plutarchus.epitome-libri-de-animae-procreatione-in-timaeo-1030d-1032f 5
οὕτω δέ πως καὶ Πλάτων διασαφεῖ τοῖς ὀνόμασιν · οὗτος γάρ φησι παρὰ τῆς ἐμῆς ψήφου λογισθεὶς ἐν κεφαλαίῳ δεδόσθω λόγος , ὄν τε καὶ χώραν καὶ γένεσιν εἶναι τρία τριχῆ καὶ πρὶν οὐρανὸν γενέσθαι . χώραν τε γὰρ καλεῖ τὴν ὕλην ὥσπερ ἕδραν ἔστιν ὅτε καὶ ὑποδοχήν , ὂν δὲ τὸ νοητόν , γένεσιν δὲ τοῦ κόσμου μήπω γεγονότος οὐδεμίαν ἄλλην ἢ τὴν ἐν μεταβολαῖς καὶ κινήσεσιν οὐσίαν , τοῦ τυποῦντος καὶ τοῦ τυπουμένου μεταξὺ τεταγμένην , διαδιδοῦσαν ἐνταῦθα τὰς ἐκεῖθεν εἰκόνας . διά τε δὴ ταῦτα μεριστὴ προσηγορεύθη καὶ ὅτι τῷ αἰσθητῷ τὸ αἰσθανόμενον καὶ τῷ φανταστῷ τὸ φανταζόμενον ἀνάγκη συνδιανέμεσθαι καὶ συμπαρήκειν ἡ γὰρ αἰσθητικὴ κίνησις ἰδία ψυχῆς οὖσα κινεῖται πρὸς τὸ αἰσθητὸν ἐκτός · ὁ δὲ νοῦς αὐτὸς μὲν ἐφʼ ἑαυτοῦ μόνιμος ἦν καὶ ἀκίνητος , ἐγγενόμενος δὲ τῇ ψυχῇ καὶ κρατήσας εἰς ἑαυτὸν ἐπιστρέφει καὶ συμπεραίνει τὴν ἐγκύκλιον φοράν , περὶ τὸ μένον ἀεὶ μάλιστα ψαύουσαν τοῦ ὄντος . διὸ καὶ δυσανάκρατος ἡ κοινωνία γέγονεν αὐτῶν , τῷ ἀμερίστῳ τὸ μεριστὸν καὶ τῷ μηδαμῇ κινητῷ τὸ πάντῃ φορητὸν μιγνύουσα καὶ καταβιαζομένη θάτερον εἰς ταὐτὸν συνελθεῖν . ἦν δὲ τὸ θάτερον οὐ κίνησις ὥσπερ οὐδὲ ταὐτὸν στάσις , ἀλλʼ ἀρχὴ διαφορᾶς καὶ ἀνομοιότητος . ἑκάτερον γὰρ ἀπὸ τῆς ἑτέρας ἀρχῆς κάτεισι , τὸ μὲν ταὐτὸν ἀπὸ τοῦ ἑνὸς τὸ δὲ θάτερον ἀπὸ τῆς δυάδος καὶ μέμικται πρῶτον ἐνταῦθα περὶ τὴν ψυχήν , ἀριθμοῖς καὶ λόγοις συνδεθέντα καὶ μεσότησιν ἐναρμονίοις , καὶ ποιεῖ θάτερον ἐγγενόμενον τῷ ταὐτῷ διαφοράν , τὸ δὲ ταὐτὸν ἐν τῷ ἑτέρῳ τάξιν , ὡς δῆλόν ἐστιν ἐν ταῖς πρώταις τῆς ψυχῆς δυνάμεσιν εἰσὶ δʼ αὗται τὸ κριτικὸν καὶ τὸ κινητικόν . ἡ μὲν οὖν κίνησις εὐθὺς ἐπιδείκνυται περὶ τὸν οὐρανὸν ἐν μὲν τῇ ταὐτότητι τὴν ἑτερότητα τῇ περιφορᾷ τῶν ἀπλανῶν , ἐν δὲ τῇ ἑτερότητι τὴν ταὐτότητα τῇ τάξει τῶν πλανήτων · ἐπικρατεῖ γὰρ ἐν ἐκείνοις τὸ ταὐτόν , ἐν δὲ τοῖς περὶ γῆν τοὐναντίον . ἡ δὲ κρίσις ἀρχὰς μὲν ἔχει δύο , τόν τε νοῦν ἀπὸ τοῦ ταὐτοῦ πρὸς τὰ καθόλου καὶ τὴν αἴσθησιν ἀπὸ τοῦ ἑτέρου πρὸς τὰ καθʼ ἕκαστα . μέμικται δὲ λόγος ἐξ ἀμφοῖν , νόησις ἐν τοῖς νοητοῖς καὶ δόξα γινόμενος ἐν τοῖς αἰσθητοῖς · ὀργάνοις τε μεταξὺ φαντασίαις τε καὶ μνήμαις χρώμενος , ὧν τὰ μὲν ἐν τῷ ταὐτῷ τὸ ἕτερον τὰ δʼ ἐν τῷ ἑτέρῳ ποιεῖ τὸ ταὐτόν . ἔστι γὰρ ἡ μὲν νόησις κίνησις τοῦ νοοῦντος ; περὶ τὸ μένον , ἡ δὲ δόξα μονὴ τοῦ αἰσθανομένου περὶ τὸ κινούμενον · φαντασίαν δὲ συμπλοκὴν δόξης πρὸς αἴσθησιν οὖσαν ἵστησιν ἐν μνήμῃ τὸ ταὐτόν · τὸ δὲ θάτερον κινεῖ πάλιν ἐν διαφορᾷ τοῦ πρόσθεν καὶ νῦν , ἑτερότητος ἅμα καὶ ταὐτότητος ἐφαπτόμενον .
