ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 1
ἔνια τῶν ἐκ τῆς γῆς φυομένων αὐτὰ μέν ἐστιν ἄγρια τῇ φύσει καὶ ἄκαρπα καὶ βλαβερὰν τοῖς ἡμέροις σπέρμασι καὶ φυτοῖς τὴν αὔξησιν ἔχοντα , σημεῖα δʼ αὐτὰ ποιοῦνται χώρας οἱ γεωργοῦντες οὐ πονηρᾶς ἀλλὰ γενναίας καὶ πίονος · οὕτω δὴ καὶ πάθη ψυχῆς ἐστιν οὐ χρηστά , χρηστῆς δὲ φύσεως οἷον ἐξανθήματα καὶ λόγῳ παρασχεῖν ἐργάσιμον ἑαυτὴν ἐπιεικῶς δυναμένης . ἐν τούτοις τίθεμαι καὶ τὴν λεγομένην δυσωπίαν , σημεῖον μὲν οὐ φαῦλον αἰτίαν δὲ μοχθηρίας οὖσαν . τὰ γὰρ αὐτὰ τοῖς ἀναισχύντοις οἱ · αἰσχυνόμενοι πολλάκις ἁμαρτάνουσι , πλὴν ὅτι τὸ λυπεῖσθαι καὶ ἀλγεῖν ἐφʼ οἷς διαμαρτάνουσι τούτοις πρόσεστιν οὐχ ὡς ἐκείνοις τὸ ἥδεσθαι . ἀναλγὴς μὲν γὰρ ὁ ἀναιδὴς πρὸς τὸ αἰσχρόν , εὐπαθὴς δὲ καὶ πρὸς τὸ φαινόμενον αἰσχρὸν ὁ εὐδυσώπητος . ὑπερβολὴ γὰρ τοῦ αἰσχύνεσθαι τὸ δυσωπεῖσθαι . διὸ καὶ οὕτω κέκληται , τρόπον τινὰ τοῦ προσώπου τῇ ψυχῇ συνδιατρεπομένου καὶ συνεξατονοῦντος . ὡς γὰρ τὴν κατήφειαν ὁρίζονται λύπην κάτω βλέπειν ποιοῦσαν , οὕτω τὴν αἰσχυντηλίαν μέχρι τοῦ μηδʼ ἀντιβλέπειν τοῖς δεομένοις ὑπείκουσαν δυσωπίαν ὠνόμασαν . ὅθεν ὁ μὲν ῥήτωρ τὸν ἀναίσχυντον οὐκ ἔφη κόρας ἐν τοῖς ὄμμασιν ἔχειν ἀλλὰ πόρνας · ὁ δʼ εὐδυσώπητος αὖ πάλιν ἄγαν τὸ θῆλυ τῆς ψυχῆς καὶ τρυφερὸν ἐμφαίνει διὰ τῆς ὄψεως , τὴν ὑπὸ τῶν ἀναισχύντων ὄψιν αἰσχύνην ὑποκοριζόμενος . ὁ μὲν οὖν Κάτων ἔλεγε τῶν νέων μᾶλλον ἀγαπᾶν τοὺς ἐρυθριῶντας ἢ τοὺς ὠχριῶντας , ὀρθῶς ἐθίζων καὶ διδάσκων τὸν ψόγον μᾶλλον ἢ τὸν ἔλεγχον δεδιέναι καὶ τὴν ὑποψίαν μᾶλλον ἢ τὸν κίνδυνον . οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τοῦ πρὸς τὸν ψόγον ὑπόπτου καὶ ψοφοδεοῦς τὸ ἄγαν ἀφαιρετέον , ὡς οὐχ ἧττον ἔνιοι πολλάκις ἀκοῦσαι κακῶς ἢ παθεῖν · δείσαντες ἀπεδειλίασαν , καὶ προήκαντο τὸ καλὸν οὐ δυνηθέντες ὑπομεῖναι τὸ ἄδοξον .
Lemmas: ἔνιοι ὁ ἐκ ὁ γῆ φύω αὐτός μέν εἰμί ἄγριος ὁ φύσις καί ἄκαρπος καί βλαβερός ὁ ἥμερος σπέρμα καί φυτόν ὁ αὔξησις ἔχω , σημεῖον δέ αὐτός ποιέω χώρα ὁ γεωργέω οὐ πονηρός ἀλλά γενναῖος καί πίων · οὕτως δή καί πάθος ψυχή εἰμί οὐ χρηστός , χρηστός δέ φύσις οἷος ἐξάνθημα καί λόγος παρέχω ἐργάσιμος ἑαυτοῦ ἐπιεικής δύναμαι . ἐν οὗτος τίθημι καί ὁ λέγω δυσωπία , σημεῖον μέν οὐ φαῦλος αἰτία δέ μοχθηρία εἰμί . ὁ γάρ αὐτός ὁ ἀναίσχυντος ὁ · αἰσχύνω πολλάκις ἁμαρτάνω , πλήν ὅτι ὁ λυπέω καί ἀλγέω ἐπί ὅς διαμαρτάνω οὗτος πρόσειμι οὐ ὡς ἐκεῖνος ὁ ἥδομαι . ἀναλγής μέν γάρ ὁ ἀναιδής πρός ὁ αἰσχρός , εὐπαθής δέ καί πρός ὁ φαίνω αἰσχρός ὁ εὐδυσώπητος . ὑπερβολή γάρ ὁ αἰσχύνω ὁ δυσωπέω . διό καί οὕτως καλέω , τρόπος τις ὁ πρόσωπον ὁ ψυχή συνδιατρέπω καί συνεξατονέω . ὡς γάρ ὁ κατήφεια ὁρίζω λύπη κάτω βλέπω ποιέω , οὕτως ὁ αἰσχυντηλία μέχρι ὁ μηδέ ἀντιβλέπω ὁ δέω ὑπείκω δυσωπία ὀνομάζω . ὅθεν ὁ μέν ῥήτωρ ὁ ἀναίσχυντος οὐ φημί κόρη ἐν ὁ ὄμμα ἔχω ἀλλά πόρνη · ὁ δέ εὐδυσώπητος αὖ πάλιν ἄγαν ὁ θῆλυς ὁ ψυχή καί τρυφερός ἐμφαίνω διά ὁ ὄψις , ὁ ὑπό ὁ ἀναίσχυντος ὄψις αἰσχύνη ὑποκορίζομαι . ὁ μέν οὖν Κάτων λέγω ὁ νέος μάλα ἀγαπάω ὁ ἐρυθριάω ἤ ὁ ὠχριάω , ὀρθός ἐθίζω καί διδάσκω ὁ ψόγος μάλα ἤ ὁ ἔλεγχος δείδω καί ὁ ὑποψία μάλα ἤ ὁ κίνδυνος . οὐ μήν ἀλλά καί ὁ πρός ὁ ψόγος ὕποπτος καί ψοφοδεής ὁ ἄγαν ἀφαιρετέος , ὡς οὐ ἥσσων ἔνιοι πολλάκις ἀκούω κακός ἤ πάσχω · δείδω ἀποδειλιάω , καί προίημι ὁ καλός οὐ δύναμαι ὑπομένω ὁ ἄδοξος .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 4
ὅσους δʼ ἀνῄρηκε τοῦτο τὸ πάθος , οὐκ ἄν τις ἐξαριθμήσαιτο ῥᾳδίως . καὶ γὰρ ὁ Κρέων πρὸς τὴν Μήδειαν εἰπὼν κρεῖσσον δὲ μοι νῦν πρὸς σʼ ἀπέχθεσθαι , γύναι , ἢ μαλθακισθένθʼ ὕστερον μέγα στένειν ἄλλοις ἐγνωμολόγησεν , αὐτὸς δὲ τῆς δυσωπίας ἥττων γενόμενος καὶ μίαν ἡμέραν αἰτουμένῃ δοὺς ἀπώλεσε τὸν οἶκον . ἔνιοι δὲ καὶ σφαγὰς ὑφορώμενοι καὶ φαρμακείας , διετράπησαν . οὕτω παραπώλετο Δίων , οὐκ ἀγνοήσας ; ἐπιβουλεύοντα Κάλλιππον ἀλλʼ αἰσχυνθεὶς φυλάττεσθαι φίλον ὄντα καὶ ξένον . οὕτως Ἀντίπατρος ὁ Κασάνδρου Δημήτριον καλέσας ἐπὶ δεῖπνον εἶτα κληθεὶς τῇ ὑστεραίᾳ πρὸς αὐτὸν ᾐδέσθη πεπιστευμένος ἀπιστεῖν , καὶ πορευθεὶς ἐσφάγη μετὰ τὸ δεῖπνον . Ἡρακλέα δὲ τὸν Ἀλεξάνδρῳ γενόμενον ἐκ Βαρσίνης ὡμολόγησε μὲν Κασάνδρῳ Πολυσπέρχων ἀναιρήσειν ἐπὶ ταλάντοις ἑκατὸν εἶτʼ ἐπὶ δεῖπνον ἐκάλει · τοῦ δὲ μειρακίου τὴν κλῆσιν ὑφορωμένου καὶ δεδοικότος ἄλλως δὲ προφασιζομένου μαλακώτερον ἔχειν , ἐλθὼν ὁ Πολυσπέρχων πρῶτον εἶπεν ὦ παῖ , μιμοῦ τοῦ πατρὸς τὸ εὔκολον καὶ φιλέταιρον , εἰ μὴ νὴ Δία δέδοικας ἡμᾶς ὡς ἐπιβουλεύοντας . αἰδεσθεὶς ; οὖν ἠκολούθησεν ὁ νεανίσκος , οἱ δὲ δειπνίσαντες αὐτὸν ἐστραγγάλισαν . οὐ γελοῖον οὖν , ὥς φασί τινες , οὐδʼ ἀβέλτερον ἀλλὰ σοφὸν τὸ τοῦ Ἡσιόδου τὸν φιλέοντʼ ἐπὶ δαῖτα καλεῖν τὸν δʼ ἐχθρὸν ἐᾶσαι . μὴ δυσωποῦ τὸν μισοῦντα μηδʼ ὑπαίκαλλε πιστεύειν δοκοῦντα · κληθήσῃ γὰρ καλέσας καὶ δειπνήσεις , ἂν δειπνίσῃς , ὥσπερ βαφὴν τὴν φυλάττουσαν ἀπιστίαν μαλαχθεῖσαν αἰσχύνῃ προέμενος .
