἶνος ἀδολεσχία ληρέω ἐμβάλλω πρός ὁ πάθος καί προσδιαστρέφω . ὅθεν ἄξιος εἰμί μηδείς ἥσσων λόγος ἤ φίλος δοκιμάζω παραλαμβάνω ἐπί ὁ δεῖπνον , ἐναντίος ἤ Λακεδαιμόνιος φρονέω καί λέγω · ἐκεῖνος μέν γάρ , ὅταν νέος ἤ ξένος εἰς ὁ φιδίτιον παραλαμβάνω , ὁ θυρίς δείκνυμι ταύτῃ φημί οὐ ἐξέρχομαι λόγος · ἐγώ , δέ ἑαυτοῦ χράω λόγος συνεθίζω , ὅς πᾶς εἰμί καί πρός πᾶς ἐξαγωγή , διά ὁ ὑπόθεσις μηδείς ἀκόλαστος μηδέ βλάσφημος μηδέ κακοήθης ἔχω μηδέ ἀνελεύθερος . ἔξεστι δέ κρίνω ὁ παράδειγμα , ὅς ὁ ἕβδομος δεκάς οὗτος περιέχω ὁ βιβλίον .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.1.2
τοιαῦτα τοῦ Νικίου διεξιόντος , ὁ γραμματικὸς πρωτογένης ἔφη συνεωρακέναι πρῶτον Ὅμηρον , ὅτι τῆς μὲν τροφῆς ὁ στόμαχος ἀγγεῖόν ἐστι , τοῦ δὲ πνεύματος ὁ βρόγχος , ὃν ἀσφάραγον ἐκάλουν οἱ παλαιοί · διὸ καὶ τοὺς μεγαλοφώνους ἐρισφαράγους ἐπονομάζειν εἰώθασιν · εἰπὼν οὖν ὅτι τοῦ Ἕκτορος ὁ Ἀχιλλεὺς ἤλασε λευκανίην , ἵνα τε ψυχῆς ὤκιστος ὄλεθρος · οὐδʼ ἄρʼ ἀπʼ ἀσφάραγον μελίη τάμε χαλκοβάρεια , ὄφρα τί μιν προτιείποι ἀμειβόμενος ἐπέεσσιν . ὡς τὸν ἀσφάραγον ὄντα φωνῆς ἴδιον ὀχετὸν καὶ πνεύματος , τὴν δὲ λευκανίην · ἐσέθηκα .
Lemmas: τοιοῦτος ὁ Νικίας διεξέρχομαι , ὁ γραμματικός πρωτογένης φημί συνοράω πρῶτος Ὅμηρος , ὅτι ὁ μέν τροφή ὁ στόμαχος ἀγγεῖον εἰμί , ὁ δέ πνεῦμα ὁ βρόγχος , ὅς ἀσφάραγος καλέω ὁ παλαιός · διό καί ὁ μεγαλόφωνος ἐρισφάραγος ἐπονομάζω εἴωθα · λέγω οὖν ὅτι ὁ Ἕκτωρ ὁ Ἀχιλλεύς ἐλαύνω λευκανίη , ἵνα τε ψυχή ὠκύς ὄλεθρος · οὐδέ ἄρα ἀπό ἀσφάραγος μελία τέμνω χαλκοβαρής , ὄφρα τις μιν προσλέγω ἀμείβω ἔπος . ὡς ὁ ἀσφάραγος εἰμί φωνή ἴδιος ὀχετός καί πνεῦμα , ὁ δέ λευκανίη · εἰστίθημι .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.2.1
ἐν ταῖς Πλατωνικαῖς συναναγνώσεσιν ὁ λεγόμενος κερασβόλος καὶ ἀτεράμων ζήτησιν ἀεὶ παρεῖχεν , οὐχ ὅστις εἴη · δῆλον γὰρ ἦν , ὅτι τῶν σπερμάτων τὰ προσπίπτοντα τοῖς τῶν βοῶν κέρασιν ἀτεράμονα τὸν καρπὸν ἐκφύειν νομίζοντες , οὕτω τὸν αὐθάδη καὶ σκληρὸν ἄνθρωπον ἐκ μεταφορᾶς κερασβόλον καὶ ἀτεράμονα προσηγόρευον ἀλλὰ περὶ αὐτῆς διηπορεῖτο τῆς αἰτίας , καθʼ ἣν τοῦτο πάσχει τὰ προσπίπτοντα τοῖς κέρασι τῶν βοῶν σπέρματα . καὶ πολλάκις ἀπειπάμεθα τοῖς φίλοις , οὐχ ἥκιστα Θεοφράστου δεδιττόμενοι τὸν λόγον , ἐν οἷς πολλὰ συναγήοχε καὶ ἱστόρηκε τῶν τὴν αἰτίαν ἀνεύρετον ἡμῖν ἐχόντων · οἷός ἐστιν ὁ τῶν ἀλεκτορίδων ὅταν τέκωσι περικαρφισμός , ἥ τε καταπίνουσα φώκη τὴν πιτύαν ἁλισκομένη , καὶ τὸ κατορυσσόμενον ὑπὸ τῶν