plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.10.2
ἐπὶ τούτοις εὐδοκιμήσαντι τῷ Ἁγίᾳ παρώξυνάν μʼ ἐπιθέσθαι . ἔλεγον οὖν οὐ ξένον τι πεπονθέναι πάθος Ἁγίαν , εἰ τὴν ἴσην μερίδα λαμβάνων δυσκολαίνει , γαστέρα φορῶν τηλικαύτην καὶ γὰρ αὐτὸς εἶναι τῶν ἀδδηφαγίᾳ χαιρόντων ἐν γάρ ξυνῷ ἰχθύι ἄκανθαι οὐκ ἔνεισιν ὥς φησιν ὁ Δημόκριτος . ἀλλὰ τοῦτʼ αὐτό ἔφηνκαὶ μάλιστα τὴν μοῖραν ὑπὲρ εἱμαρμένην ἡμῖν ἐπήγαγεν . ἰσότητος γάρ , ἣν πόλεις τε πόλεσι συμμάχοις τε συμμάχους ἡ Εὐριπίδειος γραῦς φησι συνδεῖν , οὐδὲν οὕτως ὡς ἡ περὶ τράπεζαν κοινωνία δεῖται , φύσει κοὐ νόμῳ καὶ ἀναγκαίαν οὐ καινὴν οὐδʼ ἐπείσακτον ὑπὸ δόξης ἔχουσα χρείαν · τῷ πλέονα δʼ ἐκ τῶν κοινῶν ἐσθίοντι πολέμιον καθίσταται τὸ καθυστεροῦν καὶ ἀπολειπόμενον , ὥσπερ ἐν ῥοθίῳ ταχυναυτούσης τριήρους . οὐ γὰρ φιλικὸν οὐδὲ συμποτικὸν οἶμαι προοίμιον εὐωχίας ὑφόρασις καὶ ἁρπασμὸς καὶ χειρῶν ἅμιλλα καὶ διαγκωνισμός , ἀλλʼ ἄτοπα καὶ κυνικὰ καὶ τελευτῶντα πολλάκις εἰς λοιδορίας καὶ ὀργὰς οὐ κατʼ ἀλλήλων μόνον ἀλλὰ καὶ κατὰ τῶν τραπεζοκόμων καὶ κατὰ τῶν ἑστιώντων . ὅσον δὲ χρόνον ἡ Μοῖρα καὶ ἡ Λάχεσις ἰσότητι τὴν περὶ τὰ δεῖπνα καὶ συμπόσια κοινωνίαν ἐβράβευον , οὐθὲν ἰδεῖν ἄκοσμον ἦν οὐδʼ ἀνελεύθερον ἀλλὰ καὶ τὰ δεῖπνα δαῖτας ἐκάλουν καὶ τοὺς ἑστιωμένους δαιτυμόναςδαιτροὺς δὲ τοὺς τραπεζοκόμους ἀπὸ τοῦ διαιρεῖν καὶ διανέμειν . Λακεδαιμόνιοι δὲ κρεοδαίτας εἶχον οὐ τοὺς τυχόντας ἀλλὰ τοὺς πρώτους ἄνδρας , ὥστε καὶ Λύσανδρον ὑπʼ Ἀγησιλάου τοῦ βασιλέως ἐν Ἀσίᾳ κρεοδαίτην ἀποδειχθῆναι . τότʼ οὖν αἱ νεμήσεις ἐξέπεσον , ὅτʼ ἐπεισῆλθον αἱ πολυτέλειαι τοῖς δείπνοις · οὐ γὰρ ἦν οἶμαι πέμματα καὶ κανδύλους καὶ καρυκείας ἄλλας τε παντοδαπὰς ὑποτριμμάτων καὶ ὄψων παραθέσεις διαιρεῖν , ἀλλʼ ἐξηττώμενοι τῆς περὶ ταῦτα λιχνείας καὶ ἡδυπαθείας προήκαντο τὴν ἰσομοιρίαν . τεκμήριον δὲ τοῦ λόγου καὶ νῦν ἔτι τὰς θυσίας καὶ τὰ δημόσια δεῖπνα πρὸς μερίδα γίγνεσθαι διὰ τὴν ἀφέλειαν καὶ καθαριότητα τῆς διαίτης · ὥσθʼ ὁ τὴν νέμησιν ἀναλαμβάνων ἅμα συνανασῴζει τὴν εὐτέλειαν . ἀλλʼ ὅπου τὸ ἴδιον ἔστιν , ἀπόλλυται τὸ κοινόν ; ὅπου μὲν οὖν μὴ ἴσον ἔστιν · οὐ γὰρ οἰκείου κτῆσις ἀλλʼ ἀφαίρεσις ἀλλοτρίου καὶ πλεονεξία περὶ τὸ κοινὸν ἀδικίας ; ἦρξε καὶ διαφορᾶς , ἣν ὅρῳ καὶ μέτρῳ τοῦ ἰδίου καταπαύοντες οἱ νόμοι τῆς ἴσα νεμούσης εἰς ; τὸ κοινὸν ἀρχῆς καὶ δυνάμεως ἐπώνυμοι γεγόνασιν . ἐπεὶ μηδὲ στέφανον ἀξίου διανέμειν ἡμῶν ἑκάστῳ τὸν ἑστιῶντα μηδὲ κλισίας καὶ χώρας · ἀλλὰ κἂν ἐρωμένην τις ἢ ψάλτριαν ἥκῃ κομίζων , κοινὰ τὰ φίλων , ἵνα τό ὁμοῦ πάντα χρήματα γίγνηται κατὰ τὸν Ἀναξαγόραν . εἰ δʼ οὐδὲν ἡ τούτων ἰδίωσις ἐπιταράττει τὴν κοινωνίαν τῷ τὰ μέγιστα καὶ πλείστης ἄξια σπουδῆς εἶναι κοινά , λόγους , προπόσεις , φιλοφροσύνας , παυσώμεθα τὰς Μοίρας ἀτιμάζοντες ; καὶ τὸν τῆς τύχης παῖδα κλῆρονʼ ὡς Εὐριπίδης φησίν , ὃς οὔτε πλούτῳ νέμων οὔτε δόξῃ τὸ πρωτεῖον , ἀλλʼ ὅπως ἔτυχεν ἄλλως ἄλλοτε συμφερόμενος τὸν μὲν πένητα καὶ ταπεινὸν ἐπιγαυροῖ καὶ συνεξαίρει γευόμενόν τινος αὐτονομίας , τὸν δὲ πλούσιον καὶ μέγαν ἐθίζων ἰσότητι μὴ δυσκολαίνειν ἀλύπως σωφρονίζει .
Lemmas: ἐπί οὗτος εὐδοκιμέω ὁ Ἁγίας παροξύνω ἐγώ ἐπιτίθημι . λέγω οὖν οὐ ξένος τις πάσχω πάθος Ἁγίας , εἰ ὁ ἴσος μερίς λαμβάνω δυσκολαίνω , γαστήρ φορέω τηλικοῦτος καί γάρ αὐτός εἰμί ὁ ἀδηφαγία χαίρω ἐν γάρ ξυνός ἰχθῦς ἄκανθα οὐ ἔνειμι ὡς φημί ὁ Δημόκριτος . ἀλλά οὗτος αὐτός φαίνω μάλα ὁ μοῖρα ὑπέρ μείρομαι ἐγώ ἐπάγω . ἰσότης γάρ , ὅς πόλις τε πόλις σύμμαχος τε σύμμαχος ὁ Εὐριπίδειος γραῦς φημί συνδέω , οὐδείς οὕτως ὡς ὁ περί τράπεζα κοινωνία δέω , φύσις οὐ νόμος καί ἀναγκαῖος οὐ καινός οὐδέ ἐπείσακτος ὑπό δόξα ἔχω χρεία · ὁ πολύς δέ ἐκ ὁ κοινός ἐσθίω πολέμιος καθίστημι ὁ καθυστερέω καί ἀπολείπω , ὥσπερ ἐν ῥόθιος ταχυναυτέω τριήρης . οὐ γάρ φιλικός οὐδέ συμποτικός οἴομαι προοίμιον εὐωχία ὑφόρασις καί ἁρπασμός καί χείρ ἅμιλλα καί διαγκωνισμός , ἀλλά ἄτοπος