ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 1
Κωλώτηεζ ὁ Ἑπικούρου συνήθης βιβλίον ἐξέδωκεν ἐπιγράψας ὅτι κατὰ τὰ τῶν ἄλλων φιλοσόφων δόγματα οὐδὲ ζῆν ἔστιν . ὅσα τοίνυν ἡμῖν ἐπῆλθεν εἰπεῖν πρὸς αὐτὸν ὑπὲρ τῶν φιλοσόφων , ἐγράφη πρότερον . ἐπεὶ δὲ καὶ τῆς σχολῆς διαλυθείσης ἐγένοντο λόγοι πλείονες ἐν τῷ περιπάτῳ πρὸς τὴν αἵρεσιν , ἔδοξέ μοι καὶ τούτους ἀναλαβεῖν , εἰ καὶ διʼ ἄλλο μηδὲν ἀλλʼ ἐνδείξεως ἕνεκα τοῖς εὐθύνουσιν ἑτέρους , ὅτι δεῖ τοὺς λόγους ἕκαστον ὧν ἐλέγχει καὶ τὰ γράμματα μὴ παρέργως διελθεῖν μηδὲ φωνὰς ἀλλαχόθεν ἄλλας ἀποσπῶντα καὶ ῥήμασιν ἄνευ πραγμάτων ἐπιτιθέμενον παρακρούεσθαι τοὺς ἀπείρους .
Lemmas: Κωλώτης ὁ Ἐπίκουρος συνήθης βιβλίον ἐκδίδωμι ἐπιγράφω ὅτι κατά ὁ ὁ ἄλλος φιλόσοφος δόγμα οὐδέ ζάω εἰμί . ὅσος τοίνυν ἐγώ ἐπέρχομαι λέγω πρός αὐτός ὑπέρ ὁ φιλόσοφος , γράφω πρότερος . ἐπεί δέ καί ὁ σχολή διαλύω γίγνομαι λόγος πολύς ἐν ὁ περίπατος πρός ὁ αἵρεσις , δοκέω ἐγώ καί οὗτος ἀναλαμβάνω , εἰ καί διά ἄλλος μηδείς ἀλλά ἔνδειξις ἕνεκα ὁ εὐθύνω ἕτερος , ὅτι δέω ὁ λόγος ἕκαστος ὅς ἐλέγχω καί ὁ γράμμα μή πάρεργος διέρχομαι μηδέ φωνή ἀλλαχόθεν ἄλλος ἀποσπάω καί ῥῆμα ἄνευ πρᾶγμα ἐπιτίθημι παρακρούω ὁ ἄπειρος .
plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 9
ἃ μὲν οὖν λέγουσιν αὑτοῖς ὑπὸ σοφίας παρεσκευασμένα , τοιαῦτ’ ἐστιν ὧν δʼ ἑαυτοὺς ἀφαιροῦνται καὶ ἀπελαύνουσιν , ἤδη σκοπῶμεν . τὰς μὲν γὰρ ἐπὶ σαρκὸς εὐπαθείᾳ τῆς · ψυχῆς · διαχύσεις , ἐὰν ὦσι μέτριαι , μηδὲν ἐχούσας μέγα μηδʼ ἀξιόλογον · ἐὰν δʼ ὑπερβάλλωσι , πρὸς τῷ κενῷ καὶ ἀβεβαίῳ φορτικὰς φαινομένας καὶ θρασείας οὐδὲ ψυχικὰς ἄν τις οὐδὲ χαράς , ἀλλὰ σωματικὰς ἡδονὰς καὶ οἷον ἐπιμειδιάσεις καὶ συνεπιθρύψεις προσείποι τῆς ψυχῆς . ἃς δʼ ἄξιον καὶ δίκαιον εὐφροσύνας καὶ χαρὰς νομίζεσθαι , καθαραὶ μέν εἰσι τοῦ ἐναντίου καὶ σφυγμὸν οὐδένα κεκραμένον οὐδὲ δηγμὸν οὐδὲ μετάνοιαν ἔχουσιν οἰκεῖον δὲ τῇ ψυχῇ καὶ ψυχικὸν ἀληθῶς καὶ γνήσιον καὶ οὐκ ἐπείσακτον αὐτῶν τἀγαθόν ἐστιν οὐδʼ ἄλογον , ἀλλʼ εὐλογώτατον ἐκ τοῦ θεωρητικοῦ καὶ φιλομαθοῦς ἢ πρακτικοῦ καὶ φιλοκάλου τῆς διανοίας φυόμενον . ὧν ὅσας ἑκάτερον καὶ ἡλίκας ἡδονὰς ἀναδίδωσιν , οὐκ ἄν τις ἀνύσειε διελθεῖν προθυμούμενος · ὑπομνῆσαι δὲ βραχέως αἳ θʼ ἱστορίαι πάρεισι πολλὰς μὲν ἐπιτερπεῖς διατριβὰς ἔχουσαι , τὸ δʼ ἐπιθυμοῦν ἀεὶ τῆς ἀληθείας ἀκόρεστον καταλείπουσαι καὶ ἄπληστον ἡδονῆς · διʼ ἣν οὐδὲ τὸ ψεῦδος ἀμοιρεῖ χάριτος , ἀλλὰ καὶ πλάσμασι καὶ ποιήμασι τοῦ πιστεύεσθαι μὴ προσόντος ἔνεστιν ὅμως τὸ πεῖθον .
Lemmas: ὅς μέν οὖν λέγω ἑαυτοῦ ὑπό σοφία παρασκευάζω , τοιοῦτος εἰμί ὅς δέ ἑαυτοῦ ἀφαιρέω καί ἀπελαύνω , ἤδη σκοπέω . ὁ μέν γάρ ἐπί σάρξ εὐπάθεια ὁ · ψυχή · διάχυσις , ἐάν εἰμί μέτριος , μηδείς ἔχω μέγας μηδέ ἀξιόλογος · ἐάν δέ ὑπερβάλλω , πρός ὁ κενός καί ἀβέβαιος φορτικός φαίνω καί θρασύς οὐδέ ψυχικός ἄν τις οὐδέ χαρά , ἀλλά σωματικός ἡδονή καί οἷος ἐπιμειδίασις καί συνεπίθρυψις προσλέγω ὁ ψυχή . ὅς δέ ἄξιος καί δίκαιος εὐφροσύνη καί χαρά νομίζω , καθαρός μέν εἰμί ὁ ἐναντίος καί σφυγμός οὐδείς κεράννυμι οὐδέ δηγμός οὐδέ μετάνοια ἔχω οἰκεῖος δέ ὁ ψυχή καί ψυχικός ἀληθής καί γνήσιος καί οὐ ἐπείσακτος αὐτός ἀγαθός εἰμί οὐδέ ἄλογος , ἀλλά εὔλογος ἐκ ὁ θεωρητικός καί φιλομαθής ἤ πρακτικός καί φιλόκαλος ὁ διάνοια φύω . ὅς ὅσος ἑκάτερος καί ἡλίκος ἡδονή ἀναδίδωμι , οὐ ἄν τις ἀνύω διέρχομαι προθυμέομαι · ὑπομιμνῄσκω δέ βραχύς ὁ τε ἱστορία πάρειμι πολύς μέν ἐπιτερπής διατριβή ἔχω , ὁ δέ ἐπιθυμέω ἀεί ὁ ἀλήθεια ἀκόρεστος καταλείπω καί ἄπληστος ἡδονή · διά ὅς οὐδέ ὁ ψεῦδος ἀμοιρέω χάρις , ἀλλά καί πλάσμα καί ποίημα ὁ πιστεύω μή πρόσειμι ἔνειμι ὅμως ὁ πείθω .
plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 10
ἐννόει γάρ , ὡς δακνόμενοι τὸν Πλάτωνος ἀναγιγνώσκομεν Ἀτλαντικὸν καὶ τὰ τελευταῖα τῆς Ἰλιάδος , οἷον ἱερῶν κλειομένων ἢ θεάτρων ἐπιποθοῦντες τοῦ μύθου τὸ λειπόμενον . αὐτῆς δὲ τῆς ἀληθείας ἡ μάθησις οὕτως ἐράσμιόν ἐστι καὶ ποθεινόν , ὡς τὸ ζῆν καὶ τὸ εἶναι διὰ τὸ γιγνώσκειν · τοῦ δὲ θανάτου τὰ σκυθρωπότατα λήθη καὶ ἄγνοια καὶ σκότος ᾗ . καὶ νὴ Δία μάχονται τοῖς φθείρουσι τῶν ἀποθανόντων τὴν αἴσθησιν ὀλίγου δεῖν ἅπαντες , ὡς ἐν μόνῳ τῷ αἰσθανομένῳ καὶ γιγνώσκοντι τῆς ψυχῆς τιθέμενοι τὸ ζῆν καὶ τὸ εἶναι καὶ τὸ χαίρειν . ἔστι γὰρ καὶ τοῖς ἀνιῶσι τὸ μεθʼ ἡδονῆς τινος ἀκούεσθαι · καὶ ταραττόμενοι πολλάκις ὑπὸ τῶν λεγομένων καὶ κλαίοντες ὅμως λέγειν κελεύομεν , ὥσπερ οὗτος ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἔοικε τῆς περὶ τὸ πάντα γιγνώσκειν ἡδονῆς ἀκρασία τις εἶναι καὶ ῥύσις ἐκβιαζομένη τὸν λογισμόν · ὅταν δὲ μηδὲν ἔχουσα βλαβερὸν ἢ λυπηρὸν ἱστορία καὶ διήγησις ἐπὶ πράξεσι καλαῖς καὶ μεγάλαις προσλάβῃ λόγον ἔχοντα δύναμιν καὶ χάριν , ὡς τῶν Ἡροδότου τὰ Ἑλληνικὰ καὶ τὰ Περσικὰ τῶν Ξενοφῶντος ὅσσα θʼ Ὅμηρος ἐθέσπισε θέσκελα εἰδώς ἢ τὰς γῆς Περιόδους Εὔδοξος ἢ Κτίσεις καὶ Πολιτείας Ἀριστοτέλης ἢ Βίους ἀνδρῶν Ἀριστόξενος ἔγραψεν , οὐ μόνον μέγα καὶ πολὺ τὸ εὐφραῖνον ἀλλὰ καὶ καθαρὸν καὶ ἀμεταμέλητόν ἐστι . τίς δʼ ἂν φάγοι πεινῶν καὶ πίοι διψῶν τὰ Φαιάκων ἥδιον ἢ διέλθοι τὸν Ὀδυσσέως ἀπόλογον τῆς πλάνης ; τίς δʼ ἂν ἡσθείη συναναπαυσάμενος τῇ καλλίστῃ γυναικὶ μᾶλλον προσαγρυπνήσας οἷς γέγραφε περὶ Πανθείας Ξενοφῶν ἢ περὶ Τιμοκλείας Ἀριστόβουλος ἢ Θήβης Θεόπομπος ;
Lemmas: ἐννοέω γάρ , ὡς δάκνω ὁ Πλάτων ἀναγιγνώσκω Ἀτλαντικός καί ὁ τελευταῖος ὁ Ἰλιάς , οἷος ἱερός κλέω ἤ θέατρον ἐπιποθέω ὁ μῦθος ὁ λείπω . αὐτός δέ ὁ ἀλήθεια ὁ μάθησις οὕτως ἐράσμιος εἰμί καί ποθεινός , ὡς ὁ ζάω καί ὁ εἰμί διά ὁ γιγνώσκω · ὁ δέ θάνατος ὁ σκυθρωπός λήθη καί ἄγνοια καί σκότος ᾟ . καί νή Ζεύς μάχομαι ὁ φθείρω ὁ ἀποθνῄσκω ὁ αἴσθησις ὀλίγος δέω ἅπας , ὡς ἐν μόνος ὁ αἰσθάνομαι καί γιγνώσκω ὁ ψυχή τίθημι ὁ ζάω καί ὁ εἰμί καί ὁ χαίρω . εἰμί γάρ καί ὁ ἀνιάω ὁ μετά ἡδονή τις ἀκούω · καί ταράσσω πολλάκις ὑπό ὁ λέγω καί κλαίω ὅμως λέγω κελεύω , ὥσπερ οὗτος ἀλλά οὗτος μέν ἔοικα ὁ περί ὁ πᾶς γιγνώσκω ἡδονή ἀκρασία τις εἰμί καί ῥύσις ἐκβιάζω ὁ λογισμός · ὅταν δέ μηδείς ἔχω βλαβερός ἤ λυπηρός ἱστορία καί διήγησις ἐπί πρᾶξις καλός καί μέγας προσλαμβάνω λόγος ἔχω δύναμις καί χάρις , ὡς ὁ Ἡρόδοτος ὁ Ἑλληνικός καί ὁ Περσικός ὁ Ξενοφῶν ὅσος τε Ὅμηρος θεσπίζω θέσκελος οἶδα ἤ ὁ γῆ Περίοδος Εὔδοξος ἤ Κτίσις καί Πολιτεία Ἀριστοτέλης ἤ Βίων ἀνήρ Ἀριστόξενος γράφω , οὐ μόνος μέγας καί πολύς ὁ εὐφραίνω ἀλλά καί καθαρός καί ἀμεταμέλητος εἰμί . τίς δέ ἄν ἐσθίω πεινάω καί πίνω διψάω ὁ Φαίαξ ἡδύς ἤ διέρχομαι ὁ Ὀδυσσεύς ἀπόλογος ὁ πλάνη ; τίς δέ ἄν ἥδομαι συναναπαύομαι ὁ καλός γυνή μάλα προσαγρυπνέω ὅς γράφω περί Πάνθεια Ξενοφῶν ἤ περί Τιμόκλεια Ἀριστόβουλος ἤ Θήβη Θεόπομπος ;
plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 14
ἧς οὐ μέτεστι τούτοις , ὡς δέ φασιν οὐδὲ βούλονται μετεῖναι · κατατείναντες δὲ τὸ θεωρητικὸν εἰς τὸ σῶμα καὶ κατασπάσαντες ὥσπερ μολιβδίσι ταῖς τῆς σαρκὸς ἐπιθυμίαις οὐδὲν ἀπολείπουσιν ἱπποκόμων ἢ ποιμένων , χόρτον ἢ καλάμην ἤ τινα πόαν προβαλλόντων , ὡς ταῦτα βόσκεσθαι καὶ τρώγειν προσῆκον αὐτῶν τοῖς θρέμμασιν . ἦ γὰρ οὐχ οὕτως ἀξιοῦσι τὴν ψυχὴν ταῖς τοῦ σώματος ἡδοναῖς κατασυβωτεῖν , ὅσον ἐλπίσαι τι περὶ σαρκὸς ἢ παθεῖν ἢ μνημονεῦσαι χαίρουσαν , οἰκεῖον δὲ μηδὲν μηδʼ ἡδὺ μηδὲ τερπνὸν ἐξ αὑτῆς λαμβάνειν μηδὲ ζητεῖν ἐῶντες ; καίτοι τί γένοιτʼ ἂν ἀλογώτερον , ἢ δυεῖν ὄντοιν , ἐξ ὧν ὁ ἄνθρωπος πέφυκε , σώματος καὶ ψυχῆς , ψυχῆς δὲ τάξιν ἡγεμονικωτέραν ἐχούσης , σώματος μὲν ἴδιόν τι καὶ κατὰ φύσιν καὶ οἰκεῖον ἀγαθὸν εἶναι , ψυχῆς δὲ μηδέν , ἀλλὰ τῷ σώματι καθῆσθαι προσβλέπουσαν αὐτὴν καὶ τοῖς μὲν τοῦ σώματος πάθεσιν ἐπιμειδιῶσαν καὶ συνηδομένην καὶ συγχαίρουσαν , αὐτὴν δʼ ἀκίνητον ἐξ ἀρχῆς καὶ ἀπαθῆ καὶ μηδὲν αἱρετὸν ἔχουσαν μηδʼ ὀρεκτὸν ὅλως μηδὲ χαρτόν ; ἢ γὰρ ἁπλῶς ἀποκαλυψαμένους ἔδει σαρκοποιεῖν τὸν ἄνθρωπον ὅλον , ὥσπερ ἔνιοι ποιοῦσι τὴν τῆς ψυχῆς οὐσίαν ἀναιροῦντες , ἢ δύο φύσεις ἐν ἡμῖν διαφόρους ἀπολιπόντας ἴδιον ἀπολιπεῖν ἑκατέρας καὶ ἀγαθὸν καὶ κακὸν καὶ οἰκεῖον καὶ ἀλλότριον ὥσπερ ἀμέλει ἑκάστη τῶν αἰσθήσεων πρὸς ἴδιόν τι πέφυκεν αἰσθητόν , εἰ καὶ πάνυ συμπαθοῦσιν ἀλλήλαις . ἔστι δὲ τῆς ψυχῆς ἴδιον αἰσθητήριον ὁ νοῦς , ᾧ μηδὲν οἰκεῖον ὑποκεῖσθαι , μὴ θέαμα μὴ κίνημα μὴ πάθος συγγενὲς οὗ τυγχάνουσα χαίρειν πέφυκε , πάντων ἀλογώτατόν ἐστιν · εἰ μή τι νὴ Δία λέληθα συνεπισυκοφαντῶν τοὺς ἄνδρας .
