plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 30
οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ λέγουσιν αὑτοῖς κακῶν ἀπαύστων καὶ ἀορίστων λυθεῖσαν ὑποψίαν ἀγαθὸν βεβαιότατον καὶ ἣδιστον ἀπολιπεῖν τὴν ἐπίνοιαν τοῦ λελύσθαι · καὶ τοῦτο ποιεῖν τὸν Ἐπικούρου λόγον , ἱστάντα τοῦ θανάτου τὸ δέος ἐν τῇ διαλύσει τῆς ψυχῆς . εἴπερ οὖν ἥδιστόν ἐστιν ἀπαλλαγὴ προσδοκίας κακῶν ἀπείρων , πῶς οὐκ ἀνιαρὸν αἰωνίων ἀγαθῶν ἐλπίδος στερεῖσθαι καὶ τὴν ἀκροτάτην εὐδαιμονίαν ἀποβαλεῖν ; ἀγαθὸν μὲν γὰρ οὐδετέροις ἀλλὰ πᾶσι τοῖς οὖσι τὸ μὴ εἶναι παρὰ φύσιν καὶ ἀλλότριον · ὧν δʼ ἀφαιρεῖ τὰ τοῦ βίου κακὰ τῷ τοῦ θανάτου κακῷ , τὸ ἀναίσθητον ἔχουσι παραμύθιον ὥσπερ ἀποδιδράσκοντες · καὶ τοὐναντίον , οἷς ἐξ , ἀγαθῶν εἰς τὸ μηδὲν ἡ μεταβολή , φοβερώτατον ὁρῶσι τέλος , ἐν ᾧ παύσεται τὸ μακάριον . οὐ γὰρ ὡς ἀρχὴν ἑτέρου τὴν ἀναισθησίαν δέδιεν ἡ φύσις , ἀλλʼ ὅτι τῶν παρόντων ἀγαθῶν στέρησίς ἐστι · τὸ γὰρ οὐ πρὸς ἡμᾶς παντὸς ἀναιρέσει τοῦ ἡμετέρου γιγνόμενον ἤδη πρὸς ἡμᾶς ἐστι τῇ ἐπινοίᾳ · καὶ τὸ ἀναίσθητον οὐ λυπεῖ τότε τοὺς μὴ ὄντας , ἀλλὰ τοὺς ὄντας εἰς τὸ μὴ εἶναι βαπτομένους ὑπʼ αὐτοῦ καὶ μηδʼ ὣς δυσομένους . ὅθεν οὐδʼ ὁ Κέρβερος οὔθʼ ὁ Κωκυτὸς ἀόριστον ἐποίησε τοῦ θανάτου τὸ δέος , ἀλλʼ ἡ τοῦ μὴ ὄντος ἀπειλή , μεταβολὴν εἰς τὸ εἶναι πάλιν οὐκ ἔχουσα τοῖς φθαρεῖσι δὶς γὰρ οὐκ ἔστι γενέσθαι , δεῖ δὲ τὸν αἰῶνα μὴ εἶναι κατʼ Ἐπίκουρον . εἰ γάρ ἐστι πέρας τῷ εἶναι τὸ μὴ εἶναι , τοῦτο δʼ ἀπέραντον καὶ ἀμετάστατον , εὕρηται κακὸν αἰώνιον ἡ τῶν ἀγαθῶν στέρησις , ἀναισθησίαν μηδέποτε παυσομένην . καὶ σοφώτερος Ἡρόδοτος εἰπὼν ὡς ὁ θεὸς γλυκὺν γεύσας τὸν αἰῶνα φθονερὸς ἐν αὐτῷ ὢν φαίνεται · καὶ μάλιστα τοῖς εὐδαιμονεῖν δοκοῦσιν , οἷς δέλεάρ ἐστι λύπης τὸ ἡδύ , γευομένοις ὧν στερήσονται . τίνα γὰρ εὐφροσύνην ἢ ἀπόλαυσιν καὶ βρυασμὸν οὐκ ἂν ἐκκρούσειε καὶ καταγάγοι ἐμπίπτουσα συνεχῶς ἡ ἐπίνοια τῆς ψυχῆς , ὥσπερ εἰς πέλαγος ἀχανὲς τὸ ἄπειρον ἐκχεομένης , τῶν ἐν ἡδονῇ τιθεμένων τὸ καλὸν καὶ μακάριον ; εἰ δὲ δὴ καὶ μετʼ ἀλγηδόνος , ὥσπερ Ἐπίκουρος οἴεται , τοῖς πλείστοις ἀπόλλυσθαι συμβαίνει ; παντάπασιν ἀπαρηγόρητὸς ἐστιν ὁ τοῦ θανάτου φόβος , εἰς ἀγαθῶν στέρησιν διὰ κακῶν ἄγοντος
