ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.fabius-maximus 13.2
ἐγὼ μὲν οὖν ὁμολογῶ μικρὰ μεμφόμενος τὴν τύχην περὶ μειζόνων ἐπαινεῖν . ἃ γὰρ οὐκ ᾐσθόμην χρόνον τοσοῦτον , ἡμέρας μέρει μικρῷ πεπαίδευμαι , γνοὺς ἐμαυτὸν οὐκ ἄρχειν ἑτέρων δυνάμενον , ἀλλʼ ἄρχοντος ἑτέρου δεόμενον καὶ φιλοτιμούμενον νικᾶν ὑφʼ ὧν ἡττᾶσθαι κάλλιον . ὑμῖν δὲ τῶν μὲν ἄλλων ἐστὶν ἄρχων ὁ δικτάτωρ , τῆς δὲ πρὸς ἐκεῖνον εὐχαριστίας αὐτὸς ἡγεμὼν ἔσομαι , πρῶτον ἐμαυτὸν εὐπειθῆ καὶ ποιοῦντα τὸ κελευόμενον ὑπʼ ἐκείνου παρεχόμενος .
Lemmas: ἐγώ μέν οὖν ὁμολογέω μικρός μέμφομαι ὁ τύχη περί μέγας ἐπαινέω . ὅς γάρ οὐ αἰσθάνομαι χρόνος τοσοῦτος , ἡμέρα μέρος μικρός παιδεύω , γιγνώσκω ἐμαυτοῦ οὐ ἄρχω ἕτερος δύναμαι , ἀλλά ἄρχω ἕτερος δέω καί φιλοτιμέομαι νικάω ὑπό ὅς ἡσσάομαι καλός . σύ δέ ὁ μέν ἄλλος εἰμί ἄρχων ὁ δικτάτωρ , ὁ δέ πρός ἐκεῖνος εὐχαριστία αὐτός ἡγεμών εἰμί , πρῶτος ἐμαυτοῦ εὐπειθής καί ποιέω ὁ κελεύω ὑπό ἐκεῖνος παρέχω .
plutarchus.fabius-maximus 13.3
ταῦτʼ εἰπὼν καὶ τοὺς ἀετοὺς ἄρασθαι κελεύσας καὶ πάντας ἀκολουθεῖν , ἦγε πρὸς τὸν χάρακα τοῦ Φαβίου . καὶ παρελθὼν ἐντὸς ἐβάδιζεν ἐπὶ τὴν στρατηγικὴν σκηνήν , ὥστε θαυμάζειν καὶ διαπορεῖν πάντας . προελθόντος δὲ τοῦ Φαβίου θέμενος ἔμπροσθεν τὰς σημαίας αὐτὸς μὲν ἐκεῖνον πατέρα μεγάλῃ φωνῇ , οἱ δὲ στρατιῶται τοὺς στρατιώτας πάτρωνας ἠσπάζοντο . τοῦτο δʼ ἔστι τοῖς ἀπελευθέροις προσφώνημα πρὸς τοὺς ἀπελευθερώσαντας .
Lemmas: οὗτος λέγω καί ὁ ἀετός ἀείρω κελεύω καί πᾶς ἀκολουθέω , ἄγω πρός ὁ χάραξ ὁ Φάβιος . καί παρέρχομαι ἐντός βαδίζω ἐπί ὁ στρατηγικός σκηνή , ὥστε θαυμάζω καί διαπορέω πᾶς . προέρχομαι δέ ὁ Φάβιος τίθημι ἔμπροσθεν ὁ σημαία αὐτός μέν ἐκεῖνος πατήρ μέγας φωνή , ὁ δέ στρατιώτης ὁ στρατιώτης πάτρων ἀσπάζομαι . οὗτος δέ εἰμί ὁ ἀπελεύθερος προσφώνημα πρός ὁ ἀπελευθερόω .
plutarchus.fabius-maximus 13.4
ἡσυχίας δὲ γενομένης ὁ Μινούκιος εἶπε · δύο νίκας , ὦ δίκτατορ , τῇ σήμερον ἡμέρᾳ νενίκηκας , ἀνδρείᾳ μὲν Ἀννίβαν , εὐβουλίᾳ δὲ καὶ χρηστότητι τὸν συνάρχοντα · καὶ διʼ ἧς μὲν σέσωκας ἡμᾶς , διʼ ἧς δὲ πεπαίδευκας , ἡττωμένους αἰσχρὰν μὲν ἧτταν ὑπʼ ἐκείνου , καλὴν δὲ καὶ σωτήριον ὑπὸ σοῦ .
Lemmas: ἡσυχία δέ γίγνομαι ὁ Μινούκιος λέγω · δύο νίκη , ὦ δικτάτωρ , ὁ σήμερον ἡμέρα νικάω , ἀνδρεία μέν Ἀννίβας , εὐβουλία δέ καί χρηστότης ὁ συνάρχω · καί διά ὅς μέν σῴζω ἐγώ , διά ὅς δέ παιδεύω , ἡσσάομαι αἰσχρός μέν ἧσσα ὑπό ἐκεῖνος , καλός δέ καί σωτήριος ὑπό σύ .
plutarchus.fabius-maximus 13.5
πατέρα δή σε χρηστὸν προσαγορεύω , τιμιωτέραν οὐκ ἔχων προσηγορίαν , ἐπεὶ τῆς γε τοῦ τεκόντος χάριτος μείζων ἡ παρὰ σοῦ χάρις αὕτη . ἐγεννήθην μὲν γὰρ ὑπʼ ἐκείνου μόνος , σῴζομαι δὲ ὑπὸ σοῦ μετὰ τοσούτων ταῦτʼ εἰπὼν καὶ περιβαλὼν τὸν Φάβιον ἠσπάζετο . τὸ δʼ αὐτὸ καὶ τοὺς στρατιώτας ἦν ὁρᾶν πράττοντας · ἐνεφύοντο γὰρ ἀλλήλοις καὶ κατεφίλουν , ὥστε μεστὸν εἶναι χαρᾶς καὶ δακρύων ἡδίστων τὸ στρατόπεδον .
Lemmas: πατήρ δή σύ χρηστός προσαγορεύω , τίμιος οὐ ἔχω προσηγορία , ἐπεί ὁ γε ὁ τίκτω χάρις μέγας ὁ παρά σύ χάρις οὗτος . γεννάω μέν γάρ ὑπό ἐκεῖνος μόνος , σῴζω δέ ὑπό σύ μετά τοσοῦτος οὗτος λέγω καί περιβάλλω ὁ Φάβιος ἀσπάζομαι . ὁ δέ αὐτός καί ὁ στρατιώτης εἰμί ὁράω πράσσω · ἐμφύω γάρ ἀλλήλων καί καταφιλέω , ὥστε μεστός εἰμί χαρά καί δάκρυον ἡδύς ὁ στρατόπεδον .
plutarchus.fabius-maximus 14.1
ἐκ τούτου Φάβιος μὲν ἀπέθετο τὴν ἀρχήν , ὕπατοι δʼ αὖθις ἀπεδείκνυντο . καὶ τούτων οἱ μὲν πρῶτοι διεφύλαξαν ἣν ἐκεῖνος ἰδέαν τοῦ πολέμου κατέστησε , μάχεσθαι μὲν ἐκ παρατάξεως φεύγοντες πρὸς Ἀννίβαν , τοῖς δὲ συμμάχοις ἐπιβοηθοῦντες καὶ τὰς ἀποστάσεις κωλύοντες · Τερέντιος δὲ Βάρρων εἰς τὴν ὑπατείαν προαχθεὶς ἀπὸ γένους ἀσήμου , βίου δὲ διὰ δημοκοπίαν καὶ προπέτειαν ἐπισήμου , δῆλος ἦν εὐθὺς ἀπειρίᾳ καὶ θρασύτητι τὸν περὶ τῶν ὅλων ἀναρρίψων κύβον .
Lemmas: ἐκ οὗτος Φάβιος μέν ἀποτίθημι ὁ ἀρχή , ὕπατος δέ αὖθις ἀποδείκνυμι . καί οὗτος ὁ μέν πρῶτος διαφυλάσσω ὅς ἐκεῖνος ἰδέα ὁ πόλεμος καθίστημι , μάχομαι μέν ἐκ παράταξις φεύγω πρός Ἀννίβας , ὁ δέ σύμμαχος ἐπιβοηθέω καί ὁ ἀπόστασις κωλύω · Τερέντιος δέ Βάρρων εἰς ὁ ὑπατεία προάγω ἀπό γένος ἄσημος , βίος δέ διά δημοκοπία καί προπέτεια ἐπίσημος , δῆλος εἰμί εὐθύς ἀπειρία καί θρασύτης ὁ περί ὁ ὅλος ἀναρρίπτω κύβος .
plutarchus.fabius-maximus 14.2
ἐβόα γὰρ ἐν ταῖς ἐκκλησίαις μενεῖν τὸν πόλεμον ἄχρι οὗ Φαβίοις χρῆται στρατηγοῖς ἡ πόλις , αὐτὸς δὲ τῆς αὐτῆς ἡμέρας ὄψεσθαί τε καὶ νικήσειν τοὺς πολεμίους , ἅμα δὲ τούτοις τοῖς λόγοις συνῆγε καὶ κατέγραφε δύναμιν τηλικαύτην , ἡλίκῃ πρὸς οὐδένα πώποτε τῶν πολεμίων ἐχρήσαντο Ῥωμαῖοι . μυριάδες γὰρ ἐννέα δισχιλίων ἀνδρῶν δέουσαι συνετάχθησαν εἰς τὴν μάχην , μέγα δέος Φαβίῳ καὶ τοῖς νοῦν ἔχουσι Ῥωμαίων οὐ γὰρ ἤλπιζον ἕξειν ἀναφορὰν τὴν πόλιν ἐν τοσαύτῃ σφαλεῖσαν ἡλικίᾳ .
Lemmas: βοάω γάρ ἐν ὁ ἐκκλησία μένω ὁ πόλεμος ἄχρι ὅς Φάβιος χράω στρατηγός ὁ πόλις , αὐτός δέ ὁ αὐτός ἡμέρα ὁράω τε καί νικάω ὁ πολέμιος , ἅμα δέ οὗτος ὁ λόγος συνάγω καί καταγράφω δύναμις τηλικοῦτος , ἡλίκος πρός οὐδείς πώποτε ὁ πολέμιος χράω Ῥωμαῖος . μυριάς γάρ ἐννέα δισχίλιοι ἀνήρ δέω συντάσσω εἰς ὁ μάχη , μέγας δέος Φάβιος καί ὁ νόος ἔχω Ῥωμαῖος οὐ γάρ ἐλπίζω ἔχω ἀναφορά ὁ πόλις ἐν τοσοῦτος σφάλλω ἡλικία .
plutarchus.fabius-maximus 14.3
διὸ καὶ τὸν συνάρχοντα τοῦ Τερεντίου Παῦλον Αἰμίλιον , ἄνδρα πολλῶν πολέμων ἔμπειρον , οὐκ ἀρεστὸν δὲ τῷ δήμῳ καὶ καταπλῆγα ἔκ τινος καταδίκης πρὸς τὸ δημόσιον αὐτῷ γεγενημένης , ἀνίστη καὶ παρεθάρρυνεν ἐπιλαμβάνεσθαι τῆς ἐκείνου μανίας , διδάσκων ὡς οὐ πρὸς Ἀννίβαν αὐτῷ μᾶλλον ἢ πρὸς Τερέντιον ὑπὲρ τῆς πατρίδος ὁ ἀγὼν ἔσοιτο σπεύδειν γὰρ μάχην γενέσθαι τὸν μὲν οὐκ αἰσθανόμενον τῆς δυνάμεως , τὸν δʼ αἰσθανόμενον τῆς περὶ αὑτὸν ἀσθενείας .
Lemmas: διό καί ὁ συνάρχω ὁ Τερέντιος Παῦλος Αἰμίλιος , ἀνήρ πολύς πόλεμος ἔμπειρος , οὐ ἀρεστός δέ ὁ δῆμος καί καταπλήξ ἐκ τις καταδίκη πρός ὁ δημόσιος αὐτός γίγνομαι , ἀνίστημι καί παραθαρσύνω ἐπιλαμβάνω ὁ ἐκεῖνος μανία , διδάσκω ὡς οὐ πρός Ἀννίβας αὐτός μάλα ἤ πρός Τερέντιος ὑπέρ ὁ πατρίς ὁ ἀγών εἰμί σπεύδω γάρ μάχη γίγνομαι ὁ μέν οὐ αἰσθάνομαι ὁ δύναμις , ὁ δέ αἰσθάνομαι ὁ περί ἑαυτοῦ ἀσθένεια .
plutarchus.fabius-maximus 14.4
ἐγὼ δʼ , εἶπεν , ὦ Παῦλε , Τερεντίου πιστεύεσθαι δικαιότερός εἰμι περὶ τῶν Ἀννίβου πραγμάτων διαβεβαιούμενος ὡς , εἰ μηδεὶς αὐτῷ μαχεῖται τοῦτον τὸν ἐνιαυτόν , ἀπολεῖται μένων ὁ ἀνὴρ ἢ φεύγων ἄπεισιν , ᾧ γε καὶ νῦν νικᾶν καὶ κρατεῖν δοκοῦντι τῶν μὲν πολεμίων οὐδεὶς προσκεχώρηκε , τῆς δʼ οἴκοθεν δυνάμεως οὐδʼ ἡ τρίτη μοῖρα πάνυ περίεστι .
