plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 8.9.3
ταῦτα τοῦ Διογενιανοῦ διελθόντος , ὁ Φίλων αὐτός τε μέτρια διελέχθη πρὸς τὸν λόγον αὐτοῦ , κἀμὲ συνειπεῖν παρεκάλει τοῖς ἀρχαίοις ἰατροῖς , ὡς ἀμελείας ἢ ἀγνοίας τῶν μεγίστων ὀφλισκάνουσιν , εἴ γε μὴ ταῦτα τὰ πάθη νεώτερα φαίνεται τῆς ἐκείνων ἡλικίας . πρῶτον οὖν ὁ Διογενιανὸς οὐκ ὀρθῶς ἀξιοῦν ἔδοξεν ἡμῖν τὰς ἐπιτάσεις καὶ ἀνέσεις μὴ ποιεῖν διαφορὰς μηδὲ τοῦ γένους ἐκβιβάζειν · οὕτω γὰρ οὔτʼ ὄξος ὀξίνου φήσομεν διαφέρειν οὔτε πικρότητα στρυφνότητος ; οὔτε πυρῶν αἴραν οὔτε μίνθον ἡδυόσμων . καίτοι περιφανῶς ἐκστάσεις αὗται καὶ μεταβολαὶ ποιοτήτων εἰσίν , αἱ μὲν ἀνέσεις μαραινομένων αἱ δʼ ἐπιτάσεις σφοδρυνομένων · ἢ μηδὲ φλόγα πνεύματος λεπτοῦ μηδὲ φλογὸς αὐγὴν μηδὲ πάχνην δρόσου μηδὲ χάλαζαν ὄμβρου διαφέρειν λέγωμεν , ἀλλʼ ἐπιτάσεις εἶναι ταῦτα πάντα καὶ σφοδρότητας · ὥρα δὲ καὶ τυφλότητα μηθὲν ἀμβλυωπίας φάναι διαφέρειν μηδὲ ναυτίας χολέραν , ἀλλὰ τῷ μᾶλλον καὶ ἧττον παραλλάττειν . καίτοι ταῦτα πρὸς λόγον οὐθέν ἐστιν · ἂν γὰρ αὐτὴν λέγωσι δεξάμενοι τὴν ἐπίτασιν καὶ τὴν σφοδρότητα νῦν γεγονέναι , πρῶτον , ἐν ποσῷ γιγνομένης τῆς καινότητος οὐκ ἐν ποιῷ , μένει τὸ παράδοξον ὁμοίως · ἔπειτα τοῦ Σοφοκλέους ἐπὶ τῶν , ὅτι μὴ πρότερον ἦν , ἀπιστουμένων , εἰ γέγονε νῦν , οὐ φαύλως εἰπόντος ἅπαντα τἀγένητα πρῶτον ἦλθʼ ἅπαξ δοκεῖ καὶ λόγον ἔχειν τὸ μὴ δρόμῳ , καθάπερ ὕσπληγος μιᾶς πεσούσης , ἐκδραμεῖν τὰ πάθη πρὸς τὴν γένεσιν , ἄλλων δʼ ἄλλοις ἀεὶ κατόπιν ἐπιγιγνομένων , ἕκαστον ἐν χρόνῳ τινὶ λαβεῖν τὴν πρώτην γένεσιν . εἰκάσαι δʼ ἄν τις ἔφην ἐγὼ τὰ μὲν ἀπʼ ἐνδείας ὅσα τε καῦμα προσπῖπτον ἢ ψῦχος ἐμποιεῖ , ταῦτα πρῶτον τοῖς σώμασι παραγενέσθαι · πλησμονὰς δὲ καὶ θρύψεις καὶ ἡδυπαθείας ὕστερον ἐπελθεῖν μετʼ ἀργίας καὶ σχολῆς διʼ ἀφθονίαν τῶν ἀναγκαίων πολὺ περίττωμα ποιούσας καὶ πονηρόν , ἐν ᾧ ποικίλα νοσημάτων εἴδη παντοδαπάς τε τούτων ἐπιπλοκὰς πρὸς ἀλλήλας καὶ μίξεις ἀεί τι νεωτερίζειν . τὸ μὲν γὰρ κατὰ φύσιν τέτακται καὶ διώρισται , τάξις γὰρ ἢ τάξεως ἔργον