plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 1.2.3
ὁ δʼ ἀδελφὸς εἶπεν ὅτι τοῦ Βίαντος οὐκ εἴη σοφώτερος , ὥστʼ , ἐκείνου δυεῖν φίλων ἀπειπαμένου δίαιταν , αὐτὸς ὁμοῦ τοσούτων μὲν οἰκείων τοσούτων δʼ ἑταίρων γίγνεσθαι κριτής , οὐ περὶ χρημάτων ἀλλὰ περὶ πρωτείων ἀποφαινόμενος , ὥσπερ οὐ φιλοφρονήσασθαι παρακεκληκὼς ἀλλʼ ἀνιᾶσαι τοὺς ἐπιτηδείους . ἄτοπος μὲν οὖν ἔφη καὶ παροιμιώδης Μενέλαος , εἴ γε σύμβουλος ἐγένετο μὴ παρακεκλημένος · ἀτοπώτερος δʼ ὁ ποιῶν ἑαυτὸν ἀνθʼ ἑστιάτορος δικαστὴν καὶ κριτὴν τῶν οὐκ ἐπιτρεπόντων οὐδὲ κρινομένων , τίς ἐστι βελτίων τίνος ἢ χείρων · οὐ γὰρ εἰς ἀγῶνα καθείκασιν ἀλλʼ ἐπὶ δεῖπνον ἥκουσιν . ἀλλʼ οὐδʼ εὐχερὴς ἡ διάκρισίς ἐστι , τῶν μὲν ἡλικίᾳ τῶν δὲ δυνάμει τῶν δὲ χρείᾳ τῶν δʼ οἰκειότητι διαφερόντων · ἀλλὰ δεῖ , καθάπερ ὑπόθεσιν μελετῶντα συγκριτικήν , τοὺς Ἀριστοτέλους ἢ τοὺς Θρασυμάχου ὑπερβάλλοντας ἔχειν προχείρους οὐδὲν τῶν χρησίμων διαπραττόμενον ἀλλὰ τὴν κενὴν δόξαν ἐκ τῆς ἀγορᾶς καὶ τῶν θεάτρων εἰς τὰ συμπόσια μετάγοντα , καὶ τὰ μὲν ἄλλα πάθη πειρώμενον ἀνιέναι συνουσίᾳ , τὸν δὲ τύχηι ἐπισκευάζοντα , ον πολὺ μᾶλλον οἶμαι προσήκει τῆς ψυχῆς ἢ τὸν πηλὸν ἀπονιψαμένους τῶν ποδῶν ἐλαφρῶς καὶ ἀφελῶς παρὰ πότον ἀλλήλοις συμφέρεσθαι , νῦν δὲ τὴν μὲν ἐξ ὀργῆς τινος ἢ πραγμάτων ἔχθραν πειρώμεθα τῶν κεκλημένων ἀφαιρεῖν , τῇ δὲ φιλοτιμίᾳ πάλιν ὑπεκκάομεν καὶ ἀναζωπυροῦμεν , τοὺς μὲν ταπεινοῦντες τοὺς δʼ ὀγκοῦντες . καίτοι γʼ , εἰ μὲν ἀκολουθήσουσι τῇ κατακλίσει προπόσεις τε συνεχέστεραι καὶ παραθέσεις ἔτι δʼ ὁμιλίαι καὶ προσαγορεύσεις , παντάπασι γενήσεται σατραπικὸν ἡμῖν ἀντὶ φιλικοῦ τὸ συμπόσιον · εἰ δὲ περὶ τἄλλα τὴν ἰσότητα τοῖς ἀνδράσι φυλάξομεν , τί οὐκ ἐντεῦθεν ἀρξάμενοι πρῶτον ἐθίζομεν ἀτύφως καὶ ἀφελῶς ; κατακλίνεσθαι μετʼ ἀλλήλων , εὐθὺς ἀπὸ τῶν θυρῶν ὁρῶντας , ὅτι δημοκρατικῶς ἐπὶ τὸ δεῖπνον , καὶ οὐκ ἐξαίρετον ὡς πόλιν , ἐφʼ οὗ κατακλιθεὶς ὁ πλούσιος ἐν τῇ κατακλίσει τοῖς εὐτελεστάτοις ;
