plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 6.7.1
Νίγρος ὁ πολίτης ἡμῶν ἀπὸ σχολῆς ἀφῖκτο συγγεγονὼς ἐνδόξῳ φιλοσόφῳ χρόνον οὐ πολύν , ἀλλʼ ἐν ὅσῳ τὰ τάνδρὸς οὐ καταλαμβάνοντες ἀνεπίμπλαντο τῶν ἐπαχθῶν ἀπʼ αὐτοῦ μιμούμενοι τὸ ἐπιτιμητικὸν καὶ ἐλέγχοντες ἐπὶ παντὶ πράγματι τοὺς συνόντας . ἑστιῶντος οὖν ἡμῖἱς Ἀριστίωνος , τὴν τʼ ἄλλην χορηγίαν ὡς πολυτελῆ καὶ περίεργον ἐμέμφετο καὶ τὸν οἶνον οὐκ ἔφη δεῖν ἐγχεῖσθαι διηθημένον , ἀλλʼ , ὥσπερ Ἡσίοδος ἐκέλευσεν , ἀπὸ τοῦ πίθου πίνεσθαι τὴν σύμφυτον ἔχοντα ῥώμην καὶ δύναμιν . ἡ δὲ τοιαύτη κάθαρσις αὐτοῦ πρῶτον μὲν ἐκτέμνει τὰ νεῦρα καὶ τὴν θερμότητα κατασβέννυσιν · ἐξανθεῖ γὰρ καὶ ἀποπνεῖ διερωμένου πολλάκις · ἔπειτα περιεργίαν καὶ καλλωπισμὸν ἐμφαίνει καὶ τρυφὴν εἰς τὸ ἡδὺ καταναλίσκουσα τὸ χρήσιμον . ὥσπερ γὰρ τὸ τοὺς ἀλεκτρυόνας ἐκτεμεῖν καὶ τοὺς χοίρους , ἁπαλὴν αὐτῶν παρὰ φύσιν τὴν σάρκα ποιοῦντας καὶ θήλειαν , οὐχ ὑγιαινόντων ἐστὶν ἀνθρώπων ἀλλὰ διεφθαρμένων ὑπὸ λιχνείας · οὕτως , εἰ δεῖ μεταφορᾷ χρησάμενον λέγειν , ἐξευνουχίζουσι τὸν ἄκρατον καὶ ἀποθηλύνουσιν οἱ διηθοῦντες , οὔτε φορεῖν ὑπʼ ἀσθενείας οὔτε πίνειν τὸν μέτριον δυνάμενοι διὰ τὴν ἀκρασίαν · ἀλλὰ σόφισμα τοῦτʼ ἐστὶν αὐτοῖς καὶ μηχάνημα πολυποσίας ἐξαιροῦσι δὲ τοῦ οἴνου τὸ ἐμβριθές , τὸ λεῖον ἀπολιπόντες , ὥσπερ οἱ τοῖς ἀκρατῶς ἔχουσι πρὸς ψυχροποσίαν ἀρρώστοις ἀφεψημένον διδόντες · ὅ τι γὰρ στόμωμα τοῦ οἴνου καὶ κράτος ἐστί , τοῦτʼ ἐν τῷ διυλίζειν ἐξαιροῦσι καὶ ἀποκρίνουσι . μέγα δὲ τεκμήριον ἡ διαφθορὰ καὶ τὸ μὴ διαμένειν , ἀλλʼ ἐξίστασθαι καὶ μαραίνεσθαι , καθάπερ ἀπὸ ῥίζης κοπέντα τῆς τρυγός · οἱ δὲ παλαιοὶ καὶ τρύγα τὸν οἶνον ἄντικρυς ἐκάλουν , ὥσπερ ψυχὴν καὶ κεφαλὴν τὸν ἄνθρωπον εἰώθαμεν ἀπὸ τῶν κυριωτάτων ὑποκορίζεσθαι , καὶ τρυγᾶν λέγομεν τοὺς δρεπομένους τὴν ἀμπελίνην ὀπώραν , καὶ διατρύγιόν που Ὅμηρος εἴρηκεν , αὐτὸν δὲ τὸν οἶνον αἴθοπα καί ἐρυθρὸν εἴωθε · καλεῖν · οὐχ ὡς Ἀριστίων ἡμῖν ὠχριῶντα καὶ χλωρὸν ὑπὸ τῆς πολλῆς καθάρσεως παρέχεται .
