plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 16
ὅτι μὲν οὖν καὶ πρὸς τὰς τοῦ σώματος ἡδονὰς ἡ φύσις δεῖται χορηγίας πολυτελοῦς καὶ οὐκ ἔστιν ἐν μάζῃ καὶ φακῇ τὸ ἣδιστον , ἀλλʼ ὄψα καὶ Θάσια καὶ μύρα καὶ πεπτὰ καὶ κροτητὰ τῆς ξουθοπτέρου πελάνῳ μελίσσης ἀφθόνως δεδευμένα ζητοῦσιν αἱ τῶν ἀπολαυστικῶν ὀρέξεις , καὶ πρός γε τούτοις εὐπρεπεῖς καὶ νέας γυναῖκας οἷαι Λεόντιον καὶ Βοίδιον καὶ Ἡδεῖα καὶ Νικίδιον ἐνέμοντο περὶ τὸν κῆπον , ἀφῶμεν , ταῖς μέντοι τῆς ψυχῆς χαραῖς ὁμολογουμένως μέγεθος ὑποκεῖσθαι δεῖ πράξεων καὶ κάλλος ἔργων ἀξιολόγων , εἰ μέλλουσι μὴ διάκενοι μηδʼ ἀγεννεῖς καὶ κορασιώδεις ἀλλʼ ἐμβριθεῖς ἔσεσθαι καὶ βέβαιοι καὶ μεγαλοπρεπεῖς ; . τὸ δὲ περὶ τοῦ πρὸς εὐπαθείας ἐπαίρεσθαι ναυτῶν δίκην ἀφροδίσια ἀγόντων καὶ μέγα φρονεῖν ὅτι νοσῶν νόσον ἀσκίτην τινὰς ἑστιάσεις φίλων συνῆγε καὶ οὐκ ἐφθόνει τῆς προσαγωγῆς τοῦ ὑγροῦ τῷ ὕδρωπι καὶ τῶν ἐσχάτων Νεοκλέους λόγων μεμνημένος ἐτήκετο τῇ μετὰ δακρύων ἰδιοτρόπῳ ἡδονῇ ταῦτʼ οὐδεὶς ἂν ὑγιαινόντων εὐφροσύνας ἀληθεῖς ἢ χαρὰς ὀνομάσειεν · ἀλλʼ εἴ τις ἔστι καὶ ψυχῆς Σαρδάνιος γέλως , ἐν τούτοις ἔστι τοῖς παραβιασμοῖς καὶ κλαυσιγέλωσιν . εἰ δʼ οὖν ταῦτα φήσει τις εὐφροσύνας καὶ χαράς , σκόπει τὰς ὑπερβολὰς τῶν ἡδονῶν ἐκείνων ἡμετέραις βουλαῖς Σπάρτη μὲν ἐκείρατο δόξαν καί οὗτός τοι Ῥώμης ὁ μέγας , ξένε , πατρίδος ἀστήρ καί δίζω , ἤ σε θεὸν μαντεύσομαι ἢ ἄνθρωπον . ὅταν δὲ λάβω τὰ Θρασυβούλου καὶ Πελοπίδου πρὸ ὀφθαλμῶν κατορθώματα , καὶ τὸν ἐν Πλαταιαῖς Ἀριστείδην ἢ τὸν ἐν Μαραθῶνι Μιλτιάδην , ἐνταῦθα κατὰ τὸν Ἡρόδοτον ἐξείργομαι γνώμην εἰπεῖν , ὅτι τῷ πρακτικῷ βίῳ τὸ ἡδὺ πλέον ἢ τὸ καλὸν ἔστι . μαρτυρεῖ δέ μοι καὶ Ἐπαμεινώνδας εἰπών , ὥς φασιν , ἣδιστον αὐτῷ γενέσθαι τὸ τοὺς τεκόντας ζῶντας ἐπιδεῖν τὸ ἐν Λεύκτροις τρόπαιον αὐτοῦ στρατηγοῦντος . παραβάλωμεν οὖν τῇ Ἐπαμεινώνδου μητρὶ τὴν Ἐπικούρου , χαίρουσαν ὅτι τὸν υἱὸν ἐπεῖδεν εἰς τὸ κηπίδιον ἐνδεδυκότα καὶ κοινῇ μετὰ τοῦ Πολυαίνου παιδοποιούμενον ἐκ τῆς Κυζικηνῆς ἑταίρας . τὴν μὲν