Lemmas: ἐγώ δέ , λέγω , ὦ Παῦλος , Τερέντιος πιστεύω δίκαιος εἰμί περί ὁ Ἀννίβας πρᾶγμα διαβεβαιόω ὡς , εἰ μηδείς αὐτός μάχομαι οὗτος ὁ ἐνιαυτός , ἀπόλλυμι μένω ὁ ἀνήρ ἤ φεύγω ἄπειμι , ὅς γε καί νῦν νικάω καί κρατέω δοκέω ὁ μέν πολέμιος οὐδείς προσχωρέω , ὁ δέ οἴκοθεν δύναμις οὐδέ ὁ τρίτος μοῖρα πάνυ περίειμι .
plutarchus.fabius-maximus 14.5
πρὸς ταῦτα λέγεται τὸν Παῦλον εἰπεῖν ἐμοὶ μὲν , ὦ Φάβιε , τὰ ἐμαυτοῦ σκοποῦντι κρεῖττόν ἐστι τοῖς τῶν πολεμίων ὑποπεσεῖν δόρασιν ἢ πάλιν ταῖς ψήφοις τῶν πολιτῶν εἰ δʼ οὕτως ἔχει τὰ δημόσια πράγματα , πειράσομαι μᾶλλον σοὶ δοκεῖν ἀγαθὸς εἶναι στρατηγὸς ἢ πᾶσι τοῖς ἄλλοις ἐπὶ τἀναντία βιαζομένοις . ταύτην ἔχων τὴν προαίρεσιν ὁ Παῦλος ἐξῆλθεν ἐπὶ τὸν πόλεμον .
Lemmas: πρός οὗτος λέγω ὁ Παῦλος λέγω ἐγώ μέν , ὦ Φάβιος , ὁ ἐμαυτοῦ σκοπέω κρατύς εἰμί ὁ ὁ πολέμιος ὑποπίπτω δόρυ ἤ πάλιν ὁ ψῆφος ὁ πολίτης εἰ δέ οὕτως ἔχω ὁ δημόσιος πρᾶγμα , πειράω μάλα σύ δοκέω ἀγαθός εἰμί στρατηγός ἤ πᾶς ὁ ἄλλος ἐπί ἐναντίος βιάζω . οὗτος ἔχω ὁ προαίρεσις ὁ Παῦλος ἐξέρχομαι ἐπί ὁ πόλεμος .
plutarchus.fabius-maximus 15.1
ἀλλʼ ὁ Τερέντιος ἐμβαλὼν αὑτὸν εἰς τὸ παρʼ ἡμέραν ἄρχειν , καὶ τῷ Ἀννίβᾳ , παραστρατοπεδεύσας περὶ τὸν Αὐφίδιον ποταμὸν καὶ τὰς λεγομένας Κάννας , ἅμʼ ἡμέρᾳ τὸ τῆς μάχης σημεῖον ἐξέθηκεν ἔστι δὲ χιτὼν κόκκινος ὑπὲρ τῆς στρατηγικῆς σκηνῆς διατεινόμενος , ὥστε καὶ τοὺς Καρχηδονίους ἐξ ἀρχῆς διαταραχθῆναι , τήν τε τόλμαν τοῦ στρατηγοῦ καὶ τὸ τοῦ στρατοπέδου πλῆθος ὁρῶντας , αὐτοὺς οὐδʼ ἥμισυ μέρος ὄντας .
Lemmas: ἀλλά ὁ Τερέντιος ἐμβάλλω ἑαυτοῦ εἰς ὁ παρά ἡμέρα ἄρχω , καί ὁ Ἀννίβας , παραστρατοπεδεύω περί ὁ Αὐφίδιος ποταμός καί ὁ λέγω Κάννα , ἅμα ἡμέρα ὁ ὁ μάχη σημεῖον ἐκτίθημι εἰμί δέ χιτών κόκκινος ὑπέρ ὁ στρατηγικός σκηνή διατείνω , ὥστε καί ὁ Καρχηδόνιος ἐκ ἀρχή διαταράσσω , ὁ τε τόλμα ὁ στρατηγός καί ὁ ὁ στρατόπεδον πλῆθος ὁράω , αὐτός οὐδέ ἥμισυς μέρος εἰμί .
plutarchus.fabius-maximus 15.2
Ἀννίβας δὲ τήν δύναμιν ἐξοπλίζεσθαι κελεύσας , αὐτὸς ἱππότης μετʼ ὀλίγων ὑπὲρ λόφου τινὸς μαλακοῦ κατεσκόπει τοὺς πολεμίους ἤδη καθισταμένους εἰς τάξιν . εἰπόντος δέ τινος τῶν περὶ αὐτὸν ἀνδρὸς ἰσοτίμου , τοὔνομα Γίσκωνος , ὡς θαυμαστὸν αὐτῷ φαίνεται τὸ πλῆθος τῶν πολεμίων , συναγαγὼν τὸ πρόσωπον ὁ Ἀννίβας , ἕτερον , εἶπεν , ὦ Γίσκων , λέληθέ σε τούτου θαυμασιώτερον . ἐρομένου δὲ τοῦ Γίσκωνος , τὸ ποῖον ; ὅτι , ἔφη , τούτων ὄντων τοσούτων οὐδεὶς ἐν αὐτοῖς Γίσκων καλεῖται .
Lemmas: Ἀννίβας δέ ὁ δύναμις ἐξοπλίζω κελεύω , αὐτός ἱππότης μετά ὀλίγος ὑπέρ λόφος τις μαλακός κατασκοπέω ὁ πολέμιος ἤδη καθίστημι εἰς τάξις . λέγω δέ τις ὁ περί αὐτός ἀνήρ ἰσότιμος , ὄνομα Γίσκων , ὡς θαυμαστός αὐτός φαίνω ὁ πλῆθος ὁ πολέμιος , συνάγω ὁ πρόσωπον ὁ Ἀννίβας , ἕτερος , λέγω , ὦ Γίσκων , λανθάνω σύ οὗτος θαυμάσιος . ἔρομαι δέ ὁ Γίσκων , ὁ ποῖος ; ὅτι , φημί , οὗτος εἰμί τοσοῦτος οὐδείς ἐν αὐτός Γίσκων καλέω .
plutarchus.fabius-maximus 15.3
γενομένου δὲ παρὰ δόξαν αὐτοῖς τοῦ σκώμματος ἐμπίπτει γέλως πᾶσι , καὶ κατέβαινον ἀπὸ τοῦ λόφου τοῖς ἀπαντῶσιν ἀεὶ τὸ πεπαιγμένον ἀπαγγέλλοντες , ὥστε διὰ πολλῶν πολὺν εἶναι τὸν γέλωτα καὶ μηδʼ ἀναλαβεῖν ἑαυτοὺς δύνασθαι τοὺς περὶ τὸν Ἀννίβαν . τοῦτο τοῖς Καρχηδονίοις ἰδοῦσι θάρσος παρίστη , λογιζομένοις ἀπὸ πολλοῦ καὶ ἰσχυροῦ τοῦ καταφρονοῦντος ἐπιέναι γελᾶν οὕτως καὶ παίζειν τῷ στρατηγῷ παρὰ τὸν κίνδυνον .
Lemmas: γίγνομαι δέ παρά δόξα αὐτός ὁ σκῶμμα ἐμπίπτω γέλως πᾶς , καί καταβαίνω ἀπό ὁ λόφος ὁ ἀπαντάω ἀεί ὁ παίζω ἀπαγγέλλω , ὥστε διά πολύς πολύς εἰμί ὁ γέλως καί μηδέ ἀναλαμβάνω ἑαυτοῦ δύναμαι ὁ περί ὁ Ἀννίβας . οὗτος ὁ Καρχηδόνιος ὁράω θάρσος παρίστημι , λογίζομαι ἀπό πολύς καί ἰσχυρός ὁ καταφρονέω ἐπέρχομαι γελάω οὕτως καί παίζω ὁ στρατηγός παρά ὁ κίνδυνος .
plutarchus.fabius-maximus 16.1
ἐν δὲ τῇ μάχῃ στρατηγήμασιν ἐχρήσατο , πρώτῳ μὲν τῷ ἀπὸ τοῦ τόπου , ποιησάμενος κατὰ νώτου τὸν ἄνεμον πρηστῆρι γὰρ ἐοικὼς φλέγοντι κατερρήγνυτο , καὶ τραχὺν ἐκ πεδίων ὑφάμμων καὶ ἀναπεπταμένων αἴρων κονιορτὸν ὑπὲρ τὴν φάλαγγα τῶν Καρχηδονίων ἐπὶ τοὺς Ῥωμαίους ἐώθει , καὶ προσέβαλλε τοῖς προσώποις ἀποστρεφομένοις καὶ συνταραττομένοις .
Lemmas: ἐν δέ ὁ μάχη στρατήγημα χράω , πρῶτος μέν ὁ ἀπό ὁ τόπος , ποιέω κατά νῶτον ὁ ἄνεμος πρηστήρ γάρ ἔοικα φλέγω καταρρήγνυμι , καί τραχύς ἐκ πεδίον ὕφαμμος καί ἀναπετάννυμι ἀείρω κονιορτός ὑπέρ ὁ φάλαγξ ὁ Καρχηδόνιος ἐπί ὁ Ῥωμαῖος ὠθέω , καί προσβάλλω ὁ πρόσωπον ἀποστρέφω καί συνταράσσω .
plutarchus.fabius-maximus 16.2
δευτέρῳ δὲ τῷ περὶ τὴν τάξιν ὃ γὰρ ἦν ἰσχυρότατον αὐτῷ καὶ μαχιμώτατον τῆς δυνάμεως ἑκατέρωσε τοῦ μέσου τάξας , τὸ μέσον αὐτὸ συνεπλήρωσεν ἐκ τῶν ἀχρειοτάτων , ἐμβόλῳ τούτῳ προέχοντι πολὺ τῆς ἄλλης φάλαγγος χρησόμενος · εἴρητο δὲ τοῖς κρατίστοις , ὅταν τούτους διακόψαντες οἱ Ῥωμαῖοι καὶ φερόμενοι πρός τὸ εἶκον ἐκφερομένου τοῦ μέσου καὶ κόλπον λαμβάνοντος ἐντὸς γένωνται τῆς φάλαγγος , ὀξέως ἑκατέρωθεν ἐπιστρέψαντας ἐμβαλεῖν τε πλαγίοις καὶ περιπτύσσειν ὄπισθεν συγκλείοντας .
Lemmas: δεύτερος δέ ὁ περί ὁ τάξις ὅς γάρ εἰμί ἰσχυρός αὐτός καί μάχιμος ὁ δύναμις ἑκατέρωσε ὁ μέσος τάσσω , ὁ μέσος αὐτός συμπληρόω ἐκ ὁ ἀχρεῖος , ἔμβολος οὗτος προέχω πολύς ὁ ἄλλος φάλαγξ χράω · λέγω δέ ὁ κρατύς , ὅταν οὗτος διακόπτω ὁ Ῥωμαῖος καί φέρω πρός ὁ εἴκω ἐκφέρω ὁ μέσος καί κόλπος λαμβάνω ἐντός γίγνομαι ὁ φάλαγξ , ὀξύς ἑκατέρωθεν ἐπιστρέφω ἐμβάλλω τε πλάγιος καί περιπτύσσω ὄπισθεν συγκλείω .
plutarchus.fabius-maximus 16.3
ὃ δὴ καὶ δοκεῖ τὸν πλεῖστον ἀπεργάσασθαι φόνον . ὡς γὰρ ἐνέδωκε τὸ μέσον καὶ τοὺς Ῥωμαίους ἐδέξαντο διώκοντας , ἡ δὲ φάλαγξ τοῦ Ἀννίβου μεταβαλοῦσα τὸ σχῆμα μηνοειδὴς ἐγεγόνει καὶ τῶν ἐπιλέκτων οἱ ταξίαρχοι ταχὺ τοὺς μὲν ἐπʼ ἀσπίδα , τοὺς δʼ ἐπὶ δόρυ κλίναντες προσέπεσον κατὰ τὰ γυμνά , πάντας , ὅσοι μὴ τὴν κύκλωσιν ὑπεκκλίναντες ἔφθασαν , ἐν μέσῳ κατειργάσαντο καὶ διέφθειραν .
