plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 17
καὶ τὸ ὅλον οἱ ἄνθρωποι τῆς ἡδονῆς τὸ μέγεθος , καθάπερ κέντρῳ καὶ διαστήματι , τῇ γαστρὶ περιγράφουσι · λαμπρᾶς δὲ καὶ βασιλικῆς καὶ φρόνημα ποιούσης μέγα καὶ φῶς καὶ γαλήνην ἀληθῶς εἰς ἅπαντας ἀναχεομένην χαρᾶς οὐκ ἔστι μετασχεῖν βίον ἀνέξοδον καὶ ἀπολίτευτον καὶ ἀφιλάνθρωπον καὶ ἀνενθουσίαστον εἰς τιμὴν καὶ χάριν ἀνελομένους . οὐ γάρ τι φαῦλον ἡ ψυχὴ καὶ μικρὸν οὐδʼ ἀγεννές ἐστιν οὐδʼ ὥσπερ οἱ πολύποδες ἄχρι τῶν ἐδωδίμων ἐκτείνει τὰς ἐπιθυμίας , ἀλλὰ ταύτην μὲν ὀξύτατος ἀποκόπτει κόρος ἀκαρὲς ὥρας μόριον ἀκμάσασαν , τῶν δὲ πρὸς τὸ καλὸν ὁρμῶν καὶ τὴν ἐπὶ τῷ καλῷ τιμὴν καὶ χάριν οὐκ ἔστιν αὐτῶν μέτρον ὁ τοῦ βίου χρόνος , ἀλλὰ τοῦ παντὸς αἰῶνος ἐπιδραττόμενον τὸ φιλότιμον καὶ φιλάνθρωπον ἐξαμιλλᾶται ταῖς πράξεσι καὶ ταῖς χάρισιν ἡδονὰς ἀμηχάνους ἐχούσαις , ἃς οὐδὲ φεύγοντες οἱ χρηστοὶ διαφεύγειν δύνανται , πανταχόθεν αὐτοῖς ἀπαντώσας καὶ περιεχομένας , ὅταν εὐφραίνωσι πολλοὺς εὐεργετοῦντες · ἐρχόμενον δʼ ἀνὰ ἄστυ θεὸν ὣς εἰσορόωσιν . ὁ γὰρ οὕτω διαθεὶς ἑτέρους , ὥστε καὶ χαίρειν καὶ γάνυσθαι καὶ ποθεῖν ἅψασθαι καὶ προσαγορεῦσαι , δῆλός ἐστι καὶ τυφλῷ μεγάλας ἔχων ἐν ἑαυτῷ καὶ καρπούμενος ἡδονάς , ὅθεν οὐδὲ κάμνουσιν ὠφελοῦντες οὐδʼ ἀπαγορεύουσιν , ἀλλὰ τοιαύτας αὐτῶν ἀκούομεν φωνάς πολλοῦ σε θνητοῖς ἄξιον τίκτει πατήρ καί μήποτέ γε παυσώμεσθα δρῶντες εὖ βροτούς καὶ τί δεῖ περὶ τῶν ἄκρως ἀγαθῶν λέγειν ; εἰ γάρ τινι τῶν μέσως φαύλων μέλλοντι θνήσκειν ὁ κύριος , ἤτοι θεὸς ἢ βασιλεύς , ὥραν ἐπιδοίη · μίαν , ὥστε χρησάμενον αὐτῇ πρός τινα καλὴν πρᾶξιν ἢ πρὸς ἀπόλαυσιν εὐθὺς τελευτᾶν , τίς ἂν ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ βούλοιτο μᾶλλον Λαΐδι συγγενέσθαι καὶ πιεῖν οἶνον Ἀριούσιον , ἢ κτείνας Ἀρχίαν ἐλευθερῶσαι τὰς Θήβας ; ἐγὼ μὲν οὐδένα νομίζω . καὶ γὰρ τῶν μονομάχων ὁρῶ τοὺς μὴ παντάπασι θηριώδεις ἀλλʼ Ἕλληνας , ὅταν εἰσιέναι μέλλωσι , προκειμένων πολλῶν ἐδεσμάτων καὶ πολυτελῶν , ἥδιον τὰ γύναια τοῖς φίλοις ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ παρακατατιθεμένους καὶ τοὺς οἰκέτας ἐλευθεροῦντας ἢ τῇ γαστρὶ χαριζομένους . ἀλλὰ καί , εἴ τι μέγα περὶ τὰς τοῦ σώματος ἡδονάς , κοινόν ἐστι δήπου τοῦτο τοῖς πρακτικοῖς πράγμασι · καὶ γὰρ σῖτον ἔδουσιν καὶ πίνουσιν αἴθοπα οἶνον καὶ μετὰ φίλων ἑστιῶνται , πολὺ γʼ οἶμαι προθυμότερον ἀπὸ τῶν ἀγώνων καὶ τῶν ἔργων , ὡς Ἀλέξανδρος καὶ Ἀγησίλαος καὶ νὴ Δία Φωκίων καὶ Ἐπαμεινώνδας , ἢ καθάπερ οὗτοι πρὸς πῦρ ἀλειψάμενοι καὶ τοῖς φορείοις ἀτρέμα διασεισθέντες · ἀλλὰ καταφρονοῦσι τούτων ἐν ἐκείναις ταῖς μείζοσιν ὄντες . τί γὰρ ἂν λέγοι τις Ἐπαμεινώνδαν , οὐκ ἐθελήσαντα δειπνεῖν , ὡς ἑώρα πολυτελέστερον τῆς οὐσίας τὸ δεῖπνον , ἀλλʼ εἰπόντα πρὸς τὸν φίλον ἐγώ σʼ ᾤμην θύειν οὐχ ὑβρίζειν ; ὅπου καὶ Ἀλέξανδρος ἀπεώσατο τῆς Ἄδας τοὺς μαγείρους , αὐτὸς εἰπὼν ἔχειν ἀμείνονας ὀψοποιούς , πρὸς μὲν ἄριστον τὴν νυκτοπορίαν πρὸς δὲ δεῖπνον τὴν ὀλιγαριστίαν · Φιλόξενον δὲ γράψαντα περὶ παίδων καλῶν , εἰ πρίηται , μικρὸν ἐδέησε τῆς ἐπιτροπῆς ; ἀποστῆσαι · καίτοι τίνι μᾶλλον ἐξῆν ; ἀλλʼ , ὥσπερ φησὶν Ἱπποκράτης , δυεῖν πόνων τὸν ἥττονα ὑπὸ τοῦ μείζονος ἀμαυροῦσθαι , καὶ τῶν ἡδονῶν τὰς σωματικὰς αἱ πρακτικαὶ καὶ φιλότιμοι τῷ χαίροντι τῆς ψυχῆς διʼ ὑπερβολὴν καὶ μέγεθος ἐναφανίζουσι καὶ κατασβεννύουσιν .
Lemmas: καί ὁ ὅλος ὁ ἄνθρωπος ὁ ἡδονή ὁ μέγεθος , καθά κέντρον καί διάστημα , ὁ γαστήρ περιγράφω · λαμπρός δέ καί βασιλικός καί φρόνημα ποιέω μέγας καί φάος καί γαλήνη ἀληθής εἰς ἅπας ἀνηχέω χαρά οὐ εἰμί μετέχω βίος ἀνέξοδος καί ἀπολίτευτος καί ἀφιλάνθρωπος καί ἀνενθουσίαστος εἰς τιμή καί χάρις ἀναιρέω . οὐ γάρ τις φαῦλος ὁ ψυχή καί μικρός οὐδέ ἀγεννής εἰμί οὐδέ ὥσπερ ὁ πολύπους ἄχρι ὁ ἐδώδιμος ἐκτείνω ὁ ἐπιθυμία , ἀλλά οὗτος μέν ὀξύς ἀποκόπτω κόρος ἀκαρής ὥρα μόριον ἀκμάζω , ὁ δέ πρός ὁ καλός ὁρμάω καί ὁ ἐπί ὁ καλός τιμή καί χάρις οὐ εἰμί αὐτός μέτρον ὁ ὁ βίος χρόνος , ἀλλά ὁ πᾶς αἰών ἐπιδράσσομαι ὁ φιλότιμος καί φιλάνθρωπος ἐξαμιλλάομαι ὁ πρᾶξις καί ὁ χάρις ἡδονή ἀμήχανος ἔχω , ὅς οὐδέ φεύγω ὁ χρηστός διαφεύγω