plutarchus.non-posse-suaviter-vivi-secundum-epicurum-1086c-1107c 15
κἀγὼ πρὸς αὐτὸν οὐχ ἡμῖν γε κριταῖς ἔφην ἀλλὰ πάσης ἀφεῖσαι τῆς ἐπηρείας , ὥστε θαρρῶν τὰ λοιπὰ τοῦ λόγου πέραινε πῶς ; εἶπεν · οὐ γὰρ Ἀριστόδημος ἡμᾶς , εἰ σὺ παντάπασιν ἀπηγόρευκας , διαδέξεται ; πάνυ μὲν οὖν , εἶπεν ὁ Ἀριστόδημος , ὅταν ἀποκάμῃς , ὥσπερ οὗτος · ἔτι δʼ ἀκμάζων , ὦ μακάριε , χρῆσαι σεαυτῷ , ὡς μὴ δοκῇς ἀπομαλθακίζεσθαι . καὶ μήν ὁ Θέων εἶπε πάνυ ῥᾴδιόν ἐστι τὸ λειπόμενον · λείπεται δὲ τὸ πρακτικὸν ὅσας ἡδονὰς ἔχει διελθεῖν . αὐτοὶ δὲ δήπου λέγουσιν ὡς τὸ εὖ ποιεῖν ἣδιόν ἐστι τοῦ εὖ πάσχειν εὖ δὲ ποιεῖν ἔστι μὲν ἀμέλει καὶ διὰ λόγων , τὸ δὲ πλεῖστον ἐν πράξει καὶ μέγιστον ; ὡς τοὔνομα τῆς εὐεργεσίας ὑφηγεῖται καὶ μαρτυροῦσιν αὐτοί . μικρῷ γὰρ ἔμπροσθεν ἠκούομεν , ἔφη , τούτου λέγοντος , οἵας φωνὰς ἀφῆκεν Ἐπίκουρος , οἷα δὲ γράμματα τοῖς φίλοις ἔπεμψεν , ὑμνῶν καὶ μεγαλύνων Μητρόδωρον , ὡς ʼ εὖ τε καὶ νεανικῶς ἐξ ἄστεως ἅλαδε κατέβη Μιθρῇ τῷ Σύρῳ βοηθήσωνʼ καὶ ταῦτα , πράξαντος οὐδὲν τότε τοῦ Μητροδώρου . τίνας οὖν οἰόμεθα καὶ πηλίκας ἡδονὰς εἶναι τὰς Πλάτωνος , ὁπηνίκα Δίων ὁρμήσας ἀπʼ αὐτοῦ κατέλυσε Διονύσιον καὶ Σικελίαν ἠλευθέρωσε ; τίνας δʼ Ἀριστοτέλους , ὅτε τὴν πατρίδα κειμένην ἐν ἐδάφει πάλιν ἀνέστησε καὶ κατήγαγε τοὺς πολίτας ; τίνας δὲ Θεοφράστου καὶ Φανίου τοὺς τῆς πατρίδος ἐκκοψάντων τυράννους ; ἰδίᾳ μὲν γὰρ ὅσοις ἐβοήθησαν ἀνδράσιν , οὐ πυροὺς διαπέμποντες οὐδʼ ἀλφίτων μέδιμνον , ὡς Ἐπίκουρος ἐνίοις ἔπεμψεν , ἀλλὰ φεύγοντας διαπραξάμενοι κατελθεῖν καὶ δεδεμένους λυθῆναι καὶ τέκνα καὶ γυναῖκας ἐστερημένους ἀπολαβεῖν , τί ἂν λέγοι τις ὑμῖν ἀκριβῶς εἰδόσιν ; ἀλλὰ τὴν ἀτοπίαν οὐδὲ βουλόμενον ἔστι τἀνθρώπου παρελθεῖν , τὰς μὲν Θεμιστοκλέους καὶ Μιλτιάδου πράξεις ὑπὸ πόδας τιθεμένου καὶ κατευτελίζοντος , ὑπὲρ ἑαυτοῦ δὲ ταυτὶ τοῖς φίλοις γράφοντος δαιμονίως τε καὶ μεγαλοπρεπῶς ἐπεμελήθητε ἡμῶν τὰ περὶ τὴν τοῦ σίτου κομιδὴν καὶ οὐρανομήκη σημεῖα ἐνδέδειχθε τῆς πρὸς ἐμὲ εὐνοίας . ὥστʼ , εἴ τις ἐξεῖλε τὸ σιτάριον ἐκ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ φιλοσόφου , δόξαν ἂν παραστῆσαι τὰ ῥήματα τῆς χάριτος , ὡς ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος ὅλης ἢ τοῦ δήμου τῶν Ἀθηναίων ἐλευθερωθέντος ἢ σωθέντος γραφομένης .