Lemmas: ὅσος δέ ἀναιρέω οὗτος ὁ πάθος , οὐ ἄν τις ἐξαριθμέω ῥᾴδιος . καί γάρ ὁ Κρέων πρός ὁ Μήδεια λέγω κρατύς δέ ἐγώ νῦν πρός σύ ἀπέχθομαι , γυνή , ἤ μαλθακίζομαι ὕστερον μέγας στένω ἄλλος γνωμολογέω , αὐτός δέ ὁ δυσωπία ἥσσων γίγνομαι καί εἷς ἡμέρα αἰτέω δίδωμι ἀπόλλυμι ὁ οἶκος . ἔνιοι δέ καί σφαγή ὑφοράω καί φαρμακεία , διατρέπω . οὕτως παραπόλλυμι Δίων , οὐ ἀγνοέω ; ἐπιβουλεύω Κάλλιππος ἀλλά αἰσχύνω φυλάσσω φίλος εἰμί καί ξένος . οὕτως Ἀντίπατρος ὁ Κάσσανδρος Δημήτριος καλέω ἐπί δεῖπνον εἶτα καλέω ὁ ὑστεραῖος πρός αὐτός αἰδέομαι πιστεύω ἀπιστέω , καί πορεύω σφάζω μετά ὁ δεῖπνον . Ἡρακλῆς δέ ὁ Ἀλέξανδρος γίγνομαι ἐκ Βαρσίνη ὁμολογέω μέν Κάσσανδρος Πολυσπέρχων ἀναιρέω ἐπί τάλαντον ἑκατόν εἶτα ἐπί δεῖπνον καλέω · ὁ δέ μειράκιον ὁ κλῆσις ὑφοράω καί δείδω ἄλλος δέ προφασίζομαι μαλακός ἔχω , ἔρχομαι ὁ Πολυσπέρχων πρῶτος λέγω ὦ παῖς , μιμέομαι ὁ πατήρ ὁ εὔκολος καί φιλέταιρος , εἰ μή νή Ζεύς δείδω ἐγώ ὡς ἐπιβουλεύω . αἰδέομαι ; οὖν ἀκολουθέω ὁ νεανίσκος , ὁ δέ δειπνίζω αὐτός στραγγαλίζω . οὐ γέλοιος οὖν , ὡς φημί τις , οὐδέ ἀβέλτερος ἀλλά σοφός ὁ ὁ Ἡσίοδος ὁ φιλέω ἐπί δαίς καλέω ὁ δέ ἐχθρός ἐάω . μή δυσωπέω ὁ μισέω μηδέ ὑπαικάλλω πιστεύω δοκέω · καλέω γάρ καλέω καί δειπνέω , ἐάν δειπνίζω , ὥσπερ βαφή ὁ φυλάσσω ἀπιστία μαλάσσω αἰσχύνη προίημι .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 5
ὡς οὖν πολλῶν κακῶν αἴτιον τὸ νόσημα τοῦτʼ ὂν πειρατέον ἀποβιάζεσθαι τῇ ἀσκήσει , πρῶτον ἀρξαμένους ὥσπερ οἱ τἄλλα μελετῶντες ἀπὸ τῶν μικρῶν καὶ μὴ σφόδρα δυσαντιβλέπτων · οἷον ἐν δείπνῳ προπίνει τις ἅδην ἔχοντι · μὴ δυσωπηθῇς μηδὲ προσβιάσῃ σαυτόν , ἀλλὰ κατάθου τὸ ποτήριον . αὖθις ἕτερος παρακαλεῖ κυβεύειν παρὰ πότον · μὴ δυσωπηθῇς · μηδὲ δείσῃς σκωπτόμενος · ἀλλʼ ὥσπερ Ξενοφάνης , Λάσου τοῦ Ἑρμιονέως μὴ βουλόμενον αὐτῷ συγκυβεύειν δειλὸν ἀποκαλοῦντος , ὡμολόγει καὶ πάνυ δειλὸς εἶναι πρὸς τὰ αἰσχρὰ καὶ ἄτολμος . πάλιν ἀδολέσχῳ συνήντηκας ἐπιλαμβανομένῳ · καὶ περιπλεκομένῳ · μὴ δυσωπηθῇς ἀλλὰ διακόψας ἐπείγου καὶ πέραινε τὸ προκείμενον . αἱ γὰρ τοιαῦται φυγαὶ καὶ διακρούσεις , ἐν ἐλαφραῖς μέμψεσι τὴν μελέτην ἔχουσαι τοῦ ἀδυσωπήτου , προεθίζουσιν ἡμᾶς ἐπὶ τὰ μείζονα . καὶ τὸ τοῦ Δημοσθένους ἐνταῦθα καλῶς ἔχει διαμνημονεύειν · τῶν γὰρ Ἀθηναίων ὡρμημένων Ἁρπάλῳ βοηθεῖν καὶ κορυσσομένων ἐπὶ τὸν Ἀλέξανδρον , ἐξαίφνης ἐπεφάνη Φιλόξενος ὁ τῶν ἐπὶ θαλάττῃ πραγμάτων Ἀλεξάνδρου στρατηγός . ἐκπλαγέντος δὲ τοῦ δήμου καὶ σιωπῶντος διὰ τὸν φόβον , ὁ Δημοσθένης τί ποιήσουσιν ἔφη τὸν ἥλιον ἰδόντες οἱ μὴ δυνάμενοι πρὸς τὸν λύχνον ἀντιβλέπειν ; τί γὰρ ποιήσεις ἐν πράγμασι μεγάλοις , βασιλέως ἐντυγχάνοντος ἢ δήμου δυσωποῦντος , εἰ ποτήριον ἀπώσασθαι μὴ δύνασαι προπίνοντος συνήθους μηδʼ ἀδολέσχου λαβὴν διαφυγεῖν , ἀλλὰ παρέχεις ἐμπεριπατεῖν φλυάρῳ σαυτόν , οὐκ εὐτονῶν εἰπεῖν ὄψομαί σʼ αὖθις , νῦν δʼ οὐ σχολάζω ;
Lemmas: ὡς οὖν πολύς κακός αἴτιος ὁ νόσημα οὗτος εἰμί πειράω ἀποβιάζω ὁ ἄσκησις , πρῶτος ἄρχω ὥσπερ ὁ ἄλλος μελετάω ἀπό ὁ μικρός καί μή σφόδρα δυσαντίβλεπτος · οἷος ἐν δεῖπνον προπίνω τις ἅδην ἔχω · μή δυσωπέω μηδέ προσβιάζομαι σεαυτοῦ , ἀλλά κατατίθημι ὁ ποτήριον . αὖθις ἕτερος παρακαλέω κυβεύω παρά πότος · μή δυσωπέω · μηδέ δείδω σκώπτω · ἀλλά ὥσπερ Ξενοφάνης , Λάσος ὁ Ἑρμιονεύς μή βούλομαι αὐτός συγκυβεύω δειλός ἀποκαλέω , ὁμολογέω καί πάνυ δειλός εἰμί πρός ὁ αἰσχρός καί ἄτολμος . πάλιν ἀδόλεσχος συναντάω ἐπιλαμβάνω · καί περιπλέκω · μή δυσωπέω ἀλλά διακόπτω ἐπείγω καί περαίνω ὁ πρόκειμαι . ὁ γάρ τοιοῦτος φυγή καί διάκρουσις , ἐν ἐλαφρός μέμψις ὁ μελέτη ἔχω ὁ ἀδυσώπητος , προεθίζω ἐγώ ἐπί ὁ μέγας . καί ὁ ὁ Δημοσθένης ἐνταῦθα καλός ἔχω διαμνημονεύω · ὁ γάρ Ἀθηναῖος ὁρμάω Ἅρπαλος βοηθέω καί κορύσσω ἐπί ὁ Ἀλέξανδρος , ἐξαίφνης ἐπιφαίνω Φιλόξενος ὁ ὁ ἐπί θάλασσα πρᾶγμα Ἀλέξανδρος στρατηγός . ἐκπλήσσω δέ ὁ δῆμος καί σιωπάω διά ὁ φόβος , ὁ Δημοσθένης τίς ποιέω φημί ὁ ἥλιος ὁράω ὁ μή δύναμαι πρός ὁ λύχνος ἀντιβλέπω ; τίς γάρ ποιέω ἐν πρᾶγμα μέγας , βασιλεύς ἐντυγχάνω ἤ δῆμος δυσωπέω , εἰ ποτήριον ἀπωθέω μή δύναμαι προπίνω συνήθης μηδέ ἀδολέσχης λαβή διαφεύγω , ἀλλά παρέχω ἐμπεριπατέω φλύαρος σεαυτοῦ , οὐ εὐτονέω λέγω ὁράω σύ αὖθις , νῦν δέ οὐ σχολάζω ;
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 6
καὶ μὴν οὐδʼ ἡ πρὸς τοὺς ἐπαίνους τοῦ ἀδυσωπήτου μελέτη καὶ ἄσκησις ἐν μικροῖς καὶ ἐλαφροῖς ἄχρηστός ἐστιν . οἷον ἐν συμποσίῳ φίλου κιθαρῳδὸς ᾄδει κακῶς ἢ πολλοῦ κωμῳδὸς ἐωνημένος ἐπιτρίβει Μένανδρον , οἱ δὲ πολλοὶ κροτοῦσι καὶ θαυμάζουσιν · · οὐδὲν οἶμαι χαλεπὸν οὐδὲ δύσκολον ἀκούειν σιωπῇ καὶ μὴ παρὰ τὸ φαινόμενον ἀνελευθέρως ἐπαινεῖν . ἐὰν γὰρ ἐν τούτοις μὴ κρατῇς σαυτοῦ , τί ποιήσεις φίλου ποίημα φαῦλον ἀναγιγνώσκοντος ἢ λόγον ἐπιδεικνυμένου γεγραμμένον ἀβελτέρως καὶ γελοίως ; ἐπαινέσεις δηλονότι καὶ συνεπιθορυβήσεις τοῖς κολακεύουσι . πῶς οὖν ἐν πράγμασιν ἁμαρτάνοντος ἐπιλήψῃ ; πῶς δὲ περὶ ἀρχὴν ἢ γάμον ἢ πολιτείαν ἀγνωμονοῦντα νουθετήσεις ; ἐγὼ μὲν γὰρ οὐδὲ τὸ τοῦ Περικλέους ἀποδέχομαι , πρὸς τὸν ἀξιοῦντα μαρτυρίαν ψευδῆ μαρτυρῆσαι φίλον , προσῆν καὶ ὅρκος , εἰπόντος μέχρι τοῦ βωμοῦ φίλος εἰμί · λίαν γὰρ ἐγγὺς ἦλθεν . ὁ δὲ πόρρωθεν ἑαυτὸν ἐθίσας μήτε λέγοντος ἐπαινεῖν παρὰ γνώμην μήτε ᾅδοντος κροτεῖν μήτε σκώπτοντος ἀφυῶς ἐπιγελᾶν , οὐκ ἐάσει μέχρι τούτου προελθεῖν οὐδʼ εἰπεῖν πρὸς τὸν ἐν ἐκείνοις ἀδυσώπητον ὄμοσον ὑπὲρ ἐμοῦ καὶ τὰ ψευδῆ μαρτύρησον καὶ ἀπόφηναι παρὰ τὸ δίκαιον .