Lemmas: ὅς δή καί δοκέω ὁ πολύς ἀπεργάζομαι φόνος . ὡς γάρ ἐνδίδωμι ὁ μέσος καί ὁ Ῥωμαῖος δέχομαι διώκω , ὁ δέ φάλαγξ ὁ Ἀννίβας μεταβάλλω ὁ σχῆμα μηνοειδής γίγνομαι καί ὁ ἐπίλεκτος ὁ ταξίαρχος ταχύς ὁ μέν ἐπί ἀσπίς , ὁ δέ ἐπί δόρυ κλίνω προσπίπτω κατά ὁ γυμνός , πᾶς , ὅσος μή ὁ κύκλωσις ὑπεκκλίνω φθάνω , ἐν μέσος κατεργάζομαι καί διαφθείρω .
plutarchus.fabius-maximus 16.4
λέγεται δὲ καὶ τοῖς ἱππεῦσι τῶν Ῥωμαίων σύμπτωμα παράλογον γενέσθαι , τὸν γὰρ Παῦλον , ὡς ἔοικε , τρωθεὶς ὁ ἵππος ἀπεσείσατο , καὶ τῶν περὶ αὐτὸν ἄλλος καὶ ἄλλος ἀπολιπὼν τὸν ἵππον πεζὸς τῷ ὑπάτῳ προσήμυνε . τοῦτο δʼ οἱ ἱππεῖς ἰδόντες , ὡς παραγγέλματος κοινοῦ δεδομένου , πάντες ἀποπηδήσαντες πεζοὶ συνεπλέκοντο τοῖς πολεμίοις . ἰδὼν δʼ ὁ Ἀννίβας , τοῦτ , ἔφη , μᾶλλον ἠβουλόμην ἢ εἰ δεδεμένους παρέλαβον .
Lemmas: λέγω δέ καί ὁ ἱππεύς ὁ Ῥωμαῖος σύμπτωμα παράλογος γίγνομαι , ὁ γάρ Παῦλος , ὡς ἔοικα , τιτρώσκω ὁ ἵππος ἀποσείω , καί ὁ περί αὐτός ἄλλος καί ἄλλος ἀπολείπω ὁ ἵππος πεζός ὁ ὕπατος προσαμύνω . οὗτος δέ ὁ ἱππεύς ὁράω , ὡς παράγγελμα κοινός δίδωμι , πᾶς ἀποπηδάω πεζός συμπλέκω ὁ πολέμιος . ὁράω δέ ὁ Ἀννίβας , τοῦτστις , φημί , μάλα βούλομαι ἤ εἰ δέω παραλαμβάνω .
plutarchus.fabius-maximus 16.5
ἀλλὰ ταῦτα μὲν οἱ τὰς διεξοδικὰς γράψαντες ἱστορίας ἀπηγγέλκασι . τῶν δʼ ὑπάτων ὁ μὲν Βάρρων ὀλιγοστὸς ἀφίππευσεν εἰς Οὐενουσίαν πόλιν , ὁ δὲ Παῦλος ἐν τῷ βυθῷ καὶ κλύδωνι τῆς φυγῆς ἐκείνης βελῶν τε πολλῶν ἐπὶ τοῖς τραύμασιν ἐγκειμένων ἀνάπλεως , τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχὴν πένθει τοσούτῳ βαρυνόμενος , πρός τινι λίθῳ καθῆστο , τὸν ἐπισφάξοντα τῶν πολεμίων ἀναμένων .
Lemmas: ἀλλά οὗτος μέν ὁ ὁ διεξοδικός γράφω ἱστορία ἀπαγγέλλω . ὁ δέ ὕπατος ὁ μέν Βάρρων ὀλιγοστός ἀφιππεύω εἰς Οὐενουσία πόλις , ὁ δέ Παῦλος ἐν ὁ βυθός καί κλύδων ὁ φυγή ἐκεῖνος βέλος τε πολύς ἐπί ὁ τραῦμα ἔγκειμαι ἀνάπλεος , ὁ σῶμα καί ὁ ψυχή πένθος τοσοῦτος βαρύνω , πρός τις λίθος κάθημαι , ὁ ἐπισφάζω ὁ πολέμιος ἀναμένω .
plutarchus.fabius-maximus 16.6
ἦν δὲ διʼ αἵματος πλῆθος , ᾧ συνεπέφυρτο τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπον , οὐ πολλοῖς διάδηλος , ἀλλὰ καὶ φίλοι καὶ θεράποντες αὑτὸν ὑπʼ ἀγνοίας παρῆλθον . μόνος δὲ Κορνήλιος Λέντλος , εὐπατρίδης νέος , ἰδὼν καὶ προνοήσας ἀπεπήδησε τοῦ ἵππου , καὶ προσαγαγὼν παρεκάλει χρῆσθαι καὶ σῴζειν αὑτὸν τοῖς πολίταις ἄρχοντος ἀγαθοῦ τότε μάλιστα χρῄζουσιν .
Lemmas: εἰμί δέ διά αἷμα πλῆθος , ὅς συμφύρω ὁ κεφαλή καί ὁ πρόσωπον , οὐ πολύς διάδηλος , ἀλλά καί φίλος καί θεράπων ἑαυτοῦ ὑπό ἄγνοια παρέρχομαι . μόνος δέ Κορνήλιος Λέντλος , εὐπατρίδης νέος , ὁράω καί προνοέω ἀποπηδάω ὁ ἵππος , καί προσάγω παρακαλέω χράω καί σῴζω ἑαυτοῦ ὁ πολίτης ἄρχω ἀγαθός τότε μάλα χρῄζω .
plutarchus.fabius-maximus 16.7
ὁ δὲ ταύτην μὲν ἀπετρίψατο τὴν δέησιν , καὶ τὸ μειράκιον αὖθις ἠνάγκασεν ἐπὶ τὸν ἵππον ἀναβῆναι δακρῦον , εἶτα δὲ τὴν δεξιὰν ἐμβαλὼν καὶ συνεξαναστάς , ἀπάγγελλε , εἶπεν , ὦ Λέντλε , Φαβίῳ Μαξίμῳ καὶ γενοῦ μάρτυς αὐτός , ὅτι Παῦλος Αἰμίλιος ἐνέμεινεν αὐτοῦ τοῖς λογισμοῖς ἄχρι τέλους καὶ τῶν ὁμολογηθέντων πρός ἐκεῖνον οὐδὲν ἔλυσεν , ἀλλʼ ἐνικήθη πρότερον ὑπὸ Βάρρωνος , εἶθʼ ὑπὸ Ἀννίβου .
Lemmas: ὁ δέ οὗτος μέν ἀποτρίβω ὁ δέησις , καί ὁ μειράκιον αὖθις ἀναγκάζω ἐπί ὁ ἵππος ἀναβαίνω δακρύω , εἶτα δέ ὁ δεξιά ἐμβάλλω καί συνεξανίστημι , ἀπαγγέλλω , λέγω , ὦ Λέντλος , Φάβιος Μάξιμος καί γίγνομαι μάρτυς αὐτός , ὅτι Παῦλος Αἰμίλιος ἐμμένω αὐτός ὁ λογισμός ἄχρι τέλος καί ὁ ὁμολογέω πρός ἐκεῖνος οὐδείς λύω , ἀλλά νικάω πρότερος ὑπό Βάρρων , εἶτα ὑπό Ἀννίβας .
plutarchus.fabius-maximus 16.8
τοσαῦτʼ ἐπιστείλας τὸν μὲν Λέντλον ἀπέπεμψεν , αὐτὸς δὲ ῥίψας ἑαυτὸν εἰς τοὺς φονευομένους ἀπέθανε , λέγονται δὲ πεσεῖν μὲν ἐν τῇ μάχῃ Ῥωμαίων πεντακισμύριοι , ζῶντες δʼ ἁλῶναι τετρακισχίλιοι , καὶ μετὰ τὴν μάχην οἱ ληφθέντες ἐπʼ ἀμφοτέροις τοῖς στρατοπέδοις μυρίων οὐκ ἐλάττους .
Lemmas: τοσοῦτος ἐπιστέλλω ὁ μέν Λέντλος ἀποπέμπω , αὐτός δέ ῥίπτω ἑαυτοῦ εἰς ὁ φονεύω ἀποθνῄσκω , λέγω δέ πίπτω μέν ἐν ὁ μάχη Ῥωμαῖος πεντακισμύριοι , ζάω δέ ἁλίσκομαι τετρακισχίλιοι , καί μετά ὁ μάχη ὁ λαμβάνω ἐπί ἀμφότερος ὁ στρατόπεδον μυρίος οὐ ἐλαχύς .
plutarchus.fabius-maximus 17.1
τὸν δʼ Ἀννίβαν ἐπὶ τηλικούτῳ κατορθώματι τῶν φίλων παρορμώντων ἅμʼ ἕπεσθαι τῇ τύχῃ καὶ συνεπεισπεσεῖν ἅμα τῇ φυγῇ τῶν πολεμίων εἰς τὴν πόλιν , πεμπταῖον γὰρ ἀπὸ τῆς νίκης ἐν Καπιτωλίῳ δειπνήσειν , οὐ ῥᾴδιον εἰπεῖν , ὅστις ἀπέτρεψε λογισμός , ἀλλὰ μᾶλλον δαίμονος ἢ θεοῦ τινος ἐμποδὼν στάντος ἔοικεν ἔργον ἡ πρὸς τοῦτο μέλλησις αὐτοῦ καὶ δειλίασις γενέσθαι . διὸ καὶ Βάρκαν τὸν Καρχηδόνιον εἰπεῖν μετʼ ὀργῆς πρὸς αὐτὸν λέγουσι · σὺ νικᾶν οἶδας , νίκῃ δὲ χρῆσθαι οὐκ οἶδας .
Lemmas: ὁ δέ Ἀννίβας ἐπί τηλικοῦτος κατόρθωμα ὁ φίλος παρορμάω ἅμα ἕπομαι ὁ τύχη καί συνεπεισπίπτω ἅμα ὁ φυγή ὁ πολέμιος εἰς ὁ πόλις , πεμπταῖος γάρ ἀπό ὁ νίκη ἐν Καπετώλιον δειπνέω , οὐ ῥᾴδιος λέγω , ὅστις ἀποτρέπω λογισμός , ἀλλά μάλα δαίμων ἤ θεός τις ἐμποδών ἵστημι ἔοικα ἔργον ὁ πρός οὗτος μέλλησις αὐτός καί δειλίασις γίγνομαι . διό καί Βάρκας ὁ Καρχηδόνιος λέγω μετά ὀργή πρός αὐτός λέγω · σύ νικάω οἶδα , νίκη δέ χράω οὐ οἶδα .
plutarchus.fabius-maximus 17.2
καίτοι τοσαύτην μεταβολὴν ἡ νίκη περὶ αὐτὸν ἐποίησεν , ὡς πρὸ τῆς μάχης οὐ πόλιν , οὐκ ἐμπόριον , οὐ λιμένα τῆς Ἰταλίας ἔχοντα , χαλεπῶς δὲ καὶ μόλις τὰ ἐπιτήδεια τῇ στρατιᾷ διʼ ἁρπαγῆς κομιζόμενον , ὁρμώμενον ἀπʼ οὐδενὸς βεβαίου πρὸς τὸν πόλεμον , ἀλλʼ ὥσπερ λῃστηρίῳ μεγάλῳ τῷ στρατοπέδῳ πλανώμενον καὶ περιφερόμενον , τότε πᾶσαν ὀλίγου δεῖν ὑφʼ αὑτῷ ποιήσασθαι τὴν Ἰταλίαν .
Lemmas: καίτοι τοσοῦτος μεταβολή ὁ νίκη περί αὐτός ποιέω , ὡς πρό ὁ μάχη οὐ πόλις , οὐ ἐμπόριον , οὐ λιμήν ὁ Ἰταλία ἔχω , χαλεπός δέ καί μόλις ὁ ἐπιτήδειος ὁ στρατιά διά ἁρπαγή κομίζω , ὁρμάω ἀπό οὐδείς βέβαιος πρός ὁ πόλεμος , ἀλλά ὥσπερ λῃστήριον μέγας ὁ στρατόπεδον πλανάω καί περιφέρω , τότε πᾶς ὀλίγος δέω ὑπό ἑαυτοῦ ποιέω ὁ Ἰταλία .
plutarchus.fabius-maximus 17.3
τὰ γὰρ πλεῖστα καὶ μέγιστα τῶν ἐθνῶν αὐτῷ προσεχώρησεν ἑκούσια , καὶ Καπύην , ἣ μέγιστον ἔχει μετὰ Ῥώμην ἀξίωμα τῶν πόλεων , προσθεμένην κατέσχεν . οὐ μόνον δʼ ἦν ἄρα τὸ φίλων πεῖραν λαβεῖν , ὡς Εὐριπίδης φησίν , οὐ σμικρὸν κακόν , ἀλλὰ καὶ τὸ φρονίμων στρατηγῶν , ἡ γὰρ πρὸ τῆς μάχης Φαβίου δειλία καὶ ψυχρότης λεγομένη μετὰ τὴν μάχην εὐθὺς οὐδʼ ἀνθρώπινος ἐδόκει λογισμός , ἀλλὰ θεῖόν τι χρῆμα διανοίας καὶ δαιμόνιον ἐκ τοσούτου τὰ μέλλοντα προορωμένης , ἃ μόλις ἦν πιστὰ πάσχουσιν .
