plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 20
ταῦτʼ εἰπόντος τοῦ Θέωνος , ἐδόκει καταπαῦσαι τὸν περίπατον , καὶ καθάπερ εἰώθειμεν ἐπὶ τῶν βάθρων καθεζόμενοι πρὸς τοῖς εἰρημένοις ἦμεν σιωπῇ χρόνον οὐ πολύν . ὁ γὰρ Ζεύξιππος ἀπὸ τῶν εἰρημένων ἐννοήσας τίς ἔφη τὰ λειπόμενα τῷ λόγῳ προσαποδίδωσι ; καὶ γὰρ οὔπω τὸ προσῆκον ἔχει τέλος , ἃ αὐτὸς ἄρτι μαντικῆς μνησθεὶς καὶ προνοίας ὑποβέβληκε · ταῦτα γὰρ οὐχ ἥκιστά φασιν οἱ ἄνδρες ἡδονὴν καὶ γαλήνην καὶ θάρσος αὐτοῖς παρασκευάζειν εἰς τὸν βίον · ὥστε δεῖ τι λεχθῆναι καὶ περὶ τούτων ὑπολαβὼν δʼ ὁ Ἀριστόδημος ἀλλὰ περὶ ἡδονῆς ; μὲν εἴρηται σχεδόν εἶπεν ὡς εὐτυχῶν καὶ κατορθῶν ὁ λόγος αὐτῶν φόβον ἀφαιρεῖ τινα καὶ δεισιδαιμονίαν , εὐφροσύνην δὲ καὶ χαρὰν ἀπὸ τῶν θεῶν οὐκ ἐνδίδωσιν ἀλλʼ οὕτως ἔχειν ποιεῖ πρὸς αὐτοὺς τῷ μὴ ταράττεσθαι μηδὲ χαίρειν , ὡς πρὸς τοὺς Ὑρκανοὺς ἢ Σκύθας ἔχομεν , οὔτε χρηστὸν οὐδὲν οὔτε φαῦλον ἀπʼ αὐτῶν προσδοκῶντες . εἰ δὲ δεῖ προσθεῖναί τι τοῖς εἰρημένοις , ἐκεῖνό μοι δοκῶ λήψεσθαι παρʼ αὐτῶν πρῶτον , ὅτι τοῖς ἀναιροῦσι λύπας καὶ δάκρυα καὶ στεναγμοὺς ἐπὶ ταῖς τῶν φίλων τελευταῖς μάχονται καὶ λέγουσι τὴν εἰς τὸ ἀπαθὲς καθεστῶσαν ἀλυπίαν ὑφʼ ἑτέρου κακοῦ μείζονος ὑπάρχειν , ὠμότητος ἢ δοξοκοπίας ἀκράτου καὶ λύσσης · διὸ πάσχειν τι βέλτιον εἶναι καὶ λυπεῖσθαι καὶ νὴ Δία λιπαίνειν τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τήκεσθαι , καὶ ὅσα δὴ παθαινόμενοι καὶ γράφοντες ὑγροί τινες εἶναι καὶ φιλικοὶ δοκοῦσι . ταῦτα γὰρ ἐν ἄλλοις τε πολλοῖς Ἐπίκουρος εἴρηκε καὶ περὶ τῆς Ἡγησιάνακτος τελευτῆς πρὸς Σωσίθεον τὸν πατέρα γράφων καὶ Πύρσωνα τὸν ἀδελφὸν τοῦ τεθνηκότος · ἔναγχος γὰρ κατὰ τύχην τὰς ἐπιστολὰς διῆλθον αὐτοῦ . καὶ λέγω μιμούμενος , ὡς οὐχ ἧττόν ἐστι κακὸν ἀθεότης ; ὠμότητος καὶ δοξοκοπίας , εἰς ἣν ἄγουσιν ἡμᾶς οἱ τὴν χάριν ἐκ τοῦ θεοῦ μετὰ τῆς ὀργῆς ἀναιροῦντες . βέλτιον γὰρ ἐνυπάρχειν τι καὶ συγκεκρᾶσθαι τῇ περὶ θεῶν δόξῃ κοινὸν αἰδοῦς καὶ φόβου πάθος , ἢ τοῦτο φεύγοντας μήτε ἐλπίδα μήτε χάριν ἑαυτοῖς μήτε θάρσος ἀγαθῶν παρόντων μήτε τινὰ δυστυχοῦσιν ἀποστροφὴν πρὸς τὸ θεῖον ἀπολείπεσθαι .
