plutarchus.mulierum-virtutes-242e-263c 23
ἐπεὶ δὲ Μιθριδάτης ἑξήκοντα Γαλατῶν τοὺς ἀρίστους μεταπεμψάμενος εἰς Πέργαμον ὡς φίλους , ὑβριστικῶς ἐδόκει καὶ δεσποτικῶς προσφέρεσθαι , καὶ πάντες ἠγανάκτουν , Πορηδόριξ , ἀνὴρ τό τε σῶμα ῥωμαλέος καὶ τὴν ψυχὴν διαφέρων ἦν δὲ Τοσιωπῶν τετράρχης , ἀνεδέξατο τὸν Μιθριδάτην , ὅταν ἐν τῷ βήματι ἐν γυμνασίῳ χρηματίζῃ συναρπάσας ὤσειν ἅμα σὺν αὐτῷ κατὰ τῆς φάραγγος . τύχῃ δέ τινι τῆς ἡμέρας ἐκείνης οὐκ ἀναβάντος εἰς τὸ γυμνάσιον αὐτοῦ , μεταπεμπομένου δὲ τοὺς Γαλάτας οἴκαδε , θαρρεῖν παρεκάλει , καὶ ὅταν ἐν ταὐτῷ γένωνται , διασπάσαι τὸ σῶμα καὶ διαφθεῖραι πανταχόθεν προσπεσόντας . τοῦτʼ οὐκ ἔλαθε τὸν Μιθριδάτην , ἀλλὰ μηνύσεως γενομένης , καθʼ ἕνα τῶν Γαλατῶν παρεδίδου σφαγησόμενον εἶτά πως ἀναμνησθεὶς νεανίσκου πολὺ προέχοντος ὥρᾳ καὶ κάλλει τῶν καθʼ αὑτὸν ᾤκτιρε καὶ μετενόει · καὶ δῆλος ἦν ἀχθόμενος ὡς ἐν πρώτοις ἀπολωλότος , ὅμως δʼ ἔπεμψεν , εἰ ζῶν εὑρεθείη , μεθεῖναι κελεύων ἦν δʼ ὄνομα τῷ νεανίσκῳ Βηπολιτανός . καί τις αὐτῷ τύχη θαυμαστὴ συνέπεσε · καλὴν γὰρ ἐσθῆτα καὶ πολυτελῆ συνελήφθη φορῶν ἣν ὁ δήμιος ἀναίμακτον αὑτῷ καὶ καθαρὰν διαφυλάξαι βουλόμενος , καὶ ἀποδύων ἠρέμα τὸν νεανίσκον , εἶδε τοὺς παρὰ τοῦ βασιλέως προσθέοντας ἅμα καὶ τοὔνομα τοῦ μειρακίου βοῶντας . τὸν μὲν οὖν Βηπολιτανὸν ἡ πολλοὺς ἀπολέσασα φιλαργυρία διέσωσεν ἀπροσδοκήτως . ὁ δὲ Πορηδόριξ κατακοπεὶς ἄταφος ἐξεβέβλητο , καὶ τῶν φίλων οὐδεὶς ἐτόλμησε προσελθεῖν · γύναιον δὲ Περγαμηνόν , ἐγνωσμένον ἀφʼ ὥρας ζῶντι τῷ Γαλάτῃ παρεκινδύνευσε θάψαι καὶ περιστεῖλαι τὸν νεκρόν · ᾔσθοντο δʼ οἱ φύλακες καὶ συλλαβόντες ἀνήγαγον πρὸς τὸν βασιλέα . λέγεται μὲν οὖν τι καὶ πρὸς τὴν ὄψιν αὐτῆς παθεῖν ὁ Μιθριδάτης , νέας παντάπασι καὶ ἀκάκου τῆς παιδίσκης φανείσης · ἔτι δὲ μᾶλλον ὡς ἔοικε τὴν αἰτίαν γνοὺς ἐρωτικὴν οὖσαν ἐπεκλάσθη καὶ συνεχώρησεν ἀνελέσθαι καὶ θάψαι τὸν νεκρὸν ἐσθῆτα καὶ κόσμον ἐκ τῶν ἐκείνου λαβοῦσαν .
