plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 12
ταύτας μέντοι τὰς τηλικαύτας καὶ τοσαύτας ἡδονὰς ὥσπερ ἀενάους ἐκτρέποντες οὗτοι καὶ ἀποστρέφοντες οὐκ ἐῶσι γεύεσθαι τοὺς πλησιάσαντας αὐτοῖς · ἀλλὰ τοὺς μὲν ἐπαραμένους τὰ ἀκάτια φεύγειν ἀπʼ αὐτῶν κελεύουσι · Πυθοκλέους δὲ πάντες καὶ πᾶσαι δέονται διʼ Ἐπικούρου καὶ ἀντιβολοῦσιν , ὅπως οὐ ζηλώσῃ τὴν ἐλευθέριον καλουμένην παιδείαν Ἀπελλῆν δέ τινα θαυμάζοντες καὶ ὑπερασπαζόμενοι γράφουσιν ὅτι τῶν μαθημάτων ἀποσχόμενος ἐξ ἀρχῆς καθαρὸν ἑαυτὸν ἐτήρησε · περὶ δὲ τῆς ἱστορίας , ἵνα τὴν ἄλλην ἀνηκοΐαν ἐάσω , παραθήσομαι μόνα τὰ Μητροδώρου , γράφοντος ἐν τοῖς περὶ Ποιημάτων ὅθεν μηδʼ εἰδέναι φάσκων , μεθʼ ὁποτέρων ἦν ὁ Ἕκτωρ , ἢ τοὺς πρώτους στίχους τῆς Ὁμήρου ποιήσεως , ἢ πάλιν τὰ ἐν μέσῳ , μὴ ταρβήσῃς . ὅτι τοίνυν αἱ τοῦ σώματος ἡδοναὶ καθάπερ οἱ ἐτησίαι μαραίνονται μετὰ τὴν ἀκμὴν καὶ ἀπολήγουσιν , οὐ λέληθε τὸν Ἐπίκουρον · διαπορεῖ γοῦν , εἰ γέρων ὁ σοφὸς ὢν καὶ μὴ δυνάμενος πλησιάζειν ἔτι ταῖς τῶν καλῶν ἁφαῖς χαίρει καὶ ψηλαφήσεσιν οὐ ταὐτὰ μὲν τῷ Σοφοκλεῖ διανοούμενος , ἀσμένως ἐκφυγόντι τὴν ἡδονὴν ταύτην , ὥσπερ ἄγριον καὶ λυττῶντα δεσπότην ἀλλʼ ἔδει γε τοὺς ἀπολαυστικούς , ὁρῶντας ὅτι πολλὰς ἀφαυαίνει τῶν ἡδονῶν τὸ γῆρας ἣ τʼ Ἀφροδίτη τοῖς γέρουσιν ἄχθεται κατʼ Εὐριπίδην , ταύτας μάλιστα συνάγειν τὰς ἡδονάς , ὥσπερ εἰς πολιορκίαν ἄσηπτα σιτία καὶ ἄφθαρτα παρατιθεμένους · εἶτʼ ἄγειν ἀφροδίσια τοῦ βίου καὶ μεθεόρτους καλὰς ἐν ἱστορίαις καὶ ποιήμασι διατρίβοντας ἢ προβλήμασι μουσικοῖς καὶ γεωμετρικοῖς . οὐ γὰρ ἂν ἐπῆλθεν αὐτοῖς εἰς νοῦν βαλέσθαι τὰς τυφλὰς καὶ νωδὰς ἐκείνας ψηλαφήσεις καὶ ἐπιπηδήσεις τοῦ ἀκολάστου , μεμαθηκόσιν , εἰ μηδὲν ἄλλο , γράφειν περὶ Ὁμήρου καὶ περὶ Εὐριπίδου , ὡς Ἀριστοτέλης καὶ Ἡρακλείδης καὶ Δικαίαρχος . ἀλλʼ οἶμαι τοιούτων ἐφοδίων μὴ φροντίσαντες , τῆς δʼ ἄλλης αὐτῶν πραγματείας ἀτερποῦς καὶ ξηρᾶς , ὥσπερ αὐτοὶ τὴν ἀρετὴν λέγουσιν , οὔσης , ἣδεσθαι πάντως ἐθέλοντες , τοῦ δὲ σώματος ἀπαγορεύοντος , αἰσχρὰ καὶ ἄωρα πράττειν ὁμολογοῦσι , τῶν τε προτέρων ἡδονῶν ἀναμιμνήσκοντες ἑαυτοὺς καὶ χρώμενοι ταῖς παλαιαῖς ἀπορίᾳ προσφάτων ὥσπερ τεταριχευμέναις , καὶ νεκρὰς ἄλλας δὴ πάλιν καὶ τεθνηκυίας οἷον ἐν τέφρᾳ ψυχρᾷ τῇ σαρκὶ κινοῦντες παρὰ φύσιν καὶ ἀναζωπυροῦντες , ἅτε δὴ μηδὲν οἰκεῖον ἡδὺ μηδὲ χαρᾶς ἄξιον ἔχοντες ἐν τῇ ψυχῇ παρεσκευασμένον .
