ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.3.2
ὁ μὲν οὖν τοῦ μέλιτος λόγος οὐ πάνυ πολλὰ πράγματα παρέσχεν ἡμῖν , πάντων ὡς ἔπος εἰπεῖν ἐπισταμένων , ὅτι τὸ κουφότατον ὑπὸ μανότητος κουφότατὸν ἐστι , τὸ δὲ πυκνὸν καὶ συνεχὲς διὰ βάρος ὑφίσταται τῷ λοιπῷ · κἂν περιτρέψῃς τὸ ἀγγεῖον , αὖθις ὀλίγῳ χρόνῳ τὴν προσήκουσαν ἑκάτερον ἀπολαμβάνει χώραν , τοῦ μὲν κάτω φερομένου τοῦ δʼ ἐπιπολάζοντος . οὐ μὴν οὐδʼ ὁ οἶνος ἀπελείφθη πιθανῶν ἐπιχειρημάτων · πρῶτον μὲν γὰρ ἡ δύναμις αὐτοῦ , θερμότης οὖσα , πρὸς τὸ μέσον εὐλόγως δοκεῖ συνῆχθαι μάλιστα , καὶ τοῦτο διατηρεῖν βέλτιστον · ἔπειτα τὸ μὲν κάτω διὰ τὴν τρύγα φαῦλον εἶναι , τὸ δʼ ἐξ ἐπιπολῆς τοῦ ἀέρος φθείρεσθαι πλησιάζοντος . ὅτι γὰρ ἐξίστησιν ὁ ἀὴρ τῆς ποιότητος τὸν οἶνον ἴσμεν ἐπισφαλέστατον ὄντα · διὸ καὶ κατορύττουσι τοὺς πίθους καὶ σκεπάζουσιν , ὅπως ὅτι σμικρότατος ἀὴρ αὐτῶν ἐπιψαύῃ . τὸ δὲ μέγιστον , οὐ φθείρει πλῆρες ἀγγεῖον οὕτω ῥᾳδίως οἶνον ὡς ἀποδεὲς γενόμενον · πολὺς γὰρ εἰς τὸ κενούμενον ἐπεισρέων ὁ ἀὴρ ἐξίστησι μᾶλλον · ἐν δὲ τοῖς μεστοῖς ὁ οἶνος αὐτὸς ὑφʼ αὑτοῦ συνέχεται , πολὺ τοῦ φθείροντος ἔξωθεν μὴ παραδεχόμενος ·
Lemmas: ὁ μέν οὖν ὁ μέλι λόγος οὐ πάνυ πολύς πρᾶγμα παρέχω ἐγώ , πᾶς ὡς ἔπος λέγω ἐπίσταμαι , ὅτι ὁ κοῦφος ὑπό μανότης κοῦφος εἰμί , ὁ δέ πυκνός καί συνεχής διά βάρος ὑφίστημι ὁ λοιπός · ἐάν περιτρέπω ὁ ἀγγεῖον , αὖθις ὀλίγος χρόνος ὁ προσήκω ἑκάτερος ἀπολαμβάνω χώρα , ὁ μέν κάτω φέρω ὁ δέ ἐπιπολάζω . οὐ μήν οὐδέ ὁ οἶνος ἀπολείπω πιθανός ἐπιχείρημα · πρῶτος μέν γάρ ὁ δύναμις αὐτός , θερμότης εἰμί , πρός ὁ μέσος εὔλογος δοκέω συνάγω μάλα , καί οὗτος διατηρέω ἀγαθός · ἔπειτα ὁ μέν κάτω διά ὁ τρύξ φαῦλος εἰμί , ὁ δέ ἐκ ἐπιπολή ὁ ἀήρ φθείρω πλησιάζω . ὅτι γάρ ἐξίστημι ὁ ἀήρ ὁ ποιότης ὁ οἶνος οἶδα ἐπισφαλής εἰμί · διό καί κατορύσσω ὁ πίθος καί σκεπάζω , ὅπως ὅτι μικρός ἀήρ αὐτός ἐπιψαύω . ὁ δέ μέγας , οὐ φθείρω πλήρης ἀγγεῖον οὕτως ῥᾴδιος οἶνος ὡς ἀποδεής γίγνομαι · πολύς γάρ εἰς ὁ κενόω ἐπεισρέω ὁ ἀήρ ἐξίστημι μάλα · ἐν δέ ὁ μεστός ὁ οἶνος αὐτός ὑπό ἑαυτοῦ συνέχω , πολύς ὁ φθείρω ἔξωθεν μή παραδέχομαι ·
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.3.3
τὸ δʼ ἔλαιον οὐ φαύλην διατριβὴν παρέσχεν . ὁ μὲν γάρ τις ἔφη τὸ κάτω τοῦ ἐλαίου γίγνεσθαι χεῖρον , ὑπὸ τῆς ἀμόργης ἀναθολούμενον , οὐ τὸ ἄνω βέλτιον ὂν ἀλλὰ δοκοῦν , ὅτι πορρωτάτω τοῦ βλάπτοντός ἐστιν . ἄλλος ᾐτιᾶτο τὴν πυκνότητα , διʼ ἣν ἀμικτότατόν ἐστι καὶ τῶν ἄλλων ὑγρῶν οὐδὲν εἰς αὑτὸ δέχεται , πλὴν βίᾳ καὶ ὑπὸ πληγῆς ἀνακοπτόμενον · ὅθεν οὐδὲ τῷ ἀέρι δίδωσιν ἀνάμιξιν , ἀλλʼ ἀποστατεῖ διὰ λεπτότητα τῶν μορίων καὶ συνέχειαν , ὥσθʼ ἧττον ὑπʼ αὐτοῦ τρέπεσθαι μὴ κρατοῦντος . ἐδόκει δὲ πρὸς τοῦτον ὑπεναντιοῦσθαι τὸν λόγον Ἀριστοτέλης , τετηρηκώς , ὥς φησιν , εὐωδέστερόν τε γιγνόμενον καὶ βέλτιον ὅλως τὸ ἐν τοῖς ἀποκενουμένοις ἀγγείοις ἔλαιον · εἶτα τῷ ἀέρι τὴν αἰτίαν τῆς βελτιώσεως ἀνατίθησι · πλείων γάρ ἐστι καὶ κρατεῖ μᾶλλον εἰς ἀποδεὲς κατερχόμενος τὸ ἀγγεῖον .
Lemmas: ὁ δέ ἔλαιον οὐ φαῦλος διατριβή παρέχω . ὁ μέν γάρ τις φημί ὁ κάτω ὁ ἔλαιον γίγνομαι κακός , ὑπό ὁ ἀμόργης ἀναθολόω , οὐ ὁ ἄνω ἀγαθός εἰμί ἀλλά δοκέω , ὅτι πόρρω ὁ βλάπτω εἰμί . ἄλλος αἰτιάομαι ὁ πυκνότης , διά ὅς ἄμικτος εἰμί καί ὁ ἄλλος ὑγρός οὐδείς εἰς ἑαυτοῦ δέχομαι , πλήν βία καί ὑπό πληγή ἀνακόπτω · ὅθεν οὐδέ ὁ ἀήρ δίδωμι ἀνάμιξις , ἀλλά ἀποστατέω διά λεπτότης ὁ μόριον καί συνέχεια , ὥστε ἥσσων ὑπό αὐτός τρέπω μή κρατέω . δοκέω δέ πρός οὗτος ὑπεναντιόομαι ὁ λόγος Ἀριστοτέλης , τηρέω , ὡς φημί , εὐώδης τε γίγνομαι καί ἀγαθός ὅλος ὁ ἐν ὁ ἀποκενόω ἀγγεῖον ἔλαιον · εἶτα ὁ ἀήρ ὁ αἰτία ὁ βελτίωσις ἀνατίθημι · πολύς γάρ εἰμί καί κρατέω μάλα εἰς ἀποδεής κατέρχομαι ὁ ἀγγεῖον .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.3.4
μήποτʼ οὖν ἔφην ἐγώ καὶ τοὔλαιον ὁ ἀὴρ ὠφελεῖ καὶ βλάπτει τὸν οἶνον ὑπὸ τῆς αὐτῆς δυνάμεως . οἴνῳ μὲν γὰρ ὠφέλιμον , ἐλαίῳ δʼ ἀσύμφορον παλαίωσις , ἣν ἑκατέρου προσπίπτων ὁ ἀὴρ ἀφαιρεῖ · τὸ γὰρ ψυχόμενον νεαρὸν διαμένει , τὸ δʼ οὐκ ἔχον διαπνοὴν ὑπὸ συνεχείας ταχὺ παλαιοῦται καὶ ἀπογηράσκει · λελέχθαι πιθανῶς , ὅτι τοῖς ἐπιπολῆς πλησιάζων ὁ ἀὴρ νεαροποιεῖ . διὸ τοῦ μὲν οἴνου τὸ ἄνω φαυλότατον τοῦ δʼ ἐλαίου βέλτιστον ἡ γὰρ παλαίωσις τῷ μὲν τὴν ἀρίστην τῷ δὲ τὴν κακίστην ἐμποιεῖ διάθεσιν .
Lemmas: μήποτε οὖν φημί ἐγώ καί ἔλαιον ὁ ἀήρ ὠφελέω καί βλάπτω ὁ οἶνος ὑπό ὁ αὐτός δύναμις . οἶνος μέν γάρ ὠφέλιμος , ἔλαιον δέ ἀσύμφορος παλαίωσις , ὅς ἑκάτερος προσπίπτω ὁ ἀήρ ἀφαιρέω · ὁ γάρ ψύχω νεαρός διαμένω , ὁ δέ οὐ ἔχω διαπνοή ὑπό συνέχεια ταχύς παλαιόω καί ἀπογηράσκω · λέγω πιθανός , ὅτι ὁ ἐπιπολή πλησιάζω ὁ ἀήρ νεαροποιέω . διό ὁ μέν οἶνος ὁ ἄνω φαῦλος ὁ δέ ἔλαιον ἀγαθός ὁ γάρ παλαίωσις ὁ μέν ὁ ἀγαθός ὁ δέ ὁ κακός ἐμποιέω διάθεσις .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.4.1
Φιλάρχαιος ὢν ὁ Φλῶρος οὐκ εἴα κενὴν ἀπαίρειν τὴν τράπεζαν , ἀλλʼ ἀεὶ τῶν ἐδωδίμων ἐπʼ αὐτῇ ὑπέλειπε . καὶ οὐ τοῦτο μόνον ἔφη οἶδα τὸν πατέρα καὶ τὸν πάππον εὖ μάλα παραφυλάττοντας , ἀλλὰ μηδὲ λύχνον ἐῶντας ἀποσβεννύναι · καὶ γὰρ τοῦτο τοὺς παλαιοὺς ; Ῥωμαίους ἐξευλαβεῖσθαι · τοὺς δὲ νῦν εὐθὺς ἀποσβεννύναι μετὰ τὸ δεῖπνον , ὅπως μὴ μάτην τοὔλαιον ἀναλίσκωσι . παρὼν οὖν Εὔστροφος Ἀθηναῖος εἶτʼ ἔφη τί πλέον αὐτοῖς , ἂν μὴ τὸ Πολυχάρμου τοῦ ἡμετέρου σοφὸν ἐκμάθωσιν , ὃς πολὺν ἔφη σκεπτόμενος χρόνον , ὅπως οὐ κλέψουσι τοὔλαιον οἱ παῖδες , ἐξευρεῖν μόλις · εὐθὺς γὰρ ἀποπληροῦν τοὺς λύχνους ἀποσβεσθέντας , εἶτʼ ἐπισκοπεῖν τῇ ὑστεραίᾳ πάλιν , εἰ πλήρεις διαμένουσι . γελάσας δʼ ὁ Φλῶρος οὐκοῦν εἶπεν ἐπεὶ τοῦτο τὸ πρόβλημα λέλυται , σκεψώμεθα τὸν λόγον , τοὺς παλαιοὺς εἰκός ἐστι καὶ περὶ τοὺς λύχνους καὶ περὶ τὰς τραπέζας οὕτως εὐλαβεῖς γεγονέναι .
