plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.2.1
ἐν Ἐλευσῖνι μετὰ τὰ μυστήρια τῆς πανηγύρεως ἀκμαζούσης , εἱστιώμεθα παρὰ Γλαυκίᾳ τῷ ῥήτορι . πεπαυμένων δὲ δειπνεῖν τῶν ἄλλων , Ξενοκλῆς ὁ Δελφὸς ὥσπερ εἰώθει τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν Λαμπρίαν εἰς ἀδδηφαγίαν Βοιώτιον ἐπέσκωπτεν . ἐγὼ δʼ ἀμυνόμενος ὑπὲρ αὐτοῦ τὸν Ξενοκλέα τοῖς Ἐπικούρου λόγοις χρώμενον οὐ γὰρ ἅπαντες εἶπον ὦ βέλτιστε , ποιοῦνται τὴν τοῦ ἀλγοῦντος ὑπεξαίρεσιν ὅρον ἡδονῆς καὶ πέρας · Λαμπρίᾳ δὲ καὶ ἀνάγκη , πρὸ τοῦ κήπου κυδαίνοντι τὸν περίπατον καὶ τὸ Λύκειον ἔργῳ μαρτυρεῖν Ἀρἰστοτέλει · φησι γὰρ ὁ ἀνὴρ βρωτικώτατον ἕκαστον αὐτὸν αὑτοῦ περὶ τὸ φθινόπωρον εἶναι , καὶ τὴν αἰτίαν ἐπείρηκεν ἐγὼ δʼ οὐ μνημονεύωβέλτιον εἶπεν ὁ Γλαυκίας αὐτοὶ γὰρ ἐπιχειρήσομεν ζητεῖν , ὅταν παυσώμεθα δειπνοῦντες . ὡς οὖν ἀφῃρέθησαν αἱ τράπεζαι , γλαυκίας μὲν καὶ Ξενοκλῆς ᾐτιάσαντο τὴν ὀπώραν διαφόρως , ὁ μὲν ὡς τὴν κοιλίαν ὑπεξάγουσαν καὶ τῷ κενοῦσθαι τὸ σῶμα νεαρὰς ὀρέξεις ἀεὶ παρασκευάζουσαν · ὁ δὲ Ξενοκλῆς ἔλεγεν εὔστομόν τι καὶ δηκτικὸν ἔχοντα τῶν ὡραίων τὰ πλεῖστα τὸν στόμαχον ἐπὶ τὴν βρῶσιν ἐκκαλεῖσθαι παντὸς μᾶλλον ὄψου καὶ ἡδύσματος · καὶ γὰρ τοῖς ἀποσίτοις τῶν ἀρρώστων ὀπώρας τι προσενεχθὲν ἀναλαμβάνει τὴν ὄρεξιν . ὁ δὲ Λαμπρίας εἶπεν , ὅτι τὸ οἰκεῖον καὶ τὸ σύμφυτον θερμὸν ἡμῶν , ᾧ τρέφεσθαι πεφύκαμεν , ἐν μὲν τῷ θέρει διέσπαρται καὶ γέγονεν ἀσθενέστερον καὶ μανόν , ἐν δὲ τῷ φθίνοντι καιρῷ συναγείρεται πάλιν καὶ ἰσχύει , κατακρυπτόμενον ἐντὸς διὰ τὴν περίψυξιν καὶ τὴν πύκνωσιν τοῦ σώματος . ἐγὼ δʼ ὑπὲρ τοῦ μὴ δοκεῖν ἀσύμβολος τοῦ λόγου μετασχεῖν εἶπον , ὅτι τοῦ θέρους διψητικώτεροι γιγνόμεθα καὶ πλείονι χρώμεθα τῷ ὑγρῷ διὰ τὸ καῦμα · νῦν οὖν ἡ φύσις ἐν τῇ μεταβολῇ ζητοῦσα τοὐναντίον , ὥσπερ εἴωθε , πεινητικωτέρους ποιεῖ , καὶ τὴν ξηρὰν τροφὴν τῇ κράσει τοῦ σώματος · ἀνταποδίδωσιν . οὐ μὴν οὐδὲ τὰ σιτία φήσαι τις ἂν αἰτίας ἀμοιρεῖν παντάπασιν , ἀλλʼ ἐκ νέων καὶ προσφάτων γενόμενα καρπῶν οὐ μόνον μάζας καὶ ὄσπρια καὶ ἄρτους καὶ πυροὺς , ἀλλὰ καὶ κρέα ζῴων εὐωχουμένων τὰ ἐπέτεια τοῖς τε χυμοῖς διαφέρειν τῶν παλαιῶν καὶ μᾶλλον ἐπάγεσθαι τοὺς χρωμένους καὶ ἀπολαύοντας .
