plutarchus.de-tranquillitate-animi-464e-477f 8
ὅθεν ἐκεῖνον αὖθις τὸν περὶ τῶν πραγμάτων λόγον ἀναλάβωμεν . ὡς γὰρ ἐν τῷ πυρέττειν πικρὰ πάντα καὶ ἀηδῆ φαίνεται γευομένοις , ἀλλʼ ὅταν ἴδωμεν ἑτέρους ταὐτὰ προσφερομένους καὶ μὴ δυσχεραίνοντας , οὐκέτι τὸ σιτίον οὐδὲ τὸ ποτὸν ἀλλʼ αὑτοὺς αἰτιώμεθα καὶ τὴν νόσον · οὕτω καὶ τοῖς πράγμασι παυσόμεθα μεμφόμενοι καὶ δυσχεραίνοντες , ἂν ἑτέρους ταὐτὰ προσδεχομένους ἀλύπως καὶ ἱλαρῶς ὁρῶμεν . ἀγαθὸν τοίνυν ἐν τοῖς ἀβουλήτοις συμπτώμασι πρὸς εὐθυμίαν καὶ τὸ μὴ παρορᾶν ὅσα προσφιλῆ καὶ ἀστεῖα πάρεστιν ἡμῖν , ἀλλὰ μιγνύντας ἐξαμαυροῦν τὰ χείρονα τοῖς βελτίοσι . νῦν δὲ τὰς μὲν ὄψεις ὑπὸ τῶν ἄγαν λαμπρῶν τιτρωσκομένας ἀποστρέφοντες , ταῖς ἀνθηραῖς καὶ ποώδεσι χρόαις παρηγοροῦμεν τὴν δὲ διάνοιαν ἐντείνομεν εἰς τὰ λυπηρὰ καὶ προσβιαζόμεθα τοῖς τῶν ἀνιαρῶν ἐνδιατρίβειν ἀναλογισμοῖς , μονονοὺ βίᾳ τῶν βελτιόνων ἀποσπάσαντες . καίτοι τό γε πρὸς τὸν πολυπράγμονα λελεγμένον οὐκ ἀηδῶς δεῦρʼ ἔστι μετενεγκεῖν τί τἀλλότριον , ἄνθρωπε βασκανώτατε , κακὸν ὀξυδορκεῖς , τὸ δʼ ἴδιον παραβλέπεις ; τί τὸ σεαυτοῦ κακόν , ὦ μακάριε , λίαν καταβλέπεις καὶ ποιεῖς ἐναργὲς ἀεὶ καὶ πρόσφατον ἀγαθοῖς δὲ παροῦσιν οὐ προσάγεις τὴν διάνοιαν , ἀλλʼ ὥσπερ αἱ σικύαι τὸ χείριστον ἐκ τῆς σαρκὸς ἕλκουσιν , οὕτω τὰ κάκιστα τῶν ἰδίων συνάγεις ἐπὶ σαυτόν , οὐδὲν τι τοῦ Χίου βελτίων γενόμενος ὃς πολὺν καὶ χρηστὸν οἶνον ἑτέροις πιπράσκων ἑαυτῷ πρὸς τὸ ἄριστον ὀξίνην ἐζήτει διαγευόμενος , οἰκέτης δέ τις ἐρωτηθεὶς ὑφʼ ἑτέρου τί ποιοῦντα τὸν δεσπότην καταλέλοιπεν ἀγαθῶν ἔφη παρόντων , κακὸν ζητοῦντα ; καὶ γὰρ οἱ πολλοὶ τὰ χρηστὰ καὶ πότιμα τῶν ἰδίων ὑπερβαίνοντες ἐπὶ τὰ μοχθηρὰ καὶ δυσχερῆ τρέχουσιν . ὁ δʼ Ἀρίστιππος οὐ τοιοῦτος , ἀλλʼ ἀγαθὸς ὥσπερ ἐπὶ ζυγοῦ πρὸς τὰ βελτίονα τῶν ὑποκειμένων ἐξαναφέρειν καὶ ἀνακουφίζειν αὑτόν · χωρίον γοῦν ἀπολέσας καλὸν ἠρώτησεν ἕνα τῶν πάνυ προσποιουμένων συνάχθεσθαι καὶ συναγανακτεῖν οὐχὶ σοὶ μὲν χωρίδιον ἓν ἔστιν , ἐμοὶ δὲ τρεῖς ἀγροὶ καταλείπονται ; συνομολογήσαντος δʼ ἐκείνου , τί οὖν εἶπεν οὐ σοὶ μᾶλλον ἡμεῖς συναχθόμεθα μανικὸν γάρ ἐστι τοῖς ἀπολλυμένοις ἀνιᾶσθαι μὴ χαίρειν δὲ τοῖς σῳζομένοις , ἀλλʼ ὥσπερ τὰ μικρὰ παιδάρια , ἀπὸ πολλῶν παιγνίων ἂν ἕν τις ἀφέληταί τι , καὶ τὰ λοιπὰ πάντα προσρίψαντα κλαίει καὶ βοᾷ , τὸν αὐτὸν τρόπον ἡμᾶς περὶ ἓν ὀχληθέντας ὑπὸ τῆς τύχης , καὶ τἄλλα πάντα ποιεῖν ἀνόνητα ἑαυτοῖς ὀδυρομένους καὶ δυσφοροῦντας .