Lemmas: οὗτος λέγω ὁ Θέων , δοκέω καταπαύω ὁ περίπατος , καί καθά εἴωθα ἐπί ὁ βάθρον καθέζομαι πρός ὁ λέγω εἰμί σιωπή χρόνος οὐ πολύς . ὁ γάρ Ζεύξιππος ἀπό ὁ λέγω ἐννοέω τίς φημί ὁ λείπω ὁ λόγος προσαποδίδωμι ; καί γάρ οὔπω ὁ προσήκω ἔχω τέλος , ὅς αὐτός ἄρτι μαντικός μιμνῄσκω καί πρόνοια ὑποβάλλω · οὗτος γάρ οὐ ἦκα φημί ὁ ἀνήρ ἡδονή καί γαλήνη καί θάρσος αὐτός παρασκευάζω εἰς ὁ βίος · ὥστε δέω τις λέγω καί περί οὗτος ὑπολαμβάνω δέ ὁ Ἀριστόδημος ἀλλά περί ἡδονή ; μέν λέγω σχεδόν λέγω ὡς εὐτυχέω καί κατορθόω ὁ λόγος αὐτός φόβος ἀφαιρέω τις καί δεισιδαιμονία , εὐφροσύνη δέ καί χαρά ἀπό ὁ θεός οὐ ἐνδίδωμι ἀλλά οὕτως ἔχω ποιέω πρός αὐτός ὁ μή ταράσσω μηδέ χαίρω , ὡς πρός ὁ Ὑρκανός ἤ Σκύθης ἔχω , οὔτε χρηστός οὐδείς οὔτε φαῦλος ἀπό αὐτός προσδοκάω . εἰ δέ δέω προστίθημι τις ὁ λέγω , ἐκεῖνος ἐγώ δοκέω λαμβάνω παρά αὐτός πρῶτος , ὅτι ὁ ἀναιρέω λύπη καί δάκρυον καί στεναγμός ἐπί ὁ ὁ φίλος τελευτή μάχομαι καί λέγω ὁ εἰς ὁ ἀπαθής καθίστημι ἀλυπία ὑπό ἕτερος κακός μέγας ὑπάρχω , ὠμότης ἤ δοξοκοπία ἄκρατος καί λύσσα · διό πάσχω τις ἀγαθός εἰμί καί λυπέω καί νή Ζεύς λιπαίνω ὁ ὀφθαλμός καί τήκω , καί ὅσος δή παθαίνω καί γράφω ὑγρός τις εἰμί καί φιλικός δοκέω . οὗτος γάρ ἐν ἄλλος τε πολύς Ἐπίκουρος λέγω καί περί ὁ Ἡγησιάναξ τελευτή πρός Σωσίθεος ὁ πατήρ γράφω καί Πύρσων ὁ ἀδελφός ὁ θνῄσκω · ἔναγχος γάρ κατά τύχη ὁ ἐπιστολή διέρχομαι αὐτός . καί λέγω μιμέομαι , ὡς οὐ ἥσσων εἰμί κακός ἀθεότης ; ὠμότης καί δοξοκοπία , εἰς ὅς ἄγω ἐγώ ὁ ὁ χάρις ἐκ ὁ θεός μετά ὁ ὀργή ἀναιρέω . ἀγαθός γάρ ἐνυπάρχω τις καί συγκράω ὁ περί θεός δόξα κοινός αἰδώς καί φόβος πάθος , ἤ οὗτος φεύγω μήτε ἐλπίς μήτε χάρις ἑαυτοῦ μήτε θάρσος ἀγαθός πάρειμι μήτε τις δυστυχέω ἀποστροφή πρός ὁ θεῖος ἀπολείπω .