plutarchus.de-virtute-et-vitio-100b-101e 2
ὡς γὰρ ἀρώματα τρίβωνας εὐώδεις καὶ ῥάκια ποιεῖ , τοῦ δʼ Ἀγχίσου τὸ σῶμα ἰχῶρα πονηρὸν ἐξεδίδου νώτου καταστάζοντα βύσσινον φάρος , οὕτω μετʼ ἀρετῆς καὶ δίαιτα πᾶσα καὶ βίος ἄλυπός ἐστι καὶ ἐπιτερπής , ἡ δὲ κακία καὶ τὰ λαμπρὰ φαινόμενα καὶ πολυτελῆ καὶ σεμνὰ μιγνυμένη λυπηρὰ καὶ ναυτιώδη καὶ δυσπρόσδεκτα παρέχει τοῖς κεκτημένοις οὗτος μακάριος ἐν ἀγορᾷ νομίζεται · ἐπὰν δʼ ἀνοίξῃ τὰς θύρας , τρισάθλιος , γυνὴ κρατεῖ πάντων , ἐπιτάττει , μάχετʼ ἀεί . καίτοι γυναικὸς οὐ χαλεπῶς ἄν τις ἀπαλλαγείη πονηρᾶς ἀνὴρ ὤν , μὴ ἀνδράποδον πρὸς δὲ τὴν ἑαυτοῦ κακίαν οὐκ ἔστι γραψάμενον ἀπόλειψιν πραγμάτων ἀφεῖσθαι καὶ ἀναπαύεσθαι γενόμενον καθʼ αὑτόν , ἀλλʼ ἀεὶ συνοικοῦσα τοῖς σπλάγχνοις καὶ προσπεφυκυῖα νύκτωρ καὶ μεθʼ ἡμέραν εὕει ἄτερ δαλοῖο καὶ ὠμῷ γήραϊ δῶκε , βαρεῖα συνέκδημος οὖσα διʼ ἀλαζονείαν καὶ πολυτελὴς σύνδειπνος ὑπὸ λιχνείας καὶ σύγκοιτος ὀδυνηρά , φροντίσι καὶ μερίμναις καὶ ζηλοτυπίαις ἐκκόπτουσα τὸν ὕπνον καὶ διαφθείρουσα . καὶ γὰρ ὃ καθεύδουσι , τοῦ σώματος ὕπνος ἐστὶ καὶ ἀνάπαυσις , τῆς ψυχῆς πτοῖαι καὶ ὄνειροι καὶ ταραχαὶ διὰ δεισιδαιμονίαν . ὅταν δὲ νυστάζοντά μʼ ἡ λύπη λάβῃ , ἀπόλλυμʼ ὑπὸ τῶν ἐνυπνίων φησί τις . οὕτω δὲ καὶ φθόνος καὶ φόβος καὶ θυμὸς καὶ ἀκολασία διατίθησι . μεθʼ ἡμέραν μὲν γὰρ ἔξω βλέπουσα καὶ συσχηματιζομένη πρὸς ἑτέρους ἡ κακία δυσωπεῖται καὶ παρακαλύπτει τὰ πάθη , καὶ παντάπασι ταῖς ὁρμαῖς ἐκδίδωσιν ἑαυτὴν ἀλλʼ ἀντιτείνει καὶ μάχεται πολλάκις · ἐν δὲ τοῖς ὕπνοις ἀποφυγοῦσα δόξας καὶ νόμους καὶ πορρωτάτω γενομένη τοῦ δεδιέναι τε καὶ αἰδεῖσθαι , πᾶσαν ἐπιθυμίαν κινεῖ καὶ ἐπανεγείρει τὸ κακόηθες καὶ ἀκόλαστον . μητρί τε γὰρ ἐπιχειρεῖ μίγνυσθαι , ὥς φησιν ὁ Πλάτων ; καὶ βρώσεις ἀθέσμους προσφέρεται καὶ πράξεως οὐδεμιᾶς ἀπέχεται , ἀπολαύουσα τοῦ παρανομεῖν ὡς ἀνυστὸν ἐστιν εἰδώλοις καὶ φάσμασιν εἰς οὐδεμίαν ἡδονὴν οὐδὲ τελείωσιν τοῦ ἐπιθυμοῦντος τελευτῶσιν , ἀλλὰ κινεῖν μόνον καὶ διαγριαίνειν τὰ πάθη καὶ τὰ νοσήματα δυναμένοις .
