plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 8.3.3
κἀγώ , τοῦ Ἀμμωνίου κελεύοντος εἰπεῖν τι πρὸς αὐτὸν αἱ μὲν πρῶταί σου τῶν ὑποθέσεων ἔφην ὦ φίλε Βόηθε , καίπερ πολὺ τὸ κενὸν ἔχουσαι μενέτωσαν · τῇ δὲ φωνῇ τὸ κενὸν οὐκ ὀρθῶς πρὸς σωτηρίαν καὶ κίνησιν ὑποτίθεσθε . σιωπῆς γὰρ οἰκεῖον καὶ ἡσυχίας τὸ ἀναφὲς καὶ ἀπαθὲς καὶ ἄπληκτον , ἡ δὲ φωνὴ πληγὴ σώματος διηχοῦς , διηχὲς δὲ τὸ συμπαθὲς αὑτῷ καὶ συμφυὲς εὐκίνητον δὲ καὶ κοῦφον καὶ ὁμαλὸν καὶ ὑπήκοον τοῦ διʼ εὐτονίαν καὶ συνέχειαν , οἷός ἐστι παρʼ ἡμῖν ὁ ἀήρ . καὶ γὰρ ὕδωρ καὶ γῆ καὶ πῦρ ἄφωνα καθʼ ἑαυτά , φθέγγεται δὲ πνεύματος ἐμπεσόντος ἅπαντα καὶ ψόφους καὶ πατάγους ἀναδίδωσι · χαλκῷ δὲ κενοῦ μὲν οὐδὲν μέτεστιν , ὁμαλῷ δὲ πνεύματι καὶ λείῳ κεκραμένος εὔπληκτός ἐστι καὶ ἠχώδης . εἰ δὲ δεῖ τῇ ὄψει τεκμαίρεσθαι , φαίνεται μᾶλλον ὁ σίδηρος ἔχων τι σαθρὸν καὶ πολύκενον καὶ τενθρηνῶδες · ἔστι δὲ κακόφωνος σφόδρα καὶ τῶν μεταλλικῶν κωφότατος . οὐδὲν οὖν ἔδει τῇ νυκτὶ παρέχειν πράγματα συσπῶντας αὐτῆς τὸν ἀέρα καὶ συντείνοντας , ἑτέρωθι δʼ αὖ χώρας καὶ κενότητας ἀπολείποντας , ὥσπερ ἐμποδὼν ὄντα τῇ φωνῇ τὸν ἀέρα καὶ φθείροντα τὴν οὐσίαν , ἧς αὐτὸς οὐσία καὶ σῶμα καὶ δύναμὶς ἐστιν . ἄνευ δὲ τούτων ἔδει δή που τὰς ἀνωμάλους νύκτας , οἷον ὁμιχλώδεις καὶ δυσχειμέρους , ἠχωδεστέρας εἶναι τῶν αἰθρίων καὶ κεκραμένων ὁμαλῶς , διὰ τὸ δεῦρο μὲν συνωθεῖν τὰς ἀτόμους ἐκεῖ δʼ ὅθεν μεθίστανται χώραν ἔρημον ἀπολείπειν σωμάτων καὶ τὸ δὴ προχειρότατον , ἡμέραν ψυχρὰν ἠχωδεστέραν εἶναι νυκτὸς ἀλεεινῆς ῆς καὶ θερινῆς · ὧν οὐδέτερον ἀληθές ἐστι . διὸ τὸν λόγον τοῦτον ἀπολελοιπὼς ἐπιβάλλω τὸν Ἀναξαγόραν , ὑπὸ τοῦ ἡλίου λέγοντα κινεῖσθαι τὸν ἀέρα κίνησιν τρομώδη καὶ παλμοὺς ἔχουσαν , ὡς δῆλόν ἐστι τοῖς διὰ τοῦ φωτὸς ἀεὶ διᾴττουσι ψήγμασι μικροῖς καὶ θραύμασιν , ἃ δή τινες τίλας καλοῦσιν ταῦτʼ οὖν φησιν ὁ ἀνὴρ πρὸς τὴν θερμότητα σίζοντα καὶ ψοφοῦντα διʼ ἡμέρας δυσηκόους τῷ ψόφῳ τὰς φωνὰς ποιεῖν , νυκτὸς δὲ φαίνεσθαι τὸν σάλον αὐτῶν καὶ τὸν ἦχον .