καί κυνικός καί τελευτάω πολλάκις εἰς λοιδορία καί ὀργή οὐ κατά ἀλλήλων μόνος ἀλλά καί κατά ὁ τραπεζοκόμος καί κατά ὁ ἑστιάω . ὅσος δέ χρόνος ὁ Μοῖρα καί ὁ Λάχεσις ἰσότης ὁ περί ὁ δεῖπνον καί συμπόσιον κοινωνία βραβεύω , οὐδείς ὁράω ἄκοσμος εἰμί οὐδέ ἀνελεύθερος ἀλλά καί ὁ δεῖπνον δαίς καλέω καί ὁ ἑστιόομαι δαιτυμόναςδαιτροὺς δέ ὁ τραπεζοκόμος ἀπό ὁ διαιρέω καί διανέμω . Λακεδαιμόνιος δέ κρεοδαίτης ἔχω οὐ ὁ τυγχάνω ἀλλά ὁ πρῶτος ἀνήρ , ὥστε καί Λύσανδρος ὑπό Ἀγησίλαος ὁ βασιλεύς ἐν Ἀσία κρεοδαίτης ἀποδείκνυμι . τότε οὖν ὁ νέμησις ἐκπίπτω , ὅτε ἐπεισέρχομαι ὁ πολυτέλεια ὁ δεῖπνον · οὐ γάρ εἰμί οἴομαι πέμμα καί κάνδυλος καί καρυκεία ἄλλος τε παντοδαπός ὑπότριμμα καί ὄψον παράθεσις διαιρέω , ἀλλά ἐξηττάομαι ὁ περί οὗτος λιχνεία καί ἡδυπάθεια προίημι ὁ ἰσομοιρία . τεκμήριον δέ ὁ λόγος καί νῦν ἔτι ὁ θυσία καί ὁ δημόσιος δεῖπνον πρός μερίς γίγνομαι διά ὁ ἀφέλεια καί καθαριότης ὁ δίαιτα · ὥστε ὁ ὁ νέμησις ἀναλαμβάνω ἅμα συνανασῴζω ὁ εὐτέλεια . ἀλλά ὅπου ὁ ἴδιος εἰμί , ἀπόλλυμι ὁ κοινός ; ὅπου μέν οὖν μή ἴσος εἰμί · οὐ γάρ οἰκεῖος κτῆσις ἀλλά ἀφαίρεσις ἀλλότριος καί πλεονεξία περί ὁ κοινός ἀδικία ; ἄρχω καί διαφορά , ὅς ὅρος καί μέτρον ὁ ἴδιος καταπαύω ὁ νόμος ὁ ἴσος νέμω εἰς ; ὁ κοινός ἀρχή καί δύναμις ἐπώνυμος γίγνομαι . ἐπεί μηδέ στέφανος ἀξιόω διανέμω ἐγώ ἕκαστος ὁ ἑστιάω μηδέ κλισία καί χώρα · ἀλλά ἐάν ἐρώμενος τις ἤ ψάλτρια ἥκω κομίζω , κοινός ὁ φίλος , ἵνα ὁ ὁμοῦ πᾶς χρῆμα γίγνομαι κατά ὁ Ἀναξαγόρας . εἰ δέ οὐδείς ὁ οὗτος ἰδίωσις ἐπιταράσσω ὁ κοινωνία ὁ ὁ μέγας καί πολύς ἄξιος σπουδή εἰμί κοινός , λόγος , πρόποσις , φιλοφροσύνη , παύω ὁ Μοῖρα ἀτιμάζω ; καί ὁ ὁ τύχη παῖς κλῆρος ὡς Εὐριπίδης φημί , ὅς οὔτε πλοῦτος νέμω οὔτε δόξα ὁ πρωτεῖον , ἀλλά ὅπως τυγχάνω ἄλλος ἄλλοτε συμφέρω ὁ μέν πένης καί ταπεινός ἐπιγαυρόω καί συνεξαίρω γεύω τις αὐτονομία , ὁ δέ πλούσιος καί μέγας ἐθίζω ἰσότης μή δυσκολαίνω ἄλυπος σωφρονίζω .