plutarchus.platonicae-quaestiones-999c-1011e 10.2
ἔπειτα σκόπει μὴ παρακούωμεν τοῦ Πλάτωνος , ἐκ τούτων κεράννυσθαι τὸν λόγον οὐ διὰ τούτων εἰρηκότος · εἶθʼ ὥσπερ ὁ τὸν λέγοντα τὸ φάρμακον ἐκ κηροῦ μεμῖχθαι καὶ χαλβάνης ; συκοφαντῶν , ἐπεὶ τὸ πῦρ παρέλιπε καὶ τὸ ἀγγεῖον ὧν χωρὶς ; οὐκ ἐνῆν μεμῖχθαι , καὶ ἡμεῖς ὁμοίως ἐγκαλῶμεν ὅτι συνδέσμους καὶ προθέσεις καὶ τὰ τοιαῦτα παρῆκεν οὐ γὰρ ἐκ τούτων ὁ λόγος ἀλλʼ , εἴπερ ἄρα , διὰ τούτων καὶ οὐκ ἄνευ τούτων κεράννυσθαι πέφυκεν . οὐ γάρ , ὥσπερ ὁ τὸ τύπτει φθεγξάμενος ἢ τὸ τύπτεται καὶ πάλιν τὸ Σωκράτης ἢ τὸ Πυθαγόρας ἁμωσγέπως νοῆσαί τι καὶ διανοηθῆναι παρέσχηκεν , οὕτω , τοῦ μέν ἢ γάρ ἢ περί καθʼ αὑτὸ ἐκφωνηθέντος , ἔστιν ἔννοιάν τινα λαβεῖν ἢ πράγματος ἢ σώματος · ἀλλʼ ἐὰν μὴ περὶ ἐκεῖνα καὶ μετʼ ἐκείνων ἐκφέρηται , ψόφοις κενοῖς καὶ ἤχοις ἔοικεν · ὅτι ταῦτα μὲν οὔτε καθʼ αὑτὰ σημαίνειν οὔτε μετʼ ἀλλήλων οὐδὲν πέφυκεν , ἀλλʼ ὅπως ἂν συμπλέκωμεν ἢ μιγνύωμεν εἰς ταὐτὸ συνδέσμους καὶ ἄρθρα καὶ προθέσεις , ἕν τι πειρώμενοι κοινὸν ἐξ αὐτῶν ποιεῖν , τερετίζειν μᾶλλον ἢ διαλέγεσθαι δόξομεν · ῥήματος δʼ ὀνόματι συμπλεκομένου , τὸ γενόμενον εὐθὺς διάλεκτός ἐστι καὶ λόγος . ὅθεν εἰκότως ἔνιοι μόνα ταῦτα μέρη τοῦ λόγου τίθενται · καὶ Ὅμηρος ἴσως τοῦτο βούλεται δηλοῦν ἑκάστοτε λέγων ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν ἔπος γὰρ τὸ ῥῆμα καλεῖν εἴωθεν , ὥσπερ ἐν τούτοις ὦ γύναι , ἦ μάλα τοῦτο ἔπος θυμαλγὲς ἔειπες καὶ χαῖρε πάτερ ὦ ξεῖνε , ἔπος δʼ εἴπερ τι λέλεκται δεινόν , ἄφαρ τὸ φέροιεν ἀναρπάξασαι ἄελλαι . οὔτε γὰρ σύνδεσμον οὔτʼ ἄρθρον οὔτε πρόθεσιν δεινὸν ἔστι καὶ θυμαλγὲς εἰπεῖν , ἀλλὰ ῥῆμα πράξεως ἐμφαντικὸν αἰσχρᾶς ἢ πάθους τινὸς ἀνεπιτηδείου . διὸ καὶ ποιητὰς καὶ συγγραφεῖς εἰώθαμεν ἐπαινεῖν ἢ ψέγειν οὕτω πως λέγοντες Ἀττικοῖς ὀνόμασιν ὁ δεῖνα κέχρηται καλοῖς ῥήμασινʼ ἢ πάλιν πεζοῖς τὸ δέ γε πεζοῖς ἢ καλοῖς πάλιν καὶ Ἀττικοῖς ἄρθροις οὐκ ἂν εἴποι τις Εὐριπίδην ἢ Θουκυδίδην διειλέχθαι .
