plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 6
ὅτι δʼ ὅλως μοχθηρὰ τὰ πράγματα πρὸς βίον ἄλυπόν ἐστιν αὐτοῖς , σκόπει καὶ ἀφʼ ὧν πρὸς ἑτέρους λέγουσι . τοὺς γὰρ ἀδικοῦντας καὶ παρανομοῦντας ἀθλίως φασὶ καὶ περιφόβως ζῆν τὸν πάντα χρόνον · ὅτι , κἂν λαθεῖν δύνωνται , πίστιν περὶ τοῦ λαθεῖν λαβεῖν ἀδύνατόν ἐστιν · ὅθεν ὁ τοῦ μέλλοντος ἀεὶ φόβος ἐγκείμενος οὐκ ἐᾷ χαίρειν οὐδὲ θαρρεῖν ἐπὶ τοῖς παροῦσι ταῦτα δὲ καὶ πρὸς ἑαυτοὺς εἰρηκότες λελήθασιν . εὐσταθεῖν μὲν γὰρ ἔστι καὶ ὑγιαίνειν τῷ σώματι πολλάκις , πίστιν δὲ λαβεῖν περὶ τοῦ διαμενεῖν ἀμήχανον · ἀνάγκη δὴ ταράττεσθαι καὶ ὠδίνειν ἀεὶ πρὸς τὸ μέλλον ὑπὲρ τοῦ σώματος , ἣν περιμένουσιν ἐλπίδα πιστὴν ἀπʼ αὐτοῦ καὶ βεβαίαν οὐδέπω κτήσασθαι δυναμένους . τὸ δὲ μηδὲν ἀδικεῖν οὐδέν ἐστι πρὸς τὸ θαρρεῖν οὐ γὰρ τὸ δικαίως παθεῖν ἀλλὰ τὸ παθεῖν φοβερόν · οὐδὲ συνεῖναι μὲν αὐτὸν ἀδικίαις ἀνιαρὸν περιπεσεῖν δὲ ταῖς ἄλλων οὐ χαλεπόν · ἀλλʼ εἰ μὴ μεῖζον , οὐκ ἔλαττόν γε τὸ κακὸν ἦν Ἀθηναίοις ἡ Λαχάρους καὶ Συρακοσίοις ἡ Διονυσίου χαλεπότης ἤπερ αὐτοῖς ἐκείνοις · ταράττοντες γὰρ ἐταράττοντο καὶ πείσεσθαι κακῶς προσεδόκων ἐκ τοῦ προαδικεῖν καὶ προλυμαίνεσθαι τοὺς ἐντυγχάνοντας . ὄχλων δὲ θυμοὺς καὶ λῃστῶν ὠμότητας καὶ κληρονόμων ἀδικίας , ἔτι δὲ λοιμοὺς ; ἀέρων καὶ θάλασσαν εὐβραγκήν , · ὑφʼ αἷς Ἐπίκουρος ὀλίγον ἐδέησε καταποθῆναι πλέων εἰς Λάμψακον , ὡς γράφει , τί ἂν λέγοι τις ; ἀρκεῖ γὰρ ἡ φύσις τῆς σαρκός , ὕλην ἔχουσα νόσων ἐν ἑαυτῇ καὶ τοῦτο δὴ τὸ παιζόμενον ἐκ τοῦ βοὸς τοὺς ἱμάντας λαμβάνουσα τὰς ἀλγηδόνας ἐκ τοῦ σώματος , ὁμοίως τοῖς τε φαύλοις καὶ τοῖς ἐπιεικέσι τὸν βίον ἐπισφαλῆ ποιεῖν καὶ φοβερόν , ἄνπερ ἐπὶ σαρκὶ καὶ τῇ περὶ σάρκα ἐλπίδι μάθωσιν ἄλλῳ δὲ μηδενὶ χαίρειν καὶ θαρρεῖν , ὡς Ἐπίκουρος ἒν τʼ ἄλλοις πολλοῖς ; γέγραφε καὶ τούτοις , ἃ ἔστι περὶ Τέλους
Lemmas: ὅτι δέ ὅλος μοχθηρός ὁ πρᾶγμα πρός βίος ἄλυπος εἰμί αὐτός , σκοπέω καί ἀπό ὅς πρός ἕτερος λέγω . ὁ γάρ ἀδικέω καί παρανομέω ἄθλιος φημί καί περίφοβος ζάω ὁ πᾶς χρόνος · ὅτι , ἐάν λανθάνω δύναμαι , πίστις περί ὁ λανθάνω λαμβάνω ἀδύνατος εἰμί · ὅθεν ὁ ὁ μέλλω ἀεί φόβος ἔγκειμαι οὐ ἐάω χαίρω οὐδέ θαρσέω ἐπί ὁ πάρειμι οὗτος δέ καί πρός ἑαυτοῦ λέγω λανθάνω . εὐσταθέω μέν γάρ εἰμί καί ὑγιαίνω ὁ σῶμα πολλάκις , πίστις δέ λαμβάνω περί ὁ διαμένω ἀμήχανος · ἀνάγκη δή ταράσσω καί ὠδίνω ἀεί πρός ὁ μέλλω ὑπέρ ὁ σῶμα , ὅς περιμένω ἐλπίς πιστός ἀπό αὐτός καί βέβαιος οὐδέπω κτάομαι δύναμαι . ὁ δέ μηδείς ἀδικέω οὐδείς εἰμί πρός ὁ θαρσέω οὐ γάρ ὁ δίκαιος πάσχω ἀλλά ὁ πάσχω φοβερός · οὐδέ σύνειμι μέν αὐτός ἀδικία ἀνιαρός περιπίπτω δέ ὁ ἄλλος οὐ χαλεπός · ἀλλά εἰ μή μέγας , οὐ ἐλαχύς γε ὁ κακός εἰμί Ἀθηναῖος ὁ Λαχάρας καί Συρακούσιος ὁ Διονύσιος χαλεπότης ἤ αὐτός ἐκεῖνος · ταράσσω γάρ ταράσσω καί πάσχω κακός προσδοκάω ἐκ ὁ προαδικέω καί προλυμαίνομαι ὁ ἐντυγχάνω . ὄχλος δέ θυμός καί λῃστής ὠμότης καί κληρόνομος ἀδικία , ἔτι δέ λοιμός ; ἀήρ καί θάλασσα εὐβραγκός , · ὑπό ὅς Ἐπίκουρος ὀλίγος δέω καταπίνω πλέω εἰς Λάμψακος , ὡς γράφω , τίς ἄν λέγω τις ; ἀρκέω γάρ ὁ φύσις ὁ σάρξ , ὕλη ἔχω νόσος ἐν ἑαυτοῦ καί οὗτος δή ὁ παίζω ἐκ ὁ βοῦς ὁ ἱμάς λαμβάνω ὁ ἀλγηδών ἐκ ὁ σῶμα , ὅμοιος ὁ τε φαῦλος καί ὁ ἐπιεικής ὁ βίος ἐπισφαλής ποιέω καί φοβερός , ἐάν ἐπί σάρξ καί ὁ περί σάρξ ἐλπίς μανθάνω ἄλλος δέ μηδείς χαίρω καί θαρσέω , ὡς Ἐπίκουρος ἐν τε ἄλλος πολύς ; γράφω καί οὗτος , ὅς εἰμί περί Τέλης