plutarchus.maxime-cum-principibus-philosopho-esse-disserendum-776a-779c 3
σπείρω δʼ ἄρουραν δώδεχʼ ἡμερῶν ὁδὸν Βερέκυντα χῶρον οὗτος εἰ μὴ μόνον φιλογέωργος ἀλλὰ καὶ φιλάνθρωπος ἦν , ἣδιον ἂν ἔσπειρε τὴν τοσούτους τρέφειν δυναμένην ἢ τὸ Ἀντισθένους ἐκεῖνο χωρίδιον , ὃ μόλις Αὐτολύκῳ παλαίειν ἂν ἢρκεσε · εἰ δέ σε ἠρόμην τὴν οἰκουμένην ἅπασαν ἐπιστρέφειν παραιτοῦμαι . καίτοι Ἐπίκουρος τἀγαθὸν ἐν τῷ βαθυτάτῳ τῆς ἡσυχίας ὥσπερ ἐν ἀκλύστῳ λιμένι καὶ κωφῷ τιθέμενος τοῦ εὖ πάσχειν τὸ εὖ ποιεῖν οὐ μόνον κάλλιον ἀλλὰ καὶ ἥδιον εἶναί φησι . χαρᾶς ; γὰρ οὐδὲν οὕτω γόνιμόν ἐστιν ὡς χάρις · ἀλλὰ σοφὸς ἦν ταῖς Χάρισι τὰ ὀνόματα θέμενος Ἀγλαΐην καὶ Εὐφροσύνην καὶ Θάλειαν · τὸ γὰρ ἀγαλλόμενον καὶ τὸ χαῖρον ἐν τῷ διδόντι τὴν χάριν πλεῖόν ἐστι καὶ καθαρώτερον . διὸ τῷ πάσχειν εὖ αἰσχύνονται πολλάκις , ἀεὶ δʼ ἀγάλλονται τῷ εὖ ποιεῖν · εὖ δὲ ποιοῦσι πολλοὺς οἱ ποιοῦντες ἀγαθοὺς ὧν πολλοὶ δέονται καὶ τοὐναντίον , οἱ ἀεὶ διαφθείροντες ἡγεμόνας ἢ βασιλεῖς ἢ τυράννους διάβολοι καὶ συκοφάνται καὶ κόλακες ὑπὸ πάντων ἐλαύνονται καὶ κολάζονται , καθάπερ οὐκ εἰς μίαν κύλικα φάρμακον ἐμβάλλοντες θανάσιμον , ἀλλʼ εἰς πηγὴν δημοσίᾳ ῥέουσαν , ᾗ χρωμένους πάντας ὁρῶσιν . ὥσπερ οὖν τοὺς Καλλίου κωμῳδουμένους κόλακας γελῶσιν , οὓς οὐ πῦρ οὐδὲ σίδηρος οὐδὲ χαλκὸς ἀπείργει μὴ φοιτᾶν ἐπὶ δεῖπνον κατὰ τὸν Εὔπολιν · τοὺς δʼ Ἀπολλοδώρου τοῦ τυράννου καὶ Φαλάριδος καὶ Διονυσίου φίλους καὶ συνήθεις ἀπετυμπάνιζον , ἐστρέβλουν καὶ ἐνεπίμπρασαν , ἐναγεῖς ἐποιοῦντο καὶ καταράτους , ὡς ἐκείνων μὲν ἀδικούντων ἕνα τούτων δὲ πολλοὺς · διʼ ἑνὸς τοῦ ἄρχοντος · οὕτως ; οἱ μὲν ἰδιώταις συνόντες αὐτοὺς · ἐκείνους ποιοῦσιν ἑαυτοῖς ἀλύπους καὶ ἀβλαβεῖς καὶ προσηνεῖς , ὁ δʼ ἄρχοντος ἦθος ἀφαιρῶν μοχθηρὸν ἢ γνώμην ἐφʼ ὃ δεῖ συγκατευθύνων τρόπον τινὰ δημοσίᾳ φιλοσοφεῖ καὶ τὸ κοινὸν ἐπανορθοῦται , ᾧ πάντες διοικοῦνται . τοῖς ἱερεῦσιν αἰδῶ καὶ τιμὴν αἱ πόλεις νέμουσιν , ὅτι τἀγαθὰ παρὰ τῶν θεῶν οὐ μόνον αὑτοῖς καὶ φίλοις καὶ οἰκείοις , ἀλλὰ κοινῇ πᾶσιν αἰτοῦνται τοῖς πολίταις καίτοι τοὺς θεοὺς οἱ ἱερεῖς οὐ ποιοῦσιν ἀγαθῶν δοτῆρας , ἀλλὰ τοιούτους ὄντας παρακαλοῦσι τοὺς δʼ ἄρχοντας οἱ συνόντες τῶν φιλοσόφων δικαιοτέρους ποιοῦσι καὶ μετριωτέρους καὶ προθυμοτέρους εἰς τὸ εὖ ποιεῖν , ὥστε καὶ χαίρειν εἰκός ἐστι μᾶλλον .