Lemmas: ὅς οὐ μέτειμι οὗτος , ὡς δέ φημί οὐδέ βούλομαι μέτειμι · κατατείνω δέ ὁ θεωρητικός εἰς ὁ σῶμα καί κατασπάω ὥσπερ μολιβδίς ὁ ὁ σάρξ ἐπιθυμία οὐδείς ἀπολείπω ἱπποκόμος ἤ ποιμήν , χόρτος ἤ καλάμη ἤ τις πόα προβάλλω , ὡς οὗτος βόσκω καί τρώγω προσήκω αὐτός ὁ θρέμμα . ἤ γάρ οὐ οὕτως ἀξιόω ὁ ψυχή ὁ ὁ σῶμα ἡδονή κατασυβωτέω , ὅσος ἐλπίζω τις περί σάρξ ἤ πάσχω ἤ μνημονεύω χαίρω , οἰκεῖος δέ μηδείς μηδέ ἡδύς μηδέ τερπνός ἐκ ἑαυτοῦ λαμβάνω μηδέ ζητέω ἐάω ; καίτοι τίς γίγνομαι ἄν ἄλογος , ἤ δύο εἰμί , ἐκ ὅς ὁ ἄνθρωπος φύω , σῶμα καί ψυχή , ψυχή δέ τάξις ἡγεμονικός ἔχω , σῶμα μέν ἴδιος τις καί κατά φύσις καί οἰκεῖος ἀγαθός εἰμί , ψυχή δέ μηδείς , ἀλλά ὁ σῶμα κάθημαι προσβλέπω αὐτός καί ὁ μέν ὁ σῶμα πάθος ἐπιμειδιάω καί συνήδομαι καί συγχαίρω , αὐτός δέ ἀκίνητος ἐκ ἀρχή καί ἀπαθής καί μηδείς αἱρετός ἔχω μηδέ ὀρεκτός ὅλος μηδέ χαρτός ; ἤ γάρ ἁπλῶς ἀποκαλύπτω δέω σαρκοποιέω ὁ ἄνθρωπος ὅλος , ὥσπερ ἔνιοι ποιέω ὁ ὁ ψυχή οὐσία ἀναιρέω , ἤ δύο φύσις ἐν ἐγώ διάφορος ἀπολείπω ἴδιος ἀπολείπω ἑκάτερος καί ἀγαθός καί κακός καί οἰκεῖος καί ἀλλότριος ὥσπερ ἀμέλει ἕκαστος ὁ αἴσθησις πρός ἴδιος τις φύω αἰσθητός , εἰ καί πάνυ συμπαθέω ἀλλήλων . εἰμί δέ ὁ ψυχή ἴδιος αἰσθητήριον ὁ νόος , ὅς μηδείς οἰκεῖος ὑπόκειμαι , μή θέαμα μή κίνημα μή πάθος συγγενής ὅς τυγχάνω χαίρω φύω , πᾶς ἄλογος εἰμί · εἰ μή τις νή Ζεύς λανθάνω συνεπισυκοφαντέω ὁ ἀνήρ .
plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 19
ἀλλʼ οἵ γε πρὸς ἔπαινον οὕτω καὶ δόξαν ἔχοντες ἆρʼ οὐχ ὁμολογοῦσι μεγάλας ἡδονὰς προΐεσθαι διʼ ἀσθένειαν ἢ μαλακίαν φεύγοντες ἀρχὰς ἢ πολιτείας καὶ φιλίας βασιλέων , ἀφʼ ὧν τὰ μεγάλα καὶ λαμπρὰ εἰς τὸν βίον γίγνεσθαι ἔφη Δημόκριτος ; οὐ γὰρ ἄν τινα πείσειεν ἀνθρώπων ὁ τὴν Νεοκλέους μαρτυρίαν καὶ τὴν Κωλώτου προσκύνησιν ἐν τοσούτῳ λόγῳ τιθέμενος καὶ ἀγαπῶν , ὡς οὐκ ἂν ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων κροτηθεὶς Ὀλυμπίασιν ἐξεμάνη καὶ ἀνωλόλυξε , μᾶλλον δʼ ὅλως ὑπὸ χαρᾶς ἤρθη κατὰ τὸν Σοφοκλέα γραίας ἀκάνθης πάππος ὡς φυσώμενος . εἴ γε μὲν τὸ εὐδοξεῖν ἡδύ , τὸ ἀδοξεῖν δήπου λυπηρόν · ἀδοξότερον δʼ ἀφιλίας ἀπραξίας ἀθεότητος ἡδυπαθείας ὀλιγωρίας οὐδέν ἐστι . ταῦτα δὲ πάντες ἄνθρωποι πλὴν αὐτῶν ἐκείνων τῇ αἱρέσει προσεῖναι νομίζουσιν . ἀδίκως , φήσει τις . ἀλλὰ τὴν δόξαν οὐ τὴν ἀλήθειαν σκοποῦμεν . καὶ βιβλία μὲν μὴ λέγωμεν μηδὲ ψηφίσματα βλάσφημα πόλεων , ὅσα γέγραπται πρὸς αὐτούς · φιλαπέχθημον γάρ · εἰ δὲ χρησμοὶ καὶ μαντικὴ καὶ θεῶν πρόνοια καὶ γονέων πρὸς ἔκγονα στοργὴ καὶ ἀγάπησις καὶ πολιτεία καὶ ἡγεμονία καὶ τὸ ἄρχειν ἔνδοξόν ἐστι καὶ εὐκλεές , οὕτως ἀνάγκη τοὺς λέγοντας , ὡς οὐ δεῖ σῴζειν τοὺς Ἕλληνας ἀλλʼ ἐσθίειν καὶ πίνειν ἀβλαβῶς τῇ γαστρὶ καὶ κεχαρισμένως , ἀδοξεῖν καὶ κακοὺς νομίζεσθαι · νομιζομένους δὲ τοιούτους ἀνιᾶσθαι καὶ ζῆν ἀτερπῶς , εἴ γε δὴ τὸ καλὸν ἡδὺ καὶ τὴν εὐδοξίαν ἡγοῦνται .
