plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 4.5.3
οὐ δῆτʼ ἔφη ὁ Λαμπρίας ὑπολαβών ἀλλὰ τοῦ μὲν λαγωοῦ φείδονται διὰ τὴν πρὸς τὸν μένον ὑπʼ αὐτῶν μυ στα θηρίον ἐμφερέστατον . ὁ γὰρ λαγὼς μεγέθους ἔοικε καὶ πάχους ἐνδεὴς ὄνος εἶναι · καὶ γὰρ ἡ χρόα καὶ τὰ ὦτα καὶ τῶν ὀμμάτων ἡ λιπαρότης καὶ τὸ λαμυρὸν ἔοικε θαυμασίως · ὥστε μηδὲν οὕτω μηδὲ μικρὸν μεγάλῳ τὴν μορφὴν ὅμοιον γεγονέναι . εἰ μὴ νὴ Δία , καὶ πρὸς τὰς ὁμοιότητας αἰγυπτιάζοντες τὴν ὠκύτητα τοῦ ζῴου θεῖον ἡγοῦνται καὶ τὴν ἀκρίβειαν τῶν αἰσθητηρίων · ὅ τε γὰρ ὀφθαλμὸς ἄτρυτός ἐστιν αὐτῶν , ὥστε καὶ καθεύδειν ἀναπεπταμένοις τοῖς ὄμμασιν ὀξυηκοΐᾳ δὲ δοκεῖ διαφέρειν , ἣν Αἰγύπτιοι θαυμάσαντες ἐν τοῖς ἱεροῖς γράμμασιν ἀκοὴν σημαίνουσιν οὖς λαγωοῦ γράφοντες . τὸ δʼ ὕειον κρέας οἱ ἄνδρες ἀφοσιοῦσθαι δοκοῦσιν , ὅτι μάλιστα οἱ βάρβαροι τὰς ἐπιλευκίας καὶ λέπρας δυσχεραίνουσι , καὶ τῇ προσβολῇ τὰ τοιαῦτα καταβόσκεσθαι πάθη τοὺς ἀνθρώπους οἴονται . πᾶσαν δʼ ὗν ὑπὸ τὴν γαστέρα λέπρας ἀνάπλεων καὶ ψωρικῶν ἐξανθημάτων ὁρῶμεν · ἃ δή , καχεξίας τινὸς ἐγγενομένης τῷ σώματι καὶ φθορᾶς , ἐπιτρέχειν δοκεῖ τοῖς σώμασιν . οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὸ θολερὸν περὶ τὴν δίαιταν τοῦ θρέμματος ἔχει τινὰ πονηρίαν οὐδὲν γὰρ ἄλλο βορβόρῳ χαῖρον οὕτω καὶ τόποις ῥυπαροῖς καὶ ἀκαθάρτοις ὁρῶμεν , ἔξω λόγου τιθέμενοι τὰ τὴν γένεσιν καὶ τὴν φύσιν ἐν αὐτοῖς ἔχοντα τούτοις . λέγουσι δὲ καὶ τὰ ὄμματα τῶν ὑῶν οὕτως ἐγκεκλάσθαι καὶ κατεσπάσθαι ταῖς ὄψεσιν , ὥστε μηδενὸς ἀντιλαμβάνεσθαι μηδέποτε τῶν ἄνω μηδὲ προσορᾶν τὸν οὐρανόν , ἂν μὴ φερομένων ὑπτίων ἀναστροφήν τινα παρὰ φύσιν αἱ κόραι λάβωσι · διὸ καὶ μάλιστα κραυγῇ χρώμενον τὸ ζῷον ἡσυχάζειν , ὅταν οὕτω φέρηται , καὶ σιωπᾶν κατατεθαμβημένον ἀηθίᾳ τὰ οὐράνια καὶ κρείττονι , φόβῳ τοῦ βοᾶν συνεχόμενον . εἰ δὲ δεῖ καὶ τὰ μυθικὰ προσλαβεῖν , λέγεται μὲν ὁ Ἄδωνις ὑπὸ τοῦ συὸς διαφθαρῆναι · τὸν δʼ Ἄδωνιν οὐχ ἕτερον ἀλλὰ Διόνυσον εἶναι νομίζουσι , καὶ πολλὰ τῶν τελουμένων ἑκατέρῳ περὶ τὰς ἑορτὰς βεβαιοῖ τὸν λόγον . οἱ δὲ παιδικὰ τοῦ Διονύσου γεγονέναι · καὶ Φανοκλῆς , ἐρωτικὸς ἀνήρ , ὧδέ που πεποίηκεν εἰδὼς θεῖον Ἄδωνιν ὀρειφοίτης Διόνυσος ἥρπασεν , ἠγαθέην Κύπρον ἐποιχόμενος .
