plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 8.10.3
εἶτα διαβλέψας πρὸς τοὺς περὶ τὸν Αὐτόβουλον καὶ μειδιάσας ἀλλʼ ὁρῶ εἶπεν ὑμᾶς οἵους τʼ ὄντας ἤδη σκιαμαχεῖν πρὸς τὰ εἴδωλα καὶ δόξῃ παλαιᾷ καθάπερ γραφῇ προσφέροντας ἁφὴν οἴεσθαί τι ποιεῖν καὶ ὁ Αὐτόβουλος παῦε ποικίλλων ἔφη πρὸς ἡμᾶς οὐ γὰρ ἀγνοοῦμεν , ὅτι τὴν Ἀριστοτέλους δόξαν εὐδοκιμῆσαι βουλόμενος ὥσπερ σκιὰν αὐτῇ τὴν Δημοκρίτου παραβέβληκας . ἐπʼ ἐκείνην οὖν τρεψόμεθα κἀκείνῃ μαχούμεθα κατηγορούσῃ τῶν νέων καρπῶν καὶ τῆς φίλης ὀπώρας οὐ προσηκόντως . τὸ γὰρ θέρος αὐτοῖς μαρτυρεῖ καὶ τὸ μετόπωρον , ὅτε μάλιστα χλωρὰν καὶ φλύουσαν , ὡς Ἀντίμαχος ἔφη , τὴν ὀπώραν γεννωμένην ἄρτι προσφερόμενοι ἧττον ἀπατηλοῖς καὶ ψευδέσιν ἐνυπνίοις σύνεσμεν οἱ δὲ φυλλοχόοι μῆνες ἤδη τῷ χειμῶνι παρασκηνοῦντες ἐν πέψει τὰ σιτία καὶ τὰ περιόντα τῶν ἀκροδρύων ἰσχνὰ καὶ ῥυσὰ καὶ πᾶν ἀφεικότα τὸ πληκτικὸν ἐκεῖνο καὶ μανικὸν ἔχουσι . καὶ μὴν οἴνου γε τὸν νέον οἱ πρωιαίτατα πίνοντες Ἀνθεστηριῶνι πίνουσι μηνὶ μετὰ χειμῶνα · καὶ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἡμεῖς μὲν Ἀγαθοῦ Δαίμονος , Ἀθηναῖοι δὲ Πιθοίγια προσαγορεύουσι · γλεύκους δὲ ζέοντος ἀεὶ ἀφαιρεῖσθαι καὶ τοὺς ἐργάτας δεδιότας ὁρῶμεν . ἀφέντες οὖν τὸ συκοφαντεῖν τὰ τῶν θεῶν δῶρα μετίωμεν ἑτέραν ὁδόν , ἣν ὑφηγεῖται τοὔνομα τοῦ χρόνου καὶ τῶν ὑπηνεμίων καὶ ψευδῶν ὀνείρων . φυλλοχόος γὰρ ὀνομάζεται διὰ ψυχρότητα καὶ ξηρότητα τηνικαῦτα τῶν φύλλων ἀπορρεόντων · πλὴν εἴ τι θερμόν ἐστιν ἢ λιπαρὸν ὡς ἐλαῖαι καὶ δάφναι καὶ φοίνικες ἢ διερὸν ὡς μυρσίνη καὶ κιττός ; . τούτοις γὰρ ἡ κρᾶσις βοηθεῖ τοῖς δʼ ἄλλοις οὔ · οὐ γὰρ παραμένει τὸ ἐχέκολλον καὶ συνεκτικόν , ἢ πυκνουμένης ψυχρότητι τῆς ἰκμάδος ἢ ξηραινομένης διʼ ἔνδειαν ἢ διʼ ἀσθένειαν . ἔστι μὲν οὖν καὶ φυτοῖς ὑγρότητι ἢ θερμότητι τεθηλέναι καὶ αὐξάνεσθαι , μᾶλλον δὲ τοῖς ζῴοις · καὶ τοὐναντίον ἡ ψυχρότης καὶ ἡ ξηρότης ὀλέθριον . διὸ χαριέντως Ὅμηρος εἴωθε διεροὺς βροτοὺς καλεῖν , καὶ τὸ μὲν χαίρειν ἰαίνεσθαι,ῥιγεδανόν δὲ καὶ κρυερόν τὸ λυπηρὸν καὶ τὸ φοβερόν . ὁ δʼ ἀλίβας καὶ ὁ σκελετὸς ἐπὶ τοῖς νεκροῖς λέγονται , λοιδορουμένης τῷ ὀνόματι τῆς ξηρότητος . ἔτι τὸ μὲν αἷμα κυριωτάτην τῶν ἐν ἡμῖν ἔχον δύναμιν ἅμα καὶ θερμόν ἐστι καὶ ὑγρόν , τὸ δὲ γῆρας ἀμφοῖν ἐνδεές . ἔοικε δὲ τοῦ ἐνιαυτοῦ περιιόντος οἷον γῆρας εἶναι τὸ φθινόπωρον · οὔπω γὰρ ἥκει τὸ ὑγρόν , οὐκέτι δὲ τὸ θερμὸν ἔρρωται · δεῖγμα δὲ γεγονὸς ἀτεχνῶς ξηρότητος ἅμα καὶ ψυχρότητος ἐπισφαλῆ ποιεῖ τὰ σώματα πρὸς τὰς νόσους . τοῖς δὴ σώμασι τὰς ψυχὰς συμπαθεῖν ἀνάγκη , καὶ μάλιστα παχνουμένου τοῦ πνεύματος ἀμαυροῦσθαι τὸ μαντικόν , ὥσπερ κάτοπτρον ὁμίχλης ἀναπιμπλάμενον . οὐδὲν οὖν τρανὸν οὐδʼ ἔναρθρον οὐδʼ εὔσημον ἐν ταῖς φαντασίαις ἀποδίδωσι , μέχρι οὗ παχὺ καὶ ἀλαμπὲς καὶ συνεσταλμένον ἐστίν .
