plutarchus.de-tranquillitate-animi-464e-477f 2
ὁ μὲν οὖν εἰπὼν ὅτι δεῖ τὸν εὐθυμεῖσθαι μέλλοντα μὴ πολλὰ πρήσσειν μήτε ἰδίῃ μήτε ξυνῇ , πρῶτον μὲν ἡμῖν πολυτελῆ τὴν εὐθυμίαν καθίστησι , γιγνομένην ὤνιον ἀπραξίας · οἷον ἀρρώστῳ παραινῶν ἑκάστῳ μένʼ , ὦ ταλαίπωρʼ , ἀτρέμα σοῖς ἐν δεμνίοις καίτοι κακὸν μὲν ἀναισθησίας σώματι φάρμακον ἀπονίας · οὐδὲν δὲ βελτίων ψυχῆς ἰατρὸς ὁ ῥᾳθυμίᾳ καὶ μαλακίᾳ καὶ προδοσίᾳ φίλων καὶ οἰκείων καὶ πατρίδος ἐξαιρῶν τὸ ταραχῶδες αὐτῆς καὶ λυπηρόν . ἔπειτα καὶ ψεῦδός ἐστι τὸ εὐθυμεῖν τοὺς μὴ πολλὰ πράσσοντας · ἔδει γὰρ εὐθυμοτέρας εἶναι γυναῖκας ἀνδρῶν οἰκουρίᾳ τὰ πολλὰ συνούσας · νυνὶ δʼ ὁ μὲν βορέας διὰ παρθενικῆς ἁπαλόχροος οὐ διάησιν ὥς φησιν Ἡσίοδος , λῦπαι δὲ καὶ ταραχαὶ καὶ κακοθυμίαι διὰ ζηλοτυπίας καὶ δεισιδαιμονίας καὶ φιλοτιμίας καὶ κενῶν δοξῶν , ὅσας οὐκ ἂν εἴποι τις , εἰς τὴν γυναικωνῖτιν ὑπορρέουσιν ὁ δὲ Λαέρτης εἴκοσιν ἔτη καθʼ αὑτὸν ἐν ἀγρῷ διαιτώμενος γρηὶ σὺν ἀμφιπόλῳ , ἥ οἱ βρῶσίν τε πόσιν τε παρτίθει , τὴν μὲν πατρίδα καὶ τὸν οἶκον καὶ τὴν βασιλείαν ἔφυγε , τὴν δὲ λύπην μετʼ ἀπραξίας καὶ κατηφείας ἀεὶ συνοικοῦσαν εἶχεν . ἐνίους δὲ καὶ τὸ μὴ πράσσειν αὐτὸ πολλάκις εἰς ἀθυμίαν καθίστησιν , ὡς τοῦτον · αὐτὰρ ὁ μήνιε νηυσὶ παρήμενος ὠκυπόροισι διογενὴς Πηλέως υἱός , πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς οὔτε ποτʼ εἰς ἀγορὴν πωλέσκετο κυδιάνειραν , οὔτε ποτʼ ἐς πόλεμον , ἀλλὰ φθινύθεσκε φίλον κῆρ αὖθι μένων , ποθέεσκε δʼ ἀυτήν τε πτόλεμόν τε . καὶ λέγει περιπαθῶν ἐπὶ τούτῳ καὶ ἀσχάλλων αὐτός ἀλλʼ ἧμαι παρὰ νηυσὶν ἐτώσιον ἄχθος ἀρούρης . ὅθεν οὐδʼ Ἐπίκουρος οἴεται δεῖν ἡσυχάζειν , ἀλλὰ τῇ φύσει χρῆσθαι πολιτευομένους καὶ πράσσοντας τὰ κοινὰ τοὺς φιλοτίμους καὶ φιλοδόξους , ὡς μᾶλλον ὑπʼ ἀπραγμοσύνης ταράττεσθαι καὶ κακοῦσθαι πεφυκότας , ἂν ὧν ὀρέγονται μὴ τυγχάνωσιν . ἀλλʼ ἐκεῖνος μὲν ἄτοπος οὐ τοὺς δυναμένους τὰ κοινὰ πράσσειν προτρεπόμενος ἀλλὰ τοὺς ἡσυχίαν ἄγειν μὴ δυναμένους . δεῖ δὲ μὴ πλήθει μηδʼ ὀλιγότητι πραγμάτων , ἀλλὰ τῷ καλῷ καὶ τῷ αἰσχρῷ τὸ εὔθυμον ὁρίζειν καὶ τὸ δύσθυμον · τῶν γὰρ καλῶν ἡ παράλειψις οὐχ ἧττον ἢ τῶν φαύλων ἡ πρᾶξις ἀνιαρόν ἐστι καὶ ταραχῶδες , ὡς εἴρηται .
