plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 5.4.2
ἐγὼ δʼ ἀνεμίμνησκον αὐτούς , ὅτι τῷ ζωρότερον τὸ θερμὸν ἔνιοι σημαίνεσθαι λέγουσι τῷ δὲ θερμοτέρῳ τὸ τάχιον · ὥσπερ ἡμεῖς ἐγκελευόμεθα πολλάκις τοῖς διακονοῦσι θερμότερον ἅπτεσθαι τῆς διακονίας . ἀλλὰ μειρακιώδη τὴν φιλοτιμίαν αὐτῶν ἀπέφαινον , δεδιότων ὁμολογεῖν ἀκρατότερον εἰρῆσθαι τὸ ζωρότερον , ὡς ἐν ἀτόπῳ τινὶ τοῦ Ἀχιλλέως ; ἐσομένου καθάπερ ὁ Ἀμφιπολίτης Ζωίλος ὑπελάμβανεν , ἀγνοῶν ὅτι πρῶτον μὲν ὁ Ἀχιλλεὺς τὸν Φοίνικα καὶ τὸν Ὀδυσσέα πρεσβυτέρους ὄντας εἰδὼς οὐχ ὑδαρεῖ χαίροντας ἀλλʼ ἀκρατοτέρῳ καθάπερ οἱ ἄλλοι γέροντες , ἐπιτεῖναι κελεύει τὴν κρᾶσιν . ἔπειτα Χείρωνος ὢν μαθητὴς καὶ τῆς περὶ τὸ σῶμα διαίτης οὐκ ἄπειρος ἐλογίζετο δήπουθεν , ὅτι τοῖς ἀργοῦσι καὶ σχολάζουσι παρὰ τὸ εἰωθὸς σώμασιν ἀνειμένη καὶ μαλακωτέρα κρᾶσις ἁρμόζει . καὶ γὰρ τοῖς ἵπποις ἐμβάλλει μετὰ τῶν ἄλλων χορτασμάτων τὸ σέλινον οὐκ ἀλόγως , ἀλλʼ ὅτι βλάπτονται μὲν οἱ σχολάζοντες ἀσυνήθως ; ἵπποι τοὺς πόδας · ἔστι δὲ τούτου μάλιστʼ ἴαμα τὸ σέλινον . ἄλλοις γοῦν οὐκ ἂν εὕροις παραβαλλόμενον ἵπποις ἐν Ἰλιάδι σέλινον ἤ τινα . τοιοῦτον χιλόν . ἀλλʼ ἰατρὸς ὢν ὁ Ἀχιλλεὺς τῶν θʼ ἵππων πρὸς τὸν καιρὸν οἰκείως ἐπεμέλετο καὶ τῷ σώματι τὴν ἐλαφροτάτην δίαιταν , ὡς ὑγιεινοτάτην ἐν τῷ σχολάζειν , παρεσκεύαζεν · ἄνδρας δʼ ἐν μάχῃ καὶ ἀγῶνι διʼ ἡμέρας γεγενημένους οὐχ ὁμοίως ἀξιῶν διαιτᾶν τοῖς ἀργοῦσιν ἐπιτεῖναι τὴν κρᾶσιν ἐκέλευσε . καὶ μὴν οὐδὲ φύσει φαίνεται φίλοινος ἀλλʼ ἀπηνὴς ὁ Ἀχιλλεύς οὐ γάρ τι γλυκύθυμος ἀνὴρ ἦν οὐδʼ ἀγανόφρων,ἀλλὰ μάλʼ ἐμμεμαώς · καί που παρρησιαζόμενος ὑπὲρ αὑτοῦ πολλάς φησὶν ἀύπνους νύκτας ἰαῦσαι · βραχὺς δʼ ὕπνος οὐκ ἐξαρκεῖ τοῖς χρωμένοις ἀκράτῳ . λοιδορούμενος δὲ τῷ Ἀγαμέμνονι πρῶτον αὐτὸν οἰνοβαρῆ προσείρηκεν , ὡς μάλιστα τῶν νοσημάτων τὴν οἰνοφλυγίαν προβαλλόμενος . διὰ ταῦτα δὴ πάντα λόγον · εἶχεν αὐτὸν ἐννοῆσαι , τῶν ἀνδρῶν ἐπιφανέντων , μή ποτε ἡ συνήθης κρᾶσις αὐτῷ τοῦ οἴνου πρὸς ἐκείνους ἀνειμένη καὶ ἀνάρμοστός ἐστιν .