Lemmas: φιλάρχαιος εἰμί ὁ Φλῶρος οὐ ἐάω κενός ἀπαίρω ὁ τράπεζα , ἀλλά ἀεί ὁ ἐδώδιμος ἐπί αὐτός ὑπολείπω . καί οὐ οὗτος μόνος φημί οἶδα ὁ πατήρ καί ὁ πάππος εὖ μάλα παραφυλάσσω , ἀλλά μηδέ λύχνος ἐάω ἀποσβέννυμι · καί γάρ οὗτος ὁ παλαιός ; Ῥωμαῖος ἐξευλαβέομαι · ὁ δέ νῦν εὐθύς ἀποσβέννυμι μετά ὁ δεῖπνον , ὅπως μή μάτην ἔλαιον ἀναλίσκω . πάρειμι οὖν Εὔστροφος Ἀθηναῖος εἶτα φημί τίς πολύς αὐτός , ἐάν μή ὁ Πολύχαρμος ὁ ἡμέτερος σοφός ἐκμανθάνω , ὅς πολύς φημί σκοπέω χρόνος , ὅπως οὐ κλέπτω ἔλαιον ὁ παῖς , ἐξευρίσκω μόλις · εὐθύς γάρ ἀποπληρόω ὁ λύχνος ἀποσβέννυμι , εἶτα ἐπισκοπέω ὁ ὑστεραῖος πάλιν , εἰ πλήρης διαμένω . γελάω δέ ὁ Φλῶρος οὐκοῦν λέγω ἐπεί οὗτος ὁ πρόβλημα λύω , σκοπέω ὁ λόγος , ὁ παλαιός ἔοικα εἰμί καί περί ὁ λύχνος καί περί ὁ τράπεζα οὕτως εὐλαβής γίγνομαι .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.4.2
πρότερον οὖν ἐζητεῖτο περὶ τῶν λύχνων καὶ ὁ μὲν γαμβρὸς αὐτοῦ Καισέρνιος ᾤετο τῇ πρὸς τὸ ἄσβεστον καὶ ἱερὸν πῦρ συγγενείᾳ παντὸς φθορὰν πυρὸς ἀφοσιώσασθαι τοὺς πρεσβυτέρους · δύο γὰρ εἶναι φθοράς , ὥσπερ ἀνθρώπου , τὴν μὲν βίαιον σβεννυμένου , τὴν δʼ ὥσπερ κατὰ φύσιν ἀπομαραινομένου · τῷ μὲν οὖν ἱερῷ πρὸς ἀμφοτέρας ἀρήγειν , ἀεὶ τρέφοντας καὶ φυλάττοντας · τὸ δʼ ἄλλο διʼ αὑτοῦ περιορᾶν μαραινόμενον αὐτοὺς μηδὲ βιάζεσθαι μηδὲ φθονεῖν , ὥσπερ θρέμματος ἀφαιρουμένους τὸ ζῆν , ἵνα μὴ μάτην τρέφοιτο .
Lemmas: πρότερος οὖν ζητέω περί ὁ λύχνος καί ὁ μέν γαμβρός αὐτός Καισέρνιος οἴομαι ὁ πρός ὁ ἄσβεστος καί ἱερός πῦρ συγγένεια πᾶς φθορά πῦρ ἀφοσιόω ὁ πρέσβυς · δύο γάρ εἰμί φθορά , ὥσπερ ἄνθρωπος , ὁ μέν βίαιος σβέννυμι , ὁ δέ ὥσπερ κατά φύσις ἀπομαραίνομαι · ὁ μέν οὖν ἱερόν πρός ἀμφότερος ἀρήγω , ἀεί τρέφω καί φυλάσσω · ὁ δέ ἄλλος διά ἑαυτοῦ περιοράω μαραίνω αὐτός μηδέ βιάζω μηδέ φθονέω , ὥσπερ θρέμμα ἀφαιρέω ὁ ζάω , ἵνα μή μάτην τρέφω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.4.3
Λεύκιος δʼ ὁ τοῦ Φλώρου υἱὸς τἄλλα μὲν ἔφη καλῶς λέγεσθαι , τὸ δʼ ἱερὸν πῦρ οὐκ ἄμεινον αἱρουμένους ἑτέρου πυρὸς οὐδὲ σεμνότερον οὕτω σέβεσθαι καὶ περιέπειν · ἀλλʼ ὥσπερ Αἰγυπτίων ἐνίους μὲν τὸ κυνῶν γένος ἅπαν σέβεσθαι καὶ τιμᾶν , ἐνίους δὲ τῶν λύκων ἢ κροκοδείλων , ἕνα μέντοι τρέφειν τοὺς μὲν κύνα τοὺς δὲ κροκόδειλον τοὺς δὲ λύκον · οὐ γὰρ οἷόν τʼ ἦν ἅπαντας · οὕτως ἐνταῦθα τὴν περὶ ἐκεῖνο θεραπείαν καὶ φυλακὴν τὸ πῦρ τῆς πρὸς ἅπαν εὐλαβείας εἶναι σύμβολον . οὐδὲν γὰρ ἄλλο μᾶλλον ἐμψύχῳ προσέοικεν ἢ πῦρ , κινούμενὸν τε καὶ τρεφόμενον διʼ αὑτοῦ καὶ τῇ λαμπρότητι δηλοῦν , ὥσπερ ἡ ψυχή , καὶ σαφηνίζον ἅπαντα · μάλιστα δὲ ταῖς σβέσεσιν αὐτοῦ καὶ φθοραῖς ἐμφαίνεται δύναμις οὐκ ἀμοιροῦσα ζωτικῆς ἀρχῆς · βοᾷ γὰρ καὶ φθέγγεται καὶ ἀμύνεται , καθάπερ ἔμψυχον ἀποθνῆσκον βίᾳ καὶ φονευόμενον · εἰ μή τι σὺ λέγεις ἔφη πρὸς ἐμὲ βλέψας βέλτιον .
Lemmas: Λεύκιος δέ ὁ ὁ Φλῶρος υἱός ἄλλος μέν φημί καλός λέγω , ὁ δέ ἱερός πῦρ οὐ ἀγαθός αἱρέω ἕτερος πῦρ οὐδέ σεμνός οὕτως σέβω καί περιέπω · ἀλλά ὥσπερ Αἰγύπτιος ἔνιοι μέν ὁ κύων γένος ἅπας σέβω καί τιμάω , ἔνιοι δέ ὁ λύκων ἤ κροκόδειλος , εἷς μέντοι τρέφω ὁ μέν κύων ὁ δέ κροκόδειλος ὁ δέ λύκος · οὐ γάρ οἷος τε εἰμί ἅπας · οὕτως ἐνταῦθα ὁ περί ἐκεῖνος θεραπεία καί φυλακή ὁ πῦρ ὁ πρός ἅπας εὐλάβεια εἰμί σύμβολον . οὐδείς γάρ ἄλλος μάλα ἔμψυχος προσέοικα ἤ πῦρ , κινέω τε καί τρέφω διά ἑαυτοῦ καί ὁ λαμπρότης δηλόω , ὥσπερ ὁ ψυχή , καί σαφηνίζω ἅπας · μάλα δέ ὁ σβέσις αὐτός καί φθορά ἐμφαίνω δύναμις οὐ ἀμοιρέω ζωτικός ἀρχή · βοάω γάρ καί φθέγγομαι καί ἀμύνω , καθά ἔμψυχος ἀποθνῄσκω βία καί φονεύω · εἰ μή τις σύ λέγω φημί πρός ἐγώ βλέπω ἀγαθός .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.4.4
οὐδέν εἶπον ἐγώ τῶν εἰρημένων αἰτιῶμαι · προσθείην δʼ ἄν , ὅτι καὶ φιλανθρωπίας διδασκαλία τὸ ἔθος ἐστίν οὔτε γὰρ τροφὴν ἀφανίζειν ὅσιον αὐτοὺς ἄδην ἔχοντας , οὔτε νάματος ἐμφορηθέντας πηγὴν ἀποτυφλοῦν καὶ ἀποκρύπτειν , οὔτε πλοῦ σημεῖα καὶ ὁδοῦ διαφθείρειν χρησαμένους , ἀλλʼ ἐᾶν καὶ ἀπολείπειν τὰ χρήσιμα τοῖς δεησομένοις μεθʼ ἡμᾶς . ὅθεν οὐδὲ φῶς λύχνου μὴ δεομένους ἀπολλύναι διὰ μικρολογίαν καλόν , ἀλλὰ τηρεῖν καὶ ἀπολείπειν , εἴ τις ἔλθοι δεόμενος παρόντος ἔτι καὶ λάμποντος · καὶ γὰρ ὄψιν , εἰ δυνατὸν ἦν , καὶ ἀκοὴν χρῆσαι καλῶς ; εἶχεν ἑτέρῳ , καὶ νὴ Δία τὴν φρόνησιν καὶ τὴν ἀνδρείαν , μέλλοντας αὐτοὺς καθεύδειν καὶ ἡσυχάζειν . ὅρα δέ , εἰ καὶ μελέτης ἕνεκα τοῦ εὐχαρίστου τὰς τοιαύτας ἐφιέντες ὑπερβολὰς οὐκ ἀτόπως οἱ παλαιοὶ καὶ δρῦς ἐσέβοντο καρποφόρους , καὶ συκῆν τινα προσηγόρευσαν ἱερὰν Ἀθηναῖοι καὶ μορίαν ἐκκόπτειν ἀπαγορεύουσι · ταῦτα γὰρ οὐ ποιεῖ πρὸς δεισιδαιμονίαν ἐπιφόρους , ὡς ἔνιοί φασιν , ἀλλὰ προσεθίζει τὸ εὐχάριστον ἡμῶν καὶ κοινωνικὸν ἐν τοῖς ἀναισθήτοις καὶ ἀψύχοις πρὸς ἀλλήλους . ὅθεν ὀρθῶς μὲν Ἡσίοδος οὐδʼ κἶώιώσρ ἀπὸ χυτροπόδων ἀνεπιρρέκτων ἐᾷ παρατίθεσθαι σῖτον ἢ ὄψον , ἀλλʼ ἀπαρχὰς τῷ πυρὶ καὶ γέρα τῆς διακονίας ἀποδιδόντας · εὖ δὲ Ῥωμαῖοι χρησάμενοι τοῖς λύχνοις , ἣν ἔδοσαν οὐκ ἀφῃροῦντο τροφήν , ἀλλὰ χρῆσθαι ζῶντας εἴων καὶ λάμποντας .
Lemmas: οὐδείς λέγω ἐγώ ὁ λέγω αἰτιάομαι · προστίθημι δέ ἄν , ὅτι καί φιλανθρωπία διδασκαλία ὁ ἔθος εἰμί οὔτε γάρ τροφή ἀφανίζω ὅσιος αὐτός ἅδην ἔχω , οὔτε νᾶμα ἐμφορέω πηγή ἀποτυφλόω καί ἀποκρύπτω , οὔτε πλόος σημεῖον καί ὁδός διαφθείρω χράω , ἀλλά ἐάω καί ἀπολείπω ὁ χρήσιμος ὁ δέω μετά ἐγώ . ὅθεν οὐδέ φάος λύχνος μή δέω ἀπόλλυμι διά μικρολογία καλός , ἀλλά τηρέω καί ἀπολείπω , εἰ τις ἔρχομαι δέω πάρειμι ἔτι καί λάμπω · καί γάρ ὄψις , εἰ δυνατός εἰμί , καί ἀκοή χράω καλός ; ἔχω ἕτερος , καί νή Ζεύς ὁ φρόνησις καί ὁ ἀνδρεία , μέλλω αὐτός καθεύδω καί ἡσυχάζω . ὁράω δέ , εἰ καί μελέτη ἕνεκα ὁ εὐχάριστος ὁ τοιοῦτος ἐφίημι ὑπερβολή οὐ ἄτοπος ὁ παλαιός καί δρῦς σέβω καρποφόρος , καί συκῆ τις προσαγορεύω ἱερός Ἀθηναῖος καί μορία ἐκκόπτω ἀπαγορεύω · οὗτος γάρ οὐ ποιέω πρός δεισιδαιμονία ἐπίφορος , ὡς ἔνιοι φημί , ἀλλά προσεθίζω ὁ εὐχάριστος ἐγώ καί κοινωνικός ἐν ὁ ἀναίσθητος καί ἄψυχος πρός ἀλλήλων . ὅθεν ὀρθός μέν Ἡσίοδος οὐδέ κεῖος ἀπό χυτρόπους ἀνεπίρρεκτος ἐάω παρατίθημι σῖτος ἤ ὄψον , ἀλλά ἀπαρχή ὁ πῦρ καί γέρας ὁ διακονία ἀποδίδωμι · εὖ δέ Ῥωμαῖος χράω ὁ λύχνος , ὅς δίδωμι οὐ ἀφαιρέω τροφή , ἀλλά χράω ζάω ἐάω καί λάμπω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.4.5
ἐμοῦ δὲ ταῦτʼ εἰπόντος , ὁ Εὔστροφος ἆρʼ οὖν ἔφη τοῦτο καὶ τῷ περὶ τῆς τραπέζης λόγῳ πάροδον οἰκείαν δίδωσιν , οἰομένῳ δεῖν ἀεί τι καταλιπεῖν οἰκέταις ἀπὸ δείπνου καὶ παισὶν οἰκετῶν ; χαίρουσι γὰρ οὐχ οὕτω λαμβάνοντες ὡς μεταλαμβάνοντες . διὸ καὶ τοὺς Περσῶν βασιλεῖς φασιν οὐ μόνον φίλοις καὶ ἡγεμόσι καὶ σωματοφύλαξιν ἀποπέμπειν ἀεὶ μερίδας , ἀλλὰ καὶ τὸ τῶν δούλων καὶ τὸ τῶν κυνῶν ἀεὶ δεῖπνον ἐπὶ τῆς ἐκείνων προτίθεσθαι τραπέζης , ὡς ἀνυστὸν ἦν , πάντας οἷς ἐχρῶντο ποιουμένων ὁμοτραπέζους καὶ ὁμεστίους . ἡμεροῦνται γὰρ τῇ τῆς τροφῆς μεταδόσει καὶ τὰ σκυθρωπότατα τῶν θηρίων .
Lemmas: ἐγώ δέ οὗτος λέγω , ὁ Εὔστροφος ἆρα οὖν φημί οὗτος καί ὁ περί ὁ τράπεζα λόγος πάροδος οἰκεῖος δίδωμι , οἴομαι δέω ἀεί τις καταλείπω οἰκέτης ἀπό δεῖπνον καί παῖς οἰκέτης ; χαίρω γάρ οὐ οὕτως λαμβάνω ὡς μεταλαμβάνω . διό καί ὁ Πέρσης βασιλεύς φημί οὐ μόνος φίλος καί ἡγεμών καί σωματοφύλαξ ἀποπέμπω ἀεί μερίς , ἀλλά καί ὁ ὁ δοῦλος καί ὁ ὁ κύων ἀεί δεῖπνον ἐπί ὁ ἐκεῖνος προτίθημι τράπεζα , ὡς ἀνυστός εἰμί , πᾶς ὅς χράω ποιέω ὁμοτράπεζος καί ὁμέστιος . ἡμερόω γάρ ὁ ὁ τροφή μετάδοσις καί ὁ σκυθρωπός ὁ θηρίον .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.4.6
ἐγὼ δὲ γελάσας ἐκεῖνον δʼ εἶπον ὦ ἑταῖρε , τὸν ἐκ τῆς παροιμίας ἀποκείμενον ἰχθῦν διὰ τί οὐχ ἕλκομεν εἰς μέσον μετὰ τῆς Πυθαγορικῆς χοίνικος , ἐφʼ ἧς ἀπηγόρευε καθῆσθαι , διδάσκων ἡμᾶς ἀεί τι τοῦ παρόντος εἰς τὸ μέλλον ὑπολείπειν καὶ τῆς αὔριον ἐν τῇ σήμερον μνημονεύειν ; ἡμῖν μὲν οὖν τοῖς Βοιωτοῖς τὸ λεῖπέ τι καὶ Μήδοις διὰ στόματὸς ἐστιν , ἐξ οὗ Μῆδοι τήν τε Φωκίδα , καὶ τὰ ἔσχατα τῆς Βοιωτίας ἄγοντες καὶ φέροντες ἐπέτρεχον ἀεὶ δὲ καὶ · πανταχοῦ δεῖ πρόχειρον εἶναι τὸ λεῖπέ τι καὶ ξένοις ἐπελθοῦσιν ὡς ἔγωγε καὶ τοῦ Ἀχιλλέως κενὴν ἀεὶ καὶ λιμώδη καταλαμβανομένην αἰτιῶμαι τὴν τράπεζαν · τῶν τε γὰρ περὶ τὸν Αἴαντα καὶ τὸν Ὀδυσσέα πρέσβεων ἀφικομένων , οὐδὲν ἔχων ἕτοιμον ἀναγκάζεται μαγειρεύειν ἐξ ὑπαρχῆς καὶ ὀψοποιεῖν τόν τε Πρίαμον φιλοφρονεῖσθαι βουλόμενος πάλιν ἀναΐξας ὄιν ἄργυφον σφάττει καὶ διαιρεῖ καὶ ὀπτᾷ , πολὺ μέρος περὶ ταῦτʼ ἀναλίσκων τῆς νυκτός . ὁ δʼ Εὔμαιος , ἅτε δὴ θρέμμα γεγονὼς σοφοῦ σοφόν , οὐ πράγματʼ εἶχε , τοῦ Τηλεμάχου ἐπιφανέντος , ἀλλʼ εὐθὺς ἑστιᾷ καθίσαντα , πίνακας κρεῶν παρατιθεὶς ὀπταλέων , ἃ ῥα τῇ προτέρῃ κατέλειπον ἔδοντες . εἰ δὲ τοῦτο δόξει μικρόν , ἐκεῖνό γʼ οὐ μικρόν , τὸ συστέλλειν καὶ ἀνέχειν τὴν ὄρεξιν ἔτι παρούσης τῆς ἀπολαύσεως · ἧττον γὰρ ἐπιθυμοῦσι τῶν ἀπόντων οἱ ἐθισθέντες ἀπέχεσθαι τῶν παρόντων .
Lemmas: ἐγώ δέ γελάω ἐκεῖνος δέ λέγω ὦ ἑταῖρος , ὁ ἐκ ὁ παροιμία ἀπόκειμαι ἰχθῦς διά τίς οὐ ἕλκω εἰς μέσος μετά ὁ Πυθαγορικός χοῖνιξ , ἐπί ὅς ἀπαγορεύω κάθημαι , διδάσκω ἐγώ ἀεί τις ὁ πάρειμι εἰς ὁ μέλλω ὑπολείπω καί ὁ αὔριον ἐν ὁ σήμερον μνημονεύω ; ἐγώ μέν οὖν ὁ Βοιωτός ὁ λείπω τις καί Μῆδος διά στόμα εἰμί , ἐκ ὅς Μῆδος ὁ τε Φωκίς , καί ὁ ἔσχατος ὁ Βοιωτία ἄγω καί φέρω ἐπιτρέχω ἀεί δέ καί · πανταχοῦ δέω πρόχειρος εἰμί ὁ λείπω τις καί ξένος ἐπέρχομαι ὡς ἐγώ καί ὁ Ἀχιλλεύς κενός ἀεί καί λιμώδης καταλαμβάνω αἰτιάομαι ὁ τράπεζα · ὁ τε γάρ περί ὁ Αἴας καί ὁ Ὀδυσσεύς πρέσβυς ἀφικνέομαι , οὐδείς ἔχω ἑτοῖμος ἀναγκάζω μαγειρεύω ἐκ ὑπαρχή καί ὀψοποιέω ὁ τε Πρίαμος φιλοφρονέομαι βούλομαι πάλιν ἀναίσσω ὄις ἄργυφος σφάζω καί διαιρέω καί ὀπτάω , πολύς μέρος περί οὗτος ἀναλίσκω ὁ νύξ . ὁ δέ Εὔμαιος , ἅτε δή θρέμμα γίγνομαι σοφός σοφός , οὐ πρᾶγμα ἔχω , ὁ Τηλέμαχος ἐπιφαίνω , ἀλλά εὐθύς ἑστιάω καθίζω , πίναξ κρέας παρατίθημι ὀπταλέος , ὅς ἄρα ὁ πρότερος καταλείπω ἐσθίω . εἰ δέ οὗτος δοκέω μικρός , ἐκεῖνος γε οὐ μικρός , ὁ συστέλλω καί ἀνέχω ὁ ὄρεξις ἔτι πάρειμι ὁ ἀπόλαυσις · ἥσσων γάρ ἐπιθυμέω ὁ ἄπειμι ὁ ἐθίζω ἀπέχω ὁ πάρειμι .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.4.7
ὑπολαβὼν δʼ ὁ Λεύκιος ἔφη τῆς μάμμης ἀκηκοὼς μνημονεύειν , ὡς ἱερὸν μὲν ἡ τράπεζα , δεῖ δὲ τῶν ἱερῶν μηδὲν εἶναι κενόν . ἐμοὶ δʼ εἶπεν ἐδόκει καὶ μίμημα τῆς γῆς ἡ τράπεζʼ εἶναι · πρὸς γὰρ τῷ τρέφειν ἡμᾶς καὶ στρογγύλη καὶ μόνιμός ἐστι καὶ καλῶς ὑπʼ ἐνίων ἑστία καλεῖται . καθάπερ γὰρ τὴν γῆν ἀεί τι χρήσιμον ἔχειν καὶ φέρειν ἡμῖν ἀξιοῦμεν , οὕτως οὐδὲ τὴν τράπεζαν οἰόμεθα δεῖν κενὴν ὁρᾶν καὶ ἀνερμάτιστον ἀπολειπομένην .
Lemmas: ὑπολαμβάνω δέ ὁ Λεύκιος φημί ὁ μάμμη ἀκούω μνημονεύω , ὡς ἱερός μέν ὁ τράπεζα , δέω δέ ὁ ἱερός μηδείς εἰμί κενός . ἐγώ δέ λέγω δοκέω καί μίμημα ὁ γῆ ὁ τράπεζα εἰμί · πρός γάρ ὁ τρέφω ἐγώ καί στρογγύλος καί μόνιμος εἰμί καί καλός ὑπό ἔνιοι ἑστία καλέω . καθά γάρ ὁ γῆ ἀεί τις χρήσιμος ἔχω καί φέρω ἐγώ ἀξιόω , οὕτως οὐδέ ὁ τράπεζα οἴομαι δέω κενός ὁράω καί ἀνερμάτιστος ἀπολείπω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.5.1
ἐν Πυθίοις Καλλίστρατος , τῶν Ἀμφικτυόνων ὢν ἐπιμελητής , αὐλῳδόν τινα πολίτην καὶ φίλον ὑστερήσαντα τῆς ἀπογραφῆς τοῦ μὲν ἀγῶνος εἶρξε κατὰ τὸν νόμον · ἑστιῶν δʼ ἡμᾶς παρήγαγεν εἰς τὸ συμπόσιον ἐσθῆτι καὶ στεφάνοις , ὥσπερ ἐν ἀγῶνι , μετὰ τοῦ χοροῦ κεκοσμημένον ἐκπρεπῶς . καὶ νὴ Δία κομψὸν ἦν ἀκρόαμα τὸ πρῶτον · ἔπειτα διασείσας καὶ διακωδωνίσας τὸ συμπόσιον , ὡς ᾐσθάνετο τοὺς πολλοὺς ἐγκεκλικότας καὶ παρέχοντας ὑφʼ ἡδονῆς ὅ τι βούλοιτο χρῆσθαι , καὶ καταυλεῖν καὶ ἀκολασταίνειν , ἀποκαλυψάμενος παντάπασιν , ἐπεδείξατο τὴν μουσικὴν παντὸς οἴνου μᾶλλον μεθύσκουσαν τοὺς ὅπως ἔτυχε καὶ ἀνέδην αὐτῆς ἐμφορουμένους οὐδὲ γὰρ κατακειμένοις ἔτι βοᾶν ἐξήρκει καὶ κροτεῖν , ἀλλὰ τελευτῶντες ἀνεπήδων οἱ πολλοί , καὶ συνεκινοῦντο κινήσεις ἀνελευθέρους , πρεπούσας δὲ τοῖς κρούμασιν ἐκείνοις καὶ τοῖς μέλεσιν . ἐπεὶ δʼ ἐπαύσαντο καὶ κατάστασιν αὖθις ὥσπερ ἐκ μανίας ὁ πότος ἐλάμβανεν , ἐβούλετο μὲν ὁ Λαμπρίας εἰπεῖν τι καὶ παρρησιάσασθαι πρὸς τοὺς νέους ὀρρωδοῦντι δʼ ὅμως αὐτῷ μὴ λίαν ἀηδὴς γένηται καὶ λυπηρός , οὔτως ὁ Καλλίστρατος ὥσπερ ἐνδόσιμον παρέσχε τοιαῦτά τινα διαλεχθείς ·
Lemmas: ἐν Πύθιος Καλλίστρατος , ὁ Ἀμφικτύονες εἰμί ἐπιμελητής , αὐλῳδός τις πολίτης καί φίλος ὑστερέω ὁ ἀπογραφή ὁ μέν ἀγών ἔργω κατά ὁ νόμος · ἑστιάω δέ ἐγώ παράγω εἰς ὁ συμπόσιον ἐσθής καί στέφανος , ὥσπερ ἐν ἀγών , μετά ὁ χορός κοσμέω ἐκπρεπής . καί νή Ζεύς κομψός εἰμί ἀκρόαμα ὁ πρῶτος · ἔπειτα διασείω καί διακωδωνίζω ὁ συμπόσιον , ὡς αἰσθάνομαι ὁ πολύς ἐγκλίνω καί παρέχω ὑπό ἡδονή ὅς τις βούλομαι χράω , καί καταυλέω καί ἀκολασταίνω , ἀποκαλύπτω παντάπασι , ἐπιδείκνυμι ὁ μουσική πᾶς οἶνος μάλα μεθύσκω ὁ ὅπως τυγχάνω καί ἀνέδην αὐτός ἐμφορέω οὐδέ γάρ κατάκειμαι ἔτι βοάω ἐξαρκέω καί κροτέω , ἀλλά τελευτάω ἀναπηδάω ὁ πολύς , καί συγκινέω κίνησις ἀνελεύθερος , πρέπω δέ ὁ κροῦμα ἐκεῖνος καί ὁ μέλος . ἐπεί δέ παύω καί κατάστασις αὖθις ὥσπερ ἐκ μανία ὁ πότος λαμβάνω , βούλομαι μέν ὁ Λαμπρίας λέγω τις καί παρρησιάζομαι πρός ὁ νέος ὀρρωδέω δέ ὅμως αὐτός μή λίαν ἀηδής γίγνομαι καί λυπηρός , οὔτως ὁ Καλλίστρατος ὥσπερ ἐνδόσιμος παρέχω τοιοῦτος τις διαλέγω ·
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.5.2
ἀκρασίας μέν ἔφη καὶ αὐτὸς ἀπολύω τὸ φιλήκοον καὶ φιλοθέαμον οὐ μὴν Ἀριστοξένῳ γε συμφέρομαι παντάπασι , ταύταις μόναις φάσκοντι ταῖς ἡδοναῖς τὸ καλῶς ἐπιλέγεσθαι . καὶ γὰρ ὄψα καλὰ καὶ μύρα καλοῦσι καὶ καλῶς γεγονέναι λέγουσι δειπνήσαντες ἡδέως καὶ πολυτελῶς . δοκεῖ δέ μοι μηδʼ Ἀριστοτέλης αἰτίᾳ δικαίᾳ τὰς περὶ θέαν καὶ ἀκρόασιν εὐπαθείας ἀπολύειν ἀκρασίας , ὡς μόνας ἀνθρωπικὰς οὔσας · ταῖς δʼ ἄλλαις καὶ τὰ θηρία φύσιν ἔχοντα χρῆσθαι καὶ κοινωνεῖν . ὁρῶμεν γὰρ ὅτι καὶ μουσικῇ πολλὰ , κηλεῖται τῶν ἀλόγων , ὥσπερ ἔλαφοι σύριγξιν , ἵπποις δὲ μιγνυμέναις ἐπαυλεῖται νόμος , ὃν ἱππόθορον ὀνομάζουσιν ὁ δὲ Πίνδαρός φησι κεκινῆσθαι πρὸς ᾠδήν ἁλίου δελφῖνος ὑπόκρισιν · τὸν μὲν ἀκύμονος ἐν πόντου πελάγει αὐλῶν ἐκίνησʼ ἐρατὸν μέλος . ὀρχούμενοι δὲ τοὺς σκῶπας αἱροῦσι , χαίροντας τῇ ὄψει καὶ μιμητικῶς ἅμα δεῦρο κἀκεῖσε τοὺς ὤμους συνδιαφέροντας . οὐδὲν οὖν ὁρῶ τὰς τοιαύτας ἡδονὰς ἴδιον ἐχούσας , ἢ ὅτι μόναι τῆς ψυχῆς εἰσιν , αἱ δʼ ἄλλαι τοῦ σώματος καὶ περὶ τὸ σῶμα καταλήγουσι · μέλος δὲ καὶ ῥυθμὸς καὶ ὄρχησις καὶ ᾠδὴ παραμειψάμεναι τὴν αἴσθησιν , ἐν τῷ χαίροντι τῆς ψυχῆς ἀπερείδονται τὸ ἐπιτερπὲς καὶ γαργαλίζον . ὅθεν οὐδεμία τῶν τοιούτων ἡδονῶν ἀπόκρυφός ἐστιν οὐδὲ σκότους δεομένη καὶ τῶν τοίχων περιθεόντων , ὡς οἱ Κυρηναϊκοὶ λέγουσιν · ἀλλὰ καὶ στάδια ταύταις καὶ θέατρα ποιεῖται · καὶ τὸ μετὰ πολλῶν θεάσασθαί τι καὶ ἀκοῦσαι ἐπιτερπέστερόν ἐστι καὶ σεμνότερον , οὐκ ἀκρασίας δήπου καὶ ἡδυπαθείας ἀλλʼ ἐλευθερίου διατριβῆς καὶ ἀστείας μάρτυρας ἡμῶν ὅτι πλείστους λαμβανόντων .