Lemmas: οὐ δῆτα φημί ὁ Λαμπρίας ὑπολαμβάνω ἀλλά ὁ μέν λαγώς φείδομαι διά ὁ πρός ὁ μένω ὑπό αὐτός μῦς στα θηρίον ἐμφερής . ὁ γάρ λαγώς μέγεθος ἔοικα καί πάχος ἐνδεής ὄνος εἰμί · καί γάρ ὁ χρώς καί ὁ οὖς καί ὁ ὄμμα ὁ λιπαρότης καί ὁ λαμυρός ἔοικα θαυμάσιος · ὥστε μηδείς οὕτως μηδέ μικρός μέγας ὁ μορφή ὅμοιος γίγνομαι . εἰ μή νή Ζεύς , καί πρός ὁ ὁμοιότης αἰγυπτιάζω ὁ ὠκύτης ὁ ζῷον θεῖος ἡγέομαι καί ὁ ἀκρίβεια ὁ αἰσθητήριον · ὁ τε γάρ ὀφθαλμός ἄτρυτος εἰμί αὐτός , ὥστε καί καθεύδω ἀναπετάννυμι ὁ ὄμμα ὀξυηκοία δέ δοκέω διαφέρω , ὅς Αἰγύπτιος θαυμάζω ἐν ὁ ἱερός γράμμα ἀκοή σημαίνω οὖς λαγώς γράφω . ὁ δέ ὕειος κρέας ὁ ἀνήρ ἀφοσιόω δοκέω , ὅτι μάλα ὁ βάρβαρος ὁ ἐπιλευκία καί λέπρα δυσχεραίνω , καί ὁ προσβολή ὁ τοιοῦτος καταβόσκω πάθος ὁ ἄνθρωπος οἴομαι . πᾶς δέ ὗς ὑπό ὁ γαστήρ λέπρα ἀνάπλεος καί ψωρικός ἐξάνθημα ὁράω · ὅς δή , καχεξία τις ἐγγίγνομαι ὁ σῶμα καί φθορά , ἐπιτρέχω δοκέω ὁ σῶμα . οὐ μήν ἀλλά καί ὁ θολερός περί ὁ δίαιτα ὁ θρέμμα ἔχω τις πονηρία οὐδείς γάρ ἄλλος βόρβορος χαίρω οὕτως καί τόπος ῥυπαρός καί ἀκάθαρτος ὁράω , ἔξω λόγος τίθημι ὁ ὁ γένεσις καί ὁ φύσις ἐν αὐτός ἔχω οὗτος . λέγω δέ καί ὁ ὄμμα ὁ ὗς οὕτως ἐνικλάω καί κατασπάω ὁ ὄψις , ὥστε μηδείς ἀντιλαμβάνω μηδέποτε ὁ ἄνω μηδέ προσοράω ὁ οὐρανός , ἐάν μή φέρω ὕπτιος ἀναστροφή τις παρά φύσις ὁ κόρη λαμβάνω · διό καί μάλα κραυγή χράω ὁ ζῷον ἡσυχάζω , ὅταν οὕτως φέρω , καί σιωπάω καταθαμβέομαι ἀήθεια ὁ οὐράνιος καί κρατύς , φόβος ὁ βοάω συνέχω . εἰ δέ δέω καί ὁ μυθικός προσλαμβάνω , λέγω μέν ὁ Ἄδωνις ὑπό ὁ ὗς διαφθείρω · ὁ δέ Ἄδωνις οὐ ἕτερος ἀλλά Διόνυσος εἰμί νομίζω , καί πολύς ὁ τελέω ἑκάτερος περί ὁ ἑορτή βεβαιόω ὁ λόγος . ὁ δέ παιδικός ὁ Διόνυσος γίγνομαι · καί Φανοκλῆς , ἐρωτικός ἀνήρ , ὧδε ποῦ ποιέω οἶδα θεῖος Ἄδωνις ὀρειφοίτης Διόνυσος ἁρπάζω , ἠγάθεος Κύπρος ἐποίχομαι .