Lemmas: σπείρω δέ ἄρουρα δώδεκα ἡμέρα ὁδός Βερέκυντες χῶρος οὗτος εἰ μή μόνος φιλογέωργος ἀλλά καί φιλάνθρωπος εἰμί , ἡδύς ἄν σπείρω ὁ τοσοῦτος τρέφω δύναμαι ἤ ὁ Ἀντισθένης ἐκεῖνος χωρίδιον , ὅς μόλις Αὐτόλυκος παλαίω ἄν ἀρκέω · εἰ δέ σύ ἔρομαι ὁ οἰκουμένη ἅπας ἐπιστρέφω παραιτέομαι . καίτοι Ἐπίκουρος ἀγαθός ἐν ὁ βαθύς ὁ ἡσυχία ὥσπερ ἐν ἄκλυστος λιμήν καί κωφός τίθημι ὁ εὖ πάσχω ὁ εὖ ποιέω οὐ μόνος καλός ἀλλά καί ἡδύς εἰμί φημί . χαρά ; γάρ οὐδείς οὕτως γόνιμος εἰμί ὡς χάρις · ἀλλά σοφός εἰμί ὁ Χάρις ὁ ὄνομα τίθημι Ἀγλαία καί Εὐφροσύνη καί Θάλεια · ὁ γάρ ἀγάλλω καί ὁ χαίρω ἐν ὁ δίδωμι ὁ χάρις πολύς εἰμί καί καθαρός . διό ὁ πάσχω εὖ αἰσχύνω πολλάκις , ἀεί δέ ἀγάλλω ὁ εὖ ποιέω · εὖ δέ ποιέω πολύς ὁ ποιέω ἀγαθός ὅς πολύς δέω καί ἐναντίος , ὁ ἀεί διαφθείρω ἡγεμών ἤ βασιλεύς ἤ τύραννος διάβολος καί συκοφάντης καί κόλαξ ὑπό πᾶς ἐλαύνω καί κολάζω , καθά οὐ εἰς εἷς κύλιξ φάρμακον ἐμβάλλω θανάσιμος , ἀλλά εἰς πηγή δημοσίᾳ ῥέω , ὅς χράω πᾶς ὁράω . ὥσπερ οὖν ὁ Καλλίας κωμῳδέω κόλαξ γελάω , ὅς οὐ πῦρ οὐδέ σίδηρος οὐδέ χαλκός ἀπείργω μή φοιτάω ἐπί δεῖπνον κατά ὁ Εὔπολις · ὁ δέ Ἀπολλόδωρος ὁ τύραννος καί Φάλαρις καί Διονύσιος φίλος καί συνήθης ἀποτυμπανίζω , στρεβλόω καί ἐμπίμπρημι , ἐναγής ποιέω καί κατάρατος , ὡς ἐκεῖνος μέν ἀδικέω εἷς οὗτος δέ πολύς · διά εἷς ὁ ἄρχω · οὕτως ; ὁ μέν ἰδιώτης σύνειμι αὐτός · ἐκεῖνος ποιέω ἑαυτοῦ ἄλυπος καί ἀβλαβής καί προσηνής , ὁ δέ ἄρχων ἦθος ἀφαιρέω μοχθηρός ἤ γνώμη ἐπί ὅς δέω συγκατευθύνω τρόπος τις δημοσίᾳ φιλοσοφέω καί ὁ κοινός ἐπανορθόω , ὅς πᾶς διοικέω . ὁ ἱερεύς αἰδώς καί τιμή ὁ πόλις νέμω , ὅτι ἀγαθός παρά ὁ θεός οὐ μόνος ἑαυτοῦ καί φίλος καί οἰκεῖος , ἀλλά κοινῇ πᾶς αἰτέω ὁ πολίτης καίτοι ὁ θεός ὁ ἱερεύς οὐ ποιέω ἀγαθός δοτήρ , ἀλλά τοιοῦτος εἰμί παρακαλέω ὁ δέ ἄρχω ὁ σύνειμι ὁ φιλόσοφος δίκαιος ποιέω καί μέτριος καί πρόθυμος εἰς ὁ εὖ ποιέω , ὥστε καί χαίρω ἔοικα εἰμί μάλα .