Lemmas: ἀκρασία μέν φημί καί αὐτός ἀπολύω ὁ φιλήκοος καί φιλοθέαμος οὐ μήν Ἀριστόξενος γε συμφέρω παντάπασι , οὗτος μόνος φάσκω ὁ ἡδονή ὁ καλός ἐπιλέγω . καί γάρ ὄψον καλός καί μύρον καλέω καί καλός γίγνομαι λέγω δειπνέω ἡδύς καί πολυτελής . δοκέω δέ ἐγώ μηδέ Ἀριστοτέλης αἰτία δίκαιος ὁ περί θέα καί ἀκρόασις εὐπάθεια ἀπολύω ἀκρασία , ὡς μόνος ἀνθρωπικός εἰμί · ὁ δέ ἄλλος καί ὁ θηρίον φύσις ἔχω χράω καί κοινωνέω . ὁράω γάρ ὅτι καί μουσική πολύς , κηλέω ὁ ἄλογος , ὥσπερ ἔλαφος σῦριγξ , ἵππος δέ μείγνυμι ἐπαυλέω νόμος , ὅς ἱππόθορος ὀνομάζω ὁ δέ Πίνδαρος φημί κινέω πρός ἀοιδή ἅλιος δελφίς ὑπόκρισις · ὁ μέν ἀκύμων ἐν πόντος πέλαγος αὐλός κινέω ἐρατός μέλος . ὀρχέομαι δέ ὁ σκώψ αἱρέω , χαίρω ὁ ὄψις καί μιμητικός ἅμα δεῦρο ἐκεῖσε ὁ ὦμος συνδιαφέρω . οὐδείς οὖν ὁράω ὁ τοιοῦτος ἡδονή ἴδιος ἔχω , ἤ ὅτι μόνος ὁ ψυχή εἰμί , ὁ δέ ἄλλος ὁ σῶμα καί περί ὁ σῶμα καταλήγω · μέλος δέ καί ῥυθμός καί ὄρχησις καί ἀοιδή παραμείβω ὁ αἴσθησις , ἐν ὁ χαίρω ὁ ψυχή ἀπερείδω ὁ ἐπιτερπής καί γαργαλίζω . ὅθεν οὐδείς ὁ τοιοῦτος ἡδονή ἀπόκρυφος εἰμί οὐδέ σκότος δέω καί ὁ τοῖχος περιθέω , ὡς ὁ Κυρηναικός λέγω · ἀλλά καί στάδιον οὗτος καί θέατρον ποιέω · καί ὁ μετά πολύς θεάομαι τις καί ἀκούω ἐπιτερπής εἰμί καί σεμνός , οὐ ἀκρασία δήπου καί ἡδυπάθεια ἀλλά ἐλευθέριος διατριβή καί ἀστεῖος μάρτυς ἐγώ ὅτι πολύς λαμβάνω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.5.4
γενομένης οὖν σιωπῆς τί οὖν ἔφηποιοῦντα τὸν λογισμὸν ἢ τί λέγοντα βοηθεῖν ἀξιοῦμεν ; οὐ γὰρ ἀμφωτίδας γε περιθήσει τὰς Ξενοκράτους ἡμῖν οὐδʼ ἀναστήσει μεταξὺ δειπνοῦντας , ἐὰν αἰσθώμεθα λύραν ἁρμοζομένην ἢ κινούμενον αὐλόν.οὐ γὰρ οὖν εἶπεν ὁ Λαμπρίας ἀλλʼ ὁσάκις ἂν εἰς τὰς Σειρῆνας ἐμπέσωμεν , ἐπικαλεῖσθαι δεῖ τὰς Μούσας καὶ καταφεύγειν εἰς τὸν Ἑλικῶνα τὸν τῶν παλαιῶν . ἐρῶντι μὲν γὰρ πολυτελοῦς οὐκ ἔστι τὴν Πηνελόπην προσαγαγεῖν οὐδὲ συνοικίσαι τὴν Πάνθειαν · ἡδόμενον δὲ μίμοις καὶ μέλεσι καὶ ᾠδαῖς κακοτέχνοις καὶ κακοζήλοις ἔξεστι μετάγειν ἐπὶ τὸν Εὐριπίδην καὶ τὸν Πίνδαρον καὶ τὸν Μένανδρον , ποτίμῳ λόγῳ ἁλμυρὰν ἀκοήν ὥς φησιν ὁ Πλάτων ἀποκλυζόμενον . ὥσπερ γὰρ οἱ μάγοι τοὺς δαιμονιζομένους κελεύουσι τὰ Ἐφέσια γράμματα πρὸς αὑτοὺς καταλέγειν καὶ ὀνομάζειν , οὕτως ἡμεῖς ἐν τοῖς τοιούτοις τερετίσμασι καὶ σκιρτήμασι μανίαις τʼ ἀλαλαῖς τʼ ὀρινόμενοι ῥιψαύχενι σὺν κλόνῳ τῶν ἱερῶν καὶ σεμνῶν ἐκείνων γραμμάτων ἀναμιμνησκόμενοι καὶ παραβάλλοντες ᾠδὰς καὶ ποιήματα καὶ λόγους κοινοὺς οὐκ ἐκπλαγησόμεθα παντάπασιν ὑπὸ τούτου , οὐδὲ πλαγίους παραδώσομεν ἑαυτοὺς ὥσπερ ὑπὸ ῥεύματος λείου φέρεσθαι .
Lemmas: γίγνομαι οὖν σιωπή τίς οὖν εφηποιουειντα ὁ λογισμός ἤ τίς λέγω βοηθέω ἀξιόω ; οὐ γάρ ἀμφωτίς γε περιτίθημι ὁ Ξενοκράτης ἐγώ οὐδέ ἀνίστημι μεταξύ δειπνέω , ἐάν αἰσθάνομαι λύρα ἁρμόζω ἤ κινέω αὐλών γάρ οὖν λέγω ὁ Λαμπρίας ἀλλά ὁσάκις ἄν εἰς ὁ Σειρήν ἐμπίπτω , ἐπικαλέω δέω ὁ Μοῦσα καί καταφεύγω εἰς ὁ Ἑλικών ὁ ὁ παλαιός . ἐράω μέν γάρ πολυτελής οὐ εἰμί ὁ Πηνελόπη προσάγω οὐδέ συνοικίζω ὁ Πάνθεια · ἥδομαι δέ μῖμος καί μέλος καί ἀοιδή κακότεχνος καί κακόζηλος ἔξεστι μετάγω ἐπί ὁ Εὐριπίδης καί ὁ Πίνδαρος καί ὁ Μένανδρος , πότιμος λόγος ἁλμυρός ἀκοή ὡς φημί ὁ Πλάτων ἀποκλύζω . ὥσπερ γάρ ὁ μάγος ὁ δαιμονίζομαι κελεύω ὁ Ἐφέσιος γράμμα πρός ἑαυτοῦ καταλέγω καί ὀνομάζω , οὕτως ἐγώ ἐν ὁ τοιοῦτος τερέτισμα καί σκίρτημα μανία τε ἀλαλή τε ὀρίνω ῥιψαύχην σύν κλόνος ὁ ἱερός καί σεμνός ἐκεῖνος γράμμα ἀναμιμνῄσκω καί παραβάλλω ἀοιδή καί ποίημα καί λόγος κοινός οὐ ἐκπλήσσω παντάπασι ὑπό οὗτος , οὐδέ πλάγιος παραδίδωμι ἑαυτοῦ ὥσπερ ὑπό ῥεῦμα λεῖος φέρω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.6.1
τὸν Μενέλαον Ὅμηρος πεποίηκεν αὐτόματον ἑστιῶντι τοὺς ἀριστεῖς τῷ Ἀγαμέμνονι παραγιγνόμενον · ᾔδεε γὰρ κατὰ θυμὸν ἀδελφεὸν ὡς ἐπονεῖτο · καὶ τὴν ἄγνοιαν οὐ περιεῖδεν αὐτοῦ καταφανῆ γενομένην οὐδʼ ἤλεγξε τῷ μὴ ἐλθεῖν ὥσπερ οἱ φιλομεμφεῖς καὶ δύσκολοι ταῖς τοιαύταις τῶν φίλων παροράσεσι καὶ ἀγνοίαις ἐπιτίθενται , τῷ ἀμελεῖσθαι μᾶλλον ἢ τῷ τιμᾶσθαι χαίροντες , ὅπως ἐγκαλεῖν ἔχωσιν . τὸ δὲ τῶν ἐπικλήτων ἔθος , οὓς νῦν σκιὰς καλοῦσιν , οὐ κεκλημένους αὐτοὺς ἀλλʼ ὑπὸ τῶν κεκλημένων ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἀγομένους , ἐζητεῖτο πόθεν ἔσχε τὴν ἀρχήν · ἐδόκει δʼ ἀπὸ Σωκράτους , Ἀριστόδημον ἀναπείσαντος οὐ κεκλημένον εἰς Ἀγάθωνος ἰέναι σὺν αὐτῷ , καὶ παθόντα τι γελοῖον · ἔλαθε γὰρ κατὰ τὴν ὁδὸν ὑπολειφθεὶς ὁ Σωκράτης , ὁ δὲ προεισῆλθεν , ἀτεχνῶς σκιὰ προβαδίζουσα σώματος ἐξόπισθεν τὸ φῶς ἔχοντος . ὕστερον μέντοι περὶ τὰς τῶν ξένων ὑποδοχάς , μάλιστα τῶν ἡγεμονικῶν , ἀναγκαῖον ἐγίγνετο τοῖς ἀγνοοῦσι τοὺς ἑπομένους καὶ τιμωμένους ἐπὶ τῷ ξένῳ ποιεῖσθαι τὴν κλῆσιν , ἀριθμὸν δʼ ὁρίζειν , ὅπως μὴ πάθωσιν ὃ παθεῖν συνέπεσε τῷ δεχομένῳ τὸν βασιλέα Φίλιππον ἐπὶ τῆς χώρας · ἧκε γὰρ ἄγων πολλούς , τὸ δὲ δεῖπνον οὐ πολλοῖς ἦν παρεσκευασμένον · ἰδὼν οὖν θορυβούμενον τὸν ξένον περιέπεμπε πρὸς τοὺς φίλους ἀτρέμα , χώραν πλακοῦντι καταλιπεῖν κελεύων οἱ δὲ προσδοκῶντες ὑπεφείδοντο τῶν παρακειμένων καὶ πᾶσιν οὕτως ἐξήρκεσε τὸ δεῖπνον .