Lemmas: ὁ γάρ πολύς καί μέγας ὁ ἔθνος αὐτός προσχωρέω ἑκούσιος , καί Καπύη , ὅς μέγας ἔχω μετά Ῥώμη ἀξίωμα ὁ πόλις , προστίθημι κατέχω . οὐ μόνος δέ εἰμί ἄρα ὁ φίλος πεῖρα λαμβάνω , ὡς Εὐριπίδης φημί , οὐ μικρός κακός , ἀλλά καί ὁ φρόνιμος στρατηγός , ὁ γάρ πρό ὁ μάχη Φάβιος δειλία καί ψυχρότης λέγω μετά ὁ μάχη εὐθύς οὐδέ ἀνθρώπινος δοκέω λογισμός , ἀλλά θεῖος τις χρῆμα διάνοια καί δαιμόνιος ἐκ τοσοῦτος ὁ μέλλω προοράω , ὅς μόλις εἰμί πιστός πάσχω .
plutarchus.fabius-maximus 17.4
ὅθεν εὐθὺς εἰς ἐκεῖνον ἡ Ῥώμη συνενεγκοῦσα τὰς λοιπὰς ἐλπίδας , καὶ προσφυγοῦσα τῇ γνώμῃ τοῦ ἀνδρὸς ὥσπερ ἱερῷ καὶ βωμῷ , πρώτην καὶ μεγίστην αἰτίαν ἔσχε τοῦ μεῖναι καὶ μὴ διαλυθῆναι τὴν ἐκεῖνον φρόνησιν , καθάπερ ἐν τοῖς Κελτικοῖς πάθεσιν .
Lemmas: ὅθεν εὐθύς εἰς ἐκεῖνος ὁ Ῥώμη συμφέρω ὁ λοιπός ἐλπίς , καί προσφεύγω ὁ γνώμη ὁ ἀνήρ ὥσπερ ἱερός καί βωμός , πρῶτος καί μέγας αἰτία ἔχω ὁ μένω καί μή διαλύω ὁ ἐκεῖνος φρόνησις , καθά ἐν ὁ Κελτικός πάθος .
plutarchus.fabius-maximus 17.5
ὁ γὰρ ἐν οἷς οὐδὲν ἐδόκει δεινὸν εἶναι καιροῖς εὐλαβὴς φαινόμενος καὶ δυσέλπιστος τότε πάντων καταβεβληκότων ἑαυτοὺς εἰς ἀπέραντα πένθη καὶ ταραχὰς ἀπράκτους , μόνος ἐφοίτα διὰ τῆς πόλεως πρᾴῳ βαδίσματι καὶ προσώπῳ καθεστῶτι καὶ φιλανθρώπῳ προσαγορεύσει , κοπετούς τε γυναικείους ἀφαιρῶν καὶ συστάσεις εἴργων τῶν εἰς τὸ δημόσιον ἐπὶ κοινοῖς ὀδυρμοῖς ἐκφερομένων , βουλήν τε συνελθεῖν ἔπεισε καὶ παρεθάρσυνε τὰς ἀρχάς , αὐτὸς ὢν καὶ ῥώμη καὶ δύναμις ἀρχῆς ἁπάσης πρὸς ἐκεῖνον ἀποβλεπούσης .
Lemmas: ὁ γάρ ἐν ὅς οὐδείς δοκέω δεινός εἰμί καιρός εὐλαβής φαίνω καί δυσέλπιστος τότε πᾶς καταβάλλω ἑαυτοῦ εἰς ἀπέραντος πένθος καί ταραχή ἄπρακτος , μόνος φοιτάω διά ὁ πόλις πρᾶος βάδισμα καί πρόσωπον καθίστημι καί φιλάνθρωπος προσαγόρευσις , κοπετός τε γυναικεῖος ἀφαιρέω καί σύστασις ἔργω ὁ εἰς ὁ δημόσιος ἐπί κοινός ὀδυρμός ἐκφέρω , βουλή τε συνέρχομαι πείθω καί παραθαρσύνω ὁ ἀρχή , αὐτός εἰμί καί ῥώμη καί δύναμις ἀρχή ἅπας πρός ἐκεῖνος ἀποβλέπω .
plutarchus.fabius-maximus 18.1
ταῖς μὲν οὐν πύλαις ἐπέστησε τοὺς τὸν ἐκπίπτοντα καὶ προλείποντα τὴν πόλιν ὄχλον ἀπείρξοντας , πένθους δὲ καὶ τόπον καὶ χρόνον ὥρισε , κατʼ οἰκίαν ἀποθρηνεῖν κελεύσας ἐφʼ ἡμέρας τριάκοντα τὸν βουλόμενον · μετὰ δὲ ταύτας ἔδει πᾶν πένθος λύεσθαι καὶ καθαρεύειν τῶν τοιούτων τὴν πόλιν .
Lemmas: ὁ μέν ὀν πύλη ἐφίστημι ὁ ὁ ἐκπίπτω καί προλείπω ὁ πόλις ὄχλος ἀπείργω , πένθος δέ καί τόπος καί χρόνος ὁρίζω , κατά οἰκία ἀποθρηνέω κελεύω ἐπί ἡμέρα τριάκοντα ὁ βούλομαι · μετά δέ οὗτος δέω πᾶς πένθος λύω καί καθαρεύω ὁ τοιοῦτος ὁ πόλις .
plutarchus.fabius-maximus 18.2
ἑορτῆς τε Δήμητρος εἰς τάς ἡμέρας ἐκείνας καθηκούσης βέλτιον ἐφάνη παραλιπεῖν ὅλως τάς τε θυσίας καὶ τὴν πομπήν ἢ τὸ μέγεθος τῆς συμφορᾶς ὀλιγότητι καὶ κατηφείᾳ τῶν συνερχομένων ἐλέγχεσθαι · καὶ γὰρ τὸ θεῖον ἥδεσθαι τιμώμενον ὑπὸ τῶν εὐτυχούντων .
Lemmas: ἑορτή τε Δημήτηρ εἰς ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος καθήκω ἀγαθός φαίνω παραλείπω ὅλος ὁ τε θυσία καί ὁ πομπή ἤ ὁ μέγεθος ὁ συμφορά ὀλιγότης καί κατήφεια ὁ συνέρχομαι ἐλέγχω · καί γάρ ὁ θεῖος ἥδομαι τιμάω ὑπό ὁ εὐτυχέω .
plutarchus.fabius-maximus 18.3
ὅσα μέντοι πρὸς ἱλασμοὺς θεῶν ἢ τεράτων ἀποτροπὰς συνηγόρευον οἱ μάντεις ἐπράττετο . καὶ γὰρ εἰς Δελφοὺς ἐπέμφθη θεοπρόπος Πίκτωρ , συγγενὴς Φαβίου , καὶ τῶν Ἑστιάδων παρθένων δύο διεφθαρμένας εὑρόντες , τὴν μὲν , ὥσπερ ἐστὶν ἔθος , ζῶσαν κατώρυξαν , ἡ δʼ ὑφʼ ἑαυτῆς ἀπέθανε .
Lemmas: ὅσος μέντοι πρός ἱλασμός θεός ἤ τέρας ἀποτροπή συναγορεύω ὁ μάντις πράσσω . καί γάρ εἰς Δελφοί πέμπω θεοπρόπος Πίκτωρ , συγγενής Φάβιος , καί ὁ Ἑστιάς παρθένος δύο διαφθείρω εὑρίσκω , ὁ μέν , ὥσπερ εἰμί ἔθος , ζάω κατορύσσω , ὁ δέ ὑπό ἑαυτοῦ ἀποθνῄσκω .
plutarchus.fabius-maximus 18.4
μάλιστα δʼ ἄν τις ἀγάσαιτο τὸ φρόνημα καὶ τὴν πρᾳότητα τῆς πόλεως , ὅτε τοῦ ὑπάτου Βάρρωνος ἀπὸ τῆς φυγῆς ἐπανιόντος , ὡς ἄν τις αἴσχιστα καὶ δυσποτμότατα πεπραχὼς ἐπανίοι , ταπεινοῦ καὶ κατηφοῦς , ἀπήντησεν αὐτῷ περὶ τάς πύλας ἥ τε βουλὴ καὶ τὸ πλῆθος ἅπαν ἀσπαζόμενοι .
Lemmas: μάλα δέ ἄν τις ἄγαμαι ὁ φρόνημα καί ὁ πραότης ὁ πόλις , ὅτε ὁ ὕπατος Βάρρων ἀπό ὁ φυγή ἐπάνειμι , ὡς ἄν τις αἰσχρός καί δύσποτμος πράσσω ἐπανέρχομαι , ταπεινός καί κατηφής , ἀπαντάω αὐτός περί ὁ πύλη ὁ τε βουλή καί ὁ πλῆθος ἅπας ἀσπάζομαι .
plutarchus.fabius-maximus 18.5
οἱ δʼ ἐν τέλει καὶ πρῶτοι τῆς γερουσίας , ὧν καὶ Φάβιος ἦν , ἡσυχίας γενομένης ἐπῄνεσαν , ὅτι τὴν πόλιν οὐκ ἀπέγνω μετὰ δυστυχίαν τηλικαύτην , ἀλλὰ πάρεστιν ἄρξων ἐπὶ τὰ πράγματα καὶ χρησόμενος τοῖς νόμοις καὶ τοῖς πολίταις ὡς σῴζεσθαι δυναμένοις .
Lemmas: ὁ δέ ἐν τέλος καί πρῶτος ὁ γερουσία , ὅς καί Φάβιος εἰμί , ἡσυχία γίγνομαι ἐπαινέω , ὅτι ὁ πόλις οὐ ἀπογιγνώσκω μετά δυστυχία τηλικοῦτος , ἀλλά πάρειμι ἄρχω ἐπί ὁ πρᾶγμα καί χράω ὁ νόμος καί ὁ πολίτης ὡς σῴζω δύναμαι .
plutarchus.fabius-maximus 19.1
ἐπεὶ δʼ Ἀννίβανἐπύθοντο μετὰ τὴν μάχην ἀποτετράφθαι πρὸς τὴν ἄλλην Ἰταλίαν , ἀναθαρρήσαντες ἐξέπεμπον ἡγεμόνας καὶ στρατεύματα , τούτων δʼ ἐπιφανέστατοι Φάβιός τε Μάξιμος καὶ Κλαύδιος Μάρκελλος ἦσαν , ἀπὸ τῆς ἐναντίας σχεδὸν προαιρέσεως θαυμαζόμενοι παραπλησίως .
Lemmas: ἐπεί δέ Ἀννίβανἐπύθοντο μετά ὁ μάχη ἀποτρέπω πρός ὁ ἄλλος Ἰταλία , ἀναθαρσέω ἐκπέμπω ἡγεμών καί στράτευμα , οὗτος δέ ἐπιφανής Φάβιος τε Μάξιμος καί Κλαύδιος Μάρκελλος εἰμί , ἀπό ὁ ἐναντίος σχεδόν προαίρεσις θαυμάζω παραπλήσιος .
plutarchus.fabius-maximus 19.2
ὁ μὲν γὰρ , ὥσπερ ἐν τοῖς περὶ αὐτοῦ γεγραμμένοις εἴρηται , περιλαμπὲς τὸ δραστήριον ἔχων καὶ γαῦρον , ἅτε δὴ καὶ κατὰ χεῖρα πλήκτης ἀνὴρ καὶ φύσει τοιοῦτος ὢν οἵους Ὅμηρος μάλιστα καλεῖ φιλοπτολέμους καὶ ἀγερώχους ἐν τῷ παραβόλῳ καὶ ἰταμῷ καὶ πρὸς ἄνδρα τολμηρὸν τὸν Ἀννίβαν ἀντιτολμῶντι τρόπῳ πολέμου συνίστατο τοὺς πρώτους ἀγῶνας ·
Lemmas: ὁ μέν γάρ , ὥσπερ ἐν ὁ περί αὐτός γράφω λέγω , περιλαμπής ὁ δραστήριος ἔχω καί γαῦρος , ἅτε δή καί κατά χείρ πλήκτης ἀνήρ καί φύσις τοιοῦτος εἰμί οἷος Ὅμηρος μάλα καλέω φιλοπόλεμος καί ἀγέρωχος ἐν ὁ παράβολος καί ἰταμός καί πρός ἀνήρ τολμηρός ὁ Ἀννίβας ἀντιτολμάω τρόπος πόλεμος συνίστημι ὁ πρῶτος ἀγών ·
plutarchus.fabius-maximus 19.3
Φάβιος δὲ τῶν πρώτων ἐχόμενος λογισμῶν ἐκείνων ἤλπιζε μηδενὸς μαχομένου μηδʼ ἐρεθίζοντος τὸν Ἀννίβαν αὐτὸν ἐπηρεάσειν ἑαυτῷ καὶ κατατριβήσεσθαι περὶ τὸν πόλεμον , ὥσπερ ἀθλητικοῦ σώματος τῆς δυνάμεως ὑπερτόνου γενομένης καὶ καταπόνου , ταχύτατα τὴν ἀκμὴν ἀποβαλόντα . διὸ τοῦτον μὲν ὁ Ποσειδώνιός φησι θυρεόν , τὸν δὲ Μάρκελλον ξίφος ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων καλεῖσθαι , κιρναμένην δὲ τὴν Φαβίου βεβαιότητα καὶ ἀσφάλειαν τῇ Μαρκέλλου συνηθείᾳ γενέσθαι τοῖς Ῥωμαίοις .
