plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 1.2.4
ἐπεὶ δὲ καὶ ταῦτʼ ἐρρήθη καὶ τὴν κρίσιν ἀπῄτουν οἱ παρόντες , ἔφην ἐγώ , διαιτητὴς ᾑρημένος οὐ κριτὴς , βαδιεῖσθαι διὰ μέσου . νέους μὲν γάρεἶπον ἑστιῶντας καὶ πολίτας καὶ συνήθεις ἐθιστέον , ὥς φησι Τίμων , ἀφελῶς καὶ ἀτύφως κατανέμειν αὑτοὺς εἰς ἣν ἂν τύχωσι χώραν , καλὸν εἰς φιλίαν ἐφόδιον τὴν εὐκολίαν λαμβάνοντας · ἐν δὲ ξένοις ἢ ἄρχουσιν ἢ πρεσβυτέροις φιλοσοφοῦντες δέδια μὴ δοκῶμεν τῇ αὐλείῳ τὸν τῦφον ἀποκλείοντες εἰσάγειν τῇ παραθύρῳ μετὰ πολλῆς ἀδιαφορίας · ἐν ᾧ καὶ συνηθείᾳ τι καὶ νόμῳ δοτέον . ἢ καὶ προπόσεις καὶ προσαγορεύσεις ἀνέλωμεν , αἷς πρὸς τοὺς ἐπιτυγχάνοντας οὐδʼ ἀκρίτως ἀλλʼ ὡς ἐνδέχεται μάλιστα χρώμενοι τιμῶμεν ἕδρῃ τε κρέασὶν τʼ ἠδὲ πλείοις δεπάεσσιν ὥς φησιν ὁ τῶν Ἑλλήνων βασιλεύς , τὴν τάξιν ἐν πρώτῃ τιμῇ τιθέμενος . ἐπαινοῦμεν δὲ καὶ τὸν Ἀλκίνουν , ὅτι τὸν ξένον ἱδρύει παρʼ αὑτὸν υἱὸν ἀναστήσας , ἀγαπήνορα Λαοδάμαντα , ὃς οἱ πλησίον ἷζε , μάλιστα δέ μιν φιλέεσκε . τὸ γὰρ εἰς τὴν τοῦ φιλουμένου χώραν καθίσαι τὸν ἱκέτην ἐπιδέξιον ἐμμελῶς καὶ φιλάνθρωπον . ἔστι δὲ καὶ παρὰ τοῖς θεοῖς διάκρισις τῶν τοιούτων ὁ μὲν γὰρ Ποσειδῶν , καίπερ ὕστατος εἰς τὴν ἐκκλησίαν παραγενόμενος ἷζεν ἄρʼ ἐν μέσσοισιν ὡς ταύτης αὐτῷ τῆς χώρας προσηκούσης . ἡ δʼ Ἀθηνᾶ φαίνεται τὸν πλησίον ἀεὶ τοῦ Διὸς τόπον ἐξαίρετον ἔχουσα καὶ τοῦτο παρεμφαίνει μὲν ὁ ποιητὴς διʼ ὧν ἐπὶ τῆς Θέτιδός φησιν ἡ δʼ ἄρα πὰρ Διὶ πατρὶ καθέζετο , εἶξε δʼ Ἀθήνη , διαρρήδην δʼ ὁ Πίνδαρος λέγει πῦρ πνέοντος ἅτε κεραυνοῦ ἄγχιστα ἡμένη . καίτοι φήσει Τίμων οὐ δεῖν ἀφαιρεῖσθαι τῶν ἄλλων ἑνὶ προσνέμοντα τὴν τιμήν . ὅπερ αὐτὸς ἔοικε ποιεῖν μᾶλλον · ἀφαιρεῖται γὰρ ὁ κοινὸν ποιῶν τὸ ἴδιον ἴδιον δὲ τὸ κατʼ ἀξίαν ἑκάστου , καὶ ποιεῖ δρόμου καὶ σπουδῆς τὸ πρωτεῖον , ἀρετῇ καὶ συγγενείᾳ καὶ ἀρχῇ καὶ τοῖς τοιούτοις ὀφειλόμενον . καὶ τὸ λυπηρὸς εἶναι τοῖς κεκλημένοις φεύγειν δοκῶν μᾶλλον ἐφέλκεται καθʼ αὑτοῦ λυπεῖ γὰρ ἀποστερῶν τῆς