plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.7.1
περὶ ἀκροαμάτων ἐν Χαιρωνείᾳ λόγοι παρὰ πότον ἐγένοντο Διογενιανοῦ τοῦ Περγαμηνοῦ παρόντος , καὶ πράγματʼ εἴχομεν ἀμυνόμενοι βαθυπώγωνα σοφιστὴν ἀπὸ τῆς Στοᾶς , ὃς ἐπήγαγε τὸν Πλάτωνα κατηγοροῦντα τῶν αὐλητρίσι χρωμένων παρʼ οἶνον , ἀλλήλοις δὲ συγγίγνεσθαι διὰ λόγου μὴ δυναμένων . καίτοι παρὼν ἀπὸ τῆς αὐτῆς παλαίστρας Φίλιππος ὁ Προυσιεὺς ἐᾶν ἐκέλευσε τοὺς παρʼ Ἀγάθωνι δαιτυμόνας ἐκείνους παντὸς αὐλοῦ καὶ πηκτίδων ἐπιτερπέστερα φθεγγομένους οὐ γὰρ αὐλητρίδα , παρόντων ἐκείνων , ἐκπεσεῖν θαυμαστὸν ἦν , ἀλλʼ εἰ μὴ καὶ πότου καὶ σίτου λήθη κατελάμβανεν ὑφʼ ἡδονῆς καὶ κηλήσεως τὸ συμπόσιον . καίτοι Ξενοφῶν οὐκ ᾐσχύνθη , Σωκράτους καὶ Ἀντισθένους καὶ ἄλλων παρόντων τοιούτων , τὸν γελωτοποιὸν φέρων Φίλιππον , ὥσπερ Ὅμηρος τὸ κρόμυον ποτῷ ὄψον , ὑποδεῖξαι τοῖς ἀνδράσι . Πλάτων δὲ τὸν τʼ Ἀριστοφάνους λόγον περὶ τοῦ ἔρωτος ὡς κωμῳδίαν ἐμβέβληκεν εἰς τὸ Συμπόσιον , καὶ τελευτῶν ἔξωθεν ἀναπετάσας τὴν αὔλειον ἐπάγει δρᾶμα τῶν ποικιλωτάτων , μεθύοντα καὶ κώμῳ χρώμενον ἐστεφανωμένον Ἀλκιβιάδην . εἶθʼ οἱ πρὸς Σωκράτην διαπληκτισμοὶ περὶ Ἀγάθωνος καὶ Σωκράτους ἐγκώμιον , ὦ φίλαι Χάριτες , ἆρά γʼ εἰπεῖν ὅσιόν ἐστιν , ὅτι , τοῦ Ἀπόλλωνος ἥκοντος εἰς τὸ συμπόσιον ἡρμοσμένην τὴν λύραν ἔχοντος , ἱκέτευσαν ἂν οἱ παρόντες ἐπισχεῖν τὸν θεόν , ἕως ὁ λόγος συμπερανθῇ καὶ λάβῃ τέλος ; εἶτʼ ἐκεῖνοι μὲν οἱ ἄνδρες ἔφη τοσαύτην ἐν τῷ διαλέγεσθαι χάριν ἔχοντες , ὅμως ἐχρῶντο τοῖς ἐπεισοδίοις καὶ διεποίκιλλον τὰ συμπόσια παιδιαῖς τοιαύταις · ἡμεῖς δὲ μεμιγμένοι πολιτικοῖς καὶ ἀγοραίοις ἀνδράσι , πολλοῖς δʼ , ὅταν οὕτω τύχωμεν , ἰδιώταις καὶ ὑπαγροικοτέροις ἐκβάλωμεν τὴν τοιαύτην χάριν καὶ διατριβὴν ἐκ τῶν συμποσίων ἢ ἀπίωμεν , ὥσπερ τὰς Σειρῆνας ἐπιούσας φεύγοντες ; ἀλλὰ Κλειτόμαχος μὲν ὁ ἀθλητὴς ἐξανιστάμενος καὶ ἀπιών , εἴ τις ἐμβάλοι λόγον ἐρωτικόν , ἐθαυμάζετο · φιλόσοφος δʼ ἀνὴρ αὐλὸν ἐκ συμποσίου φεύγων καὶ ψαλτρίας ἁρμοζομένης ὑποδεῖσθαι βοῶν ταχὺ καὶ τὸν λυχνοῦχον ἅπτειν οὐ καταγέλαστός ἐστι , τὰς ἀβλαβεστάτας ἡδονάς , ὥσπερ οἱ κάνθαροι τὰ μύρα , βδελυττόμενος ; εἰ γὰρ ἄλλοτε , μάλιστα δήπου παρὰ πότον , προσπαιστέον ἐστὶ τούτοις καὶ δοτέον εἰς ταῦτα τῷ θεῷ τὴν ψυχήν . ὡς τὰ γʼ ἄλλα φίλος ὢν Εὐριπίδης ἐμὲ γοῦν οὐ πέπεικε , περὶ μουσικῆς νομοθετῶν , ὡς ἐπὶ τὰ πένθη καὶ τὰς βαρυφροσύνας μετακομιστέας οὔσης · ἐκεῖ μὲν γὰρ ὥσπερ ἰατρὸν ἐφιστάναι δεῖ νοσοῦσιν ἐσπουδακότα καὶ νήφοντα τὸν λόγον , τὰς δὲ τοιαύτας ἡδονὰς τῷ Διονύσῳ καταμίξαντας ἐν παιδιᾶς μέρει τίθεσθαι . χάριεν γάρ τοι τὸ τοῦ Λάκωνος , ὃς , Ἀθήνησι καινῶν ἀγωνιζομένων τραγῳδῶν , θεώμενος τὰς παρασκευὰς τῶν χορηγῶν καὶ τὰς σπουδὰς τῶν διδασκάλων καὶ τὴν ἅμιλλαν οὐκ ἔφη σωφρονεῖν τὴν πόλιν μετὰ τοσαύτης ; σπουδῆς παίζουσαν · τῷ γὰρ ὄντι παίζοντα δεῖ · παίζειν καὶ μήτε δαπάνης πολλῆς μήτε τῶν πρὸς ἄλλα χρησίμων καιρῶν ὠνεῖσθαι τὸ ῥᾳθυμεῖν , ἀλλʼ ἐν πότῳ καὶ ἀνέσει τῶν τοιούτων ἀπογεύεσθαι καὶ σκοπεῖν ἅμα τερπόμενον , εἴ τι χρήσιμον ἐξ αὐτῶν λαβεῖν ἔστιν .
Lemmas: περί ἀκρόαμα ἐν Χαιρωνεία λόγος παρά πότος γίγνομαι Διογενιανός ὁ Περγαμηνός πάρειμι , καί πρᾶγμα ἔχω ἀμύνω βαθυπώγων σοφιστής ἀπό ὁ Στοά , ὅς ἐπάγω ὁ Πλάτων κατηγορέω ὁ αὐλητρίς χράω παρά οἶνος , ἀλλήλων δέ συγγίγνομαι διά λόγος μή δύναμαι . καίτοι πάρειμι ἀπό ὁ αὐτός παλαίστρα Φίλιππος ὁ Προυσιεύς ἐάω κελεύω ὁ παρά Ἀγάθων δαιτυμών ἐκεῖνος πᾶς αὐλός καί πηκτίς ἐπιτερπής φθέγγομαι οὐ γάρ αὐλητρίς , πάρειμι ἐκεῖνος , ἐκπίπτω θαυμαστός εἰμί , ἀλλά εἰ μή καί πότος καί σῖτος λήθη καταλαμβάνω ὑπό ἡδονή καί κήλησις ὁ συμπόσιον . καίτοι Ξενοφῶν οὐ αἰσχύνω , Σωκράτης καί Ἀντισθένης καί ἄλλος πάρειμι τοιοῦτος , ὁ γελωτοποιός φέρω Φίλιππος , ὥσπερ Ὅμηρος ὁ κρόμυον ποτός ὄψον , ὑποδείκνυμι ὁ ἀνήρ . Πλάτων δέ ὁ τε Ἀριστοφάνης