Lemmas: ἐν Ἐλευσίς μετά ὁ μυστήριον ὁ πανήγυρις ἀκμάζω , ἑστιάω παρά Γλαυκίας ὁ ῥήτωρ . παύω δέ δειπνέω ὁ ἄλλος , Ξενοκλῆς ὁ Δελφός ὥσπερ εἴωθα ὁ ἀδελφός ἐγώ Λαμπρίας εἰς ἀδηφαγία Βοιώτιος ἐπισκώπτω . ἐγώ δέ ἀμύνω ὑπέρ αὐτός ὁ Ξενοκλῆς ὁ Ἐπίκουρος λόγος χράω οὐ γάρ ἅπας λέγω ὦ ἀγαθός , ποιέω ὁ ὁ ἀλγέω ὑπεξαίρεσις ὅρος ἡδονή καί πέρας · Λαμπρίας δέ καί ἀνάγκη , πρό ὁ κῆπος κυδαίνω ὁ περίπατος καί ὁ Λύκειον ἔργον μαρτυρέω Ἀριστοτέλης · φημί γάρ ὁ ἀνήρ βρωτικός ἕκαστος αὐτός ἑαυτοῦ περί ὁ φθινόπωρον εἰμί , καί ὁ αἰτία ἐπιλέγω ἐγώ δέ οὐ μνημονεύωβέλτιον λέγω ὁ Γλαυκίης αὐτός γάρ ἐπιχειρέω ζητέω , ὅταν παύω δειπνέω . ὡς οὖν ἀφαιρέω ὁ τράπεζα , γλαυκιάω μέν καί Ξενοκλῆς αἰτιάομαι ὁ ὀπώρα διάφορος , ὁ μέν ὡς ὁ κοιλία ὑπεξάγω καί ὁ κενόω ὁ σῶμα νεαρός ὄρεξις ἀεί παρασκευάζω · ὁ δέ Ξενοκλῆς λέγω εὔστομος τις καί δηκτικός ἔχω ὁ ὡραῖος ὁ πολύς ὁ στόμαχος ἐπί ὁ βρῶσις ἐκκαλέω πᾶς μάλα ὄψον καί ἥδυσμα · καί γάρ ὁ ἀπόσιτος ὁ ἄρρωστος ὀπώρα τις προσφέρω ἀναλαμβάνω ὁ ὄρεξις . ὁ δέ Λαμπρίας λέγω , ὅτι ὁ οἰκεῖος καί ὁ σύμφυτος θερμός ἐγώ , ὅς τρέφω φύω , ἐν μέν ὁ θέρος διασπείρω καί γίγνομαι ἀσθενής καί μανός , ἐν δέ ὁ φθίω καιρός συναγείρω πάλιν καί ἰσχύω , κατακρύπτω ἐντός διά ὁ περίψυξις καί ὁ πύκνωσις ὁ σῶμα . ἐγώ δέ ὑπέρ ὁ μή δοκέω ἀσύμβολος ὁ λόγος μετέχω λέγω , ὅτι ὁ θέρος διψητικός γίγνομαι καί πολύς χράω ὁ ὑγρός διά ὁ καῦμα · νῦν οὖν ὁ φύσις ἐν ὁ μεταβολή ζητέω ἐναντίος , ὥσπερ εἴωθα , πεινητικός ποιέω , καί ὁ ξηρός τροφή ὁ κρᾶσις ὁ σῶμα · ἀνταποδίδωμι . οὐ μήν οὐδέ ὁ σιτίον φημί τις ἄν αἰτία ἀμοιρέω παντάπασι , ἀλλά ἐκ νέος καί πρόσφατος γίγνομαι καρπός οὐ μόνος μᾶζα καί ὄσπριον καί ἄρτος καί πυρός , ἀλλά καί κρέας ζῷον εὐωχέω ὁ ἐπέτειος ὁ τε χυμός διαφέρω ὁ παλαιός καί μάλα ἐπάγω ὁ χράω καί ἀπολαύω .