plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 5
ὅρα δὴ πρῶτον μὲν οἷα ποιοῦσι , τὴν εἴθʼ ἡδονὴν ταύτην εἴτʼ ἀπονίαν ἢ εὐστάθειαν ἄνω καὶ κάτω μετερῶντες ἐκ τοῦ σώματος εἰς τὴν ψυχήν , εἶτα πάλιν ἐκ ταύτης εἰς ἐκεῖνο τῷ μὴ στέγειν ἀπορρέουσαν καὶ διολισθάνουσαν ἀναγκαζόμενοι τῇ ἀρχῇ συνάπτειν καὶ τὸ μὲν ἡδόμενον , ὥς φησι , τῆς σαρκὸς τῷ χαίροντι τῆς ψυχῆς ὑπερείδοντες , αὖθις δʼ ἐκ τοῦ χαίροντος εἰς τὸ ἡδόμενον τῇ ἐλπίδι τελευτῶντες . καὶ πῶς οἷόν τε , τῆς βάσεως τινασσομένης , μὴ συντινάσσεσθαι τὸ βαῖνον · ἢ βέβαιον ἐλπίδα καὶ χαρὰν ἀσάλευτον εἶναι περὶ πράγματος σάλον ἔχοντος τοσοῦτον καὶ μεταβολάς , ὅσαις φυλάττουσι τὸ σῶμα , πολλαῖς μὲν ἔξωθεν ὑποκείμενον ἀνάγκαις καὶ πληγαῖς ἐν · ἑαυτῷ δʼ ἔχον ἀρχὰς κακῶν , ἃς οὐκ ἀποτρέπει λογισμός ; οὐδὲ γὰρ ἂν προσέπιπτεν ἀνδράσι νοῦν ἔχουσι στραγγουρικὰ πάθη καὶ δυσεντερικὰ καὶ φθίσεις καὶ ὕδρωπες , ὧν τοῖς μὲν αὐτὸς Ἐπίκουρος συνηνέχθη τοῖς δὲ Πολύαινος τὰ δὲ Νεοκλέα καὶ Ἀγαθόβουλον ἐξήγαγε . καὶ ταῦτʼ οὐκ ὀνειδίζομεν , εἰδότες καὶ Φερεκύδην καὶ Ἡράκλειτον ἐν νόσοις χαλεπαῖς γενομένους · ἀλλʼ ἀξιοῦμεν αὐτούς , εἰ τοῖς πάθεσι βούλονται τοῖς ἑαυτῶν ὁμολογεῖν καὶ μὴ κεναῖς φωναῖς θρασυνόμενοι καὶ δημαγωγοῦντες ἀλαζονείαν προσοφλισκάνειν , ἢ μὴ λαμβάνειν χαρᾶς ἀρχὴν ἁπάσης τὴν σαρκὸς εὐστάθειαν ἢ μὴ φάναι χαίρειν καὶ ὑβρίζειν τοὺς ἐν πόνοις ὑπερβάλλουσι καὶ νόσοις γιγνομένους . κατάστημα μὲν γὰρ εὐσταθὲς σαρκὸς γίγνεται πολλάκις , ἔλπισμα δὲ πιστὸν ὑπὲρ σαρκὸς καὶ βέβαιον οὐκ ἔστιν ἐν ψυχῇ νοῦν ἐχούσῃ γενέσθαι · ἀλλʼ ὥσπερ ἐν θαλάσσῃ κατʼ Αἰσχύλον ὠδῖνα τίκτει νὺξ κυβερνήτῃ σοφῷ καὶ γαληνή · τὸ γὰρ μέλλον ἄδηλον · οὕτως ἐν σώματι ψυχὴν εὐσταθοῦντι καὶ ταῖς περὶ σώματος ἐλπίσι τἀγαθὸν τιθεμένην οὐκ ἔστιν ἄφοβον καὶ ἄκυμον διεξαγαγεῖν . οὐ γὰρ ἔξωθεν μόνον , ὥσπερ ἡ θάλασσα , χειμῶνας ἴσχει καὶ καταιγισμοὺς τὸ σῶμα , πλείονας δὲ ταραχὰς ἐξ ἑαυτοῦ καὶ μείζονας ἀναδίδωσιν · εὐδίαν δὲ χειμερινὴν μᾶλλον ἄν τις ἢ σαρκὸς ἀβλάβειαν ἐλπίσειεν αὑτῷ παραμενεῖν βεβαίως . τὸ γὰρ ἐφήμερα καλεῖν καὶ ἀβέβαια καὶ ἀστάθμητα φύλλοις τε γιγνομένοις ἔτους ὥρᾳ καὶ φθίνουσιν εἰκάζειν τὸν βίον τί παρέσχηκεν ἄλλο τοῖς ποιηταῖς ἢ τὸ τῆς σαρκὸς ἐπίκηρον καὶ πολυβλαβὲς καὶ νοσῶδες , ἧς δὴ καὶ τὸ ἄκρον ἀγαθὸν δεδιέναι καὶ κολούειν παρεγγυῶσι ; σφαλερὸν γὰρ αἱ εἰς ἄκρον εὐεξίαι φησὶν Ἱπποκράτης · ὁ δʼ ἄρτι θάλλων σαρκὶ διοπετὴς ὅπως ἀστὴρ ἀπέσβη κατὰ τὸν Εὐριπίδην ὑπὸ δὲ βασκανίας καὶ φθόνου βλάπτεσθαι προσορωμένους οἴονται τοὺς καλούς , ὅτι τάχιστα τὸ ἀκμάζον ἴσχει μεταβολὴν τοῦ σώματος δι’ ἀσθένειαν .
