plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 2
προελθόντων γὰρ ἡμῶν εἰς τὸ γυμνάσιον ὥσπερ εἰώθειμεν ἐκ τῆς διατριβῆς , Ζεύξιππος ἐμοὶ μέν ἔφη δοκεῖ πολὺ τῆς προσηκούσης ὁ λόγος εἰρῆσθαι παρρησίας μαλακώτερον · ἀπίασι δʼ ἡμῖν ἐγκαλοῦντες οἱ περὶ Ἡρακλείδην , τοῦ Ἐπικούρου καὶ τοῦ Μητροδώρου , ἡμῖν μηδὲν αἰτίων ὄντων , θρασύτερον καθαψαμένοις . καὶ ὁ Θέων εἶτʼ οὐκ ἔλεγες εἶπεν ὅτι τοῖς ἐκείνων ὁ Κωλώτης παραβαλλόμενος εὐφημότατος ἀνδρῶν φαίνεται ; τὰ γὰρ ἐν ἀνθρώποις αἴσχιστα ῥήματα , βωμολοχίας , ληκυθισμοὺς , ἀλαζονείας , ἑταιρήσεις , ἀνδροφονίας , βαρυστόνους , πολυφθόρους , βαρυεγκεφάλους συναγαγόντες Ἀριστοτέλους καὶ Σωκράτους καὶ Πυθαγόρου καὶ Πρωταγόρου καὶ Θεοφράστου καὶ Ἡρακλείδου καὶ Ἱππάρχου καὶ τίνος γὰρ οὐχὶ τῶν ἐπιφανῶν;ʼ κατεσκέδασαν · ὥστʼ , εἰ καὶ τἄλλα πάντα σοφῶς εἶχεν αὐτοῖς , διὰ τὰς βλασφημίας ταύτας καὶ κατηγορίας πορρωτάτω σοφίας ἂν εἴργεσθαι · φθόνος γὰρ ἔξω θείου χοροῦ καὶ ζηλοτυπία διʼ ἀσθένειαν ἀποκρύψαι μὴ δυναμένη τὸ ἀλγοῦν ὑπολαβὼν οὖν Ἀριστόδημος Ἡρακλείδης μὲν οὖν ἔφη γραμματικὸς ὤν , ἀντὶ τῆς ποιητικῆς τύρβης , ὡς ἐκεῖνοι λέγουσι , καὶ τῶν Ὁμήρου μωρολογημάτων ἀποτίνει ταύτας Ἐπικούρῳ χάριτας , ἢ ὅτι Μητρόδωρος ἐν γράμμασι τοσούτοις τῷ ποιητῇ λελοιδόρηκεν . ἀλλʼ ἐκείνους μὲν ἐῶμεν , ὦ Ζεύξιππε · τὸ δʼ ἐν ἀρχῇ τῶν λόγων ῥηθὲν πρὸς τοὺς ἄνδρας , ὡς οὐκ ἔστι ξῆν κατʼ αὐτούς , τί οὐ μᾶλλον , ἐπεὶ κέκμηκεν οὗτος , αὐτοὶ διʼ ἑαυτῶν περαίνομεν ἅμα καὶ Θέωνα παραλαβόντες ; καὶ ὁ Θέων πρὸς αὐτὸν ἀλλʼ οὗτος μέν ἔφη ὁ ἆθλος ἑτέροις ἐκτετέλεσται πρὸ ἡμῶν . νῦν αὖτε σκοπὸν ἄλλον , εἰ δοκεῖ , θέμενοι τοιαύτῃ τινὶ δίκῃ μετίωμεν ὑπὲρ τῶν φιλοσόφων τοὺς ἄνδρας · ἀποδεῖξαι γάρ , ἄνπερ ᾖ δυνατόν , ἐπιχειρήσωμεν , ὅτι μηδὲ ζῆν ἡδέως ἔστιν κατʼ αὐτούς . παπαί εἶπον ἔγωγε γελάσας εἰς τὴν γαστέρα τοῖς ἀνδράσιν ἔοικας ἐναλεῖσθαι , καὶ τὴν περὶ τῶν κρεῶν ἐπάξειν , ἀφαιρούμενος ἡδονὴν ἀνθρώπων βοώντων οὐ γὰρ πυγμάχοι εἰμὲν ἀμύμονες οὐδὲ ῥήτορες οὐδὲ προστάται δήμων οὐδʼ ἄρχοντες , ἀεὶ δʼ ἡμῖν δαίς τε φίλη καὶ πᾶσα διὰ σαρκὸς ἐπιτερπὴς κίνησις ἐφʼ ἡδονὴν τινα καὶ χαρὰν ψυχῆς ἀναπεμπομένη . δοκεῖς οὖν μοι μὴ τὸ ἔαρ ἐξαιρεῖν ὥς φασιν , ἀλλὰ τὸ ζῆν ἀφαιρεῖσθαι τοὺς ἄνδρας , εἰ τὸ ζῆν ἡδέως μὴ ἀπολείψεις αὐτοῖς . τί οὖν εἶπεν ὁ Θέων εἰ δοκιμάζεις τὸν λόγον , αὐτὸς οὐ χρῇ παρόντι ; χρήσομαι εἶπον ἀκροώμενος καὶ ἀποκρινόμενος , ἂν δέησθε · τὴν δʼ ἡγεμονίαν ὑμῖν παραδίδωμι μικρὰ δὴ προφασισαμένου τοῦ Θέωνος , Ἀριστόδημος ὡς σύντομον ἔφη καὶ λείαν ἔχων ὁδὸν ἀπετάφρευσας ἡμῖν πρὸς τὸν λόγον , οὐκ ἐάσας περὶ τοῦ καλοῦ πρότερον εὐθύνας ὑποσχεῖν τὴν αἵρεσιν . ἀνθρώπους γάρ , ἡδονὴν ὑποτιθεμένους τέλος , οὐκ ἔστιν ἐξελάσαι τοῦ ἡδέως ζῆν ῥᾴδιον · τοῦ δὲ καλῶς ἐκπεσόντες ἅμα καὶ τοῦ ἡδέως συνεξέπιπτον · ἐπεὶ τὸ ἡδέως ζῆν ἄνευ τοῦ καλῶς ἀνύπαρκτόν ἐστιν , ὡς αὐτοὶ λέγουσι .
Lemmas: προέρχομαι γάρ ἐγώ εἰς ὁ γυμνάσιον ὥσπερ εἴωθα ἐκ ὁ διατριβή , Ζεύξιππος ἐγώ μέν φημί δοκέω πολύς ὁ προσήκω ὁ λόγος λέγω παρρησία μαλακός · ἀπέρχομαι δέ ἐγώ ἐγκαλέω ὁ περί Ἡρακλείδης , ὁ Ἐπίκουρος καί ὁ Μητρόδωρος , ἐγώ μηδείς αἴτιος εἰμί , θρασύς καθάπτω . καί ὁ Θέων εἶτα οὐ λέγω λέγω ὅτι ὁ ἐκεῖνος ὁ Κωλώτης παραβάλλω εὔφημος ἀνήρ φαίνω ; ὁ γάρ ἐν ἄνθρωπος αἰσχρός ῥῆμα , βωμολοχία , ληκυθισμός , ἀλαζονεία , ἑταίρησις , ἀνδροφονία , βαρύστονος , πολύφθορος , βαρυεγκέφαλος συνάγω Ἀριστοτέλης καί Σωκράτης καί Πυθαγόρας καί Πρωταγόρας καί Θεόφραστος καί Ἡρακλείδης καί Ἵππαρχος καί τίς γάρ οὐ ὁ ἐπιφαίνω κατασκεδάννυμι · ὥστε , εἰ καί ἄλλος πᾶς σοφός ἔχω