Lemmas: Νίγρος ὁ πολίτης ἐγώ ἀπό σχολή ἀφικνέομαι συγγίγνομαι ἔνδοξος φιλόσοφος χρόνος οὐ πολύς , ἀλλά ἐν ὅσος ὁ ἀνήρ οὐ καταλαμβάνω ἀναπίμπλημι ὁ ἐπαχθής ἀπό αὐτός μιμέομαι ὁ ἐπιτιμητικός καί ἐλέγχω ἐπί πᾶς πρᾶγμα ὁ σύνειμι . ἑστιάω οὖν ἵημι Ἀριστίων , ὁ τε ἄλλος χορηγία ὡς πολυτελής καί περίεργος μέμφομαι καί ὁ οἶνος οὐ φημί δέω ἐγχέω διηθέω , ἀλλά , ὥσπερ Ἡσίοδος κελεύω , ἀπό ὁ πίθος πίνω ὁ σύμφυτος ἔχω ῥώμη καί δύναμις . ὁ δέ τοιοῦτος κάθαρσις αὐτός πρῶτος μέν ἐκτέμνω ὁ νεῦρον καί ὁ θερμότης κατασβέννυμι · ἐξανθέω γάρ καί ἀποπνέω διεράω πολλάκις · ἔπειτα περιεργία καί καλλωπισμός ἐμφαίνω καί τρυφή εἰς ὁ ἡδύς καταναλίσκω ὁ χρήσιμος . ὥσπερ γάρ ὁ ὁ ἀλεκτρυών ἐκτέμνω καί ὁ χοῖρος , ἁπαλός αὐτός παρά φύσις ὁ σάρξ ποιέω καί θῆλυς , οὐ ὑγιαίνω εἰμί ἄνθρωπος ἀλλά διαφθείρω ὑπό λιχνεία · οὕτως , εἰ δέω μεταφορά χράω λέγω , ἐξευνουχίζω ὁ ἄκρατος καί ἀποθηλύνω ὁ διηθέω , οὔτε φορέω ὑπό ἀσθένεια οὔτε πίνω ὁ μέτριος δύναμαι διά ὁ ἀκρασία · ἀλλά σόφισμα οὗτος εἰμί αὐτός καί μηχάνημα πολυποσία ἐξαιρέω δέ ὁ οἶνος ὁ ἐμβριθής , ὁ λεῖος ἀπολείπω , ὥσπερ ὁ ὁ ἀκρατής ἔχω πρός ψυχροποσία ἄρρωστος ἀφέψω δίδωμι · ὅς τις γάρ στόμωμα ὁ οἶνος καί κράτος εἰμί , οὗτος ἐν ὁ διυλίζω ἐξαιρέω καί ἀποκρίνω . μέγας δέ τεκμήριον ὁ διαφθορά καί ὁ μή διαμένω , ἀλλά ἐξίστημι καί μαραίνω , καθά ἀπό ῥίζα κόπτω ὁ τρύξ · ὁ δέ παλαιός καί τρύξ ὁ οἶνος ἄντικρυς καλέω , ὥσπερ ψυχή καί κεφαλή ὁ ἄνθρωπος εἴωθα ἀπό ὁ κύριος ὑποκορίζω , καί τρυγάω λέγω ὁ δρέπω ὁ ἀμπέλινος ὀπώρα , καί διατρύγιος που Ὅμηρος λέγω , αὐτός δέ ὁ οἶνος αἶθοψ καί ἐρυθρός εἴωθα · καλέω · οὐ ὡς Ἀριστίων ἐγώ ὠχριάω καί χλωρός ὑπό ὁ πολύς κάθαρσις παρέχω .