ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.1.6
ἔτι τοίνυν οἱ τὰ χρηστὰ τῶν πραγμάτων τοῖς λοιδορουμένοις ὀνόμασι μετὰ παιδιᾶς καλοῦντες , ἂν ἐμμελῶς ποιῶσιν , αὐτῶν μᾶλλον εὐφραίνουσι τῶν ἀπʼ εὐθείας ἐπαινούντων . καὶ γὰρ δάκνουσι μᾶλλον οἱ διὰ τῶν εὐφήμων ὀνειδίζοντες , ὡς οἱ τοὺς πονηροὺς Ἀριστείδας καὶ τοὺς δειλοὺς Ἀχιλλεῖς καλοῦντες , καὶ ὁ τοῦ Σοφοκλέους Οἰδίπουςταύτης Κρέων ὁ πιστὸς οὑξ ἀρχῆς φίλος . ἀντίστροφον οὖν ἔοικε γένος εἰρωνείας εἶναι τὸ περὶ τοὺς ἐπαίνους · ᾧ καὶ Σωκράτης ἐχρήσατο , τοῦ Ἀντισθένους τὸ φιλοποιὸν καὶ συναγωγὸν ἀνθρώπων εἰς εὔνοιαν μαστροπείαν καὶ συναγωγίαν καὶ προαγωγείαν ὀνομάσας . Κράτητα δὲ τὸν φιλόσοφον , εἰς πᾶσαν οἰκίαν εἰσιόντα μετὰ τιμῆς καὶ φιλοφροσύνης δεχομένων , θυρεπανοίκτην ἐκάλουν .
Lemmas: ἔτι τοίνυν ὁ ὁ χρηστός ὁ πρᾶγμα ὁ λοιδορέω ὄνομα μετά παιδιά καλέω , ἐάν ἐμμελής ποιέω , αὐτός μάλα εὐφραίνω ὁ ἀπό εὐθεῖα ἐπαινέω . καί γάρ δάκνω μάλα ὁ διά ὁ εὔφημος ὀνειδίζω , ὡς ὁ ὁ πονηρός Ἀριστείδης καί ὁ δειλός Ἀχιλλεύς καλέω , καί ὁ ὁ Σοφοκλῆς οιδιπουςταυος Κρέων ὁ πιστός ἐκ ἀρχή φίλος . ἀντίστροφος οὖν ἔοικα γένος εἰρωνεία εἰμί ὁ περί ὁ ἔπαινος · ὅς καί Σωκράτης χράω , ὁ Ἀντισθένης ὁ φιλοποιός καί συναγωγός ἄνθρωπος εἰς εὔνοια μαστροπεία καί συναγωγία καί προαγωγεία ὀνομάζω . Κράτης δέ ὁ φιλόσοφος , εἰς πᾶς οἰκία εἰσέρχομαι μετά τιμή καί φιλοφροσύνη δέχομαι , θυρεπανοίκτης καλέω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.1.7
ποιεῖ δʼ εὔχαρι σκῶμμα καὶ μέμψις ἐμφαίνουσα χάριν , ὡς Διογένης περὶ Ἀντισθένους ἔλεγεν ὅς με ῥάκη τʼ ἤμπισχε κἀξηνάγκασεν πτωχὸν γενέσθαι κἀκ δόμων ἀνάστατον . οὐ γὰρ ἂν ὁμοίως πιθανὸς ἦν λέγων ὅς με σοφὸν καὶ αὐτάρκη καὶ μακάριον ἐποίησε καὶ ὁ Λάκων ἄκαπνα ξύλα τῷ γυμνασιάρχῳ παρασχόντι προσποιούμενος ἐγκαλεῖν , ἔλεγε διʼ ὃν οὐδʼ ἀποδακρῦσαι γέγονεν ἡμῖν . καὶ ὁ τὸν δειπνίζοντα καθʼ ἡμέραν ἀνδραποδιστὴν καλῶν καὶ τύραννον , διʼ ὃν ἐτῶν τοσούτων οὐχ ἑώρακε τὴν ἑαυτοῦ τράπεζαν . καὶ ὁ λέγων ὑπὸ τοῦ βασιλέως ἐπιβεβουλευμένος ἀφῃρῆσθαι τὴν σχολὴν καὶ τὸν ὕπνον , πλούσιος γεγονὼς ἐκ πένητος . καὶ εἴ τις ἀντιστρέψας αἰτιῷτο τοὺς Αἰσχύλου Καβείρους ὄξους σπανίζειν δῶμα ποιήσαντας , ὥσπερ αὐτοὶ παίζοντες ἠπείλησαν . ἅπτεται γὰρ ταῦτα μᾶλλον ἔχοντα δριμυτέραν χάριν , ὥστε μὴ προσίστασθαι μηδὲ λυπεῖν τοὺς ἐπαινουμένους .
Lemmas: ποιέω δέ εὔχαρις σκῶμμα καί μέμψις ἐμφαίνω χάρις , ὡς Διογένης περί Ἀντισθένης λέγω ὅς ἐγώ ῥάκος τε ἀμφιίσχω ἐξαναγκάζω πτωχός γίγνομαι ἐκ δόμος ἀνάστατος . οὐ γάρ ἄν ὅμοιος πιθανός εἰμί λέγω ὅς ἐγώ σοφός καί αὐτάρκης καί μακάριος ποιέω καί ὁ Λάκων ἄκαπνος ξύλον ὁ γυμνασίαρχος παρέχω προσποιέω ἐγκαλέω , λέγω διά ὅς οὐδέ ἀποδακρύω γίγνομαι ἐγώ . καί ὁ ὁ δειπνίζω κατά ἡμέρα ἀνδραποδιστής καλέω καί τύραννος , διά ὅς ἔτος τοσοῦτος οὐ ὁράω ὁ ἑαυτοῦ τράπεζα . καί ὁ λέγω ὑπό ὁ βασιλεύς ἐπιβουλεύω ἀφαιρέω ὁ σχολή καί ὁ ὕπνος , πλούσιος γίγνομαι ἐκ πένης . καί εἰ τις ἀντιστρέφω αἰτιάομαι ὁ Αἰσχύλος Κάβειροι ὄξος σπανίζω δῶμα ποιέω , ὥσπερ αὐτός παίζω ἀπειλέω . ἅπτω γάρ οὗτος μάλα ἔχω δριμύς χάρις , ὥστε μή προσίστημι μηδέ λυπέω ὁ ἐπαινέω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.1.8
δεῖ δὲ τὸν ἐμμελῶς σκώμματι χρησόμενον εἰδέναι καὶ νοσήματος διαφορὰν πρὸς ἐπιτήδευμα , λέγω δὲ φιλαργυρίας καὶ φιλονεικίας πρὸς φιλομουσίαν καὶ φιλοθηρίαν · ἐπʼ ἐκείνοις μὲν γὰρ ἄχθονται σκωπτόμενοι , πρὸς ταῦτα δʼ ἡδέως ἔχουσιν . οὐκ ἀηδῶς γοῦν Δημοσθένης ὁ Μιτυληναῖος , φιλῳδοῦ τινος καὶ φιλοκιθαριστοῦ θύραν κόψας , ὑπακούσαντος αὐτοῦ καὶ κελεύσαντος εἰσελθεῖν ἂν πρῶτον ἔφη τὴν κιθάραν δήσῃς . ἀηδῶς δʼ ὁ τοῦ Λυσιμάχου παράσιτος , ἐμβαλόντος αὐτοῦ σκορπίον ξύλινον εἰς τὸ ἱμάτιον , ἐκταραχθεὶς καὶ ἀναπηδήσας , ὡς ᾔσθετο τὴν παιδιάν , κἀγώ σε φησὶν ἐκφοβῆσαι βούλομαι , ὦ βασιλεῦ · δός μοι τάλαντον .
Lemmas: δέω δέ ὁ ἐμμελής σκῶμμα χράω οἶδα καί νόσημα διαφορά πρός ἐπιτήδευμα , λέγω δέ φιλαργυρία καί φιλονικία πρός φιλομουσία καί φιλοθηρία · ἐπί ἐκεῖνος μέν γάρ ἄχθομαι σκώπτω , πρός οὗτος δέ ἡδύς ἔχω . οὐ ἀηδής γοῦν Δημοσθένης ὁ Μιτυληναῖος , φιλῳδός τις καί φιλοκιθαριστής θύρα κόπτω , ὑπακούω αὐτός καί κελεύω εἰσέρχομαι ἐάν πρῶτος φημί ὁ κιθάρα δέω . ἀηδής δέ ὁ ὁ Λυσίμαχος παράσιτος , ἐμβάλλω αὐτός σκορπίος ξύλινος εἰς ὁ ἱμάτιον , ἐκταράσσω καί ἀναπηδάω , ὡς αἰσθάνομαι ὁ παιδιά , ἐγώ σύ φημί ἐκφοβέω βούλομαι , ὦ βασιλεύς · δίδωμι ἐγώ τάλαντον .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.1.10
ὁ δʼ ἔρως τὰ τʼ ἄλλα ποικιλώτατός ἐστι , καὶ τοῖς σκώμμασιν οἱ μὲν ἄχθονται καὶ ἀγανακτοῦσιν οἱ δὲ χαίρουσι . δεῖ δʼ εἰδέναι τὸν καιρόν · ὡς γὰρ τὸ πῦρ ἐν ἀρχῇ μὲν ἀποσβέννυσι τὸ πνεῦμα διὰ τὴν ἀσθένειαν αὐξηθέντι δὲ τροφὴν παρέχει καὶ ῥώμην , οὕτω φυόμενος ὁ ἔρως ἔτι καὶ λανθάνων δυσκολαίνει καὶ ἀγανακτεῖ πρὸς τοὺς ἀποκαλύπτοντας , ἐκλάμψας δὲ καὶ διαφανεὶς τρέφεται καὶ προσγελᾷ τοῖς σκώμμασι φυσώμενος . ἥδιστα δὲ σκώπτονται , παρόντων τῶν ἐρωμένων , εἰς αὐτὸ τὸ ἐρᾶν εἰς ἄλλο δʼ οὐδέν . ἐὰν δὲ καὶ γυναικῶν ἐρῶντες ἰδίων τύχωσιν ἢ νεανίσκων φιλοκάλων ἔρωτα γενναῖον , παντάπασι γάνυνται καὶ καλλωπίζονται τῷ σκώπτεσθαι πρὸς αὐτούς . διὸ καὶ Ἀρκεσίλαος , ἐν τῇ σχολῇ τοιαύτης μεταδόσεως αὐτῷ γενομένης ὑπό τινος τῶν ἐρωτικῶν δοκεῖ μοι μηδὲν ἅπτεσθαι μηδενός·οὐδὲ σὺ τοίνυν ἔφη τοῦδʼ ἅπτῃ ; δείξας τινὰ τῶν καλῶν καὶ ὡραίων παρακαθήμενον .
Lemmas: ὁ δέ ἔρως ὁ τε ἄλλος ποικίλος εἰμί , καί ὁ σκῶμμα ὁ μέν ἄχθομαι καί ἀγανακτέω ὁ δέ χαίρω . δέω δέ οἶδα ὁ καιρός · ὡς γάρ ὁ πῦρ ἐν ἀρχή μέν ἀποσβέννυμι ὁ πνεῦμα διά ὁ ἀσθένεια αὐξάνω δέ τροφή παρέχω καί ῥώμη , οὕτως φύω ὁ ἔρως ἔτι καί λανθάνω δυσκολαίνω καί ἀγανακτέω πρός ὁ ἀποκαλύπτω , ἐκλάμπω δέ καί διαφαίνω τρέφω καί προσγελάω ὁ σκῶμμα φυσόομαι . ἡδύς δέ σκώπτω , πάρειμι ὁ ἐράω , εἰς αὐτός ὁ ἐράω εἰς ἄλλος δέ οὐδείς . ἐάν δέ καί γυνή ἐράω ἴδιος τυγχάνω ἤ νεανίσκος φιλόκαλος ἔρως γενναῖος , παντάπασι γάνυμαι καί καλλωπίζω ὁ σκώπτω πρός αὐτός . διό καί Ἀρκεσίλαος , ἐν ὁ σχολή τοιοῦτος μετάδοσις αὐτός γίγνομαι ὑπό τις ὁ ἐρωτικός δοκέω ἐγώ μηδείς ἅπτω μηδενός·οὐδὲ σύ τοίνυν φημί ὅδε ἅπτω ; δείκνυμι τις ὁ καλός καί ὡραῖος παρακάθημαι .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.1.11
ἤδη δὲ καὶ τὸ τῶν παρόντων σκεπτέον · ἃ γὰρ ἐν φίλοις καὶ συνήθεσιν ἀκούοντες γελῶσι , ταῦτα δυσχεραίνουσιν , ἂν λέγηται πρὸς αὐτοὺς τῆς γαμετῆς παρούσης ἢ τοῦ πατρὸς ἢ τοῦ καθηγητοῦ , πλὴν ἂν μή τι κεχαρισμένον τῶν λεγομένων ἐκείνοις · οἷον ἄν τις σκώπτηται τοῦ φιλοσόφου παρόντος εἰς ἀνυποδησίαν ἢ νυκτογραφίαν , ἢ τοῦ πατρὸς ἀκούοντος εἰς μικρολογίαν , ἢ τῆς γυναικὸς παρούσης εἰς τὸ ἀνέραστον ἑτέρων ἐκείνης δὲ δοῦλον καὶ θεραπευτικόν , ὡς ὁ Τιγράνης ὑπὸ τοῦ Κύρου τί δʼ , ἂν σʼ ἡ γυνὴ σκευοφοροῦντα ἀκούσῃ;ἀλλʼ οὐκ ἀκούσεταιεἶπεν ὄψεται δʼ αὐτὴ παροῦσα .
