plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 22
καὶ μὴν μετά γε τοὺς πονηροὺς καὶ τοὺς πολλοὺς ; τρίτον ἤδη σκεψώμεθα , τὸ βέλτιστον ἀνθρώπων καὶ θεοφιλέστατον γένος ἐν ἡλίκαις εἰσὶν ἡδοναῖς , καθαραῖς περὶ θεοῦ δόξαις συνόντες , ὡς πάντων μὲν ἡγεμὼν ἀγαθῶν πάντων δὲ πατὴρ καλῶν ἐκεῖνός ἐστι , καὶ φαῦλον οὐδὲν αὐτῷ ποιεῖν θέμις ὥσπερ οὐδὲ πάσχειν . ἀγαθὸς γάρ ἐστιν , ἀγαθῷ δὲ περὶ οὐδενὸς ἐγγίνεται φθόνος , οὔτε φόβος οὔτε ὀργὴ οὔτʼ μῖσος · οὐδὲ γὰρ θερμοῦ τὸ ψύχειν ἀλλὰ τὸ θερμαίνειν , ὥσπερ οὐδʼ ἀγαθοῦ τὸ βλάπτειν · ὀργὴ,δὲ χάριτος καὶ χόλος εὐμενείας καὶ τοῦ φιλανθρώπου καὶ φιλόφρονος τὸ δυσμενὲς ; καὶ ταρακτικὸν ἀπωτάτω τῇ φύσει τέτακται · τὰ μὲν γὰρ ἀρετῆς καὶ δυνάμεως τὰ δʼ ἀσθενείας ἐστὶ καὶ φαυλότητος . οὐ τοίνυν ὀργαῖς καὶ χάρισι συνέχεται τὸ θεῖον ἅμα , ὅτι χαρίζεσθαι καὶ βοηθεῖν πέφυκεν , ὀργίζεσθαι δὲ καὶ κακῶς ποιεῖν οὐ πέφυκεν · ἀλλʼ ὁ μὲν μέγας ἐν οὐρανῷ Ζεὺς πτηνὸν ἅρμα ἐλαύνων πρῶτος πορεύεται , διακοσμῶν πάντα καὶ ἐπιμελούμενος , τῶν δʼ ἄλλων θεῶν ὁ μέν ἐστιν Ἐπιδώτης ὁ δὲ Μειλίχιος ὁ δʼ Ἀλεξίκακος , ὁ δʼ Ἀπόλλων κατεκρίθη θνατοῖς ἀγανώτατος ἔμμεν ὡς ; Πίνδαρός φησι . πάντα δὲ τῶν θεῶν κατὰ τὸν Διογένην , καὶ κοινὰ τὰ τῶν φίλων καὶ φίλοι τοῖς θεοῖς οἱ ἀγαθοί · καὶ τὸν θεοφιλῆ μή τι εὖ πράττειν ἢ θεοφιλῆ μὴ εἶναι τὸν σώφρονα καὶ δίκαιον ἀδύνατόν ἐστιν . ἆρά γε δίκης ἑτέρας οἴεσθε δεῖσθαι τοὺς ἀναιροῦντας τὴν πρόνοιαν καὶ οὐχ ἱκανὴν ἔχειν ἐκκόπτοντας ἑαυτῶν ἡδονὴν καὶ χαρὰν τοσαύτην , ὅση πάρεστι τοῖς οὕτω διακειμένοις πρὸς τὸ δαιμόνιον ἡμῖν ; ἢ τῷ μὲν Ἐπικούρῳ καὶ Μητρόδωρος καὶ Πολύαινος καὶ Ἀριστόβουλος ἐκθάρσημα καὶ γῆθος ἦσαν , ὧν τοὺς πλείστους θεραπεύων νοσοῦντας ἢ καταθρηνῶν ἀποθνήσκοντας διετέλεσε · Λυκοῦργος δʼ ὑπὸ τῆς Πυθίας προσαγορευθεὶς Ζηνὶ φίλος καὶ πᾶσιν Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσι καὶ Σωκράτης οἰόμενος αὑτῷ διαλέγεσθαι τὸ δαιμόνιον ὑπʼ εὐμενείας , καὶ Πίνδαρος ἀκούων ὑπὸ τοῦ Πανὸς ᾄδεσθαί τι μέλος ὧν αὐτὸς ἐποίησε μετρίως ἔχαιρεν ; ἢ Φορμίων τοὺς Διοσκόρους ἢ τὸν Ἀσκληπιὸν Σοφοκλῆς ξενίζειν αὐτός τε πειθόμενος καὶ τῶν ἄλλων οὕτως ἐχόντων διὰ τὴν γενομένην ἐπιφάνειαν ; ἃ δʼ Ἑρμογένης ἐφρόνει περὶ τῶν θεῶν , ἄξιόν ἐστιν αὐτοῖς ὀνόμασι διαμνημονεῦσαι · οὗτοι γάρ φησὶν οἱ πάντα μὲν εἰδότες πάντα δὲ δυνάμενοι θεοί , οὕτω μοι φίλοι εἰσίν , ὡς διὰ τὸ ἐπιμελεῖσθαί μου οὔποτε λήθω αὐτοὺς οὔτε νυκτὸς οὔθʼ ἡμέρας οὔθʼ ὅποι ἂν ὁρμῶμαι οὔθʼ ὅ τι ἂν μέλλω πράττειν διὰ δὲ τὸ προειδέναι καὶ ὅ τι ἐξ ἑκάστου ἀποβήσεται σημαίνουσι , πέμποντες ἀγγέλους , φήμας καὶ ἐνύπνια καὶ οἰωνούς .
