plutarchus.de-tranquillitate-animi-464e-477f 15
καὶ τοῦτʼ οὖν τὴν εὐθυμίαν ἐπιταράσσει κἀκεῖνο μᾶλλον , ὅταν , ὥσπερ αἱ μυῖαι τῶν λείων τόπων ἐν τοῖς κατόπτροις ἀπολισθάνουσι ταῖς δὲ τραχύτησι προσέχονται · καὶ ταῖς ἀμυχαῖς , οὕτως ἄνθρωποι τῶν ἱλαρῶν καὶ προσηνῶν ἀπορρέοντες ἐμπλέκωνται ταῖς τῶν ἀηδῶν ἀναμνήσεσι μᾶλλον δʼ ὥσπερ ἐν Ὀλύνθῳ τοὺς κανθάρους λέγουσιν , εἴς τι χωρίον ἐμβάλλοντας ὃ καλεῖται κανθαρώλεθρον , ἐκβῆναι μὴ δυναμένους ἀλλʼ ἐκεῖ στρεφομένους καὶ κυκλοῦντας ἐναποθνῄσκειν , οὕτως εἰς τὴν τῶν κακῶν μνήμην ὑπορρυέντες ἀνενεγκεῖν μὴ θέλωσι μηδʼ ἀναπνεῦσαι . δεῖ δʼ ὥσπερ ἐν πινακίῳ χρωμάτων ἐν τῇ ψυχῇ τῶν πραγμάτων τὰ φαιδρὰ καὶ λαμπρὰ προβάλλοντας , ἀποκρύπτειν τὰ σκυθρωπὰ καὶ πιέζειν · ἐξαλεῖψαι γὰρ οὐκ ἔστι παντάπασιν οὐδʼ ἀπαλλαγῆναι . παλίντονος γὰρ ἁρμονίη κόσμου , ὅκωσπερ λύρης καὶ τόξου · καὶ τῶν ἀνθρωπίνων καθαρὸν οὐδὲν οὐδʼ ἀμιγές . ἀλλʼ ὥσπερ ἐν μουσικῇ βαρεῖς φθόγγοι καὶ ὀξεῖς ἐν δὲ γραμματικῇ φωνήεντα καὶ ἄφωνα γράμματα , μουσικὸς δὲ καὶ γραμματικὸς οὐχ ὁ θάτερα δυσχεραίνων καὶ ὑποφεύγων ἀλλʼ ὁ πᾶσι χρῆσθαι καὶ μιγνύναι πρὸς τὸ οἰκεῖον ἐπιστάμενος · οὕτω καὶ τῶν πραγμάτων ἀντιστοιχίας ἐχόντων ( ἐπεὶ κατὰ τὸν Εὐριπίδην · οὐκ ἂν γένοιτο χωρὶς ἐσθλὰ καὶ κακά , ἀλλʼ ἔστι τις σύγκρασις , ὥστʼ ἔχειν καλῶς ) , οὐ δεῖ τοῖς ἑτέροις ἐξαθυμεῖν οὐδʼ ἀπαγορεύειν ἀλλʼ ὥσπερ ἁρμονικοὺς ἀμβλύνοντας ἀεὶ τοῖς κρείττοσι τὰ φαῦλα καὶ τὰ χείρονα τοῖς χρηστοῖς ἐμπεριλαμβάνοντας , ἐμμελὲς τὸ τοῦ βίου μῖγμα ποιεῖν καὶ οἰκεῖον αὑτοῖς . οὐ γάρ , ὡς ὁ Μένανδρός φησιν , ἅπαντι δαίμων ἀνδρὶ συμπαραστατεῖ εὐθὺς γενομένῳ , μυσταγωγὸς τοῦ βίου ἀγαθός , ἀλλὰ μᾶλλον , ὡς Ἐμπεδοκλῆς , διτταί τινες ἕκαστον ἡμῶν γιγνόμενον παραλαμβάνουσι καὶ κατάρχονται μοῖραι καὶ δαίμονες · ἔνθʼ ἦσαν Χθονίη τε καὶ Ἡλιόπη ταναῶπις , δῆρίς θʼ αἱματόεσσα καὶ Ἁρμονίη θεμερῶπις , Καλλιστὼ τʼ Αἴσχρη τε Θόωσά τε Δηναίη τε , νημερτής τʼ ἐρόεσσα μελάγκαρπός τʼ Ἀσάφεια .
