plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 7
οὐ μόνον τοίνυν ἄπιστον καὶ ἀβέβαιον ἀρχὴν λαμβάνουσι τοῦ ἡδέως ζῆν ἀλλὰ καὶ παντάπασιν εὐκαταφρόνητον καὶ μικράν , εἴπερ αὐτοῖς κακῶν ἀποφυγὴ τὸ χαρτόν ἐστι καὶ τἀγαθόν , ἄλλο δʼ οὐδὲν διανοεῖσθαί φασιν , οὐδʼ ὅλως τὴν φύσιν ἔχειν ὅποι τεθήσεται τἀγαθόν , εἰ μὴ μόνον , ὅθεν ἐξελαύνεται τὸ κακὸν αὐτῆς ὥς φησι Μητρόδωρος ἐν τοῖς πρὸς τοὺς Σοφιστάς · ὥστε τοῦτʼ αὐτὸ τἀγαθόν ἐστι , τὸ φυγεῖν τὸ κακόν · ἔνθα γὰρ τεθήσεται τἀγαθόν , οὐκ ἔστιν , ὅταν μηθὲν ἔτι ὑπεξίῃ μήτʼ ἀλγεινὸν μήτε λυπηρόν ὅμοια δὲ καὶ τὰ Ἐπικούρου , λέγοντος τὴν τἀγαθοῦ φύσιν ἐξ αὐτῆς τῆς φυγῆς τοῦ κακοῦ καὶ τῆς μνήμης καὶ ἐπιλογίσεως καὶ χάριτος , ὅτι τοῦτο συμβέβηκεν αὐτῷ , γεννᾶσθαι · τὸ γὰρ ποιοῦν , φησίν , ἀνυπέρβλητον γῆθος τὸ παρʼ αὑτοῦ πεφυγμένον , μέγα κακόν · καὶ αὕτη φύσις ἀγαθοῦ , ἄν τις ὀρθῶς ἐπιβάλῃ , ἔπειτα σταθῇ καὶ μὴ κενῶς περιπατῇ περὶ ἀγαθοῦ θρυλῶν φεῦ τῆς μεγάλης ἡδονῆς τῶν ἀνδρῶν καὶ μακαριότητος , ἣν καρποῦνται χαίροντες ἐπὶ τῷ μὴ κακοπαθεῖν μηδὲ λυπεῖσθαι μηδὲ ἀλγεῖν . ἆρʼ οὐκ ἄξιόν ἐστιν ἐπὶ τούτοις καὶ φρονεῖν καὶ λέγειν , ἃ λέγουσιν , ἀφθάρτους καὶ ἰσοθέους ἀποκαλοῦντες αὑτοὺς καὶ διʼ ὑπερβολὰς καὶ ἀκρότητας ἀγαθῶν εἰς βρόμους καὶ ὀλολυγμοὺς ἐκβακχεύοντες ὑπὸ τῆς ἡδονῆς , ὅτι τῶν ἄλλων περιφρονοῦντες ἐξευρήκασι μόνοι θεῖον ἀγαθὸν καὶ μέγα τὸ μηδὲν ἔχειν κακόν ; ὥστε μήτε συῶν ἀπολείπεσθαι μήτε προβάτων εὐδαιμονίᾳ , τὸ τῇ σαρκὶ καὶ τῇ ψυχῇ περὶ τῆς σαρκὸς ἱκανῶς ἔχειν μακάριον τιθεμένους . ἐπεὶ τοῖς γε κομψοτέροις καὶ γλαφυρωτέροις τῶν ζῴων οὐκ ἔστι φυγὴ κακοῦ τέλος · ἀλλὰ καὶ πρὸς ᾠδὰς ὑπὸ κόρου τρέπεται καὶ νήξεσι χαίρει καὶ πτήσεσι καὶ ἀπομιμεῖσθαι παίζοντα φωνάς τε παντοδαπὰς καὶ ψόφους ὑφʼ ἡδονῆς ; καὶ γαυρότητος ἐπιχειρεῖ · καὶ πρὸς ἄλληλα χρῆται φιλοφροσύναις καὶ σκιρτήσεσιν , ὅταν ἐκφύγῃ τὸ κακόν , τἀγαθὸν πεφυκότα ζητεῖν · μᾶλλον δʼ ὅλως πᾶν τὸ ἀλγεινὸν καὶ τἀλλότριον ὡς ἐμποδὼν ὄντα τῇ διώξει τοῦ οἰκείου καὶ κρείττονος ἐξωθοῦντα τῆς φύσεως .