Lemmas: καί μήν μετά γε ὁ πονηρός καί ὁ πολύς ; τρίτος ἤδη σκοπέω , ὁ ἀγαθός ἄνθρωπος καί θεοφιλής γένος ἐν ἡλίκος εἰμί ἡδονή , καθαρός περί θεός δόξα σύνειμι , ὡς πᾶς μέν ἡγεμών ἀγαθός πᾶς δέ πατήρ καλός ἐκεῖνος εἰμί , καί φαῦλος οὐδείς αὐτός ποιέω θέμις ὥσπερ οὐδέ πάσχω . ἀγαθός γάρ εἰμί , ἀγαθός δέ περί οὐδείς ἐγγίγνομαι φθόνος , οὔτε φόβος οὔτε ὀργή οὔτε μῖσος · οὐδέ γάρ θερμός ὁ ψύχω ἀλλά ὁ θερμαίνω , ὥσπερ οὐδέ ἀγαθός ὁ βλάπτω · ὀργής χάρις καί χόλος εὐμένεια καί ὁ φιλάνθρωπος καί φιλόφρων ὁ δυσμενής ; καί ταρακτικός ἀπωτάτω ὁ φύσις τάσσω · ὁ μέν γάρ ἀρετή καί δύναμις ὁ δέ ἀσθένεια εἰμί καί φαυλότης . οὐ τοίνυν ὀργή καί χάρις συνέχω ὁ θεῖος ἅμα , ὅτι χαρίζω καί βοηθέω φύω , ὀργίζω δέ καί κακός ποιέω οὐ φύω · ἀλλά ὁ μέν μέγας ἐν οὐρανός Ζεύς πτηνός ἅρμα ἐλαύνω πρῶτος πορεύω , διακοσμέω πᾶς καί ἐπιμελέομαι , ὁ δέ ἄλλος θεός ὁ μέν εἰμί Ἐπιδώτης ὁ δέ Μειλίχιος ὁ δέ Ἀλεξίκακος , ὁ δέ Ἀπόλλων κατακρίνω θνητός ἀγανός εἰμί ὡς ; Πίνδαρος φημί . πᾶς δέ ὁ θεός κατά ὁ Διογένης , καί κοινός ὁ ὁ φίλος καί φίλος ὁ θεός ὁ ἀγαθός · καί ὁ θεοφιλής μή τις εὖ πράσσω ἤ θεοφιλής μή εἰμί ὁ σώφρων καί δίκαιος ἀδύνατος εἰμί . ἆρα γε δίκη ἕτερος οἴομαι δέω ὁ ἀναιρέω ὁ πρόνοια καί οὐ ἱκανός ἔχω ἐκκόπτω ἑαυτοῦ ἡδονή καί χαρά τοσοῦτος , ὅσος πάρειμι ὁ οὕτως διάκειμαι πρός ὁ δαιμόνιον ἐγώ ; ἤ ὁ μέν Ἐπίκουρος καί Μητρόδωρος καί Πολύαινος καί Ἀριστόβουλος ἐκθάρσημα καί γῆθος εἰμί , ὅς ὁ πολύς θεραπεύω νοσέω ἤ καταθρηνέω ἀποθνῄσκω διατελέω · Λυκοῦργος δέ ὑπό ὁ Πυθία προσαγορεύω Ζεύς φίλος καί πᾶς Ὀλύμπιος δῶμα ἔχω καί Σωκράτης οἴομαι ἑαυτοῦ διαλέγω ὁ δαιμόνιον ὑπό εὐμένεια , καί Πίνδαρος ἀκούω ὑπό ὁ Πάν ἀείδω τις μέλος ὅς αὐτός ποιέω μέτριος χαίρω ; ἤ Φορμίων ὁ Διοσκόρος ἤ ὁ Ἀσκληπιός Σοφοκλῆς ξενίζω αὐτός τε πείθω καί ὁ ἄλλος οὕτως ἔχω διά ὁ γίγνομαι ἐπιφάνεια ; ὅς δέ Ἑρμογένης φρονέω περί ὁ θεός , ἄξιος εἰμί αὐτός ὄνομα διαμνημονεύω · οὗτος γάρ φημί ὁ πᾶς μέν οἶδα πᾶς δέ δύναμαι θεός , οὕτως ἐγώ φίλος εἰμί , ὡς διά ὁ ἐπιμελέομαι ἐγώ οὔποτε λανθάνω αὐτός οὔτε νύξ οὔτε ἡμέρα οὔτε ὅποι ἄν ὁρμάω οὔτε ὅς τις ἄν μέλλω πράσσω διά δέ ὁ πρόοιδα καί ὅς τις ἐκ ἕκαστος ἀποβαίνω σημαίνω , πέμπω ἄγγελος , φήμη καί ἐνύπνιον καί οἰωνός .