Lemmas: Φάβιος δέ ὁ πρῶτος ἔχω λογισμός ἐκεῖνος ἐλπίζω μηδείς μάχομαι μηδέ ἐρεθίζω ὁ Ἀννίβας αὐτός ἐπηρεάζω ἑαυτοῦ καί κατατρίβω περί ὁ πόλεμος , ὥσπερ ἀθλητικός σῶμα ὁ δύναμις ὑπέρτονος γίγνομαι καί κατάπονος , ταχύς ὁ ἀκμή ἀποβάλλω . διό οὗτος μέν ὁ Ποσειδώνιος φημί θυρεός , ὁ δέ Μάρκελλος ξίφος ὑπό ὁ Ῥωμαῖος καλέω , κιρνάω δέ ὁ Φάβιος βεβαιότης καί ἀσφάλεια ὁ Μάρκελλος συνήθεια γίγνομαι ὁ Ῥωμαῖος .
plutarchus.fabius-maximus 19.4
ὁ δʼ Ἀννίβας τῷ μὲν ὡς ῥέοντι σφόδρα ποταμῷ πολλάκις ἀπαντῶν ἐσείετο καὶ παρερρήγνυτο τὴν δύναμιν , ὑφʼ οὗ δὲ καὶ κατὰ μικρὸν ὑπορρέοντος ἀψοφητὶ καὶ παρεμπίπτοντος ἐνδελεχῶς ὑπερειπόμενος καὶ δαπανώμενος ἐλάνθανε · καὶ τελευτῶν εἰς ἀπορίαν κατέστη τοσαύτην ὥστε Μαρκέλλῳ μὲν ἀποκαμεῖν μαχόμενον , Φάβιον δὲ φοβεῖσθαι μὴ μαχόμενον .
Lemmas: ὁ δέ Ἀννίβας ὁ μέν ὡς ῥέω σφόδρα ποταμός πολλάκις ἀπαντάω σείω καί παραρρήγνυμι ὁ δύναμις , ὑπό ὅς δέ καί κατά μικρός ὑπορρέω ἀψοφητί καί παρεμπίπτω ἐνδελεχής ὑπερείπω καί δαπανάω λανθάνω · καί τελευτάω εἰς ἀπορία καθίστημι τοσοῦτος ὥστε Μάρκελλος μέν ἀποκάμνω μάχομαι , Φάβιος δέ φοβέω μή μάχομαι .
plutarchus.fabius-maximus 19.5
τὸ γὰρ πλεῖστον , ὡς εἰπεῖν , τοῦ χρόνου τούτοις διεπολέμησεν ἢ στρατηγοῖς ἢ ἀνθυπάτοις ἢ ὑπάτοις ἀποδεδειγμένοις · ἑκάτερος γὰρ αὐτῶν πεντάκις ὑπάτευσεν . ἀλλὰ Μάρκελλον μὲν ὑπατεύοντα τὸ πέμπτον ἐνέδρᾳ περιβαλὼν ἔκτεινε , Φαβίῳ δὲ πᾶσαν ἀπάτην καὶ διάπειραν ἐπάγων πολλάκις οὐδὲν ἐπέραινε , πλὴν ἅπαξ ὀλίγου παρακρουσάμενος ἔσφηλε τὸν ἄνδρα .
Lemmas: ὁ γάρ πολύς , ὡς λέγω , ὁ χρόνος οὗτος διαπολεμέω ἤ στρατηγός ἤ ἀνθύπατος ἤ ὕπατος ἀποδείκνυμι · ἑκάτερος γάρ αὐτός πεντάκις ὑπατεύω . ἀλλά Μάρκελλος μέν ὑπατεύω ὁ πέμπτος ἐνέδρα περιβάλλω κτείνω , Φάβιος δέ πᾶς ἀπάτη καί διάπειρα ἐπάγω πολλάκις οὐδείς περαίνω , πλήν ἅπαξ ὀλίγος παρακρούω σφάλλω ὁ ἀνήρ .
plutarchus.fabius-maximus 19.6
συνθεὶς γὰρ ἐπιστολὰς παρὰ τῶν ἐν Μεταποντίῳ δυνατῶν καὶ πρώτων ἔπεμψε πρὸς τὸν Φάβιον , ὡς τῆς πόλεως ἐνδοθησομένης εἰ παραγένοιτο , καὶ τῶν τοῦτο πραττόντων ἐκεῖνον ἐλθεῖν καὶ φανῆναι πλησίον ἀναμενόντων . ταῦτʼ ἐκίνησε τὸν Φάβιον τὰ γράμματα , καὶ λαβὼν μέρος τι τῆς στρατιᾶς ἔμελλεν ὁρμήσειν διὰ νυκτός · εἶτα χρησάμενος ὄρνισιν οὐκ αἰσίοις ἀπετράπη , καὶ μετὰ μικρὸν ἐπεγνώσθη τὰ γράμματα πρὸς αὐτὸν ὑπʼ Ἀννίβου δόλῳ συντεθέντα κἀκεῖνος ἐνεδρεύων αὐτὸν ὑπὸ τὴν πόλιν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἄν τις εὐνοίᾳ θεῶν ἀναθείη .
Lemmas: συντίθημι γάρ ἐπιστολή παρά ὁ ἐν Μεταπόντιον δυνατός καί πρῶτος πέμπω πρός ὁ Φάβιος , ὡς ὁ πόλις ἐνδίδωμι εἰ παραγίγνομαι , καί ὁ οὗτος πράσσω ἐκεῖνος ἔρχομαι καί φαίνω πλησίος ἀναμένω . οὗτος κινέω ὁ Φάβιος ὁ γράμμα , καί λαμβάνω μέρος τις ὁ στρατιά μέλλω ὁρμάω διά νύξ · εἶτα χράω ὄρνις οὐ αἴσιος ἀποτρέπω , καί μετά μικρός ἐπιγιγνώσκω ὁ γράμμα πρός αὐτός ὑπό Ἀννίβας δόλος συντίθημι ἐκεῖνος ἐνεδρεύω αὐτός ὑπό ὁ πόλις . ἀλλά οὗτος μέν ἄν τις εὔνοια θεός ἀνατίθημι .
plutarchus.fabius-maximus 20.1
τὰς δʼ ἀποστάσεις τῶν πόλεων καὶ τὰ κινήματα τῶν συμμάχων ὁ Φάβιος μᾶλλον ᾤετο δεῖν ἠπίως ὁμιλοῦντα καὶ πρᾴως ἀνείργειν καὶ δυσωπεῖν , μὴ πᾶσαν ὑπόνοιαν ἐλέγχοντα καὶ χαλεπὸν ὄντα παντάπασι τοῖς ὑπόπτοις . λέγεται γὰρ ὅτι στρατιώτην ἄνδρα Μάρσον , ἀνδρείᾳ καὶ γένει τῶν συμμάχων πρῶτον , αἰσθόμενος διειλεγμένον τισὶ τῶν ἐν τῷ στρατοπέδῳ περὶ ἀποστάσεως οὐ διηρέθισεν ,
Lemmas: ὁ δέ ἀπόστασις ὁ πόλις καί ὁ κίνημα ὁ σύμμαχος ὁ Φάβιος μάλα οἴομαι δέω ἤπιος ὁμιλέω καί πρᾶος ἀνείργω καί δυσωπέω , μή πᾶς ὑπόνοια ἐλέγχω καί χαλεπός εἰμί παντάπασι ὁ ὕποπτος . λέγω γάρ ὅτι στρατιώτης ἀνήρ Μάρσος , ἀνδρεία καί γένος ὁ σύμμαχος πρῶτος , αἰσθάνομαι διαλέγω τις ὁ ἐν ὁ στρατόπεδον περί ἀπόστασις οὐ διερεθίζω ,
plutarchus.fabius-maximus 20.2
ἀλλʼ ὁμολογήσας ἠμελῆσθαι παρʼ ἀξίαν αὐτόν , νῦν μὲν ἔφη τοὺς ἡγεμόνας αἰτιᾶσθαι πρὸς χάριν μᾶλλον ἢ πρὸς ἀρετὴν τὰς τιμὰς νέμοντας , ὕστερον δʼ ἐκεῖνον αἰτιάσεσθαι μὴ φράζοντα μηδʼ ἐντυγχάνοντα πρὸς αὑτόν , εἴ του δέοιτο . καὶ ταῦτʼ εἰπὼν ἵππον τε πολεμιστὴν ἐδωρήσατο καὶ τοῖς ἄλλοις ἀριστείοις ἐκόσμησεν , ὥστε πιστότατον ἐξ ἐκείνου καὶ προθυμότατον εἶναι τὸν ἄνδρα ,
Lemmas: ἀλλά ὁμολογέω ἀμελέω παρά ἀξία αὐτός , νῦν μέν φημί ὁ ἡγεμών αἰτιάομαι πρός χάρις μάλα ἤ πρός ἀρετή ὁ τιμή νέμω , ὕστερον δέ ἐκεῖνος αἰτιάομαι μή φράζω μηδέ ἐντυγχάνω πρός ἑαυτοῦ , εἰ τις δέω . καί οὗτος λέγω ἵππος τε πολεμιστής δωρέω καί ὁ ἄλλος ἀριστεῖα κοσμέω , ὥστε πιστός ἐκ ἐκεῖνος καί πρόθυμος εἰμί ὁ ἀνήρ ,
plutarchus.fabius-maximus 20.3
δεινὸν γὰρ ἡγεῖτο τοὺς μὲν ἱππικοὺς καὶ κυνηγετικοὺς ἐπιμελείᾳ καὶ σννηθείᾳ καὶ τροφῇ μᾶλλον ἢ μάστιξι καὶ κλοιοῖς τὴν χαλεπότητα τῶν ζῴων καὶ τὸ θυμούμενον καὶ τὸ δυσκολαῖνον ἐξαιρεῖν , τὸν δʼ ἀνθρώπων ἄρχοντα μὴ τὸ πλεῖστον ἐν χάριτι καὶ πρᾳότητι τῆς ἐπανορθώσεως τίθεσθαι , σκληρότερον δὲ προσφέρεσθαι καὶ βιαιότερον ἤπερ οἱ γεωργοῦντες ἐρινεοῖς καὶ ἀχράσι καὶ κοτίνοις προσφέρονται , τὰ μὲν εἰς ἐλαίας , τὰ δʼ εἰς ἀπίους , τὰ δʼ εἰς συκᾶς ἐξημεροῦντες καὶ τιθασεύοντες .
Lemmas: δεινός γάρ ἡγέομαι ὁ μέν ἱππικός καί κυνηγετικός ἐπιμέλεια καί σννήθεια καί τροφή μάλα ἤ μάστιξ καί κλοιός ὁ χαλεπότης ὁ ζῷον καί ὁ θυμόω καί ὁ δυσκολαίνω ἐξαιρέω , ὁ δέ ἄνθρωπος ἄρχω μή ὁ πολύς ἐν χάρις καί πραότης ὁ ἐπανόρθωσις τίθημι , σκληρός δέ προσφέρω καί βίαιος ἤ ὁ γεωργέω ἐρινεός καί ἀχράς καί κότινος προσφέρω , ὁ μέν εἰς ἐλαία , ὁ δέ εἰς ἄπιος , ὁ δέ εἰς συκῆ ἐξημερόω καί τιθασεύω .
plutarchus.fabius-maximus 20.4
ἕτερον · τοίνυν τῷ γένει Λευκανὸν ἄνδρα προσήγγειλαν οἱ λοχαγοὶ ῥεμβόμενον ἀπὸ τοῦ στρατοπέδου καὶ τὴν τάξιν ἐκλείποντα πολλάκις , ὁ δʼ ἠρώτησε , τἆλλα ποῖόν τινα τὸν ἄνθρωπον εἰδεῖεν ὄντα . μαρτυρούντων δὲ πάντων ὅτι ῥᾳδίως ἕτερος οὐκ εἴη στρατιώτης τοιοῦτος , ἅμα τʼ αὐτοῦ τινας ἀνδραγαθίας ἐπιφανεῖς καὶ πράξεις λεγόντων , αἰτίαν τῆς ἀταξίας ζητῶν εὗρεν ἔρωτι παιδίσκης κατεχόμενον τὸν ἄνδρα καὶ κινδυνεύοντα μακρὰς ὁδοὺς ἑκάστοτε φοιτῶντα πρὸς ἐκείνην ἀπὸ τοῦ στρατοπέδου .