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά καί λέγω ἑαυτοῦ κακός ἄπαυστος καί ἀόριστος λύω ὑποψία ἀγαθός βέβαιος καί ἡδύς ἀπολείπω ὁ ἐπίνοια ὁ λύω · καί οὗτος ποιέω ὁ Ἐπίκουρος λόγος , ἵστημι ὁ θάνατος ὁ δέος ἐν ὁ διάλυσις ὁ ψυχή . εἴπερ οὖν ἡδύς εἰμί ἀπαλλαγή προσδοκία κακός ἄπειρος , πῶς οὐ ἀνιαρός αἰώνιος ἀγαθός ἐλπίς στερέω καί ὁ ἄκρος εὐδαιμονία ἀποβάλλω ; ἀγαθός μέν γάρ οὐδέτερος ἀλλά πᾶς ὁ εἰμί ὁ μή εἰμί παρά φύσις καί ἀλλότριος · ὅς δέ ἀφαιρέω ὁ ὁ βίος κακός ὁ ὁ θάνατος κακός , ὁ ἀναίσθητος ἔχω παραμύθιον ὥσπερ ἀποδιδράσκω · καί ἐναντίος , ὅς ἐκ , ἀγαθός εἰς ὁ μηδείς ὁ μεταβολή , φοβερός ὁράω τέλος , ἐν ὅς παύω ὁ μακάριος . οὐ γάρ ὡς ἀρχή ἕτερος ὁ ἀναισθησία δείδω ὁ φύσις , ἀλλά ὅτι ὁ πάρειμι ἀγαθός στέρησις εἰμί · ὁ γάρ οὐ πρός ἐγώ πᾶς ἀναίρεσις ὁ ἡμέτερος γίγνομαι ἤδη πρός ἐγώ εἰμί ὁ ἐπίνοια · καί ὁ ἀναίσθητος οὐ λυπέω τότε ὁ μή εἰμί , ἀλλά ὁ εἰμί εἰς ὁ μή εἰμί βάπτω ὑπό αὐτός καί μηδέ ὡς δύο . ὅθεν οὐδέ ὁ Κέρβερος οὔτε ὁ Κωκυτός ἀόριστος ποιέω ὁ θάνατος ὁ δέος , ἀλλά ὁ ὁ μή εἰμί ἀπειλή , μεταβολή εἰς ὁ εἰμί πάλιν οὐ ἔχω ὁ φθείρω δίς γάρ οὐ εἰμί γίγνομαι , δέω δέ ὁ αἰών μή εἰμί κατά Ἐπίκουρος . εἰ γάρ εἰμί πέρας ὁ ἔρχομαι ὁ μή εἰμί , οὗτος δέ ἀπέραντος καί ἀμετάστατος , εὑρίσκω κακός αἰώνιος ὁ ὁ ἀγαθός στέρησις , ἀναισθησία μηδέποτε παύω . καί σοφός Ἡρόδοτος λέγω ὡς ὁ θεός γλυκύς γεύω ὁ αἰών φθονερός ἐν αὐτός εἰμί φαίνω · καί μάλα ὁ εὐδαιμονέω δοκέω , ὅς δέλεαρ εἰμί λύπη ὁ ἡδύς , γεύω ὅς στερέω . τίς γάρ εὐφροσύνη ἤ ἀπόλαυσις καί βρυασμός οὐ ἄν ἐκκρούω καί κατάγω ἐμπίπτω συνεχής ὁ ἐπίνοια ὁ ψυχή , ὥσπερ εἰς πέλαγος ἀχανής ὁ ἄπειρος ἐκχέω , ὁ ἐν ἡδονή τίθημι ὁ καλός καί μακάριος ; εἰ δέ δή καί μετά ἀλγηδών , ὥσπερ Ἐπίκουρος οἴομαι , ὁ πολύς ἀπόλλυμι συμβαίνω ; παντάπασι ἀπαρηγόρητος εἰμί ὁ ὁ θάνατος φόβος , εἰς ἀγαθός στέρησις διά κακός ἄγω