plutarchus.quaestiones-convivales-612c-748d 2.1.5
οὐ μὴν ἀλλὰ πρῶτά μοι δοκεῖ τὰ λυποῦντα τοὺς ἐνόχους σκώμματα τοῖς μακρὰν οὖσι τῆς διαβολῆς ἡδονήν τινα καὶ χάριν ποιεῖν · οἷον ὁ Ξενοφῶν τὸν ὑπέραισχρον καὶ ὑπέρδασυν ἐκεῖνον ὡς παιδικὰ τοῦ Σαμβαύλα σκωπτόμενον εἰσάγει μετὰ παιδιᾶς . καὶ Κυήτου τοῦ ἡμετέρου μέμνησαι γάρ ἐν ἀσθενείᾳ τὰς χεῖρας ἔχειν ψυχρὰς λέγοντος , Αὐφίδιος Μόδεστος ἀλλὰ μήν ἔφη θερμὰς ἀπὸ τῆς ἐπαρχίας κεκόμικας αὐτάς · τοῦτο γὰρ ἐκείνῳ μὲν γέλωτα καὶ διάχυσιν παρέσχε , κλέπτῃ δʼ ἀνθυπάτῳ λοιδόρημα καὶ ὄνειδος ἦν . διὸ καὶ Κριτόβουλον ὁ Σωκράτης εὐπροσωπότατον ὄντα προκαλούμενος εἰς σύγκρισιν εὐμορφίας ἔπαιζεν οὐκ ἐχλεύαζεν . καὶ Σωκράτην πάλιν Ἀλκιβιάδης ἔσκωπτεν εἰς ζηλοτυπίαν τὴν περὶ Ἀγάθωνος . ἥδονται δὲ καὶ βασιλεῖς τοῖς λεγομένοις ὡς εἰς πένητας αὐτοὺς καὶ ἰδιώτας , ὥσπερ ὑπὸ Φιλίππου σκωφθεὶς ὁ παράσιτος εἶπεν οὐκ ἐγώ σε τρέφω ; τὰ γὰρ οὐ προσόντα φαῦλα λέγοντες ἐμφαίνουσι τὰ προσόντα χρηστά . δεῖ δʼ ὁμολογουμένως καὶ βεβαίως προσεῖναὶ τι χρηστόν · εἰ δὲ μή , τὸ λεγόμενον τοὐναντίον ἀμφισβητήσιμον ἔχει τὴν ὑπόνοιαν . ὁ γὰρ τῷ πάνυ πλουσίῳ τοὺς δανειστὰς ἐπάξειν λέγων , ἢ τὸν ὑδροπότην καὶ σώφρονα παροινεῖν καὶ μεθύειν , ἢ τὸν εὐδάπανον καὶ μεγαλοπρεπῆ καὶ χαριστικὸν κίμβικα καὶ κυμινοπρίστην προσαγορεύων , ἢ τὸν ἐν συνηγορίαις καὶ πολιτείαις μέγαν ἀπειλῶν ἐν ἀγορᾷ λήψεσθαι , διάχυσιν καὶ μειδίαμα παρέσχεν . οὕτως ὁ Κῦρος ἐν οἷς ἐλείπετο τῶν ἑταίρων , εἰς ταῦτα προκαλούμενος ἐγίγνετο προσηνὴς καὶ κεχαρισμένος . καὶ τοῦ Ἰσμηνίου τῇ θυσίᾳ προσαυλοῦντος , ὡς οὐκ ἐκαλλιέρει , παρελόμενος τοὺς αὐλοὺς ὁ μισθωτὴς ηὔλησε γελοίως · αἰτιωμένων δὲ τῶν παρόντων , ἐκεῖνος καλλιερήσαςἔστιν ἔφη τὸ κεχαρισμένως αὐλεῖν θεόθεν · ὁ δʼ Ἰσμηνίας γελάσας ἀλλʼ ἐμοῦ μὲν εἶπεν αὐλοῦντος ἡδόμενοι διέτριβον οἱ θεοί , σοῦ δʼ ἀπαλλαγῆναι σπεύδοντες ἐδέξαντο τὴν θυσίαν .
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά πρῶτος ἐγώ δοκέω ὁ λυπέω ὁ ἔνοχος σκῶμμα ὁ μακρός εἰμί ὁ διαβολή ἡδονή τις καί χάρις ποιέω · οἷος ὁ Ξενοφῶν ὁ ὑπέραισχρος καί ὑπέρδασυς ἐκεῖνος ὡς παιδικός ὁ Σαμβαύλας σκώπτω εἰσάγω μετά παιδιά . καί Κυήτος ὁ ἡμέτερος μιμνῄσκω γάρ ἐν ἀσθένεια ὁ χείρ ἔχω ψυχρός λέγω , Αὐφίδιος μοδεστυς ἀλλά μήν φημί θερμός ἀπό ὁ ἐπαρχία κομίζω αὐτός · οὗτος γάρ ἐκεῖνος μέν γέλως καί διάχυσις παρέχω , κλέπτης δέ ἀνθύπατος λοιδόρημα καί ὄνειδος εἰμί . διό καί Κριτόβουλος ὁ Σωκράτης εὐπρόσωπος εἰμί προκαλέω εἰς σύγκρισις εὐμορφία παίζω οὐ χλευάζω . καί Σωκράτης πάλιν Ἀλκιβιάδης σκώπτω εἰς ζηλοτυπία ὁ περί Ἀγάθων . ἥδομαι δέ καί βασιλεύς ὁ λέγω ὡς εἰς πένης αὐτός καί ἰδιώτης , ὥσπερ ὑπό Φίλιππος σκώπτω ὁ παράσιτος λέγω οὐ ἐγώ σύ τρέφω ; ὁ γάρ οὐ πρόσειμι φαῦλος λέγω ἐμφαίνω ὁ πρόσειμι χρηστός . δέω δέ ὁμολογουμένως καί βέβαιος πρόσειμι τις χρηστός · εἰ δέ μή , ὁ λέγω ἐναντίος ἀμφισβητήσιμος ἔχω ὁ ὑπόνοια . ὁ γάρ ὁ πάνυ πλούσιος ὁ δανειστής ἐπάγω λέγω , ἤ ὁ ὑδροπότης καί σώφρων παροινέω καί μεθύω , ἤ ὁ εὐδάπανος καί μεγαλοπρεπής καί χαριστικός κίμβιξ καί κυμινοπρίστης προσαγορεύω , ἤ ὁ ἐν συνηγορία καί πολιτεία μέγας ἀπειλέω ἐν ἀγορά λαμβάνω , διάχυσις καί μειδίαμα παρέχω . οὕτως ὁ Κῦρος ἐν ὅς λείπω ὁ ἑταῖρος , εἰς οὗτος προκαλέω γίγνομαι προσηνής καί χαρίζω . καί ὁ Ἰσμηνίας ὁ θυσία προσαυλέω , ὡς οὐ καλλιερέω , παραιρέω ὁ αὐλός ὁ μισθωτής αὐλέω γέλοιος · αἰτιάομαι δέ ὁ πάρειμι , ἐκεῖνος καλλιερέω φημί ὁ κεχαρισμένως αὐλέω θεόθεν · ὁ δέ Ἰσμηνίας γελάω ἀλλά ἐγώ μέν λέγω αὐλέω ἥδομαι διατρίβω ὁ θεός , σύ δέ ἀπαλλάσσω σπεύδω δέχομαι ὁ θυσία .