Lemmas: ἤδη δέ καί ὁ ὁ πάρειμι σκοπέω · ὅς γάρ ἐν φίλος καί συνήθης ἀκούω γελάω , οὗτος δυσχεραίνω , ἐάν λέγω πρός αὐτός ὁ γαμετή πάρειμι ἤ ὁ πατήρ ἤ ὁ καθηγητής , πλήν ἐάν μή τις χαρίζω ὁ λέγω ἐκεῖνος · οἷος ἐάν τις σκώπτω ὁ φιλόσοφος πάρειμι εἰς ἀνυποδησία ἤ νυκτογραφία , ἤ ὁ πατήρ ἀκούω εἰς μικρολογία , ἤ ὁ γυνή παρών εἰς ὁ ἀνέραστος ἕτερος ἐκεῖνος δέ δοῦλος καί θεραπευτικός , ὡς ὁ Τιγράνης ὑπό ὁ Κῦρος τίς δέ , ἐάν σύ ὁ γυνή σκευοφορέω ἀκούσῃ;ἀλλʼ οὐ ἀκούω ὁράω δέ αὐτός πάρειμι .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.1.12
ποιεῖ δʼ ἀλυπότερα τὰ σκώμματα καὶ τὸ κοινωνεῖν ἁμωσγέπως τοὺς λέγοντας · ὅταν εἰς πενίαν λέγῃ πένης ἢ δυσγενὴς εἰς δυσγένειαν ἢ ἐρῶν εἰς ἔρωτα · δοκεῖ δʼ οὐχ ὕβρει παιδιᾷ δέ τινι γίγνεσθαι μᾶλλον ὑπὸ τῶν ὁμοίων εἰ δὲ μή , παροξύνει καὶ λυπεῖ . τὸν γοῦν ἀπελεύθερον τοῦ βασιλέως νεόπλουτον ὄντα φορτικῶς δὲ καὶ σοβαρῶς ἐπιπολάζοντα τοῖς συνδειπνοῦσι φιλοσόφοις , καί τέλος ἐρωτῶντα πῶς ἔκ τε τῶν λευκῶν καὶ τῶν μελάνων κυάμων ὁμοίως χλωρὸν γίγνεται τὸ ἔτνος , ἀντερωτήσας ὁ Ἀριδίκης , πῶς ἐκ τῶν λευκῶν καὶ μελάνων ἱμάντων φοινικοῖ γίγνονται μώλωπες , ἐποίησεν ἀναστῆναι περίλυπον γενόμενον . ὁ δὲ Ταρσεὺς Ἀμφίας ἐκ κηπουροῦ δοκῶν γεγονέναι , σκώψας δὲ τὸν φίλον τοῦ ἡγεμόνος εἰς δυσγένειαν εἶθʼ ὑπολαβὼν εὐθὺς ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς ἐκ τῶν αὐτῶν σπερμάτων γεγόναμεν γέλωτʼ ἐποίησε . κομψῶς δὲ καὶ τοῦ Φιλίππου τὴν ὀψιμαθίαν ἅμα καὶ περιεργίαν ὁ ψάλτης ἐπέσχεν οἰομένου γὰρ αὐτὸν ἐξελέγχειν τοῦ Φιλίππου περὶ κρουμάτων καὶ ἁρμονιῶν μὴ γένοιτό σοι εἶπεν ὦ βασιλεῦ , κακῶς οὕτως , ἵνʼ ἐμοῦ σὺ ταῦτʼ εἰδῇς βέλτιον σκώπτειν γὰρ ἑαυτὸν δοκῶν , ἐκεῖνον ἀλύπως ἐνουθέτησε . διὸ καὶ τῶν κωμικῶν ἔνιοι τὴν πικρίαν ἀφαιρεῖν δοκοῦσι τῷ σκώπτειν ἑαυτούς , ὡς Ἀριστοφάνης εἰς τὴν φαλακρότητα καὶ τὴν Ἀγάθωνος ἀπόλειψιν · Κρατῖνος δὲ τὴν πυτίνην εἰς τὴν φιλοινίαν ἐδίδαξεν .
Lemmas: ποιέω δέ ἄλυπος ὁ σκῶμμα καί ὁ κοινωνέω ἀμῶς ὁ λέγω · ὅταν εἰς πενία λέγω πένης ἤ δυσγενής εἰς δυσγένεια ἤ ἐράω εἰς ἔρως · δοκέω δέ οὐ ὕβρις παιδιά δέ τις γίγνομαι μάλα ὑπό ὁ ὅμοιος εἰ δέ μή , παροξύνω καί λυπέω . ὁ γοῦν ἀπελεύθερος ὁ βασιλεύς νεόπλουτος εἰμί φορτικός δέ καί σοβαρός ἐπιπολάζω ὁ συνδειπνέω φιλόσοφος , καί τέλος ἐρωτάω πῶς ἐκ τε ὁ λευκός καί ὁ μέλας κύαμος ὅμοιος χλωρός γίγνομαι ὁ ἔτνος , ἀντερωτάω ὁ Ἀριδίκης , πῶς ἐκ ὁ λευκός καί μέλας ἱμάς φοινίκεος γίγνομαι μώλωψ , ποιέω ἀνίστημι περίλυπος γίγνομαι . ὁ δέ Ταρσεύς Ἀμφίας ἐκ κηπουρός δοκέω γίγνομαι , σκώπτω δέ ὁ φίλος ὁ ἡγεμών εἰς δυσγένεια εἶτα ὑπολαμβάνω εὐθύς ἀλλά καί ἐγώ ἐκ ὁ αὐτός σπέρμα γίγνομαι γέλως ποιέω . κομψός δέ καί ὁ Φίλιππος ὁ ὀψιμαθία ἅμα καί περιεργία ὁ ψάλτης ἐπέχω οἴομαι γάρ αὐτός ἐξελέγχω ὁ Φίλιππος περί κροῦμα καί ἁρμονία μή γίγνομαι σύ λέγω ὦ βασιλεύς , κακός οὕτως , ἵνα ἐγώ σύ οὗτος οἶδα ἀγαθός σκώπτω γάρ ἑαυτοῦ δοκέω , ἐκεῖνος ἄλυπος νουθετέω . διό καί ὁ κωμικός ἔνιοι ὁ πικρία ἀφαιρέω δοκέω ὁ σκώπτω ἑαυτοῦ , ὡς Ἀριστοφάνης εἰς ὁ φαλακρότης καί ὁ Ἀγάθων ἀπόλειψις · Κρατῖνος δέ ὁ Πυτίνη εἰς ὁ φιλοινία διδάσκω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.1.13
οὐχ ἥκιστα δὲ δεῖ προσέχειν καὶ φυλάττειν , ὅπως ἐκ τοῦ παρατυχόντος ἔσται τὸ σκῶμμα πρὸς τινας ἐρωτήσεις αὐτόθεν ἢ παιδιὰς γιγνόμενον , ἀλλὰ μὴ πόρρωθεν οἷον ἐκ παρασκευῆς ἐπεισόδιον . ὡς γὰρ ὀργὰς καὶ μάχας τὰς ἐκ τῶν συμποσίων πραότερον φέρουσιν , ἐὰν δʼ ἐπελθών τις ἔξωθεν λοιδορῆται καὶ ταράττῃ , τοῦτον ἐχθρὸν ἡγοῦνται καὶ μισοῦσιν οὕτω μέτεστι συγγνώμης σκώμματι καὶ παρρησίας , ἂν ἐκ τῶν παρόντων ἔχῃ τὴν γένεσιν , ἀφελῶς καὶ ἀπλάστως φυόμενον · ἂν δʼ μὴ πρὸς λόγον ἀλλʼ ἔξωθεν , ἐπιβουλῇ καὶ ὕβρει προσέοικεν · οἷον τὸ Τιμαγένους πρὸς τὸν ἄνδρα τῆς ἐμετικῆςκακῶν γὰρ ἄρχεις τήνδε μοῦσαν εἰσάγων · καὶ πρὸς Ἀθηνόδωρον τὸν φιλόσοφον , εἰ φυσικὴ ἡ πρὸς τὰ ἔκγονα φιλοστοργία ἡ γὰρ ἀκαιρία καὶ τὸ μὴ πρὸς λόγον ὕβριν ἐμφαίνει καὶ δυσμένειαν . οὗτοι μὲν οὖν κατὰ Πλάτωνα κουφοτάτου πράγματος , λόγων , βαρυτάτην ζημίαν ἔτισαν · οἱ δὲ τὸν καιρὸν εἰδότες καὶ φυλάττοντες αὐτῷ τῷ Πλάτωνι μαρτυροῦσιν , ὅτι τοῦ πεπαιδευμένου καλῶς ἔργον ἐστὶ τὸ παίζειν ἐμμελῶς καὶ κεχαρισμένως .
Lemmas: οὐ ἦκα δέ δέω προσέχω καί φυλάσσω , ὅπως ἐκ ὁ παρατυγχάνω εἰμί ὁ σκῶμμα πρός τις ἐρώτησις αὐτόθεν ἤ παιδιά γίγνομαι , ἀλλά μή πρόσωθεν οἷος ἐκ παρασκευή ἐπεισόδιον . ὡς γάρ ὀργή καί μάχη ὁ ἐκ ὁ συμπόσιον πρᾶος φέρω , ἐάν δέ ἐπέρχομαι τις ἔξωθεν λοιδορέω καί ταράσσω , οὗτος ἐχθρός ἡγέομαι καί μισέω οὕτως μέτειμι συγγνώμη σκῶμμα καί παρρησία , ἐάν ἐκ ὁ πάρειμι ἔχω ὁ γένεσις , ἀφελής καί ἄπλαστος φύω · ἐάν δέ μή πρός λόγος ἀλλά ἔξωθεν , ἐπιβουλή καί ὕβρις προσέοικα · οἷος ὁ Τιμαγένης πρός ὁ ἀνήρ ὁ ἐμετικῆςκακῶν γάρ ἄρχω ὅδε μοῦσα εἰσάγω · καί πρός Ἀθηνόδωρος ὁ φιλόσοφος , εἰ φυσικός ὁ πρός ὁ ἔκγονος φιλοστοργία ὁ γάρ ἀκαιρία καί ὁ μή πρός λόγος ὕβρις ἐμφαίνω καί δυσμένεια . οὗτος μέν οὖν κατά Πλάτων κοῦφος πρᾶγμα , λόγος , βαρύς ζημία τίνω · ὁ δέ ὁ καιρός οἶδα καί φυλάσσω αὐτός ὁ Πλάτων μαρτυρέω , ὅτι ὁ παιδεύω καλός ἔργον εἰμί ὁ παίζω ἐμμελής καί κεχαρισμένως .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.3.1
ἐξ ἐνυπνίου τινὸς ἀπειχόμην ᾠῶν πολὺν ἡδο παρὰ τοῦτο ποιούμενος , ἐν καθάπερ ἐν Καρὶ διάπειραν λαβεῖν τῆς ὄψεως ἐναργῶς μοι πολλάκις γενομένης · ὑπόνοιαν μέντοι παρέσχον , ἑστιῶντος ἡμᾶς Σοσσίου Σενεκίωνος , ἐνέχεσθαι δόγμασιν Ὀρφικοῖς ἢ Πυθαγορικοῖς , καὶ τὸ ᾠόν , ὥσπερ ἔνιοι καρδίαν καὶ ἐγκέφαλον , ἀρχὴν ἡγούμενος γενέσεως ἀφοσιοῦσθαι · καὶ προὔφερεν Ἀλέξανδρος ὁ Ἐπικούρειος ἐπὶ γέλωτι τὸ ἶσόν τοι κυάμους ἔσθειν κεφαλάς τε τοκήων ὡς δὴ κυάμους τὰ ᾠὰ διὰ τὴν κύησιν αἰνιττομένων τῶν ἀνδρῶν , διαφέρειν δὲ μηδὲν οἰομένων τὸ ἐσθίειν ᾠὰ τοῦ χρῆσθαι τοῖς τίκτουσι τὰ ᾠὰ ζῴοις . ἐγίγνετο δὴ τὸ τῆς αἰτίας ἀπολόγημα τῆς αἰτίας αὐτῆς ἀλογώτερον , Ἐπικουρείῳ λέγειν ἐνύπνιον . ὅθεν οὐ παρῃτούμην τὴν δόξαν ἅμα προσπαίζων τι τῷ Ἀλεξάνδρῳ καὶ γὰρ ἦν χαρίεις καὶ φιλόλογος ἐπιεικῶς .