Lemmas: ἐπεί δέ Μιθριδάτης ἑξήκοντα Γαλάτης ὁ ἀγαθός μεταπέμπω εἰς Πέργαμον ὡς φίλος , ὑβριστικός δοκέω καί δεσποτικός προσφέρω , καί πᾶς ἀγανακτέω , Πορηδόριξ , ἀνήρ ὁ τε σῶμα ῥωμαλέος καί ὁ ψυχή διαφέρω εἰμί δέ Τοσιωπῶν τετράρχης , ἀναδέχομαι ὁ Μιθριδάτης , ὅταν ἐν ὁ βῆμα ἐν γυμνάσιον χρηματίζω συναρπάζω ὠθέω ἅμα σύν αὐτός κατά ὁ φάραγξ . τύχη δέ τις ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος οὐ ἀναβαίνω εἰς ὁ γυμνάσιον αὐτός , μεταπέμπω δέ ὁ Γαλάτης οἴκαδε , θαρσέω παρακαλέω , καί ὅταν ἐν αὐτός γίγνομαι , διασπάω ὁ σῶμα καί διαφθείρω πανταχόθεν προσπίπτω . οὗτος οὐ λανθάνω ὁ Μιθριδάτης , ἀλλά μήνυσις γίγνομαι , κατά εἷς ὁ Γαλάτης παραδίδωμι σφάζω εἶτα πως ἀναμιμνῄσκω νεανίσκος πολύς προέχω ὥρα καί κάλλος ὁ κατά ἑαυτοῦ οἰκτίρω καί μετανοέω · καί δῆλος εἰμί ἄχθομαι ὡς ἐν πρῶτος ἀπόλλυμι , ὅμως δέ πέμπω , εἰ ζάω εὑρίσκω , μεθίημι κελεύω εἰμί δέ ὄνομα ὁ νεανίσκος Βηπολιτανός . καί τις αὐτός τύχη θαυμαστός συμπίπτω · καλός γάρ ἐσθής καί πολυτελής συλλαμβάνω φορέω ὅς ὁ δήμιος ἀναίμακτος ἑαυτοῦ καί καθαρός διαφυλάσσω βούλομαι , καί ἀποδύω ἠρέμα ὁ νεανίσκος , ὁράω ὁ παρά ὁ βασιλεύς προσθέω ἅμα καί ὄνομα ὁ μειράκιον βοάω . ὁ μέν οὖν Βηπολιτανός ὁ πολύς ἀπόλλυμι φιλαργυρία διασῴζω ἀπροσδόκητος . ὁ δέ Πορηδόριξ κατακόπτω ἄταφος ἐκβάλλω , καί ὁ φίλος οὐδείς τολμάω προσέρχομαι · γύναιον δέ Περγαμηνός , γιγνώσκω ἀπό ὥρα ζάω ὁ Γαλάτης παρακινδυνεύω θάπτω καί περιστέλλω ὁ νεκρός · αἰσθάνομαι δέ ὁ φύλαξ καί συλλαμβάνω ἀνάγω πρός ὁ βασιλεύς . λέγω μέν οὖν τις καί πρός ὁ ὄψις αὐτός πάσχω ὁ Μιθριδάτης , νέος παντάπασι καί ἄκακος ὁ παιδίσκη φαίνω · ἔτι δέ μάλα ὡς ἔοικα ὁ αἰτία γιγνώσκω ἐρωτικός εἰμί ἐπικλάω καί συγχωρέω ἀναιρέω καί θάπτω ὁ νεκρός ἐσθής καί κόσμος ἐκ ὁ ἐκεῖνος λαμβάνω .