Lemmas: καί μήν οὐδέ ὁ πρός ὁ ἔπαινος ὁ ἀδυσώπητος μελέτη καί ἄσκησις ἐν μικρός καί ἐλαφρός ἄχρηστος εἰμί . οἷος ἐν συμπόσιον φίλος κιθαρῳδός ἀείδω κακός ἤ πολύς κωμῳδός ὠνέομαι ἐπιτρίβω Μένανδρος , ὁ δέ πολύς κροτέω καί θαυμάζω · · οὐδείς οἴομαι χαλεπός οὐδέ δύσκολος ἀκούω σιωπή καί μή παρά ὁ φαίνω ἀνελεύθερος ἐπαινέω . ἐάν γάρ ἐν οὗτος μή κρατέω σεαυτοῦ , τίς ποιέω φίλος ποίημα φαῦλος ἀναγιγνώσκω ἤ λόγος ἐπιδείκνυμι γράφω ἀβέλτερος καί γέλοιος ; ἐπαινέω δηλονότι καί συνεπιθορυβέω ὁ κολακεύω . πῶς οὖν ἐν πρᾶγμα ἁμαρτάνω ἐπιλαμβάνω ; πῶς δέ περί ἀρχή ἤ γάμος ἤ πολιτεία ἀγνωμονέω νουθετέω ; ἐγώ μέν γάρ οὐδέ ὁ ὁ Περικλῆς ἀποδέχομαι , πρός ὁ ἀξιόω μαρτυρία ψευδής μαρτυρέω φίλος , πρόσειμι καί ὅρκος , λέγω μέχρι ὁ βωμός φίλος εἰμί · λίαν γάρ ἐγγύς ἔρχομαι . ὁ δέ πρόσωθεν ἑαυτοῦ ἐθίζω μήτε λέγω ἐπαινέω παρά γνώμη μήτε ἀείδω κροτέω μήτε σκώπτω ἀφυής ἐπιγελάω , οὐ ἐάω μέχρι οὗτος προέρχομαι οὐδέ λέγω πρός ὁ ἐν ἐκεῖνος ἀδυσώπητος ὄμνυμι ὑπέρ ἐγώ καί ὁ ψευδής μαρτυρέω καί ἀποφαίνω παρά ὁ δίκαιος .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 7
οὕτω δὲ δεῖ καὶ πρὸς τοὺς αἰτοῦντας ἀργύριον ἀνταίρειν , προεθιζόμενον ἐν τοῖς μήτε μεγάλοις μήτε δυσπαραιτήτοις . Ἀρχέλαος μὲν γὰρ ὁ τῶν Μακεδόνων βασιλεὺς παρὰ δεῖπνον αἰτηθεὶς ἔκπωμα χρυσοῦν ὑπʼ ἀνθρώπου μηδὲν ἡγουμένου καλὸν ἢ τὸ λαμβάνειν , ἐκέλευσεν Εὐριπίδῃ τὸν παῖδα δοῦναι , καὶ πρὸς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον ἀποβλέψας σὺ μὲν εἶπεν αἰτεῖν ἐπιτήδειος εἶ καὶ μὴ λαμβάνων , οὗτος δὲ λαμβάνειν καὶ μὴ αἰτῶν ἄριστα τοῦ διδόναι καὶ χαρίζεσθαι κύριον ποιῶν τὸ κρῖνον ἀλλὰ μὴ τὸ δυσωπούμενον . ἡμεῖς δὲ πολλάκις ἀνθρώπους ἐπιεικεῖς καὶ οἰκείους καὶ δεομένους περιορῶντες ἑτέροις αἰτοῦσιν ἐνδελεχῶς καὶ ἰταμῶς ἐδώκαμεν , οὐ δοῦναι θελήσαντες ἀλλʼ ἀρνήσασθαι μὴ δυνηθέντες . ὥσπερ Ἀντίγονος ὁ γέρων ὑπὸ Βίαντος ἐνοχληθεὶς πολλάκις δότʼ εἶπε Βίαντι τάλαντον καὶ ἀνάγκῃ · καίτοι μάλιστα τῶν βασιλέων ἐμμελὴς ἦν καὶ πιθανὸς ἀποτρίβεσθαι τὰ τοιαῦτα . κυνικοῦ γάρ ποτε δραχμὴν αἰτήσαντος αὐτόν ἀλλʼ οὐ βασιλικόν ἔφη τὸ δόμα · τοῦ δʼ ὑποτυχόντος δὸς οὖν μοι τάλαντον ἀπήντησεν ἀλλʼ οὐ κυνικὸν τὸ λῆμμα Διογένης μὲν οὖν τοὺς ἀνδριάντας ᾔτει περιιὼν ἐν Κεραμεικῷ καὶ πρὸς τοὺς θαυμάζοντας ἔλεγεν ἀποτυγχάνειν μελετᾶν ἡμῖν δὲ πρῶτον ἐμμελετητέον ἐστὶ τοῖς φαύλοις καὶ γυμναστέον περὶ τὰ μικρά , πρὸς τὸ ἀρνεῖσθαι τοῖς αἰτοῦσιν οὐ προσηκόντως ληψομένοις · ὡς ἂν μείζοσιν ἀποτεύξεσιν ἐπικουρεῖν ἔχωμεν . οὐδεὶς γάρ ὡς ὁ Δημοσθένης φησὶν εἰς ἃ μὴ δεῖ καταναλώσας τὰ παρόντα τῶν μὴ παρόντων εὐπορήσει πρὸς ἃ δεῖ . γίγνεται δʼ ἡμῖν πολλαπλάσιον τὸ αἰσχρόν , ὅταν ἐλλίπωμεν πρὸς τὰ καλά , πλεονάσαντες τοῖς περιττοῖς .