ἐλάφων κέρας καὶ τὸ ἠρύγγιον , ὃ μιᾶς αἰγὸς εἰς τὸ στόμα λαβούσης , ἅπαν ἐφίσταται τὸ αἰπόλιον · ἐν τούτοις γὰρ καὶ τὰ κερασβόλα τῶν σπερμάτων προτίθεται , πρᾶγμα πίστιν ἔχον ὅτι γίγνεται , τὴν δʼ αἰτίαν ἔχον ἄπορον ἢ παγχάλεπον . ἀλλʼ ἔν γε Δελφοῖς παρὰ δεῖπνον ἐπέθεντό τινες ἡμῖν τῶν ἑταίρων , ὡς οὐ μόνον γαστρὸς ἀπὸ σξηνειδερυς μαμλεπλείης βουλὴν καὶ μῆτιν ἀμείνω γιγνομένην ἀλλὰ καὶ τὰς ζητήσεις πολὺ προθυμοτέρας καὶ θρασυτέρας τὰς ἀποφάνσεις τοῦ οἴνου ποιοῦντος , ἀξιοῦντες εἰπεῖν τι περὶ τοῦ προβλήματος .
Lemmas: ἐν ὁ Πλατωνικός συνανάγνωσις ὁ λέγω κερασβόλος καί ἀτεράμων ζήτησις ἀεί παρέχω , οὐ ὅστις εἰμί · δῆλος γάρ εἰμί , ὅτι ὁ σπέρμα ὁ προσπίπτω ὁ ὁ βοῦς κέρας ἀτεράμων ὁ καρπός ἐκφύω νομίζω , οὕτως ὁ αὐθάδης καί σκληρός ἄνθρωπος ἐκ μεταφορά κερασβόλος καί ἀτεράμων προσαγορεύω ἀλλά περί αὐτός διαπορέω ὁ αἰτία , κατά ὅς οὗτος πάσχω ὁ προσπίπτω ὁ κέρας ὁ βοῦς σπέρμα . καί πολλάκις ἀπολέγω ὁ φίλος , οὐ ἦκα Θεόφραστος δειδίσσομαι ὁ λόγος , ἐν ὅς πολύς συνάγω καί ἱστορέω ὁ ὁ αἰτία ἀνεύρετος ἐγώ ἔχω · οἷος εἰμί ὁ ὁ ἀλεκτορίς ὅταν τίκτω περικαρφισμός , ὁ τε καταπίνω φώκη ὁ πιτύα ἁλίσκομαι , καί ὁ κατορύσσω ὑπό ὁ ἔλαφος κέρας καί ὁ ἠρύγγιον , ὅς εἷς αἴξ εἰς ὁ στόμα λαμβάνω , ἅπας ἐφίστημι ὁ αἰπόλιον · ἐν οὗτος γάρ καί ὁ κερασβόλος ὁ σπέρμα προτίθημι , πρᾶγμα πίστις ἔχω ὅτι γίγνομαι , ὁ δέ αἰτία ἔχω ἄπορος ἤ παγχάλεπος . ἀλλά ἐν γε Δελφοί παρά δεῖπνον ἐπιτίθημι τις ἐγώ ὁ ἑταῖρος , ὡς οὐ μόνος γαστήρ ἀπό σξηνειδερυς μαμλεπλείης βουλή καί μῆτις ἀγαθός γίγνομαι ἀλλά καί ὁ ζήτησις πολύς πρόθυμος καί θρασύς ὁ ἀπόφανσις ὁ οἶνος ποιέω , ἀξιόω λέγω τις περί ὁ πρόβλημα .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.2.2
εἶχον μὲν οὖν ἀρνούμενος οὐ φαύλους συνηγόρους , Εὐθύδημον τὸν συνιερέα καὶ Πατροκλέα τὸν γαμβρόν , οὐκ ὀλίγα τοιαῦτα τῶν ἀπὸ γεωργίας καὶ κυνηγίας προφέροντας · οἷον ἐδόκει τὸ περὶ τὴν χάλαζαν εἶναι τὴν ὑπὸ χαλαζοφυλάκων αἵματι σπάλακος ἢ ῥακίοις γυναικείοις ἀποτρεπομένην καὶ τὸ τῶν ἀγρίων ἐρινεῶν , ἃ ταῖς ἡμέροις περιαπτόμενα συκαῖς ἀπορρεῖν οὐκ ἐᾷ τὸν καρπὸν ἀλλὰ συνέχει καὶ συνεκπεπαίνει · καὶ τὸ τὰς ἐλάφους ἁλμυρὸν ἀφιέναι , τοὺς δὲ σῦς γλυκὺ τὸ δάκρυον ἁλισκομένους . ἀλλʼ ἐὰν ταῦτʼ ἔφη ζητῇς ὁ Εὐθύδημος , αὐτίκα δεήσει σε καὶ περὶ τοῦ σελίνου καὶ περὶ τοῦ κυμίνου διδόναι λόγον , ὧν τὸ μὲν ἐν τῷ βλαστάνειν καταπατοῦντες καὶ συντρίβοντες οἴονται τιον αὐξάνεσθαι , τὸ δʼ ἂν καταρώμενοι σπείρωσι καὶ λοιδοροῦντες .