αὐτός , διά ὁ βλασφημία οὗτος καί κατηγορία πόρρω σοφία ἄν ἔργω · φθόνος γάρ ἔξω θεῖος χορός καί ζηλοτυπία διά ἀσθένεια ἀποκρύπτω μή δύναμαι ὁ ἀλγέω ὑπολαμβάνω οὖν Ἀριστόδημος Ἡρακλείδης μέν οὖν φημί γραμματικός εἰμί , ἀντί ὁ ποιητικός τύρβη , ὡς ἐκεῖνος λέγω , καί ὁ Ὅμηρος μωρολόγημα ἀποτίνω οὗτος Ἐπίκουρος χάρις , ἤ ὅτι Μητρόδωρος ἐν γράμμα τοσοῦτος ὁ ποιητής λοιδορέω . ἀλλά ἐκεῖνος μέν ἐάω , ὦ Ζεύξιππος · ὁ δέ ἐν ἀρχή ὁ λόγος λέγω πρός ὁ ἀνήρ , ὡς οὐ εἰμί ξάω κατά αὐτός , τίς οὐ μάλα , ἐπεί κάμνω οὗτος , αὐτός διά ἑαυτοῦ περαίνω ἅμα καί Θέων παραλαμβάνω ; καί ὁ Θέων πρός αὐτός ἀλλά οὗτος μέν φημί ὁ ἆθλος ἕτερος ἐκτελέω πρό ἐγώ . νῦν αὖτε σκοπός ἄλλος , εἰ δοκέω , τίθημι τοιοῦτος τις δίκη μετέρχομαι ὑπέρ ὁ φιλόσοφος ὁ ἀνήρ · ἀποδείκνυμι γάρ , ἐάν εἰμί δυνατός , ἐπιχειρέω , ὅτι μηδέ ζάω ἡδύς εἰμί κατά αὐτός . παπαί λέγω ἐγώ γελάω εἰς ὁ γαστήρ ὁ ἀνήρ ἔοικα ἐναλέω , καί ὁ περί ὁ κρέας ἐπάγω , ἀφαιρέω ἡδονή ἄνθρωπος βοάω οὐ γάρ πυγμάχος εἰμί ἀμύμων οὐδέ ῥήτωρ οὐδέ προστάτης δῆμος οὐδέ ἄρχων , ἀεί δέ ἐγώ δαίς τε φίλος καί πᾶς διά σάρξ ἐπιτερπής κίνησις ἐπί ἡδονή τις καί χαρά ψυχή ἀναπέμπω . δοκέω οὖν ἐγώ μή ὁ ἔαρ ἐξαιρέω ὡς φημί , ἀλλά ὁ ζάω ἀφαιρέω ὁ ἀνήρ , εἰ ὁ ζάω ἡδύς μή ἀπολείπω αὐτός . τίς οὖν λέγω ὁ Θέων εἰ δοκιμάζω ὁ λόγος , αὐτός οὐ χράω πάρειμι ; χράω λέγω ἀκροάομαι καί ἀποκρίνω , ἐάν δέω · ὁ δέ ἡγεμονία σύ παραδίδωμι μικρός δή προφασίζομαι ὁ Θέων , Ἀριστόδημος ὡς σύντομος φημί καί λεία ἔχω ὁδός ἀποταφρεύω ἐγώ πρός ὁ λόγος , οὐ ἐάω περί ὁ καλός πρότερος εὔθυνα ὑπέχω ὁ αἵρεσις . ἄνθρωπος γάρ , ἡδονή ὑποτίθημι τέλος , οὐ εἰμί ἐξελαύνω ὁ ἡδύς ζάω ῥᾴδιος · ὁ δέ καλός ἐκπίπτω ἅμα καί ὁ ἡδύς συνεκπίπτω · ἐπεί ὁ ἡδύς ζάω ἄνευ ὁ καλός ἀνύπαρκτος εἰμί , ὡς αὐτός λέγω .