Lemmas: ὁ μέν οὖν λέγω ὅτι δέω ὁ εὐθυμέω μέλλω μή πολύς πράσσω μήτε ἴδιος μήτε ξυνός , πρῶτος μέν ἐγώ πολυτελής ὁ εὐθυμία καθίστημι , γίγνομαι ὤνιος ἀπραξία · οἷος ἄρρωστος παραινέω ἕκαστος μένω , ὦ ταλαίπωρος , ἀτρέμας σός ἐν δέμνιον καίτοι κακός μέν ἀναισθησία σῶμα φάρμακον ἀπονία · οὐδείς δέ ἀγαθός ψυχή ἰατρός ὁ ῥαθυμία καί μαλακία καί προδοσία φίλος καί οἰκεῖος καί πατρίς ἐξαιρέω ὁ ταραχώδης αὐτός καί λυπηρός . ἔπειτα καί ψεῦδος εἰμί ὁ εὐθυμέω ὁ μή πολύς πράσσω · δέω γάρ εὔθυμος εἰμί γυνή ἀνήρ οἰκουρία ὁ πολύς σύνειμι · νυνί δέ ὁ μέν βορέας διά παρθενική ἁπαλόχροος οὐ διάημι ὡς φημί Ἡσίοδος , λύπη δέ καί ταραχή καί κακοθυμία διά ζηλοτυπία καί δεισιδαιμονία καί φιλοτιμία καί κενός δόξα , ὅσος οὐ ἄν λέγω τις , εἰς ὁ γυναικωνῖτις ὑπορρέω ὁ δέ Λαέρτης εἴκοσι ἔτος κατά ἑαυτοῦ ἐν ἀγρός διαιτάω γραῦς σύν ἀμφίπολος , ὅς ἕ βρῶσις τε πόσις τε παρατίθημι , ὁ μέν πατρίς καί ὁ οἶκος καί ὁ βασιλεία φεύγω , ὁ δέ λύπη μετά ἀπραξία καί κατήφεια ἀεί συνοικέω ἔχω . ἔνιοι δέ καί ὁ μή πράσσω αὐτός πολλάκις εἰς ἀθυμία καθίστημι , ὡς οὗτος · ἀτάρ ὁ μηνίω ναῦς πάρημαι ὠκύπορος διογενής Πηλεύς υἱός , πούς ὠκύς Ἀχιλλεύς οὔτε ποτέ εἰς ἀγορά πωλέομαι κυδιάνειρα , οὔτε ποτέ εἰς πόλεμος , ἀλλά φθινύθω φίλος κέαρ αὖθι μένω , ποθέω δέ ἀυτή τε πόλεμος τε . καί λέγω περιπαθέω ἐπί οὗτος καί ἀσχάλλω αὐτός ἀλλά ἧμαι παρά ναῦς ἐτώσιος ἄχθος ἄρουρα . ὅθεν οὐδέ Ἐπίκουρος οἴομαι δέω ἡσυχάζω , ἀλλά ὁ φύσις χράω πολιτεύω καί πράσσω ὁ κοινός ὁ φιλότιμος καί φιλόδοξος , ὡς μάλα ὑπό ἀπραγμοσύνη ταράσσω καί κακόω φύω , ἐάν ὅς ὀρέγω μή τυγχάνω . ἀλλά ἐκεῖνος μέν ἄτοπος οὐ ὁ δύναμαι ὁ κοινός πράσσω προτρέπω ἀλλά ὁ ἡσυχία ἄγω μή δύναμαι . δέω δέ μή πλῆθος μηδέ ὀλιγότης πρᾶγμα , ἀλλά ὁ καλός καί ὁ αἰσχρός ὁ εὔθυμος ὁρίζω καί ὁ δύσθυμος · ὁ γάρ καλός ὁ παράλειψις οὐ ἥσσων ἤ ὁ φαῦλος ὁ πρᾶξις ἀνιαρός εἰμί καί ταραχώδης , ὡς λέγω .