Lemmas: ἐγώ πρός αὐτός οὐ ἐγώ γε κριτής φημί ἀλλά πᾶς ἀφίζω ὁ ἐπήρεια , ὥστε θαρσέω ὁ λοιπός ὁ λόγος περαίνω πῶς ; λέγω · οὐ γάρ Ἀριστόδημος ἐγώ , εἰ σύ παντάπασι ἀπαγορεύω , διαδέχομαι ; πάνυ μέν οὖν , λέγω ὁ Ἀριστόδημος , ὅταν ἀποκάμνω , ὥσπερ οὗτος · ἔτι δέ ἀκμάζω , ὦ μακάριος , χράω σεαυτοῦ , ὡς μή δοκέω ἀπομαλθακίζομαι . καί μήν ὁ Θέων λέγω πάνυ ῥᾴδιος εἰμί ὁ λείπω · λείπω δέ ὁ πρακτικός ὅσος ἡδονή ἔχω διέρχομαι . αὐτός δέ δήπου λέγω ὡς ὁ εὖ ποιέω ἡδύς εἰμί ὁ εὖ πάσχω εὖ δέ ποιέω εἰμί μέν ἀμέλει καί διά λόγος , ὁ δέ πολύς ἐν πρᾶξις καί μέγας ; ὡς ὄνομα ὁ εὐεργεσία ὑφηγέομαι καί μαρτυρέω αὐτός . μικρός γάρ ἔμπροσθεν ἀκούω , φημί , οὗτος λέγω , οἷος φωνή ἀφίημι Ἐπίκουρος , οἷος δέ γράμμα ὁ φίλος πέμπω , ὑμνέω καί μεγαλύνω Μητρόδωρος , ὡς ʼ εὖ τε καί νεανικός ἐκ ἄστυ ἅλαδε καταβαίνω Μιθρεύς ὁ Σύρος βοηθέω καί οὗτος , πράσσω οὐδείς τότε ὁ Μητρόδωρος . τίς οὖν οἴομαι καί πηλίκος ἡδονή εἰμί ὁ Πλάτων , ὁπηνίκα Δίων ὁρμάω ἀπό αὐτός καταλύω Διονύσιος καί Σικελία ἐλευθερόω ; τίς δέ Ἀριστοτέλης , ὅτε ὁ πατρίς κεῖμαι ἐν ἔδαφος πάλιν ἀνίστημι καί κατάγω ὁ πολίτης ; τίς δέ Θεόφραστος καί φανίος ὁ ὁ πατρίς ἐκκόπτω τύραννος ; ἴδιος μέν γάρ ὅσος βοηθέω ἀνήρ , οὐ πυρός διαπέμπω οὐδέ ἄλφιτον μέδιμνος , ὡς Ἐπίκουρος ἔνιοι πέμπω , ἀλλά φεύγω διαπράσσω κατέρχομαι καί δέω λύω καί τέκνον καί γυνή στερέω ἀπολαμβάνω , τίς ἄν λέγω τις σύ ἀκριβής οἶδα ; ἀλλά ὁ ἀτοπία οὐδέ βούλομαι εἰμί ἄνθρωπος παρέρχομαι , ὁ μέν Θεμιστοκλῆς καί Μιλτιάδης πρᾶξις ὑπό πούς τίθημι καί κατευτελίζω , ὑπέρ ἑαυτοῦ δέ οὗτος ὁ φίλος γράφω δαιμόνιος τε καί μεγαλοπρεπής ἐπιμελέομαι ἐγώ ὁ περί ὁ ὁ σῖτος κομιδή καί οὐρανομήκης σημεῖον ἐνδείκνυμι ὁ πρός ἐγώ εὔνοια . ὥστε , εἰ τις ἐξαιρέω ὁ σιτάριον ἐκ ὁ ἐπιστολή ὁ φιλόσοφος , δοκέω ἄν παρίστημι ὁ ῥῆμα ὁ χάρις , ὡς ὑπέρ ὁ Ἑλλάς ὅλος ἤ ὁ δῆμος ὁ Ἀθηναῖος ἐλευθερόω ἤ σῴζω γράφω .