Lemmas: εἶτα διαβλέπω πρός ὁ περί ὁ Αὐτόβουλος καί μειδιάω ἀλλά ὁράω λέγω σύ οἷος τε εἰμί ἤδη σκιαμαχέω πρός ὁ εἴδωλον καί δόξα παλαιός καθά γραφή προσφέρω ἁφή οἴομαι τις ποιέω καί ὁ Αὐτόβουλος παύω ποικίλλω φημί πρός ἐγώ οὐ γάρ ἀγνοέω , ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης δόξα εὐδοκιμέω βούλομαι ὥσπερ σκιά αὐτός ὁ Δημόκριτος παραβάλλω . ἐπί ἐκεῖνος οὖν τρέπω ἐκεῖνος μάχομαι κατηγορέω ὁ νέος καρπός καί ὁ φίλος ὀπώρα οὐ προσηκόντως . ὁ γάρ θέρος αὐτός μαρτυρέω καί ὁ μετόπωρον , ὅτε μάλα χλωρός καί φλύω , ὡς Ἀντίμαχος φημί , ὁ ὀπώρα γεννάω ἄρτι προσφέρω ἥσσων ἀπατηλός καί ψευδής ἐνύπνιον σύνειμι ὁ δέ φυλλοχόος μείς ἤδη ὁ χειμών παρασκηνόω ἐν πέψις ὁ σιτίον καί ὁ περίειμι ὁ ἀκρόδρυα ἰσχνός καί ῥυσός καί πᾶς ἀφίημι ὁ πληκτικός ἐκεῖνος καί μανικός ἔχω . καί μήν οἶνος γε ὁ νέος ὁ πρωΐ πίνω Ἀνθεστηριών πίνω μείς μετά χειμών · καί ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος ἐγώ μέν Ἀγαθός Δαίμων , Ἀθηναῖος δέ Πιθοίγια προσαγορεύω · γλεῦκος δέ ζέω ἀεί ἀφαιρέω καί ὁ ἐργάτης δείδω ὁράω . ἀφίημι οὖν ὁ συκοφαντέω ὁ ὁ θεός δῶρον μετέρχομαι ἕτερος ὁδός , ὅς ὑφηγέομαι ὄνομα ὁ χρόνος καί ὁ ὑπηνέμιος καί ψευδής ὄνειρος . φυλλοχόος γάρ ὀνομάζω διά ψυχρότης καί ξηρότης τηνικαῦτα ὁ φύλλον ἀπορρέω · πλήν εἰ τις θερμός εἰμί ἤ λιπαρός ὡς ἐλαία καί δάφνη καί φοῖνιξ ἤ διερός ὡς μυρσίνη καί κισσός ; . οὗτος γάρ ὁ κρᾶσις βοηθέω ὁ δέ ἄλλος οὐ · οὐ γάρ παραμένω ὁ ἐχέκολλος καί συνεκτικός , ἤ πυκνόω ψυχρότης ὁ ἰκμάς ἤ ξηραίνω διά ἔνδεια ἤ διά ἀσθένεια . εἰμί μέν οὖν καί φυτόν ὑγρότης ἤ θερμότης θάλλω καί αὐξάνω , μάλα δέ ὁ ζῷον · καί ἐναντίος ὁ ψυχρότης καί ὁ ξηρότης ὀλέθριος . διό χαρίεις Ὅμηρος εἴωθα διερός βροτός καλέω , καί ὁ μέν χαίρω ἰαίνεσθαι,ῥιγεδανόν δέ καί κρυερός ὁ λυπηρός καί ὁ φοβερός . ὁ δέ ἀλίβας καί ὁ σκελετός ἐπί ὁ νεκρός λέγω , λοιδορέω ὁ ὄνομα ὁ ξηρότης . ἔτι ὁ μέν αἷμα κύριος ὁ ἐν ἐγώ ἔχω δύναμις ἅμα καί θερμός εἰμί καί ὑγρός , ὁ δέ γῆρας ἄμφω ἐνδεής . ἔοικα δέ ὁ ἐνιαυτός περιέρχομαι οἷος γῆρας εἰμί ὁ φθινόπωρον · οὔπω γάρ ἥκω ὁ ὑγρός , οὐκέτι δέ ὁ θερμός ῥώννυμι · δεῖγμα δέ γίγνομαι ἄτεχνος ξηρότης ἅμα καί ψυχρότης ἐπισφαλής ποιέω ὁ σῶμα πρός ὁ νόσος . ὁ δή σῶμα ὁ ψυχή συμπαθέω ἀνάγκη , καί μάλα παχνόω ὁ πνεῦμα ἀμαυρόω ὁ μαντικός , ὥσπερ κάτοπτρον ὁμίχλη ἀναπίμπλημι . οὐδείς οὖν τρανός οὐδέ ἔναρθρος οὐδέ εὔσημος ἐν ὁ φαντασία ἀποδίδωμι , μέχρι ὅς παχύς καί ἀλαμπής καί συστέλλω εἰμί .