Lemmas: ἕτερος · τοίνυν ὁ γένος Λευκανός ἀνήρ προσαγγέλλω ὁ λοχαγός ῥέμβομαι ἀπό ὁ στρατόπεδον καί ὁ τάξις ἐκλείπω πολλάκις , ὁ δέ ἐρωτάω , ἄλλος ποῖος τις ὁ ἄνθρωπος οἶδα εἰμί . μαρτυρέω δέ πᾶς ὅτι ῥᾴδιος ἕτερος οὐ εἰμί στρατιώτης τοιοῦτος , ἅμα τε αὐτός τις ἀνδραγαθία ἐπιφανής καί πρᾶξις λέγω , αἰτία ὁ ἀταξία ζητέω εὑρίσκω ἔρως παιδίσκη κατέχω ὁ ἀνήρ καί κινδυνεύω μακρός ὁδός ἑκάστοτε φοιτάω πρός ἐκεῖνος ἀπό ὁ στρατόπεδον .
plutarchus.fabius-maximus 20.5
πέμψας οὖν τινας ἀγνοοῦντος αὐτοῦ καὶ συλλαβὼν τὸ γύναιον ἔκρυψεν ἐν τῇ σκηνῇ , καὶ καλέσας τὸν Λευκανὸν ἰδίᾳ πρὸς αὑτόν , οὐ λέληθας , ἔφη , παρὰ τὰ Ῥωμαίων πάτρια καὶ τοὺς νόμους ἀπονυκτερεύων τοῦ στρατοπέδου πολλάκις · ἀλλʼ οὐδὲ χρηστὸς ὢν πρότερον ἐλελήθεις . τὰ μὲν οὖν ἡμαρτημένα σοι λελύσθω τοῖς ἠνδραγαθημένοις , τὸ δὲ λοιπὸν ἐφʼ ἑτέρῳ ποιήσομαι τὴν φρουράν .
Lemmas: πέμπω οὖν τις ἀγνοέω αὐτός καί συλλαμβάνω ὁ γύναιον κρύπτω ἐν ὁ σκηνή , καί καλέω ὁ Λευκανός ἴδιος πρός ἑαυτοῦ , οὐ λανθάνω , φημί , παρά ὁ Ῥωμαῖος πάτριος καί ὁ νόμος ἀπονυκτερεύω ὁ στρατόπεδον πολλάκις · ἀλλά οὐδέ χρηστός εἰμί πρότερος λανθάνω . ὁ μέν οὖν ἁμαρτάνω σύ λύω ὁ ἀνδραγαθέω , ὁ δέ λοιπός ἐπί ἕτερος ποιέω ὁ φρουρά .
plutarchus.fabius-maximus 20.6
θαυμάζοντος δὲ τοῦ στρατιώτου προαγαγὼν τὴν ἄνθρωπον ἐνεχείρισεν αὐτῷ καὶ εἶπεν αὕτη μὲν ἐγγυᾶταί σε μενεῖν ἐν τῷ στρατοπέδῳ μεθʼ ἡμῶν σὺ δʼ ἔργῳ δείξεις , εἰ μὴ διʼ ἄλλην τινὰ μοχθηρίαν ἀπέλειπες , ὁ δʼ ἔρως καὶ αὕτη πρόφασις ἦν λεγομένη ταῦτα μὲν περὶ τούτων ἱστοροῦσι .
Lemmas: θαυμάζω δέ ὁ στρατιώτης προάγω ὁ ἄνθρωπος ἐγχειρίζω αὐτός καί λέγω οὗτος μέν ἐγγυάω σύ μένω ἐν ὁ στρατόπεδον μετά ἐγώ σύ δέ ἔργον δείκνυμι , εἰ μή διά ἄλλος τις μοχθηρία ἀπολείπω , ὁ δέ ἔρως καί οὗτος πρόφασις εἰμί λέγω οὗτος μέν περί οὗτος ἱστορέω .
plutarchus.fabius-maximus 21.1
τὴν δὲ Ταραντίνων πόλιν ἔσχεν ἑαλωκυῖαν ἐκ προδοσίας τὸν τρόπον τοῦτον , ἐστρατεύετο παρʼ αὐτῷ νεανίας Ταραντῖνος ἔχων ἀδελφήν πιστῶς πάνυ καὶ φιλοστόργως διακειμένην πρὸς αὐτόν , ἤρα δὲ ταύτης ἀνὴρ Βρέττιος τῶν τεταγμένων ὑπʼ Ἀννίβου τὴν πόλιν φρουρεῖν ἐφʼ ἡγεμονίας , τοῦτο πράξεως ἐλπίδα τῷ Ταραντίνῳ παρέσχε , καὶ τοῦ Φαβίου συνειδότος εἰς τὴν πόλιν ἀφείθη , λόγῳ δʼ ἀποδεδράκει πρὸς τὴν ἀδελφήν εἰς Τάραντα .
Lemmas: ὁ δέ Ταραντῖνος πόλις ἔχω ἁλίσκομαι ἐκ προδοσία ὁ τρόπος οὗτος , στρατεύω παρά αὐτός νεανίας Ταραντῖνος ἔχω ἀδελφή πιστός πάνυ καί φιλόστοργος διάκειμαι πρός αὐτός , ἐράω δέ οὗτος ἀνήρ Βρέττιος ὁ τάσσω ὑπό Ἀννίβας ὁ πόλις φρουρέω ἐπί ἡγεμονία , οὗτος πρᾶξις ἐλπίς ὁ Ταραντῖνος παρέχω , καί ὁ Φάβιος σύνοιδα εἰς ὁ πόλις ἀφίημι , λόγος δέ ἀποδιδράσκω πρός ὁ ἀδελφή εἰς Τάρας .
plutarchus.fabius-maximus 21.2
αἱ μὲν οὖν πρῶται τῶν ἡμερῶν ἦσαν , καὶ καθʼ ἑαυτὸν ὁ Βρέττιος ἀνεπαύετο , λανθάνειν τὸν ἀδελφὸν οἰομένης ἐκείνης , ἔπειτα λέγει πρὸς αὐτὴν ὁ νεανίας καὶ μὴν ἐκεῖ λόγος ἐφοίτα πολὺς ἀνδρί σε τῶν δυνατῶν καὶ μεγάλων συνεῖναι . τίς οὗτός ἐστιν ; εἰ γὰρ εὐδόκιμός τίς , ὥς φασιν , ἀρετῇ καὶ λαμπρός , ἐλάχιστα φροντίζει γένους ὁ πάντα συμμιγνὺς πόλεμος · αἰσχρὸν δὲ μετʼ ἀνάγκης οὐδέν , ἀλλʼ εὐτυχία τίς ἐν καιρῷ τὸ δίκαιον ἀσθενὲς ἔχοντι πρᾳοτάτῳ χρήσασθαι τῷ βιαζομένῳ .
Lemmas: ὁ μέν οὖν πρῶτος ὁ ἡμέρα εἰμί , καί κατά ἑαυτοῦ ὁ Βρέττιος ἀναπαύω , λανθάνω ὁ ἀδελφός οἴομαι ἐκεῖνος , ἔπειτα λέγω πρός αὐτός ὁ νεανίας καί μήν ἐκεῖ λόγος φοιτάω πολύς ἀνήρ σύ ὁ δυνατός καί μέγας σύνειμι . τίς οὗτος εἰμί ; εἰ γάρ εὐδόκιμος τίς , ὡς φημί , ἀρετή καί λαμπρός , ἐλαχύς φροντίζω γένος ὁ πᾶς συμμείγνυμι πόλεμος · αἰσχρός δέ μετά ἀνάγκη οὐδείς , ἀλλά εὐτυχία τίς ἐν καιρός ὁ δίκαιος ἀσθενής ἔχω πρᾶος χράω ὁ βιάζω .
plutarchus.fabius-maximus 21.3
ἐκ τούτου μεταπέμπεται μὲν ἡ γυνὴ τὸν Βρέττιον καὶ γνωρίζει τὸν ἀδελφὸν αὐτῷ ταχὺ δὲ συμπράττων τὴν ἐπιθυμίαν ἐκεῖνος καὶ μᾶλλον ἢ πρότερον εὔνουν καὶ χειροήθη τῷ βαρβάρῳ παρέχειν δοκῶν τὴν ἀδελφήν , ἔσχε πιστῶς , ὥστε μὴ χαλεπῶς ἐρῶντος ἀνθρώπου μισθοφόρου μεταστῆσαι διάνοιαν ἐπʼ ἐλπίσι δωρεῶν μεγάλων , ἃς ἐπηγγέλλετο παρέξειν αὐτῷ τὸν Φάβιον .
Lemmas: ἐκ οὗτος μεταπέμπω μέν ὁ γυνή ὁ Βρέττιος καί γνωρίζω ὁ ἀδελφός αὐτός ταχύς δέ συμπράσσω ὁ ἐπιθυμία ἐκεῖνος καί μάλα ἤ πρότερος εὔνους καί χειροήθης ὁ βάρβαρος παρέχω δοκέω ὁ ἀδελφή , ἔχω πιστός , ὥστε μή χαλεπός ἐράω ἄνθρωπος μισθοφόρος μεθίστημι διάνοια ἐπί ἐλπίς δωρεά μέγας , ὅς ἐπαγγέλλω παρέχω αὐτός ὁ Φάβιος .
plutarchus.fabius-maximus 21.4
ταῦτα μὲν οὖν οἱ πλεῖστοι γράφουσι περὶ τούτων · ἔνιοι δὲ τὴν ἄνθρωπον ὑφʼ ἧς ὁ Βρέττιος μετήχθη , φασὶν οὐ Ταραντίνην , ἀλλὰ Βρεττίαν τὸ γένος οὖσαν , τῷ δὲ Φαβίῳ παλλακευομένην , ὡς ᾔσθετο πολίτην καὶ γνώριμον ὄντα τὸν τῶν Βρεττίων ἄρχοντα , τῷ τε Φαβίῳ φράσαι καὶ συνελθοῦσαν εἰς λόγους ὑπὸ τὸ τεῖχος ἐκπεῖσαι καὶ κατεργάσασθαι τὸν ἄνθρωπον .
Lemmas: οὗτος μέν οὖν ὁ πολύς γράφω περί οὗτος · ἔνιοι δέ ὁ ἄνθρωπος ὑπό ὅς ὁ Βρέττιος μετάγω , φημί οὐ Ταραντῖνος , ἀλλά Βεττία ὁ γένος εἰμί , ὁ δέ Φάβιος παλλακεύω , ὡς αἰσθάνομαι πολίτης καί γνώριμος εἰμί ὁ ὁ Βρέττιος ἄρχων , ὁ τε Φάβιος φράζω καί συνέρχομαι εἰς λόγος ὑπό ὁ τεῖχος ἐκπείθω καί κατεργάζομαι ὁ ἄνθρωπος .
plutarchus.fabius-maximus 22.1
πραττομένων δὲ τούτων , ὁ Φάβιος περισπάσαι τὸν Ἀννίβαν τεχνάζων ἐπέστειλε τοῖς ἐν Ῥηγίῳ στρατιώταις τὴν Βρεττίαν καταδραμεῖν καὶ Καυλωνίαν ἐξελεῖν κατὰ κράτος στρατοπεδεύσαντας , ὀκτακισχιλίους ὄντας , αὐτομόλους δὲ τοὺς πολλοὺς καὶ τῶν ἐκ Σικελίας ὑπὸ Μαρκέλλου κεκομισμένων ἀτίμων τοὺς ἀχρηστοτάτους καὶ μετʼ ἐλαχίστης τῇ πόλει λύπης καὶ βλάβης ἀπολουμένους .
Lemmas: πράσσω δέ οὗτος , ὁ Φάβιος περισπάω ὁ Ἀννίβας τεχνάζω ἐπιστέλλω ὁ ἐν Ῥήγιον στρατιώτης ὁ Βεττία κατατρέχω καί Καυλωνία ἐξαιρέω κατά κράτος στρατοπεδεύω , ὀκτακισχίλιοι εἰμί , αὐτόμολος δέ ὁ πολύς καί ὁ ἐκ Σικελία ὑπό Μάρκελλος κομίζω ἄτιμος ὁ ἄχρηστος καί μετά ἐλαχύς ὁ πόλις λύπη καί βλάβη ἀπόλλυμι .
plutarchus.fabius-maximus 22.2
ἤλπιζε γὰρ τούτους προέμενος τῷ Ἀννίβᾳ καὶ δελεάσας ἀπάξειν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ Τάραντος · ὃ καὶ συνέβαινεν . εὐθὺς γὰρ ἐκεῖ διώκων ὁ Ἀννίβας ἐρρύη μετὰ τῆς δυνάμεως , ἡμέρᾳ δʼ ἕκτῃ τοὺς Ταραντίνους τοῦ Φαβίου περιστρατοπεδεύσαντος , ὁ προδιειλεγμένος τῷ Βρεττίῳ μετὰ τῆς ἀδελφῆς νεανίσκος ἧκε νύκτωρ πρὸς αὐτόν , εἰδὼς ἀκριβῶς καὶ καθεωρακὼς τὸν τόπον ἐφʼ οὗ παραφυλάττων ὁ Βρέττιος ἔμελλεν ἐνδώσειν καὶ παρήσειν τοῖς προσβάλλουσιν .
