plutarchus.platonicae-quaestiones-999c-1011e 3.2
πρὸς δὲ τοὐναντίον εἴποι τις ἂν πρῶτον , ὅτι συγκρίνοντες τὰ αἰσθητὰ τοῖς νοητοῖς τρόπον τινὰ τὰ θνητὰ τοῖς θείοις ἐξισοῦμεν ὁ γὰρ θεὸς ἐν τοῖς νοητοῖς . ἔπειτα πανταχοῦ δήπου τὸ περιεχόμενον ἔλαττόν ἐστι τοῦ περιέχοντος , ἡ δὲ τοῦ παντὸς φύσις τῷ νοητῷ περιέχει τὸ αἰσθητόν · ὁ γὰρ θεός τὴν ψυχὴν εἰς τὸ μέσον θεὶς διὰ παντὸς τʼ ἔτεινε καὶ ἔξωθεν τὰ σώματα αὐτῇ περιεκάλυψεν . ἔστι δʼ ἀόρατος ἡ ψυχὴ καὶ πάσαις ταῖς αἰσθήσεσιν ἀναίσθητος ὡς ἐν τοῖς Νόμοις εἴρηται · διὸ καὶ φθαρτὸς ἡμῶν εἷς ἕκαστός ἐστιν , ὁ δὲ κόσμος οὐ φθαρησόμενος · ἡμῶν μὲν γὰρ ἑκάστου τὴν ζωτικὴν δύναμιν ἐντὸς περιέχει τὸ θνητοειδὲς καὶ διαλυτόν , ἐν δὲ τῷ κόσμῳ τοὐναντίον , ὑπὸ τῆς κυριωτέρας ἀρχῆς καὶ κατὰ ταὐτὰ ὡσαύτως ἐχούσης ἀεὶ σῴζεται τὸ σωματικὸν ἐν μέσῳ περιεχόμενον . καὶ μὴν ἀμερές γε λέγεται καὶ ἀμέριστον τὸ μὲν σῶμα μικρότητι , τὸ δʼ ἀσώματον καὶ νοητὸν ὡς ἁπλοῦν καὶ εἰλικρινὲς καὶ καθαρὸν ἁπάσης στερεότητος καὶ διαφορᾶς . καὶ ἄλλως εὔηθές ἐστι τοῖς σωματικοῖς τεκμαίρεσθαι περὶ τῶν ἀσωμάτων . τὸ γοῦν νῦν ἀμερὲς μὲν καλεῖται καὶ ἀμέριστον , ἅμα δὲ πανταχοῦ ἐνέστηκε καὶ οὐδὲν αὐτοῦ τῆς οἰκουμένης μέρος ἔρημόν ἐστιν , ἀλλὰ καὶ πάθη πάντα καὶ πράξεις φθοραί τε πᾶσαι καὶ γενέσεις αἱ ὑπὸ τὸν κόσμον ἐν τῷ νῦν περιέχονται . κριτήριον δὲ τοῦ νοητοῦ μόνον ἐστὶν ὁ νοῦς , ὡς φωτὸς ὄψις , διʼ ἁπλότητα καὶ ὁμοιότητα · τὰ δὲ σώματα , πολλὰς διαφορὰς ἔχοντα καὶ ἀνομοιότητας , ἄλλα ἄλλοις κριτηρίοις ὥσπερ ὀργάνοις ἁλίσκεσθαι πέφυκεν . ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῆς ἐν ἡμῖν νοητῆς καὶ νοερᾶς δυνάμεως καταφρονοῦσιν ὀρθῶς · πολλὴ γὰρ οὖσα καὶ μεγάλη περίεστι παντὸς τοῦ αἰσθητοῦ καὶ μέχρι τῶν θείων ἐξικνεῖται . τὸ δὲ μέγιστον αὐτὸς ἐν Συμποσίῳ διδάσκων , πῶς δεῖ τοῖς ἐρωτικοῖς χρῆσθαι , μετάγοντα τὴν ψυχὴν ἀπὸ τῶν αἰσθητῶν καλῶν ἐπὶ τὰ νοητά , παρεγγυᾷ μήτε σώματός τινος μήτε ἐπιτηδεύματος μήτʼ ἐπιστήμης κάλλει μιᾶς ὑποτετάχθαι καὶ δουλεύειν , ἀλλʼ ἀποστάντα τῆς περὶ ταῦτα μικρολογίας ἐπὶ τὸ πολὺ τοῦ καλοῦ πέλαγος τρέπεσθαι