λόγος περί ὁ ἔρως ὡς κωμῳδία ἐμβάλλω εἰς ὁ Συμπόσιον , καί τελευτάω ἔξωθεν ἀναπετάννυμι ὁ αὔλειος ἐπάγω δρᾶμα ὁ ποικίλος , μεθύω καί κῶμος χράω στεφανόω Ἀλκιβιάδης . εἶτα ὁ πρός Σωκράτης διαπληκτισμός περί Ἀγάθων καί Σωκράτης ἐγκώμιον , ὦ φίλος Χάρις , ἆρα γε λέγω ὅσιος εἰμί , ὅτι , ὁ Ἀπόλλων ἥκω εἰς ὁ συμπόσιον ἁρμόζω ὁ λύρα ἔχω , ἱκετεύω ἄν ὁ πάρειμι ἐπέχω ὁ θεός , ἕως ὁ λόγος συμπεραίνω καί λαμβάνω τέλος ; εἶτα ἐκεῖνος μέν ὁ ἀνήρ φημί τοσοῦτος ἐν ὁ διαλέγω χάρις ἔχω , ὅμως χράω ὁ ἐπεισόδιον καί διαποικίλλω ὁ συμπόσιον παιδιά τοιοῦτος · ἐγώ δέ μείγνυμι πολιτικός καί ἀγοραῖος ἀνήρ , πολύς δέ , ὅταν οὕτως τυγχάνω , ἰδιώτης καί ὑπάγροικος ἐκβάλλω ὁ τοιοῦτος χάρις καί διατριβή ἐκ ὁ συμπόσιον ἤ ἀπέρχομαι , ὥσπερ ὁ Σειρήν ἐπέρχομαι φεύγω ; ἀλλά Κλειτόμαχος μέν ὁ ἀθλητής ἐξανίστημι καί ἀπέρχομαι , εἰ τις ἐμβάλλω λόγος ἐρωτικός , θαυμάζω · φιλόσοφος δέ ἀνήρ αὐλός ἐκ συμπόσιον φεύγω καί ψάλτρια ἁρμόζω ὑποδέω βοάω ταχύς καί ὁ λυχνοῦχος ἅπτω οὐ καταγέλαστος εἰμί , ὁ ἀβλαβής ἡδονή , ὥσπερ ὁ κάνθαρος ὁ μύρον , βδελύσσομαι ; εἰ γάρ ἄλλοτε , μάλα δήπου παρά πότος , προσπαιστέον εἰμί οὗτος καί δίδωμι εἰς οὗτος ὁ θεός ὁ ψυχή . ὡς ὁ γε ἄλλος φίλος εἰμί Εὐριπίδης ἐγώ γοῦν οὐ πείθω , περί μουσική νομοθετέω , ὡς ἐπί ὁ πένθος καί ὁ βαρυφροσύνη μετακομιστέος εἰμί · ἐκεῖ μέν γάρ ὥσπερ ἰατρός ἐφίστημι δέω νοσέω σπουδάζω καί νήφω ὁ λόγος , ὁ δέ τοιοῦτος ἡδονή ὁ Διόνυσος καταμείγνυμι ἐν παιδιά μέρος τίθημι . χαρίεις γάρ τοι ὁ ὁ Λάκων , ὅς , Ἀθήνησι καινός ἀγωνίζομαι τραγῳδός , θεάομαι ὁ παρασκευή ὁ χορηγός καί ὁ σπουδή ὁ διδάσκαλος καί ὁ ἅμιλλα οὐ φημί σωφρονέω ὁ πόλις μετά τοσοῦτος ; σπουδή παίζω · ὁ γάρ εἰμί παίζω δέω · παίζω καί μήτε δαπάνη πολύς μήτε ὁ πρός ἄλλος χρήσιμος καιρός ὠνέομαι ὁ ῥαθυμέω , ἀλλά ἐν πότος καί ἄνεσις ὁ τοιοῦτος ἀπογεύω καί σκοπέω ἅμα τέρπω , εἰ τις χρήσιμος ἐκ αὐτός λαμβάνω εἰμί .