plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 3
καὶ ὁ Θέων ἀλλὰ τοῦτο μέν εἶπεν ἂν δόξῃ , τοῦ λόγου προϊόντος ἀναθησόμεθα · νῦν δὲ χρησόμεθα τοῖς διδομένοις ὑπʼ αὐτῶν . οἴονται δὲ περὶ γαστέρα τἀγαθὸν εἶναι καὶ τοὺς ἄλλους πόρους τῆς σαρκὸς ἅπαντας , διʼ ὧν ἡδονὴ καὶ μὴ ἀλγηδὼν ἐπεισέρχεται · καὶ πάντα τὰ καλὰ καὶ σοφὰ ἐξευρήματα τῆς περὶ γαστέρα ἡδονῆς ἕνεκα γεγονέναι καὶ τῆς ὑπὲρ ταύτης ἐλπίδος ἀγαθῆς , ὡς ὁ σοφὸς εἴρηκε Μητρόδωρος . αὐτόθεν μὲν οὖν , ὦ ἑταῖρε , φαίνονται γλίσχρον τι καὶ σαπρὸν καὶ οὐ βέβαιον αἴτιον τἀγαθοῦ λαμβάνοντες , ἀλλὰ τοῖς πόροις τούτοις , διʼ ὧν ἡδονὰς ; ἐπεισάγονται , καὶ πρὸς ἀλγηδόνας ὁμοίως κατατετρημένον , μᾶλλον δʼ ἡδονὴν μὲν ὀλίγοις ἀλγηδόνα δὲ πᾶσι τοῖς μορίοις δεχόμενον . πᾶσα γὰρ ἡδονὴ περὶ ἄρθρα καὶ νεῦρα καὶ πόδας καὶ χεῖρας , οἷς ἐνοικίζεται τὰ δεινὰ πάθη καὶ σχέτλια , ποδαγρικὰ καὶ ῥευματικὰ καὶ φαγεδαινικὰ καὶ διαβρώσεις καὶ ἀποσήψεις · ὀσμῶν δὲ καὶ χυμῶν τὰ ἣδιστα προσαγαγὼν τῷ σώματι μικρὸν εὑρήσεις χωρίον ἐν αὐτῷ παντάπασι τὸ κινούμενον λείως καὶ προσηνῶς , τὰ δʼ ἄλλα πολλάκις δυσχεραίνει καὶ ἀγανακτεῖ · πυρὶ δὲ καὶ σιδήρῳ καὶ δήγματι καὶ ὑστριχίσιν οὐδὲν ἀπαθὲς οὐδʼ ἀναίσθητον ἀλγηδόνος , ἀλλὰ καὶ καῦμα καὶ ῥῖγος εἰς ἅπαντα καταδύεται καὶ πυρετός · αἱ δʼ ἡδοναὶ καθάπερ αὖραι πρὸς ἑτέραις ἕτεραι τοῦ σώματος ἄκραις ἐπιγελῶσαι διαχέονται , καὶ ὁ χρόνος ὁ μὲν τούτων οὐ πολὺς ἀλλʼ ὥσπερ οἱ διᾴττοντες ἔξαψιν ἅμα καὶ σβέσιν ἐν τῇ σαρκὶ λαμβάνουσιν εἷς δὲ τοῦ πόνου μάρτυς ὁ Αἰσχύλου Φιλοκτήτης ἱκανός · οὐ γὰρ ὁ δράκων , φησίν , ἀνῆκεν ἀλλʼ ἐνῴκισε δεινὴν στομάτων ἔκφυσιν , ποδὸς λαβεῖν . ὀλισθείη ἀλγηδὼν οὐχ ἕτερα τοιαῦτα κινοῦσα καὶ γαργαλίζουσα τοῦ σώματος · ἀλλʼ ὥσπερ τὸ τῆς μηδικῆς σπέρμα πολυκαμπὲς καὶ σκαληνὸν ἐμφύεται