Lemmas: ἀλλά ὁ γε πρός ἔπαινος οὕτως καί δόξα ἔχω ἆρα οὐ ὁμολογέω μέγας ἡδονή προίημι διά ἀσθένεια ἤ μαλακία φεύγω ἀρχή ἤ πολιτεία καί φιλία βασιλεύς , ἀπό ὅς ὁ μέγας καί λαμπρός εἰς ὁ βίος γίγνομαι φημί Δημόκριτος ; οὐ γάρ ἄν τις πείθω ἄνθρωπος ὁ ὁ Νεοκλῆς μαρτυρία καί ὁ Κωλώτης προσκύνησις ἐν τοσοῦτος λόγος τίθημι καί ἀγαπάω , ὡς οὐ ἄν ὑπό ὁ Ἕλλην κροτέω Ὀλυμπίασι ἐκμαίνω καί ἀνολολύζω , μάλα δέ ὅλος ὑπό χαρά ἀείρω κατά ὁ Σοφοκλῆς Γραῖα ἄκανθα πάππος ὡς φυσάω . εἰ γε μέν ὁ εὐδοξέω ἡδύς , ὁ ἀδοξέω δήπου λυπηρός · ἄδοξος δέ ἀφιλία ἀπραξία ἀθεότης ἡδυπάθεια ὀλιγωρία οὐδείς εἰμί . οὗτος δέ πᾶς ἄνθρωπος πλήν αὐτός ἐκεῖνος ὁ αἵρεσις πρόσειμι νομίζω . ἄδικος , φημί τις . ἀλλά ὁ δόξα οὐ ὁ ἀλήθεια σκοπέω . καί βιβλίον μέν μή λέγω μηδέ ψήφισμα βλάσφημος πόλις , ὅσος γράφω πρός αὐτός · φιλαπεχθήμων γάρ · εἰ δέ χρησμός καί μαντικός καί θεός πρόνοια καί γονεύς πρός ἔκγονος στοργή καί ἀγάπησις καί πολιτεία καί ἡγεμονία καί ὁ ἄρχω ἔνδοξος εἰμί καί εὐκλεής , οὕτως ἀνάγκη ὁ λέγω , ὡς οὐ δέω σῴζω ὁ Ἕλλην ἀλλά ἐσθίω καί πίνω ἀβλαβής ὁ γαστήρ καί κεχαρισμένως , ἀδοξέω καί κακός νομίζω · νομίζω δέ τοιοῦτος ἀνιάω καί ζάω ἀτερπής , εἰ γε δή ὁ καλός ἡδύς καί ὁ εὐδοξία ἡγέομαι .
plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 23
καλὰ μὲν οὖν εἰκὸς εἶναι καὶ τὰ γιγνόμενα παρὰ τῶν θεῶν · τὸ δὲ γίγνεσθαι διὰ τῶν θεῶν ταῦτʼ αὐτὰ μεγάλην ἡδονὴν ποιεῖ καὶ θάρσος ἀμήχανον καὶ φρόνημα καὶ χαρὰν οἷον αὐγὴν ἐπιγελῶσαν τοῖς ἀγαθοῖς . οἱ δʼ ἄλλως ἔχοντες τῆς μὲν εὐτυχίας τὸ ἥδιστον κολούουσι , ταῖς δὲ δυστυχίαις ἀποστροφὴν οὐκ ἀπολείπουσιν , ἀλλʼ εἰς μίαν καταφυγὴν καὶ λιμένα πράττοντες κακῶς , τὴν διάλυσιν καὶ τὴν ἀναισθησίαν , ἀποβλέπουσιν ὥσπερ εἴ τις ἐν πελάγει καὶ χειμῶνι θαρρυνῶν ἐπιστὰς λέγοι μήτε τινὰ τὴν ναῦν ἔχειν κυβερνήτην μήτε τοὺς Διοσκόρους αὐτοῖς ἀφίξεσθαι ἐπερχόμενόν τε μαλάξοντας βίαιον πόντον ὠκείας τʼ ἀνέμων ῥιπάς · οὐδὲν δʼ ὅμως εἶναι δεινόν , ἀλλʼ ὅσον οὐδέπω καταποθήσεσθαι τὴν ναῦν ὑπὸ τῆς θαλάττης ἢ συντριβήσεσθαι ταχὺ πρὸς τὰς πέτρας ἐκπεσοῦσαν . οὗτος γάρ ἐστιν ὁ Ἐπικούρειος λόγος ἐν νόσοις δειναῖς καὶ πόνοις ὑπερβάλλουσιν · ἐλπίζεις τι χρηστὸν παρὰ θεῶν διʼ εὐσέβειαν ; τετύφωσαι · τὸ γὰρ μακάριον καὶ ἄφθαρτον οὔτʼ ὀργαῖς οὔτε χάρισι συνέχεται . βέλτιόν τι τῶν ἐν τῷ βίῳ μετὰ τὸν βίον ἐπινοεῖς ; ἐξηπάτησαι · τὸ γὰρ διαλυθὲν ἀναισθητεῖ τὸ δʼ ἀναισθητοῦν οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς . πῶς οὖν , ἄνθρωπε , φαγεῖν με καὶ χαίρειν κελεύεις ; ὅτι νὴ Δία χειμαζομένῳ τὸ ναυάγιον ἐγγύς ἐστιν · ὁ γὰρ πόνος ὁ ὑπερβάλλων συνάψει θανάτῳ . καίτοι νεὼς μὲν ἐκπεσὼν ἐπιβάτης διαλυθείσης ἐπʼ ἐλπίδος ὀχεῖταί τινος ὡς γῇ προσέξων σῶμα καὶ διανηξόμενος , τῆς δὲ τούτων φιλοσοφίας ἔκβασις οὔπη φαίνεθʼ ἁλὸς πολιοῖο θύραζε τῇ ψυχῇ , ἀλλʼ εὐθὺς ἠφάνισται καὶ διέσπαρται καὶ προαπόλωλε τοῦ σώματος · ὥσθʼ ὑπερχαίρειν τὸ πάνσοφον τοῦτο δόγμα καὶ θεῖον παραλαβοῦσαν , ὅτι τοῦ κακῶς πράττειν πέρας ἐστὶν αὐτῇ τὸ ἀπολέσθαι καὶ φθαρῆναι καὶ μηδὲν εἶναι .