Lemmas: οὕτως δέ δέω καί πρός ὁ αἰτέω ἀργύριον ἀνταίρω , προεθίζω ἐν ὁ μήτε μέγας μήτε δυσπαραίτητος . Ἀρχέλαος μέν γάρ ὁ ὁ Μακεδών βασιλεύς παρά δεῖπνον αἰτέω ἔκπωμα χρύσεος ὑπό ἄνθρωπος μηδείς ἡγέομαι καλός ἤ ὁ λαμβάνω , κελεύω Εὐριπίδης ὁ παῖς δίδωμι , καί πρός ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἀποβλέπω σύ μέν λέγω αἰτέω ἐπιτήδειος εἰμί καί μή λαμβάνω , οὗτος δέ λαμβάνω καί μή αἰτέω ἀγαθός ὁ δίδωμι καί χαρίζω κύριος ποιέω ὁ κρίνω ἀλλά μή ὁ δυσωπέω . ἐγώ δέ πολλάκις ἄνθρωπος ἐπιεικής καί οἰκεῖος καί δέω περιοράω ἕτερος αἰτέω ἐνδελεχής καί ἰταμός δίδωμι , οὐ δίδωμι ἐθέλω ἀλλά ἀρνέομαι μή δύναμαι . ὥσπερ Ἀντίγονος ὁ γέρων ὑπό Βίας ἐνοχλέω πολλάκις δίδωμι λέγω βιάζω τάλαντον καί ἀνάγκη · καίτοι μάλα ὁ βασιλεύς ἐμμελής εἰμί καί πιθανός ἀποτρίβω ὁ τοιοῦτος . κυνικός γάρ ποτέ δραχμή αἰτέω αὐτός ἀλλά οὐ βασιλικός φημί ὁ δόμα · ὁ δέ ὑποτυγχάνω δίδωμι οὖν ἐγώ τάλαντον ἀπαντάω ἀλλά οὐ κυνικός ὁ λῆμμα Διογένης μέν οὖν ὁ ἀνδριάς αἰτέω περιέρχομαι ἐν Κεραμεικός καί πρός ὁ θαυμάζω λέγω ἀποτυγχάνω μελετάω ἐγώ δέ πρῶτος ἐμμελετητέον εἰμί ὁ φαῦλος καί γυμνάζω περί ὁ μικρός , πρός ὁ ἀρνέομαι ὁ αἰτέω οὐ προσηκόντως λαμβάνω · ὡς ἄν μέγας ἀπότευξις ἐπικουρέω ἔχω . οὐδείς γάρ ὡς ὁ Δημοσθένης φημί εἰς ὅς μή δέω καταναλίσκω ὁ πάρειμι ὁ μή πάρειμι εὐπορέω πρός ὅς δέω . γίγνομαι δέ ἐγώ πολλαπλάσιος ὁ αἰσχρός , ὅταν ἐλλείπω πρός ὁ καλός , πλεονάζω ὁ περισσός .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 8
ἐπεὶ δʼ οὐ χρημάτων μόνον ἡ δυσωπία κακὴ καὶ ἀγνώμων οἰκονόμος ἐστίν , ἀλλὰ καὶ περὶ τὰ μείζονα παραιρεῖται τὸ συμφέρον τοῦ λογισμοῦ · καὶ γὰρ ἰατρὸν νοσοῦντες οὐ παρακαλοῦμεν τὸν ἔμπειρον αἰσχυνόμενοι τὸν συνήθη , καὶ παισὶ διδασκάλους ἀντὶ τῶν χρηστῶν τοὺς παρακαλοῦντας αἱρούμεθα , καὶ δίκην ἔχοντες πολλάκις οὐκ ἐῶμεν εἰπεῖν τὸν ὠφέλιμον καὶ ἀγοραῖον , ἀλλʼ οἰκείου τινὸς ἢ συγγενοῦς υἱῷ χαριζόμενοι παρεδώκαμεν ἐμπανηγυρίσαι · τέλος δὲ πολλοὺς ἔστιν ἰδεῖν καὶ τῶν φιλοσοφεῖν λεγομένων , Ἐπικουρείους καὶ Στωικοὺς ὄντας , οὐχ ἑλομένους οὐδὲ κρίναντας ἀλλὰ προσθεμένους δυσωποῦσιν οἰκείοις καὶ φίλοις · φέρε δὴ καὶ πρὸς ταῦτα πόρρωθεν ἐν τοῖς ἐπιτυχοῦσι καὶ μικροῖς γυμνάζωμεν ἑαυτούς , ἐθίζοντες μήτε κουρεῖ μήτε γναφεῖ κατὰ δυσωπίαν χρῆσθαι μηδὲ καταλύειν · ἐν φαύλῳ πανδοκείῳ , βελτίονος παρόντος , ὅτι πολλάκις ὁ πανδοκεὺς ἠσπάσαθʼ ἡμᾶς · ἀλλʼ ἔθους ἕνεκα , κἂν ᾖ παρὰ μικρόν , αἱρεῖσθαι τὸ βέλτιον · ὥσπερ οἱ Πυθαγορικοὶ παρεφύλαττον ἀεὶ μηδέποτε τῷ δεξιῷ μηρῷ τὸν εὐώνυμον ἐπιτιθέναι , μηδὲ τὸν ἄρτιον ἀντὶ τοῦ περιττοῦ λαβεῖν , τῶν ἄλλων ἐπʼ ἴσης ἐχόντων . ἐθιστέον δέ , καὶ θυσίαν ποιούμενον ἢ γάμον ἤ τινα ἄλλην τοιαύτην ὑποδοχὴν μὴ τὸν ἀσπασάμενον καλεῖν ἢ προσδραμόντα μᾶλλον ἢ τὸν εὔνουν καὶ χρηστόν · ὁ γὰρ οὕτως ἐθισθεὶς καὶ ἀσκήσας δυσάλωτος ἔσται , μᾶλλον δʼ ὅλως ἀνεπιχείρητος ἐν τοῖς μείζοσι .
Lemmas: ἐπεί δέ οὐ χρῆμα μόνος ὁ δυσωπία κακός καί ἀγνώμων οἰκονόμος εἰμί , ἀλλά καί περί ὁ μέγας παραιρέω ὁ συμφέρω ὁ λογισμός · καί γάρ ἰατρός νοσέω οὐ παρακαλέω ὁ ἔμπειρος αἰσχύνω ὁ συνήθης , καί παῖς διδάσκαλος ἀντί ὁ χρηστός ὁ παρακαλέω αἱρέω , καί δίκη ἔχω πολλάκις οὐ ἐάω λέγω ὁ ὠφέλιμος καί ἀγοραῖος , ἀλλά οἰκεῖος τις ἤ συγγενής υἱός χαρίζω παραδίδωμι ἐμπανηγυρίζω · τέλος δέ πολύς εἰμί ὁράω καί ὁ φιλοσοφέω λέγω , Ἐπικούρειος καί Στωϊκός εἰμί , οὐ αἱρέω οὐδέ κρίνω ἀλλά προστίθημι δυσωπέω οἰκεῖος καί φίλος · φέρω δή καί πρός οὗτος πρόσωθεν ἐν ὁ ἐπιτυγχάνω καί μικρός γυμνάζω ἑαυτοῦ , ἐθίζω μήτε κουρεύς μήτε κναφεύς κατά δυσωπία χράω μηδέ καταλύω · ἐν φαῦλος πανδοκεῖον , ἀγαθός πάρειμι , ὅτι πολλάκις ὁ πανδοκεύς ἀσπάζομαι ἐγώ · ἀλλά ἔθος ἕνεκα , ἐάν εἰμί παρά μικρός , αἱρέω ὁ ἀγαθός · ὥσπερ ὁ Πυθαγορικός παραφυλάσσω ἀεί μηδέποτε ὁ δεξιός μηρός ὁ εὐώνυμος ἐπιτίθημι , μηδέ ὁ ἄρτιος ἀντί ὁ περισσός λαμβάνω , ὁ ἄλλος ἐπί ἴσος ἔχω . ἐθίζω δέ , καί θυσία ποιέω ἤ γάμος ἤ τις ἄλλος τοιοῦτος ὑποδοχή μή ὁ ἀσπάζομαι καλέω ἤ προστρέχω μάλα ἤ ὁ εὔνους καί χρηστός · ὁ γάρ οὕτως ἐθίζω καί ἀσκέω δυσάλωτος εἰμί , μάλα δέ ὅλος ἀνεπιχείρητος ἐν ὁ μέγας .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 9
περὶ μὲν οὖν ἀσκήσεως ἱκανὰ καὶ ταῦτα · τῶν δὲ χρησίμων ἐπιλογισμῶν πρῶτός ἐστιν ὁ διδάσκων καὶ ὑπομιμνήσκων , ὅτι πᾶσι μὲν τοῖς πάθεσιν ἀκολουθεῖ καὶ τοῖς νοσήμασιν ἃ φεύγειν διʼ αὐτῶν δοκοῦμεν , ἀδοξίαι φιλοδοξίαις καὶ λῦπαι φιληδονίαις καὶ πόνοι μαλακίαις καὶ φιλονικίαις ἧτται καὶ καταδίκαι · τῇ δὲ δυσωπίᾳ συμβέβηκεν ἀτεχνῶς φευγούσῃ καπνὸν ἀδοξίας εἰς πῦρ ἐμβάλλειν ἑαυτήν . αἰσχυνόμενοι γὰρ ἀντιλέγειν τοῖς ἀγνωμόνως δυσωποῦσιν ὕστερον δυσωποῦνται τοὺς δικαίως ἐγκαλοῦντας , καὶ δεδιότες μέμψιν ἐλαφρὰν πολλάκις αἰσχύνην ὁμολογουμένην ὑπομένουσι . καὶ γὰρ αἰτοῦντος ἀργύριον φίλου δυσωπηθέντες ἀντειπεῖν οὐκ ἔχοντες , ἀσχημονοῦσι μετʼ ὀλίγον ἐξελεγχόμενοι καὶ βοηθήσειν ὁμολογήσαντες ἐνίοις δίκην ἔχουσιν , εἶτα τοὺς ἑτέρους διατραπέντες ἀποκρύπτονται καὶ δραπετεύουσι . πολλοὺς δὲ καὶ περὶ γάμου θυγατρὸς ἢ ἀδελφῆς εἰς ὁμολογίαν ἀλυσιτελῆ κατακλείσασα δυσωπία ψεύδεσθαι πάλιν ἀναγκάζει μετατιθεμένους .