Lemmas: οὐ μόνος τοίνυν ἄπιστος καί ἀβέβαιος ἀρχή λαμβάνω ὁ ἡδύς ζάω ἀλλά καί παντάπασι εὐκαταφρόνητος καί μικρός , εἴπερ αὐτός κακός ἀποφυγή ὁ χαρτός εἰμί καί ἀγαθός , ἄλλος δέ οὐδείς διανοέω φημί , οὐδέ ὅλος ὁ φύσις ἔχω ὅποι τίθημι ἀγαθός , εἰ μή μόνος , ὅθεν ἐξελαύνω ὁ κακός αὐτός ὡς φημί Μητρόδωρος ἐν ὁ πρός ὁ Σοφιστής · ὥστε οὗτος αὐτός ἀγαθός εἰμί , ὁ φεύγω ὁ κακός · ἔνθα γάρ τίθημι ἀγαθός , οὐ εἰμί , ὅταν μηδείς ἔτι ὑπεξέρχομαι μήτε ἀλγεινός μήτε λυπηρός ὅμοιος δέ καί ὁ Ἐπίκουρος , λέγω ὁ ἀγαθός φύσις ἐκ αὐτός ὁ φυγή ὁ κακός καί ὁ μνήμη καί ἐπιλόγισις καί χάρις , ὅτι οὗτος συμβαίνω αὐτός , γεννάω · ὁ γάρ ποιέω , φημί , ἀνυπέρβλητος γῆθος ὁ παρά αὐτός φεύγω , μέγας κακός · καί οὗτος φύσις ἀγαθός , ἐάν τις ὀρθός ἐπιβάλλω , ἔπειτα ἵστημι καί μή κενῶς περιπατέω περί ἀγαθός θρυλέω φεῦ ὁ μέγας ἡδονή ὁ ἀνήρ καί μακαριότης , ὅς καρπέω χαίρω ἐπί ὁ μή κακοπαθέω μηδέ λυπέω μηδέ ἀλγέω . ἆρα οὐ ἄξιος εἰμί ἐπί οὗτος καί φρονέω καί λέγω , ὅς λέγω , ἄφθαρτος καί ἰσόθεος ἀποκαλέω ἑαυτοῦ καί διά ὑπερβολή καί ἀκρότης ἀγαθός εἰς βρόμος καί ὀλολυγμός ἐκβακχεύω ὑπό ὁ ἡδονή , ὅτι ὁ ἄλλος περιφρονέω ἐξευρίσκω μόνος θεῖος ἀγαθός καί μέγας ὁ μηδείς ἔχω κακός ; ὥστε μήτε ὗς ἀπολείπω μήτε πρόβατον εὐδαιμονία , ὁ ὁ σάρξ καί ὁ ψυχή περί ὁ σάρξ ἱκανός ἔχω μακάριος τίθημι . ἐπεί ὁ γε κομψός καί γλαφυρός ὁ ζῷον οὐ εἰμί φυγή κακός τέλος · ἀλλά καί πρός ἀοιδή ὑπό κόρος τρέπω καί νῆξις χαίρω καί πτῆσις καί ἀπομιμέομαι παίζω φωνή τε παντοδαπός καί ψόφος ὑπό ἡδονή ; καί γαυρότης ἐπιχειρέω · καί πρός ἀλλήλων χράω φιλοφροσύνη καί σκίρτησις , ὅταν ἐκφεύγω ὁ κακός , ἀγαθός φύω ζητέω · μάλα δέ ὅλος πᾶς ὁ ἀλγεινός καί ἀλλότριος ὡς ἐμποδών εἰμί ὁ δίωξις ὁ οἰκεῖος καί κρατύς ἐξωθέω ὁ φύσις .