Lemmas: καί οὗτος οὖν ὁ εὐθυμία ἐπιταράσσω ἐκεῖνος μάλα , ὅταν , ὥσπερ ὁ μυῖα ὁ λεῖος τόπος ἐν ὁ κάτοπτρον ἀπολισθάνω ὁ δέ τραχύτης προσέχω · καί ὁ ἀμυχή , οὕτως ἄνθρωπος ὁ ἱλαρός καί προσηνής ἀπορρέω ἐμπλέκω ὁ ὁ ἀηδής ἀνάμνησις μάλα δέ ὥσπερ ἐν Ὄλυνθος ὁ κάνθαρος λέγω , εἰς τις χωρίον ἐμβάλλω ὅς καλέω κανθαρώλεθρος , ἐκβαίνω μή δύναμαι ἀλλά ἐκεῖ στρέφω καί κυκλέω ἐναποθνῄσκω , οὕτως εἰς ὁ ὁ κακός μνήμη ὑπορρέω ἀναφέρω μή ἐθέλω μηδέ ἀναπνεύω . δέω δέ ὥσπερ ἐν πινάκιον χρῶμα ἐν ὁ ψυχή ὁ πρᾶγμα ὁ φαιδρός καί λαμπρός προβάλλω , ἀποκρύπτω ὁ σκυθρωπός καί πιέζω · ἐξαλείφω γάρ οὐ εἰμί παντάπασι οὐδέ ἀπαλλάσσω . παλίντονος γάρ ἁρμονία κόσμος , ὅπως λύρα καί τόξον · καί ὁ ἀνθρώπινος καθαρός οὐδείς οὐδέ ἀμιγής . ἀλλά ὥσπερ ἐν μουσική βαρύς φθόγγος καί ὀξύς ἐν δέ γραμματικός φωνήεις καί ἄφωνος γράμμα , μουσικός δέ καί γραμματικός οὐ ὁ ἕτερος δυσχεραίνω καί ὑποφεύγω ἀλλά ὁ πᾶς χράω καί μείγνυμι πρός ὁ οἰκεῖος ἐπίσταμαι · οὕτως καί ὁ πρᾶγμα ἀντιστοιχία ἔχω ( ἐπεί κατά ὁ Εὐριπίδης · οὐ ἄν γίγνομαι χωρίς ἐσθλός καί κακός , ἀλλά εἰμί τις σύγκρασις , ὥστε ἔχω καλός ) , οὐ δέω ὁ ἕτερος ἐξαθυμέω οὐδέ ἀπαγορεύω ἀλλά ὥσπερ ἁρμονικός ἀμβλύνω ἀεί ὁ κρατύς ὁ φαῦλος καί ὁ χείρων ὁ χρηστός ἐμπεριλαμβάνω , ἐμμελής ὁ ὁ βίος μῖγμα ποιέω καί οἰκεῖος ἑαυτοῦ . οὐ γάρ , ὡς ὁ Μένανδρος φημί , ἅπας δαίμων ἀνήρ συμπαραστατέω εὐθύς γίγνομαι , μυσταγωγός ὁ βίος ἀγαθός , ἀλλά μάλα , ὡς Ἐμπεδοκλῆς , δισσός τις ἕκαστος ἐγώ γίγνομαι παραλαμβάνω καί κατάρχω μοῖρα καί δαίμων · ἔνθα εἰμί Χθονίη τε καί Ἡλιόπη ταναῶπις , Δῆρις τε αἱματόεις καί Ἁρμονία θεμερῶπις , Καλλιστώ τε Αἴσχρη τε Θόωσα τε Δηναίη τε , Νημερτής τε ἐρόεις μελάγκαρπος τε Ἀσάφεια .