plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 18
ἀλλʼ ἔοικεν ἡ τῆς ψυχῆς ἀτονία σώματος κράσει καὶ πρὸς ἀλέαν κακῶς πεφυκυίᾳ καὶ πρὸς κρύος · ἐπαινούμενοί τε γὰρ ὑπὸ τῶν δυσωπούντων παντάπασι θρύπτονται καὶ χαλῶνται , πρός τε τὰς μέμψεις καὶ ὑφοράσεις τῶν ἀποτυγχανόντων ψοφοδεῶς καὶ δειλῶς ἔχουσι . δεῖ δʼ ἀντισχυρίζεσθαι πρὸς · ἀμφότερα , μήτε τοῖς δεδιττομένοις μήτε τοῖς κολακεύουσιν ἐνδιδόντας . ὁ μὲν οὖν Θουκυδίδης , ὡς ἀναγκαίως ἑπομένου τῷ δύνασθαι τοῦ φθονεῖσθαι , καλῶς φησὶ βουλεύεσθαι τὸν ἐπὶ · μεγίστοις λαμβάνοντα τὸ ἐπίφθονον · ἡμεῖς δὲ τὸν μὲν φθόνον διαφεύγειν οὐ χαλεπὸν ἡγούμενοι , τὸ · δὲ μέμψει μὴ περιπεσεῖν μηδὲ λυπηρόν τινι γενέσθαι τῶν χρωμένων ἀδύνατον παντάπασιν ὁρῶντες , ὀρθῶς βουλευσόμεθα τὰς τῶν ἀγνωμόνων ἀπεχθείας ἐκδεχόμενοι μᾶλλον ἢ τὰς τῶν δικαίως ἐγκαλούντων , ἐὰν ἐκείνοις μὴ δικαίως ὑπουργῶμεν . καὶ μὴν ἔπαινόν γε τὸν παρὰ τῶν δυσωπούντων κίβδηλον ὄντα παντάπασι δεῖ φυλάττεσθαι , καὶ μὴ πάθος πάσχειν ὑῶδες , ὑπὸ κνησμοῦ καὶ γαργαλισμοῦ παρέχοντα χρῆσθαι ῥᾷστα τῷ δεομένῳ καὶ καταβάλλειν ἑαυτὸν ὑποκατακλινόμενον . οὐδὲν γὰρ διαφέρουσι τῶν τὰ σκέλη τοῖς ὑποσπῶσι παρεχόντων οἱ τὰ ὦτα τοῖς κολακεύουσι παραδιδόντες , ἀλλʼ αἴσχιον ἀνατρέπονται καὶ πίπτουσιν , οἱ μὲν ἔχθρας καὶ κολάσεις ἀνιέντες ἀνθρώποις πονηροῖς , ἵνʼ ἐλεήμονες καὶ φιλάνθρωποι καὶ συμπαθεῖς κληθῶσιν οἱ δὲ τοὐναντίον ἀπεχθείας καὶ κατηγορίας οὐκ ἀναγκαίας οὐδʼ ἀκινδύνους ἀναδέξασθαι πεισθέντες ὑπὸ τῶν ἐπαινούντων ὡς μόνους ἄνδρας καὶ μόνους ἀκολακεύτους καὶ νὴ Δία στόματα καὶ φωνὰς προσαγορευόντων . διὸ καὶ Βίων ἀπείκαζε τοὺς τοιούτους ἀμφορεῦσιν , ἀπὸ τῶν ὤτων ῥᾳδίως μεταφερομένοις . ὥσπερ Ἀλεξῖνον ἱστοροῦσι τὸν σοφιστὴν πολλὰ φαῦλα λέγειν ἐν τῷ περιπάτῳ περὶ Στίλπωνος τοῦ Μεγαρέως · εἰπόντος δέ τινος τῶν παρόντων ἀλλὰ μὴν ἐκεῖνός σε πρῴην ἐπῄνει , νὴ Δία φάναι · βέλτιστος γὰρ ἀνδρῶν ἐστι καὶ γενναιότατος . ἀλλὰ Μενέδημος τοὐναντίον , ἀκούσας ὡς Ἀλεξῖνος αὐτὸν ἐπαινεῖ πολλάκις ἐγὼ δʼ εἶπεν ἀεὶ ψέγω Ἀλεξῖνον · ὥστε κακός ἐστιν ἄνθρωπος ἢ κακὸν ἐπαινῶν , ἢ ὑπὸ χρηστοῦ ψεγόμενος . οὕτως ἄτρεπτος ἦν καὶ ἀνάλωτος ὑπὸ τῶν τοιούτων καὶ κρατῶν ἐκείνης τῆς παραινέσεως , ἣν ὁ Ἀντισθένειος Ἡρακλῆς παρῄνει , τοῖς παισὶ διακελευόμενος μηδενὶ χάριν ἔχειν ἐπαινοῦντι αὐτούς · τοῦτο δʼ ἦν οὐδὲν ἄλλο ἢ μὴ δυσωπεῖσθαι μηδʼ ἀντικολακεύειν τοὺς ἐπαινοῦντας . ἀρκεῖ γὰρ οἶμαι τὸ τοῦ Πινδάρου , πρὸς τὸν λέγοντα πανταχοῦ καὶ πρὸς πάντας ἐπαινεῖν αὐτὸν εἰπόντος κἀγώ σοι χάριν ἀποδίδωμι · ποιῶ γάρ σʼ ἀληθεύειν .