Lemmas: ὡς γάρ ἄρωμα τρίβων εὐώδης καί ῥάκιον ποιέω , ὁ δέ Ἀγχίσης ὁ σῶμα ἰχώρ πονηρός ἐκδίδωμι νῶτον καταστάζω βύσσινος φάρος , οὕτως μετά ἀρετή καί δίαιτα πᾶς καί βίος ἄλυπος εἰμί καί ἐπιτερπής , ὁ δέ κακία καί ὁ λαμπρός φαίνω καί πολυτελής καί σεμνός μείγνυμι λυπηρός καί ναυτιώδης καί δυσπρόσδεκτος παρέχω ὁ κτάομαι οὗτος μακάριος ἐν ἀγορά νομίζω · ἐπάν δέ ἀνοίγνυμι ὁ θύρα , τρισάθλιος , γυνή κρατέω πᾶς , ἐπιτάσσω , μάχομαι ἀεί . καίτοι γυνή οὐ χαλεπός ἄν τις ἀπαλλάσσω πονηρός ἀνήρ εἰμί , μή ἀνδράποδον πρός δέ ὁ ἑαυτοῦ κακία οὐ εἰμί γράφω ἀπόλειψις πρᾶγμα ἀφίημι καί ἀναπαύω γίγνομαι κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά ἀεί συνοικέω ὁ σπλάγχνον καί προσφύω νύκτωρ καί μετά ἡμέρα εὔας ἄτερ δαλός καί ὠμός γῆρας δίδωμι , βαρύς συνέκδημος εἰμί διά ἀλαζονεία καί πολυτελής σύνδειπνος ὑπό λιχνεία καί σύγκοιτος ὀδυνηρός , φροντίς καί μέριμνα καί ζηλοτυπία ἐκκόπτω ὁ ὕπνος καί διαφθείρω . καί γάρ ὅς καθεύδω , ὁ σῶμα ὕπνος εἰμί καί ἀνάπαυσις , ὁ ψυχή πτόα καί ὄνειρος καί ταραχή διά δεισιδαιμονία . ὅταν δέ νυστάζω ἐγώ ὁ λύπη λαμβάνω , ἀπόλλυμι ὑπό ὁ ἐνύπνιον φημί τις . οὕτως δέ καί φθόνος καί φόβος καί θυμός καί ἀκολασία διατίθημι . μετά ἡμέρα μέν γάρ ἔξω βλέπω καί συσχηματίζω πρός ἕτερος ὁ κακία δυσωπέω καί παρακαλύπτω ὁ πάθος , καί παντάπασι ὁ ὁρμή ἐκδίδωμι ἑαυτοῦ ἀλλά ἀντιτείνω καί μάχομαι πολλάκις · ἐν δέ ὁ ὕπνος ἀποφεύγω δόξα καί νόμος καί πόρρω γίγνομαι ὁ δείδω τε καί αἰδέομαι , πᾶς ἐπιθυμία κινέω καί ἐπανεγείρω ὁ κακοήθης καί ἀκόλαστος . μήτηρ τε γάρ ἐπιχειρέω μείγνυμι , ὡς φημί ὁ Πλάτων ; καί βρῶσις ἄθεσμος προσφέρω καί πρᾶξις οὐδείς ἀπέχω , ἀπολαύω ὁ παρανομέω ὡς ἀνυστός εἰμί εἴδωλον καί φάσμα εἰς οὐδείς ἡδονή οὐδέ τελείωσις ὁ ἐπιθυμέω τελευτάω , ἀλλά κινέω μόνος καί διαγριαίνω ὁ πάθος καί ὁ νόσημα δύναμαι .