Lemmas: πρός δέ ἐναντίος λέγω τις ἄν πρῶτος , ὅτι συγκρίνω ὁ αἰσθητός ὁ νοητός τρόπος τις ὁ θνητός ὁ θεῖος ἐξισόω ὁ γάρ θεός ἐν ὁ νοητός . ἔπειτα πανταχοῦ δήπου ὁ περιέχω ἐλαχύς εἰμί ὁ περιέχω , ὁ δέ ὁ πᾶς φύσις ὁ νοητός περιέχω ὁ αἰσθητός · ὁ γάρ θεός ὁ ψυχή εἰς ὁ μέσος τίθημι διά πᾶς τε τείνω καί ἔξωθεν ὁ σῶμα αὐτός περικαλύπτω . εἰμί δέ ἀόρατος ὁ ψυχή καί πᾶς ὁ αἴσθησις ἀναίσθητος ὡς ἐν ὁ Νόμος λέγω · διό καί φθαρτός ἐγώ εἷς ἕκαστος εἰμί , ὁ δέ κόσμος οὐ φθείρω · ἐγώ μέν γάρ ἕκαστος ὁ ζωτικός δύναμις ἐντός περιέχω ὁ θνητοειδής καί διαλυτός , ἐν δέ ὁ κόσμος ἐναντίος , ὑπό ὁ κύριος ἀρχή καί κατά αὐτός ὡσαύτως ἔχω ἀεί σῴζω ὁ σωματικός ἐν μέσος περιέχω . καί μήν ἀμερής γε λέγω καί ἀμέριστος ὁ μέν σῶμα μικρότης , ὁ δέ ἀσώματος καί νοητός ὡς ἁπλόος καί εἰλικρινής καί καθαρός ἅπας στερεότης καί διαφορά . καί ἄλλος εὐήθης εἰμί ὁ σωματικός τεκμαίρομαι περί ὁ ἀσώματος . ὁ γοῦν νῦν ἀμερής μέν καλέω καί ἀμέριστος , ἅμα δέ πανταχοῦ ἐνίστημι καί οὐδείς αὐτός ὁ οἰκουμένη μέρος ἐρῆμος εἰμί , ἀλλά καί πάθος πᾶς καί πρᾶξις φθορά τε πᾶς καί γένεσις ὁ ὑπό ὁ κόσμος ἐν ὁ νῦν περιέχω . κριτήριον δέ ὁ νοητός μόνος εἰμί ὁ νόος , ὡς φώς ὄψις , διά ἁπλότης καί ὁμοιότης · ὁ δέ σῶμα , πολύς διαφορά ἔχω καί ἀνομοιότης , ἄλλος ἄλλος κριτήριον ὥσπερ ὄργανον ἁλίσκομαι φύω . ἀλλά μήν οὐδέ ὁ ἐν ἐγώ νοητός καί νοερός δύναμις καταφρονέω ὀρθός · πολύς γάρ εἰμί καί μέγας περίειμι πᾶς ὁ αἰσθητός καί μέχρι ὁ θεῖος ἐξικνέομαι . ὁ δέ μέγας αὐτός ἐν Συμπόσιον διδάσκω , πῶς δέω ὁ ἐρωτικός χράω , μετάγω ὁ ψυχή ἀπό ὁ αἰσθητός καλός ἐπί ὁ νοητός , παρεγγυάω μήτε σῶμα τις μήτε ἐπιτήδευμα μήτε ἐπιστήμη κάλλος εἷς ὑποτάσσω καί δουλεύω , ἀλλά ἀφίστημι ὁ περί οὗτος μικρολογία ἐπί ὁ πολύς ὁ καλός πέλαγος τρέπω