συνήθους τιμῆς ἕκαστον . ἐμοὶ δʼ οὐ λίαν χαλεπὸν εἶναι δοκεῖ τὸ περὶ τὴν διάκρισιν · πρῶτον μὲν γὰρ ἐφάμιλλοι τοῖς ἀξιώμασι πολλοὶ πρὸς μίαν κλῆσιν οὐ ῥᾳδίως ἀπαντῶσιν ἔπειτα πλειόνων τόπων ἐν δόξῃ γεγονότων , ἀφθονία τῆς διανομῆς ἔστιν , ἄν τις εὐστοχεῖν δύνηται , τὸν μὲν ὅτι πρῶτος , τὸν δʼ ὅτι μέσος , τὸν δʼ ὅτι παρʼ αὑτὸν ἢ μετὰ φίλου τινὸς ἢ συνήθους ἢ καθηγητοῦ , διδοὺς ἑκάστῳ τῶν ἀξιωματικῶν λεγομένων τοῖς δʼ ἄλλοις δωρεὰς καὶ φιλοφροσύνην ἔλιπον ἂν ἀνάπαυλαν μᾶλλον τῆς τιμῆς . ἂν δὲ δυσδιάκριτοι μὲν αἱ ἀξίαι δύσκολοι δʼ οἱ ἄνδρες ὦσιν , ὅρα τίνα μηχανὴν ἐπάγω · κατακλίνω γὰρ εἰς τὸν ἔνδοξον μάλιστα τόπον , ἂν μὲν πατήρ , τοῦτον ἀράμενος εἰ δὲ μή , πάππον ἢ πενθερὸν ἢ πατρὸς ἀδελφόν , ἤ τινα τῶν ὁμολογουμένην καὶ ἰδίαν ἐχόντων παρὰ τῷ δεχομένῳ τιμῆς ὑπεροχήν · ἐκ τῶν Ὁμήρου τὸ θεώρημα τοῦτο λαμβάνων καθηκόντων . καὶ γὰρ ἐπεῖ δήπουθεν ὁ Ἀχιλλεὺς τὸν Μενέλεων καὶ τὸν Ἀντίλοχον περὶ τῶν δευτερείων τῆς ἱπποδρομίας ὁρῶν διαφερομένους καὶ δεδοικὼς μὴ πορρωτέρω προέλθωσιν ὀργῆς καὶ φιλονεικίας ἑτέρῳ βούλεται τὸ ἔπαθλον ἀποδιδόναι , λόγῳ μὲν Εὔμηλον οἰκτίρων καὶ τιμῶν , ἔργῳ δὲ τῆς ἐκείνων διαφορᾶς τὴν αἰτίαν ἀφαιρῶν .
Lemmas: ἐπεί δέ καί οὗτος λέγω καί ὁ κρίσις ἀπαιτέω ὁ πάρειμι , φημί ἐγώ , διαιτητής αἱρέω οὐ κριτής , βαδίζω διά μέσος . νέος μέν γαρειπως ἑστιάω καί πολίτης καί συνήθης ἐθίζω , ὡς φημί Τίμων , ἀφελής καί ἄτυφος κατανέμω ἑαυτοῦ εἰς ὅς ἄν τυγχάνω χώρα , καλός εἰς φιλία ἐφόδιον ὁ εὐκολία λαμβάνω · ἐν δέ ξένος ἤ ἄρχων ἤ πρέσβυς φιλοσοφέω δείδω μή δοκέω ὁ αὔλειος ὁ τῦφος ἀποκλείω εἰσάγω ὁ παράθυρος μετά πολύς ἀδιαφορία · ἐν ὅς καί συνήθεια τις καί νόμος δίδωμι . ἤ καί πρόποσις καί προσαγόρευσις ἀναιρέω , ὅς πρός ὁ ἐπιτυγχάνω οὐδέ ἄκριτος ἀλλά ὡς ἐνδέχομαι μάλα χράω τιμάω ἕδρα τε κρέας τε ἠδέ πολύς δέπας ὡς φημί ὁ ὁ Ἕλλην βασιλεύς , ὁ τάξις ἐν πρῶτος τιμή τίθημι . ἐπαινέω δέ καί ὁ Ἀλκίνοος , ὅτι ὁ ξένος ἱδρύω παρά ἑαυτοῦ υἱός ἀνίστημι , ἀγαπήνωρ Λαοδάμας , ὅς ἕ πλησίον ἵζω , μάλα δέ μιν φιλέω . ὁ γάρ εἰς ὁ ὁ φιλέω χώρα καθίζω ὁ ἱκέτης ἐπιδέξιος ἐμμελής καί φιλάνθρωπος . εἰμί δέ καί παρά ὁ θεός διάκρισις ὁ τοιοῦτος ὁ μέν γάρ Ποσειδῶν , καίπερ ὕστερος εἰς ὁ ἐκκλησία παραγίγνομαι ἵζω ἄρα ἐν μέσος ὡς οὗτος αὐτός ὁ χώρα προσήκω . ὁ δέ Ἀθήνη φαίνω ὁ πλησίον ἀεί ὁ Ζεύς τόπος ἐξαιρετός ἔχω καί οὗτος παρεμφαίνω μέν ὁ ποιητής διά ὅς ἐπί ὁ Θέτις φημί ὁ δέ ἄρα παρά Ζεύς πατήρ καθέζομαι , εἴκω δέ Ἀθήνη , διαρρήδην δέ ὁ Πίνδαρος λέγω πῦρ πνέω ἅτε κεραυνός ἄγχιστος ἧμαι . καίτοι φημί Τίμων οὐ δέω ἀφαιρέω ὁ ἄλλος εἷς προσνέμω ὁ τιμή . ὅς αὐτός ἔοικα ποιέω μάλα · ἀφαιρέω γάρ ὁ κοινός ποιέω ὁ ἴδιος ἴδιος δέ ὁ κατά ἀξία ἕκαστος , καί ποιέω δρόμος καί σπουδή ὁ πρωτεῖον , ἀρετή καί συγγένεια καί ἀρχή καί ὁ τοιοῦτος ὀφείλω . καί ὁ λυπηρός εἰμί ὁ καλέω φεύγω δοκέω μάλα ἐφέλκω κατά ἑαυτοῦ λυπέω γάρ ἀποστερέω ὁ συνήθης τιμή ἕκαστος . ἐγώ δέ οὐ λίαν χαλεπός εἰμί δοκέω ὁ περί ὁ διάκρισις · πρῶτος μέν γάρ ἐφάμιλλος ὁ ἀξίωμα πολύς πρός εἷς κλῆσις οὐ ῥᾴδιος ἀπαντάω ἔπειτα πολύς τόπος ἐν δόξα γίγνομαι , ἀφθονία ὁ διανομή εἰμί , ἐάν τις εὐστοχέω δύναμαι , ὁ μέν ὅτι πρῶτος , ὁ δέ ὅτι μέσος , ὁ δέ ὅτι παρά ἑαυτοῦ ἤ μετά φίλος τις ἤ συνήθης ἤ καθηγητής , δίδωμι ἕκαστος ὁ ἀξιωματικός λέγω ὁ δέ ἄλλος δωρεά καί φιλοφροσύνη λείπω ἄν ἀνάπαυλα μάλα ὁ τιμή . ἐάν δέ δυσδιάκριτος μέν ὁ ἀξία δύσκολος δέ ὁ ἀνήρ εἰμί , ὁράω τίς μηχανή ἐπάγω · κατακλίνω γάρ εἰς ὁ ἔνδοξος μάλα τόπος , ἐάν μέν πατήρ , οὗτος ἀείρω εἰ δέ μή , πάππος ἤ πενθερός ἤ πατήρ ἀδελφός , ἤ τις ὁ ὁμολογέω καί ἴδιος ἔχω παρά ὁ δέχομαι τιμή ὑπεροχή · ἐκ ὁ Ὅμηρος ὁ θεώρημα οὗτος λαμβάνω καθήκω . καί γάρ ἔπειμι δήπουθεν ὁ Ἀχιλλεύς ὁ Μενέλαος καί ὁ Ἀντίλοχος περί ὁ δευτερεῖος ὁ ἱπποδρομία ὁράω διαφέρω καί δείδω μή πρόσω προέρχομαι ὀργή καί φιλονικία ἕτερος βούλομαι ὁ ἔπαθλον ἀποδίδωμι , λόγος μέν Εὔμηλος οἰκτίρω καί τιμάω , ἔργον δέ ὁ ἐκεῖνος διαφορά ὁ αἰτία ἀφαιρέω .