γὰρ Μητροδώρου μητέρα καὶ τὴν ἀδελφὴν ὡς ὑπερέχαιρον ἐπὶ τοῖς γάμοις αὐτοῦ καὶ ταῖς πρὸς τὸν ἀδελφὸν ἀντιγραφαῖς , ἐκ τῶν βιβλίων δήπου δῆλόν ἐστιν . ἀλλʼ ἡδέως τε βεβιωκέναι καὶ βρυάζειν καὶ καθυμνεῖν τὸν ἑαυτῶν βίον ἐκκραυγάζοντες λέγουσι . καὶ γὰρ οἱ θεράποντες ὅταν Κρόνια δειπνῶσιν ἢ Διονύσια κατʼ ἀγρὸν ἄγωσι περιιόντες , οὐκ ἂν αὐτῶν τὸν ὀλολυγμὸν ὑπομείναις καὶ τὸν θόρυβον , ὑπὸ χαρμονῆς καὶ ἀπειροκαλίας τοιαῦτα ποιούντων καὶ φθεγγομένων κλίθητι καὶ πίωμεν · οὐ καὶ σιτία πάρεστιν , ὦ δύστηνε ; μὴ σαυτῷ φθόνει . οἱ δʼ εὐθὺς ἠλάλαξαν , ἐν δʼ ἐκίρνατο οἶνος · φέρων δὲ στέφανον ἀμφέθηκέ τις · ὑμνεῖτο δʼ αἰσχρῶς , κλῶνα πρὸς καλὸν δάφνης , ὁ Φοῖβος οὐ προσῳδά τὴν τʼ ἐν αὐλίῳ νόθον τις ἐξέκλαξε σύγκοιτον φίλην . ἦ γὰρ οὐ τούτοις ἔοικε τὰ Μητροδώρου πρὸς τὸν ἀδελφὸν γράφοντος ; οὐδὲν δεῖ σῴζειν τοὺς ; Ἕλληνας οὐδʼ ἐπὶ σοφίᾳ στεφάνων παρʼ αὐτῶν τυγχάνειν , ἀλλʼ ἐσθίειν καὶ πίνειν οἶνον , ὦ Τιμόκρατες , ἀβλαβῶς τῇ γαστρὶ καὶ κεχαρισμένως . καὶ πάλιν πού φησιν ἐν τοῖς αὐτοῖς γράμμασιν ὡς καὶ ἐχάρην καὶ ἐθρασυνάμην , ὅτι ἔμαθον παρʼ Ἐπικούρου ὀρθῶς γαστρὶ χαρίζεσθαι . καὶ περὶ γαστέρα γάρ , ὦ φυσιολόγε Τιμόκρατες , τἀγαθόν .
Lemmas: ὅτι μέν οὖν καί πρός ὁ ὁ σῶμα ἡδονή ὁ φύσις δέω χορηγία πολυτελής καί οὐ εἰμί ἐν μᾶζα καί φακῆ ὁ ἡδύς , ἀλλά ὄψον καί Θάσιος καί μύρον καί πεπτός καί κροτητός ὁ ξουθόπτερος πέλανος μέλισσα ἄφθονος δεύω ζητέω ὁ ὁ ἀπολαυστικός ὄρεξις , καί πρός γε οὗτος εὐπρεπής καί νέος γυνή οἷος Λεόντιον καί Βοίδιον καί Ἡδεῖον καί Νικίδιον νέμω περί ὁ κῆπος , ἀφίημι , ὁ μέντοι ὁ ψυχή χαρά ὁμολογουμένως μέγεθος ὑπόκειμαι δέω πρᾶξις καί κάλλος ἔργον ἀξιόλογος , εἰ μέλλω μή διάκενος μηδέ ἀγεννής καί κορασιώδης ἀλλά ἐμβριθής εἰμί καί βέβαιος καί μεγαλοπρεπής ; . ὁ δέ περί ὁ πρός εὐπάθεια ἐπαίρω ναύτης δίκη ἀφροδίσιος ἄγω καί μέγας φρονέω ὅτι νοσέω νόσος ἀσκίτης τις ἑστίασις φίλος συνάγω καί οὐ φθονέω ὁ προσαγωγή ὁ ὑγρός ὁ ὕδρωψ καί ὁ ἔσχατος Νεοκλῆς λόγος μιμνῄσκω τήκω ὁ μετά δάκρυον