Lemmas: οὕτως δέ πως καί Πλάτων διασαφέω ὁ ὄνομα · οὗτος γάρ φημί παρά ὁ ἐμός ψῆφος λογίζομαι ἐν κεφάλαιος δίδωμι λόγος , εἰμί τε καί χώρα καί γένεσις εἰμί τρεῖς τριχῆ καί πρίν οὐρανός γίγνομαι . χώρα τε γάρ καλέω ὁ ὕλη ὥσπερ ἕδρα εἰμί ὅτε καί ὑποδοχή , εἰμί δέ ὁ νοητός , γένεσις δέ ὁ κόσμος μήπω γίγνομαι οὐδείς ἄλλος ἤ ὁ ἐν μεταβολή καί κίνησις οὐσία , ὁ τυπόω καί ὁ τυπόω μεταξύ τάσσω , διαδίδωμι ἐνταῦθα ὁ ἐκεῖθεν εἰκών . διά τε δή οὗτος μεριστός προσαγορεύω καί ὅτι ὁ αἰσθητός ὁ αἰσθάνομαι καί ὁ φανταστός ὁ φαντάζω ἀνάγκη συνδιανέμω καί συμπαρήκω ὁ γάρ αἰσθητικός κίνησις ἴδιος ψυχή εἰμί κινέω πρός ὁ αἰσθητός ἐκτός · ὁ δέ νόος αὐτός μέν ἐπί ἑαυτοῦ μόνιμος εἰμί καί ἀκίνητος , ἐγγίγνομαι δέ ὁ ψυχή καί κρατέω εἰς ἑαυτοῦ ἐπιστρέφω καί συμπεραίνω ὁ ἐγκύκλιος φορά , περί ὁ μένω ἀεί μάλα ψαύω ὁ εἰμί . διό καί δυσανάκρατος ὁ κοινωνία γίγνομαι αὐτός , ὁ ἀμέριστος ὁ μεριστός καί ὁ μηδαμῇ κινητός ὁ πάντῃ φορητός μείγνυμι καί καταβιάζω ἕτερος εἰς αὐτός συνέρχομαι . εἰμί δέ ὁ ἕτερος οὐ κίνησις ὥσπερ οὐδέ αὐτός στάσις , ἀλλά ἀρχή διαφορά καί ἀνομοιότης . ἑκάτερος γάρ ἀπό ὁ ἕτερος ἀρχή κατέρχομαι , ὁ μέν αὐτός ἀπό ὁ εἷς ὁ δέ ἕτερος ἀπό ὁ δυάς καί μείγνυμι πρῶτος ἐνταῦθα περί ὁ ψυχή , ἀριθμός καί λόγος συνδέω καί μεσότης ἐναρμόνιος , καί ποιέω ἕτερος ἐγγίγνομαι ὁ αὐτός διαφορά , ὁ δέ αὐτός ἐν ὁ ἕτερος τάξις , ὡς δῆλος εἰμί ἐν ὁ πρῶτος ὁ ψυχή δύναμις εἰμί δέ οὗτος ὁ κριτικός καί ὁ κινητικός . ὁ μέν οὖν κίνησις εὐθύς ἐπιδείκνυμι περί ὁ οὐρανός ἐν μέν ὁ ταὐτότης ὁ ἑτερότης ὁ περιφορά ὁ ἀπλανής , ἐν δέ ὁ ἑτερότης ὁ ταὐτότης ὁ τάξις ὁ πλάνης · ἐπικρατέω γάρ ἐν ἐκεῖνος ὁ αὐτός , ἐν δέ ὁ περί γῆ ἐναντίος . ὁ δέ κρίσις ἀρχή μέν ἔχω δύο , ὁ τε νόος ἀπό ὁ αὐτός πρός ὁ καθόλου καί ὁ αἴσθησις ἀπό ὁ ἕτερος πρός ὁ κατά ἕκαστος . μείγνυμι δέ λόγος ἐκ ἄμφω , νόησις ἐν ὁ νοητός καί δόξα γίγνομαι ἐν ὁ αἰσθητός · ὄργανον τε μεταξύ φαντασία τε καί μνήμη χράω , ὅς ὁ μέν ἐν ὁ αὐτός ὁ ἕτερος ὁ δέ ἐν ὁ ἕτερος ποιέω ὁ αὐτός . εἰμί γάρ ὁ μέν νόησις κίνησις ὁ νοέω ; περί ὁ μένω , ὁ δέ δόξα μονή ὁ αἰσθάνομαι περί ὁ κινέω · φαντασία δέ συμπλοκή δόξα πρός αἴσθησις εἰμί ἵστημι ἐν μνήμη ὁ αὐτός · ὁ δέ ἕτερος κινέω πάλιν ἐν διαφορά ὁ πρόσθεν καί νῦν , ἑτερότης ἅμα καί ταὐτότης ἐφάπτω .