Lemmas: ἐγώ δέ ἀναμιμνῄσκω αὐτός , ὅτι ὁ ζωρός ὁ θερμός ἔνιοι σημαίνω λέγω ὁ δέ θερμός ὁ ταχύς · ὥσπερ ἐγώ ἐγκελεύω πολλάκις ὁ διακονέω θερμός ἅπτω ὁ διακονία . ἀλλά μειρακιώδης ὁ φιλοτιμία αὐτός ἀποφαίνω , δείδω ὁμολογέω ἄκρατος λέγω ὁ ζωρός , ὡς ἐν ἄτοπος τις ὁ Ἀχιλλεύς ; εἰμί καθά ὁ Ἀμφιπολίτης Ζωΐλος ὑπολαμβάνω , ἀγνοέω ὅτι πρῶτος μέν ὁ Ἀχιλλεύς ὁ Φοῖνιξ καί ὁ Ὀδυσσεύς πρέσβυς εἰμί οἶδα οὐ ὑδαρής χαίρω ἀλλά ἄκρατος καθά ὁ ἄλλος γέρων , ἐπιτείνω κελεύω ὁ κρᾶσις . ἔπειτα Χείρων εἰμί μαθητής καί ὁ περί ὁ σῶμα δίαιτα οὐ ἄπειρος λογίζομαι δήπουθεν , ὅτι ὁ ἀργέω καί σχολάζω παρά ὁ εἴωθα σῶμα ἀνίημι καί μαλακός κρᾶσις ἁρμόζω . καί γάρ ὁ ἵππος ἐμβάλλω μετά ὁ ἄλλος χόρτασμα ὁ σέλινον οὐ ἄλογος , ἀλλά ὅτι βλάπτω μέν ὁ σχολάζω ἀσυνήθης ; ἵππος ὁ πούς · εἰμί δέ οὗτος μάλα ἴαμα ὁ σέλινον . ἄλλος γοῦν οὐ ἄν εὑρίσκω παραβάλλω ἵππος ἐν Ἰλιάς σέλινον ἤ τις . τοιοῦτος χιλός . ἀλλά ἰατρός εἰμί ὁ Ἀχιλλεύς ὁ τε ἵππος πρός ὁ καιρός οἰκεῖος ἐπιμελέομαι καί ὁ σῶμα ὁ ἐλαφρός δίαιτα , ὡς ὑγιεινός ἐν ὁ σχολάζω , παρασκευάζω · ἀνήρ δέ ἐν μάχη καί ἀγών διά ἡμέρα γίγνομαι οὐ ὅμοιος ἀξιόω διαιτάω ὁ ἀργέω ἐπιτείνω ὁ κρᾶσις κελεύω . καί μήν οὐδέ φύσις φαίνω φίλοινος ἀλλά ἀπηνής ὁ Ἀχιλλεύς οὐ γάρ τις γλυκύθυμος ἀνήρ εἰμί οὐδέ ἀγανόφρων μάλα ἐμμεμαώς · καί που παρρησιάζομαι ὑπέρ ἑαυτοῦ πολύς φημί ἄυπνος νύξ ἰαύω · βραχύς δέ ὕπνος οὐ ἐξαρκέω ὁ χράω ἄκρατος . λοιδορέω δέ ὁ Ἀγαμέμνων πρῶτος αὐτός οἰνοβαρής προσλέγω , ὡς μάλα ὁ νόσημα ὁ οἰνοφλυγία προβάλλω . διά οὗτος δή πᾶς λόγος · ἔχω αὐτός ἐννοέω , ὁ ἀνήρ ἐπιφαίνω , μή ποτέ ὁ συνήθης κρᾶσις αὐτός ὁ οἶνος πρός ἐκεῖνος ἀνίημι καί ἀνάρμοστος εἰμί .