ἰδιότροπος ἡδονή οὗτος οὐδείς ἄν ὑγιαίνω εὐφροσύνη ἀληθής ἤ χαρά ὀνομάζω · ἀλλά εἰ τις εἰμί καί ψυχή Σαρδάνιος γέλως , ἐν οὗτος εἰμί ὁ παραβιασμός καί κλαυσίγελως . εἰ δέ οὖν οὗτος φημί τις εὐφροσύνη καί χαρά , σκοπέω ὁ ὑπερβολή ὁ ἡδονή ἐκεῖνος ἡμέτερος βουλή Σπάρτη μέν κείρω δόξα καί οὗτος τοι Ῥώμη ὁ μέγας , ξένος , πατρίς ἀστήρ καί δίζω , ἤ σύ θεός μαντεύομαι ἤ ἄνθρωπος . ὅταν δέ λαμβάνω ὁ Θρασύβουλος καί Πελοπίδης πρό ὀφθαλμός κατόρθωμα , καί ὁ ἐν Πλάταια Ἀριστείδης ἤ ὁ ἐν Μαραθών Μιλτιάδης , ἐνταῦθα κατά ὁ Ἡρόδοτος ἐξέργω γνώμη λέγω , ὅτι ὁ πρακτικός βίος ὁ ἡδύς πολύς ἤ ὁ καλός εἰμί . μαρτυρέω δέ ἐγώ καί Ἐπαμεινώνδας λέγω , ὡς φημί , ἡδύς αὐτός γίγνομαι ὁ ὁ τίκτω ζάω ἐφοράω ὁ ἐν Λεῦκτρον τρόπαιον αὐτός στρατηγέω . παραβάλλω οὖν ὁ Ἐπαμεινώνδας μήτηρ ὁ Ἐπίκουρος , χαίρω ὅτι ὁ υἱός ἐφοράω εἰς ὁ κηπίδιον ἐνδύω καί κοινῇ μετά ὁ Πολύαινος παιδοποιέω ἐκ ὁ Κυζικηνός ἑταίρα . ὁ μέν γάρ Μητρόδωρος μήτηρ καί ὁ ἀδελφή ὡς ὑπερχαίρω ἐπί ὁ γάμος αὐτός καί ὁ πρός ὁ ἀδελφός ἀντιγραφή , ἐκ ὁ βιβλίον δήπου δῆλος εἰμί . ἀλλά ἡδύς τε βιόω καί βρυάζω καί καθυμνέω ὁ ἑαυτοῦ βίος ἐκκραυγάζω λέγω . καί γάρ ὁ θεράπων ὅταν Κρόνια δειπνέω ἤ Διονύσια κατά ἀγρός ἄγω περιέρχομαι , οὐ ἄν αὐτός ὁ ὀλολυγμός ὑπομένω καί ὁ θόρυβος , ὑπό χαρμονή καί ἀπειροκαλία τοιοῦτος ποιέω καί φθέγγομαι κλίνω καί πίνω · οὐ καί σιτίον πάρειμι , ὦ δύστηνος ; μή σεαυτοῦ φθονέω . ὁ δέ εὐθύς ἀλαλάζω , ἐν δέ κιρνάω οἶνος · φέρω δέ στέφανος ἀμφιτίθημι τις · ὑμνέω δέ αἰσχρός , κλών πρός καλός δάφνη , ὁ Φοῖβος οὐ προσῳδός ὁ τε ἐν αὔλιος νόθος τις ἐκκλάζω σύγκοιτος φίλος . ἦ γάρ οὐ οὗτος ἔοικα ὁ Μητρόδωρος πρός ὁ ἀδελφός γράφω ; οὐδείς δέω σῴζω ὁ ; Ἕλλην οὐδέ ἐπί σοφία στέφανος παρά αὐτός τυγχάνω , ἀλλά ἐσθίω καί πίνω οἶνος , ὦ Τιμοκράτης , ἀβλαβής ὁ γαστήρ καί κεχαρισμένως . καί πάλιν που φημί ἐν ὁ αὐτός γράμμα ὡς καί χαίρω καί θρασύνω , ὅτι μανθάνω παρά Ἐπίκουρος ὀρθός γαστήρ χαρίζω . καί περί γαστήρ γάρ , ὦ φυσιόλογος Τιμοκράτης , ἀγαθός .