Lemmas: ἔπειτα σκοπέω μή παρακούω ὁ Πλάτων , ἐκ οὗτος κεράννυμι ὁ λόγος οὐ διά οὗτος λέγω · εἶτα ὥσπερ ὁ ὁ λέγω ὁ φάρμακον ἐκ κηρός μείγνυμι καί χαλβάνη ; συκοφαντέω , ἐπεί ὁ πῦρ παραλείπω καί ὁ ἀγγεῖον ὅς χωρίς ; οὐ ἔνειμι μείγνυμι , καί ἐγώ ὅμοιος ἐγκαλέω ὅτι σύνδεσμος καί πρόθεσις καί ὁ τοιοῦτος παρίημι οὐ γάρ ἐκ οὗτος ὁ λόγος ἀλλά , εἴπερ ἄρα , διά οὗτος καί οὐ ἄνευ οὗτος κεράννυμι φύω . οὐ γάρ , ὥσπερ ὁ ὁ τύπτω φθέγγομαι ἤ ὁ τύπτω καί πάλιν ὁ Σωκράτης ἤ ὁ Πυθαγόρας ἀμῶς νοέω τις καί διανοέω παρέχω , οὕτως , ὁ μέν ἤ γάρ ἤ περί κατά ἑαυτοῦ ἐκφωνέω , εἰμί ἔννοια τις λαμβάνω ἤ πρᾶγμα ἤ σῶμα · ἀλλά ἐάν μή περί ἐκεῖνος καί μετά ἐκεῖνος ἐκφέρω , ψόφος κενός καί ἦχος ἔοικα · ὅτι οὗτος μέν οὔτε κατά ἑαυτοῦ σημαίνω οὔτε μετά ἀλλήλων οὐδείς φύω , ἀλλά ὅπως ἄν συμπλέκω ἤ μείγνυμι εἰς αὐτός σύνδεσμος καί ἄρθρον καί πρόθεσις , εἷς τις πειράω κοινός ἐκ αὐτός ποιέω , τερετίζω μάλα ἤ διαλέγω δοκέω · ῥῆμα δέ ὄνομα συμπλέκω , ὁ γίγνομαι εὐθύς διάλεκτος εἰμί καί λόγος . ὅθεν ἔοικα ἔνιοι μόνος οὗτος μέρος ὁ λόγος τίθημι · καί Ὅμηρος ἴσως οὗτος βούλομαι δηλόω ἑκάστοτε λέγω ἔπος τε φημί ἐκ τε ὀνομάζω ἔπος γάρ ὁ ῥῆμα καλέω εἴωθα , ὥσπερ ἐν οὗτος ὦ γυνή , ἦ μάλα οὗτος ἔπος θυμαλγής λέγω καί χαίρω πατήρ ὦ ξένος , ἔπος δέ εἴπερ τις λέγω δεινός , ἄφαρ ὁ φέρω ἀναρπάζω ἄελλα . οὔτε γάρ σύνδεσμος οὔτε ἄρθρον οὔτε πρόθεσις δεινός εἰμί καί θυμαλγής λέγω , ἀλλά ῥῆμα πρᾶξις ἐμφαντικός αἰσχρός ἤ πάθος τις ἀνεπιτήδειος . διό καί ποιητής καί συγγραφεύς εἴωθα ἐπαινέω ἤ ψέγω οὕτως πως λέγω Ἀττικός ὄνομα ὁ δεῖνα χράω καλός ῥῆμα ἤ πάλιν πεζός ὁ δέ γε πεζός ἤ καλός πάλιν καί Ἀττικός ἄρθρον οὐ ἄν λέγω τις Εὐριπίδης ἤ Θουκυδίδης διαλέγω .