Lemmas: ὁ Μενέλαος Ὅμηρος ποιέω αὐτόματος ἑστιάω ὁ ἀριστεύς ὁ Ἀγαμέμνων παραγίγνομαι · οἶδα γάρ κατά θυμός ἀδελφός ὡς πονέω · καί ὁ ἄγνοια οὐ περιοράω αὐτός καταφανής γίγνομαι οὐδέ ἐλέγχω ὁ μή ἔρχομαι ὥσπερ ὁ φιλομεμφής καί δύσκολος ὁ τοιοῦτος ὁ φίλος παρόρασις καί ἄγνοια ἐπιτίθημι , ὁ ἀμελέω μάλα ἤ ὁ τιμάω χαίρω , ὅπως ἐγκαλέω ἔχω . ὁ δέ ὁ ἐπίκλητος ἔθος , ὅς νῦν σκιά καλέω , οὐ καλέω αὐτός ἀλλά ὑπό ὁ καλέω ἐπί ὁ δεῖπνον ἄγω , ζητέω πόθεν ἔχω ὁ ἀρχή · δοκέω δέ ἀπό Σωκράτης , Ἀριστόδημος ἀναπείθω οὐ καλέω εἰς Ἀγάθων ἔρχομαι σύν αὐτός , καί πάσχω τις γέλοιος · λανθάνω γάρ κατά ὁ ὁδός ὑπολείπω ὁ Σωκράτης , ὁ δέ προεισέρχομαι , ἄτεχνος σκιά προβαδίζω σῶμα ἐξόπιθεν ὁ φάος ἔχω . ὕστερον μέντοι περί ὁ ὁ ξένος ὑποδοχή , μάλα ὁ ἡγεμονικός , ἀναγκαῖος γίγνομαι ὁ ἀγνοέω ὁ ἕπομαι καί τιμάω ἐπί ὁ ξένος ποιέω ὁ κλῆσις , ἀριθμός δέ ὁρίζω , ὅπως μή πάσχω ὅς πάσχω συμπίπτω ὁ δέχομαι ὁ βασιλεύς Φίλιππος ἐπί ὁ χώρα · ἵημι γάρ ἄγω πολύς , ὁ δέ δεῖπνον οὐ πολύς εἰμί παρασκευάζω · ὁράω οὖν θορυβέω ὁ ξένος περιπέμπω πρός ὁ φίλος ἀτρέμας , χώρα πλακοῦς καταλείπω κελεύω ὁ δέ προσδοκάω ὑποφείδομαι ὁ παράκειμαι καί πᾶς οὕτως ἐξαρκέω ὁ δεῖπνον .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.8.1
ἐπεὶ δὲ ταῦτʼ ἐρρήθη , βουλόμενον αὖθις ἀντιλέγειν τὸν σοφιστὴν ἐγὼ διακρουόμενος ἐκεῖνο μᾶλλον ἔφην σκέψαιτʼ ἄν τις , ὦ · Διογενιανέ , πολλῶν ἀκροαμάτων ὄντων ποῖον ἂν μάλιστα γένος εἰς πότον ἐναρμόσειε , καὶ παρακαλῶμεν ἐπικρῖναι τουτονὶ τὸν σοφόν · ἀπαθὴς γὰρ ὢν πρὸς ἅπαντα καὶ ἀκήλητος οὐκ ἂν σφαλείη πρὸ τοῦ βελτίονος ἑλέσθαι τὸ ἥδιον ὡς οὖν ὅ τε Διογενιανὸς παρεκάλει καὶ ἡμεῖς , οὐδὲν μελλήσας ἐκεῖνος ἔφη τἄλλα μὲν ἐπὶ τὴν θυμέλην καὶ τὴν ὀρχήστραν ἐξελαύνειν , εἰσάγειν δὲ τὸ νεωστὶ μὲν ἐν Ῥώμῃ παρεισηγμένον εἰς τὰ συμπόσια , μήπω δʼ ἀναλάμπον ἐν τοῖς πολλοῖς . ἴστε γάρ εἶπεν ὅτι τῶν Πλάτωνος διαλόγων διηγηματικοὶ τινὲς εἰσιν οἱ δὲ δραματικοί · τούτων οὖν τῶν δραματικῶν τοὺς ἐλαφροτάτους ἐκδιδάσκονται παῖδες , ὥστʼ ἀπὸ στόματος λέγειν πρόσεστι δʼ ὑπόκρισις πρέπουσα τῷ ἤθει τῶν ὑποκειμένων προσώπων καὶ φωνῆς πλάσμα καὶ σχῆμα καὶ διαθέσεις ἑπόμεναι τοῖς λεγομένοις . ταῦθʼ οἱ μὲν αὐστηροὶ καὶ χαρίεντες ἠγάπησαν ὑπερφυῶς , οἱ δʼ ἄνανδροι καὶ διατεθρυμμένοι τὰ ὦτα διʼ ἀμουσίαν καὶ ἀπειροκαλίαν , οὕς φησιν Ἀριστόξενος χολὴν ἐμεῖν , ὅταν ἐναρμονίου ἀκούσωσιν , ἐξέβαλον · καὶ οὐ θαυμάσαιμʼ ἄν , εἰ τὸ πάμπαν ἐκβάλλουσιν · ἐπικρατεῖ γὰρ ἡ θηλύτησ .
Lemmas: ἐπεί δέ οὗτος λέγω , βούλομαι αὖθις ἀντιλέγω ὁ σοφιστής ἐγώ διακρούω ἐκεῖνος μάλα φημί σκοπέω ἄν τις , ὦ · Διογενιανός , πολύς ἀκρόαμα εἰμί ποῖος ἄν μάλα γένος εἰς πότος ἐναρμόζω , καί παρακαλέω ἐπικρίνω οὗτος ὁ σοφός · ἀπαθής γάρ εἰμί πρός ἅπας καί ἀκήλητος οὐ ἄν σφάλλω πρό ὁ ἀγαθός αἱρέω ὁ ἡδύς ὡς οὖν ὁ τε Διογενιανός παρακαλέω καί ἐγώ , οὐδείς μέλλω ἐκεῖνος φημί ἄλλος μέν ἐπί ὁ θυμέλη καί ὁ ὀρχήστρα ἐξελαύνω , εἰσάγω δέ ὁ νεωστί μέν ἐν Ῥώμη παρεισάγω εἰς ὁ συμπόσιον , μήπω δέ ἀναλάμπω ἐν ὁ πολύς . οἶδα γάρ λέγω ὅτι ὁ Πλάτων διάλογος διηγηματικός τις εἰμί ὁ δέ δραματικός · οὗτος οὖν ὁ δραματικός ὁ ἐλαφρός ἐκδιδάσκω παῖς , ὥστε ἀπό στόμα λέγω πρόσειμι δέ ὑπόκρισις πρέπω ὁ ἦθος ὁ ὑπόκειμαι πρόσωπον καί φωνή πλάσμα καί σχῆμα καί διάθεσις ἕπομαι ὁ λέγω . οὗτος ὁ μέν αὐστηρός καί χαρίεις ἀγαπάω ὑπερφυής , ὁ δέ ἄνανδρος καί διαθρύπτω ὁ οὖς διά ἀμουσία καί ἀπειροκαλία , ὅς φημί Ἀριστόξενος χολή ἐμέω , ὅταν ἐναρμόνιος ἀκούω , ἐκβάλλω · καί οὐ θαυμάζω ἄν , εἰ ὁ πάμπαν ἐκβάλλω · ἐπικρατέω γάρ ὁ θηλύτης .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.8.2
καὶ ὁ Φίλιππος ὁρῶν ὑποδυσχεραίνοντας ἐνίους φείδου εἶπεν ὦ τᾶν , καὶ παραβάλλου λοιδορῶν ἡμᾶς · ἡμεῖς γάρ ἐσμεν οἱ πρῶτοι τοῦ πράγματος εἰσαγομένου δυσχεράναντες ἐν Ῥώμῃ καὶ καθαψάμενοι τῶν ἀξιούντων Πλάτωνα διαγωγὴν ἐν οἴνῳ ποιεῖσθαι , καὶ τῶν Πλάτωνος διαλόγων ἐπὶ τραγήμασι καὶ μύροις ἀκούειν διαπίνοντας · ὅτε , καὶ Σαπφοῦς ἀναλεγομένης καὶ τῶν Ἀνακρέοντος , ἐγὼ μοι δοκῶ καταθέσθαι τὸ ποτήριον αἰδούμενος . πολλὰ δʼ εἰπεῖν ἐπιόν μοι δέδια μὴ μετὰ σπουδῆς τινος οὐ παιδιᾶς διαλέγεσθαι πρός σε δόξω · ὅθεν , ὡς ὁρᾷς , ποτίμῳ λόγῳ ἁλμυρὰν ἀκοὴν κατακλύσαι τῷ φίλῳ Διογενιανῷ μετὰ τῆς κύλικος δίδωμι .
Lemmas: καί ὁ Φίλιππος ὁράω ὑποδυσχεραίνω ἔνιοι φείδομαι λέγω ὦ τᾶν , καί παραβάλλω λοιδορέω ἐγώ · ἐγώ γάρ εἰμί ὁ πρῶτος ὁ πρᾶγμα εἰσάγω δυσχεραίνω ἐν Ῥώμη καί καθάπτω ὁ ἀξιόω Πλάτων διαγωγή ἐν οἶνος ποιέω , καί ὁ Πλάτων διάλογος ἐπί τράγημα καί μύρον ἀκούω διαπίνω · ὅτε , καί Σαπφώ ἀναλέγω καί ὁ Ἀνακρέων , ἐγώ ἐγώ δοκέω κατατίθημι ὁ ποτήριον αἰδέομαι . πολύς δέ λέγω ἐπέρχομαι ἐγώ δείδω μή μετά σπουδή τις οὐ παιδιά διαλέγω πρός σύ δοκέω · ὅθεν , ὡς ὁράω , πότιμος λόγος ἁλμυρός ἀκοή κατακλύζω ὁ φίλος Διογενιανός μετά ὁ κύλιξ δίδωμι .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 7.9.1
περὶ ὧν ἔμελλον ἐκκλησιάζειν Ἀθηναῖοι λόγος ἦν παρὰ τὸ δεῖπνον , ἑστιῶντος ἡμᾶς Νικοστράτου · καί τινος εἰπόντος ὡςΠερσικὸν πρᾶγμα ποιοῦμεν , ὦ ἄνδρες , βουλευόμενοι παρʼ οἶνον·τί μᾶλλον ἔφη ὁ Γλαυκίας ὑπολαβών ἢ Ἑλληνικόν ; Ἕλλην μὲν γὰρ ἦν ὁ εἰπών γαστρὸς ἀπὸ πλείης βουλὴ καὶ μῆτις ἀμείνων · Ἕλληνες δὲ σὺν Ἀγαμέμνονι Τροίαν ἐπολιόρκουν , οἷς φαγοῦσι καὶ πιοῦσιν ὁ γέρων πάμπρωτον ὑφαίνειν ἤρχετο μῆτιν ; ἐπʼ αὐτὸ τοῦτο τῆς κλήσεως καὶ τῶν ἀρίστων εἰσηγητὴς τῷ βασιλεῖ γενόμενος , δαίνυ δαῖτα γέρουσι,πολλῶν γάρ τοι φησίν ἀγρομένων τῷ πείσεαι , ὅς κεν ἀρίστην βουλὴν βουλεύσῃ . διὸ καὶ τὰ πλείστῃ χρησάμενα τῆς Ἑλλάδος εὐνομίᾳ γένη καὶ μάλιστα φιλοχωρήσαντα περὶ τοὺς ἀρχαίους ἐθισμοὺς , · ἐν οἴνῳ τὰς ἀρχὰς συνεῖχε . τὰ γὰρ παρὰ Κρησὶν Ἀνδρεῖα καλούμενα , παρὰ δὲ Σπαρτιάταις Φιδίτια , βουλευτηρίων ἀπορρήτων καὶ συνεδρίων ἀριστοκρατικῶν τάξιν εἶχεν , ὥσπερ οἶμαι καὶ τὸ ἐνθάδε Πρυτανεῖον καὶ Θεσμοθετεῖον οὐ πόρρω δὲ τούτων ὁ νυκτερινὸς σύλλογος παρὰ Πλάτωνι τῶν ἀρίστων καὶ πολιτικωτάτων ἀνδρῶν ἐστιν , ἐφʼ ὃν ἀναπέμπεται τὰ μέγιστα καὶ πλείστης ἄξια φροντίδος . οἱ δὲ τῷ Ἑρμῇ πυμάτῳ σπένδοντες , ὅτε μνησαίατο κοίτου , ἆρʼ οὐκ εἰς ταὐτὸ συνάγουσι τῷ οἴνῳ τὸν λόγον ; ὡς γοῦν παρόντι καὶ συνεπισκοποῦντι τῷ φρονιμωτάτῳ θεῷ , πρῶτον ἀπαλλαττόμενοι προσεύχονται . οἱ δὲ πάμπαν ἀρχαῖοι ὡς οὐδὲ τοῦ Ἑρμοῦ δεόμενον τὸν Διόνυσον αὐτὸν Εὐβουλῆ καὶ τὴν νύκτα διʼ ἐκεῖνον εὐφρόνην προσεῖπον .