Lemmas: ἐκ ἐνύπνιον τις ἀπέχω ᾠόν πολύς ἡδο παρά οὗτος ποιέω , ἐν καθά ἐν Κάρ διάπειρα λαμβάνω ὁ ὄψις ἐναργής ἐγώ πολλάκις γίγνομαι · ὑπόνοια μέντοι παρέχω , ἑστιάω ἐγώ Σόσσιος Σενεκίων , ἐνέχω δόγμα Ὀρφεύς ἤ Πυθαγόρειος , καί ὁ ᾠόν , ὥσπερ ἔνιοι καρδία καί ἐγκέφαλος , ἀρχή ἡγέομαι γένεσις ἀφοσιόω · καί προφέρω Ἀλέξανδρος ὁ Ἐπικούρειος ἐπί γέλως ὁ ἴσος σύ κύαμος ἔσθω κεφαλή τε τοκεύς ὡς δή κύαμος ὁ ᾠόν διά ὁ κύησις αἰνίσσομαι ὁ ἀνήρ , διαφέρω δέ μηδείς οἴομαι ὁ ἐσθίω ᾠόν ὁ χράω ὁ τίκτω ὁ ᾠόν ζῷον . γίγνομαι δή ὁ ὁ αἰτία ἀπολόγημα ὁ αἰτία αὐτός ἄλογος , Ἐπικούρειος λέγω ἐνύπνιον . ὅθεν οὐ παραιτέομαι ὁ δόξα ἅμα προσπαίζω τις ὁ Ἀλέξανδρος καί γάρ εἰμί χαρίεις καί φιλόλογος ἐπιεικής .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.5.1
ῥηθέντων δὲ τούτων καὶ τὸν Φιλῖνον ἡμῶν ἐπαινεσάντων , αὖθις ὁ Λυσίμαχος ἔφη ποῖον οὖν φαίη τις ἂν τῶν ἀγωνισμάτων γεγονέναι πρῶτον ἢ τὸ στάδιον , ὥσπερ Ὀλυμπίασιν ἐνταῦθα δὲ παρʼ ἡμῖν καθʼ ἕκαστον ἄθλημα τοὺς ἀγωνιζομένους εἰσάγουσιν ἐπὶ παισὶ παλαισταῖς ἄνδρας παλαιστὰς καὶ πύκτας ἐπὶ πύκταις ὁμοίως καὶ παγκρατιαστάς · ἐκεῖ δʼ , ὅταν οἱ παῖδες διαγωνίσωνται , τότε τοὺς ἄνδρας καλοῦσι . σκόπει δὲ μὴ μᾶλλονἔφη τὴν κατὰ χρόνον τάξιν Ὅμηρος ἀποδείκνυσι · πρῶτον γὰρ ἀεὶ πυγμὴ παρʼ αὐτῷ , δεύτερον πάλη , καὶ τελευταῖον ὁ δρόμος τῶν γυμνικῶν ἀεὶ τέτακται θαυμάσας οὖν Μενεκράτης ὁ Θεσσαλὸς ὦ Ἡράκλεις εἶπεν ὅσα λανθάνει ἡμᾶς · εἰ δέ τινα τῶν ἐπῶν ἐστί σοι πρόχειρα , μὴ φθονήσῃς ἀναμνῆσαι . καὶ ὁ Τίμων ἀλλʼ ὅτι μέν εἶπεν αἱ Πατρόκλου ταφαὶ ταύτην ἔχουσι τῶν ἀγωνισμάτων τὴν τάξιν , ἅπασιν ὡς ἔπος εἰπεῖν ἔναυλόν ἐστι . διατηρῶν δὲ τὴν τάξιν ὁμαλῶς ὁ ποιητὴς τὸν μὲν Ἀχιλλέα λέγοντα τῷ Νέστορι πεποίηκε δίδωμι δέ σοι τόδʼ ἄεθλοναὔτως · ιδεμ οὐ γὰρ πύξ γε μαχήσεαι οὐδὲ παλαίσεις , οὐδὲ τʼ ἀκοντιστὺν ἐνδύσεαι οὐδὲ πόδεσσι θεύσεαι · τὸν δὲ πρεσβύτην ἐν τῷ ἀποκρίνεσθαι παραδολεσχοῦντα γεροντικῶς , ὅτι πὺξ μὲν ἐνίκησα Κλυτομήδεα , Οἴνοπος υἱόν , Ἀγκαῖον δὲ πάλῃ Πλευρώνιον , Ἴφικλον δὲ πόδεσσι παρέδραμον · αὖθις δὲ τὸν μὲν Ὀδυσσέα τοὺς Φαίακας προκαλούμενον ἢ πύξ ἠὲ πάλῃ ἢ καὶ ποσίν , τὸν δʼ Ἀλκίνουν ὑποτιμώμενον οὐ γὰρ πυγμάχοι εἰμὲν ἀμύμονες οὐδὲ παλαισταί , ἀλλὰ ποσὶ κραιπνοῖς θέομεν · ὡς οὐ κατὰ τύχην ἐκ τοῦ παρισταμένου τῇ τάξει χρώμενος ἄλλοτʼ ἄλλως , ἀλλὰ τοῖς εἰθισμένοις τότε καὶ δρωμένοις κατὰ νόμον ἐπακολουθῶν ἐδρᾶτο δʼ οὕτως , τὴν παλαιὰν ἔτι τάξιν αὐτῶν διαφυλαττόντων .
Lemmas: λέγω δέ οὗτος καί ὁ Φιλῖνος ἐγώ ἐπαινέω , αὖθις ὁ Λυσίμαχος φημί ποῖος οὖν φημί τις ἄν ὁ ἀγώνισμα γίγνομαι πρῶτος ἤ ὁ στάδιον , ὥσπερ Ὀλυμπίασι ἐνταῦθα δέ παρά ἐγώ κατά ἕκαστος ἄθλημα ὁ ἀγωνίζομαι εἰσάγω ἐπί παῖς παλαιστής ἀνήρ παλαιστής καί πύκτης ἐπί πύκτης ὅμοιος καί παγκρατιαστής · ἐκεῖ δέ , ὅταν ὁ παῖς διαγωνίζομαι , τότε ὁ ἀνήρ καλέω . σκοπέω δέ μή μέλλω ὁ κατά χρόνος τάξις Ὅμηρος ἀποδείκνυμι · πρῶτος γάρ ἀεί πυγμή παρά αὐτός , δεύτερος πάλη , καί τελευταῖος ὁ δρόμος ὁ γυμνικός ἀεί τάσσω θαυμάζω οὖν Μενεκράτης ὁ Θεσσαλός ὦ Ἡρακλῆς λέγω ὅσος λανθάνω ἐγώ · εἰ δέ τις ὁ ἔπος εἰμί σύ πρόχειρος , μή φθονέω ἀναμιμνῄσκω . καί ὁ Τίμων ἀλλά ὅτι μέν λέγω ὁ Πάτροκλος ταφή οὗτος ἔχω ὁ ἀγώνισμα ὁ τάξις , ἅπας ὡς ἔπος λέγω ἔναυλος εἰμί . διατηρέω δέ ὁ τάξις ὁμαλής ὁ ποιητής ὁ μέν Ἀχιλλεύς λέγω ὁ Νέστωρ ποιέω δίδωμι δέ σύ ὅδε αεθλοναυταω · ιδεμ οὐ γάρ πύξ γε μάχομαι οὐδέ παλαίω , οὐδέ τε ἀκοντιστύς ἐνδύω οὐδέ πούς θέω · ὁ δέ πρεσβύτης ἐν ὁ ἀποκρίνω παραδολεσχέω γεροντικός , ὅτι πύξ μέν νικάω Κλυτομήδης , Οἴνοψ υἱός , Ἀγκαῖος δέ πάλη Πλευρώνιος , Ἴφικλος δέ πούς παρατρέχω · αὖθις δέ ὁ μέν Ὀδυσσεύς ὁ Φαίαξ προκαλέω ἤ πύξ ἤ πάλη ἤ καί πούς , ὁ δέ Ἀλκίνοος ὑποτιμάω οὐ γάρ πυγμάχος εἰμί ἀμύμων οὐδέ παλαιστής , ἀλλά πούς κραιπνός θέω · ὡς οὐ κατά τύχη ἐκ ὁ παρίστημι ὁ τάξις χράω ἄλλοτε ἄλλος , ἀλλά ὁ ἐθίζω τότε καί δράω κατά νόμος ἐπακολουθέω δράω δέ οὕτως , ὁ παλαιός ἔτι τάξις αὐτός διαφυλάσσω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.6.1
Σώκλαρος ἑστιῶν ἡμᾶς ἐν κήποις ὑπὸ τοῦ Κηφισοῦ ποταμοῦ περιρρεομένοις ἐπεδείκνυτο δένδρα παντοδαπῶς πεποικιλμένα τοῖς λεγομένοις ἐνοφθαλμισμοῖς · καὶ γὰρ ἐκ σχίνων ἐλαίας ἀναβλαστανούσας ἑωρῶμεν καὶ ῥοιὰς ἐκ μυρρίνης · ἦσαν δὲ καὶ δρύες ἀπίους ἀγαθὰς ἐκφέρουσαι καὶ πλάτανοι μηλεῶν δεδεγμέναι καὶ συκαῖ μορεῶν ἐμβολάδας , ἄλλαι τε μίξεις φυτῶν κεκρατημένων ἄχρι καρπογονίας . οἱ μὲν οὖν ἄλλοι πρὸς τὸν Σώκλαρον ἔπαιζον , ὡς τῶν ποιητικῶν σφιγγῶν καὶ χιμαιρῶν τερατωδέστερα γένη καὶ θρέμματα βόσκοντα · Κράτων δὲ προὔβαλεν ἡμῖν διαπορῆσαι περὶ τῆς αἰτίας , διʼ ἣν μόνα τῶν φυτῶν τὰ , ἐλαιώδη δέχεσθαι τὰς τοιαύτας ἐπιμιξίας οὐ πέφυκεν · οὔτε γὰρ κῶνον οὔτε κυπάριττον ἢ πίτυν ἢ πεύκην ἐκτρέφουσάν τι τῶν ἑτερογενῶν ὁρᾶσθαι .
Lemmas: Σώκλαρός ἑστιάω ἐγώ ἐν κῆπος ὑπό ὁ Κηφισσός ποταμός περιλέγω ἐπιδείκνυμι δένδρον παντοδαπής ποικίλλω ὁ λέγω ἐνοφθαλμισμός · καί γάρ ἐκ σχῖνος ἐλαία ἀναβλαστάνω ὁράω καί ῥόα ἐκ μυρσίνη · εἰμί δέ καί δρῦς ἄπιος ἀγαθός ἐκφέρω καί πλάτανος μηλέα δέχομαι καί συκῆ μορέα ἐμβολάς , ἄλλος τε μίξις φυτόν κρατέω ἄχρι καρπογονία . ὁ μέν οὖν ἄλλος πρός ὁ Σώκλαρός παίζω , ὡς ὁ ποιητικός Σφίγξ καί χίμαιρα τερατώδης γένος καί θρέμμα βόσκω · Κράτων δέ προβάλλω ἐγώ διαπορέω περί ὁ αἰτία , διά ὅς μόνος ὁ φυτόν ὁ , ἐλαιώδης δέχομαι ὁ τοιοῦτος ἐπιμιξία οὐ φύω · οὔτε γάρ κῶνος οὔτε κυπάρισσος ἤ πίτυς ἤ πεύκη ἐκτρέφω τις ὁ ἑτερογενής ὁράω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.6.2
ὑπολαβὼν δὲ Φίλων ἔφη λόγος τις ἔστιν , ὧ Κράτων , παρὰ τοῖς σοφοῖς , βεβαιούμενος ὑπὸ τῶν γεωργικῶν . τὸ γὰρ ἔλαιον εἶναί φασι τοῖς φυτοῖς πολέμιον καὶ τάχιστʼ ἂν ἀπολέσθαι φυτὸν ὃ βούλοιο χριόμενον ἐλαίῳ , καθάπερ τὰς μελίττας . τὰ δʼ εἰρημένα δένδρα πίονα καὶ πέπειραν ἔχει τὴν φύσιν , ὥστε πίσσαν ἀποδακρύειν καὶ ῥητίνην · ὅταν δὲ πληγῇ , ταῖς διακοπαῖς ὥσπερ ἑλκωθέντʼ ἰχῶρα συνάγει ; ἥ τε δᾲς αὐτῶν ἐλαιηρὰν ἀφίησιν ἰκμάδα καὶ περιστίλβει τὸ λιπαρὸν αὐτῇ · διὸ καὶ πρὸς τἄλλα γένη δυσμίκτως ἔχει , καθάπερ αὐτὸ τοὔλαιον παυσαμένου δὲ τοῦ Φίλωνος , ὁ μὲν Κράτων ᾤετο καὶ τὴν τοῦ φλοιοῦ φύσιν πρὸς τοῦτο συνεργεῖν λεπτὸν γὰρ ὄντα καὶ ξηρὸν οὐ παρέχειν ἕδραν οὐδʼ ἐμβίωσιν τοῖς ἐνθεμένοις , ὥσθʼ ὥσπερ τὰ φλοιώδη καὶ νοτερὰ καὶ τὰ μαλακὰ τοῖς ὑπὸ τὸν φλοιὸν μέρεσι προσδεχομένοις περιπτύσσεσθαι κολλώμενον .