ἡ φύσις · ἡ δʼ ἀταξία καθάπερ ἡ Πινδαρικὴ ψάμμος ἀριθμὸν περιπέφευγε , καὶ τὸ παρὰ τὴν φύσιν εὐθὺς ἀόριστον καὶ ἄπειρόν ἐστιν . ἀληθεύειν μὲν γὰρ ἁπλῶς ψεύδεσθαι δʼ ἀπειραχῶς παρέχει τὰ πράγματα · καὶ ῥυθμοὶ καὶ ἁρμονίαι λόγους ἔχουσιν · ἃ δὲ πλημμελοῦσιν ἄνθρωποι περὶ λύραν καὶ ᾠδὴν καὶ ὄρχησιν , οὐκ ἄν τις περιλάβοι , . καίτοι καὶ Φρύνιχος ὁ τῶν τραγῳδιῶν ποιητὴς περὶ αὑτοῦ φησιν ὅτι σχήματα δʼ ὄρχησις τόσα μοι πόρεν , ὅσσʼ ἐνὶ πόντῳ κύματα ποιεῖται χείματι νὺξ ὀλοή . καὶ Χρύσιππος τὰς ἐκ δέκα μόνων ἀξιωμάτων συμπλοκὰς πλήθει φησὶν ἑκατὸν μυριάδας ὑπερβάλλειν . ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἤλεγξεν Ἵππαρχος , ἀποδείξας ὅτι τὸ μὲν καταφατικὸν περιέχει συμπεπλεγμένων μυριάδας δέκα καὶ πρὸς ταύταις χίλια τεσσαράκοντα ἐννέα · τὸ δʼ ἀποφατικὸν αὐτοῦ μυριάδας τριάκοντα μίαν καὶ πρὸς ταύταις ἐνακόσια πεντήκοντα δύο . Ξενοκράτης δὲ τὸν τῶν συλλαβῶν ἀριθμόν , ὃν τὰ στοιχεῖα μιγνύμενα πρὸς ἄλληλα παρέχει , μυριάδων ἀπέφηνεν εἰκοσάκις καὶ μυριάκις μυρίων . τί δὴ θαυμαστόν ἐστιν εἰ , τοσαύτας μὲν ἐν ἑαυτῷ τοῦ σώματος δυνάμεις ἔχοντος , τοσαύτας δὲ διὰ σίτων καὶ ποτῶν ἐπεισαγομένου ποιότητας ἑκάστοτε , χρωμένου δὲ κινήσεσι καὶ μεταβολαῖς μήτε καιρὸν ἕνα μήτε τάξιν ἀεὶ μίαν ἐχούσαις , αἱ πρὸς ἀλλήλας συμπλοκαὶ τούτων ἁπάντων ἔστιν ὅτε καινὰ καὶ ἀσυνήθη νοσήματα φέρουσιν , οἷον ὁ Θουκυδίδης ἱστορεῖ τὸν Ἀθήνησι λοιμὸν γενέσθαι , τεκμαιρόμενος αὐτοῦ τὸ μὴ σύντροφον μάλιστα τῷ τὰ σαρκοφάγα μὴ γεύεσθαι τῶν νεκρῶν ; οἱ δὲ περὶ τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν νοσήσαντες , ὡς Ἀγαθαρχίδας ἱστόρηκεν , ἄλλοις τε συμπτώμασιν ἐχρήσαντο καινοῖς καὶ ἀνιστορήτοις , καὶ δρακόντια μικρὰ τὰς κνήμας διεσθίοντα καὶ τοὺς βραχίονας ἐξέκυψεν , ἁψαμένων δʼ αὖθις ἀνεδύετο καὶ φλεγμονὰς ἀκαρτερήτους ἐνειλούμενα τοῖς μυώδεσι παρεῖχεν καὶ τοῦτο τὸ πάθος οὔτε πρότερον οἶδεν οὐδεὶς οὔτε ὕστερον ἄλλοις ἀλλʼ ἐκείνοις γε μόνοις γενόμενον , ὡς ἕτερα πολλά . καὶ γὰρ ἐν δυσουρίᾳ τις γενόμενος πολὺν χρόνον