Lemmas: οὗτος μέντοι ὁ τηλικοῦτος καί τοσοῦτος ἡδονή ὥσπερ ἀέναος ἐκτρέπω οὗτος καί ἀποστρέφω οὐ ἐάω γεύω ὁ πλησιάζω αὐτός · ἀλλά ὁ μέν ἐπαίρω ὁ ἀκάτιον φεύγω ἀπό αὐτός κελεύω · Πυθοκλῆς δέ πᾶς καί πᾶς δέω διά Ἐπίκουρος καί ἀντιβολέω , ὅπως οὐ ζηλόω ὁ ἐλευθέριος καλέω παιδεία Ἀπελλῆς δέ τις θαυμάζω καί ὑπερασπάζομαι γράφω ὅτι ὁ μάθημα ἀπέχω ἐκ ἀρχή καθαρός ἑαυτοῦ τηρέω · περί δέ ὁ ἱστορία , ἵνα ὁ ἄλλος ἀνηκοία ἐάω , παρατίθημι μόνος ὁ Μητρόδωρος , γράφω ἐν ὁ περί Ποίημα ὅθεν μηδέ οἶδα φάσκω , μετά ὁπότερος εἰμί ὁ Ἕκτωρ , ἤ ὁ πρῶτος στίχος ὁ Ὅμηρος ποίησις , ἤ πάλιν ὁ ἐν μέσος , μή ταρβέω . ὅτι τοίνυν ὁ ὁ σῶμα ἡδονή καθά ὁ ἐτησίαι μαραίνω μετά ὁ ἀκμή καί ἀπολήγω , οὐ λανθάνω ὁ Ἐπίκουρος · διαπορέω γοῦν , εἰ γέρων ὁ σοφός εἰμί καί μή δύναμαι πλησιάζω ἔτι ὁ ὁ καλός ἁφή χαίρω καί ψηλάφησις οὐ αὐτός μέν ὁ Σοφοκλῆς διανοέω , ἄσμενος ἐκφεύγω ὁ ἡδονή οὗτος , ὥσπερ ἄγριος καί λυσσάω δεσπότης ἀλλά δέω γε ὁ ἀπολαυστικός , ὁράω ὅτι πολύς ἀπαυαίνω ὁ ἡδονή ὁ γῆρας ἤ τε Ἀφροδίτη ὁ γέρων ἄχθομαι κατά Εὐριπίδης , οὗτος μάλα συνάγω ὁ ἡδονή , ὥσπερ εἰς πολιορκία ἄσηπτος σιτίον καί ἄφθαρτος παρατίθημι · εἶτα ἄγω ἀφροδίσιος ὁ βίος καί μεθέορτος καλός ἐν ἱστορία καί ποίημα διατρίβω ἤ πρόβλημα μουσικός καί γεωμετρικός . οὐ γάρ ἄν ἐπέρχομαι αὐτός εἰς νόος βάλλω ὁ τυφλός καί νωδός ἐκεῖνος ψηλάφησις καί ἐπιπήδησις ὁ ἀκόλαστος , μανθάνω , εἰ μηδείς ἄλλος , γράφω περί Ὅμηρος καί περί Εὐριπίδης , ὡς Ἀριστοτέλης καί Ἡρακλείδης καί Δικαίαρχος . ἀλλά οἴομαι τοιοῦτος ἐφόδια μή φροντίζω , ὁ δέ ἄλλος αὐτός πραγματεία ἀτερπής καί ξηρός , ὥσπερ αὐτός ὁ ἀρετή λέγω , εἰμί , ἥδομαι πάντως ἐθέλω , ὁ δέ σῶμα ἀπαγορεύω , αἰσχρός καί ἄωρος πράσσω ὁμολογέω , ὁ τε πρότερος ἡδονή ἀναμιμνῄσκω ἑαυτοῦ καί χράω ὁ παλαιός ἀπορία πρόσφατος ὥσπερ ταριχεύω , καί νεκρός ἄλλος δή πάλιν καί θνῄσκω οἷος ἐν τέφρα ψυχρός ὁ σάρξ κινέω παρά φύσις καί ἀναζωπυρέω , ἅτε δή μηδείς οἰκεῖος ἡδύς μηδέ χαρά ἄξιος ἔχω ἐν ὁ ψυχή παρασκευάζω .