Lemmas: περί μέν οὖν ἄσκησις ἱκανός καί οὗτος · ὁ δέ χρήσιμος ἐπιλογισμός πρῶτος εἰμί ὁ διδάσκω καί ὑπομιμνῄσκω , ὅτι πᾶς μέν ὁ πάθος ἀκολουθέω καί ὁ νόσημα ὅς φεύγω διά αὐτός δοκέω , ἀδοξία φιλοδοξία καί λύπη φιληδονία καί πόνος μαλακία καί φιλονικία ἧσσα καί καταδίκη · ὁ δέ δυσωπία συμβαίνω ἄτεχνος φεύγω καπνός ἀδοξία εἰς πῦρ ἐμβάλλω ἑαυτοῦ . αἰσχύνω γάρ ἀντιλέγω ὁ ἀγνώμων δυσωπέω ὕστερον δυσωπέω ὁ δίκαιος ἐγκαλέω , καί δείδω μέμψις ἐλαφρός πολλάκις αἰσχύνη ὁμολογέω ὑπομένω . καί γάρ αἰτέω ἀργύριον φίλος δυσωπέω ἀντιλέγω οὐ ἔχω , ἀσχημονέω μετά ὀλίγος ἐξελέγχω καί βοηθέω ὁμολογέω ἔνιοι δίκη ἔχω , εἶτα ὁ ἕτερος διατρέπω ἀποκρύπτω καί δραπετεύω . πολύς δέ καί περί γάμος θυγάτηρ ἤ ἀδελφή εἰς ὁμολογία ἀλυσιτελής κατακλείω δυσωπία ψεύδω πάλιν ἀναγκάζω μετατίθημι .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 10
ὁ μὲν γὰρ εἰπών , ὅτι πάντες οἱ τὴν Ἀσίαν κατοικοῦντες ἑνὶ δουλεύουσιν ἀνθρώπῳ διὰ τὸ μὴ δύνασθαι μίαν εἰπεῖν τὴν οὐ συλλαβήν , οὐκ ἐσπούδασεν ἀλλʼ ἔσκωψε · τοῖς δὲ δυσωπουμένοις , κἂν μηδὲν εἴπωσιν , ἔξεστιν ὀφρῦν ἐπάρασι μόνον ἢ κάτω κύψασι πολλὰς ἀβουλήτους καὶ ἀτόπους ὑπουργίας διαφυγεῖν . τὴν γὰρ σιωπὴν ὁ μὲν Εὐριπίδης φησὶ τοῖς σοφοῖς ἀπόκρισιν εἶναι · κινδυνεύομεν δὲ μᾶλλον αὐτῆς δεῖσθαι πρὸς τοὺς ἀγνώμονας · ἐπεὶ τοὺς . χαρίεντας ἔστι καὶ παρηγορῆσαι · καὶ πρόχειρά γε δεῖ καὶ συχνὰ τῶν ἐπιφανῶν καὶ ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἔχειν ἀποφθέγματα καὶ μνημονεύειν πρὸς τοὺς δυσωποῦντας · οἷον τὸ Φωκίωνος πρὸς Ἀντίπατρον οὐ δύνασαί μοι καὶ φίλῳ χρῆσθαι καὶ κόλακι καὶ πρὸς τοὺς Ἀθηναίους ἐπιδοῦναι κελεύοντας αὐτὸν ἐν ἑορτῇ καὶ κροτοῦντας αἰσχύνομαι εἶπεν ὑμῖν μὲν ἐπιδιδοὺς τούτῳ δὲ μὴ ἀποδιδούς Καλλικλέα δείξας τὸν δανειστήν · πενίαν γὰρ οὐχ ὁμολογεῖν αἰσχρὸν ὡς Θουκυδίδης φησὶν ἀλλʼ ἔργῳ μὴ διαφεύγειν αἴσχιον ὁ δʼ ἀβελτερίᾳ καὶ μαλακίᾳ πρὸς τὸν αἰτοῦντα δυσωπούμενος εἰπεῖν οὐκ ἔστʼ ἐν ἄντροις λευκός , ὦ ξένʼ , ἄργυρος · εἶθʼ ὥσπερ ἐνέχυρον προέμενος ; τὴν ἐπαγγελίαν , αἰδοῦς ἀχαλκεύτοισιν ἔζευκται πέδαις . ὁ δὲ Περσαῖος ἀργύριόν τινι τῶν γνωρίμων δανείζων διʼ ἀγορᾶς καὶ τραπέζης ἐποιεῖτο τὸ συμβόλαιον μεμνημένος δηλονότι τοῦ Ἡσιόδου λέγοντος ; καί τε κασιγνήτῳ γελάσας ἐπὶ μάρτυρα θέσθαι . θαυμάσαντος δʼ ἐκείνου καὶ εἰπόντος οὕτως , ὦ Περσαῖε , νομικῶς ; ναί εἶπεν ἵνα φιλικῶς ἀπολάβω καὶ μὴ νομικῶς ἀπαιτήσω πολλοὶ γὰρ ἐν ἀρχῇ διὰ δυσωπίαν προέμενοι τὸ πιστόν , ὕστερον ἐχρήσαντο τοῖς νομίμοις μετʼ ἔχθρας .
Lemmas: ὁ μέν γάρ λέγω , ὅτι πᾶς ὁ ὁ Ἀσία κατοικέω εἷς δουλεύω ἄνθρωπος διά ὁ μή δύναμαι εἷς λέγω ὁ οὐ συλλαβή , οὐ σπουδάζω ἀλλά σκώπτω · ὁ δέ δυσωπέω , ἐάν μηδείς λέγω , ἔξεστι ὀφρύς ἐπαίρω μόνος ἤ κάτω κύπτω πολύς ἀβούλητος καί ἄτοπος ὑπουργία διαφεύγω . ὁ γάρ σιωπή ὁ μέν Εὐριπίδης φημί ὁ σοφός ἀπόκρισις εἰμί · κινδυνεύω δέ μάλα αὐτός δέω πρός ὁ ἀγνώμων · ἐπεί ὁ . χαρίεις εἰμί καί παρηγορέω · καί πρόχειρος γε δέω καί συχνός ὁ ἐπιφανής καί ἀγαθός ἀνήρ ἔχω ἀπόφθεγμα καί μνημονεύω πρός ὁ δυσωπέω · οἷος ὁ Φωκίων πρός Ἀντίπατρος οὐ δύναμαι ἐγώ καί φίλος χράω καί κόλαξ καί πρός ὁ Ἀθηναῖος ἐπιδίδωμι κελεύω αὐτός ἐν ἑορτή καί κροτέω αἰσχύνω λέγω σύ μέν ἐπιδίδωμι οὗτος δέ μή ἀποδίδωμι Καλλικλῆς δείκνυμι ὁ δανειστής · πενία γάρ οὐ ὁμολογέω αἰσχρός ὡς Θουκυδίδης φημί ἀλλά ἔργον μή διαφεύγω αἰσχρός ὁ δέ ἀβελτερία καί μαλακία πρός ὁ αἰτέω δυσωπέω λέγω οὐ εἰμί ἐν ἄντρον λευκός , ὦ ξένος , ἄργυρος · εἶτα ὥσπερ ἐνέχυρον προίημι ; ὁ ἐπαγγελία , αἰδώς ἀχάλκευτος ζευκταίω πέδη . ὁ δέ Περσαῖος ἀργύριον τις ὁ γνώριμος δανείζω διά ἀγορά καί τράπεζα ποιέω ὁ συμβόλαιον μιμνῄσκω δηλονότι ὁ Ἡσίοδος λέγω ; καί τε κασίγνητος γελάω ἐπί μάρτυς τίθημι . θαυμάζω δέ ἐκεῖνος καί λέγω οὕτως , ὦ Περσαῖος , νομικός ; ναί λέγω ἵνα φιλικός ἀπολαμβάνω καί μή νομικός ἀπαιτέω πολύς γάρ ἐν ἀρχή διά δυσωπία προίημι ὁ πιστός , ὕστερον χράω ὁ νόμιμος μετά ἔχθρα .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 11
πάλιν ὁ Πλάτων Ἑλίκωνι τῷ Κυζικηνῷ διδοὺς πρὸς Διονύσιον ἐπιστολὴν ἐπῄνεσεν αὐτὸν ὡς ἐπιεικῆ καὶ μέτριον , εἶτα προσέγραψε τῇ ἐπιστολῇ τελευτώσῃ γράφω δέ σοι ταῦτα περὶ ἀνθρώπου , ζῴου φύσει εὐμεταβόλου Ξενοκράτης δὲ καίπερ αὐστηρὸς ὢν τὸν τρόπον ὅμως ὑπὸ δυσωπίας ἐκάμφθη , καὶ συνέστησε Πολυσπέρχοντι διʼ ἐπιστολῆς ἄνθρωπον οὐ χρηστόν , ὡς τὸ ἔργον ἔδειξε · δεξιωσαμένου δʼ αὐτὸν τοῦ Μακεδόνος καὶ πυθομένου μή τινος ἔχοι χρείαν , ᾔτησε τάλαντον · ὁ δʼ ἐκείνῳ μὲν ἔδωκε Ξενοκράτει δʼ ἔγραψε , παραινῶν ἐπιμελέστερον τὸ λοιπὸν ἐξετάζειν οὓς συνίστησιν . ὁ μὲν οὖν Ξενοκράτης ἠγνόησεν , ἡμεῖς δὲ καὶ πάνυ πολλάκις ἐπιστάμενοι τοὺς πονηροὺς καὶ γράμματα καὶ χρήματα προϊέμεθα , βλάπτοντες ἑαυτούς , οὐ μεθʼ ἡδονῆς ὥσπερ οἱ ταῖς ἑταίραις χαριζόμενοι καὶ τοῖς κόλαξιν , ἀλλὰ δυσχεραίνοντες καὶ βαρυνόμενοι τὴν ἀναίδειαν ἀνατρέπουσαν ἡμῶν καὶ καταβιαζομένην τὸν λογισμόν . εἰ γὰρ πρὸς ἄλλο τι καὶ πρὸς τοὺς δυσωποῦντας ἔξεστιν εἰπεῖν τὸ μανθάνω μὲν οἷα δρᾶν μέλλω κακά τὰ ψευδῆ μαρτυρῶν ἢ τὰ μὴ δίκαια κρίνων ἢ τὰ μὴ συμφέροντα χειροτονῶν ἢ δανειζόμενος ὑπὲρ τοῦ μὴ ἀποδώσοντος .