τῇ γῇ καὶ διαμένει πολὺν χρόνον ὑπὸ τραχύτητος , οὕτως ὁ πόνος ἄγκιστρα καὶ ῥίζας διασπείρων καὶ συμπλεκόμενος τῇ σαρκὶ καὶ παραμένων οὐχ ἡμέρας οὐδὲ νύκτας μόνον ἀλλὰ καὶ ὥρας ἐτῶν ἐνίοις καὶ περιόδους ὀλυμπιακὰς , μόλις ὑπʼ ἄλλων πόνων ὥσπερ ἥλων σφοδροτέρων ἐκκρουόμενος ἀπαλλάττεται . τίς γὰρ ἔπιε χρόνον τοσοῦτον ἢ ἔφαγεν , ὅσον διψῶσιν οἱ πυρέττοντες καὶ πεινῶσιν οἱ πολιορκούμενοι ; ποῦ δʼ ἔστιν ἄνεσις καὶ κοινωνία μετὰ φίλων , ἐφʼ ὅσον κολάζουσι καὶ στρεβλοῦσι τύραννοι ; καὶ γὰρ τοῦτο τῆς τοῦ σώματος φαυλότητος καὶ ἀφυΐας πρὸς τὸ ἡδέως ζῆν ἐστιν , ὅτι τοὺς πόνους ὑπομένει μᾶλλον ἢ τὰς ἡδονὰς καὶ πρὸς ἐκείνους ἔχει ῥώμην καὶ δύναμιν , ἐν δὲ ταύταις ἀσθενὲς ἐστι καὶ ἁψίκορον . τὸ δʼ ἡδέως ζῆν ἂν ἅπτωνται πλείονα περὶ τούτου λέγειν οὐκ ἐῶσιν ἡμᾶς , ὁμολογοῦντες αὐτοὶ μικρὸν εἶναι τὸ τῆς σαρκὸς ἡδύ , μᾶλλον δʼ ἀκαρές , εἴ γε δὴ μὴ κενολογοῦσι μηδʼ ἀλαζονεύονται , Μητρόδωρος μὲν λέγων ὅτι πολλάκις προσεπτύσαμεν ταῖς τοῦ σώματος ἡδοναῖς , Ἐπίκουρος δὲ καὶ γελᾶν φησι ταῖς ὑπερβολαῖς τοῦ περὶ τὸ σῶμα νοσήματος πολλάκις κάμνοντα τὸν σοφόν οἷς οὖν οἱ πόνοι τοῦ σώματος οὕτως εἰσὶν ἐλαφροὶ καὶ ῥᾴδιοι , πῶς ἔνεστί τι ταῖς ἡδοναῖς ἀξιόλογον ; καὶ γὰρ εἰ μὴ χρόνῳ μηδὲ μεγέθει τῶν πόνων ἀποδέουσιν , ἀλλὰ περὶ πόνους ἔχουσι , καὶ πέρας αὐταῖς κοινὸν Ἐπίκουρος τὴν παντὸς τοῦ ἀλγοῦντος ὑπεξαίρεσιν ἐπιτέθεικεν , ὡς τῆς φύσεως ἄχρι τοῦ λῦσαι τὸ ἀλγεινὸν αὐξούσης τὸ ἡδύ , περαιτέρω δὲ μὴ ἐώσης προελθεῖν κατὰ τὸ μέγεθος , ἀλλὰ ποικιλμοὺς τινας οὐκ ἀναγκαίους , ὅταν ἐν τῷ μὴ πονεῖν γένηται , δεχομένης ἡ δʼ ἐπὶ τοῦτο μετʼ ὀρέξεως πορεία , μέτρον ἡδονῆς οὖσα , κομιδῇ βραχεῖα καὶ σύντομος ὅθεν αἰσθόμενοι τῆς ἐνταῦθα γλισχρότητος ὥσπερ ἐκ χωρίου λυπροῦ τοῦ σώματος μεταφέρουσι τὸ τέλος εἰς τὴν ψυχήν , ὡς ἐκεῖ νομὰς καὶ λειμῶνας ἀμφιλαφεῖς ἡδονῶν ἕξοντες ἐν δʼ Ἰθάκῃ οὔτʼ ἂρ δρόμοι εὐρέες οὔτε τι λειμών οὔτε λείη περὶ τὸ σαρκίδιον ἡ ἀπόλαυσις ἀλλὰ τραχεῖα , μεμιγμένη πρὸς πολὺ τὸ ἀλλότριον καὶ σφυγματῶδες .