Lemmas: ὑπολαμβάνω δέ Φίλων φημί λόγος τις εἰμί , ὦ Κράτων , παρά ὁ σοφός , βεβαιόω ὑπό ὁ γεωργικός . ὁ γάρ ἔλαιον εἰμί φημί ὁ φυτόν πολέμιος καί ταχύς ἄν ἀπόλλυμι φυτόν ὅς βούλομαι χρίω ἔλαιον , καθά ὁ μέλισσα . ὁ δέ λέγω δένδρον πίων καί πέπειρα ἔχω ὁ φύσις , ὥστε πίσσα ἀποδακρύω καί ῥητίνη · ὅταν δέ πλήσσω , ὁ διακοπή ὥσπερ ἑλκόω ἰχώρ συνάγω ; ὁ τε δαίς αὐτός ἐλαιηρός ἀφίημι ἰκμάς καί περιστίλβω ὁ λιπαρός αὐτός · διό καί πρός ἄλλος γένος δύσμικτος ἔχω , καθά αὐτός ἔλαιον παύω δέ ὁ Φίλων , ὁ μέν Κράτων οἴομαι καί ὁ ὁ φλοιός φύσις πρός οὗτος συνεργέω λεπτός γάρ εἰμί καί ξηρός οὐ παρέχω ἕδρα οὐδέ ἐμβίωσις ὁ ἐντίθημι , ὥστε ὥσπερ ὁ φλοιώδης καί νοτερός καί ὁ μαλακός ὁ ὑπό ὁ φλοιός μέρος προσδέχομαι περιπτύσσω κολλάω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.6.3
αὐτὸς δὲ Σώκλαρος ἔφη καὶ τὸν ταῦτα λέγοντα μὴ κακῶς προσεννοεῖν , ὅτι δεῖ τὸ δεχόμενον ἑτέραν φύσιν εὔτρεπτον εἶναι , ἵνα κρατηθὲν ἐξομοιωθῇ καὶ μεταβάλῃ τὴν ἐν ἑαυτῷ τροφὴν πρὸς τὸ ἐμφυτευόμενον . καὶ γὰρ τὴν γῆν προδιαλύομεν καὶ μαλάσσομεν , ἵνα κοπεῖσα μεταβάλῃ διʼ εὐπάθειαν καὶ ἅψηται τῶν ἐμφυτευομένων ἡ γὰρ ἀτενὴς καὶ σκληρὰ δυσμετάβλητος . ταῦτα δὲ τὰ δένδρα κοῦφα τοῖς ξύλοις ὄντα κρᾶσιν οὐ ποιεῖ διὰ τὸ μὴ κρατεῖσθαι μηδὲ μεταβάλλειν . ἔτι δʼ εἶπεν οὐκ ἄδηλον ὅτι δεῖ πρὸς τὸ ἐμφυτευόμενον χώρας λόγον ἔχειν τὸ δεξόμενον τὴν δὲ χώραν ἀεῖ θήλειαν ἔχειν καὶ γόνιμον · ὅθεν τὰ πολυκαρπότατα τῶν φυτῶν ἐκλεγόμενοι παραπηγνύουσιν , ὥσπερ γυναιξὶ πολυγαλακτούσαις ἕτερα βρέφη προσβάλλοντες . πεύκην δὲ καὶ κυπάριττον καὶ τὰ τοιαῦτα πάντα γλίσχρα καὶ ἀγεννῆ τοῖς καρποῖς ὁρῶμεν . ὥσπερ γὰρ οἱ πολυσαρκίᾳ κεχρημένοι καὶ ὄγκῳ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἄτεκνοι · τὴν γὰρ τροφὴν εἰς τὸ σῶμα καταναλίσκοντες οὐ ποιοῦσιν αὐτῆς περίττωμα σπερματικόν οὕτω τὰ τοιαῦτα δένδρα τῆς τροφῆς ἀπολαύοντα , πάσης εἰς αὐτὰ δαπανωμένης , εὐσωματεῖ τοῖς μεγέθεσι καὶ αὐξάνεται , καρπὸν δὲ τὰ μὲν οὐ φέρει τὰ δὲ φέρει μικρὸν καὶ συντελούμενον βραδέως · ὥστʼ οὐ δεῖ θαυμάζειν , εἰ μὴ φύεται τἀλλότριον , ἐν ᾧ κακῶς τρέφεται καὶ τὸ οἰκεῖον .
Lemmas: αὐτός δέ Σώκλαρός φημί καί ὁ οὗτος λέγω μή κακός προσεννοέω , ὅτι δέω ὁ δέχομαι ἕτερος φύσις εὔτρεπτος εἰμί , ἵνα κρατέω ἐξομοιόω καί μεταβάλλω ὁ ἐν ἑαυτοῦ τροφή πρός ὁ ἐμφυτεύω . καί γάρ ὁ γῆ προδιαλύω καί μαλάσσω , ἵνα κόπτω μεταβάλλω διά εὐπάθεια καί ἅπτω ὁ ἐμφυτεύω ὁ γάρ ἀτενής καί σκληρός δυσμετάβλητος . οὗτος δέ ὁ δένδρον κοῦφος ὁ ξύλον εἰμί κρᾶσις οὐ ποιέω διά ὁ μή κρατέω μηδέ μεταβάλλω . ἔτι δέ λέγω οὐ ἄδηλος ὅτι δέω πρός ὁ ἐμφυτεύω χώρα λόγος ἔχω ὁ δείκνυμι ὁ δέ χώρα ἀάω θῆλυς ἔχω καί γόνιμος · ὅθεν ὁ πολύκαρπος ὁ φυτόν ἐκλέγω παραπήγνυμι , ὥσπερ γυνή πολυγαλακτέω ἕτερος βρέφος προσβάλλω . πεύκη δέ καί κυπάρισσος καί ὁ τοιοῦτος πᾶς γλίσχρος καί ἀγεννής ὁ καρπός ὁράω . ὥσπερ γάρ ὁ πολυσαρκία χράω καί ὄγκος ὡς ἐπί ὁ πολύς ἄτεκνος · ὁ γάρ τροφή εἰς ὁ σῶμα καταναλίσκω οὐ ποιέω αὐτός περίσσωμα σπερματικός οὕτως ὁ τοιοῦτος δένδρον ὁ τροφή ἀπολαύω , πᾶς εἰς αὐτός δαπανάω , εὐσωματέω ὁ μέγεθος καί αὐξάνω , καρπός δέ ὁ μέν οὐ φέρω ὁ δέ φέρω μικρός καί συντελέω βραδύς · ὥστε οὐ δέω θαυμάζω , εἰ μή φύω ἀλλότριος , ἐν ὅς κακός τρέφω καί ὁ οἰκεῖος .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.7.1
Χαιρημονιανὸς ὁ Τραλλιανός , ἰχθυδίων ποτὲ παντοδαπῶν παρατεθέντων , ἓν ἐπιδείξας ἡμῖν ὀξὺ τῷ κεφαλίῳ καὶ πρόμηκες ἔλεγε τούτῳ προσεοικέναι τὴν ἐχενηίδα · θεάσασθαι γὰρ πλέων ἐν τῷ Σικελικῷ καὶ θαυμάσαι τὴν δύναμιν , οὐκ ὀλίγην βραδυτῆτα καὶ διατριβὴν παρὰ τὸν πλοῦν ἀπεργασαμένης · τῆς ἐχενηίδος , ἕως ὑπὸ τοῦ πρῳρέως ἑάλω προσεχομένη τῷ τοίχῳ τῆς νεὼς ἔξωθεν . ἦσαν μὲν οὖν οἱ καταγελῶντες τοῦ Χαιρημονιανοῦ ὡς πλάσμα μυθῶδες παραδεδεγμένου καὶ ἄπιστον , ἦσαν δὲ καὶ οἱ τὰς ἀντιπαθείας θρυλοῦντες , καὶ ἄλλα πολλὰ παρόντων ἦν ἀκούειν , ὅτι μαινόμενον ἐλέφαντα καταπαύει κριὸς ὀφθείς , ἔχιδναν δὲ φηγοῦ κλωνίον ἐὰν προσαγάγῃς καὶ θίγῃς , ἵστησιν · ἄγριος δὲ ταῦρος ἀτρεμεῖ καὶ πραΰνεται συκῇ προσδεθείς · τὸ δʼ ἤλεκτρον πάντα κινεῖ καὶ προσάγεται τὰ κοῦφα , πλὴν ὠκίμου καὶ τῶν ἐλαίῳ βρεχομένων · ἡ δὲ σιδηρῖτις λίθος οὐκ ἄγει τὸν σίδηρον , ἂν σκορόδῳ χρισθῇ . τούτων γὰρ ἐμφανῆ τὴν πεῖραν ἐχόντων , χαλεπὸν εἶναι τὴν αἰτίαν , εἰ μὴ καὶ παντελῶς ἀδύνατον , καταμαθεῖν .
Lemmas: Χαιρημονιανός ὁ Τραλλιανός , ἰχθύδιον ποτέ παντοδαπής παρατίθημι , εἷς ἐπιδείκνυμι ἐγώ ὀξύς ὁ κεφάλιον καί προμήκης λέγω οὗτος προσέοικα ὁ ἐχενηΐς · θεάομαι γάρ πλέω ἐν ὁ Σικελικός καί θαυμάζω ὁ δύναμις , οὐ ὀλίγος βραδυτής καί διατριβή παρά ὁ πλόος ἀπεργάζομαι · ὁ ἐχενηΐς , ἕως ὑπό ὁ πρῳρεύς ἁλίσκομαι προσέχω ὁ τοῖχος ὁ ναῦς ἔξωθεν . εἰμί μέν οὖν ὁ καταγελάω ὁ Χαιρημονιανός ὡς πλάσμα μυθώδης παραδέχομαι καί ἄπιστος , εἰμί δέ καί ὁ ὁ ἀντιπάθεια θρυλέω , καί ἄλλος πολύς πάρειμι εἰμί ἀκούω , ὅτι μαίνομαι ἐλέφας καταπαύω κριός ὁράω , ἔχιδνα δέ φηγός κλωνίον ἐάν προσάγω καί θιγγάνω , ἵστημι · ἄγριος δέ ταῦρος ἀτρεμέω καί πραύνω συκῆ προσδέω · ὁ δέ ἤλεκτρον πᾶς κινέω καί προσάγω ὁ κοῦφος , πλήν ὤκιμον καί ὁ ἔλαιον βρέχω · ὁ δέ σιδηρῖτις λίθος οὐ ἄγω ὁ σίδηρος , ἐάν σκόροδον χρίω . οὗτος γάρ ἐμφανής ὁ πεῖρα ἔχω , χαλεπός εἰμί ὁ αἰτία , εἰ μή καί παντελής ἀδύνατος , καταμανθάνω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.7.2
ἐγὼ δὲ τοῦτο μὲν ἔφην ἀπόδρασιν εἶναι τῆς ἐρωτήσεως μᾶλλον ἢ τῆς αἰτίας ἀπόδοσιν . σκοπῶμεν δʼ εἶπον ὅτι πολλὰ συμπτώματʼ ἐνόντα πάθεσιν αἰτιῶν λαμβάνει δόξαν οὐκ ὀρθῶς ὅμοιον ὡς εἴ τις οἴοιτο τῇ ἀνθήσει τοῦ ἄγνου πεπαίνεσθαι τὸν τῆς ἀμπέλου καρπόν , ὅτι δή , τοῦτο τὸ λεγόμενον , ἡ τʼ ἄγνος ἀνθεῖ χὠ βότρυς πεπαίνεται ἢ τοῖς ἐπὶ τῶν λύχνων φαινομένοις μύκησι συγχεῖσθαι καὶ συννεφεῖν τὸ περιέχον · ἢ τὴν γρυπότητα τῶν ὀνύχων αἴτιον ἀλλὰ μὴ συμβεβηκὸς εἶναι τοῦ περὶ σπλάγχνον ἕλκους . ὥσπερ οὖν τούτων ποσσις ἕκαστον ἐπακολούθημα τοῦ πάθους ἐστὶν ἐκ τῶν αὐτῶν γεννώμενον αἰτιῶν , οὕτως ἔφην ἐγὼ μίαν αἰτίαν εἶναι διʼ ἣν βραδέως τε πλεῖ καὶ προσάγεται τὴν ἐχενηίδα τὸ πλοῖον · ξηρᾶς μὲν γὰρ οὔσης καὶ μὴ σφόδρα βαρείας ὑγρότητι τῆς νεώς , εἰκὸς ὑπολισθάνουσαν ὑπὸ κουφότητος τῇ θαλάττῃ τὴν τρόπιν διαλαβεῖν τὸ κῦμα ξύλῳ καθαρῷ διαιρούμενον καὶ ἀφιστάμενον εὐπετῶς · ὅταν δὲ νοτερὰ σφόδρα καὶ διάβροχος οὖσα φυκία τε πολλὰ καὶ βρυώδεις ἐπιπάγους προσάγηται , τοῦ τε ξύλου τὸν τόμον ἀμβλύτερον ἴσχει τό τε κῦμα τῇ γλισχρότητι προσπῖπτον οὐ ῥᾳδίως ἀπολύεται . διὸ καὶ παραψήχουσι τοὺς τοίχους , τὰ , βρύα καὶ τὰ φυκία τῶν ξύλων ἀποκαθαίροντες , οἷς εἰκός ἐστι τὴν ἐχενηίδα προσισχομένην ὑπὸ τῆς γλισχρότητος αἴτιον τῆς βραδυτῆτος ἀλλʼ οὐκ ἐπακολούθημα τοῦ τὴν βραδυτῆτα ποιοῦντος αἰτίου νομισθῆναι .