Lemmas: περί ὅς μέλλω ἐκκλησιάζω Ἀθηναῖος λόγος εἰμί παρά ὁ δεῖπνον , ἑστιάω ἐγώ Νικόστρατος · καί τις λέγω ὡςΠερσικὸν πρᾶγμα ποιέω , ὦ ἀνήρ , βουλεύω παρά οἶνος μάλα φημί ὁ Γλαυκίης ὑπολαμβάνω ἤ Ἑλληνικός ; Ἕλλην μέν γάρ εἰμί ὁ λέγω γαστήρ ἀπό πλέως βουλή καί μῆτις ἀγαθός · Ἕλλην δέ σύν Ἀγαμέμνων Τροία πολιορκέω , ὅς ἐσθίω καί πίνω ὁ γέρων πάμπρωτος ὑφαίνω ἄρχω μῆτις ; ἐπί αὐτός οὗτος ὁ κλῆσις καί ὁ ἀγαθός εἰσηγητής ὁ βασιλεύς γίγνομαι , δαίνυμι δαίς γέρουσι,πολλῶν γάρ σύ φημί ἀγείρω ὁ πείθω , ὅς ἄν ἀγαθός βουλή βουλεύω . διό καί ὁ πολύς χράω ὁ Ἑλλάς εὐνομία γένος καί μάλα φιλοχωρέω περί ὁ ἀρχαῖος ἐθισμός , · ἐν οἶνος ὁ ἀρχή συνέχω . ὁ γάρ παρά Κρής Ἀνδρεῖος καλέω , παρά δέ Σπαρτιάτης Φιλίτιον , βουλευτήριον ἀπόρρητος καί συνέδριον ἀριστοκρατικός τάξις ἔχω , ὥσπερ οἴομαι καί ὁ ἐνθάδε Πρυτανεῖον καί Θεσμοθετεῖον οὐ πρόσω δέ οὗτος ὁ νυκτερινός σύλλογος παρά Πλάτων ὁ ἀγαθός καί πολιτικός ἀνήρ εἰμί , ἐπί ὅς ἀναπέμπω ὁ μέγας καί πολύς ἄξιος φροντίς . ὁ δέ ὁ Ἑρμῆς πύματος σπένδω , ὅτε μιμνῄσκω κοῖτος , ἆρα οὐ εἰς αὐτός συνάγω ὁ οἶνος ὁ λόγος ; ὡς γοῦν πάρειμι καί συνεπισκοπέω ὁ φρόνιμος θεός , πρῶτος ἀπαλλάσσω προσεύχομαι . ὁ δέ πάμπαν ἀρχαῖος ὡς οὐδέ ὁ Ἑρμῆς δέω ὁ Διόνυσος αὐτός Ευβούλη καί ὁ νύξ διά ἐκεῖνος εὐφρόνη προσλέγω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 8.1.1
τῇ ἕκτῃ τοῦ Θαργηλιῶνος ἱσταμένου τὴν Σωκράτους ἀγαγόντες γενέθλιον , τῇ ἑβδόμῃ τὴν Πλάτωνος ἢγομεν , καὶ τοῦτο πρῶτον λόγους ἡμῖν παρεῖχε τῇ συντυχίᾳ πρέποντας , ὧν κατῆρξε Διογενιανὸς ὁ Περγαμηνός . ἔφη γὰρ οὐ φαύλως εἰπεῖν Ἴωνα περὶ τῆς τύχης ὅτι πολλὰ τῆς σοφίας διαφέρουσα πλεῖστʼ αὐτῇ ὅμοια ποιεῖ τοῦτο μέντοι μουσικῶς ἔοικεν ἀπαυτοματίσαι τὸ μὴ μόνον οὕτω σύνεγγυς , ἀλλὰ καὶ πρότερον τῇ δόξῃ γεγονέναι τὸν πρεσβύτερον καὶ καθηγητήν . ἐμοὶ δὲ πολλὰ λέγειν ἐπῄει τοῖς παροῦσι τῶν εἰς ταὐτὸ καιροῦ συνδραμόντων · οἷον ἦν τὸ περὶ τῆς Εὐριπίδου γενέσεως καὶ τελευτῆς , γενομένου μὲν ἡμέρᾳ καθʼ ἣν οἱ Ἕλληνες ἐναυμάχουν ἐν Σαλαμῖνι πρὸς τὸν Μῆδον , ἀποθανόντος δὲ καθʼ ἣν ἐγεννήθη Διονύσιος ὁ πρεσβύτερος τῶν ἐν Σικελίᾳ τυράννων · ἅμα τῆς τύχης , ὡς Τίμαιος ἔφη , τὸν μιμητὴν ἐξαγούσης τῶν τραγικῶν παθῶν καὶ τὸν ἀγωνιστὴν ἐπεισαγούσης ἐμνήσθησαν δὲ καὶ τῆς Ἀλεξάνδρου τοῦ βασιλέως τελευτῆς καὶ τῆς Διογένους τοῦ Κυνὸς ἡμέρᾳ μιᾷ γενομένης . καὶ τὸν μὲν Ἄτταλον·ν ἐν τοῖς ἑαυτοῦ γενεθλίοις τὸν βασιλέα τελευτῆσαι συνεφωνεῖτο · Πομπήιον δὲ Μάγνον οἱ μὲν ἐν τοῖς γενεθλίοις ἔφασαν , οἱ δὲ πρὸ μιᾶς ἡμέρας τῶν γενεθλίων ἀποθανεῖν περὶ Αἴγυπτον . ἧκε δὲ καὶ Πίνδαρος ἐπὶ μνήμην ἐν Πυθίοις γενόμενος πολλῶν καὶ καλῶν ὕμνων τῷ θεῷ χορηγός .
Lemmas: ὁ ἕκτος ὁ Θαργηλιών ἵστημι ὁ Σωκράτης ἄγω γενέθλιος , ὁ ἕβδομος ὁ Πλάτων ἄγω , καί οὗτος πρῶτος λόγος ἐγώ παρέχω ὁ συντυχία πρέπω , ὅς κατάρχω Διογενιανός ὁ Περγαμηνός . φημί γάρ οὐ φαῦλος λέγω Ἴων περί ὁ τύχη ὅτι πολύς ὁ σοφία διαφέρω πολύς αὐτός ὅμοιος ποιέω οὗτος μέντοι μουσικός ἔοικα ἀπαυτοματίζω ὁ μή μόνος οὕτως σύνεγγυς , ἀλλά καί πρότερος ὁ δόξα γίγνομαι ὁ πρέσβυς καί καθηγητής . ἐγώ δέ πολύς λέγω ἐπέρχομαι ὁ πάρειμι ὁ εἰς αὐτός καιρός συντρέχω · οἷος εἰμί ὁ περί ὁ Εὐριπίδης γένεσις καί τελευτή , γίγνομαι μέν ἡμέρα κατά ὅς ὁ Ἕλλην ναυμαχέω ἐν Σαλαμίς πρός ὁ Μῆδος , ἀποθνῄσκω δέ κατά ὅς γεννάω Διονύσιος ὁ πρέσβυς ὁ ἐν Σικελία τύραννος · ἅμα ὁ τύχη , ὡς Τίμαιος φημί , ὁ μιμητής ἐξάγω ὁ τραγικός πάθος καί ὁ ἀγωνιστής ἐπεισάγω μιμνῄσκω δέ καί ὁ Ἀλέξανδρος ὁ βασιλεύς τελευτή καί ὁ Διογένης ὁ Κυνός ἡμέρα εἷς γίγνομαι . καί ὁ μέν Ἄτταλος ἐν ὁ ἑαυτοῦ γενέθλιος ὁ βασιλεύς τελευτάω συμφωνέω · Πομπήϊος δέ Μᾶγνος ὁ μέν ἐν ὁ γενέθλιος φημί , ὁ δέ πρό εἷς ἡμέρα ὁ γενέθλιος ἀποθνῄσκω περί Αἴγυπτος . ἥκω δέ καί Πίνδαρος ἐπί μνήμη ἐν Πύθιος γίγνομαι πολύς καί καλός ὕμνος ὁ θεός χορηγός .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 8.1.2
ὁ δὲ Φλῶρος οὐδὲ Καρνεάδην ἀπαξιοῦν ἔφη μνήμης · ἐν τοῖς Πλάτωνος γενεθλίοις , ἄνδρα τῆς Ἀκαδημείας εὐκλεέστατον ὀργιαστὴν Ἀπόλλωνος γὰρ ἀμφοτέρους ἑορτῇ γενέσθαι , τὸν μὲν Θαργηλίοις Ἀθήνησι , τὸν δὲ Κάρνεια Κυρηναίων ἀγόντων · ἑβδόμῃ δʼ ἀμφοτέρας ἑορτάζουσι . καὶ τὸν θεόν , ὡς ταύτῃ γενόμενον , ὑμεῖς εἶπεν οἱ προφῆται καὶ ἱερεῖς Ἑβδομαγενῆ καλεῖτε . διὸ τοὺς Ἀπόλλωνι τὴν Πλάτωνος τέκνωσιν ἀνατιθέντας οὐκ ἂν οἶμαί τινα φάναι καταισχύνειν τὸν θεόν , ἐπὶ μείζονα πάθη καὶ νοσήματα τοῦτον ἡμῖν διὰ Σωκράτους ἰατρὸν ὥσπερ ἑτέρου Χείρωνος ἀπειργασμένον . ἅμα δὲ τῆς λεγομένης Ἀρίστωνι τῷ Πλάτωνος πατρὶ γενέσθαι καθʼ ὕπνον ὄψεως καὶ φωνῆς ἀπαγορευούσης μὴ συγγενέσθαι τῇ γυναικὶ μηδʼ ἅψασθαι δέκα μηνῶν ἐμνημόνευσεν .
Lemmas: ὁ δέ Φλῶρος οὐδέ Καρνεάδης ἀπαξιόω φημί μνήμη · ἐν ὁ Πλάτων γενέθλιος , ἀνήρ ὁ Ἀκαδήμεια εὐκλεής ὀργιαστής Ἀπόλλων γάρ ἀμφότερος ἑορτή γίγνομαι , ὁ μέν Θαργήλια Ἀθήνησι , ὁ δέ Κάρνεια Κυρηναῖος ἄγω · ἕβδομος δέ ἀμφότερος ἑορτάζω . καί ὁ θεός , ὡς οὗτος γίγνομαι , σύ λέγω ὁ προφήτης καί ἱερεύς Ἑβδομαγενῆ καλέω . διό ὁ Ἀπόλλων ὁ Πλάτων τέκνωσις ἀνατίθημι οὐ ἄν οἴομαι τις φημί καταισχύνω ὁ θεός , ἐπί μέγας πάθος καί νόσημα οὗτος ἐγώ διά Σωκράτης ἰατρός ὥσπερ ἕτερος Χείρων ἀπεργάζομαι . ἅμα δέ ὁ λέγω Ἀρίστων ὁ Πλάτων πατήρ γίγνομαι κατά ὕπνος ὄψις καί φωνή ἀπαγορεύω μή συγγίγνομαι ὁ γυνή μηδέ ἅπτω δέκα μείς μνημονεύω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 8.1.3
ὑπολαβὼν δὲ Τυνδάρης ὁ Λακεδαιμόνιος ἄξιον μέν ἐστιν ἔφη περὶ Πλάτωνος ᾄδειν καὶ λέγειν τὸ οὐδὲ ἐῴκειἀνδρός γε θνητοῦ πάις ἔμμεναι ἀλλὰ θεοῖο · τοῦ γὰρ θείου δέδια μὴ δόξῃ τῷ ἀφθάρτῳ μάχεσθαι τὸ γεννῶν οὐχ ἧττον ἢ τὸ γεννώμενον · μεταβολὴ γάρ τις καὶ αὐτὴ καὶ πάθος · ὥς που καὶ Ἀλέξανδρος ὑπενόησεν , εἰπὼν μάλιστα θνητὸν καὶ φθαρτὸν ἐπιγιγνώσκειν ἑαυτὸν ἐν τῷ συγγίγνεσθαι γυναικὶ καὶ καθεύδειν ὡς τὸν μὲν ὕπνον ἐνδόσει γιγνόμενον ὑπʼ ἀσθενείας , γένεσιν δὲ πᾶσαν οἰκείου τινὸς εἰς ἕτερον ἔκστασιν καὶ φθορὰν οὖσαν . ἀναθαρρῶ δὲ πάλιν αὐτοῦ Πλάτωνος ἀκούων πατέρα καὶ ποιητὴν τοῦ τε κόσμου καὶ τῶν ἄλλων γεννητῶν τὸν ἀγέννητον καὶ ἀίδιον θεὸν ὀνομάζοντος , οὐ διὰ σπέρματος δήπου γενομένων , ἄλλῃ δὲ δυνάμει τοῦ θεοῦ τῇ ὕλῃ γόνιμον ἀρχήν , ὑφʼ ἧς ἔπαθε καὶ μετέβαλεν , ἐντεκόντος λήθουσι γάρ τοι κἀνέμων διέξοδοι θήλειαν ὄρνιν , πλὴν ὅταν παρῇ τόκος . καὶ οὐδὲν οἴομαι δεινόν , εἰ μὴ πλησιάζων ὁ θεὸς ὥσπερ ἄνθρωπος , ἀλλʼ ἑτέραις τισὶν ἁφαῖς διʼ ἑτέρων καὶ ψαύσεσι τρέπει καὶ ὑποπίμπλησι θειοτέρας γονῆς τὸ θνητόν . κοὐκ ἐμὸς ὁ μῦθος εἶπεν ἀλλʼ Αἰγύπτιοι τὸν τʼ Ἆπιν οὕτω λοχεύεσθαί φασιν ἐπαφῇ τῆς σελήνης · καὶ ὅλως ἄρρενι θεῷ πρὸς γυναῖκα θνητὴν ἀπολείπουσιν ὁμιλίαν ἀνάπαλιν δʼ οὐκ ἂν οἴονται θνητὸν ἄνδρα θηλείᾳ θεῷ τόκου καὶ κυήσεως ἀρχὴν παρασχεῖν διὰ τὸ τὰς οὐσίας τῶν θεῶν ἐν ἀέρι καὶ πνεύμασι καί τισι θερμότησι καὶ ὑγρότησι τίθεσθαι .
