plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.10.1
ταῦτα τοῦ Γλαυκίου διεξελθόντος , ἔδοξαν ἡμῖν ἐπιεικῶς οἱ θορυβώδεις ἐκεῖνοι κατακεκοιμίσθαι λόγοι , καὶ ὅπως ἔτι μᾶλλον αὐτῶν ἀμνηστία γένοιτο , ζήτησιν ἑτέραν ἐπάγων Νικόστρατος ἔφη πρότερον οὐ πάνυ μέλειν αὐτῷ Περσικοῦ τοῦ πράγματος εἶναι δοκοῦντος · ἐπεὶ δὲ νῦν Ἑλληνικὸν εἶναι πεφώραται , δεῖσθαι λόγου βοηθοῦντος αὐτῷ πρὸς τὴν αὐτόθεν φαινομένην ἀτοπίαν . ὅ τε γὰρ λογισμός , ὥσπερ ὀφθαλμὸς ἐν ὑγρῷ σάλον ἔχοντι , δυσκίνητον ἡμῖν καὶ δύσεργόν ἐστι τά τε πάθη πανταχόθεν ὥσπερ ἑρπετὰ πρὸς ἥλιον σαλευόμενα πρὸς τὸν οἶνον καὶ ἀναδυόμενα τὴν γνώμην ἐπισφαλῆ ποιεῖ καὶ ἀκατάστατον . ὅθεν ὥσπερ ἡ κλίνη τοῖς πίνουσι τῆς καθέδρας ἀμείνων , ὅτι τὸ σῶμα κατέχει καὶ ἀπολύει κινήσεως ἁπάσης , οὕτως ἔχειν ἀτρέμα τὴν ψυχὴν ἄριστον · εἰ δὲ μή , δοτέον , ὥσπερ παισὶν ἀτρεμεῖν μὴ δυναμένοις , οὐ δόρυ καὶ ξίφος , ἀλλὰ πλαταγὴν καὶ σφαῖραν , ὥσπερ ὁ θεὸς τὸν νάρθηκα τοῖς μεθύουσιν ἐνεχείρισε κουφότατον βέλος καὶ μαλακώτατον ἀμυντήριον , ὅπως , ἐπεὶ τάχιστα παίουσιν , ἥκιστα βλάπτωσι · δεῖ γὰρ γελοῖα τὰ σφάλματα τοῖς μεθύουσι ποιεῖν , οὐκ οἰκτρὰ καὶ τραγικὰ καὶ μεγάλας ἀποτεύξεις ἔχοντα . καὶ μήν , ὅπερ ἐστὶ μέγιστον ἐν ταῖς περὶ τῶν μεγίστων σκέψεσι , τὸν ἐνδεᾶ νοῦ καὶ πραγμάτων ἄπειρον ἕπεσθαι τοῖς φρονοῦσι καὶ τῶν ἐμπείρων ἀκούειν , ἀφαιρεῖται τοὺς μεθύοντας ὁ οἶνος · ὥστε καὶ τοὔνομα γενέσθαι φησὶν ὁ Πλάτωνὅτι οἴεσθαι νοῦν ἔχειν ποιεῖ τοὺς πίνοντας · οὔτε γὰρ ἐλλόγιμος οὔτε καλὸς οὔτε πλούσιος οὕτως οἴεται , καίπερ οἰόμενος , εἶναι τῶν πινόντων ἕκαστος , ὡς φρόνιμος · διὸ καὶ πολύφωνος ὁ οἶνός ἐστι καὶ λαλιᾶς ἀκαίρου καὶ φρονήματος ἡγεμονικοῦ καταπίμπλησιν , ὡς οὐκ ἀκούειν ἀλλʼ ἀκούεσθαι μᾶλλον ἡμῖν καὶ ἄγειν οὐχ ἕπεσθαι προσῆκον . ἀλλὰ γάρ ἔφη τὰ μὲν εἰς τοῦτο ῥᾳδίως ἄν τις συναγάγοι · δῆλα γάρ ἐστι · τῶν δʼ ἐναντίων ἀκουστέον , εἴ τις ἢ νέος προσέστηκεν ἢ πρεσβύτερος .
Lemmas: οὗτος ὁ Γλαυκίας διεξέρχομαι , δοκέω ἐγώ ἐπιεικής ὁ θορυβώδης ἐκεῖνος κατακοιμίζω λόγος , καί ὅπως ἔτι μάλα αὐτός ἀμνηστία γίγνομαι , ζήτησις ἕτερος ἐπάγω Νικόστρατος φημί πρότερος οὐ πάνυ μέλω αὐτός Περσικός ὁ πρᾶγμα εἰμί δοκέω · ἐπεί δέ νῦν Ἑλληνικός ἔρχομαι φωράω , δέω λόγος βοηθέω αὐτός πρός ὁ αὐτόθεν φαίνω ἀτοπία . ὁ τε γάρ λογισμός , ὥσπερ ὀφθαλμός ἐν ὑγρός σάλος ἔχω , δυσκίνητος ἐγώ καί δύσεργος εἰμί ὁ τε πάθος πανταχόθεν ὥσπερ ἑρπετόν πρός ἥλιος σαλεύω πρός ὁ οἶνος καί ἀναδύνω ὁ γνώμη ἐπισφαλής ποιέω καί ἀκατάστατος . ὅθεν ὥσπερ ὁ κλίνη ὁ πίνω ὁ καθέδρα ἀγαθός , ὅτι ὁ σῶμα κατέχω καί ἀπολύω κίνησις ἅπας , οὕτως ἔχω ἀτρέμας ὁ ψυχή ἀγαθός · εἰ δέ μή , δίδωμι , ὥσπερ παῖς ἀτρεμέω μή δύναμαι , οὐ δόρυ καί ξίφος , ἀλλά πλαταγή καί σφαῖρα , ὥσπερ ὁ θεός ὁ νάρθηξ ὁ μεθύω ἐγχειρίζω κοῦφος βέλος καί μαλακός ἀμυντήριος , ὅπως , ἐπεί ταχύς παίω , ἦκα βλάπτω · δέω γάρ γέλοιος ὁ σφάλμα ὁ μεθύω ποιέω , οὐ οἰκτρός καί τραγικός καί μέγας ἀπότευξις ἔχω . καί μήν , ὅς εἰμί μέγας ἐν ὁ περί ὁ μέγας σκέψις , ὁ ἐνδεής νόος καί πρᾶγμα ἄπειρος ἕπομαι ὁ φρονέω καί ὁ ἔμπειρος ἀκούω , ἀφαιρέω ὁ μεθύω ὁ οἶνος · ὥστε καί ὄνομα γίγνομαι φημί ὁ Πλάτων οἴομαι νόος ἔχω ποιέω ὁ πίνω · οὔτε γάρ ἐλλόγιμος οὔτε καλός οὔτε πλούσιος οὕτως οἴομαι , καίπερ οἴομαι , εἰμί ὁ πίνω ἕκαστος , ὡς φρόνιμος · διό καί πολύφωνος ὁ οἶνος εἰμί καί λαλιά ἄκαιρος καί φρόνημα ἡγεμονικός καταπίμπλημι , ὡς οὐ ἀκούω ἀλλά ἀκούω μάλα ἐγώ καί ἄγω οὐ ἕπομαι προσήκω . ἀλλά γάρ φημί ὁ μέν εἰς οὗτος ῥᾴδιος ἄν τις συνάγω · δῆλος γάρ εἰμί · ὁ δέ ἐναντίος ἀκούω , εἰ τις ἤ νέος προσίστημι ἤ πρέσβυς .