Lemmas: ἐγώ δέ οὗτος μέν φημί ἀπόδρασις εἰμί ὁ ἐρώτησις μάλα ἤ ὁ αἰτία ἀπόδοσις . σκοπέω δέ λέγω ὅτι πολύς σύμπτωμα ἔνειμι πάθος αἰτία λαμβάνω δόξα οὐ ὀρθός ὅμοιος ὡς εἰ τις οἴομαι ὁ ἄνθησις ὁ ἄγνος πεπαίνω ὁ ὁ ἄμπελος καρπός , ὅτι δή , οὗτος ὁ λέγω , ἤ τε ἄγνος ἀνθέω ὁ βότρυς πεπαίνω ἤ ὁ ἐπί ὁ λύχνος φαίνω μύκης συγχέω καί συννεφέω ὁ περιέχω · ἤ ὁ γρυπότης ὁ ὄνυξ αἴτιος ἀλλά μή συμβαίνω εἰμί ὁ περί σπλάγχνον ἕλκος . ὥσπερ οὖν οὗτος πόσις ἕκαστος ἐπακολούθημα ὁ πάθος εἰμί ἐκ ὁ αὐτός γεννάω αἰτία , οὕτως φημί ἐγώ εἷς αἰτία εἰμί διά ὅς βραδύς τε πλέω καί προσάγω ὁ ἐχενηΐς ὁ πλοῖον · ξηρός μέν γάρ εἰμί καί μή σφόδρα βαρύς ὑγρότης ὁ ναῦς , ἔοικα ὑπολισθάνω ὑπό κουφότης ὁ θάλασσα ὁ τρόπις διαλαμβάνω ὁ κῦμα ξύλον καθαρός διαιρέω καί ἀφίστημι εὐπετής · ὅταν δέ νοτερός σφόδρα καί διάβροχος εἰμί φυκίον τε πολύς καί βρυώδης ἐπίπαγος προσάγω , ὁ τε ξύλον ὁ τόμος ἀμβλύς ἴσχω ὁ τε κῦμα ὁ γλισχρότης προσπίπτω οὐ ῥᾴδιος ἀπολύω . διό καί παραψήχω ὁ τοῖχος , ὁ , βρύον καί ὁ φυκίον ὁ ξύλον ἀποκαθαίρω , ὅς ἔοικα εἰμί ὁ ἐχενηΐς προσίσχω ὑπό ὁ γλισχρότης αἴτιος ὁ βραδυτής ἀλλά οὐ ἐπακολούθημα ὁ ὁ βραδυτής ποιέω αἴτιος νομίζω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.8.1
ἵππους λυκοσπάδας οἱ μὲν ἀπὸ τῶν χαλινῶν τῶν λύκων ἔφασαν ὠνομάσθαι , διὰ τὸ θυμοειδὲς καὶ δυσκάθεκτον οὕτω σωφρονιζομένους · ὁ δὲ πατὴρ ἡμῶν ἣκιστα περὶ τὰς ἰσηγορίας αὐτοσχέδιος ὢν καὶ κεχρημένος ἀεὶ κρατιστεύουσιν ἵπποις ἔλεγε τοὺς ὑπὸ λύκων ἐπιχειρηθέντας ἐν πώλοις , ἄνπερ ἐκφύγωσιν , ἀγαθοὺς μὲν ἀποβαίνειν καὶ ποδώκεις , καλεῖσθαι δὲ λυκοσπάδας . ταῦτα δὲ πλειόνων αὐτῷ μαρτυρούντων , ἀπορίαν αἰτίας παρεῖχε , διʼ ἣν τὸ σύμπτωμα τοῦτο θυμικωτέρους καὶ γοργοτέρους ποιεῖ τοὺς ἵππους . καὶ ὁ μὲν πλεῖστος ἦν λόγος τῶν παρόντων , ὅτι φόβον τὸ πάθος οὐ θυμὸν ἐνεργάζεται τοῖς ἵπποις , καὶ γιγνόμενοι ψοφοδεεῖς καὶ πρὸς ἅπαν εὐπτόητοι τὰς ὁρμὰς ὀξυρρόπους καὶ ταχείας ἴσχουσιν , ὥσπερ τὰ λινόπληκτα τῶν θηρίων . ἐγὼ δὲ σκοπεῖν ἔφην χρῆναι , μὴ τοὐναντίον ἐστὶ τοῦ δοκοῦντος · οὐ γὰρ γίγνεσθαι δρομικωτέρους τοὺς πώλους , ὅταν ἐκφύγωσι τὰς βλάβας τῶν θηρίων ἐπιχειρηθέντες , ἀλλʼ οὐκ ἂν ἐκφυγεῖν , εἰ μὴ φύσει θυμικοὶ καὶ ταχεῖς ἦσαν οὔτε γὰρ τὸν Ὀδυσσέα γενέσθαι φρόνιμον ὑπεκδράντα τοῦ Κύκλωπος , ἀλλʼ , ὅτι τοιοῦτος ἦν , ὑπεκδρᾶναι .
Lemmas: ἵππος λυκοσπάς ὁ μέν ἀπό ὁ χαλινός ὁ λύκων φημί ὀνομάζω , διά ὁ θυμοειδής καί δυσκάθεκτος οὕτως σωφρονίζω · ὁ δέ πατήρ ἐγώ ἦκα περί ὁ ἰσηγορία αὐτοσχέδιος εἰμί καί χράω ἀεί κρατιστεύω ἵππος λέγω ὁ ὑπό λύκων ἐπιχειρέω ἐν πῶλος , ἐάν ἐκφεύγω , ἀγαθός μέν ἀποβαίνω καί ποδώκης , καλέω δέ λυκοσπάς . οὗτος δέ πολύς αὐτός μαρτυρέω , ἀπορία αἰτία παρέχω , διά ὅς ὁ σύμπτωμα οὗτος θυμικός καί γοργός ποιέω ὁ ἵππος . καί ὁ μέν πολύς εἰμί λόγος ὁ πάρειμι , ὅτι φόβος ὁ πάθος οὐ θυμός ἐνεργάζομαι ὁ ἵππος , καί γίγνομαι ψοφοδεής καί πρός ἅπας εὐπτόητος ὁ ὁρμή ὀξύρροπος καί ταχύς ἴσχω , ὥσπερ ὁ λινόπληκτος ὁ θηρίον . ἐγώ δέ σκοπέω φημί χρή , μή ἐναντίος εἰμί ὁ δοκέω · οὐ γάρ γίγνομαι δρομικός ὁ πῶλος , ὅταν ἐκφεύγω ὁ βλάβη ὁ θηρίον ἐπιχειρέω , ἀλλά οὐ ἄν ἐκφεύγω , εἰ μή φύσις θυμικός καί ταχύς εἰμί οὔτε γάρ ὁ Ὀδυσσεύς γίγνομαι φρόνιμος ὑπεκδιδράσκω ὁ Κύκλωψ , ἀλλά , ὅτι τοιοῦτος εἰμί , ὑπεκδιδράσκω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.9.1
μετὰ τοῦτο περὶ τῶν λυκοβρώτων ἐζητεῖτο προβάτων , ἃ λέγεται τὸ μὲν κρέας γλυκύτατον παρέχειν τὸ δʼ ἔριον φθειροποιόν . οὐ φαύλως οὖν ἐδόκει Πατροκλέας ὁ γαμβρὸς ἐπιχειρεῖν περὶ τῆς γλυκύτητος , ὡς τοῦ θηρίου τῷ δήγματι τὴν σάρκα τακερὰν ποιοῦντος · καὶ γὰρ εἶναι τὸ πνεῦμα τοῦ λύκου περίθερμον οὕτω καὶ πυρῶδες , ὥστε τὰ σκληρότατα τῶν ὀστῶν ἐν τῇ κοιλίᾳ τήκειν καὶ καθυγραίνειν διὸ καὶ σήπεσθαι τὰ λυκόβρωτα τῶν ἄλλων τάχιον . περὶ δὲ τῶν ἐρίων διηποροῦμεν , μήποτʼ οὐ γεννᾷ τοὺς φθεῖρας ἀλλʼ ἐκκαλεῖται , τραχύτητός τινος ἀμυκτικῆς ἢ θερμότητος ἰδιότητι διακρίνοντα τὴν σάρκα · ταύτην δὲ τοῖς ἐρίοις τὴν δύναμιν ἐγγίγνεσθαι πρὸς τὸ τοῦ λύκου δῆγμα καὶ τὸ πνεῦμα , μεταβάλλοντος ἄχρι τῶν τριχῶν τοῦ σφαττομένου . καὶ συνεβάλλετο τῷ λόγῳ πίστιν ἡ ἱστορία τῶν γὰρ κυνηγῶν καὶ τῶν μαγείρων ἐπιστάμεθα τοὺς μὲν μιᾷ πληγῇ καταβάλλοντας , ὥστʼ ἀπνευστὶ τὰ πληγέντα κεῖσθαι , τοὺς δὲ πολλαῖς μόγις καὶ χαλεπῶς ἀναιροῦντας · ὃ δὲ τούτου θαυμασιώτερόν ἐστι , τοὺς μὲν τοιαύτην ἐνιέντας μετὰ τοῦ σιδήρου τῷ τιτρωσκομένῳ δύναμιν , ὥστε ταχὺ σήπεσθαι καὶ μηδὲ πρὸς μίαν ἡμέραν ἀντέχειν , τοὺς δʼ ἀποκτείνοντας μὲν οὐ βράδιον ἐκείνων , οὐδὲν δὲ τοιοῦτο γιγνόμενον περὶ τὴν σάρκα τῶν σφαγέντων ἀλλʼ ἐπὶ χρόνον διαμένουσαν . ὅτι δʼ αἱ κατὰ τὰς σφαγὰς καὶ τοὺς θανάτους τῶν ζῴων μεταβολαὶ μέχρι δερμάτων καὶ τριχῶν καὶ ὀνύχων διατείνουσιν , ἀποδηλοῦν εἴωθε τῷ λέγειν καὶ Ὅμηρος ἐπὶ τῶν δερμάτων καὶ τῶν ἱμάντων , ὅτι φησὶν ἱμὰςβοὸς ἶφι κταμένοιο · τῶν γὰρ μὴ νόσῳ μηδὲ γήρᾳ διαλυομένων ἀλλʼ ὑπὸ σφαγῆς εὔτονον τὸ δέρμα καὶ στιφρὸν γίγνεσθαι · τὰ δʼ ὑπὸ θηρίων δηχθέντα καὶ τοὺς ὄνυχας μελαίνεσθαι καὶ τριχορροεῖν καὶ τοῖς δέρμασι φλιδᾶν καὶ ῥακοῦσθαι .
