plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 5.7.1
περὶ τῶν καταβασκαίνειν , καὶ βάσκανον ἔχειν ὀφθαλμὸν ἐμπεσόντος λόγου παρὰ δεῖπνον , οἱ μὲν ἄλλοι παντάπασιν ἐξεφλαύριζον τὸ πρᾶγμα καὶ κατεγέλων · ὁ δʼ ἑστιῶν ἡμᾶς Μέστριος Φλῶρος ἔφη τὰ μὲν γιγνόμενα τῇ φήμῃ θαυμαστῶς βοηθεῖν · τῷ δʼ αἰτίας ἀπορεῖν ἀπιστεῖσθαι τὴν ἱστορίαν οὐ δικαίως , ὅπου , μυρίων ἐμφανῆ τὴν οὐσίαν ἐχόντων , ὁ τῆς αἰτίας λόγος ἡμᾶς διαπέφευγεν · ὅλως δʼ εἶπεν ὁ ζητῶν ἐν ἑκάστῳ τὸ εὔλογον ἐκ πάντων ἀναιρεῖ τὸ θαυμάσιον . ὅπου γὰρ ὁ τῆς αἰτίας ἐπιλείπει λόγος , ἐκεῖθεν ἄρχεται τὸ ἀπορεῖν , τουτέστι τὸ φιλοσοφεῖν · ὥστε τρόπον τινὰ φιλοσοφίαν ἀναιροῦσιν οἱ τοῖς θαυμασίοις ἀπιστοῦντες . δεῖ δʼ ἔφη τὸ μὲν διὰ τί γίγνεται τῷ λόγῳ μετιέναι , τὸ δʼ ὅτι γίγνεται παρὰ τῆς ἱστορίας λαμβάνειν . ἱστορεῖται δὲ πολλὰ τοιαῦτα · γιγνώσκομεν γὰρ ἀνθρώπους τῷ καταβλέπειν τὰ παιδία μάλιστα βλάπτοντας , ὑγρότητι τῆς ἕξεως καὶ ἀσθενείᾳ τρεπομένης ὑπʼ αὐτῶν καὶ κινουμένης ἐπὶ τὸ χεῖρον , ἧττον δὲ τῶν στερεῶν καὶ πεπηγότων ἤδη τοῦτο πασχόντων . καίτοι τούς γε περὶ τὸν Πόντον οἰκοῦντας πάλαι Θιβεῖς προσαγορευομένους ἱστορεῖ Φύλαρχος οὐ παιδίοις μόνον ἀλλὰ καὶ τελείοις ὀλεθρίους εἶναι · καὶ γὰρ τὸ βλέμμα καὶ τὴν ἀναπνοὴν καὶ τὴν διάλεκτον αὐτῶν παραδεχομένους τήκεσθαι καὶ νοσεῖν · ᾔσθοντο δʼ ὡς ἔοικε τὸ γιγνόμενον οἱ μιγάδες , οἰκέτας ἐκεῖθεν ὠνίους ἐξάγοντες . ἀλλὰ τούτων τὸ μὲν ἴσως ἧττόν ἐστι θαυμαστὸν ἡ γὰρ ἐπαφὴ καὶ συνανάχρωσις ἔχει τινὰ φαινομένην πάθους ἀρχήν · καὶ καθάπερ τὰ τῶν ἄλλων ὀρνέων πτερὰ τοῖς τοῦ ἀετοῦ συντεθέντα διόλλυται ψηχόμενα καὶ ἀπανθεῖ τῶν πτίλων μυδώντων , οὕτως οὐδὲν ἀπέχει καὶ ἀνθρώπου ψαῦσιν τὴν μὲν ὠφέλιμον εἶναι τὴν δʼ ἀπηνῆ καὶ βλαβεράν · τὸ δὲ καὶ προσβλεφθέντας ἀδικεῖσθαι συμβαίνει μὲν ὥσπερ εἴρηκα , τῷ δὲ τὴν αἰτίαν ἔχειν δυσθήρατον ἀπιστεῖται .
Lemmas: περί ὁ καταβασκαίνω , καί βάσκανος ἔχω ὀφθαλμός ἐμπίπτω λόγος παρά δεῖπνον , ὁ μέν ἄλλος παντάπασι ἐκφλαυρίζω ὁ πρᾶγμα καί καταγελάω · ὁ δέ ἑστιάω ἐγώ μεστριυς Φλῶρος φημί ὁ μέν γίγνομαι ὁ φήμη θαυμαστός βοηθέω · ὁ δέ αἰτία ἀπορέω ἀπιστέω ὁ ἱστορία οὐ δίκαιος , ὅπου , μυρίος ἐμφανής ὁ οὐσία ἔχω , ὁ ὁ αἰτία λόγος ἐγώ διαφεύγω · ὅλος δέ λέγω ὁ ζητέω ἐν ἕκαστος ὁ εὔλογος ἐκ πᾶς ἀναιρέω ὁ θαυμάσιος . ὅπου γάρ ὁ ὁ αἰτία ἐπιλείπω λόγος , ἐκεῖθεν ἄρχω ὁ ἀπορέω , τουτέστι ὁ φιλοσοφέω · ὥστε τρόπος τις φιλοσοφία ἀναιρέω ὁ ὁ θαυμάσιος ἀπιστέω . δέω δέ φημί ὁ μέν διά τίς γίγνομαι ὁ λόγος μεθίημι , ὁ δέ ὅτι γίγνομαι παρά ὁ ἱστορία λαμβάνω . ἱστορέω δέ πολύς τοιοῦτος · γιγνώσκω γάρ ἄνθρωπος ὁ καταβλέπω ὁ παιδίον μάλα βλάπτω , ὑγρότης ὁ ἕξις καί ἀσθένεια τρέπω ὑπό αὐτός καί κινέω ἐπί ὁ κακός , ἥσσων δέ ὁ στερεός καί πήγνυμι ἤδη οὗτος πάσχω . καίτοι ὁ γε περί ὁ Πόντος οἰκέω πάλαι Θιβεύς προσαγορεύω ἱστορέω Φύλαρχος οὐ παιδίον μόνος ἀλλά καί τέλειος ὀλέθριος εἰμί · καί γάρ ὁ βλέμμα καί ὁ ἀναπνοή καί ὁ διάλεκτος αὐτός παραδέχομαι τήκω καί νοσέω · αἰσθάνομαι δέ ὡς ἔοικα ὁ γίγνομαι ὁ μιγάς , οἰκέτης ἐκεῖθεν ὤνιος ἐξάγω . ἀλλά οὗτος ὁ μέν ἴσως ἥσσων εἰμί θαυμαστός ὁ γάρ ἐπαφή καί συνανάχρωσις ἔχω τις φαίνω πάθος ἀρχή · καί καθά ὁ ὁ ἄλλος ὄρνεον πτερόν ὁ ὁ ἀετός συντίθημι διόλλυμι ψήχω καί ἀπανθέω ὁ πτίλον μυδάω , οὕτως οὐδείς ἀπέχω καί ἄνθρωπος ψαῦσις ὁ μέν ὠφέλιμος εἰμί ὁ δέ ἀπηνής καί βλαβερός · ὁ δέ καί προσβλέπω ἀδικέω συμβαίνω μέν ὥσπερ λέγω , ὁ δέ ὁ αἰτία ἔχω δυσθήρατος ἀπιστέω .