Lemmas: ὑπολαμβάνω δέ Τυνδάρης ὁ Λακεδαιμόνιος ἄξιος μέν εἰμί φημί περί Πλάτων ἀείδω καί λέγω ὁ οὐδέ ἐῴκειἀνδρός γε θνητός παῖς εἰμί ἀλλά θεός · ὁ γάρ θεῖος δείδω μή δοκέω ὁ ἄφθαρτος μάχομαι ὁ γεννάω οὐ ἥσσων ἤ ὁ γεννάω · μεταβολή γάρ τις καί αὐτός καί πάθος · ὡς που καί Ἀλέξανδρος ὑπονοέω , λέγω μάλα θνητός καί φθαρτός ἐπιγιγνώσκω ἑαυτοῦ ἐν ὁ συγγίγνομαι γυνή καί καθεύδω ὡς ὁ μέν ὕπνος ἔνδοσις γίγνομαι ὑπό ἀσθένεια , γένεσις δέ πᾶς οἰκεῖος τις εἰς ἕτερος ἔκστασις καί φθορά εἰμί . ἀναθαρσέω δέ πάλιν αὐτός Πλάτων ἀκούω πατήρ καί ποιητής ὁ τε κόσμος καί ὁ ἄλλος γεννητής ὁ ἀγέννητος καί ἀίδιος θεός ὀνομάζω , οὐ διά σπέρμα δήπου γίγνομαι , ἄλλος δέ δύναμις ὁ θεός ὁ ὕλη γόνιμος ἀρχή , ὑπό ὅς πάσχω καί μεταβάλλω , ἐντίκτω λανθάνω γάρ τοι ἄνεμος διέξοδος θῆλυς ὄρνις , πλήν ὅταν παρέρχομαι τόκος . καί οὐδείς οἴομαι δεινός , εἰ μή πλησιάζω ὁ θεός ὥσπερ ἄνθρωπος , ἀλλά ἕτερος τις ἁφή διά ἕτερος καί ψαῦσις τρέπω καί ὑποπίμπλημι θεῖος γονή ὁ θνητός . οὐ ἐμός ὁ μῦθος λέγω ἀλλά Αἰγύπτιος ὁ τε Ἆπις οὕτως λοχεύω φημί ἐπαφή ὁ σελήνη · καί ὅλος ἄρσην θεός πρός γυνή θνητός ἀπολείπω ὁμιλία ἀνάπαλιν δέ οὐ ἄν οἴομαι θνητός ἀνήρ θῆλυς θεός τόκος καί κύησις ἀρχή παρέχω διά ὁ ὁ οὐσία ὁ θεός ἐν ἀήρ καί πνεῦμα καί τις θερμότης καί ὑγρότης τίθημι .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 8.2.2
μετὰ δὲ τὸν Τυνδάρην ὁ Φλῶρος , ἑταῖρος ὢν αὐτοῦ καὶ προσποιούμενος ἀεὶ μετὰ παιδιᾶς ἐραστὴς εἶναι καὶ φάσκων , ὤνησας ἔφη τὸν λόγον οὐ σεαυτοῦ ποιησάμενος ἀλλὰ κοινόν ἐλέγξαι γὰρ ἔδωκας αὐτὸν ἀποδεικνύοντι μὴ θεοῖς οὖσαν ἀλλʼ ἡμῖν ἀναγκαίαν τὴν γεωμετρίαν οὐ γάρ τί που καὶ θεὸς δεῖται μαθήματος οἷον ὀργάνου στρέφοντος ἀπὸ τῶν γενητῶν καὶ περιάγοντος ἐπὶ τὰ ὄντα τὴν διάνοιαν ἐν αὐτῷ γὰρ ἔστιν ἐκεῖνα καὶ σὺν αὐτῷ καὶ περὶ αὐτόν . ἀλλʼ ὅρα μή τι σοι προσῆκον ὁ Πλάτων καὶ οἰκεῖον αἰνιττόμενος λέληθεν , ἅτε δὴ τῷ Σωκράτει τὸν Λυκοῦργον ἀναμιγνὺς οὐχ ἧττον ἢ τὸν Πυθαγόραν , ὡς ᾤετο Δικαίαρχος . ὁ γὰρ Λυκοῦργος οἶσθα δήπουθεν ὅτι τὴν ἀριθμητικὴν ἀναλογίαν , ὡς δημοκρατικὴν καὶ ὀχλικὴν οὖσαν , ἐξέβαλεν ἐκ τῆς Λακεδαίμονος · ἐπεισήγαγε δὲ τὴν γεωμετρικήν , ὀλιγαρχίᾳ σώφρονι καὶ βασιλείᾳ νομίμῃ πρέπουσαν · ἡ μὲν γὰρ ἀριθμῷ τὸ ἴσον ἡ δὲ λόγῳ τὸ κατʼ . ἀξίαν ἀπονέμει · καὶ οὐ πάνθʼ ὁμοῦ μίγνυσιν , ἀλλʼ ἔστι χρηστῶν καὶ πονηρῶν εὔσημος ἐν αὐτῇ διάκρισις , οὐ ζυγοῖς οὐδὲ κλήροις ἀρετῆς ; δὲ καὶ κακίας διαφορᾷ τὸ οἰκεῖον ἀεὶ διαλαγχανόντων . ταύτην ὁ θεὸς ἐπάγει τὴν ἀναλογίαν τοῖς πράγμασι , δίκην καὶ νέμεσιν , ὦ φίλε Τυνδάρη , προσαγορευομένην καὶ διδάσκουσαν ἡμᾶς τὸ δίκαιον ἴσον , ἀλλὰ μὴ τὸ ἴσον δεῖν ποιεῖσθαι δίκαιον ἣν γὰρ οἱ πολλοὶ διώκουσιν ἰσότητα , πασῶν ἀδικιῶν οὖσαν μεγίστην , ὁ θεὸς ἐξαιρῶν , ὡς ἀνυστόν ἐστι , τὸ κατʼ ἀξίαν διαφυλάττει , γεωμετρικῶς τῷ κατὰ λόγον καὶ κατὰ νόμον ὁριζόμενος .
Lemmas: μετά δέ ὁ Τυνδάρης ὁ Φλῶρος , ἑταῖρος εἰμί αὐτός καί προσποιέω ἀεί μετά παιδιά ἐραστής εἰμί καί φάσκω , ὀνίνημι φημί ὁ λόγος οὐ σεαυτοῦ ποιέω ἀλλά κοινός ἐλέγχω γάρ δίδωμι αὐτός ἀποδείκνυμι μή θεός εἰμί ἀλλά ἐγώ ἀναγκαῖος ὁ γεωμετρία οὐ γάρ τις που καί θεός δέω μάθημα οἷος ὄργανον στρέφω ἀπό ὁ γενητός καί περιάγω ἐπί ὁ εἰμί ὁ διάνοια ἐν αὐτός γάρ εἰμί ἐκεῖνος καί σύν αὐτός καί περί αὐτός . ἀλλά ὁράω μή τις σύ προσήκω ὁ Πλάτων καί οἰκεῖος αἰνίσσομαι λανθάνω , ἅτε δή ὁ Σωκράτης ὁ Λυκοῦργος ἀναμείγνυμι οὐ ἥσσων ἤ ὁ Πυθαγόρας , ὡς οἴομαι Δικαίαρχος . ὁ γάρ Λυκοῦργος οἶδα δήπουθεν ὅτι ὁ ἀριθμητικός ἀναλογία , ὡς δημοκρατικός καί ὀχλικός εἰμί , ἐκβάλλω ἐκ ὁ Λακεδαίμων · ἐπεισάγω δέ ὁ γεωμετρικός , ὀλιγαρχία σώφρων καί βασιλεία νόμιμος πρέπω · ὁ μέν γάρ ἀριθμός ὁ ἴσος ὁ δέ λόγος ὁ κατά . ἀξία ἀπονέμω · καί οὐ πᾶς ὁμοῦ μείγνυμι , ἀλλά εἰμί χρηστός καί πονηρός εὔσημος ἐν αὐτός διάκρισις , οὐ ζυγός οὐδέ κλῆρος ἀρετή ; δέ καί κακία διαφορά ὁ οἰκεῖος ἀεί διαλαγχάνω . οὗτος ὁ θεός ἐπάγω ὁ ἀναλογία ὁ πρᾶγμα , δίκη καί νέμεσις , ὦ φίλος Τυνδάρης , προσαγορεύω καί διδάσκω ἐγώ ὁ δίκαιος ἴσος , ἀλλά μή ὁ ἴσος δέω ποιέω δίκαιος ὅς γάρ ὁ πολύς διώκω ἰσότης , πᾶς ἀδικία εἰμί μέγας , ὁ θεός ἐξαιρέω , ὡς ἀνυστός εἰμί , ὁ κατά ἀξία διαφυλάσσω , γεωμετρικός ὁ κατά λόγος καί κατά νόμος ὁρίζω .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 8.2.3
ταῦθʼ ἡμεῖς ἐπῃνοῦμεν . ὁ δὲ Τυνδάρης φθονεῖν ἔφασκε καὶ παρεκάλει τὸν Αὐτόβουλον ἅψασθαι Φλώρου καὶ κολάσαι τὸν λόγον . ὁ δὲ τοῦτο μὲν ἀπεῖπεν , ἰδίαν δέ τινα δόξαν ἀντιπαρήγαγεν . ἔφη γὰρ οὔτε τὴν , γεωμετρίαν ἄλλου τινὸς ἢ τῶν περὶ τὰ πέρατα συμπτωμάτων καὶ παθῶν εἶναι θεωρητικήν , οὔτε τὸν θεὸν ἑτέρῳ τινὶ τρόπῳ κοσμοποιεῖν ἢ περατοῦντα τὴν ὕλην ἄπειρον οὖσαν , οὐ μεγέθει καὶ πλήθει , διὰ δʼ ἀταξίαν καὶ πλημμέλειαν αὐτῆς τὸ ἀόριστον καὶ ἀπεράτωτον ἄπειρον εἰωθότων καλεῖν τῶν παλαιῶν . καὶ γὰρ ἡ μορφὴ καὶ τὸ σχῆμα πέρας ἐστὶ τοῦ μεμορφωμένου καὶ ἐσχηματισμένου παντός , ὧν στερήσει καθʼ αὑτὴν ἄμορφος ἦν καὶ ἀσχημάτιστος · ἀριθμῶν δὲ καὶ λόγων ἐγγενομένων , οἷον δεθεῖσα καὶ περιληφθεῖσα γραμμαῖς , ἐκ δὲ τῶν γραμμῶν ἐπιπέδοις καὶ βάθεσιν , εἴδη τὰ πρῶτα καὶ διαφορὰς σωμάτων ὥσπερ θεμελίων παρέσχε πρὸς γένεσιν ἀέρος καὶ γῆς ὕδατὸς τε καὶ πυρός . ὀκταέδρων γὰρ καὶ εἰκοσαέδρων , ἔτι δὲ πυραμίδων καὶ κύβων ἰσότητας ἐν πλευραῖς καὶ ὁμοιότητας ἐν γωνίαις καὶ ἁρμονίας ἀνασχεῖν ἐξ ὕλης ἀτάκτου καὶ πλανητῆς ἄνευ τοῦ περιορίζοντος καὶ διαρθροῦντος ἕκαστα γεωμετρικῶς ἄπορον ἦν καὶ ἀδύνατον . ὅθεν , ἀπείρῳ πέρατος ἐγγενομένου , τὸ πᾶν ἡρμοσμένον καὶ κεκραμένον ἄριστα καὶ πεπερασμένον γέγονέ τε καὶ γίγνεται , τῆς μὲν ὕλης ἀεὶ βιαζομένης εἰς τὸ ἀόριστον ἀναδῦναι καὶ φευγούσης τὸ γεωμετρεῖσθαι , τοῦ δὲ λόγου καταλαμβάνοντος αὐτὴν καὶ περιγράφοντος καὶ διανέμοντος εἰς ἰδέας καὶ διαφοράς , ἐξ ὧν τὰ φυόμενα πάντα τὴν γένεσιν ἔσχε καὶ σύστασιν .