Lemmas: μετά οὗτος περί ὁ λυκόβρωτος ζητέω πρόβατον , ὅς λέγω ὁ μέν κρέας γλυκύς παρέχω ὁ δέ ἔριον φθειροποιός . οὐ φαῦλος οὖν δοκέω Πάτροκλος ὁ γαμβρός ἐπιχειρέω περί ὁ γλυκύτης , ὡς ὁ θηρίον ὁ δῆγμα ὁ σάρξ τακερός ποιέω · καί γάρ εἰμί ὁ πνεῦμα ὁ λύκος περιθέρμω οὕτως καί πυρώδης , ὥστε ὁ σκληρός ὁ ὀστέον ἐν ὁ κοιλία τήκω καί καθυγραίνω διό καί σήπω ὁ λυκόβρωτος ὁ ἄλλος τάχα . περί δέ ὁ ἔριον διαπορέω , μήποτε οὐ γεννάω ὁ φθείρ ἀλλά ἐκκαλέω , τραχύτης τις ἀμυκτικός ἤ θερμότης ἰδιότης διακρίνω ὁ σάρξ · οὗτος δέ ὁ ἔριον ὁ δύναμις ἐγγίγνομαι πρός ὁ ὁ λύκος δῆγμα καί ὁ πνεῦμα , μεταβάλλω ἄχρι ὁ θρίξ ὁ σφάζω . καί συμβάλλω ὁ λόγος πίστις ὁ ἱστορία ὁ γάρ κυνηγός καί ὁ μάγειρος ἐπίσταμαι ὁ μέν εἷς πληγή καταβάλλω , ὥστε ἀπνευστί ὁ πλήσσω κεῖμαι , ὁ δέ πολύς μόγις καί χαλεπός ἀναιρέω · ὅς δέ οὗτος θαυμάσιος εἰμί , ὁ μέν τοιοῦτος ἐνίημι μετά ὁ σίδηρος ὁ τιτρώσκω δύναμις , ὥστε ταχύς σήπω καί μηδέ πρός εἷς ἡμέρα ἀντέχω , ὁ δέ ἀποκτείνω μέν οὐ βραδύς ἐκεῖνος , οὐδείς δέ τοιοῦτος γίγνομαι περί ὁ σάρξ ὁ σφάζω ἀλλά ἐπί χρόνος διαμένω . ὅτι δέ ὁ κατά ὁ σφαγή καί ὁ θάνατος ὁ ζῷον μεταβολή μέχρι δέρμα καί θρίξ καί ὄνυξ διατείνω , ἀποδηλόω εἴωθα ὁ λέγω καί Ὅμηρος ἐπί ὁ δέρμα καί ὁ ἱμάς , ὅτι φημί ἱμὰςβοὸς ἶφι κτείνω · ὁ γάρ μή νόσος μηδέ γῆρας διαλύω ἀλλά ὑπό σφαγή εὔτονος ὁ δέρμα καί στιφρός γίγνομαι · ὁ δέ ὑπό θηρίον δάκνω καί ὁ ὄνυξ μελαίνω καί τριχορροέω καί ὁ δέρμα φλιδάω καί ῥακόω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 3.1.1
ἐγένοντο γάρ ποτε καὶ περὶ στεφάνων λόγοι τὸ δὲ συμπόσιον ἦν Ἀθήνησιν , Ἐράτωνος τοῦ ἁρμονικοῦ ταῖς Μούσαις τεθυκότος καὶ πλείονας ἑστιῶντος , παντοδαπῶν γὰρ μετὰ τὸ δειπνῆσαι στεφάνων περιφερομένων , ὁ Ἀμμώνιος ἐπέσκωψέ πως ἡμᾶς ἀντὶ τοῦ δαφνίνου τοῖς ῥοδίνοις ἀναδησαμένους ὅλως γὰρ εἶναι τοὺς ἀνθίνους κορασιώδεις καὶ παιζούσαις μᾶλλον ἐπιτηδείους ; παρθένοις καὶ γυναιξὶν ἢ συνουσίαις φιλοσόφων καὶ μουσικῶν ἀνδρῶν . θαυμάζω δὲ καὶ Ἐράτωνα τουτονὶ τὰς μὲν ἐν τοῖς μέλεσι παραχρώσεις βδελυττόμενον καὶ κατηγοροῦντα τοῦ καλοῦ Ἀγάθωνος , ὃν πρῶτον εἰς τραγῳδίαν φασὶν ἐμβαλεῖν καὶ ὑπομῖξαι τὸ χρωματικὸν , ὅτε τοὺς Μυσοὺς ἐδίδασκεν , αὐτὸς δʼ ἡμῖν ὁρᾶτε ὡς ποικίλων χρωμάτων καὶ ἀνθηρῶν τὸ συμπόσιον ἐμπέπληκε , καὶ τὴν διὰ τῶν ὢτων ἀποκλείει τρυφὴν καὶ ἡδυπάθειαν τῆ αὐλείῳ , τὴν κατὰ τὰ ὄμματα καὶ τὰς ῥῖνας , ὥσπερ καθʼ ἑτέρας θύρας , ἐπεισάγων τῇ ψυχῇ καὶ τὸν στέφανον ἡδονῆς ποιῶν οὐκ εὐσεβείας . καίτοι τό γε μύρον τοῦτο τῆς ἀνθίνης ταύτης καὶ μαραινομένης ἐν ταῖς χερσὶ τῶν στεφανηπλόκων σπουδαιοτέραν ἀναδίδωσιν εὐωδίαν . ἀλλʼ οὐκ ἔχει χώραν ἐν συμποσίῳ φιλοσόφων ἀνδρῶν ἡδονὴ πρὸς μηδεμίαν συμπεπλεγμένη χρείαν μηδʼ ἀκολουθοῦσα φυσικῆς ὀρέξεως ἀρχῇ . καθάπερ γὰρ οἱ μὲν ὑπὸ τῶν κεκλημένων ἀγόμενοι φίλων ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἔθει φιλανθρώπῳ τυγχάνουσι τῶν αὐτῶν , ὥσπερ Ἀριστόδημος ὑπὸ Σωκράτους εἰς Ἀγάθωνος ἀχθεὶς ἑστιῶντος · εἰ δέ τις ἀφʼ αὑτοῦ βαδίζοι , τούτῳ δεῖ τὴν θύραν κεκλεῖσθαι · οὕτως αἱ μὲν περὶ τὴν ἐδωδὴν καὶ πόσιν ἡδοναὶ κεκλημέναι ὑπὸ τῆς φύσεως ταῖς · ὀρέξεσιν ἑπόμεναι τόπον ἔχουσι , ταῖς δʼ ἄλλαις ἀκλήτοις καὶ σὺν οὐδενὶ λόγῳ φιληδονίαις ἀπηλλάχθαι προσήκει .
Lemmas: γίγνομαι γάρ ποτέ καί περί στέφανος λόγος ὁ δέ συμπόσιον εἰμί Ἀθήνησι , Ἐράτων ὁ ἁρμονικός ὁ Μοῦσα θύω καί πολύς ἑστιάω , παντοδαπής γάρ μετά ὁ δειπνέω στέφανος περιφέρω , ὁ Ἀμμώνιος ἐπισκώπτω πως ἐγώ ἀντί ὁ δάφνινος ὁ ῥόδινος ἀναδέω ὅλος γάρ εἰμί ὁ ἄνθινος κορασιώδης καί παίζω μάλα ἐπιτήδειος ; παρθένος καί γυνή ἤ συνουσία φιλόσοφος καί μουσικός ἀνήρ . θαυμάζω δέ καί Ἐράτων οὗτος ὁ μέν ἐν ὁ μέλος παράχρωσις βδελύσσομαι καί κατηγορέω ὁ καλός Ἀγάθων , ὅς πρῶτος εἰς τραγῳδία φημί ἐμβάλλω καί ὑπομείγνυμι ὁ χρωματικός , ὅτε ὁ Μυσός διδάσκω , αὐτός δέ ἐγώ ὁράω ὡς ποικίλος χρῶμα καί ἀνθηρός ὁ συμπόσιον ἐμπίμπλημι , καί ὁ διά ὁ οὖς ἀποκλείω τρυφή καί ἡδυπάθεια ὁ αὔλειος , ὁ κατά ὁ ὄμμα καί ὁ ῥίς , ὥσπερ κατά ἕτερος θύρα , ἐπεισάγω ὁ ψυχή καί ὁ στέφανος ἡδονή ποιέω οὐ εὐσέβεια . καίτοι ὁ γε μύρον οὗτος ὁ ἄνθινος οὗτος καί μαραίνω ἐν ὁ χείρ ὁ στεφανήπλοκος σπουδαῖος ἀναδίδωμι εὐωδία . ἀλλά οὐ ἔχω χώρα ἐν συμπόσιον φιλόσοφος ἀνήρ ἡδονή πρός μηδείς συμπλέκω χρεία μηδέ ἀκολουθέω φυσικός ὄρεξις ἀρχή . καθά γάρ ὁ μέν ὑπό ὁ καλέω ἄγω φίλος ἐπί ὁ δεῖπνον ἔθος φιλάνθρωπος τυγχάνω ὁ αὐτός , ὥσπερ Ἀριστόδημος ὑπό Σωκράτης εἰς Ἀγάθων ἄγω ἑστιάω · εἰ δέ τις ἀπό ἑαυτοῦ βαδίζω , οὗτος δέω ὁ θύρα κλείω · οὕτως ὁ μέν περί ὁ ἐδωδή καί πόσις ἡδονή καλέω ὑπό ὁ φύσις ὁ · ὄρεξις ἕπομαι τόπος ἔχω , ὁ δέ ἄλλος ἄκλητος καί σύν οὐδείς λόγος φιληδονία ἀπαλλάσσω προσήκω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 3.4.1
ὁ μὲν οὖν Σύλλας ταῦτʼ εἶπεν . ὁ δὲ τακτικὸς Ἀπολλωνίδης ἔφη τὸν μὲν περὶ τῶν γερόντων ἀποδέχεσθαι λόγον · ἐν δὲ ταῖς γυναιξὶν αὐτῷ δοκεῖν παραλελεῖφθαι τὸ τῆς ψυχρότητος , ᾗ θερμότατον ἄκρατον ἀποσβέννυσθαι καὶ ἀποβάλλειν τὸ πλῆττον καὶ πυρῶδες . πιθανοῦ δὲ καὶ τούτου δοκοῦντος , Ἀθρΐλατος ὁ Θάσιος ; ἰατρὸς ἐμβαλών τινα τῇ ζητήσει διατριβὴν εἶναί τινας ἔφησεν , οἳ τὰς γυναῖκας οὐ ψυχρὰς ἀλλὰ θερμοτέρας τῶν ἀνδρῶν ὑπολαμβάνουσιν , ἑτέρους δὲ μᾶλλον οἳ τὸν οἶνον οὐ θερμὸν ἀλλὰ καὶ ψυχρὸν ἡγοῦνται .
Lemmas: ὁ μέν οὖν Σύλλας οὗτος λέγω . ὁ δέ τακτικός Ἀπολλωνίδης φημί ὁ μέν περί ὁ γέρων ἀποδέχομαι λόγος · ἐν δέ ὁ γυνή αὐτός δοκέω παραλείπω ὁ ὁ ψυχρότης , ὅς θερμός ἄκρατος ἀποσβέννυμι καί ἀποβάλλω ὁ πλήσσω καί πυρώδης . πιθανός δέ καί οὗτος δοκέω , Ἀθρΐλατος ὁ Θάσιος ; ἰατρός ἐμβάλλω τις ὁ ζήτησις διατριβή εἰμί τις φημί , ὅς ὁ γυνή οὐ ψυχρός ἀλλά θερμός ὁ ἀνήρ ὑπολαμβάνω , ἕτερος δέ μᾶλλον ὅς ὁ οἶνος οὐ θερμός ἀλλά καί ψυχρός ἡγέομαι .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 3.4.2
θαυμάσαντος δὲ τοῦ Φλώρου , τὸν μὲν περὶ τοῦ οἴνου λόγον εἶπεν ἀφίημι τούτῳ δείξας ἐμέ · καὶ γὰρ ἐτυγχάνομεν ὀλίγαις ἡμέραις πρότερον εἰς τοῦτο διειλεγμένοι · τῶν δὲ γυναικῶν ἔφη τὴν θερμότητα πρῶτον ἀπὸ τῆς ψιλότητος οἴονται δεικνύναι , καταναλισκομένου τοῦ περιττώματος ὑπὸ τῆς θερμότητος , ὃ πλεονάζον εἰς τρίχας τρέπεται · δεύτερον δὲ τῷ πλήθει τοῦ αἵματος , ὃ πηγὴ μὲν εἶναι τῆς ἐν τῷ σώματι θερμότητος , ἔστι δὲ τοσοῦτον ταῖς γυναιξίν , ὥστʼ αὐτὰς καταπιμπράναι καὶ περιφλέγειν , εἰ μὴ πολλαὶ καὶ ταχεῖαι συμβαίνοιεν καθάρσεις . τρίτον τοῦτο τὸ περὶ τὰς ταφὰς αἱρεῖ θερμότερα τὰ θήλεα τῶν ἀρρένων εἶναι · λέγεται γὰρ ὑπὸ τῶν σκευωρουμένων τάδε συντίθεσθαι παρὰ δέκα νεκροὺς ; ἀνδρῶν ἕνα γυναικὸς καὶ συνεξάπτειν , δᾳδῶδές τι καὶ λιπαρὸν αὐτῶν τῆς σαρκὸς ἐχούσης , ὥσθʼ ὑπέκκαυμα γίγνεσθαι τῶν ἄλλων . ἔτι δʼ , εἰ θερμότερον τὸ γονιμώτερον αἱ δὲ παρθένοι τῶν παίδων ὀργῶσι πρότερον καὶ σαλεύονται πρὸς τὸ γεννᾶν , οὐδʼ αὕτη τις ἀσθενὴς ἀπόδειξις ἂν εἴη τῆς θερμότητος . ἔτι δὲ μείζων καὶ πιθανωτέρα τὸ πρὸς τὰ κρύη καὶ τοὺς χειμῶνας εὐφόρως ἔχειν · ἧττον γὰρ αἱ πλεῖσται ῥιγοῦσι τῶν ἀνδρῶν καὶ παντάπασιν ἱματίων ὀλίγων δέονται .