Lemmas: ὅθεν ἐκεῖνος αὖθις ὁ περί ὁ πρᾶγμα λόγος ἀναλαμβάνω . ὡς γάρ ἐν ὁ πυρέσσω πικρός πᾶς καί ἀηδής φαίνω γεύω , ἀλλά ὅταν ὁράω ἕτερος αὐτός προσφέρω καί μή δυσχεραίνω , οὐκέτι ὁ σιτίον οὐδέ ὁ ποτός ἀλλά ἑαυτοῦ αἰτέω καί ὁ νόσος · οὕτως καί ὁ πρᾶγμα παύω μέμφομαι καί δυσχεραίνω , ἐάν ἕτερος αὐτός προσδέχομαι ἄλυπος καί ἱλαρός ὁράω . ἀγαθός τοίνυν ἐν ὁ ἀβούλητος σύμπτωμα πρός εὐθυμία καί ὁ μή παροράω ὅσος προσφιλής καί ἀστεῖος πάρειμι ἐγώ , ἀλλά μείγνυμι ἐξαμαυρόω ὁ κακός ὁ ἀγαθός . νῦν δέ ὁ μέν ὄψις ὑπό ὁ ἄγαν λαμπρός τιτρώσκω ἀποστρέφω , ὁ ἀνθηρός καί ποώδης χροιά παρηγορέω ὁ δέ διάνοια ἐντείνω εἰς ὁ λυπηρός καί προσβιάζομαι ὁ ὁ ἀνιαρός ἐνδιατρίβω ἀναλογισμός , μονονού βία ὁ ἀγαθός ἀποσπάω . καίτοι ὁ γε πρός ὁ πολυπράγμων λέγω οὐ ἀηδής δεῦρο εἰμί μεταφέρω τίς ἀλλότριος , ἄνθρωπος βάσκανος , κακός ὀξυδορκέω , ὁ δέ ἴδιος παραβλέπω ; τίς ὁ σεαυτοῦ κακός , ὦ μακάριος , λίαν καταβλέπω καί ποιέω ἐναργής ἀεί καί πρόσφατος ἀγαθός δέ πάρειμι οὐ προσάγω ὁ διάνοια , ἀλλά ὥσπερ ὁ σικύα ὁ κακός ἐκ ὁ σάρξ ἕλκω , οὕτως ὁ κακός ὁ ἴδιος συνάγω ἐπί σεαυτοῦ , οὐδείς τις ὁ Χίος ἀγαθός γίγνομαι ὅς πολύς καί χρηστός οἶνος ἕτερος πιπράσκω ἑαυτοῦ πρός ὁ ἄριστον ὀξίνης ζητέω διαγεύω , οἰκέτης δέ τις ἐρωτάω ὑπό ἕτερος τίς ποιέω ὁ δεσπότης καταλείπω ἀγαθός φημί πάρειμι , κακός ζητέω ; καί γάρ ὁ πολύς ὁ χρηστός καί πότιμος ὁ ἴδιος ὑπερβαίνω ἐπί ὁ μοχθηρός καί δυσχερής τρέχω . ὁ δέ Ἀρίστιππος οὐ τοιοῦτος , ἀλλά ἀγαθός ὥσπερ ἐπί ζυγόν πρός ὁ ἀγαθός ὁ ὑπόκειμαι ἐξαναφέρω καί ἀνακουφίζω ἑαυτοῦ · χωρίον γοῦν ἀπόλλυμι καλός ἐρωτάω εἷς ὁ πάνυ προσποιέω συνάχθομαι καί συναγανακτέω οὐ σύ μέν χωρίδιον εἷς εἰμί , ἐγώ δέ τρεῖς ἀγρός καταλείπω ; συνομολογέω δέ ἐκεῖνος , τίς οὖν λέγω οὐ σύ μάλα ἐγώ συνάχθομαι μανικός γάρ εἰμί ὁ ἀπόλλυμι ἀνιάω μή χαίρω δέ ὁ σῴζω , ἀλλά ὥσπερ ὁ μικρός παιδάριον , ἀπό πολύς παίγνιον ἐάν εἷς τις ἀφαιρέω τις , καί ὁ λοιπός πᾶς προσρίπτω κλαίω καί βοάω , ὁ αὐτός τρόπος ἐγώ περί εἷς ὀχλέω ὑπό ὁ τύχη , καί ἄλλος πᾶς ποιέω ἀνόνητος ἑαυτοῦ ὀδύρομαι καί δυσφορέω .