Lemmas: οὗτος ἐγώ ἐπαινέω . ὁ δέ Τυνδάρης φθονέω φάσκω καί παρακαλέω ὁ Αὐτόβουλος ἅπτω Φλῶρος καί κολάζω ὁ λόγος . ὁ δέ οὗτος μέν ἀπολέγω , ἴδιος δέ τις δόξα ἀντιπαράγω . φημί γάρ οὔτε ὁ , γεωμετρία ἄλλος τις ἤ ὁ περί ὁ πέρας σύμπτωμα καί πάθος εἰμί θεωρητικός , οὔτε ὁ θεός ἕτερος τις τρόπος κοσμοποιέω ἤ περατόω ὁ ὕλη ἄπειρος εἰμί , οὐ μέγεθος καί πλῆθος , διά δέ ἀταξία καί πλημμέλεια αὐτός ὁ ἀόριστος καί ἀπεράτωτος ἄπειρος εἴωθα καλέω ὁ παλαιός . καί γάρ ὁ μορφή καί ὁ σχῆμα πέρας εἰμί ὁ μορφόω καί σχηματίζω πᾶς , ὅς στέρησις κατά ἑαυτοῦ ἄμορφος εἰμί καί ἀσχημάτιστος · ἀριθμός δέ καί λόγος ἐγγίγνομαι , οἷος δέω καί περιλαμβάνω γραμμή , ἐκ δέ ὁ γραμμή ἐπίπεδος καί βάθος , εἶδος ὁ πρῶτος καί διαφορά σῶμα ὥσπερ θεμέλιος παρέχω πρός γένεσις ἀήρ καί γῆ ὕδωρ τε καί πῦρ . ὀκτάεδρος γάρ καί εἰκοσάεδρος , ἔτι δέ πυραμίς καί κύβος ἰσότης ἐν πλευρά καί ὁμοιότης ἐν γωνία καί ἁρμονία ἀνέχω ἐκ ὕλη ἄτακτος καί πλανητός ἄνευ ὁ περιορίζω καί διαρθρέω ἕκαστος γεωμετρικός ἄπορος εἰμί καί ἀδύνατος . ὅθεν , ἄπειρος πέρας ἐγγίγνομαι , ὁ πᾶς ἁρμόζω καί κεράννυμι ἀγαθός καί περαίνω γίγνομαι τε καί γίγνομαι , ὁ μέν ὕλη ἀεί βιάζω εἰς ὁ ἀόριστος ἀναδύνω καί φεύγω ὁ γεωμετρέω , ὁ δέ λόγος καταλαμβάνω αὐτός καί περιγράφω καί διανέμω εἰς ἰδέα καί διαφορά , ἐκ ὅς ὁ φύω πᾶς ὁ γένεσις ἔχω καί σύστασις .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 8.2.4
ἐπὶ τούτοις ῥηθεῖσιν ἠξίουν κἀμὲ συμβαλέσθαι τι πρὸς τὸν λόγον αὐτοῖς . ἐγὼ δὲ τὰς μὲν εἰρημένας δόξας ὡς ἰθαγενεῖς καὶ ἰδίας αὐτῶν ἐκείνων ἐπῄνεσα καὶ τὸ εἰκὸς ἔφην ἔχειν ἱκανῶς · ὅπως δʼ εἶπον ἑαυτῶν μὴ καταφρονῆτε μηδʼ ἔξω βλέπητε παντάπασιν , ἀκούσατε τὸν μάλιστα παρὰ τοῖς καθηγηταῖς ἡμῶν εὐδοκιμοῦντα περὶ τούτου λόγον . ἔστι γὰρ ἐν τοῖς γεωμετρικωτάτοις θεωρήμασι , μᾶλλον δὲ προβλήμασι , τὸ δυεῖν εἰδῶν δοθέντων ἄλλο τοίἰον τρίτον παραβάλλειν τῷ μὲν ἴσον τῷ δʼ ὅμοιον · ἐφʼ ᾧ καί φασιν ἐξευρεθέντι θῦσαι τὸν Πυθαγόραν . πολὺ γὰρ ἀμέλει γλαφυρώτερον τοῦτο καὶ μουσικώτερον ἐκείνου τοῦ θεωρήματος , ὃ τὴν ὑποτείνουσαν ἀπέδειξε ταῖς περὶ τὴν ὀρθὴν ἴσον δυναμένην.εὖ λέγεις εἶπεν ὁ Διογενιανὸς ἀλλὰ τί τοῦτο πρὸς τὸν λόγον;εἴσεσθε ῥᾳδίως εἶπον ἀναμνήσαντες αὑτοὺς τῆς ἐν Τιμαίῳ διαιρέσεως , διεῖλε τριχῇ τὰ πρῶτα , ὑφʼ ὧν τὴν γένεσιν ὁ κόσμος ἔσχεν , ὧν τὸ μὲν θεὸν τῷ δικαιοτάτῳ τῶν ὀνομάτων τὸ δʼ ὕλην τὸ δʼ ἰδέαν καλοῦμεν . ἡ μὲν οὖν ὕλη τῶν ὑποκειμένων ἀτακτότατόν ἐστιν , ἡ δʼ ἰδέα τῶν παραδειγμάτων κάλλιστον , ὁ δὲ θεὸς τῶν αἰτίων ἄριστον . ἐβούλετʼ οὖν μηθέν , ὡς ἀνυστὸν ἦν , ὑπολιπεῖν ὁριστὸν ἀόριστον , ἀλλὰ κοσμῆσαι λόγῳ καὶ ἀριθμῷ τὴν φύσιν · ἕν τι ποιῶν ἐκ πάντων ὁμοῦ τῶν ὑποκειμένων , οἷον ἡ ἰδέα καὶ ὅσον ἡ ὕλη γενόμενον . διὸ τοῦτο πρόβλημα δοὺς αὑτῷ , δυεῖν ὄντων , τρίτον ἐποίησε καὶ ποιεῖ καὶ φυλάττει διὰ παντὸς τὸ ἴσον τῇ ὕλῃ καὶ ὅμοιον τῇ ἰδέᾳ τὸν κόσμον · ἀεὶ γὰρ ὢν διὰ τὴν σύμφυτον ἀνάγκην τοῦ σώματος ἐν γενέσει καὶ μετατροπῇ καὶ πάθεσι παντοδαποῖς ὑπὸ τοῦ πατρὸς καὶ δημιουργοῦ βοηθεῖται τῷ λόγῳ πρὸς τὸ παράδειγμα τὴν οὐσίαν ὁρίζοντος · καὶ κάλλιον τοῦ συμμέτρου τὸ περίμετρον τῶν ὄντων .
Lemmas: ἐπί οὗτος λέγω ἀξιόω κἀγώ συμβάλλω τις πρός ὁ λόγος αὐτός . ἐγώ δέ ὁ μέν λέγω δόξα ὡς ἰθαγενής καί ἴδιος αὐτός ἐκεῖνος ἐπαινέω καί ὁ ἔοικα φημί ἔχω ἱκανός · ὅπως δέ λέγω ἑαυτοῦ μή καταφρονέω μηδέ ἔξω βλέπω παντάπασι , ἀκούω ὁ μάλα παρά ὁ καθηγητής ἐγώ εὐδοκιμέω περί οὗτος λόγος . εἰμί γάρ ἐν ὁ γεωμετρικός θεώρημα , μάλα δέ πρόβλημα , ὁ δύο εἶδος δίδωμι ἄλλος τοῖος τρίτος παραβάλλω ὁ μέν ἴσος ὁ δέ ὅμοιος · ἐπί ὅς καί φημί ἐξευρίσκω θύω ὁ Πυθαγόρας . πολύς γάρ ἀμέλει γλαφυρός οὗτος καί μουσικός ἐκεῖνος ὁ θεώρημα , ὅς ὁ ὑποτείνω ἀποδείκνυμι ὁ περί ὁ ὀρθός ἴσος δυναμένη λέγω λέγω ὁ Διογενιανός ἀλλά τίς οὗτος πρός ὁ λόγον;εἴσεσθε ῥᾴδιος λέγω ἀναμιμνῄσκω ἑαυτοῦ ὁ ἐν Τίμαιος διαίρεσις , διαιρέω τριχῆ ὁ πρῶτος , ὑπό ὅς ὁ γένεσις ὁ κόσμος ἔχω , ὅς ὁ μέν θεός ὁ δίκαιος ὁ ὄνομα ὁ δέ ὕλη ὁ δέ ἰδέα καλέω . ὁ μέν οὖν ὕλη ὁ ὑπόκειμαι ἄτακτος εἰμί , ὁ δέ ἰδέα ὁ παράδειγμα καλός , ὁ δέ θεός ὁ αἴτιος ἀγαθός . βούλομαι οὖν μηδείς , ὡς ἀνυστός εἰμί , ὑπολείπω ὁριστός ἀόριστος , ἀλλά κοσμέω λόγος καί ἀριθμός ὁ φύσις · εἷς τις ποιέω ἐκ πᾶς ὁμοῦ ὁ ὑπόκειμαι , οἷος ὁ ἰδέα καί ὅσος ὁ ὕλη γίγνομαι . διό οὗτος πρόβλημα δίδωμι ἑαυτοῦ , δύο εἰμί , τρίτος ποιέω καί ποιέω καί φυλάσσω διά πᾶς ὁ ἴσος ὁ ὕλη καί ὅμοιος ὁ ἰδέα ὁ κόσμος · ἀεί γάρ εἰμί διά ὁ σύμφυτος ἀνάγκη ὁ σῶμα ἐν γένεσις καί μετατροπή καί πάθος παντοδαπός ὑπό ὁ πατήρ καί δημιουργός βοηθέω ὁ λόγος πρός ὁ παράδειγμα ὁ οὐσία ὁρίζω · καί καλός ὁ σύμμετρος ὁ περίμετρον ὁ εἰμί .
plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 8.3.1
θόρυβός τις , ἑστιωμένων ἡμῶν Ἀθήνησι παρʼ Ἀμμωνίῳ , τὴν οἰκίαν περιήχησεν , ἔξωθεν ἐπιβοωμένων τὸν στρατηγόν · ἐστρατήγει δὲ τὸ τρίτον ὁ Ἀμμώνιος . ἐπεὶ δὲ πέμψας τῶν περὶ αὑτόν τινας ἔπαυσε τὴν ταραχήν , καὶ παρέπεμψαν τοὺς ἀνθρώπους , ἐζητοῦμεν ἡμεῖς , διὰ τί τῶν ἔξωθεν βοώντων συνεξακούουσιν οἱ ἐντός , οἱ δʼ ἔξω τῶν ἐντὸς οὐχ ὁμοίως . καὶ ὁ Ἀμμώνιος ἔφη τοῦτο μὲν ὑπʼ Ἀριστοτέλους λελύσθαι · τὴν γὰρ φωνὴν τῶν ἔνδον ἔξω φερομένην εἰς ἀέρα πολὺν καὶ ἀναπεπταμένον εὐθὺς ἐξαμαυροῦσθαι καὶ διασπείρεσθαι , τὴν δʼ ἔξωθεν εἴσω κατιοῦσαν οὐδὲν τοιοῦτο πάσχειν ἀλλὰ συνέχεσθαι καὶ διαμένειν εὔσημον · ἐκεῖνο δὲ μᾶλλον λόγου δεῖσθαι , τὸ νυκτὸς ἠχωδεστέρας εἶναι τὰς φωνὰς καὶ πρὸς τῷ μεγέθει τὴν τρανότητα καθαρῶς συνδιαφυλάττειν . ἐμοὶ μὲν οὖν εἶπεν οὐ φαύλως ἡ πρόνοια δοκεῖ μεμηχανῆσθαι τῇ ἀκοῇ σαφήνειαν , ὅτε τῆς ὄψεως οὐδὲν ἢ κομιδῇ τι μικρὸν ἔργον ἐστί . σκοτεινὸς γὰρ ὢν ὁ ἀὴρ κατʼ Ἐμπεδοκλέα νυκτὸς ἐρημαίης ἀλαώπιδος , ὅσον τῶν ὀμμάτων ἀφαιρεῖται τοῦ προαισθάνεσθαι , διὰ τῶν ὤτων ἀποδίδωσιν . ἐπεὶ δὲ δεῖ καὶ τὰ διʼ ἀνάγκης φύσει περαινόμενα τῶν αἰτίων ἀνευρίσκειν , καὶ τοῦτο τοῦ φυσικοῦ ἴδιόν ἐστιν , ἡ περὶ τὰς ὑλικὰς καὶ ὀργανικὰς ἀρχὰς πραγματεία · τίς ἂν ἔφη πρῶτος ὑμῶν εὐπορήσειε λόγου τὸ πιθανὸν ἔχοντος ;
Lemmas: θόρυβος τις , ἑστιάω ἐγώ Ἀθήνησι παρά Ἀμμώνιος , ὁ οἰκία περιηχέω , ἔξωθεν ἐπιβοάω ὁ στρατηγός · στρατηγέω δέ ὁ τρίτος ὁ Ἀμμώνιος . ἐπεί δέ πέμπω ὁ περί ἑαυτοῦ τις παύω ὁ ταραχή , καί παραπέμπω ὁ ἄνθρωπος , ζητέω ἐγώ , διά τίς ὁ ἔξωθεν βοάω συνεξακούω ὁ ἐντός , ὁ δέ ἔξω ὁ ἐντός οὐ ὅμοιος . καί ὁ Ἀμμώνιος φημί οὗτος μέν ὑπό Ἀριστοτέλης λύω · ὁ γάρ φωνή ὁ ἔνδον ἔξω φέρω εἰς ἀήρ πολύς καί ἀναπετάννυμι εὐθύς ἐξαμαυρόω καί διασπείρω , ὁ δέ ἔξωθεν εἴσω κατέρχομαι οὐδείς τοιοῦτος πάσχω ἀλλά συνέχω καί διαμένω εὔσημος · ἐκεῖνος δέ μάλα λόγος δέω , ὁ νύξ ἠχώδης εἰμί ὁ φωνή καί πρός ὁ μέγεθος ὁ τρανότης καθαρός συνδιαφυλάσσω . ἐγώ μέν οὖν λέγω οὐ φαῦλος ὁ πρόνοια δοκέω μηχανάομαι ὁ ἀκοή σαφήνεια , ὅτε ὁ ὄψις οὐδείς ἤ κομιδῇ τις μικρός ἔργον εἰμί . σκοτεινός γάρ εἰμί ὁ ἀήρ κατά Ἐμπεδοκλῆς νύξ ἐρημαῖος ἀλαῶπις , ὅσος ὁ ὄμμα ἀφαιρέω ὁ προαισθάνομαι , διά ὁ οὖς ἀποδίδωμι . ἐπεί δέ δέω καί ὁ διά ἀνάγκη φύσις περαίνω ὁ αἴτιος ἀνευρίσκω , καί οὗτος ὁ φυσικός ἴδιος εἰμί , ὁ περί ὁ ὑλικός καί ὀργανικός ἀρχή πραγματεία · τίς ἄν φημί πρῶτος σύ εὐπορέω λόγος ὁ πιθανός ἔχω ;