Lemmas: θαυμάζω δέ ὁ Φλῶρος , ὁ μέν περί ὁ οἶνος λόγος λέγω ἀφίημι οὗτος δείκνυμι ἐγώ · καί γάρ τυγχάνω ὀλίγος ἡμέρα πρότερος εἰς οὗτος διαλέγω · ὁ δέ γυνή φημί ὁ θερμότης πρῶτος ἀπό ὁ ψιλότης οἴομαι δείκνυμι , καταναλίσκω ὁ περίσσωμα ὑπό ὁ θερμότης , ὅς πλεονάζω εἰς θρίξ τρέπω · δεύτερος δέ ὁ πλῆθος ὁ αἷμα , ὅς πηγή μέν εἰμί ὁ ἐν ὁ σῶμα θερμότης , εἰμί δέ τοσοῦτος ὁ γυνή , ὥστε αὐτός καταπίμπρημι καί περιφλέγω , εἰ μή πολύς καί ταχύς συμβαίνω κάθαρσις . τρίτος οὗτος ὁ περί ὁ ταφή αἱρέω θερμός ὁ θῆλυς ὁ ἄρσην εἰμί · λέγω γάρ ὑπό ὁ σκευωρέομαι ὅδε συντίθημι παρά δέκα νεκρός ; ἀνήρ εἷς γυνή καί συνεξάπτω , δᾳδώδης τις καί λιπαρός αὐτός ὁ σάρξ ἔχω , ὥστε ὑπέκκαυμα γίγνομαι ὁ ἄλλος . ἔτι δέ , εἰ θερμός ὁ γόνιμος ὁ δέ παρθένος ὁ παῖς ὀργάω πρότερος καί σαλεύω πρός ὁ γεννάω , οὐδέ οὗτος τις ἀσθενής ἀπόδειξις ἄν εἰμί ὁ θερμότης . ἔτι δέ μέγας καί πιθανός ὁ πρός ὁ κρύος καί ὁ χειμών εὔφορος ἔχω · ἥσσων γάρ ὁ πολύς ῥιγόω ὁ ἀνήρ καί παντάπασι ἱμάτιον ὀλίγος δέω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 3.4.3
ἀλλʼ ἀπʼ αὐτῶν οἶμαι τούτων ὁ Φλῶρος ἔφη τῶν ἐπιχειρημάτων ἐλέγχεσθαι τὸ δόγμα . πρῶτον μὲν γὰρ ἀντέχουσι τῷ ψύχει μᾶλλον , ὅτι πολλάκις τὸ ὅμοιον ὑπὸ τοῦ ὁμοίου δυσπαθέστερόν ἐστιν · ἔπειτα μέντοι καὶ τὸ σπέρμα μὴ προγεγονέναι τὸ γόνιμον διὰ κατάψυξιν , ἀλλʼ ὕλην μόνον καὶ τροφὴν παρέχειν τῷ ἀπὸ τοῦ ἄρρενος . ἔπειτα λήγουσι τίκτουσαι πολὺ πρότερον ἢ γεννῶντες οἱ ἄνδρες . κάονται δὲ βέλτιον ὑπὸ πιμελῆς , ὃ δοκεῖ ψυχρότερον εἶναι τοῦ σώματος · ἥκιστα γοῦν οἱ νέοι · καὶ γυμναστικοὶ πιμελώδεις . ἡ δʼ ἔμμηνος κάθαρσις οὐ πλήθους ἀλλὰ διαφθορᾶς καὶ φαυλότητὸς ἐστιν αἵματος · τὸ γὰρ ἄπεπτον αὐτοῦ καὶ περιττωματικὸν οὐκ ἔχον ἵδρυσιν οὐδὲ σύστασιν ἐν τῷ σώματι διʼ ἀσθένειαν ἐκπίπτει , παντάπασιν ἀμβλὺ καὶ θολερὸν ἀρρωστίᾳ τοῦ θερμοῦ γιγνόμενον . δηλοῖ γοῦν καὶ τὸ ῥιγοῦν καὶ τὸ ὑποφρίττειν ὡς ἐπὶ πολὺ τὰς καθαιρομένας , ὅτι ψυχρόν ἐστι καὶ ἄπεπτον τὸ κεκινημένον καὶ ἀποχωροῦν ἐκ τοῦ σώματος . τὴν δὲ ψιλότητα τίς ἂν εἴποι , ὅτι θερμότητος οὐχὶ μᾶλλον ψυχρότητός ἐστι τὸ πάθος , ὁρῶν τὰ θερμότατα τοῦ σώματος μέρη δασυνόμενα ; πάντα γὰρ ἐξωθεῖται τὰ τοιαῦτα τῷ θερμῷ , χαράσσοντι καὶ ἀναστομοῦντι τὴν ἐπιφάνειαν . ἡ δὲ λειότης πυκνότητι γέγονεν ὑπὸ ψυχρότητος · ὅτι δʼ εἰσὶ πυκνότεραι τῶν ἀνδρῶν , ὦ φίλʼ Ἀθρυΐλατε , πυθοῦ παρὰ τῶν ἔτι συναναπαυομένων γυναιξὶν ἢ μύρον ἀληλιμμέναις ἢ ἔλαιον · ἀναπίμπλανται γὰρ αὐτοῦ τοῦ χρίσματος ἐν τῷ συγκαθεύδειν , κἂν μὴ θίγωσι μηδὲ προσάψωνται τῶν γυναικῶν , διὰ θερμότητα καὶ μανότητα τοῦ σώματος ἕλκοντος .
Lemmas: ἀλλά ἀπό αὐτός οἴομαι οὗτος ὁ Φλῶρος φημί ὁ ἐπιχείρημα ἐλέγχω ὁ δόγμα . πρῶτος μέν γάρ ἀντέχω ὁ ψῦχος μάλα , ὅτι πολλάκις ὁ ὅμοιος ὑπό ὁ ὅμοιος δυσπαθής εἰμί · ἔπειτα μέντοι καί ὁ σπέρμα μή προγίγνομαι ὁ γόνιμος διά κατάψυξις , ἀλλά ὕλη μόνος καί τροφή παρέχω ὁ ἀπό ὁ ἄρσην . ἔπειτα λήγω τίκτω πολύς πρότερος ἤ γεννάω ὁ ἀνήρ . κάω δέ ἀγαθός ὑπό πιμελή , ὅς δοκέω ψυχρός εἰμί ὁ σῶμα · ἦκα γοῦν ὁ νέος · καί γυμναστικός πιμελώδης . ὁ δέ ἔμμηνος κάθαρσις οὐ πλῆθος ἀλλά διαφθορά καί φαυλότης εἰμί αἷμα · ὁ γάρ ἄπεπτος αὐτός καί περισσωματικός οὐ ἔχω ἵδρυσις οὐδέ σύστασις ἐν ὁ σῶμα διά ἀσθένεια ἐκπίπτω , παντάπασι ἀμβλύς καί θολερός ἀρρωστία ὁ θερμός γίγνομαι . δηλόω γοῦν καί ὁ ῥιγέω καί ὁ ὑποφρίσσω ὡς ἐπί πολύς ὁ καθαίρω , ὅτι ψυχρός εἰμί καί ἄπεπτος ὁ κινέω καί ἀποχωρέω ἐκ ὁ σῶμα . ὁ δέ ψιλότης τίς ἄν λέγω , ὅτι θερμότης οὐ μάλα ψυχρότης εἰμί ὁ πάθος , ὁράω ὁ θερμός ὁ σῶμα μέρος δασύνω ; πᾶς γάρ ἐξωθέω ὁ τοιοῦτος ὁ θερμός , χαράσσω καί ἀναστομόω ὁ ἐπιφάνεια . ὁ δέ λειότης πυκνότης γίγνομαι ὑπό ψυχρότης · ὅτι δέ εἰμί πυκνός ὁ ἀνήρ , ὦ φίλος Ἀθρυΐλατος , πυνθάνομαι παρά ὁ ἔτι συναναπαύομαι γυνή ἤ μύρον ἀλείφω ἤ ἔλαιον · ἀναπίμπλημι γάρ αὐτός ὁ χρῖσμα ἐν ὁ συγκαθεύδω , ἐάν μή θιγγάνω μηδέ προσάπτω ὁ γυνή , διά θερμότης καί μανότης ὁ σῶμα ἕλκω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 3.5.1
οὐ μὴν ἀλλὰ τὸ μὲν περὶ τῶν γυναικῶν ἔφηκαὶ πρὸς τοὐναντίον ἀνδρικῶς ἐπικεχείρηται . τὸν δʼ οἶνον ἐπιθυμῶ μαθεῖν , ὁπόθεν ὑπόνοιαν ἡμῖν τοῦ ψυχρὸς εἶναι παρέσχενοἴει γάρ ἔφην ἐγὼ τοῦτον ἡμέτερον εἶναι τὸν λόγον;ἀλλὰ τίνος εἶπεν ἑτέρου;μέμνημαι μὲν οὖν ἔφην ἐγὼ καὶ Ἀριστοτέλους ἐντυχὼν οὐ νεωστὶ λόγῳ περὶ τούτου τοῦ προβλήματος ἀλλʼ ἱκανῶς πάλαι . διείλεκται δὲ καὶ Ἐπίκουρος ἐν τῷ Συμποσίῳ πολλοὺς λόγους , ὧν τὸ κεφάλαιόν ἐστιν ὡς ἐγᾦμαι τοιόνδε . φησὶ γὰρ οὐκ εἶναι θερμὸν αὐτοτελῶς τὸν οἶνον , ἀλλʼ ἔχειν τινὰς ἀτόμους ἐν αὑτῷ θερμασίας ἀποτελεστικὰς ἑτέρας δʼ αὖ ψυχρότητος · ὧν τὰς μὲν ἀποβάλλειν , ὅταν εἰς τὸ σῶμα παραγένηται , τὰς δὲ προσλαμβάνειν ἐκ τοῦ σώματος , ὡς ἂν ἔχωσι κράσεως ἡμῖν ἢ φύσεως ὁμιλῆσαι , ὡς τοὺς μὲν ἐκθερμαίνεσθαι τοὺς δὲ τοὐναντίον πάσχειν μεθυσκομένους .
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά ὁ μέν περί ὁ γυνή ἐφήκω πρός ἐναντίος ἀνδρικός ἐπιχειρέω . ὁ δέ οἶνος ἐπιθυμέω μανθάνω , ὁπόθεν ὑπόνοια ἐγώ ὁ ψυχρός εἰμί παρέχω γάρ φημί ἐγώ οὗτος ἡμέτερος εἰμί ὁ λόγον;ἀλλὰ τίς λέγω ἑτέρου;μέμνημαι μέν οὖν φημί ἐγώ καί Ἀριστοτέλης ἐντυγχάνω οὐ νεωστί λόγος περί οὗτος ὁ πρόβλημα ἀλλά ἱκανός πάλαι . διαλέγω δέ καί Ἐπίκουρος ἐν ὁ Συμπόσιον πολύς λόγος , ὅς ὁ κεφάλαιος εἰμί ὡς οἴομαι τοιόσδε . φημί γάρ οὐ εἰμί θερμός αὐτοτελής ὁ οἶνος , ἀλλά ἔχω τις ἄτομος ἐν ἑαυτοῦ θερμασία ἀποτελεστικός ἕτερος δέ αὖ ψυχρότης · ὅς ὁ μέν ἀποβάλλω , ὅταν εἰς ὁ σῶμα παραγίγνομαι , ὁ δέ προσλαμβάνω ἐκ ὁ σῶμα , ὡς ἄν ἔχω κρᾶσις ἐγώ ἤ φύσις ὁμιλέω , ὡς ὁ μέν ἐκθερμαίνω ὁ δέ ἐναντίος πάσχω μεθύσκω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 3.6.2
πρὸς τοῦτο πληγέντες οἱ νεανίσκοι σιωπῇ κατέκειντο · τῶν δʼ ἄλλων τὸν Ζώπυρον ἀξιούντων τοὺς περὶ τούτου λόγους Ἐπικούρου διελθεῖν , ἔφη τῶν μὲν κατὰ μέρος οὐκ ἀκριβῶς μνημονεύειν , οἴεσθαι δὲ τὸν ἄνδρα τὰς ἐκ τῆς συνουσίας πληγὰς δεδιέναι διὰ τὸν τῶν σωμάτων παλμὸν εἰς ταραχὴν καὶ σάλον ἐν τῷ τοιούτῳ βαδιζόντων . καθόλου μὲν γὰρ ἐξ ἕδρας τὰ σώματα μεθιστάναι πλήκτην ὄντα καὶ κινητικὸν ταραχῆς τὸν ἄκρατον · ἂν δʼ οὕτως ἔχοντα τὸν ὄγκον ἡμῶν γαλήνη μὴ παραλάβῃ καὶ ὕπνος , ἀλλʼ ἕτεραι διὰ τῶν ἀφροδισίων κινήσεις , ἐκθλιβομένων καὶ μοχλευομένων τῶν μάλιστα συνδεῖν καὶ κολλᾶν τὸ σῶμα πεφυκότων , κίνδυνός ἐστιν ἀνέδραστον γίγνεσθαι τὸν ὄγκον , ὥσπερ ἐκ θεμελίων γιγνόμενον · οὐδὲ γὰρ εὖ ῥεῖν τηνικαῦτα τὴν γονήν , σφηνώσεως διὰ τὴν πλησμονὴν οὔσης , ἀλλὰ βίᾳ καὶ συμπεφυρμένην ἀποσπᾶσθαι · διὸ χρῆναί φησιν ὁ ἀνήρ , ὅταν ἡσυχία γένηται περὶ τὸ σῶμα καὶ λωφήσωσιν αἱ τῆς τροφῆς ἀναδόσεις καὶ τὰ ῥεύματα διεξιούσης καὶ φευγούσης , τὰ τοιαῦτα πράττειν , πρὶν ἑτέρας αὖ πάλιν τροφῆς ἐνδεὲς γενέσθαι τὸ σῶμα · συμβάλλοιτο δʼ ἄν τις · τῷ Ἐπικούρῳ καὶ τὸν ἰατρικὸν λόγον . ὁ γὰρ μεθʼ ἡμέραν καιρός , ἤδη τῆς πέψεως κρίσιν ἐχούσης , ἀσφαλέστερός ἐστιν · ἡ δὲ μετὰ τὸ δεῖπνον ὁρμὴ πρὸς τὴν συνουσίαν οὐκ ἀκίνδυνος · ἄδηλον γὰρ εἰ , τῆς τροφῆς μὴ κρατηθείσης , ἀπεψία δέξαιτο τὸν ἐκ τῆς συνουσίας ἄραδον καὶ παλμόν , ὥστε διττὴν τὴν βλάβην γενέσθαι .
