plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 4.0.1
ὦ Σόσσιε Σενεκίων , τοῦ Πολυβίου Σκιπίωνι παραινοῦντος Ἀφρικανῷ μὴ πρότερον ἐξ ἀγορᾶς ἀπελθεῖν ἢ φίλον τινὰ ποιήσασθαι τῶν πολιτῶν · φίλον δὲ δεῖ μὴ πικρῶς μηδὲ σοφιστικῶς ἀκούειν ἐκεῖνον τὸν ἀμετάπτωτον καὶ βέβαιον , ἀλλὰ κοινῶς τὸν εὔνουν · ὥσπερ ᾤετο χρῆναι Δικαίαρχος εὔνους μὲν αὑτῷ παρασκευάζειν ἅπαντας , φίλους δὲ ποιεῖσθαι τοὺς ἀγαθούς ; . φιλία γὰρ ἐν χρόνῳ πολλῷ καὶ διʼ ἀρετῆς ἁλώσιμον · εὔνοιαν δὲ καὶ χρεία καὶ ὁμιλία καὶ παιδιὰ πολιτικῶν ἀνδρῶν ἐπάγεται , καιρὸν λαβοῦσα πειθοῦς φιλανθρώπου καὶ χάριτος συνεργόν . ἀλλʼ ὅρα τὸ τῆς παραινέσεως , εἰ μὴ μόνον ἔχει δεξιῶς ; πρὸς ἀγορὰν ἀλλὰ καὶ πρὸς συμπόσιον · ὥστε δεῖν μὴ πρότερον ἀναλύειν ἢ κτήσασθαί τινα τῶν συγκατακειμένων καὶ παρόντων εὔνουν ἑαυτῷ καὶ φίλον . εἰς ἀγορὰν μὲν γὰρ ἐμβάλλουσι πραγμάτων εἵνεκεν καὶ χρειῶν ἑτέρων , εἰς δὲ συμπόσιον οἵ γε νοῦν ἔχοντες ἀφικνοῦνται κτησόμενοι φίλους οὐχ ἧττον ἢ τοὺς ὄντας εὐφρανοῦντες . διότι τῶν μὲν ἄλλων ζητεῖν ἐκφορὰν κἀνελεύθερον ἂν εἴη καὶ φορτικόν , τὸ δὲ φίλων πλέον ἔχοντας ἀπιέναι καὶ ἡδὺ καὶ σεμνόν ἐστι . καὶ τοὐναντίον ὁ τούτου παραμελῶν ἄχαριν αὑτῷ καὶ ἀτελῆ τὴν συνουσίαν ποιεῖ καὶ ἄπεισι τῇ γαστρὶ σύνδειπνος οὐ τῇ ψυχῇ γεγονώς · ὁ γὰρ σύνδειπνος οὐκ ὄψου καὶ οἴνου καὶ τραγημάτων μόνον , ἀλλὰ καὶ λόγων κοινωνὸς ἣκει καὶ παιδιᾶς καὶ φιλοφροσύνης εἰς εὔνοιαν τελευτώσης . αἱ μὲν γὰρ παλαιόντων ἐπιβολαὶ καὶ ἕλξεις κονιορτοῦ δέονται , ταῖς δὲ φιλικαῖς λαβαῖς ὁ οἶνος ἁφὴν ἐνδίδωσι μιγνύμενος λόγῳ λόγος γὰρ αὐτῷ τὸ φιλάνθρωπον καὶ ἠθοποιὸν ἐπὶ τὴν ψυχὴν ἐκ τοῦ σώματος ἐποχετεύει καὶ συνδίδωσιν · εἰ δὲ μή , πλανώμενος ἐν τῷ σώματι πλησμονῆς οὐδὲν σπουδαιότερον παρέσχεν . ὅθεν ὥσπερ ὁ μάρμαρος , τοῦ διαπύρου σιδήρου τῷ καταψύχειν τὴν ἄγαν ὑγρότητα καὶ ῥύσιν ἀφαιρῶν , εὔτονον ποιεῖ τὸ μαλασσόμενον αὐτοῦ καὶ τυπούμενον ὁ · οὕτως ὁ συμποτικὸς λόγος οὐκ ἐᾷ διαφορεῖσθαι παντάπασιν ὑπὸ τοῦ οἴνου τοὺς πίνοντας ; ἀλλʼ ἐφίστησι καὶ ποιεῖ τῇ ἀνέσει τὸ ἱλαρὸν καὶ φιλάνθρωπον ἐγκέραστον καὶ κεχαρισμένον , ἄν τις ἐμμελῶς ἅπτηται , καθάπερ σφραγῖδι φιλίας εὐτυπώτων καὶ ἁπαλῶν διὰ τὸν οἶνον ὄντων .