Lemmas: ἐλπίζω γάρ οὗτος προίημι ὁ Ἀννίβας καί δελεάζω ἀπάγω αὐτός ἀπό ὁ Τάρας · ὅς καί συμβαίνω . εὐθύς γάρ ἐκεῖ διώκω ὁ Ἀννίβας ῥέω μετά ὁ δύναμις , ἡμέρα δέ ἕκτος ὁ Ταραντῖνος ὁ Φάβιος περιστρατοπεδεύω , ὁ προδιαλέγω ὁ Βρέττιος μετά ὁ ἀδελφή νεανίσκος ἵημι νύκτωρ πρός αὐτός , οἶδα ἀκριβής καί καθοράω ὁ τόπος ἐπί ὅς παραφυλάσσω ὁ Βρέττιος μέλλω ἐνδίδωμι καί παρίημι ὁ προσβάλλω .
plutarchus.fabius-maximus 22.3
οὐ μὴν ἁπλῶς γε τῆς προδοσίας ἐξήρτησεν ὁ Φάβιος τὴν πρᾶξιν , ἀλλʼ αὐτὸς μὲν ἐκεῖσε παρελθὼν ἡσυχίαν ἦγεν , ἡ δʼ ἄλλη στρατιὰ προσέβαλλε τοῖς τείχεσιν ἔκ τε γῆς καὶ θαλάττης ἅμα , ποιοῦσα πολλὴν κραυγὴν καὶ θόρυβον , ἄχρι οὗ τῶν πλείστων Ταραντίνων ἐκεῖ βοηθούντων καὶ συμφερομένων τοῖς τειχομαχοῦσιν ἐσήμηνε τῷ Φαβίῳ τὸν καιρὸν ὁ Βρέττιος , καὶ διὰ κλιμάκων ἀναβὰς ἐκράτησε τῆς πόλεως .
Lemmas: οὐ μήν ἁπλῶς γε ὁ προδοσία ἐξαρτάω ὁ Φάβιος ὁ πρᾶξις , ἀλλά αὐτός μέν ἐκεῖσε παρέρχομαι ἡσυχία ἄγω , ὁ δέ ἄλλος στρατιά προσβάλλω ὁ τεῖχος ἐκ τε γῆ καί θάλασσα ἅμα , ποιέω πολύς κραυγή καί θόρυβος , ἄχρι ὅς ὁ πολύς Ταραντῖνος ἐκεῖ βοηθέω καί συμφέρω ὁ τειχομαχέω σημαίνω ὁ Φάβιος ὁ καιρός ὁ Βρέττιος , καί διά κλῖμαξ ἀναβαίνω κρατέω ὁ πόλις .
plutarchus.fabius-maximus 22.4
ἐνταῦθα μέντοι δοκεῖ φιλοτιμίας ἥττων γενέσθαι · τοὺς γὰρ Βρεττίους πρώτους ἀποσφάττειν ἐκέλευσεν , ὡς μὴ προδοσίᾳ τὴν πόλιν ἔχων φανερὸς γένοιτο , καὶ ταύτης τε διήμαρτε τῆς δόξης καὶ διαβολὴν ἀπιστίας προσέλαβε καὶ ὠμότητος . ἀπέθανον δὲ πολλοὶ καὶ τῶν Ταραντίνων · οἱ δὲ πραθέντες ἐγένοντο τρισμύριοι , καὶ τὴν πόλιν ἡ στρατιὰ διήρπασεν ἀνηνέχθη δʼ εἰς τὸ δημόσιον τρισχίλια τάλαντα .
Lemmas: ἐνταῦθα μέντοι δοκέω φιλοτιμία ἥσσων γίγνομαι · ὁ γάρ Βρέττιος πρῶτος ἀποσφάζω κελεύω , ὡς μή προδοσία ὁ πόλις ἔχω φανερός γίγνομαι , καί οὗτος τε διαμαρτάνω ὁ δόξα καί διαβολή ἀπιστία προσλαμβάνω καί ὠμότης . ἀποθνῄσκω δέ πολύς καί ὁ Ταραντῖνος · ὁ δέ πιπράσκω γίγνομαι τρισμύριοι , καί ὁ πόλις ὁ στρατιά διαρπάζω ἀναφέρω δέ εἰς ὁ δημόσιος τρισχίλιοι τάλαντον .
plutarchus.fabius-maximus 22.5
πάντων δὲ τῶν ἄλλων ἀγομένων καὶ φερομένων λέγεται τὸν γραμματέα πυθέσθαι τοῦ Φαβίου περὶ τῶν θεῶν τί κελεύει , τὰς γραφὰς οὕτω προσαγορεύσαντα καὶ τοὺς ἀνδριάντας · τὸν οὖν Φάβιον εἰπεῖν ἀπολείπωμεν τοὺς θεοὺς Ταραντίνοις κεχολωμένους .
Lemmas: πᾶς δέ ὁ ἄλλος ἄγω καί φέρω λέγω ὁ γραμματεύς πυνθάνομαι ὁ Φάβιος περί ὁ θεός τίς κελεύω , ὁ γραφή οὕτως προσαγορεύω καί ὁ ἀνδριάς · ὁ οὖν Φάβιος λέγω ἀπολείπω ὁ θεός Ταραντῖνος χολόω .
plutarchus.fabius-maximus 22.6
οὐ μὴν ἀλλὰ τὸν κολοσσὸν τοῦ Ἡρακλέους μετακομίσας ἐκ Τάραντος ἔστησεν ἐν Καπιτωλίῳ , καὶ πλησίον ἔφιππον εἰκόνα χαλκῆν ἑαυτοῦ , πολὺ Μαρκέλλου φανεὶς ἀτοπώτερος περὶ ταῦτα , μᾶλλον δʼ ὅλως ἐκεῖνον ἄνδρα πρᾳότητι καὶ φιλανθρωπίᾳ θαυμαστὸν ἀποδείξας , ὡς ἐν τοῖς περὶ ἐκείνου γέγραπται .
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά ὁ κολοσσός ὁ Ἡρακλῆς μετακομίζω ἐκ Τάρας ἵστημι ἐν Καπετώλιον , καί πλησίον ἔφιππος εἰκών χάλκεος ἑαυτοῦ , πολύς Μάρκελλος φαίνω ἄτοπος περί οὗτος , μάλα δέ ὅλος ἐκεῖνος ἀνήρ πραότης καί φιλανθρωπία θαυμαστός ἀποδείκνυμι , ὡς ἐν ὁ περί ἐκεῖνος γράφω .
plutarchus.fabius-maximus 23.1
Ἀννίβαν δὲ λέγεται διώκοντα τεσσαράκοντα μόνοις ἀπολειφθῆναι σταδίοις , καί φανερῶς μὲν εἰπεῖν ἦν ἄρα καί Ῥωμαίοις Ἀννίβας τις ἕτερος · ἀπεβάλομεν γὰρ τὴν Ταραντίνων πόλιν ὥσπερ ἐλάβομεν , ἰδίᾳ δὲ τότε πρῶτον αὐτῷ παραστῆναι πρὸς τοὺς φίλους εἰπεῖν , ὡς πάλαι μὲν ἑώρα χαλεπὸν αὐτοῖς , νῦν δʼ ἀδύνατον κρατεῖν ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων Ἰταλίας .
Lemmas: Ἀννίβας δέ λέγω διώκω τεσσαράκοντα μόνος ἀπολείπω στάδιον , καί φανερός μέν λέγω εἰμί ἄρα καί Ῥωμαῖος Ἀννίβας τις ἕτερος · ἀποβάλλω γάρ ὁ Ταραντῖνος πόλις ὥσπερ λαμβάνω , ἴδιος δέ τότε πρῶτος αὐτός παρίστημι πρός ὁ φίλος λέγω , ὡς πάλαι μέν ὁράω χαλεπός αὐτός , νῦν δέ ἀδύνατος κρατέω ἀπό ὁ ὑπάρχω Ἰταλία .
plutarchus.fabius-maximus 23.2
τοῦτον δεύτερον θρίαμβον ἐθριάμβευσε λαμπρότερον τοῦ προτέρου Φάβιος , ὥσπερ ἀθλητὴς ἀγαθὸς ἐπαγωνιζόμενος τῷ Ἀννίβᾳ καί ῥᾳδίως ἀπολυόμενος αὐτοῦ τὰς πράξεις , ὥσπερ ἅμματα καί λαβὰς οὐκέτι τὸν αὐτὸν ἐχούσας τόνον . ἡ μὲν γὰρ ἀνεῖτο τῆς δυνάμεως αὐτῷ διὰ τρυφὴν καί πλοῦτον , ἡ δʼ ὥσπερ ἐξήμβλυντο καί κατατέτριπτο τοῖς ἀλωφήτοις ἀγῶσιν .
Lemmas: οὗτος δεύτερος θρίαμβος θριαμβεύω λαμπρός ὁ πρότερος Φάβιος , ὥσπερ ἀθλητής ἀγαθός ἐπαγωνίζομαι ὁ Ἀννίβας καί ῥᾴδιος ἀπολύω αὐτός ὁ πρᾶξις , ὥσπερ ἅμμα καί λαβή οὐκέτι ὁ αὐτός ἔχω τόνος . ὁ μέν γάρ ἀνίημι ὁ δύναμις αὐτός διά τρυφή καί πλοῦτος , ὁ δέ ὥσπερ ἐξαμβλύνω καί κατατρίβω ὁ ἀλώφητος ἀγών .
plutarchus.fabius-maximus 23.3
ἦν δὲ Μᾶρκος Λίβιος , οὗ τὸν Τάραντα φρουροῦντος ὁ Ἀννίβας ἀπέστησεν ὅμως δὲ τὴν ἄκραν κατέχων οὐκ ἐξεκρούσθη , καί διεφύλαξεν ἄχρι τοῦ πάλιν ὑπὸ Ῥωμαίοις γενέσθαι τοὺς Ταραντίνους . τοῦτον ἠνία Φάβιος τιμώμενος , καί ποτε πρὸς τὴν σύγκλητον ὑπὸ φθόνου καί φιλοτιμίας ἐξενεχθεὶς εἶπεν ὡς οὐ Φάβιος , ἀλλʼ αὐτὸς αἴτιος γένοιτο τοῦ τὴν Ταραντίνων ἁλῶναι . γελάσας οὖν ὁ Φάβιος , ἀληθῆ λέγεις , εἶπεν , εἰ μὴ γὰρ σὺ τὴν πόλιν ἀπέβαλες , οὐκ ἂν ἐγὼ παρέλαβον .
Lemmas: εἰμί δέ Μάρκος Λίβιος , ὅς ὁ Τάρας φρουρέω ὁ Ἀννίβας ἀφίστημι ὅμως δέ ὁ ἄκρα κατέχω οὐ ἐκκρούω , καί διαφυλάσσω ἄχρι ὁ πάλιν ὑπό Ῥωμαῖος γίγνομαι ὁ Ταραντῖνος . οὗτος ἀνιάω Φάβιος τιμάω , καί ποτέ πρός ὁ σύγκλητος ὑπό φθόνος καί φιλοτιμία ἐκφέρω λέγω ὡς οὐ Φάβιος , ἀλλά αὐτός αἴτιος γίγνομαι ὁ ὁ Ταραντῖνος ἁλίσκομαι . γελάω οὖν ὁ Φάβιος , ἀληθής λέγω , λέγω , εἰ μή γάρ σύ ὁ πόλις ἀποβάλλω , οὐ ἄν ἐγώ παραλαμβάνω .
plutarchus.fabius-maximus 24.1
οἱ δὲ Ῥωμαῖοι τά τʼ ἄλλα τῷ Φαβίῳ προσεφέροντο λαμπρῶς , καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Φάβιον ἀνέδειξαν ὕπατον . παραλαβόντος δὲ τὴν . ἀρχὴν αὐτοῦ καὶ διοικοῦντός τι τῶν πρὸς τὸν πόλεμον ὁ πατὴρ , εἴτε διὰ γῆρας καὶ ἀσθένειαν εἴτε διαπειρώμενος τοῦ παιδός , ἀναβὰς ἐφʼ ἵππον προσῄει διὰ τῶν ἐντυγχανόντων καὶ περιεστώτων . ὁ δὲ νεανίας κατιδὼν πόρρωθεν οὐκ ἠνέσχετο , πέμψας δʼ ὑπηρέτην ἐκέλευσε καταβῆναι τὸν πατέρα καὶ διʼ αὑτοῦ προσελθεῖν , εἰ δή τι τυγχάνει τῆς ἀρχῆς δεόμενος .
Lemmas: ὁ δέ Ῥωμαῖος ὁ τε ἄλλος ὁ Φάβιος προσφέρω λαμπρός , καί ὁ υἱός αὐτός Φάβιος ἀναδείκνυμι ὕπατος . παραλαμβάνω δέ ὁ . ἀρχή αὐτός καί διοικέω τις ὁ πρός ὁ πόλεμος ὁ πατήρ , εἴτε διά γῆρας καί ἀσθένεια εἴτε διαπειράομαι ὁ παῖς , ἀναβαίνω ἐπί ἵππος προσέρχομαι διά ὁ ἐντυγχάνω καί περιίστημι . ὁ δέ νεανίας κατοράω πρόσωθεν οὐ ἀνέχω , πέμπω δέ ὑπηρέτης κελεύω καταβαίνω ὁ πατήρ καί διά ἑαυτοῦ προσέρχομαι , εἰ δή τις τυγχάνω ὁ ἀρχή δέω .
plutarchus.fabius-maximus 24.2
καὶ τοὺς μὲν ἄλλους ἠνίασε τὸ ἐπίταγμα , καὶ σιωπῇ πρὸς τὸν Φάβιον ὡς ἀνάξια πάσχοντα τῆς δόξης ἀπέβλεψαν αὐτὸς δʼ ἐκεῖνος ἀποπηδήσας κατὰ τάχος , θᾶττον ἢ βάδην πρὸς τὸν υἱὸν ἐπειχθεὶς , καὶ περιβαλὼν καὶ ἀσπασάμενος , εὖ γε , εἶπεν , ὦ παῖ , φρονεῖς καὶ πράττεις , αἰσθόμενος τίνων ἄρχεις καὶ πηλίκης μέγεθος ἀνείληφας ἀρχῆς , οὕτω καὶ ἡμεῖς καὶ οἱ πρόγονοι τὴν Ῥώμην ηὐξήσαμεν , ἐν δευτέρῳ καὶ γονεῖς καὶ παῖδας ἀεὶ τῶν τῆς πατρίδος καλῶν τιθέμενοι .