Lemmas: ὁ δέ ἀδελφός λέγω ὅτι ὁ Βίας οὐ εἰμί σοφός , ὥστε , ἐκεῖνος δύο φίλος ἀπολέγω δίαιτα , αὐτός ὁμοῦ τοσοῦτος μέν οἰκεῖος τοσοῦτος δέ ἑταῖρος γίγνομαι κριτής , οὐ περί χρῆμα ἀλλά περί πρωτεῖον ἀποφαίνω , ὥσπερ οὐ φιλοφρονέομαι παρακαλέω ἀλλά ἀνιάω ὁ ἐπιτήδειος . ἄτοπος μέν οὖν φημί καί παροιμιώδης Μενέλαος , εἰ γε σύμβουλος γίγνομαι μή παρακαλέω · ἄτοπος δέ ὁ ποιέω ἑαυτοῦ ἀντί ἑστιάτωρ δικαστής καί κριτής ὁ οὐ ἐπιτρέπω οὐδέ κρίνω , τίς εἰμί ἀγαθός τίς ἤ κακός · οὐ γάρ εἰς ἀγών καθίημι ἀλλά ἐπί δεῖπνον ἥκω . ἀλλά οὐδέ εὐχερής ὁ διάκρισις εἰμί , ὁ μέν ἡλικία ὁ δέ δύναμις ὁ δέ χρεία ὁ δέ οἰκειότης διαφέρω · ἀλλά δέω , καθά ὑπόθεσις μελετάω συγκριτικός , ὁ Ἀριστοτέλης ἤ ὁ Θρασύμαχος Ὑπερβάλλων ἔχω πρόχειρος οὐδείς ὁ χρήσιμος διαπράσσω ἀλλά ὁ κενός δόξα ἐκ ὁ ἀγορά καί ὁ θέατρον εἰς ὁ συμπόσιον μετάγω , καί ὁ μέν ἄλλος πάθος πειράω ἀνίημι συνουσία , ὁ δέ τύχη ἐπισκευάζω , ον πολύς μάλα οἴομαι προσήκω ὁ ψυχή ἤ ὁ πηλός ἀπονίζω ὁ πούς ἐλαφρός καί ἀφελής παρά πότος ἀλλήλων συμφέρω , νῦν δέ ὁ μέν ἐκ ὀργή τις ἤ πρᾶγμα ἔχθρα πειράω ὁ καλέω ἀφαιρέω , ὁ δέ φιλοτιμία πάλιν ὑπεκκαίω καί ἀναζωπυρέω , ὁ μέν ταπεινόω ὁ δέ ὀγκόω . καίτοι γε , εἰ μέν ἀκολουθέω ὁ κατάκλισις πρόποσις τε συνεχής καί παράθεσις ἔτι δέ ὁμιλία καί προσαγόρευσις , παντάπασι γίγνομαι σατραπικός ἐγώ ἀντί φιλικός ὁ συμπόσιον · εἰ δέ περί ἄλλος ὁ ἰσότης ὁ ἀνήρ φυλάσσω , τίς οὐ ἐντεῦθεν ἄρχω πρῶτος ἐθίζω ἄτυφος καί ἀφελής ; κατακλίνω μετά ἀλλήλων , εὐθύς ἀπό ὁ θύρα ὁράω , ὅτι δημοκρατικός ἐπί ὁ δεῖπνον , καί οὐ ἐξαιρετός ὡς πόλις , ἐπί ὅς κατακλίνω ὁ πλούσιος ἐν ὁ κατάκλισις ὁ εὐτελής ;