Lemmas: καλός μέν οὖν ἔοικα εἰμί καί ὁ γίγνομαι παρά ὁ θεός · ὁ δέ γίγνομαι διά ὁ θεός οὗτος αὐτός μέγας ἡδονή ποιέω καί θάρσος ἀμήχανος καί φρόνημα καί χαρά οἷος αὐγή ἐπιγελάω ὁ ἀγαθός . ὁ δέ ἄλλος ἔχω ὁ μέν εὐτυχία ὁ ἡδύς κολούω , ὁ δέ δυστυχία ἀποστροφή οὐ ἀπολείπω , ἀλλά εἰς εἷς καταφυγή καί λιμήν πράσσω κακός , ὁ διάλυσις καί ὁ ἀναισθησία , ἀποβλέπω ὥσπερ εἰ τις ἐν πέλαγος καί χειμών θαρσύνω ἐφίστημι λέγω μήτε τις ὁ ναῦς ἔχω κυβερνήτης μήτε ὁ Διοσκόρος αὐτός ἀφικνέομαι ἐπέρχομαι τε μαλάσσω βίαιος πόντος ὠκύς τε ἄνεμος ῥιπή · οὐδείς δέ ὅμως εἰμί δεινός , ἀλλά ὅσος οὐδέπω καταπίνω ὁ ναῦς ὑπό ὁ θάλασσα ἤ συντρίβω ταχύς πρός ὁ πέτρα ἐκπίπτω . οὗτος γάρ εἰμί ὁ Ἐπικούρειος λόγος ἐν νόσος δεινός καί πόνος ὑπερβάλλω · ἐλπίζω τις χρηστός παρά θεός διά εὐσέβεια ; τυφόω · ὁ γάρ μακάριος καί ἄφθαρτος οὔτε ὀργή οὔτε χάρις συνέχω . ἀγαθός τις ὁ ἐν ὁ βίος μετά ὁ βίος ἐπινοέω ; ἐξαπατάω · ὁ γάρ διαλύω ἀναισθητέω ὁ δέ ἀναισθητέω οὐδείς πρός ἐγώ . πῶς οὖν , ἄνθρωπος , ἐσθίω ἐγώ καί χαίρω κελεύω ; ὅτι νή Ζεύς χειμάζω ὁ ναυάγιον ἐγγύς εἰμί · ὁ γάρ πόνος ὁ ὑπερβάλλω συνάπτω θάνατος . καίτοι ναῦς μέν ἐκπίπτω ἐπιβάτης διαλύω ἐπί ἐλπίς ὀχάομαι τις ὡς γῆ προσέχω σῶμα καί διανήχομαι , ὁ δέ οὗτος φιλοσοφία ἔκβασις οὔπη φαίνω ἅλς πολιός θύραζε ὁ ψυχή , ἀλλά εὐθύς ἀφανίζω καί διασπείρω καί προαπόλλυμαι ὁ σῶμα · ὥστε ὑπερχαίρω ὁ πάνσοφος οὗτος δόγμα καί θεῖος παραλαμβάνω , ὅτι ὁ κακός πράσσω πέρας εἰμί αὐτός ὁ ἀπόλλυμι καί φθείρω καί μηδείς εἰμί .
plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 24
ἀλλὰ γάρ ἔφη πρὸς ἐμὲ βλέψας εὔηθές ἐστι καὶ περὶ τούτου λέγειν ἡμᾶς , σοῦ πρῴην ἀκηκοότας ἱκανῶς διαλεγομένου πρὸς τοὺς ἀξιοῦντας τὸν Ἐπικούρου λόγον τοῦ Πλάτωνος περὶ ψυχῆς ῥᾴονας καὶ ἡδίους ἡμᾶς ποιεῖν πρὸς θάνατον . ὑπολαβὼν οὖν ὁ Ζεύξιππος εἶθʼ οὗτος ἔφη διʼ ἐκεῖνον ἀτελὴς ὁ λόγος ἔσται , καὶ φοβηθησόμεθα πρὸς Ἐπίκουρον τὸ λοιπὸν λέγοντες ; ἥκιστα ἔφην ἐγὼ καὶ δὶς γὰρ ὃ δεῖ καλόν ἐστιν ἀκοῦσαι κατʼ Ἐμπεδοκλέα . πάλιν οὖν ὁ Θέων ἡμῖν παρακλητέος · οὐ γὰρ αὐτὸν οἶμαι μὴ παρεῖναι τοῖς τότε λεχθεῖσιν , ἀλλὰ καὶ νέος ἐστὶ καὶ οὐ δέδιε μὴ λήθης εὐθύνας ὑπόσχῃ τοῖς νέοις .
Lemmas: ἀλλά γάρ φημί πρός ἐγώ βλέπω εὐήθης εἰμί καί περί οὗτος λέγω ἐγώ , σύ πρῴην ἀκούω ἱκανός διαλέγω πρός ὁ ἀξιόω ὁ Ἐπίκουρος λόγος ὁ Πλάτων περί ψυχή ῥᾴδιος καί ἡδύς ἐγώ ποιέω πρός θάνατος . ὑπολαμβάνω οὖν ὁ Ζεύξιππος εἶτα οὗτος φημί διά ἐκεῖνος ἀτελής ὁ λόγος εἰμί , καί φοβέω πρός Ἐπίκουρος ὁ λοιπός λέγω ; ἦκα φημί ἐγώ καί δίς γάρ ὅς δέω καλός εἰμί ἀκούω κατά Ἐμπεδοκλῆς . πάλιν οὖν ὁ Θέων ἐγώ παρακλητέος · οὐ γάρ αὐτός οἴομαι μή πάρειμι ὁ τότε λέγω , ἀλλά καί νέος εἰμί καί οὐ δείδω μή λήθη εὔθυνα ὑπέχω ὁ νέος .
plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 25
καὶ ὁ Θέων ὥσπερ ἐκβιασθεὶς ἀλλʼ εἰ δοκεῖ ταῦτα ἔφη ποιεῖν , οὐ μιμήσομαί σε , ὦ Ἀριστόδημε · σὺ μὲν γὰρ ἐφοβήθης τὰ τούτου λέγειν · ἐγὼ δὲ χρήσομαι τοῖς σοῖς · ὀρθῶς γάρ μοι διαιρεῖν ἔδοξας εἰς τρία γένη τοὺς ἀνθρώπους , τὸ τῶν ἀδίκων καὶ πονηρῶν , δεύτερον δὲ τὸ τῶν πολλῶν καὶ ἰδιωτῶν , τρίτον δὲ τὸ τῶν ἐπιεικῶν καὶ νοῦν ἐχόντων . οἱ μὲν οὖν ἄδικοι καὶ πονηροὶ τὰς καθʼ Ἅιδου δίκας καὶ τιμωρίας δεδιότες καὶ φοβούμενοι κακουργεῖν καὶ διὰ τοῦτο μᾶλλον ἡσυχίαν ἄγοντες ἥδιον βιώσονται καὶ ἀταρακτότερον . οὐ γὰρ Ἐπίκουρος ἄλλῳ τινὶ τῆς ἀδικίας οἴεται δεῖν ἀπείργειν ἢ φόβῳ κολάσεων , ὥστε καὶ προσεμφορητέον ἐκείνοις τῆς δεισιδαιμονίας καὶ κινητέον ἐπʼ αὐτοὺς ἅμα τὰ ἐξ οὐρανοῦ καὶ γῆς δείματα καὶ χάσματα καὶ φόβους καὶ ὑπονοίας , εἰ μέλλουσιν ἐκπλαγέντες ὑπὸ τούτων ἐπιεικέστερον ἔχειν καὶ πραότερον . λυσιτελεῖ γὰρ · αὐτοῖς τὰ μετὰ τὸν θάνατον φοβουμένοις μὴ ἀδικεῖν ἢ ἀδικοῦσιν ἐπισφαλῶς ἐν τῷ βίῳ διάγειν καὶ περιφόβως .
Lemmas: καί ὁ Θέων ὥσπερ ἐκβιάζω ἀλλά εἰ δοκέω οὗτος φημί ποιέω , οὐ μιμέομαι σύ , ὦ Ἀριστόδημος · σύ μέν γάρ φοβέω ὁ οὗτος λέγω · ἐγώ δέ χράω ὁ σός · ὀρθός γάρ ἐγώ διαιρέω δοκέω εἰς τρεῖς γένος ὁ ἄνθρωπος , ὁ ὁ ἄδικος καί πονηρός , δεύτερος δέ ὁ ὁ πολύς καί ἰδιώτης , τρίτος δέ ὁ ὁ ἐπιεικής καί νόος ἔχω . ὁ μέν οὖν ἄδικος καί πονηρός ὁ κατά ᾍδης δίκη καί τιμωρία δείδω καί φοβέω κακουργέω καί διά οὗτος μάλα ἡσυχία ἄγω ἡδύς βιόω καί ἀτάρακτος . οὐ γάρ Ἐπίκουρος ἄλλος τις ὁ ἀδικία οἴομαι δέω ἀπείργω ἤ φόβος κόλασις , ὥστε καί προσεμφορητέον ἐκεῖνος ὁ δεισιδαιμονία καί κινητέος ἐπί αὐτός ἅμα ὁ ἐκ οὐρανός καί γῆ δεῖμα καί χάσμα καί φόβος καί ὑπόνοια , εἰ μέλλω ἐκπλάσσω ὑπό οὗτος ἐπιεικής ἔχω καί πρᾶος . λυσιτελέω γάρ · αὐτός ὁ μετά ὁ θάνατος φοβέω μή ἀδικέω ἤ ἀδικέω ἐπισφαλής ἐν ὁ βίος διάγω καί περίφοβος .
plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 26
τοῖς δὲ πολλοῖς καὶ ἄνευ φόβου περὶ τῶν ἐν Ἅιδου ἡ παρὰ τὸ μυθῶδες τῆς ἀιδιότητος ; ἐλπίς καὶ ὁ πόθος τοῦ εἶναι , πάντων ἐρώτων πρεσβύτατος ὢν καὶ μέγιστος , ἡδονῇ θʼ ὑπερβάλλει καὶ γλυκυθυμίᾳ τὸ παιδικὸν ἐκεῖνο δέος . ᾗ καὶ τέκνα καὶ γυναῖκας καὶ φίλους ἀποβάλλοντες ; εἶναί που μᾶλλον ἐθέλουσι καὶ διαμένειν κακοπαθοῦντας ἢ παντάπασιν ἐξῃρῆσθαι καὶ διεφθάρθαι καὶ γεγονέναι τὸ μηδέν · ἡδέως δὲ τῶν ὀνομάτων τοῦ μεθίστασθαι τὸν θνήσκοντα καὶ μεταλλάττειν καὶ ὅσα δηλοῖ μεταβολὴν ὄντα τῆς ψυχῆς οὐ φθορὰν τὸν θάνατον ἀκροῶνται καὶ λέγουσιν οὕτως αὐτὰρ ἐγὼ κἀκεῖθι φίλου μεμνήσομʼ ἑταίρου καί τί σοι πρὸς Ἕκτορʼ ἢ γέροντʼ εἴπω πόσιν ; ἐκ δὲ τούτου παρατροπῆς γενομένης , καὶ ὅπλα καὶ σκεύη καὶ ἱμάτια συνήθη τοῖς τεθνηκόσι καὶ ὡς ὁ Μίνως τῷ Γλαύκῳ Κρητικοὺς αὐλοὺς θανούσης κῶλα ποικίλης νεβροῦ συνθάπτοντες ἥδιον ἔχουσι . κἄν τι δόξωσιν . αἰτεῖν καὶ ποθεῖν ἐκείνους , χαίρουσιν ἐπιδιδόντες ὥσπερ ὁ Περίανδρος τῇ γυναικὶ τὸν κόσμον , ὡς δεομένῃ καὶ ῥιγοῦν λεγούσῃ , συγκατέκαυσεν . οἱ δʼ Αἰακοὶ καὶ Ἀσκάλαφοι καὶ Ἀχέροντες οὐ πάνυ διαταράττουσιν , οἷς γε καὶ χοροὺς καὶ θέατρα καὶ μοῦσαν ἡδομένοις παντοδαπὴν γενομένου δεδώκασιν . ἀλλʼ ἐκεῖνο τοῦ θανάτου τὸ πρόσωπον ὡς φοβερὸν καὶ σκυθρωπὸν καὶ σκοτεινὸν ἅπαντες ὑποδειμαίνουσι , τὸ τῆς ἀναισθησίας καὶ λήθης καὶ ἀγνοίας · καὶ πρὸς τὸ ἀπόλωλε καὶ τὸ ἀνῄρηται καὶ τὸ οὐκ ἔστι ταράσσονται καὶ δυσανασχετοῦσι τούτων λεγομένων , ὡς τὸ ἔπειτα κείσεται βαθυδένδρῳ ἐν χθονὶ συμποσίων τε καὶ λυρᾶν ἄμοιρος ἰαχᾶς τε παντερπέος αὐλῶν · καί ἀνδρὸς δὲ ψυχὴ πάλιν ἐλθεῖν οὔτε λεϊστὴ οὔτε ἑλετή , ἐπεὶ ἄρ κεν ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων .
Lemmas: ὁ δέ πολύς καί ἄνευ φόβος περί ὁ ἐν ᾍδης ὁ παρά ὁ μυθώδης ὁ ἀιδιότης ; ἐλπίς καί ὁ πόθος ὁ εἰμί , πᾶς ἔρως πρέσβυς εἰμί καί μέγας , ἡδονή τε ὑπερβάλλω καί γλυκυθυμία ὁ παιδικός ἐκεῖνος δέος . ὅς καί τέκνον καί γυνή καί φίλος ἀποβάλλω ; εἰμί που μάλα ἐθέλω καί διαμένω κακοπαθέω ἤ παντάπασι ἐξαιρέω καί διαφθείρω καί γίγνομαι ὁ μηδείς · ἡδύς δέ ὁ ὄνομα ὁ μεθίστημι ὁ θνῄσκω καί μεταλλάσσω καί ὅσος δηλόω μεταβολή εἰμί ὁ ψυχή οὐ φθορά ὁ θάνατος ἀκροάομαι καί λέγω οὕτως ἀτάρ ἐγώ ἐκεῖθι φίλος μιμνῄσκω ἑταῖρος καί τίς σύ πρός Ἕκτωρ ἤ γέρων λέγω πόσις ; ἐκ δέ οὗτος παρατροπή γίγνομαι , καί ὅπλον καί σκεῦος καί ἱμάτιον συνήθης ὁ θνῄσκω καί ὡς ὁ Μίνως ὁ Γλαῦκος Κρητικός αὐλός θνῄσκω κῶλον ποικίλος νεβρός συνθάπτω ἡδύς ἔχω . ἐάν τις δοκέω . αἰτέω καί ποθέω ἐκεῖνος , χαίρω ἐπιδίδωμι ὥσπερ ὁ Περίανδρος ὁ γυνή ὁ κόσμος , ὡς δέω καί ῥιγόω λέγω , συγκατακαίω . ὁ δέ Αἰακός καί Ἀσκάλαφος καί Ἀχέρων οὐ πάνυ διαταράσσω , ὅς γε καί χορός καί θέατρον καί μοῦσα ἥδομαι παντοδαπός γίγνομαι δίδωμι . ἀλλά ἐκεῖνος ὁ θάνατος ὁ πρόσωπον ὡς φοβερός καί σκυθρωπός καί σκοτεινός ἅπας ὑποδειμαίνω , ὁ ὁ ἀναισθησία καί λήθη καί ἄγνοια · καί πρός ὁ ἀπόλλυμι καί ὁ ἀναιρέω καί ὁ οὐ εἰμί ταράσσω καί δυσανασχετέω οὗτος λέγω , ὡς ὁ ἔπειτα κεῖμαι βαθύδενδρος ἐν χθών συμπόσιον τε καί λύρα ἄμοιρος ἰαχή τε παντερπής αὐλός · καί ἀνήρ δέ ψυχή πάλιν ἔρχομαι οὔτε λεϊστός οὔτε ἑλετός , ἐπεί ἄρα ἄν ἀμείβω ἕρκος ὀδούς .
plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 27
ἧι καὶ προεπισφάττουσιν οἱ ταυτὶ λέγοντες ἅπαξ ἄνθρωποι γεγόναμεν , δὶς δʼ οὐκ ἔστι γενέσθαι δεῖ δὲ τὸν αἰῶνα μηκέτʼ εἶναι . καὶ γὰρ τὸ παρὸν ὡς μικρὸν μᾶλλον δὲ μηδʼ ὁτιοῦν πρὸς τὰ σύμπαν ἀτιμάσαντες ἀναπόλαυστον προΐενται , καὶ ὀλιγωροῦσιν ἀρετῆς καὶ πράξεως οἷον ἐξαθυμοῦντες καὶ καταφρονοῦντες ἑαυτῶν , ὡς ἐφημέρων καὶ ἀβεβαίων καὶ πρὸς οὐθὲν ἀξιόλογον γεγονότων . τὸ γάρ ἀναισθητεῖν τὸ διαλυθὲν καὶ μηθὲν εἶναι πρὸς ἡμᾶς τὸ ἀναισθητοῦν οὐκ ἀναιρεῖ τὸ τοῦ θανάτου δέος ἀλλʼ ὥσπερ ἀπόδειξιν αὐτοῦ προστίθησιν αὐτὸ γὰρ τοῦτʼ ἐστίν , ὃ δέδοικεν ἡ φύσις ἀλλʼ ὑμεῖς μὲν πάντες ὕδωρ καὶ γαῖα γένοισθε τὴν εἰς τὸ μὴ φρονοῦν μηδʼ αἰσθανόμενον διάλυσιν τῆς ψυχῆς , ἣν Ἐπίκουρος εἰς κενὸν καὶ ἀτόμους διασπορὰν ποιῶν ἔτι μᾶλλον ἐκκόπτει τὴν ἐλπίδα τῆς ἀφθαρσίας · διʼ ἣν ὀλίγου δέω λέγειν πάντας εἶναι καὶ πάσας προθύμους τῷ Κερβέρῳ διαδάκνεσθαι καὶ φορεῖν εἰς τὸν ἄτρητον , ὅπως ἐν τῷ εἶναι μόνον διαμένωσι μηδʼ ἀναιρεθῶσι . καίτοι ταῦτα μέν , ὥσπερ ἔφην , οὐ πάνυ πολλοὶ δεδίασι , μητέρων ὄντα καὶ τιτθῶν δόγματα καὶ λόγους μυθώδεις · οἱ δὲ καὶ δεδιότες τελετάς τινας αὖ πάλιν καὶ καθαρμοὺς οἴονται βοηθεῖν , οἷς ἁγνισάμενοι διατελεῖν ἐν Ἅιδου παίζοντες καὶ χορεύοντες ἐν τοῖς αὐγὴν καὶ πνεῦμα καθαρὸν καὶ φθόγγον ἔχουσιν . ἡ δὲ τοῦ ζῆν στέρησις ἐνοχλεῖ καὶ νέους καὶ γέροντας δυσέρωτες γὰρ φαινόμεθ ὄντες τοῦδʼ , ὅττι τόδε στίλβει κατὰ γῆν ὡς Εὐριπίδης φησίν · οὐδὲ ῥᾳδίως οὐδʼ ἀλύπως ; ἀκούομεν ὣς ἄρʼ εἰπόντα μιν τηλαυγὲς ἀμβρόσιον ἐλασίππου πρόσωπον ἀπέλιπεν ἁμέρας .
Lemmas: ὅς καί προεπισφάζω ὁ οὗτος λέγω ἅπαξ ἄνθρωπος γίγνομαι , δίς δέ οὐ εἰμί γίγνομαι δέω δέ ὁ αἰών μηκέτι εἰμί . καί γάρ ὁ πάρειμι ὡς μικρός μάλα δέ μηδέ ὁστισοῦν πρός ὁ σύμπας ἀτιμάζω ἀναπόλαυστος προίημι , καί ὀλιγωρέω ἀρετή καί πρᾶξις οἷος ἐξαθυμέω καί καταφρονέω ἑαυτοῦ , ὡς ἐφήμερος καί ἀβέβαιος καί πρός οὐδείς ἀξιόλογος γίγνομαι . ὁ γάρ ἀναισθητέω ὁ διαλύω καί μηδείς εἰμί πρός ἐγώ ὁ ἀναισθητέω οὐ ἀναιρέω ὁ ὁ θάνατος δέος ἀλλά ὥσπερ ἀπόδειξις αὐτός προστίθημι αὐτός γάρ οὗτος εἰμί , ὅς δείδω ὁ φύσις ἀλλά σύ μέν πᾶς ὕδωρ καί γῆ γίγνομαι ὁ εἰς ὁ μή φρονέω μηδέ αἰσθάνομαι διάλυσις ὁ ψυχή , ὅς Ἐπίκουρος εἰς κενός καί ἄτομος διασπορά ποιέω ἔτι μάλα ἐκκόπτω ὁ ἐλπίς ὁ ἀφθαρσία · διά ὅς ὀλίγος δέω λέγω πᾶς εἰμί καί πᾶς πρόθυμος ὁ Κέρβερος διαδάκνω καί φορέω εἰς ὁ ἄτρητος , ὅπως ἐν ὁ εἰμί μόνος διαμένω μηδέ ἀναιρέω . καίτοι οὗτος μέν , ὥσπερ φημί , οὐ πάνυ πολύς δείδω , μήτηρ εἰμί καί τιτθός δόγμα καί λόγος μυθώδης · ὁ δέ καί δείδω τελετή τις αὖ πάλιν καί καθαρμός οἴομαι βοηθέω , ὅς ἁγνίζω διατελέω ἐν ᾍδης παίζω καί χορεύω ἐν ὁ αὐγή καί πνεῦμα καθαρός καί φθόγγος ἔχω . ὁ δέ ὁ ζάω στέρησις ἐνοχλέω καί νέος καί γέρων δύσερως γάρ φαίνω εἰμί ὅδε , ὅτι ὅδε στίλβω κατά γῆ ὡς Εὐριπίδης φημί · οὐδέ ῥᾴδιος οὐδέ ἄλυπος ; ἀκούω ὡς ἄρα λέγω μιν τηλαυγής ἀμβρόσιος ἐλάσιππος πρόσωπον ἀπολείπω ἡμέρα .
plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 29
ἄνευ δὲ τούτου , οἱ μὲν ἑτέρου βίου τὸν θάνατον ἀρχὴν κρείττονος νομίζοντες , ἐὰν τʼ ἐν ἀγαθοῖς ὦσι , μᾶλλον ἥδονται , μείζονα προσδοκῶντες · ἄν τε μὴ κατὰ γνώμην τῶν ἐνταῦθα τυγχάνωσιν , οὐ πάνυ δυσχεραίνουσιν , ἀλλʼ αἱ τῶν μετὰ τὸν θάνατον ἀγαθῶν καὶ καλῶν ἐλπίδες ἀμηχάνους ἡδονὰς καὶ προσδοκίας ἔχουσαι πᾶν μὲν ἔλλειμμα πᾶν δὲ πρόσκρουσμα τῆς ψυχῆς ἐξαλείφουσι καὶ ἀφανίζουσιν ὥσπερ ἐν ὁδῷ , μᾶλλον δʼ ὁδοῦ παρατροπῇ βραχείᾳ , ῥᾳδίως τὰ συντυγχάνοντα καὶ μετρίως φερούσης . οἷς δʼ ὁ βίος εἰς ἀναισθησίαν περαίνει καὶ διάλυσιν , τούτοις ὁ θάνατος οὐ τῶν κακῶν μεταβολὴν ἀλλὰ καὶ τῶν ἀγαθῶν ἀποβολὴν ἐπιφέρων , ἀμφοτέροις μέν ἐστι λυπηρός , μᾶλλον δὲ τοῖς εὐτυχοῦσιν ἢ τοῖς ἐπιπόνως ζῶσι · τούτων μὲν γὰρ ἀποκόπτει τὴν ἄδηλον ἐλπίδα τοῦ πράξειν ἄμεινον , ἐκείνων δὲ βέβαιον ἀγαθόν , τὸ ἡδέως ζῆν , ἀφαιρεῖται . καὶ καθάπερ οἶμαι τὰ μὴ χρηστὰ τῶν φαρμάκων ἀλλʼ ἀναγκαῖα , οὐ κουφίζοντα τοὺς νοσοῦντας ἐπιτρίβει καὶ λυμαίνεται τοὺς ὑγιαίνοντας , ὁ · οὕτως ὁ Ἐπικούρου λόγος τοῖς μὲν ἀθλίως ζῶσιν οὐκ εὐτυχῆ τελευτὴν ἐπαγγέλλεται τὴν διάλυσιν καὶ ἀναίρεσιν τῆς ψυχῆς · τῶν δὲ φρονίμων καὶ σοφῶν καὶ βρυόντων ἀγαθοῖς παντάπασι κολούει τὸ εὔθυμον , ἐκ τοῦ ζῆν μακαρίως εἰς τὸ μὴ ζῆν μηδʼ εἶναι καταστρέφων . αὐτόθεν μὲν οὖν ἐστι δῆλον , ὡς ἀγαθῶν ἀποβολῆς ; ἐπίνοια λυπεῖν πέφυκεν , ὅσον ἐλπίδες βέβαιοι καὶ ἀπολαύσεις εὐφραίνουσι παρόντων .