Lemmas: καί ὁ Θέων ἀλλά οὗτος μέν λέγω ἐάν δοκέω , ὁ λόγος προέρχομαι ἀνατίθημι · νῦν δέ χράω ὁ δίδωμι ὑπό αὐτός . οἴομαι δέ περί γαστήρ ἀγαθός εἰμί καί ὁ ἄλλος πόρος ὁ σάρξ ἅπας , διά ὅς ἡδονή καί μή ἀλγηδών ἐπεισέρχομαι · καί πᾶς ὁ καλός καί σοφός ἐξεύρημα ὁ περί γαστήρ ἡδονή ἕνεκα γίγνομαι καί ὁ ὑπέρ οὗτος ἐλπίς ἀγαθός , ὡς ὁ σοφός λέγω Μητρόδωρος . αὐτόθεν μέν οὖν , ὦ ἑταῖρος , φαίνω γλίσχρος τις καί σαπρός καί οὐ βέβαιος αἴτιος ἀγαθός λαμβάνω , ἀλλά ὁ πόρος οὗτος , διά ὅς ἡδονή ; ἐπεισάγω , καί πρός ἀλγηδών ὅμοιος κατατετραίνω , μάλα δέ ἡδονή μέν ὀλίγος ἀλγηδών δέ πᾶς ὁ μόριον δέχομαι . πᾶς γάρ ἡδονή περί ἄρθρον καί νεῦρον καί πούς καί χείρ , ὅς ἐνοικίζω ὁ δεινός πάθος καί σχέτλιος , ποδαγρικός καί ῥευματικός καί φαγεδαινικός καί διάβρωσις καί ἀπόσηψις · ὀσμή δέ καί χυμός ὁ ἡδύς προσάγω ὁ σῶμα μικρός εὑρίσκω χωρίον ἐν αὐτός παντάπασι ὁ κινέω λεῖος καί προσηνής , ὁ δέ ἄλλος πολλάκις δυσχεραίνω καί ἀγανακτέω · πῦρ δέ καί σίδηρος καί δῆγμα καί ὑστριχίς οὐδείς ἀπαθής οὐδέ ἀναίσθητος ἀλγηδών , ἀλλά καί καῦμα καί ῥῖγος εἰς ἅπας καταδύω καί πυρετός · ὁ δέ ἡδονή καθά αὔρα πρός ἕτερος ἕτερος ὁ σῶμα ἄκρα ἐπιγελάω διηχέω , καί ὁ χρόνος ὁ μέν οὗτος οὐ πολύς ἀλλά ὥσπερ ὁ διαίσσω ἔξαψις ἅμα καί σβέσις ἐν ὁ σάρξ λαμβάνω εἷς δέ ὁ πόνος μάρτυς ὁ Αἰσχύλος Φιλοκτήτης ἱκανός · οὐ γάρ ὁ δράκων , φημί , ἀνίημι ἀλλά ἐνοικίζω δεινός στόμα ἔκφυσις , πούς λαμβάνω . ὀλισθεῖος ἀλγηδών οὐ ἕτερος τοιοῦτος κινέω καί γαργαλίζω ὁ σῶμα · ἀλλά ὥσπερ ὁ ὁ μηδικός σπέρμα πολυκαμπής καί