Lemmas: πρός οὗτος πλήσσω ὁ νεανίσκος σιωπή κατάκειμαι · ὁ δέ ἄλλος ὁ Ζώπυρος ἀξιόω ὁ περί οὗτος λόγος Ἐπίκουρος διέρχομαι , φημί ὁ μέν κατά μέρος οὐ ἀκριβής μνημονεύω , οἴομαι δέ ὁ ἀνήρ ὁ ἐκ ὁ συνουσία πληγή δείδω διά ὁ ὁ σῶμα παλμός εἰς ταραχή καί σάλος ἐν ὁ τοιοῦτος βαδίζω . καθόλου μέν γάρ ἐκ ἕδρα ὁ σῶμα μεθίστημι πλήκτης εἰμί καί κινητικός ταραχή ὁ ἄκρατος · ἐάν δέ οὕτως ἔχω ὁ ὄγκος ἐγώ γαλήνη μή παραλαμβάνω καί ὕπνος , ἀλλά ἕτερος διά ὁ ἀφροδίσιος κίνησις , ἐκθλίβω καί μοχλεύω ὁ μάλα συνδέω καί κολλάω ὁ σῶμα φύζω , κίνδυνος εἰμί ἀνέδραστος γίγνομαι ὁ ὄγκος , ὥσπερ ἐκ θεμέλιος γίγνομαι · οὐδέ γάρ εὖ ῥέω τηνικαῦτα ὁ γονή , σφήνωσις διά ὁ πλησμονή εἰμί , ἀλλά βία καί συμφύρω ἀποσπάω · διό χρή φημί ὁ ἀνήρ , ὅταν ἡσυχία γίγνομαι περί ὁ σῶμα καί λωφάω ὁ ὁ τροφή ἀνάδοσις καί ὁ ῥεῦμα διεξέρχομαι καί φεύγω , ὁ τοιοῦτος πράσσω , πρίν ἕτερος αὖ πάλιν τροφή ἐνδεής γίγνομαι ὁ σῶμα · συμβάλλω δέ ἄν τις · ὁ Ἐπίκουρος καί ὁ ἰατρικός λόγος . ὁ γάρ μετά ἡμέρα καιρός , ἤδη ὁ πέψις κρίσις ἔχω , ἀσφαλής εἰμί · ὁ δέ μετά ὁ δεῖπνον ὁρμή πρός ὁ συνουσία οὐ ἀκίνδυνος · ἄδηλος γάρ εἰ , ὁ τροφή μή κρατέω , ἀπεψία δέχομαι ὁ ἐκ ὁ συνουσία ἄραδος καί παλμός , ὥστε δισσός ὁ βλάβη γίγνομαι .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 3.6.3
ὑπολαβὼν δʼ Ὀλύμπιχος ἐμοὶ μέν ἔφη τὸ τοῦ Πυθαγορικοῦ Κλεινίου λίαν ἀρέσκει · λέγεται γὰρ ἐρωτηθείς , ὁπηνίκα δεῖ μάλιστα γυναικὶ προσιέναι · ὅταν φάναι μάλιστα τυγχάνῃς βλαβῆναι βουλόμενος . καὶ γὰρ ὃ Ζώπυρος εἴρηκε νῦν , ἔχει τινὰ λόγον · καὶ τὸν ἕτερον καιρὸν ἄλλας ἀκαιρίας ἔχοντα πρὸς τὸ πρᾶγμα καὶ δυσχερείας ὁρῶ . καθάπερ οὖν Θαλῆς ὁ σοφὸς ὑπὸ τῆς μητρὸς ἐνοχλούμενος γῆμαι κελευούσης , ὑπεξέφυγε πῶς καὶ παρήγαγε λέγων πρὸς ταύτην ἐν ἀρχῇ μὲν οὔπω καιρὸς ὦ μῆτερ ; ὕστερον δʼ οὐκέτι καιρὸς ὦ μῆτερ οὕτως ἄρα καὶ πρὸς ἀφροδίσια κράτιστον ἔσται ἔχειν ἕκαστον , ὥστε κατακλινόμενον λέγειν οὔπω καιρός ἀνιστάμενον δʼ οὐκέτι καιρός .
Lemmas: ὑπολαμβάνω δέ Ὀλύμπιχος ἐγώ μέν φημί ὁ ὁ Πυθαγορικός Κλείνιος λίαν ἀρέσκω · λέγω γάρ ἐρωτάω , ὁπηνίκα δέω μάλα γυνή προσέρχομαι · ὅταν φημί μάλα τυγχάνω βλάπτω βούλομαι . καί γάρ ὅς Ζώπυρος λέγω νῦν , ἔχω τις λόγος · καί ὁ ἕτερος καιρός ἄλλος ἀκαιρία ἔχω πρός ὁ πρᾶγμα καί δυσχέρεια ὁράω . καθά οὖν Θαλῆς ὁ σοφός ὑπό ὁ μήτηρ ἐνοχλέω γαμέω κελεύω , ὑπεκφεύγω πῶς καί παράγω λέγω πρός οὗτος ἐν ἀρχή μέν οὔπω καιρός ὦ μήτηρ ; ὕστερον δέ οὐκέτι καιρός ὦ μήτηρ οὕτως ἄρα καί πρός ἀφροδίσιος κρατύς εἰμί ἔχω ἕκαστος , ὥστε κατακλίνω λέγω οὔπω καιρός ἀνίστημι δέ οὐκέτι καιρός .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 3.7.1
τοῦ νέου οἴνου Ἀθήνησι μὲν ἑνδεκάτῃ μηνὸς κατάρχονται , Πιθοίγια τὴν ἡμέραν καλοῦντες · καὶ πάλαι γʼ ὡς ἔοικεν εὔχοντο , τοῦ οἴνου πρὶν ἢ πιεῖν ἀποσπένδοντες , ἀβλαβῆ καὶ σωτήριον αὐτοῖς τοῦ φαρμάκου τὴν χρῆσιν γενέσθαι . παρʼ ἡμῖν δʼ ὁ μὲν μὴν καλεῖται Προστατήριος , ἕκτῃ δʼ ἱσταμένου νομίζεται θύσαντας ἀγαθῷ Δαίμονι γεύεσθαι τοῦ οἴνου μετὰ ζέφυρον · οὗτος γὰρ μάλιστα τῶν ἀνέμων ἐξίστησι καὶ κινεῖ τὸν οἶνον , καὶ ὁ τοῦτον διαφυγὼν ἤδη δοκεῖ παραμένειν βέβαιος . ἔθυσεν οὖν ὁ πατὴρ ὥσπερ εἰώθει τὴν θυσίαν , καὶ μετὰ τὸ δεῖπνον , ἐπαινουμένου τοῦ οἴνου , τοῖς φιλοσοφοῦσι μειρακίοις μεθʼ ἡμῶν προύβαλε ζητεῖν λόγον , ὡς τὸ γλεῦκος ἣκιστα μεθύσκει . τοῖς μὲν οὖν πολλοῖς παράδοξον ἐφάνη καὶ ἄπιστον · ὁ δʼ Ἁγίας ἔφη τὸ γλυκὺ πανταχοῦ προσίστασθαι καὶ πλήσμιον εἶναι · διὸ καὶ γλεύκους οὐκ ἄν τινα πιεῖν ῥᾳδίως ; ὅσον εἰς μέθην ἱκανόν ἐστιν · ἀπαγορεύειν γὰρ ἀηδίᾳ τὴν ὄρεξιν ἄχρι τοῦ μὴ διψῆν προελθοῦσαν . ὅτι δὲ τοῦ γλυκέος διαφέρει τὸ ἡδὺ καὶ τὸν ποιητὴν ἐπιστάμενον λέγειν τυρῷ καὶ μέλιτι γλυκερῷ καὶ ἡδέι οἴνῳ · τὸν γὰρ οἶνον ἐν ἀρχῇ μὲν εἶναι γλυκύν , γίγνεσθαι δʼ ἡδὺν ὅταν εἰς τὸ αὐστηρὸν τῇ πέψει μεταβάλῃ παλαιούμενος .
Lemmas: ὁ νέος οἶνος Ἀθήνησι μέν ἑνδέκατος μείς κατάρχω , Πιθοίγια ὁ ἡμέρα καλέω · καί πάλαι γε ὡς ἔοικα εὔχομαι , ὁ οἶνος πρίν ἤ πίνω ἀποσπένδω , ἀβλαβής καί σωτήριος αὐτός ὁ φάρμακον ὁ χρῆσις γίγνομαι . παρά ἐγώ δέ ὁ μέν μήν καλέω Προστατήριος , ἕκτος δέ ἵστημι νομίζω θύω Ἀγαθός Δαίμων γεύω ὁ οἶνος μετά ζέφυρος · οὗτος γάρ μάλα ὁ ἄνεμος ἐξίστημι καί κινέω ὁ οἶνος , καί ὁ οὗτος διαφεύγω ἤδη δοκέω παραμένω βέβαιος . θύω οὖν ὁ πατήρ ὥσπερ εἴωθα ὁ θυσία , καί μετά ὁ δεῖπνον , ἐπαινέω ὁ οἶνος , ὁ φιλοσοφέω μειράκιον μετά ἐγώ προβάλλω ζητέω λόγος , ὡς ὁ γλεῦκος ἦκα μεθύσκω . ὁ μέν οὖν πολύς παράδοξος φαίνω καί ἄπιστος · ὁ δέ Ἁγίας φημί ὁ γλυκύς πανταχοῦ προσίστημι καί πλήσμιος εἰμί · διό καί γλεῦκος οὐ ἄν τις πίνω ῥᾴδιος ; ὅσος εἰς μέθη ἱκανός εἰμί · ἀπαγορεύω γάρ ἀηδία ὁ ὄρεξις ἄχρι ὁ μή διψάω προέρχομαι . ὅτι δέ ὁ γλυκύς διαφέρω ὁ ἡδύς καί ὁ ποιητής ἐπίσταμαι λέγω τυρός καί μέλι γλυκύς καί ἡδύς οἶνος · ὁ γάρ οἶνος ἐν ἀρχή μέν εἰμί γλυκύς , γίγνομαι δέ ἡδύς ὅταν εἰς ὁ αὐστηρός ὁ πέψις μεταβάλλω παλαιόω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 3.7.2
Ἀρισταίνετος δʼ ὁ Νικαεὺς ἔν τισιν ἐνίοις γράμμασιν ἀνεγνωκὼς ἔφη μνημονεύειν , ὅτι γλεῦκος μιχθὲν οἴνῳ παύει μέθην · τῶν δʼ ἰατρῶν τινας λέγει τοὺς πλέον πιόντας κελεύειν ἐμεῖν , εἶθʼ , ὅταν μέλλωσι καθεύδειν , ἄρτον εἰς μέλι καταβάψαντας ἐμφαγεῖν ἔδοσαν . εἴ τι οὖν αἱ γλυκύτητες ἀμβλύνουσι τὸν ἄκρατον , εἰκότως ὁ νέος οἶνος οὐ μεθύσκει , πρὶν ἂν ἡ γλυκύτης μεταβάλῃ .
Lemmas: Ἀρισταίνετος δέ ὁ Νικαεύς ἐν τις ἔνιοι γράμμα ἀναγιγνώσκω φημί μνημονεύω , ὅτι γλεῦκος μείγνυμι οἶνος παύω μέθη · ὁ δέ ἰατρός τις λέγω ὁ πολύς πίνω κελεύω ἐμέω , εἶτα , ὅταν μέλλω καθεύδω , ἄρτος εἰς μέλι καταβάπτω ἐνεσθίω δίδωμι . εἰ τις οὖν ὁ γλυκύτης ἀμβλύνω ὁ ἄκρατος , ἔοικα ὁ νέος οἶνος οὐ μεθύσκω , πρίν ἄν ὁ γλυκύτης μεταβάλλω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 3.7.3
σφόδρʼ οὖν ἀπεδεξάμεθα τὴν εὑρησιλογίαν τῶν νεανίσκων , ὅτι τοῖς ἐμποδὼν οὐκ ἐπιπεσόντες ἰδίων εὐπόρησαν ἐπιχειρημάτων . ἐπεὶ τά γε πρόχειρα καὶ ῥᾴδια λαβεῖν ἥ τε βαρύτης ἐστὶ τοῦ γλεύκους , ὡς Ἀριστοτέλης φησίν , ἡ διακόπτουσα τὴν κοιλίαν , καὶ τὸ πολὺ συμμἐνειν πνευματῶδες καὶ ὑδατῶδες · ὧν τὸ μὲν εὐθὺς ἐκπίπτει βιαζόμενον , τὸ δὲ πέφυκε τὸ ὑδατῶδες ἀμβλύτερον ποιεῖν τὸν οἶνον · παλαίωσις δʼ ἐπίτασιν ποιεῖ , ἐκκρινομένου τοῦ ὑδατώδους · καὶ γίγνεται μέτρῳ μὲν ἐλάττων ὁ οἶνος δυνάμει δὲ σφοδρότερος .
Lemmas: σφόδρα οὖν ἀποδέχομαι ὁ εὑρησιλογία ὁ νεανίσκος , ὅτι ὁ ἐμποδών οὐ ἐπιπίπτω ἴδιος εὐπορέω ἐπιχείρημα . ἐπεί ὁ γε πρόχειρος καί ῥᾴδιος λαμβάνω ὁ τε βαρύτης εἰμί ὁ γλεῦκος , ὡς Ἀριστοτέλης φημί , ὁ διακόπτω ὁ κοιλία , καί ὁ πολύς συμμένω πνευματώδης καί ὑδατώδης · ὅς ὁ μέν εὐθύς ἐκπίπτω βιάζω , ὁ δέ φύω ὁ ὑδατώδης ἀμβλύς ποιέω ὁ οἶνος · παλαίωσις δέ ἐπίτασις ποιέω , ἐκκρίνω ὁ ὑδατώδης · καί γίγνομαι μέτρον μέν ἐλαχύς ὁ οἶνος δύναμις δέ σφοδρός .