δύναμαι , πανταχόθεν αὐτός ἀπαντάω καί περιέχω , ὅταν εὐφραίνω πολύς εὐεργετέω · ἔρχομαι δέ ἀνά ἄστυ θεός ὡς εἰσοράω . ὁ γάρ οὕτως διατίθημι ἕτερος , ὥστε καί χαίρω καί γάνυμαι καί ποθέω ἅπτω καί προσαγορεύω , δῆλος εἰμί καί τυφλός μέγας ἔχω ἐν ἑαυτοῦ καί καρπόω ἡδονή , ὅθεν οὐδέ κάμνω ὠφελέω οὐδέ ἀπαγορεύω , ἀλλά τοιοῦτος αὐτός ἀκούω φωνή πολύς σύ θνητός ἄξιος τίκτω πατήρ καί μήποτε γε παύω δράω εὖ βροτός καί τίς δέω περί ὁ ἄκρος ἀγαθός λέγω ; εἰ γάρ τις ὁ μέσος φαῦλος μέλλω θνῄσκω ὁ κύριος , ἤτοι θεός ἤ βασιλεύς , ὥρα ἐφοράω · εἷς , ὥστε χράω αὐτός πρός τις καλός πρᾶξις ἤ πρός ἀπόλαυσις εὐθύς τελευτάω , τίς ἄν ἐν ὁ χρόνος οὗτος βούλομαι μάλα Λαίς συγγίγνομαι καί πίνω οἶνος Ἀριούσιος , ἤ κτείνω Ἀρχίας ἐλευθερόω ὁ Θῆβαι ; ἐγώ μέν οὐδείς νομίζω . καί γάρ ὁ μονόμαχος ὁράω ὁ μή παντάπασι θηριώδης ἀλλά Ἕλλην , ὅταν εἰσέρχομαι μέλλω , πρόκειμαι πολύς ἔδεσμα καί πολυτελής , ἡδύς ὁ γύναιον ὁ φίλος ἐν ὁ χρόνος οὗτος παρακατατίθεμαι καί ὁ οἰκέτης ἐλευθερόω ἤ ὁ γαστήρ χαρίζω . ἀλλά καί , εἰ τις μέγας περί ὁ ὁ σῶμα ἡδονή , κοινός εἰμί δήπου οὗτος ὁ πρακτικός πρᾶγμα · καί γάρ σῖτος ἐσθίω καί πίνω αἶθοψ οἶνος καί μετά φίλος ἑστιόομαι , πολύς γε οἴομαι πρόθυμος ἀπό ὁ ἀγών καί ὁ ἔργον , ὡς Ἀλέξανδρος καί Ἀγησίλαος καί νή Ζεύς Φωκίων καί Ἐπαμεινώνδας , ἤ καθά οὗτος πρός πῦρ ἀλείφω καί ὁ φορεῖον ἀτρέμας διασείω · ἀλλά καταφρονέω οὗτος ἐν ἐκεῖνος ὁ μέγας εἰμί . τίς γάρ ἄν λέγω τις Ἐπαμεινώνδας , οὐ ἐθέλω δειπνέω , ὡς ὁράω πολυτελής ὁ οὐσία ὁ δεῖπνον , ἀλλά λέγω πρός ὁ φίλος ἐγώ σύ οἴομαι θύω οὐ ὑβρίζω ; ὅπου καί Ἀλέξανδρος ἀπωθέω ὁ Ἄδα ὁ μάγειρος , αὐτός λέγω ἔχω ἀγαθός ὀψοποιός , πρός μέν ἄριστον ὁ νυκτοπορία πρός δέ δεῖπνον ὁ ὀλιγαριστία · Φιλόξενος δέ γράφω περί παῖς καλός , εἰ πρίαμαι , μικρός δέω ὁ ἐπιτροπή ; ἀφίστημι · καίτοι τίς μάλα ἔξεστι ; ἀλλά , ὥσπερ φημί Ἱπποκράτης , δύο πόνος ὁ ἥσσων ὑπό ὁ μέγας ἀμαυρόω , καί ὁ ἡδονή ὁ σωματικός ὁ πρακτικός καί φιλότιμος ὁ χαίρω ὁ ψυχή διά ὑπερβολή καί μέγεθος ἐναφανίζω καί κατασβέννυμι .