plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 18
εἰ τοίνυν , ὥσπερ λέγουσι , τὸ μεμνῆσθαι τῶν προτέρων ἀγαθῶν μέγιστόν ἐστι πρὸς τὸ ἡδέως ζῆν , Ἐπικούρῳ μὲν οὐδʼ ἂν εἷς ἡμῶν πιστεύσειεν ὅτι ταῖς μεγίσταις ἀλγηδόσι καὶ νόσοις ἐναποθνήσκων ἀντιπαρεπέμπετο τῇ μνήμῃ τῶν ἐναπολελαυσμένων πρότερον ἡδονῶν εἰκόνα γὰρ ὄψεως ; ἐν βυθῷ συνταραχθέντι καὶ κλύδωνι μᾶλλον ἄν τις ἢ μνήμην ἡδονῆς διαμειδιῶσαν ἐν σφυγμῷ τοσούτῳ καὶ σπαραγμῷ σώματος ἐπινοήσειε . τὰς δὲ τῶν πράξεων μνήμας οὐδεὶς ἂν οὐδὲ βουληθεὶς ἐκστήσειεν ἑαυτοῦ . πότερον γὰρ ἢ πῶς οἷὸν τʼ ἦν ἐπιλαθέσθαι τῶν Ἀρβήλων τὸν Ἀλέξανδρον ἢ τοῦ Λεοντιάδου τὸν Πελοπίδαν ἢ τῆς Σαλαμῖνος τὸν Θεμιστοκλέα ; τὴν μὲν γὰρ ἐν Μαραθῶνι μάχην ἄχρι νῦν Ἀθηναῖοι καὶ τὴν ἐν Λεύκτροις Θηβαῖοι καὶ νὴ Δίʼ ἡμεῖς τὴν Δαϊφάντου περὶ Ὑάμπολιν ἑορτάζομεν , ὡς ἴστε , καὶ θυσιῶν καὶ τιμῶν ἡ Φωκὶς ἐμπέπλησται · καὶ οὐδεὶς ἔστιν ἡμῶν , ἐφʼ οἷς αὐτὸς βέβρωκεν ἢ πέπωκεν οὕτως ἡδόμενος ὡς ἐφʼ οἷς ἐκεῖνοι κατώρθωσαν . ἐννοεῖν οὖν πάρεστι , πόση τις εὐφροσύνη καὶ χαρὰ καὶ γηθοσύνη συνεβίωσεν αὐτοῖς τοῖς τούτων δημιουργοῖς , ὧν ἐν ἔτεσι πεντακοσίοις καὶ πλείοσιν οὐκ ἀποβέβληκεν ἡ μνήμη τὸ εὐφραῖνον . καὶ μὴν ἀπὸ δόξης γίγνεσθαι τινας ἡδονὰς Ἐπίκουρος ὡμολόγει . τί δʼ οὐκ ἔμελλεν αὐτὸς οὕτω σπαργῶν περιμανῶς καὶ σφαδάζων πρὸς δόξαν , ὥστε μὴ μόνον ἀπολέγεσθαι τοὺς καθηγητὰς μηδὲ Δημοκρίτῳ τῷ τὰ δόγματα ῥήμασιν αὐτοῖς ἀφαιρουμένῳ ζυγομαχεῖν περὶ συλλαβῶν καὶ κεραιῶν , σοφὸν δὲ μηδένα φάναι πλὴν αὑτοῦ γεγονέναι καὶ τῶν μαθητῶν · ἀλλὰ καὶ γράφειν ὡς Κωλώτης μὲν αὐτὸν φυσιολογοῦντα προσκυνήσειε γονάτων ἁψάμενος , Νεοκλῆς δʼ ὁ ἀδελφὸς εὐθὺς ἐκ παίδων ἀποφαίνοιτο μηδένα σοφώτερον Ἐπικούρου γεγονέναι μηδʼ εἶναι · ἡ δὲ μήτηρ ἀτόμους ἔσχεν ἐν ἑαυτῇ τοσαύτας , οἷαι συνελθοῦσαι σοφὸν ἂν ἐγέννησαν ; εἶτʼ οὐχ ὥσπερ Καλλικρατίδας ἔλεγε τὸν Κόνωνα μοιχεύειν τὴν θάλασσαν , οὕτως ἄν τις εἴποι τὸν Ἐπίκουρον αἰσχρῶς καὶ κρύφα πειρᾶν καὶ παραβιάζεσθαι τὴν δόξαν , οὐ τυγχάνοντα φανερῶς ἀλλʼ ἐρῶντα καὶ κατατεινόμενον ; ὥσπερ γὰρ λιμοῦ τὰ σώματα τροφῆς μὴ παρούσης ἀναγκάζεται παρὰ φύσιν ὑφʼ αὑτῶν τρέφεσθαι , τοιοῦτον ἡ φιλοδοξία ποιεῖ κακὸν ἐν ταῖς ψυχαῖς , ὅταν ἐπαίνων πεινῶντες παρʼ ἑτέρων μὴ τυγχάνωσιν , αὐτοὺς ἑαυτοὺς ἐπαινεῖν .
Lemmas: εἰ τοίνυν , ὥσπερ λέγω , ὁ μιμνῄσκω ὁ πρότερος ἀγαθός μέγας εἰμί πρός ὁ ἡδύς ζάω , Ἐπίκουρος μέν οὐδέ ἄν εἷς ἐγώ πιστεύω ὅτι ὁ μέγας ἀλγηδών καί νόσος ἐναποθνῄσκω ἀντιπαραπέμπω ὁ μνήμη ὁ ἐναπολαύω πρότερος ἡδονή εἰκών γάρ ὄψις ; ἐν βυθός συνταράσσω καί κλύδων μάλα ἄν τις ἤ μνήμη ἡδονή διαμειδιάω ἐν σφυγμός τοσοῦτος καί σπαραγμός σῶμα ἐπινοέω . ὁ δέ ὁ πρᾶξις μνήμη οὐδείς ἄν οὐδέ βούλομαι ἐξίστημι ἑαυτοῦ . πότερος γάρ ἤ πῶς οἷος τε εἰμί ἐπιλανθάνω ὁ Ἄρβηλος ὁ Ἀλέξανδρος ἤ ὁ Λεοντιάδης ὁ Πελοπίδης ἤ ὁ Σαλαμίς ὁ Θεμιστοκλῆς ; ὁ μέν γάρ ἐν Μαραθών μάχη ἄχρι νῦν Ἀθηναῖος καί ὁ ἐν Λεῦκτρον Θηβαῖος καί νή Ζεύς ἐγώ ὁ Δαΐφαντος περί Ὑάμπολις ἑορτάζω , ὡς οἶδα , καί θυσία καί τιμή ὁ Φωκίς ἐμπίμπλημι · καί οὐδείς εἰμί ἐγώ , ἐπί ὅς αὐτός βιβρώσκω ἤ πίνω οὕτως ἥδομαι ὡς ἐπί ὅς ἐκεῖνος κατορθόω . ἐννοέω οὖν πάρειμι , πόσος τις εὐφροσύνη καί χαρά καί γηθοσύνη συμβιόω αὐτός ὁ οὗτος δημιουργός , ὅς ἐν ἔτος πεντακόσιοι καί πολύς οὐ ἀποβάλλω ὁ μνήμη ὁ εὐφραίνω . καί μήν ἀπό δόξα γίγνομαι τις ἡδονή Ἐπίκουρος ὁμολογέω . τίς δέ οὐ μέλλω αὐτός οὕτως σπαργάω περιμανής καί σφαδάζω πρός δόξα , ὥστε μή μόνος ἀπολέγω ὁ καθηγητής μηδέ Δημόκριτος ὁ ὁ δόγμα ῥῆμα αὐτός ἀφαιρέω ζυγομαχέω περί συλλαβή καί κεραία , σοφός δέ μηδείς φημί πλήν ἑαυτοῦ γίγνομαι καί ὁ μαθητής · ἀλλά καί γράφω ὡς Κωλώτης μέν αὐτός φυσιολογέω προσκυνέω γόνυ ἅπτω , Νεοκλῆς δέ ὁ ἀδελφός εὐθύς ἐκ παῖς ἀποφαίνω μηδείς σοφός Ἐπίκουρος γίγνομαι μηδέ εἰμί · ὁ δέ μήτηρ ἄτομος ἔχω ἐν ἑαυτοῦ τοσοῦτος , οἷος συνέρχομαι σοφός ἄν γεννάω ; εἶτα οὐ ὥσπερ Καλλικρατίδας λέγω ὁ Κόνων μοιχεύω ὁ θάλασσα , οὕτως ἄν τις λέγω ὁ Ἐπίκουρος αἰσχρός καί κρύφα πειράω καί παραβιάζομαι ὁ δόξα , οὐ τυγχάνω φανερός ἀλλά ἐράω καί κατατείνω ; ὥσπερ γάρ λιμός ὁ σῶμα τροφή μή πάρειμι ἀναγκάζω παρά φύσις ὑπό ἑαυτοῦ τρέφω , τοιοῦτος ὁ φιλοδοξία ποιέω κακός ἐν ὁ ψυχή , ὅταν ἔπαινος πεινάω παρά ἕτερος μή τυγχάνω , αὐτός ἑαυτοῦ ἐπαινέω .