Lemmas: πάλιν ὁ Πλάτων Ἑλίκωνα ὁ Κυζικηνός δίδωμι πρός Διονύσιος ἐπιστολή ἐπαινέω αὐτός ὡς ἐπιεικής καί μέτριος , εἶτα προσγράφω ὁ ἐπιστολή τελευτάω γράφω δέ σύ οὗτος περί ἄνθρωπος , ζῷον φύσις εὐμετάβολος Ξενοκράτης δέ καίπερ αὐστηρός εἰμί ὁ τρόπος ὅμως ὑπό δυσωπία κάμπτω , καί συνίστημι Πολυσπέρχων διά ἐπιστολή ἄνθρωπος οὐ χρηστός , ὡς ὁ ἔργον δείκνυμι · δεξιόομαι δέ αὐτός ὁ Μακεδών καί πυνθάνομαι μή τις ἔχω χρεία , αἰτέω τάλαντον · ὁ δέ ἐκεῖνος μέν δίδωμι Ξενοκράτης δέ γράφω , παραινέω ἐπιμελής ὁ λοιπός ἐξετάζω ὅς συνίστημι . ὁ μέν οὖν Ξενοκράτης ἀγνοέω , ἐγώ δέ καί πάνυ πολλάκις ἐπίσταμαι ὁ πονηρός καί γράμμα καί χρῆμα προΐημι , βλάπτω ἑαυτοῦ , οὐ μετά ἡδονή ὥσπερ ὁ ὁ ἑταίρα χαρίζω καί ὁ κόλαξ , ἀλλά δυσχεραίνω καί βαρύνω ὁ ἀναίδεια ἀνατρέπω ἐγώ καί καταβιάζω ὁ λογισμός . εἰ γάρ πρός ἄλλος τις καί πρός ὁ δυσωπέω ἔξεστι λέγω ὁ μανθάνω μέν οἷος δράω μέλλω κακός ὁ ψευδής μαρτυρέω ἤ ὁ μή δίκαιος κρίνω ἤ ὁ μή συμφέρω χειροτονέω ἤ δανείζω ὑπέρ ὁ μή ἀποδίδωμι .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 12
διὸ τῶν παθῶν μάλιστα τῷ δυσωπεῖσθαι τὸ μετανοεῖν οὐχ ὕστερον , ἀλλʼ εὐθὺς ἐν οἷς πράττει πάρεστι · καὶ γὰρ διδόντες ἀχθόμεθα καὶ μαρτυροῦντες αἰσχυνόμεθα καὶ συνηγοροῦντες ἀδοξοῦμεν καὶ μὴ παρέχοντες ἐλεγχόμεθα . πολλὰ γὰρ ὑπʼ ἀσθενείας τοῦ ἀντιλέγειν καὶ τῶν ἀδυνάτων ἡμῖν ὑπισχνούμεθα τοῖς λιπαροῦσιν ὡς συστάσεις ἐν αὐλαῖς καὶ πρὸς ἡγεμόνας ἐντεύξεις , μὴ βουλόμενοι μηδʼ εὐτονοῦντες εἰπεῖν οὐκ οἶδεν ἡμᾶς ὁ βασιλεύς , ἀλλʼ ἑτέρους ὅρα μᾶλλον , ὡς Λύσανδρος Ἀγησιλάῳ προσκεκρουκὼς ἀξιούμενος δὲ μέγιστον δύνασθαι παρʼ αὐτῷ διὰ τὴν δόξαν , οὐκ ᾐσχύνετο παραιτεῖσθαι τοὺς ἐντυγχάνοντας , ἀπιέναι πρὸς ἑτέρους κελεύων καὶ πειρᾶσθαι τῶν μᾶλλον αὐτοῦ παρὰ τῷ βασιλεῖ δυναμένων . οὐ γὰρ αἰσχρὸν τὸ μὴ πάντα δύνασθαι · τὸ δὲ μὴ δυναμένους ἢ μὴ πεφυκότας ἀναδέχεσθαι τὰ τοιαῦτα καὶ παραβιάζεσθαι , πρὸς τῷ αἰσχρῷ καὶ λυπηρότατόν ἐστιν .
Lemmas: διό ὁ πάθος μάλα ὁ δυσωπέω ὁ μετανοέω οὐ ὕστερον , ἀλλά εὐθύς ἐν ὅς πράσσω πάρειμι · καί γάρ δίδωμι ἄχθομαι καί μαρτυρέω αἰσχύνω καί συνηγορέω ἀδοξέω καί μή παρέχω ἐλέγχω . πολύς γάρ ὑπό ἀσθένεια ὁ ἀντιλέγω καί ὁ ἀδύνατος ἐγώ ὑπισχνέομαι ὁ λιπαρέω ὡς σύστασις ἐν αὐλή καί πρός ἡγεμών ἔντευξις , μή βούλομαι μηδέ εὐτονέω λέγω οὐ οἶδα ἐγώ ὁ βασιλεύς , ἀλλά ἕτερος ὁράω μάλα , ὡς Λύσανδρος Ἀγησίλαος προσκρούω ἀξιόω δέ μέγας δύναμαι παρά αὐτός διά ὁ δόξα , οὐ αἰσχύνω παραιτέομαι ὁ ἐντυγχάνω , ἀπέρχομαι πρός ἕτερος κελεύω καί πειράω ὁ μάλα αὐτός παρά ὁ βασιλεύς δύναμαι . οὐ γάρ αἰσχρός ὁ μή πᾶς δύναμαι · ὁ δέ μή δύναμαι ἤ μή φύω ἀναδέχομαι ὁ τοιοῦτος καί παραβιάζομαι , πρός ὁ αἰσχρός καί λυπηρός εἰμί .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 13
ἀπʼ ἄλλης δʼ ἀρχῆς · τὰ μὲν μέτρια καὶ πρέποντα δεῖ προθύμως ὑπουργεῖν τοῖς ἀξιοῦσι , μὴ δυσωπουμένους ἀλλʼ ἑκόντας · ἐν δὲ τοῖς βλαβεροῖς καὶ ἀτόποις τὸ τοῦ Ζήνωνος ἀεὶ πρόχειρον ἔχειν , ὃς ἀπαντήσας τινὶ νεανίσκῳ τῶν συνήθων παρὰ τὸ τεῖχος ἡσυχῆ βαδίζοντι , καὶ πυθόμενος ὅτι φεύγει φίλον ἀξιοῦντα μαρτυρεῖν αὐτῷ τὰ ψευδῆ τί λέγεις φησὶν ἀβέλτερε ; σὲ μὲν ἐκεῖνος ἀγνωμονῶν καὶ ἀδικῶν οὐ δέδιεν οὐδʼ αἰσχύνεται , σὺ δʼ ἐκεῖνον ὑπὲρ τῶν δικαίων οὐ θαρρεῖς ὑποστῆναι ; ὁ μὲν γὰρ εἰπὼν ποτὶ πονηρὸν οὐκ ἄχρηστον ὅπλον ἁ πονηρία κακῶς ἐθίζει μιμούμενον ἀμύνεσθαι τὴν κακίαν · τὸ δὲ τοὺς ἀναιδῶς καὶ ἀδυσωπήτως ἐνοχλοῦντας ἀποτρίβεσθαι τῷ ἀδυσωπήτῳ καὶ μὴ χαρίζεσθαι τὰ αἰσχρὰ τοῖς ἀναισχύντοις αἰσχυνόμενον , ὀρθῶς καὶ δικαίως γιγνόμενόν ἐστιν ὑπὸ τῶν νοῦν ἐχόντων .
Lemmas: ἀπό ἄλλος δέ ἀρχή · ὁ μέν μέτριος καί πρέπω δέω πρόθυμος ὑπουργέω ὁ ἀξιόω , μή δυσωπέω ἀλλά ἑκών · ἐν δέ ὁ βλαβερός καί ἄτοπος ὁ ὁ Ζήνων ἀεί πρόχειρος ἔχω , ὅς ἀπαντάω τις νεανίσκος ὁ συνήθης παρά ὁ τεῖχος ἡσυχῆ βαδίζω , καί πυνθάνομαι ὅτι φεύγω φίλος ἀξιόω μαρτυρέω αὐτός ὁ ψευδής τίς λέγω φημί ἀβέλτερος ; σύ μέν ἐκεῖνος ἀγνωμονέω καί ἀδικέω οὐ δείδω οὐδέ αἰσχύνω , σύ δέ ἐκεῖνος ὑπέρ ὁ δίκαιος οὐ θαρσέω ὑφίστημι ; ὁ μέν γάρ λέγω πρός πονηρός οὐ ἄχρηστος ὅπλον ὁ πονηρία κακός ἐθίζω μιμέομαι ἀμύνω ὁ κακία · ὁ δέ ὁ ἀναιδής καί ἀδυσώπητος ἐνοχλέω ἀποτρίβω ὁ ἀδυσώπητος καί μή χαρίζω ὁ αἰσχρός ὁ ἀναίσχυντος αἰσχύνω , ὀρθός καί δίκαιος γίγνομαι εἰμί ὑπό ὁ νόος ἔχω .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 14
ἔτι τοίνυν τῶν δυσωπούντων τοῖς μὲν ἀδόξοις καὶ ταπεινοῖς καὶ μηδενὸς ἀξίοις οὐ μέγʼ ἔργον ἀντισχεῖν , ἀλλὰ καὶ μετὰ γέλωτος ἔνιοι καὶ σκώμματος ἐκκλίνουσι τοὺς τοιούτους ὡς Θεόκριτος , δυεῖν παρʼ αὐτοῦ ἐν βαλανείῳ στλεγγίδα κιχραμένων , τοῦ μὲν ξένου τοῦ δὲ γνωρίμου κλέπτου , μετὰ παιδιᾶς ἀμφοτέρους διεκρούσατʼ εἰπών σὲ μὲν οὐκ οἶδα σὲ δʼ οἶδα Λυσιμάχη δʼ Ἀθήνησιν , ἡ τῆς Πολιάδος ; ἱέρεια , τῶν τὰ ἱερὰ προσαγαγόντων ὀρεωκόμων ἐγχέαι κελευόντων , ἀλλʼ ὀκνῶ εἶπε μὴ καὶ τοῦτο πάτριον γένηται καὶ Ἀντίγονος πρός τινα νεανίσκον , γεγονότα μὲν ἐκ λοχαγοῦ χαρίεντος αὐτὸν δʼ ἄτολμον ὄντα καὶ μαλακὸν ἀξιοῦντα δὲ προαχθῆναι , παρʼ ἐμοί φησὶν ὦ μειράκιον , ἀνδραγαθίας εἰσὶν οὐ πατραγαθίας τιμαί .