ἐξέδωκε κριθίνην καλάμην γόνατʼ ἔχουσαν . καὶ τὸν ἡμέτερον ξένον Ἔφηβον Ἀθήνησιν ἴσμεν ἐκβάλλοντα μετὰ πολλοῦ σπέρματος θηρίδιον δασὺ καὶ πολλοῖς ποσὶ ταχὺ βαδίζον . τὴν δὲ Τίμωνος ἐν Κιλικίᾳ τήθην Ἀριστοτέλης ἱστόρηκε φωλεύειν τοῦ ἔτους ἑκάστου δύο μῆνας , μηδενὶ πλὴν μόνῳ τῷ ἀναπνεῖν , ὅτι ζῇ , διάδηλον οὖσαν . καὶ μὴν ἔν γε τοῖς Μενωνείοις σημεῖον ἡπατικοῦ πάθους ἀναγέγραπται τὸ τοὺς κατοικιδίους μῦς ἐπιμελῶς · παραφυλάττειν καὶ διώκειν · ὃ νῦν οὐδαμοῦ γιγνόμενον ὁρᾶται . διὸ μὴ θαυμάζωμεν , ἂν γένηταί τι τῶν οὐ πρότερον ὄντων , μηδʼ εἴ τι τῶν πρότερον ὄντων ὕστερον ἐκλέλοιπεν · αἰτία γὰρ ἡ τῶν σωμάτων φύσις , ἄλλην ἄλλοτε λαμβάνουσα κρᾶσιν . τὸ μὲν οὖν ἀέρα καινὸν ἐπεισάγειν ἢ ξένον ὕδωρ , εἰ μὴ βούλεται Διογενιανός , ἐάσωμεν καίτοι τούς γε Δημοκριτείους ἴσμεν καὶ λέγοντας καὶ γράφοντας , ὅτι καὶ κόσμων ἐκτὸς φθαρέντων καὶ σωμάτων ἀλλοφύλων ἐκ τῆς ἀπορροῆς ἐπιρρεόντων , ἐνταῦθα πολλάκις ἀρχαὶ παρεμπίπτουσι λοιμῶν καὶ παθῶν οὐ συνήθων . ἐάσωμεν δὲ καὶ τὰς φθορὰς τὰς κατὰ μέρος παρʼ ἡμῖν ὑπό τε σεισμῶν καὶ αὐχμῶν καὶ ὄμβρων , αἷς καὶ τὰ πνεύματα καὶ τὰ νάματα γηγενῆ φύσιν ἔχοντα συννοσεῖν ἀνάγκη καὶ συμμεταβάλλειν . ἀλλὰ περὶ τὰ · σιτία καὶ τὰ ὄψα καὶ τὰς ἄλλας διαίτας τοῦ σώματος ἐξαλλαγήν , ὅση γέγονεν , οὐ παραλειπτέον · πολλὰ γὰρ τῶν ἀγεύστων καὶ ἀβρώτων πρότερον ἥδιστα νῦν γέγονεν , ὥσπερ οἰνόμελι καὶ μήτρα · λέγουσι δὲ μηδʼ ἐγκέφαλον ἐσθίειν τοὺς παλαιούς · διὸ καὶ Ὅμηρον εἰπεῖν τίω δέ μιν ἐν καρὸς αἴσῃ , τὸν ἐγκέφαλον οὕτω , διὰ τὸ ῥίπτειν καὶ ἀποβάλλειν μυσαττομένους , προσειπόντα · σικύου δὲ πέπονος καὶ μήλου Μηδικοῦ καὶ πεπέρεως πολλοὺς ἴσμεν ἔτι τῶν πρεσβυτέρων γεύσασθαι μὴ δυναμένους . ὑπό τε δὴ τούτων εἰκός ἐστι ξενοπαθεῖν τὰ σώματα καὶ παραλλάττειν ταῖς κράσεσιν ἡσυχῆ ποιότητα καὶ περίττωμα ποιούντων ἴδιον , τήν τε τάξιν αὖ τῶν ἐδεστῶν καὶ μετακόσμησιν οὐ μικρὰν ἔχειν διαφοράν . αἱ γὰρ καλούμεναι ψυχραὶ τράπεζαι πρότερον , ὀστρέων , ἐχίνων , ὠμῶν λαχάνων , ὥσπερ ἐλαφρῶν ὁ Πλάτων , ἀπʼ οὐρᾶς ἐπὶ στόμα μεταχθεῖσαι τὴν πρώτην ἀντὶ τῆς ἐσχάτης τάξιν ἔχουσι . μέγα δὲ καὶ τὸ τῶν καλουμένων προπωμάτων · οὐδὲ γὰρ ὕδωρ οἱ παλαιοὶ πρὶν ἐντραγεῖν ἔπινον · οἱ δὲ νῦν ἄσιτοι προμεθυσθέντες ἅπτονται τῆς τροφῆς διαβρόχῳ τῷ σώματι καὶ ζέοντι , λεπτὰ καὶ τομὰ καὶ ὀξέα προσφέροντες ὑπέκκαυμα τῆς ὀρέξεως , εἶθʼ οὕτως ἐμφορούμενοι τῶν ἄλλων . οὐδενὸς δὲ πρὸς μεταβολὴν καὶ τὸ ποιῆσαι νοσημάτων καινῶν γένεσιν ἀσθενέστερόν ἐστιν ἡ περὶ τὰ λουτρὰ τῆς σαρκὸς πολυπάθεια καθάπερ σιδήρου πυρὶ μαλασσομένης καὶ ῥεούσης , εἶτα βαφὴν ὑπὸ ψυχροῦ καὶ στόμωσιν ἀναδεχομένης · ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε ῥέουσι · τοῦτο γὰρ ἄν τις εἰπεῖν μοι δοκεῖ τῶν ὀλίγον ἡμῶν ἔμπροσθεν γεγονότων , βαλανείου θύρας ἀνοιχθείσης . ἐκεῖνοι γὰρ οὕτως ἀνειμένοις ἐχρῶντο καὶ μαλακοῖς , ὥστʼ Ἀλέξανδρος μὲν ὁ βασιλεὺς ἐν τῷ λουτρῶνι πυρέττων ἐκάθευδεν αἱ δὲ Γαλατῶν γυναῖκες εἰς τὰ βαλανεῖα πόλτου χύτρας εἰσφέρουσαι μετὰ τῶν παίδων ἤσθιον ὁμοῦ λουόμεναι . νῦν δὲ λυττῶσιν ἔοικε τὰ βαλανεῖα καὶ ὑλακτοῦσι καὶ σπαράττουσιν · ὁ δʼ ἑλκόμενος ἀὴρ ἐν αὐτοῖς , ὑγροῦ μῖγμα καὶ πυρὸς γεγονώς , οὐδὲν ἐᾷ τοῦ σώματος ἡσυχίαν ἄγειν , ἀλλὰ πᾶσαν ἄτομον κλονεῖ καὶ ταράσσει καὶ μεθίστησιν ἐξ ἕδρας , ἄχρι οὗ κατασβέσωμεν αὑτοὺς πεπυρωμένους καὶ ζέοντας . οὐδὲν οὖν ἔφην ὦ Διογενιανέ , δεῖται ὁ λόγος αἰτιῶν ἐπεισοδίων ἔξωθεν οὐδὲ μετακοσμίων , ἀλλʼ αὐτόθεν ἡ περὶ τὴν δίαιταν μεταβολὴ τὰ μὲν συγγεννᾶν τὰ δʼ ἀφανίζειν τῶν νοσημάτων οὐκ ἀδύνατὸς ἐστιν .
Lemmas: οὗτος ὁ Διογενιανός διέρχομαι , ὁ Φίλων αὐτός τε μέτριος διαλέγω πρός ὁ λόγος αὐτός , ἐγώ συλλέγω παρακαλέω ὁ ἀρχαῖος ἰατρός , ὡς ἀμέλεια ἤ ἄγνοια ὁ μέγας ὀφλισκάνω , εἰ γε μή οὗτος ὁ πάθος νέος φαίνω ὁ ἐκεῖνος ἡλικία . πρῶτος οὖν ὁ Διογενιανός οὐ ὀρθός ἀξιόω δοκέω ἐγώ ὁ ἐπίτασις καί ἄνεσις μή ποιέω διαφορά μηδέ ὁ γένος ἐκβιβάζω · οὕτως γάρ οὔτε ὄξος ὀξίνης φημί διαφέρω οὔτε πικρότης στρυφνότης ; οὔτε πυρός αἶρα οὔτε μίνθος ἡδύοσμος . καίτοι περιφανής ἔκστασις οὗτος καί μεταβολή ποιότης εἰμί , ὁ μέν