plutarchus.de-tuenda-sanitate-praecepta-122b-137e 9
ἐπεὶ δʼ ὥσπερ ὁ Δημάδης πολεμικοὺς ἀκαίρως τοὺς Ἀθηναίους ὄντας ἔλεγε μηδέποτε χειροτονεῖν εἰρήνην ἄνευ μελάνων ἱματίων , οὕτω καὶ ἡμεῖς οὐδέποτε μεμνήμεθα λιτῆς διαίτης καὶ σώφρονος ἄνευ καύσεων καὶ καταπλασμάτων ἔν τε τούτοις γιγνόμενοι πιέζομεν σφόδρα τὰς ἁμαρτίας , ἀντερειδόμενοι τῇ μνήμῃ καὶ καθάπερ οἱ πολλοὶ νῦν μὲν ἀέρας νῦν δὲ χώρας ἐπιμεμφόμενοι νοσώδεις , ἐξαιρούμενοι τῆς αἰτίας τὴν ἀκρασίαν καὶ φιληδονίαν ὥσπερ ὁ Λυσίμαχον ἐν Γέταις συσχεθεὶς δίψῃ καὶ παραδοὺς ἑαυτὸν μετὰ τοῦ στρατεύματος αἰχμάλωτον εἶτα πιὼν ὕδωρ ψυχρὸν ὦ θεοί εἶπεν , ὡς βραχείας ἡδονῆς ἕνεκα μεγάλην εὐδαιμονίαν ἀπεβάλομεν , οὕτως ἀνοιστέον ἐν ταῖς ἀρρωστίαις πρὸς αὑτοὺς ὡς διὰ ψυχροποσίαν ἢ λουτρὸν ἄκαιρον ἢ συμπεριφορὰν πολλὰς μὲν αὑτῶν διεφθείραμεν ἡδονάς , καλὰς δὲ πράξεις ἐπιτερπεῖς τε διαγωγὰς ἀπωλέσαμεν . ὁ γὰρ ἐκ τῶν τοιούτων ἀναλογισμῶν δηγμὸς αἱμάσσει τὴν μνήμην , ὥστε οἷον οὐλὴν παραμένουσαν ἐν τῷ ὑγιαίνειν εὐλαβεστέρους ποιεῖν περὶ τὴν δίαιταν , οὐδὲ γὰρ ἄγαν τὸ ὑγιαῖνον σῶμα φύσει μεγάλας ἐπιθυμίας οὐδὲ δυσπειθεῖς οὐδʼ ἀσυνήθεις οὐδὲ δυσεκβιάστους , ἀλλὰ δεῖ θαρρεῖν πρὸς τὰς ὀρέξεις ἐκφερομένας καὶ ἐπιπηδώσας ταῖς ἀπολαύσεσιν , ὡς ἐλαφρὸν καὶ παιδικὸν ἐχούσας τὸ μεμψιμοιροῦν καὶ κλαυθμυριζόμενον , εἶτα παυομένας ἀρθείσης τῆς τραπέζης καὶ μηδὲν ἐγκαλούσας μηδʼ ἀδικουμένας , ἀλλὰ τοὐναντίον καθαρὰς καὶ ἱλαρὰς καὶ οὐ βαρείας οὐδὲ ναυτιώδεις περιμενούσας τὴν αὔριον . ὥσπερ ἀμέλει καὶ Τιμόθεος εἶπε τῇ προτεραίᾳ δεδειπνηκὼς ἐν Ἀκαδημείᾳ παρὰ Πλάτωνι μουσικὸν καὶ λιτὸν δεῖπνον , ὡς οἱ παρὰ Πλάτωνι δειπνήσαντες καὶ εἰς αὔριον ἡδέως γίγνονται . λέγεται δὲ καὶ Ἀλέξανδρος εἰπεῖν τοὺς τῆς Ἄδας ὀψοποιοὺς ἀποπεμψάμενος ὡς ἔχει βελτίονας ἀεὶ σὺν αὑτῷ , πρὸς μὲν τὸ ἄριστον τὴν νυκτοπορίαν , πρὸς δὲ τὸ δεῖπνον τὴν ὀλιγαριστίαν .
Lemmas: ἐπεί δέ ὥσπερ ὁ Δημάδης πολεμικός ἄκαιρος ὁ Ἀθηναῖος εἰμί λέγω μηδέποτε χειροτονέω εἰρήνη ἄνευ μέλας ἱμάτιον , οὕτως καί ἐγώ οὐδέποτε μιμνῄσκω λιτός δίαιτα καί σώφρων ἄνευ καῦσις καί κατάπλασμα ἐν τε οὗτος γίγνομαι πιέζω σφόδρα ὁ ἁμαρτία , ἀντερείδω ὁ μνήμη καί καθά ὁ πολύς νῦν μέν ἀήρ νῦν δέ χώρα ἐπιμέμφομαι νοσώδης , ἐξαιρόομαι ὁ αἰτία ὁ ἀκρασία καί φιληδονία ὥσπερ ὁ Λυσίμαχος ἐν Γέται συνέχω δίψα καί παραδίδωμι ἑαυτοῦ μετά ὁ στράτευμα αἰχμάλωτος εἶτα πίνω ὕδωρ ψυχρός ὦ θεός λέγω , ὡς βραχύς ἡδονή ἕνεκα μέγας εὐδαιμονία ἀποβάλλω , οὕτως ἀναφέρω ἐν ὁ ἀρρωστία πρός ἑαυτοῦ ὡς διά ψυχροποσία ἤ λουτρόν ἄκαιρος ἤ συμπεριφορά πολύς μέν ἑαυτοῦ διαφθείρω ἡδονή , καλός δέ πρᾶξις ἐπιτερπής τε διαγωγή ἀπόλλυμι . ὁ γάρ ἐκ ὁ τοιοῦτος ἀναλογισμός δηγμός αἱμάσσω ὁ μνήμη , ὥστε οἷος οὐλή παραμένω ἐν ὁ ὑγιαίνω εὐλαβής ποιέω περί ὁ δίαιτα , οὐδέ γάρ ἄγαν ὁ ὑγιαίνω σῶμα φύσις μέγας ἐπιθυμία οὐδέ δυσπειθής οὐδέ ἀσυνήθης οὐδέ δυσεκβίαστος , ἀλλά δέω θαρσέω πρός ὁ ὄρεξις ἐκφέρω καί ἐπιπηδάω ὁ ἀπόλαυσις , ὡς ἐλαφρός καί παιδικός ἔχω ὁ μεμψιμοιρέω καί κλαυθμυρίζω , εἶτα παύω ἀείρω ὁ τράπεζα καί μηδείς ἐγκαλέω μηδέ ἀδικέω , ἀλλά ἐναντίος καθαρός καί ἱλαρός καί οὐ βαρύς οὐδέ ναυτιώδης περιμένω ὁ αὔριον . ὥσπερ ἀμέλει καί Τιμόθεος λέγω ὁ προτεραῖος δειπνέω ἐν Ἀκαδήμεια παρά Πλάτων μουσικός καί λιτός δεῖπνον , ὡς ὁ παρά Πλάτων δειπνέω καί εἰς αὔριον ἡδύς γίγνομαι . λέγω δέ καί Ἀλέξανδρος λέγω ὁ ὁ Ἄδα ὀψοποιός ἀποπέμπω ὡς ἔχω ἀγαθός ἀεί σύν ἑαυτοῦ , πρός μέν ὁ ἄριστον ὁ νυκτοπορία , πρός δέ ὁ δεῖπνον ὁ ὀλιγαριστία .