Lemmas: ἐγώ , ὁ Ἀμμώνιος κελεύω λέγω τις πρός αὐτός ὁ μέν πρῶτος σύ ὁ ὑπόθεσις φημί ὦ φίλος Βόηθος , καίπερ πολύς ὁ κενός ἔχω μένω · ὁ δέ φωνή ὁ κενός οὐ ὀρθός πρός σωτηρία καί κίνησις ὑποτίθημι . σιωπή γάρ οἰκεῖος καί ἡσυχία ὁ ἀναφής καί ἀπαθής καί ἄπληκτος , ὁ δέ φωνή πληγή σῶμα διηχής , διηχής δέ ὁ συμπαθής ἑαυτοῦ καί συμφυής εὐκίνητος δέ καί κοῦφος καί ὁμαλός καί ὑπήκοος ὁ διά εὐτονία καί συνέχεια , οἷος εἰμί παρά ἐγώ ὁ ἀήρ . καί γάρ ὕδωρ καί γῆ καί πῦρ ἄφωνος κατά ἑαυτοῦ , φθέγγομαι δέ πνεῦμα ἐμπίπτω ἅπας καί ψόφος καί πάταγος ἀναδίδωμι · χαλκός δέ κενός μέν οὐδείς μέτειμι , ὁμαλός δέ πνεῦμα καί λεῖος κεράννυμι εὔπληκτος εἰμί καί ἠχώδης . εἰ δέ δέω ὁ ὄψις τεκμαίρομαι , φαίνω μάλα ὁ σίδηρος ἔχω τις σαθρός καί πολύκενος καί τενθρηνώδης · εἰμί δέ κακόφωνος σφόδρα καί ὁ μεταλλικός κωφός . οὐδείς οὖν δέω ὁ νύξ παρέχω πρᾶγμα συσπάω αὐτός ὁ ἀήρ καί συντείνω , ἑτέρωθι δέ αὖ χώρα καί κενότης ἀπολείπω , ὥσπερ ἐμποδών εἰμί ὁ φωνή ὁ ἀήρ καί φθείρω ὁ οὐσία , ὅς αὐτός οὐσία καί σῶμα καί δύναμις εἰμί . ἄνευ δέ οὗτος δέω δή που ὁ ἀνώμαλος νύξ , οἷος ὁμίχλος καί δυσχείμερος , ἠχώδης εἰμί ὁ αἴθριον καί κεράννυμι ὁμαλής , διά ὁ δεῦρο μέν συνωθέω ὁ ἄτομος ἐκεῖ δέ ὅθεν μεθίστημι χώρα ἐρῆμος ἀπολείπω σῶμα καί ὁ δή πρόχειρος , ἡμέρα ψυχρός ἠχώδης εἰμί νύξ ἀλεεινός αὐλή καί θερινός · ὅς οὐδέτερος ἀληθής εἰμί . διό ὁ λόγος οὗτος ἀπολείπω ἐπιβάλλω ὁ Ἀναξαγόρας , ὑπό ὁ ἥλιος λέγω κινέω ὁ ἀήρ κίνησις τρομώδης καί παλμός ἔχω , ὡς δῆλος εἰμί ὁ διά ὁ φώς ἀεί διαίσσω ψῆγμα μικρός καί θραῦμα , ὅς δή τις τίλα καλέω οὗτος οὖν φημί ὁ ἀνήρ πρός ὁ θερμότης σίζω καί ψοφέω διά ἡμέρα δυσήκοος ὁ ψόφος ὁ φωνή ποιέω , νύξ δέ φαίνω ὁ σάλος αὐτός καί ὁ ἦχος .