Lemmas: ἔτι τοίνυν ὁ δυσωπέω ὁ μέν ἄδοξος καί ταπεινός καί μηδείς ἄξιος οὐ μέγας ἔργον ἀντέχω , ἀλλά καί μετά γέλως ἔνιοι καί σκῶμμα ἐκκλίνω ὁ τοιοῦτος ὡς Θεόκριτος , δύο παρά αὐτός ἐν βαλανεῖον στλεγγίς κιχράω , ὁ μέν ξένος ὁ δέ γνώριμος κλέπτης , μετά παιδιά ἀμφότερος διακρούω λέγω σύ μέν οὐ οἶδα σύ δέ οἶδα Λυσιμάχη δέ Ἀθήνησι , ὁ ὁ Πολιάς ; ἱέρεια , ὁ ὁ ἱερόν προσάγω ὀρεωκόμος ἐγχέω κελεύω , ἀλλά ὀκνέω λέγω μή καί οὗτος πάτριος γίγνομαι καί Ἀντίγονος πρός τις νεανίσκος , γίγνομαι μέν ἐκ λοχαγός χαρίεις αὐτός δέ ἄτολμος εἰμί καί μαλακός ἀξιόω δέ προάγω , παρά ἐγώ φημί ὦ μειράκιον , ἀνδραγαθία εἰμί οὐ πατραγαθία τιμή .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 15
καὶ μὴν ἐάνπερ ὁ δυσωπῶν ἔνδοξος καὶ δυνατὸς ʽ οἳ δὴ μάλιστα δυσπαραίτητοι καὶ δυσαπότριπτοι περὶ τὰς κρίσεις καὶ τὰς χειροτονίας ἐντυγχάνοντὲς εἰσιν̓ , ὃ μὲν ἔπραξεν ὁ Κάτων νέος ὢν ἔτι πρὸς Κάτλον , οὐκ ἄν τινι φανείη ῥᾴδιον ἴσως οὐδʼ ἀναγκαῖον . ὁ γὰρ Κάτλος ἦν μὲν ἐν ἀξιώματι τῶν Ῥωμαίων μεγίστῳ καὶ τότε τὴν τιμητικὴν ἀρχὴν εἶχεν ἀνέβη δὲ πρὸς τὸν Κάτωνα τεταγμένον ἐπὶ τοῦ δημοσίου ταμιείου παραιτησόμενός τινα τῶν ἐζημιωμένων ὑπʼ αὐτοῦ , καὶ λιπαρὴς ἐγίγνετο ταῖς δεήσεσι προσβιαζόμενος · ἄχρι οὗ δυσανασχετήσας ἐκεῖνος αἰσχρόν ἐστιν ἔφη Κάτλε , σὲ τὸν τιμητὴν ἀπαλλαγῆναι μὴ βουλόμενον ἐντεῦθεν ὑπὸ τῶν ἐμῶν ὑπηρετῶν ἕλκεσθαι · καὶ ὁ Κάτλος αἰσχυνθείς , πρὸς ὀργὴν ἀπῆλθε . σκόπει δὲ μὴ τὸ τοῦ Ἀγησιλάου καὶ τὸ τοῦ Θεμιστοκλέους ἐπιεικέστερόν ἐστι , καὶ μετριώτερον . ὁ μὲν γὰρ Ἀγησίλαος ὑπὸ τοῦ πατρὸς κελευόμενος κρῖναί τινα δίκην παρὰ τὸν νόμον , ἀλλʼ ὑπὸ σοῦ · ἔφη πάτερ , πείθεσθαι τοῖς νόμοις ἐδιδασκόμην ἀπʼ ἀρχῆς · διὸ καὶ νῦν σοι πείθομαι μηδὲν ποιεῖν παράνομον ὁ δὲ Θεμιστοκλῆς πρὸς τὸν Σιμωνίδην ἀξιοῦντά τι τῶν μὴ δικαίων οὔτʼ ἂν σὺ ποιητὴς ἀγαθὸς εἴης ἔφη παρὰ μέλος · ᾄδων , οὔτʼ ἂν ἐγὼ χρηστὸς ἄρχων παρὰ νόμον κρίνων .
Lemmas: καί μήν ἐάν ὁ δυσωπέω ἔνδοξος καί δυνατός ʽ ὁ δή μάλα δυσπαραίτητος καί δυσαπότριπτος περί ὁ κρίσις καί ὁ χειροτονία ἐντυγχάνω εἰσινε , ὅς μέν πράσσω ὁ Κάτων νέος εἰμί ἔτι πρός Κάτλος , οὐ ἄν τις φαίνω ῥᾴδιος ἴσως οὐδέ ἀναγκαῖος . ὁ γάρ Κάτλος εἰμί μέν ἐν ἀξίωμα ὁ Ῥωμαῖος μέγας καί τότε ὁ τιμητικός ἀρχή ἔχω ἀναβαίνω δέ πρός ὁ Κάτων τάσσω ἐπί ὁ δημόσιος ταμιεῖον παραιτέομαι τις ὁ ζημιόω ὑπό αὐτός , καί λιπαρής γίγνομαι ὁ δέησις προσβιάζομαι · ἄχρι ὅς δυσανασχετέω ἐκεῖνος αἰσχρός εἰμί φημί Κάτλος , σύ ὁ τιμητής ἀπαλλάσσω μή βούλομαι ἐντεῦθεν ὑπό ὁ ἐμός ὑπηρέτης ἕλκω · καί ὁ Κάτλος αἰσχύνω , πρός ὀργή ἀπέρχομαι . σκοπέω δέ μή ὁ ὁ Ἀγησίλαος καί ὁ ὁ Θεμιστοκλῆς ἐπιεικής εἰμί , καί μέτριος . ὁ μέν γάρ Ἀγησίλαος ὑπό ὁ πατήρ κελεύω κρίνω τις δίκη παρά ὁ νόμος , ἀλλά ὑπό σύ · φημί πατήρ , πείθω ὁ νόμος διδάσκω ἀπό ἀρχή · διό καί νῦν σύ πείθω μηδείς ποιέω παράνομος ὁ δέ Θεμιστοκλῆς πρός ὁ Σιμωνίδης ἀξιόω τις ὁ μή δίκαιος οὔτε ἄν σύ ποιητής ἀγαθός εἰμί φημί παρά μέλος · ἀείδω , οὔτε ἄν ἐγώ χρηστός ἄρχω παρά νόμος κρίνω .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 16
καίτοι οὐ διὰ τὴν τοῦ ποδὸς πρὸς τὴν λύραν ἀμετρίαν , ὡς Πλάτων ἔλεγε , καὶ πόλεις πόλεσι καὶ φίλοι φίλοις διαφερόμενοι τὰ κάκιστα δρῶσί τε καὶ πάσχουσιν ἀλλὰ διὰ τὴν περὶ τὰ νόμιμα καὶ δίκαια πλημμέλειαν . ἀλλʼ ὅμως ἔνιοι τὴν ἐν μέλεσι καὶ γράμμασι καὶ μέτροις ἀκρίβειαν αὐτοὶ φυλάττοντες ἑτέρους ἐν ἀρχαῖς καὶ κρίσεσι καὶ πράξεσιν ἀξιοῦσιν ὀλιγωρεῖν τοῦ καλῶς ἔχοντος . διὸ καὶ τούτῳ μάλιστα χρηστέον πρὸς αὐτούς . ἐντυγχάνει σοι δικάζοντι ῥήτωρ ἢ βουλεύοντι δημαγωγός · ὁμολόγησον , ἐὰν ἐκεῖνος σολοικίσῃ προοιμιαζόμενος ἢ βαρβαρίσῃ διηγούμενος · οὐ γὰρ ἐθελήσει διὰ τὸ φαινόμενον αἰσχρόν · ἐνίους γοῦν ὁρῶμεν οὐδὲ φωνήεντι συγκροῦσαι φωνῆεν ἐν τῷ λέγειν ὑπομένοντας . ἕτερον πάλιν δυσωποῦντα τῶν ἐπιφανῶν καὶ ἐνδόξων κέλευσον ὀρχούμενον διʼ ἀγορᾶς ἐξελθεῖν ἢ διαστρέψαντα τὸ πρόσωπον · ἐὰν δʼ ἀρνῆται , σός ἐστιν ὁ καιρὸς εἰπεῖν καὶ πυθέσθαι , τί αἴσχιόν ἐστι ; τὸ σολοικίσαι καὶ διαστρέψαι τὸ πρόσωπον ἢ τὸ λῦσαι τὸν νόμον καὶ παραβῆναι τὸν ὅρκον καὶ πλέον νεῖμαι τῷ πονηρῷ τοῦ ἀγαθοῦ παρὰ τὸ δίκαιον . ἔτι τοίνυν , ὥσπερ Νικόστρατος ὁ Ἀργεῖος , Ἀρχιδάμου παρακαλοῦντος αὐτὸν ἐπὶ χρήμασι πολλοῖς καὶ γάμῳ γυναικὸς ἧς βούλεται Λακαίνης προδοῦναι Κρῶμνον , οὐκ ἔφη γεγονέναι τὸν Ἀρχίδαμον ἀφʼ Ἡρακλέους ἐκεῖνον μὲν γὰρ ἀποκτιννύναι περιιόντα τοὺς πονηρούς , τοῦτον δὲ τοὺς χρηστοὺς ποιεῖν πονηρούς · οὕτω καὶ ἡμῖν πρὸς ἄνθρωπον ἀξιοῦντα καλὸν κἀγαθὸν λέγεσθαι ῥητέον , ἂν βιάζηται καὶ δυσωπῇ , μὴ πρέποντα ποιεῖν μηδʼ ἄξια τῆς περὶ αὐτὸν εὐγενείας τε καὶ ἀρετῆς .