Lemmas: καί ὁ μέν ἄλλος ἀνιάω ὁ ἐπίταγμα , καί σιωπή πρός ὁ Φάβιος ὡς ἀνάξιος πάσχω ὁ δόξα ἀποβλέπω αὐτός δέ ἐκεῖνος ἀποπηδάω κατά τάχος , ταχύς ἤ βάδην πρός ὁ υἱός ἐπείγω , καί περιβάλλω καί ἀσπάζομαι , εὖ γε , λέγω , ὦ παῖς , φρονέω καί πράσσω , αἰσθάνομαι τίς ἄρχω καί πηλίκος μέγεθος ἀναλαμβάνω ἀρχή , οὕτως καί ἐγώ καί ὁ πρόγονος ὁ Ῥώμη αὐξάνω , ἐν δεύτερος καί γονεύς καί παῖς ἀεί ὁ ὁ πατρίς καλός τίθημι .
plutarchus.fabius-maximus 24.3
λέγεται δʼ ὡς ἀληθῶς τοῦ Φαβίου τὸν πρόπαππον ἐν δόξῃ καὶ δυνάμει μεγίστῃ Ῥωμαίων γενόμενον πεντάκις μὲν αὑτὸν ὑπατεῦσαι καὶ θριάμβους ἐκ πολέμων μεγίστων ἐπιφανεστάτους καταγαγεῖν , ὑπατεύοντι δʼ υἱῷ πρεσβευτὴν συνεξελθεῖν ἐπὶ τὸν πόλεμον , ἐν δὲ τῷ θριάμβῳ τὸν μὲν εἰσελαύνειν ἐπὶ τεθρίππῳ , τὸν δʼ ἵππον ἔχοντα μετὰ τῶν ἄλλων ἐπακολουθεῖν , ἀγαλλόμενον ὅτι τοῦ μὲν υἱοῦ κύριος , τῶν δὲ πολιτῶν μέγιστος καὶ ὢν καὶ προσαγορευόμενος , ὕστερον αὑτὸν τοῦ νόμου καὶ τοῦ ἄρχοντος τίθησιν . ἀλλὰ γὰρ ἐκεῖνος οὐκ ἀπὸ τούτων μόνον θαυμαστὸς ἦν .
Lemmas: λέγω δέ ὡς ἀληθής ὁ Φάβιος ὁ πρόπαππος ἐν δόξα καί δύναμις μέγας Ῥωμαῖος γίγνομαι πεντάκις μέν ἑαυτοῦ ὑπατεύω καί θρίαμβος ἐκ πόλεμος μέγας ἐπιφανής κατάγω , ὑπατεύω δέ υἱός πρεσβευτής συνεξέρχομαι ἐπί ὁ πόλεμος , ἐν δέ ὁ θρίαμβος ὁ μέν εἰσελαύνω ἐπί τέθριππος , ὁ δέ ἵππος ἔχω μετά ὁ ἄλλος ἐπακολουθέω , ἀγάλλω ὅτι ὁ μέν υἱός κύριος , ὁ δέ πολίτης μέγας καί εἰμί καί προσαγορεύω , ὕστερον ἑαυτοῦ ὁ νόμος καί ὁ ἄρχων τίθημι . ἀλλά γάρ ἐκεῖνος οὐ ἀπό οὗτος μόνος θαυμαστός εἰμί .
plutarchus.fabius-maximus 24.4
τοῦ δὲ Φαβίου τὸν υ ἱὸν ἀποθανεῖν συνέβη · καὶ τὴν μὲν συμφορὰν ὡς ἀνήρ τε φρόνιμος καὶ πατὴρ χρηστὸς ἤνεγκε μετριώτατα , τὸ δʼ ἐγκώμιον , ὃ ταῖς ἐκκομιδαῖς τῶν ἐπιφανῶν οἱ προσήκοντες ἐπιτελοῦσιν , αὐτὸς εἶπε καταστὰς ἐν ἀγορᾷ , καὶ γράψας τὸν λόγον ἐξέδωκεν .
Lemmas: ὁ δέ Φάβιος ὁ υ̅ ἱός ἀποθνῄσκω συμβαίνω · καί ὁ μέν συμφορά ὡς ἀνήρ τε φρόνιμος καί πατήρ χρηστός φέρω μέτριος , ὁ δέ ἐγκώμιον , ὅς ὁ ἐκκομιδή ὁ ἐπιφανής ὁ προσήκω ἐπιτελέω , αὐτός λέγω καθίστημι ἐν ἀγορά , καί γράφω ὁ λόγος ἐκδίδωμι .
plutarchus.fabius-maximus 25.1
ἐπεὶ δὲ Σκηπίων Κορνήλιος εἰς Ἰβηρίαν πεμφθεὶς Καρχηδονίους μὲν ἐξήλασε μάχαις πολλαῖς κρατήσας , ἔθνη δὲ πάμπολλα καὶ πόλεις μεγάλας καὶ πράγματα λαμπρὰ Ῥωμαίοις κτησάμενος εὔνοιαν εἶχε καὶ δόξαν ἐπανελθὼν ὅσην ἄλλος οὐδείς , ὕπατος δὲ κατασταθεὶς καὶ τὸν δῆμον αἰσθόμενος μεγάλην ἀπαιτοῦντα καὶ προσδεχόμενον πρᾶξιν αὐτοῦ ,
Lemmas: ἐπεί δέ Σκιπίων Κορνήλιος εἰς Ἰβηρία πέμπω Καρχηδόνιος μέν ἐξελαύνω μάχη πολύς κρατέω , ἔθνος δέ πάμπολυς καί πόλις μέγας καί πρᾶγμα λαμπρός Ῥωμαῖος κτάομαι εὔνοια ἔχω καί δόξα ἐπανέρχομαι ὅσος ἄλλος οὐδείς , ὕπατος δέ καθίστημι καί ὁ δῆμος αἰσθάνομαι μέγας ἀπαιτέω καί προσδέχομαι πρᾶξις αὐτός ,
plutarchus.fabius-maximus 25.2
τὸ μὲν αὐτόθι συμπλέκεσθαι πρὸς Ἀννίβαν ἀρχαῖον ἡγεῖτο λίαν καὶ πρεσβυτικόν , αὐτὴν δὲ Καρχηδόνα καὶ Λιβύην εὐθὺς ἐμπλήσας ὅπλων καὶ στρατευμάτων διενοεῖτο πορθεῖν καὶ τὸν πόλεμον ἐκ τῆς Ἰταλίας ἐκεῖ μεθιστάναι , καὶ πρὸς τοῦτο παντὶ τῷ θυμῷ συνεξώρμα τὸν δῆμον , ἐνταῦθα δὴ Φάβιος ἐπὶ πᾶν δέους ἄγων τὴν πόλιν , ὡς ὑπʼ ἀνδρὸς ἀνοήτου καὶ νέου φερομένην εἰς τὸν ἔσχατον καὶ μέγιστον κίνδυνον ,
Lemmas: ὁ μέν αὐτόθι συμπλέκω πρός Ἀννίβας ἀρχαῖος ἡγέομαι λίαν καί πρεσβυτικός , αὐτός δέ Καρχηδών καί Λιβύη εὐθύς ἐμπίμπλημι ὅπλον καί στράτευμα διανοέω πορθέω καί ὁ πόλεμος ἐκ ὁ Ἰταλία ἐκεῖ μεθίστημι , καί πρός οὗτος πᾶς ὁ θυμός συνεξορμάω ὁ δῆμος , ἐνταῦθα δή Φάβιος ἐπί πᾶς δέος ἄγω ὁ πόλις , ὡς ὑπό ἀνήρ ἀνόητος καί νέος φέρω εἰς ὁ ἔσχατος καί μέγας κίνδυνος ,
plutarchus.fabius-maximus 25.3
οὔτε λόγου φειδόμενος οὔτʼ ἔργου δοκοῦντος ἀποτρέψειν τοὺς πολίτας τὴν μὲν βουλὴν ἔπεισε , τῷ δὲ δήμῳ διὰ φθόνον ἐδόκει τοῦ Σκηπίωνος εὐημεροῦντος ἐπιλαμβάνεσθαι καὶ δεδιέναι , μή τι μέγα καὶ λαμπρὸν ἐξεργασαμένου καὶ τὸν πόλεμον ἢ παντάπασιν ἀνελόντος ἢ τῆς Ἰταλίας ἐκβαλόντος αὐτὸς ἀργὸς φανῇ καὶ μαλακός ἐν τοσούτῳ χρόνῳ μὴ διαπεπολεμηκώς .
Lemmas: οὔτε λόγος φείδομαι οὔτε ἔργον δοκέω ἀποτρέπω ὁ πολίτης ὁ μέν βουλή πείθω , ὁ δέ δῆμος διά φθόνος δοκέω ὁ Σκηπίων εὐημερέω ἐπιλαμβάνω καί δείδω , μή τις μέγας καί λαμπρός ἐξεργάζομαι καί ὁ πόλεμος ἤ παντάπασι ἀναιρέω ἤ ὁ Ἰταλία ἐκβάλλω αὐτός ἀργός φαίνω καί μαλακός ἐν τοσοῦτος χρόνος μή διαπολεμέω .
plutarchus.fabius-maximus 25.4
ἔοικε δʼ ὁρμῆσαι μὲν ἐξ ἀρχῆς ὁ Φάβιος πρὸς τὸ ἀντιλέγειν ὑπὸ πολλῆς ἀσφαλείας καὶ προνοίας , μέγαν ὄντα δεδιὼς τὸν κίνδυνον , ἐντεῖναι δέ πως μᾶλλον ἑαυτὸν καὶ πορρωτέρω προαχθῆναι φιλοτιμίᾳ τινὶ καὶ φιλονεικίᾳ , κωλύων τοῦ Σκηπίωνος τὴν αὔξησιν , ὅς γε καὶ Κράσσον ἔπειθε , τὸν συνυπατεύοντα τῷ Σκηπίωνι , μὴ παρεῖναι τὴν στρατηγίαν μηδʼ ὑπείκειν , ἀλλʼ αὐτὸν , εἰ δόξειεν , ἐπὶ Καρχηδονίους περαιοῦσθαι , καὶ χρήματα δοθῆναι πρὸς τὸν πόλεμον οὐκ εἴασε .
Lemmas: ἔοικα δέ ὁρμάω μέν ἐκ ἀρχή ὁ Φάβιος πρός ὁ ἀντιλέγω ὑπό πολύς ἀσφάλεια καί πρόνοια , μέγας εἰμί δείδω ὁ κίνδυνος , ἐντείνω δέ πως μάλα ἑαυτοῦ καί πρόσω προάγω φιλοτιμία τις καί φιλονικία , κωλύω ὁ Σκηπίων ὁ αὔξησις , ὅς γε καί Κράσσος πείθω , ὁ συνυπατεύω ὁ Σκιπίων , μή πάρειμι ὁ στρατηγία μηδέ ὑπείκω , ἀλλά αὐτός , εἰ δοκέω , ἐπί Καρχηδόνιος περαιόω , καί χρῆμα δίδωμι πρός ὁ πόλεμος οὐ ἐάω .
plutarchus.fabius-maximus 25.5
χρήματα μὲν οὖν Σκηπίων ἑαυτῷ πορίζειν ἀναγκαζόμενος ἤγειρε παρὰ τῶν ἐν Τυρρηνίᾳ πόλεων ἰδίᾳ πρὸς αὐτὸν οἰκείως διακειμένων καὶ χαριζομένων Κράσσον δὲ τὰ μὲν ἡ φύσις οὐκ ὄντα φιλόνεικον , ἀλλὰ πρᾷον , οἴκοι κατεῖχε , τὰ δὲ καὶ νόμος θεῖος ἱερωσύνην ἔχοντα τὴν μεγίστην .
Lemmas: χρῆμα μέν οὖν Σκιπίων ἑαυτοῦ πορίζω ἀναγκάζω ἀγείρω παρά ὁ ἐν Τυρρηνία πόλις ἴδιος πρός αὐτός οἰκεῖος διάκειμαι καί χαρίζω Κράσσος δέ ὁ μέν ὁ φύσις οὐ εἰμί φιλόνικος , ἀλλά πρᾶος , οἴκοι κατέχω , ὁ δέ καί νόμος θεῖος ἱερωσύνη ἔχω ὁ μέγας .