plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 8.0.1
οἱ φιλοσοφίαν , ὦ Σόσσιε Σενεκίων , ἐκ τῶν συμποσίων ἐκβάλλοντες οὐ ταὐτὸ ποιοῦσι τοῖς τὸ φῶς ἀναιροῦσιν , ἀλλὰ χεῖρον , ὅσῳ λύχνου μὲν ἀρθέντος οἱ μέτριοι καὶ σώφρονες οὐδὲν ἔσονται κακίους , τὸ αἰδεῖσθαι τοῦ βλέπειν ἀλλήλους μεῖζον ἔχοντες · ἀμαθίας δὲ δὴ καὶ ἀμουσίας σὺν οἴνῳ παρούσης , οὐδʼ ὁ τῆς Ἀθηνᾶς χρυσοῦς λύχνος ἐκεῖνος εὔχαριν ἂν πότον καὶ κόσμιον παράσχοι . σιωπῶντας μὲν γὰρ ἐμπίπλασθαι μετʼ ἀλλήλων κομιδῇ συῶδες καὶ ἴσως ἀδύνατον · ὁ δὲ λόγον μὲν ἀπολιπὼν ἐν συμποσίῳ , τὸ δὲ τεταγμένως χρῆσθαι λόγῳ καὶ ὠφελίμως οὐ προσιέμενος , πολὺ γελοιότερός ἐστι τοῦ πίνειν μὲν οἰομένου δεῖν καὶ τρώγειν τοὺς δειπνοῦντας , ἄκρατον δὲ τὸν οἶνον αὐτοῖς ἐγχέοντος καὶ τοὔψον ἀνήδυντον καὶ ἀκάθαρτον παρατιθέντος . οὔτε γὰρ ποτὸν οὐδὲν οὔτʼ ἐδεστὸν οὕτως ἀηδὲς καὶ βλαβερόν ἐστι μὴ θεραπευθὲν ὃν προσήκει τρόπον , ὡς λόγος ἀκαίρως καὶ ἀνοήτως ἐν συμποσίῳ περιφερόμενος . τὴν γοῦν μέθην οἱ λοιδοροῦντες φιλόσοφοι λήρησιν πάροινον ἀποκαλοῦσι · τὸ δὲ ληρεῖν οὐδέν ἐστιν ἀλλʼ ἢ λόγῳ κενῷ χρῆσθαι καὶ φλυαρώδει · λαλιᾶς δʼ ἀτάκτου καὶ φλυαρίας εἰς ἄκρατον ἐμπεσούσης , ὕβρις καὶ παροινία τέλος ἀμουσότατον καὶ ἀχαριστότατον . οὐ φαύλως οὖν καὶ παρʼ ἡμῖν ἐν τοῖς Ἀγριωνίοις τὸν Διόνυσον αἱ γυναῖκες ὡς ἀποδεδρακότα ζητοῦσιν εἶτα παύονται καὶ λέγουσιν , ὅτι πρὸς τὰς Μούσας καταπέφευγε καὶ κέκρυπται παρʼ ἐκείναις · μετʼ ὀλίγον δέ , τοῦ δείπνου τέλος ἔχοντος , αἰνίγματα καὶ γρίφους ἀλλήλοις προβάλλουσι · τοῦ μυστηρίου διδάσκοντος , ὅτι λόγῳ τε δεῖ χρῆσθαι παρὰ πότον θεωρίαν τινὰ καὶ μοῦσαν ἔχοντι , καὶ λόγου τοιούτου τῇ μέθῃ παρόντος , ἀποκρύπτεται τὸ ἄγριον καὶ μανικόν , ὑπὸ τῶν Μουσῶν εὐμενῶς κατεχόμενον . ἃ τοίνυν ἐν τοῖς Πλάτωνος γενεθλίοις πέρυσι καὶ ἀκοῦσαι καὶ εἰπεῖν συνέτυχεν ἡμῖν , πρῶτα τοῦτο περιέχει τὸ βιβλίον . ἔστι δὲ τῶν συμποσιακῶν ὄγδοον .
Lemmas: ὁ φιλοσοφία , ὦ Σόσσιος Σενεκίων , ἐκ ὁ συμπόσιον ἐκβάλλω οὐ αὐτός ποιέω ὁ ὁ φάος ἀναιρέω , ἀλλά κακός , ὅσος λύχνος μέν ἀείρω ὁ μέτριος καί σώφρων οὐδείς εἰμί κακός , ὁ αἰδέομαι ὁ βλέπω ἀλλήλων μέγας ἔχω · ἀμαθία δέ δή καί ἀμουσία σύν οἶνος πάρειμι , οὐδέ ὁ ὁ Ἀθήνη χρύσεος λύχνος ἐκεῖνος εὔχαρις ἄν πότος καί κόσμιος παρέχω . σιωπάω μέν γάρ ἐμπίμπλημι μετά ἀλλήλων κομιδῇ συώδης καί ἴσως ἀδύνατος · ὁ δέ λόγος μέν ἀπολείπω ἐν συμπόσιον , ὁ δέ τεταγμένως χράω λόγος καί ὠφέλιμος οὐ προσίημι , πολύς γέλοιος εἰμί ὁ πίνω μέν οἴομαι δέω καί τρώγω ὁ δειπνέω , ἄκρατος δέ ὁ οἶνος αὐτός ἐγχέω καί ὄψον ἀνήδυντος καί ἀκάθαρτος παρατίθημι . οὔτε γάρ ποτός οὐδείς οὔτε ἐδεστός οὕτως ἀηδής καί βλαβερός εἰμί μή θεραπεύω ὅς προσήκω τρόπος , ὡς λόγος ἄκαιρος καί ἀνόητος ἐν συμπόσιον περιφέρω . ὁ γοῦν μέθη ὁ λοιδορέω φιλόσοφος λήρησις πάροινος ἀποκαλέω · ὁ δέ ληρέω οὐδείς εἰμί ἀλλά ἤ λόγος κενός χράω καί φλυαρώδης · λαλιά δέ ἄτακτος καί φλυαρία εἰς ἄκρατος ἐμπίπτω , ὕβρις καί παροινία τέλος ἄμουσος καί ἀχάριστος . οὐ φαῦλος οὖν καί παρά ἐγώ ἐν ὁ Ἀγριώνια ὁ Διόνυσος ὁ γυνή ὡς ἀποδράω ζητέω εἶτα παύω καί λέγω , ὅτι πρός ὁ Μοῦσα καταφεύγω καί κρύπτω παρά ἐκεῖνος · μετά ὀλίγος δέ , ὁ δεῖπνον τέλος ἔχω , αἴνιγμα καί γρῖφος ἀλλήλων προβάλλω · ὁ μυστήριον διδάσκω , ὅτι λόγος τε δέω χράω παρά πότος θεωρία τις καί μοῦσα ἔχω , καί λόγος τοιοῦτος ὁ μέθη πάρειμι , ἀποκρύπτω ὁ ἄγριος καί μανικός , ὑπό ὁ Μοῦσα εὐμενής κατέχω . ὅς τοίνυν ἐν ὁ Πλάτων γενέθλιος πέρυσι καί ἀκούω καί λέγω συντυγχάνω ἐγώ , πρῶτος οὗτος περιέχω ὁ βιβλίον . εἰμί δέ ὁ Συμποσιακός ὄγδοος .