Lemmas: καίτοι οὐ διά ὁ ὁ πούς πρός ὁ λύρα ἀμετρία , ὡς Πλάτων λέγω , καί πόλις πόλις καί φίλος φίλος διαφέρω ὁ κακός δράω τε καί πάσχω ἀλλά διά ὁ περί ὁ νόμιμος καί δίκαιος πλημμέλεια . ἀλλά ὅμως ἔνιοι ὁ ἐν μέλος καί γράμμα καί μέτρον ἀκρίβεια αὐτός φυλάσσω ἕτερος ἐν ἀρχή καί κρίσις καί πρᾶξις ἀξιόω ὀλιγωρέω ὁ καλός ἔχω . διό καί οὗτος μάλα χράω πρός αὐτός . ἐντυγχάνω σύ δικάζω ῥήτωρ ἤ βουλεύω δημαγωγός · ὁμολογέω , ἐάν ἐκεῖνος σολοικίζω προοιμιάζομαι ἤ βαρβαρίζω διηγέομαι · οὐ γάρ ἐθέλω διά ὁ φαίνω αἰσχρός · ἔνιοι γοῦν ὁράω οὐδός φωνήεις συγκρούω φωνήεις ἐν ὁ λέγω ὑπομένω . ἕτερος πάλιν δυσωπέω ὁ ἐπιφανής καί ἔνδοξος κελεύω ὀρχέομαι διά ἀγορά ἐξέρχομαι ἤ διαστρέφω ὁ πρόσωπον · ἐάν δέ ἀρνέομαι , σός εἰμί ὁ καιρός λέγω καί πυνθάνομαι , τίς αἰσχρός εἰμί ; ὁ σολοικίζω καί διαστρέφω ὁ πρόσωπον ἤ ὁ λύω ὁ νόμος καί παραβαίνω ὁ ὅρκος καί πολύς νέμω ὁ πονηρός ὁ ἀγαθός παρά ὁ δίκαιος . ἔτι τοίνυν , ὥσπερ Νικόστρατος ὁ Ἀργεῖος , Ἀρχίδαμος παρακαλέω αὐτός ἐπί χρῆμα πολύς καί γάμος γυνή ὅς βούλομαι Λάκαινα προδίδωμι Κρῶμνος , οὐ φημί γίγνομαι ὁ Ἀρχίδαμος ἀπό Ἡρακλῆς ἐκεῖνος μέν γάρ ἀποκτείνω περιέρχομαι ὁ πονηρός , οὗτος δέ ὁ χρηστός ποιέω πονηρός · οὕτως καί ἐγώ πρός ἄνθρωπος ἀξιόω καλός ἀγαθός λέγω λέγω , ἐάν βιάζω καί δυσωπέω , μή πρέπω ποιέω μηδέ ἄξιος ὁ περί αὐτός εὐγένεια τε καί ἀρετή .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 17
ἐπὶ δὲ τῶν φαύλων ὁρᾶν χρὴ καὶ διανοεῖσθαι , τὸν φιλάργυρον εἰ δυσωπήσεις ἄνευ συμβολαίου δανεῖσαι τάλαντον ἢ τὸν φιλότιμον ἐκστῆναι τῆς προεδρίας , ἢ τὸν φίλαρχον τῆς παραγγελίας ἐπίδοξον ὄντα κρατήσειν . δεινὸν γὰρ ἂν ἀληθῶς φανείη τούτους μὲν ἐν νοσήμασι καὶ παθήμασιν ἀκάμπτους διαμένειν καὶ ἐχυροὺς καὶ δυσμεταθέτους , ἡμᾶς δὲ βουλομένους καὶ φάσκοντας εἶναι φιλοκάλους καὶ φιλοκάλους μὴ κρατεῖν ἑαυτῶν ἀλλʼ ἀνατρέπεσθαι καὶ προΐεσθαι τὴν ἀρετήν . καὶ γάρ , εἰ μὲν οἱ δυσωποῦντες ἐπὶ δόξῃ καὶ δυνάμει τοῦτο ποιοῦσιν ἄτοπόν ἐστι κοσμοῦντας ἑτέρους καὶ αὔξοντας ἀσχημονεῖν αὐτοὺς καὶ κακῶς ἀκούειν · ὥσπερ οἱ παραβραβεύοντες ἐν τοῖς ἀγῶσι καὶ χαριζόμενοι περὶ τὰς χειροτονίας , ἐξ οὐ προσηκόντων ἀρχεῖα καὶ στεφάνους ἄλλοις διδόντες καὶ δόξαν , ἀφαιροῦνται τὸ ἔνδοξον αὑτῶν καὶ τὸ καλόν · εἰ δὲ χρημάτων ἕνεκα προσκείμενον ὁρῶμεν τὸν δυσωποῦντα , πῶς οὐ παρίσταται δεινὸν εἶναι τὸ τῆς ἰδίας δόξης καὶ ἀρετῆς ἀφειδεῖν , ἵνα τὸ τοῦ δεῖνος βαλλάντιον βαρύτερον γένηται ; καίτοι παρίσταταί γε τοῖς πολλοῖς τὰ τοιαῦτα καὶ οὐ λανθάνουσιν ἑαυτοὺς ἐξαμαρτάνοντες · ὥσπερ οἱ τὰς μεγάλας κύλικας ἐκπιεῖν ἀναγκαζόμενοι , μόλις καὶ στένοντες καὶ τὰ πρόσωπα διαστρέφοντες ἐκτελοῦσι τὸ προσταττόμενον .
Lemmas: ἐπί δέ ὁ φαῦλος ὁράω χρή καί διανοέω , ὁ φιλάργυρος εἰ δυσωπέω ἄνευ συμβόλαιον δανείζω τάλαντον ἤ ὁ φιλότιμος ἐξίστημι ὁ προεδρία , ἤ ὁ φίλαρχος ὁ παραγγελία ἐπίδοξος εἰμί κρατέω . δεινός γάρ ἄν ἀληθής φαίνω οὗτος μέν ἐν νόσημα καί πάθημα ἄκαμπτος διαμένω καί ἐχυρός καί δυσμετάθετος , ἐγώ δέ βούλομαι καί φάσκω εἰμί φιλόκαλος καί φιλόκαλος μή κρατέω ἑαυτοῦ ἀλλά ἀνατρέπω καί προίημι ὁ ἀρετή . καί γάρ , εἰ μέν ὁ δυσωπέω ἐπί δόξα καί δύναμις οὗτος ποιέω ἄτοπος εἰμί κοσμέω ἕτερος καί αὐξάνω ἀσχημονέω αὐτός καί κακός ἀκούω · ὥσπερ ὁ παραβραβεύω ἐν ὁ ἀγών καί χαρίζομαι περί ὁ χειροτονία , ἐκ οὐ προσήκω ἀρχεῖον καί στέφανος ἄλλος δίδωμι καί δόξα , ἀφαιρέω ὁ ἔνδοξος ἑαυτοῦ καί ὁ καλός · εἰ δέ χρῆμα ἕνεκα πρόσκειμαι ὁράω ὁ δυσωπέω , πῶς οὐ παρίστημι δεινός εἰμί ὁ ὁ ἴδιος δόξα καί ἀρετή ἀφειδέω , ἵνα ὁ ὁ δεῖνα βαλλάντιον βαρύς γίγνομαι ; καίτοι παρίστημι γε ὁ πολύς ὁ τοιοῦτος καί οὐ λανθάνω ἑαυτοῦ ἐξαμαρτάνω · ὥσπερ ὁ ὁ μέγας κύλιξ ἐκπίνω ἀναγκάζω , μόλις καί στένω καί ὁ πρόσωπον διαστρέφω ἐκτελέω ὁ προστάσσω .
plutarchus.de-vitioso-pudore-528c-536d 19
ὃ τοίνυν πρὸς πάντα τὰ πάθη χρήσιμόν ἐστι , τούτου δεῖ μάλιστα τοῖς εὐδυσωπήτοις , ὅταν ἐκβιασθέντες ὑπὸ τοῦ , πάθους παρὰ γνώμην ἁμάρτωσι καὶ διατραπῶσιν , ἰσχυρῶς μνημονεύειν , καὶ τὰ σημεῖα τοῦ δηγμοῦ καὶ τῆς μεταμελείας θεμένους ἐν ἑαυτοῖς ἀναλαμβάνειν καὶ φυλάττειν ἐπὶ πλεῖστον χρόνον , ὡς γὰρ οἱ λίθῳ προσπταίσαντες ὁδοιπόροι ἢ περὶ ἄκραν ἀνατραπέντες κυβερνῆται , ἂν μνημονεύωσιν , οὐκ ἐκεῖνα μόνον ἀλλὰ καὶ τὰ προσόμοια φρίττοντες καὶ φυλαττόμενοι διατελοῦσιν οὕτως οἱ τὰ τῆς δυσωπίας αἰσχρὰ καὶ βλαβερὰ συνεχῶς τῷ μετανοοῦντι καὶ δακνομένῳ προβάλλοντες ἀντιλήψονται πάλιν ἑαυτῶν ἐν τοῖς ὁμοίοις καὶ οὐ προήσονται ῥᾳδίως ὑποφερομένους .
Lemmas: ὅς τοίνυν πρός πᾶς ὁ πάθος χρήσιμος εἰμί , οὗτος δέω μάλα ὁ εὐδυσώπητος , ὅταν ἐκβιάζω ὑπό ὁ , πάθος παρά γνώμη ἁμαρτάνω καί διατρέπω , ἰσχυρός μνημονεύω , καί ὁ σημεῖον ὁ δηγμός καί ὁ μεταμέλεια τίθημι ἐν ἑαυτοῦ ἀναλαμβάνω καί φυλάσσω ἐπί πολύς χρόνος , ὡς γάρ ὁ λίθος προσπταίω ὁδοιπόρος ἤ περί ἄκρα ἀνατρέπω κυβερνήτης , ἐάν μνημονεύω , οὐ ἐκεῖνος μόνος ἀλλά καί ὁ προσόμοιος φρίσσω καί φυλάσσω διατελέω οὕτως ὁ ὁ ὁ δυσωπία αἰσχρός καί βλαβερός συνεχής ὁ μετανοέω καί δάκνω προβάλλω ἀντιλαμβάνω πάλιν ἑαυτοῦ ἐν ὁ ὅμοιος καί οὐ προίημι ῥᾴδιος ὑποφέρω .