σκαληνός ἐμφύω ὁ γῆ καί διαμένω πολύς χρόνος ὑπό τραχύτης , οὕτως ὁ πόνος ἄγκιστρον καί ῥίζα διασπείρω καί συμπλέκω ὁ σάρξ καί παραμένω οὐ ἡμέρα οὐδέ νύξ μόνος ἀλλά καί ὥρα ἔτος ἔνιοι καί περίοδος ὀλυμπιακός , μόλις ὑπό ἄλλος πόνος ὥσπερ ἧλος σφοδρός ἐκκρούω ἀπαλλάσσω . τίς γάρ πίνω χρόνος τοσοῦτος ἤ ἐσθίω , ὅσος διψάω ὁ πυρέσσω καί πεινάω ὁ πολιορκέω ; ποῦ δέ εἰμί ἄνεσις καί κοινωνία μετά φίλος , ἐπί ὅσος κολάζω καί στρεβλόω τύραννος ; καί γάρ οὗτος ὁ ὁ σῶμα φαυλότης καί ἀφυία πρός ὁ ἡδύς ζάω εἰμί , ὅτι ὁ πόνος ὑπομένω μάλα ἤ ὁ ἡδονή καί πρός ἐκεῖνος ἔχω ῥώμη καί δύναμις , ἐν δέ οὗτος ἀσθενής εἰμί καί ἁψίκορος . ὁ δέ ἡδύς ζάω ἄν ἅπτω πολύς περί οὗτος λέγω οὐ ἐάω ἐγώ , ὁμολογέω αὐτός μικρός εἰμί ὁ ὁ σάρξ ἡδύς , μάλα δέ ἀκαρής , εἰ γε δή μή κενολογέω μηδέ ἀλαζονεύομαι , Μητρόδωρος μέν λέγω ὅτι πολλάκις προσπτύω ὁ ὁ σῶμα ἡδονή , Ἐπίκουρος δέ καί γελάω φημί ὁ ὑπερβολή ὁ περί ὁ σῶμα νόσημα πολλάκις κάμνω ὁ σοφός ὅς οὖν ὁ πόνος ὁ σῶμα οὕτως εἰμί ἐλαφρός καί ῥᾴδιος , πῶς ἔνειμι τις ὁ ἡδονή ἀξιόλογος ; καί γάρ εἰ μή χρόνος μηδέ μέγεθος ὁ πόνος ἀποδέω , ἀλλά περί πόνος ἔχω , καί πέρας αὐτός κοινός Ἐπίκουρος ὁ πᾶς ὁ ἀλγέω ὑπεξαίρεσις ἐπιτίθημι , ὡς ὁ φύσις ἄχρι ὁ λύω ὁ ἀλγεινός αὐξάνω ὁ ἡδύς , περαιτέρω δέ μή ἐάω προέρχομαι κατά ὁ μέγεθος , ἀλλά ποικιλμός τις οὐ ἀναγκαῖος , ὅταν ἐν ὁ μή πονέω γίγνομαι , δέχομαι ὁ δέ ἐπί οὗτος μετά ὄρεξις πορεία , μέτρον ἡδονή εἰμί , κομιδῇ βραχύς καί σύντομος ὅθεν αἰσθάνομαι ὁ ἐνταῦθα γλισχρότης ὥσπερ ἐκ χωρίον λυπρός ὁ σῶμα μεταφέρω ὁ τέλος εἰς ὁ ψυχή , ὡς ἐκεῖ νομή καί λειμών ἀμφιλαφής ἡδονή ἔχω ἐν δέ Ἰθάκη οὔτε ἄρα δρόμος εὐρύς οὔτε τις λειμών οὔτε λεῖος περί ὁ σαρκίδιον ὁ ἀπόλαυσις ἀλλά τραχύς , μείγνυμι πρός πολύς ὁ ἀλλότριος καί σφυγματώδης .