Lemmas: ὦ Σόσσιος Σενεκίων , ὁ Πολύβιος Σκιπίων παραινέω Ἀφρικανός μή πρότερος ἐκ ἀγορά ἀπέρχομαι ἤ φίλος τις ποιέω ὁ πολίτης · φίλος δέ δέω μή πικρός μηδέ σοφιστικός ἀκούω ἐκεῖνος ὁ ἀμετάπτωτος καί βέβαιος , ἀλλά κοινός ὁ εὔνους · ὥσπερ οἴομαι χρή Δικαίαρχος εὔνους μέν ἑαυτοῦ παρασκευάζω ἅπας , φίλος δέ ποιέω ὁ ἀγαθός ; . φιλία γάρ ἐν χρόνος πολύς καί διά ἀρετή ἁλώσιμος · εὔνοια δέ καί χρεία καί ὁμιλία καί παιδιά πολιτικός ἀνήρ ἐπάγω , καιρός λαμβάνω πειθώ φιλάνθρωπος καί χάρις συνεργός . ἀλλά ὁράω ὁ ὁ παραίνεσις , εἰ μή μόνος ἔχω δεξιός ; πρός ἀγορά ἀλλά καί πρός συμπόσιον · ὥστε δέω μή πρότερος ἀναλύω ἤ κτάομαι τις ὁ συγκατάκειμαι καί πάρειμι εὔνους ἑαυτοῦ καί φίλος . εἰς ἀγορά μέν γάρ ἐμβάλλω πρᾶγμα ἕνεκα καί χρεώ ἕτερος , εἰς δέ συμπόσιον ὁ γε νόος ἔχω ἀφικνέομαι κτάομαι φίλος οὐ ἥσσων ἤ ὁ εἰμί εὐφραίνω . διότι ὁ μέν ἄλλος ζητέω ἐκφορά ἀνελεύθερος ἄν εἰμί καί φορτικός , ὁ δέ φίλος πολύς ἔχω ἀπέρχομαι καί ἡδύς καί σεμνός εἰμί . καί ἐναντίος ὁ οὗτος παραμελέω ἄχαρις ἑαυτοῦ καί ἀτελής ὁ συνουσία ποιέω καί ἀπέρχομαι ὁ γαστήρ σύνδειπνος οὐ ὁ ψυχή γίγνομαι · ὁ γάρ σύνδειπνος οὐ ὄψον καί οἶνος καί τράγημα μόνος , ἀλλά καί λόγος κοινωνός ἥκω καί παιδιά καί φιλοφροσύνη εἰς εὔνοια τελευτάω . ὁ μέν γάρ παλαίω ἐπιβολή καί ἕλξις κονιορτός δέω , ὁ δέ φιλικός λαβή ὁ οἶνος ἁφή ἐνδίδωμι μείγνυμι λόγος λόγος γάρ αὐτός ὁ φιλάνθρωπος καί ἠθοποιός ἐπί ὁ ψυχή ἐκ ὁ σῶμα ἐποχετεύω καί συνδίδωμι · εἰ δέ μή , πλανάω ἐν ὁ σῶμα πλησμονή οὐδείς σπουδαῖος παρέχω . ὅθεν ὥσπερ ὁ μάρμαρος , ὁ διάπυρος σίδηρος ὁ καταψύχω ὁ ἄγαν ὑγρότης καί ῥύσις ἀφαιρέω , εὔτονος ποιέω ὁ μαλάσσω αὐτός καί τυπόω ὁ · οὕτως ὁ συμποτικός λόγος οὐ ἐάω διαφορέω παντάπασι ὑπό ὁ οἶνος ὁ πίνω ; ἀλλά ἐφίστημι καί ποιέω ὁ ἄνεσις ὁ ἱλαρός καί φιλάνθρωπος ἐγκέραστος καί χαρίζω , ἐάν τις ἐμμελής ἅπτω , καθά σφραγίς φιλία εὐτύπωτος καί ἁπαλός διά ὁ οἶνος εἰμί .