Lemmas: ἔχω μέν οὖν ἀρνέομαι οὐ φαῦλος συνήγορος , Εὐθύδημος ὁ συνιερεύς καί Πάτροκλος ὁ γαμβρός , οὐ ὀλίγος τοιοῦτος ὁ ἀπό γεωργία καί κυνηγία προφέρω · οἷος δοκέω ὁ περί ὁ χάλαζα εἰμί ὁ ὑπό χαλαζοφύλαξ αἷμα σπάλαξ ἤ ῥάκιον γυναικεῖος ἀποτρέπω καί ὁ ὁ ἄγριος ἐρινεός , ὅς ὁ ἥμερος περιάπτω σύκαι ἀπορρέω οὐ ἐάω ὁ καρπός ἀλλά συνέχω καί συνεκπεπαίνω · καί ὁ ὁ ἔλαφος ἁλμυρός ἀφίημι , ὁ δέ ὗς γλυκύς ὁ δάκρυον ἁλίσκομαι . ἀλλά ἐάν οὗτος φημί ζητέω ὁ Εὐθύδημος , αὐτίκα δέω σύ καί περί ὁ σέλινον καί περί ὁ κύμινον δίδωμι λόγος , ὅς ὁ μέν ἐν ὁ βλαστάνω καταπατέω καί συντρίβω οἴομαι Τῖον αὐξάνω , ὁ δέ ἐάν καταράομαι σπείρω καί λοιδορέω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.3.1
Ἀλεξίων ὁ πενθερὸς κατεγέλα τοῦ Ἡσιόδου παραινοῦντος ἀρχομένου πίθου καὶ λήγοντος ἐμφορεῖσθαι , μεσσόθι δὲ φείδεσθαι ὅπου τὸ χρηστότατον οἰνάριον ἔστι . τίς γάρ ἔφη οὐκ οἶδεν , ὅτι τοῦ μὲν οἴνου τὸ μέσον γίγνεται βέλτιστον , τοῦ δʼ ἐλαίου τὸ ἀνωτάτω , τὸ δὲ κατωτάτω τοῦ μέλιτος ; ὁ δʼ ἐᾶν ἐκέλευε τὸν ἐν μέσῳ οἶνον καὶ περιμένειν , ἄχρι ἂν μεταβάλῃ πρὸς τὸ χεῖρον , ἀποδεοῦς τοῦ πίθου γενομένου . ῥηθέντων δὲ τούτων , χαίρειν ἐάσαντες ; τὸν Ἡσίοδον ἐπὶ τὸ ζητεῖν τὴν αἰτίαν τῆς διαφορᾶς ὥρμησαν .
Lemmas: Ἀλέξιος ὁ πενθερός καταγελάω ὁ Ἡσίοδος παραινέω ἄρχω πίθος καί λήγω ἐμφορέω , μέσσοθι δέ φείδομαι ὅπου ὁ χρηστός οἰνάριον εἰμί . τίς γάρ φημί οὐ οἶδα , ὅτι ὁ μέν οἶνος ὁ μέσος γίγνομαι ἀγαθός , ὁ δέ ἔλαιον ὁ ἄνω , ὁ δέ κάτω ὁ μέλι ; ὁ δέ ἐάω κελεύω ὁ ἐν μέσος οἶνος καί περιμένω , ἄχρι ἄν μεταβάλλω πρός ὁ κακός , ἀποδεής ὁ πίθος γίγνομαι . λέγω δέ οὗτος , χαίρω ἐάω ; ὁ Ἡσίοδος ἐπί ὁ ζητέω ὁ αἰτία ὁ διαφορά ὁρμάω .