ἄνεσις μαραίνω ὁ δέ ἐπίτασις σφοδρύνω · ἤ μηδέ φλόξ πνεῦμα λεπτός μηδέ φλόξ αὐγή μηδέ πάχνη δρόσος μηδέ χάλαζα ὄμβρος διαφέρω λέγω , ἀλλά ἐπίτασις εἰμί οὗτος πᾶς καί σφοδρότης · ὥρα δέ καί τυφλότης μηδείς ἀμβλυωπία φημί διαφέρω μηδέ ναυτία χολέρα , ἀλλά ὁ μάλα καί ἥσσων παραλλάσσω . καίτοι οὗτος πρός λόγος οὐδείς εἰμί · ἐάν γάρ αὐτός λέγω δέχομαι ὁ ἐπίτασις καί ὁ σφοδρότης νῦν γίγνομαι , πρῶτος , ἐν πός γίγνομαι ὁ καινότης οὐ ἐν ποιός , μένω ὁ παράδοξος ὅμοιος · ἔπειτα ὁ Σοφοκλῆς ἐπί ὁ , ὅτι μή πρότερος εἰμί , ἀπιστέω , εἰ γίγνομαι νῦν , οὐ φαῦλος λέγω ἅπας ἀγένητος πρῶτος ἔρχομαι ἅπαξ δοκέω καί λόγος ἔχω ὁ μή δρόμος , καθά ὕσπληξ εἷς πίπτω , ἐκτρέχω ὁ πάθος πρός ὁ γένεσις , ἄλλος δέ ἄλλος ἀεί κατόπιν ἐπιγίγνομαι , ἕκαστος ἐν χρόνος τις λαμβάνω ὁ πρῶτος γένεσις . εἰκάζω δέ ἄν τις φημί ἐγώ ὁ μέν ἀπό ἔνδεια ὅσος τε καῦμα προσπίπτω ἤ ψῦχος ἐμποιέω , οὗτος πρῶτος ὁ σῶμα παραγίγνομαι · πλησμονή δέ καί θρύψις καί ἡδυπάθεια ὕστερον ἐπέρχομαι μετά ἀργία καί σχολή διά ἀφθονία ὁ ἀναγκαῖος πολύς περίσσωμα ποιέω καί πονηρός , ἐν ὅς ποικίλος νόσημα εἶδος παντοδαπός τε οὗτος ἐπιπλοκή πρός ἀλλήλων καί μίξις ἀεί τις νεωτερίζω . ὁ μέν γάρ κατά φύσις τάσσω καί διορίζω , τάξις γάρ ἤ τάξις ἔργον ὁ φύσις · ὁ δέ ἀταξία καθά ὁ Πινδαρικός ψάμμος ἀριθμός περιφεύγω , καί ὁ παρά ὁ φύσις εὐθύς ἀόριστος καί ἄπειρος εἰμί . ἀληθεύω μέν γάρ ἁπλῶς ψεύδω δέ ἀπειραχῶς παρέχω ὁ πρᾶγμα · καί ῥυθμός καί ἁρμονία λόγος ἔχω · ὅς δέ πλημμελέω ἄνθρωπος περί λύρα καί ἀοιδή καί ὄρχησις , οὐ ἄν τις περιλαμβάνω , . καίτοι καί Φρύνιχος ὁ ὁ τραγῳδία ποιητής περί ἑαυτοῦ φημί ὅτι σχῆμα δέ ὄρχησις τόσος ἐγώ πόρω , ὅσος ἐν πόντος κῦμα ποιέω χεῖμα νύξ ὀλοός . καί Χρύσιππος ὁ ἐκ δέκα μόνος ἀξίωμα συμπλοκή πλῆθος φημί ἑκατόν μυριάς ὑπερβάλλω . ἀλλά οὗτος μέν ἐλέγχω Ἵππαρχος , ἀποδείκνυμι ὅτι ὁ μέν καταφατικός περιέχω συμπλέκω μυριάς δέκα καί πρός οὗτος χίλιοι τεσσαράκοντα ἐννέα · ὁ δέ ἀποφατικός αὐτός μυριάς τριάκοντα εἷς καί πρός οὗτος ἐνακόσιοι πεντήκοντα δύο . Ξενοκράτης δέ ὁ ὁ συλλαβή ἀριθμός , ὅς ὁ στοιχεῖον μείγνυμι πρός ἀλλήλων παρέχω , μυριάς ἀποφαίνω εἰκοσάκις καί μυριάκις μυρίος . τίς δή θαυμαστός εἰμί εἰ , τοσοῦτος μέν ἐν ἑαυτοῦ ὁ σῶμα δύναμις ἔχω , τοσοῦτος δέ διά σῖτος καί ποτόν ἐπεισάγω ποιότης ἑκάστοτε , χράω δέ κίνησις καί μεταβολή μήτε καιρός εἷς μήτε τάξις ἀεί εἷς ἔχω , ὁ πρός ἀλλήλων συμπλοκή οὗτος ἅπας εἰμί ὅτε καινός καί ἀσυνήθης νόσημα φέρω , οἷος ὁ Θουκυδίδης ἱστορέω ὁ Ἀθήνησι λοιμός γίγνομαι , τεκμαίρομαι αὐτός ὁ μή σύντροφος μάλα ὁ ὁ σαρκοφάγος μή γεύω ὁ νεκρός ; ὁ δέ περί ὁ Ἐρυθραί θάλασσα νοσέω , ὡς Ἀγαθαρχίδης ἱστορέω , ἄλλος τε σύμπτωμα χράω καινός καί ἀνιστόρητος , καί δρακόντιον μικρός ὁ κνήμη διεσθίω καί ὁ βραχίων ἐκκύπτω , ἅπτω δέ αὖθις ἀναδύνω καί φλεγμονή ἀκαρτέρητος ἐνειλέω ὁ μυώδης παρέχω καί οὗτος ὁ πάθος οὔτε πρότερος οἶδα οὐδείς οὔτε ὕστερον ἄλλος ἀλλά ἐκεῖνος γε μόνος γίγνομαι , ὡς ἕτερος πολύς . καί γάρ ἐν δυσουρία τις γίγνομαι πολύς χρόνος ἐκδίδωμι κρίθινος καλάμη γόνυ ἔχω . καί ὁ ἡμέτερος ξένος Ἔφηβος Ἀθήνησι οἶδα ἐκβάλλω μετά πολύς σπέρμα θηρίδιον δασύς καί πολύς πούς ταχύς βαδίζω . ὁ δέ Τίμων ἐν Κιλικία τήθη Ἀριστοτέλης ἱστορέω φωλεύω ὁ ἔτος ἕκαστος δύο μείς , μηδείς πλήν μόνος ὁ ἀναπνέω , ὅτι ζάω , διάδηλος εἰμί . καί μήν ἐν γε ὁ Μενωνεῖον σημεῖον ἡπατικός πάθος ἀναγράφω ὁ ὁ κατοικίδιος μῦς ἐπιμελής · παραφυλάσσω καί διώκω · ὅς νῦν οὐδαμοῦ γίγνομαι ὁράω . διό μή θαυμάζω , ἐάν γίγνομαι τις ὁ οὐ πρότερος εἰμί , μηδέ εἰ τις ὁ πρότερος εἰμί ὕστερον ἐκλείπω · αἴτιος γάρ ὁ ὁ σῶμα φύσις , ἄλλος ἄλλοτε λαμβάνω κρᾶσις . ὁ μέν οὖν ἀήρ καινός ἐπεισάγω ἤ ξένος ὕδωρ , εἰ μή βούλομαι Διογενιανός , ἐάω καίτοι ὁ γε Δημοκρίτειος οἶδα καί λέγω καί γράφω , ὅτι καί κόσμος ἐκτός φθείρω καί σῶμα ἀλλόφυλος ἐκ ὁ ἀπορροή ἐπιρρέω , ἐνταῦθα πολλάκις ἀρχή παρεμπίπτω λοιμός καί πάθος οὐ συνήθης . ἐάω δέ καί ὁ φθορά ὁ κατά μέρος παρά ἐγώ ὑπό τε σεισμός καί αὐχμός καί ὄμβρος , ὅς καί ὁ πνεῦμα καί ὁ νᾶμα γηγενής φύσις ἔχω συννοσέω ἀνάγκη καί συμμεταβάλλω . ἀλλά περί ὁ · σιτίον καί ὁ ὄψον καί ὁ ἄλλος δίαιτα ὁ σῶμα ἐξαλλαγή , ὅσος γίγνομαι , οὐ παραλείπω · πολύς γάρ ὁ ἄγευστος καί ἄβρωτος πρότερος ἡδύς νῦν γίγνομαι , ὥσπερ οἰνόμελι καί μήτρα · λέγω δέ μηδέ ἐγκέφαλος ἐσθίω ὁ παλαιός · διό καί Ὅμηρος λέγω τίω δέ μιν ἐν κάρ αἶσα , ὁ ἐγκέφαλος οὕτως , διά ὁ ῥίπτω καί ἀποβάλλω μυσάττομαι , προσλέγω · σίκυος δέ πέπων καί μῆλον Μηδικός καί πέπερι πολύς οἶδα ἔτι ὁ πρέσβυς γεύω μή δύναμαι . ὑπό τε δή οὗτος ἔοικα εἰμί ξενοπαθέω ὁ σῶμα καί παραλλάσσω ὁ κρᾶσις ἡσυχῆ ποιότης καί περίσσωμα ποιέω ἴδιος , ὁ τε τάξις αὖ ὁ ἐδεστής καί μετακόσμησις οὐ μικρός ἔχω διαφορά . ὁ γάρ καλέω ψυχρός τράπεζα πρότερος , ὄστρεον , ἐχῖνος , ὠμός λάχανον , ὥσπερ ἐλαφρός ὁ Πλάτων , ἀπό οὐρά ἐπί στόμα μετάγω ὁ πρῶτος ἀντί ὁ ἔσχατος τάξις ἔχω . μέγας δέ καί ὁ ὁ καλέω προπωμα · οὐδέ γάρ ὕδωρ ὁ παλαιός πρίν ἐντραγεῖν πίνω · ὁ δέ νῦν ἄσιτος προμεθύσκω ἅπτω ὁ τροφή διάβροχος ὁ σῶμα καί ζέω , λεπτός καί τομός καί ὀξύς προσφέρω ὑπέκκαυμα ὁ ὄρεξις , εἶτα οὕτως ἐμφορέω ὁ ἄλλος . οὐδείς δέ πρός μεταβολή καί ὁ ποιέω νόσημα καινός γένεσις ἀσθενής εἰμί ὁ περί ὁ λουτρόν ὁ σάρξ πολυπάθεια καθά σίδηρος πῦρ μαλάσσω καί ῥέω , εἶτα βαφή ὑπό ψυχρός καί στόμωσις ἀναδέχομαι · ἔνθα μέν εἰς Ἀχέρων Πυριφλεγέθων τε ῥέω · οὗτος γάρ ἄν τις λέγω ἐγώ δοκέω ὁ ὀλίγος ἐγώ ἔμπροσθεν γίγνομαι , βαλανεῖον θύρα ἀνοίγνυμι . ἐκεῖνος γάρ οὕτως ἀνίημι χράω καί μαλακός , ὥστε Ἀλέξανδρος μέν ὁ βασιλεύς ἐν ὁ λουτρών πυρέσσω καθεύδω ὁ δέ Γαλάτης γυνή εἰς ὁ βαλανεῖον πόλτος χύτρα εἰσφέρω μετά ὁ παῖς ἐσθίω ὁμοῦ λούω . νῦν δέ λυσσάω ἔοικα ὁ βαλανεῖον καί ὑλακτέω καί σπαράσσω · ὁ δέ ἕλκω ἀήρ ἐν αὐτός , ὑγρός μῖγμα καί πῦρ γίγνομαι , οὐδείς ἐάω ὁ σῶμα ἡσυχία ἄγω , ἀλλά πᾶς ἄτομος κλονέω καί ταράσσω καί μεθίστημι ἐκ ἕδρα , ἄχρι ὅς κατασβέννυμι ἑαυτοῦ πυρόω καί ζέω . οὐδείς οὖν φημί ὦ Διογενιανός , δέω ὁ λόγος αἰτία ἐπεισόδιος ἔξωθεν οὐδέ μετακόσμιος , ἀλλά αὐτόθεν ὁ περί ὁ δίαιτα μεταβολή ὁ μέν συγγεννάω ὁ δέ ἀφανίζω ὁ νόσημα οὐ ἀδύνατος εἰμί .