Lemmas: ὁράω δή πρῶτος μέν οἷος ποιέω , ὁ εἴτε ἡδονή οὗτος εἴτε ἀπονία ἤ εὐστάθεια ἄνω καί κάτω μετεράω ἐκ ὁ σῶμα εἰς ὁ ψυχή , εἶτα πάλιν ἐκ οὗτος εἰς ἐκεῖνος ὁ μή στέγω ἀπορρέω καί διολισθάνω ἀναγκάζω ὁ ἀρχή συνάπτω καί ὁ μέν ἥδομαι , ὡς φημί , ὁ σάρξ ὁ χαίρω ὁ ψυχή ὑπερείδω , αὖθις δέ ἐκ ὁ χαίρω εἰς ὁ ἥδομαι ὁ ἐλπίς τελευτάω . καί πῶς οἷος τε , ὁ βάσις τινάσσω , μή συντινάσσω ὁ βαίνω · ἤ βέβαιος ἐλπίς καί χαρά ἀσάλευτος εἰμί περί πρᾶγμα σάλος ἔχω τοσοῦτος καί μεταβολή , ὅσος φυλάσσω ὁ σῶμα , πολύς μέν ἔξωθεν ὑπόκειμαι ἀνάγκη καί πληγή ἐν · ἑαυτοῦ δέ ἔχω ἀρχή κακός , ὅς οὐ ἀποτρέπω λογισμός ; οὐδέ γάρ ἄν προσπίπτω ἀνήρ νόος ἔχω στραγγουρικός πάθος καί δυσεντερικός καί φθίσις καί ὕδρωψ , ὅς ὁ μέν αὐτός Ἐπίκουρος συμφέρω ὁ δέ Πολύαινος ὁ δέ Νεοκλῆς καί Ἀγαθόβουλος ἐξάγω . καί οὗτος οὐ ὀνειδίζω , οἶδα καί Φερεκύδης καί Ἡράκλειτος ἐν νόσος χαλεπός γίγνομαι · ἀλλά ἀξιόω αὐτός , εἰ ὁ πάθος βούλομαι ὁ ἑαυτοῦ ὁμολογέω καί μή κενός φωνή θρασύνω καί δημαγωγέω ἀλαζονεία προσοφλισκάνω , ἤ μή λαμβάνω χαρά ἀρχή ἅπας ὁ σάρξ εὐστάθεια ἤ μή φημί χαίρω καί ὑβρίζω ὁ ἐν πόνος ὑπερβάλλω καί νόσος γίγνομαι . κατάστημα μέν γάρ εὐσταθής σάρξ γίγνομαι πολλάκις , ἔλπισμα δέ πιστός ὑπέρ σάρξ καί βέβαιος οὐ εἰμί ἐν ψυχή νόος ἔχω γίγνομαι · ἀλλά ὥσπερ ἐν θάλασσα κατά Αἰσχύλος ὠδίς τίκτω νύξ κυβερνήτης σοφός καί γαληνός · ὁ γάρ μέλλω ἄδηλος · οὕτως ἐν σῶμα ψυχή εὐσταθέω καί ὁ περί σῶμα ἐλπίς ἀγαθός τίθημι οὐ εἰμί ἄφοβος καί ἄκυμος διεξάγω . οὐ γάρ ἔξωθεν μόνος , ὥσπερ ὁ θάλασσα , χειμών ἴσχω καί καταιγισμός ὁ σῶμα , πολύς δέ ταραχή ἐκ ἑαυτοῦ καί μέγας ἀναδίδωμι · εὐδία δέ χειμερινός μάλα ἄν τις ἤ σάρξ ἀβλάβεια ἐλπίζω ἑαυτοῦ παραμένω βέβαιος . ὁ γάρ ἐφήμερος καλέω καί ἀβέβαιος καί ἀστάθμητος φύλλον τε γίγνομαι ἔτος ὥρα καί φθίω εἰκάζω ὁ βίος τίς παρέχω ἄλλος ὁ ποιητής ἤ ὁ ὁ σάρξ ἐπικηρος καί πολυβλαβής καί νοσώδης , ὅς δή καί ὁ ἄκρον ἀγαθός δείδω καί κολούω παρεγγυάω ; σφαλερός γάρ ὁ εἰς ἄκρον εὐεξία φημί Ἱπποκράτης · ὁ δέ ἄρτι θάλλω σάρξ διοπετής ὅπως ἀστήρ ἀποσβέννυμι κατά ὁ Εὐριπίδης ὑπό δέ βασκανία καί φθόνος βλάπτω προσοράω οἴομαι ὁ καλός , ὅτι ταχύς ὁ ἀκμάζω ἴσχω μεταβολή ὁ σῶμα διά ἀσθένεια .