Lemmas: ἀλλά ἔοικα ὁ ὁ ψυχή ἀτονία σῶμα κρᾶσις καί πρός ἀλέα κακός φύω καί πρός κρύος · ἐπαινέω τε γάρ ὑπό ὁ δυσωπέω παντάπασι θρύπτω καί χαλάω , πρός τε ὁ μέμψις καί ὑφόρασις ὁ ἀποτυγχάνω ψοφοδεής καί δειλός ἔχω . δέω δέ ἀντισχυρίζομαι πρός · ἀμφότερος , μήτε ὁ δειδίσσομαι μήτε ὁ κολακεύω ἐνδίδωμι . ὁ μέν οὖν Θουκυδίδης , ὡς ἀναγκαῖος ἕπομαι ὁ δύναμαι ὁ φθονέω , καλός φημί βουλεύω ὁ ἐπί · μέγας λαμβάνω ὁ ἐπίφθονος · ἐγώ δέ ὁ μέν φθόνος διαφεύγω οὐ χαλεπός ἡγέομαι , ὁ · δέ μέμψις μή περιπίπτω μηδέ λυπηρός τις γίγνομαι ὁ χράω ἀδύνατος παντάπασι ὁράω , ὀρθός βουλεύω ὁ ὁ ἀγνώμων ἀπέχθεια ἐκδέχομαι μάλα ἤ ὁ ὁ δίκαιος ἐγκαλέω , ἐάν ἐκεῖνος μή δίκαιος ὑπουργέω . καί μήν ἔπαινος γε ὁ παρά ὁ δυσωπέω κίβδηλος εἰμί παντάπασι δέω φυλάσσω , καί μή πάθος πάσχω ὑώδης , ὑπό κνησμός καί γαργαλισμός παρέχω χράω ῥᾴδιος ὁ δέω καί καταβάλλω ἑαυτοῦ ὑποκατακλίνομαι . οὐδείς γάρ διαφέρω ὁ ὁ σκέλος ὁ ὑποσπάω παρέχω ὁ ὁ οὖς ὁ κολακεύω παραδίδωμι , ἀλλά αἰσχρός ἀνατρέπω καί πίπτω , ὁ μέν ἔχθρα καί κόλασις ἀνίημι ἄνθρωπος πονηρός , ἵνα ἐλεήμων καί φιλάνθρωπος καί συμπαθής καλέω ὁ δέ ἐναντίος ἀπέχθεια καί κατηγορία οὐ ἀναγκαῖος οὐδέ ἀκίνδυνος ἀναδέχομαι πείθω ὑπό ὁ ἐπαινέω ὡς μόνος ἀνήρ καί μόνος ἀκολάκευτος καί νή Ζεύς στόμα καί φωνή προσαγορεύω . διό καί Βίων ἀπεικάζω ὁ τοιοῦτος ἀμφορεύς , ἀπό ὁ οὖς ῥᾴδιος μεταφέρω . ὥσπερ Ἀλεξῖνος ἱστορέω ὁ σοφιστής πολύς φαῦλος λέγω ἐν ὁ περίπατος περί Στίλπων ὁ Μεγαρεύς · λέγω δέ τις ὁ πάρειμι ἀλλά μήν ἐκεῖνος σύ πρῴην ἐπαινέω , νή Ζεύς φημί · ἀγαθός γάρ ἀνήρ εἰμί καί γενναῖος . ἀλλά Μενέδημος ἐναντίος , ἀκούω ὡς Ἀλεξῖνος αὐτός ἐπαινέω πολλάκις ἐγώ δέ λέγω ἀεί ψέγω Ἀλεξῖνος · ὥστε κακός εἰμί ἄνθρωπος ἤ κακός ἐπαινέω , ἤ ὑπό χρηστός ψέγω . οὕτως ἄτρεπτος εἰμί καί ἀνάλωτος ὑπό ὁ τοιοῦτος καί κρατέω ἐκεῖνος ὁ παραίνεσις , ὅς ὁ Ἀντισθένειος Ἡρακλῆς παραινέω , ὁ παῖς διακελεύομαι μηδείς χάρις ἔχω ἐπαινέω αὐτός · οὗτος δέ εἰμί οὐδείς ἄλλος ἤ μή δυσωπέω μηδέ ἀντικολακεύω ὁ ἐπαινέω . ἀρκέω γάρ οἴομαι ὁ ὁ Πίνδαρος , πρός ὁ λέγω πανταχοῦ καί πρός πᾶς ἐπαινέω αὐτός λέγω ἐγώ σύ χάρις ἀποδίδωμι · ποιέω γάρ σύ ἀληθεύω .