Lemmas: ἄνευ δέ οὗτος , ὁ μέν ἕτερος βίος ὁ θάνατος ἀρχή κρατύς νομίζω , ἐάν τε ἐν ἀγαθός εἰμί , μάλα ἥδομαι , μέγας προσδοκάω · ἐάν τε μή κατά γνώμη ὁ ἐνταῦθα τυγχάνω , οὐ πάνυ δυσχεραίνω , ἀλλά ὁ ὁ μετά ὁ θάνατος ἀγαθός καί καλός ἐλπίς ἀμήχανος ἡδονή καί προσδοκία ἔχω πᾶς μέν ἔλλειμμα πᾶς δέ πρόσκρουσμα ὁ ψυχή ἐξαλείφω καί ἀφανίζω ὥσπερ ἐν ὁδός , μάλα δέ ὁδός παρατροπή βραχύς , ῥᾴδιος ὁ συντυγχάνω καί μέτριος φέρω . ὅς δέ ὁ βίος εἰς ἀναισθησία περαίνω καί διάλυσις , οὗτος ὁ θάνατος οὐ ὁ κακός μεταβολή ἀλλά καί ὁ ἀγαθός ἀποβολή ἐπιφέρω , ἀμφότερος μέν εἰμί λυπηρός , μάλα δέ ὁ εὐτυχέω ἤ ὁ ἐπίπονος ζάω · οὗτος μέν γάρ ἀποκόπτω ὁ ἄδηλος ἐλπίς ὁ πράσσω ἀγαθός , ἐκεῖνος δέ βέβαιος ἀγαθός , ὁ ἡδύς ζάω , ἀφαιρέω . καί καθά οἴομαι ὁ μή χρηστός ὁ φάρμακον ἀλλά ἀναγκαῖος , οὐ κουφίζω ὁ νοσέω ἐπιτρίβω καί λυμαίνομαι ὁ ὑγιαίνω , ὁ · οὕτως ὁ Ἐπίκουρος λόγος ὁ μέν ἄθλιος ζάω οὐ εὐτυχής τελευτή ἐπαγγέλλω ὁ διάλυσις καί ἀναίρεσις ὁ ψυχή · ὁ δέ φρόνιμος καί σοφός καί βρύω ἀγαθός παντάπασι κολούω ὁ εὔθυμος , ἐκ ὁ ζάω μακαρίως εἰς ὁ μή ζάω μηδέ εἰμί καταστρέφω . αὐτόθεν μέν οὖν εἰμί δῆλος , ὡς ἀγαθός ἀποβολή ; ἐπίνοια λυπέω φύω , ὅσος ἐλπίς βέβαιος καί ἀπόλαυσις εὐφραίνω πάρειμι .
plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 31
καὶ πρὸς ταῦτα μὲν οὐκ ἀποκαμοῦνται μαχόμενοι καὶ βιαζόμενοι πάντας ἀνθρώπους , ἀγαθὸν μὲν ἡγεῖσθαι τὴν τῶν κακῶν ἀποφυγήν , κακὸν δὲ μηκέτι νομίζειν τὴν τῶν ἀγαθῶν στέρησιν · ἐκεῖνο δʼ ὁμολογοῦσι , τὸ μηδεμίαν ἐλπίδα μηδὲ χαρὰν ἔχειν τὸν θάνατον ἀλλʼ ἀποκεκόφθαι πᾶν τὸ ἡδὺ καὶ τἀγαθόν · ἐν ᾧ χρόνῳ πολλὰ καλὰ καὶ μεγάλα καὶ θεῖα προσδοκῶσιν οἱ τὰς ψυχὰς ἀνωλέθρους εἶναι διανοούμενοι καὶ ἀφθάρτους , ἢ μακράς τινας χρόνων περιόδους νῦν μὲν ἐν γῇ νῦν δʼ ἐν οὐρανῷ περιπολούσας , ἄχρι οὗ συνδιαλυθῶσι τῷ κόσμῳ , μεθʼ ἡλίου καὶ σελήνης εἰς πῦρ νοερὸν ἀναφθεῖσαι . τοιαύτην χώραν ἡδονῶν τοσούτων Ἐπίκουρος ἐκτέμνεται , καὶ ἐπὶ ταῖς ἐκ θεῶν ἐλπίσιν ὥσπερ εἴρηται καὶ χάρισιν ἀναιρεθείσαις τοῦ θεωρητικοῦ τὸ φιλομαθὲς καὶ τοῦ πρακτικοῦ τὸ φιλότιμον ἀποτυφλώσας εἰς στενόν τι κομιδῇ καὶ οὐδὲ καθαρὸν τὸ ἐπὶ τῇ σαρκὶ τῆς ψυχῆς χαῖρον συνέστειλε καὶ κατέβαλε τὴν φύσιν , ὡς μεῖζον ἀγαθὸν τοῦ τὸ κακὸν φεύγειν οὐδὲν ἔχουσαν .
Lemmas: καί πρός οὗτος μέν οὐ ἀποκάμνω μάχομαι καί βιάζω πᾶς ἄνθρωπος , ἀγαθός μέν ἡγέομαι ὁ ὁ κακός ἀποφυγή , κακός δέ μηκέτι νομίζω ὁ ὁ ἀγαθός στέρησις · ἐκεῖνος δέ ὁμολογέω , ὁ μηδείς ἐλπίς μηδέ χαρά ἔχω ὁ θάνατος ἀλλά ἀποκόπτω πᾶς ὁ ἡδύς καί ἀγαθός · ἐν ὅς χρόνος πολύς καλός καί μέγας καί θεῖος προσδοκάω ὁ ὁ ψυχή ἀνώλεθρος εἰμί διανοέω καί ἄφθαρτος , ἤ μακρός τις χρόνος περίοδος νῦν μέν ἐν γῆ νῦν δέ ἐν οὐρανός περιπολέω , ἄχρι ὅς συνδιαλύω ὁ κόσμος , μετά ἥλιος καί σελήνη εἰς πῦρ νοερός ἀνάπτω . τοιοῦτος χώρα ἡδονή τοσοῦτος Ἐπίκουρος ἐκτέμνω , καί ἐπί ὁ ἐκ θεός ἐλπίς ὥσπερ λέγω καί χάρις ἀναιρέω ὁ θεωρητικός ὁ φιλομαθής καί ὁ πρακτικός ὁ φιλότιμος ἀποτυφλόω εἰς στενός τις κομιδῇ καί οὐδέ καθαρός ὁ ἐπί ὁ σάρξ ὁ ψυχή χαίρω συστέλλω καί καταβάλλω ὁ φύσις , ὡς μέγας ἀγαθός ὁ ὁ κακός φεύγω οὐδείς ἔχω .