ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-tranquillitate-animi-464e-477f 3
τοὺς μὲν γὰρ ἀφωρισμένως ἕνα βίον ἄλυπον νομίζοντας , ὡς ἔνιοι τὸν τῶν γεωργῶν ἢ τὸν τῶν ἠιθέων ἢ τὸν τῶν βασιλέων , ἱκανῶς ὁ Μένανδρος ὑπομιμνήσκει λέγων ᾤμην ἐγὼ τοὺς πλουσίους , ὦ Φανία , οἷς μὴ τὸ δανείζεσθαι πρόσεστιν , οὐ στένειν τὰς νύκτας οὐδὲ στρεφομένους ἄνω κάτω οἴμοι λέγειν , ἡδὺν δὲ καὶ πρᾶόν τινα ὕπνον καθεύδειν εἶτα προσδιελθών , ὡς καὶ τοὺς πλουσίους ἑώρα ταὐτὰ πάσχοντας τοῖς πένησιν , ἆρʼ ἐστί φησὶ συγγενές τι λύπη καὶ βίος ; τρυφερῷ βίῳ σύνεστιν , ἐνδόξῳ βίῳ πάρεστιν , ἀπόρῳ συγκαταγηράσκει βίῳ . ἀλλʼ ὥσπερ οἱ δειλοὶ καὶ ναυτιῶντες ἐν τῷ πλεῖν , εἶτα ῥᾷον οἰόμενοι διάξειν , ἐὰν εἰς γαῦλον ἐξ ἀκάτου καὶ πάλιν ἐὰν εἰς τριήρη μεταβῶσιν , οὐδὲν περαίνουσι , τὴν χολὴν καὶ τὴν δειλίαν συμμεταφέροντες ἑαυτοῖς · οὕτως αἱ τῶν βίων ἀντιμεταλήψεις οὐκ ἐξαιροῦσι τῆς ψυχῆς τὰ λυποῦντα καὶ ταράττοντα · ταῦτα δʼ ἐστὶν ἀπειρία πραγμάτων , ἀλογιστία , τὸ μὴ δύνασθαι μηδʼ ἐπίστασθαι χρῆσθαι τοῖς παροῦσιν ὀρθῶς · ταῦτα καὶ πλουσίους χειμάζει καὶ πένητας , ταῦτα καὶ γεγαμηκότας ἀνιᾷ καὶ ἀγάμους · διὰ ταῦτα φεύγουσι τὴν ἀγορὰν εἶτα τὴν ἡσυχίαν οὐ φέρουσι , διὰ ταῦτα προαγωγὰς ἐν αὐλαῖς διώκουσι , καὶ παρελθόντες εὐθὺς βαρύνονται . δυσάρεστον οἱ νοσοῦντες ἀπορίας ὕπο · καὶ γὰρ ἡ γυνὴ λυπεῖ καὶ τὸν ἰατρὸν αἰτιῶνται καὶ δυσχεραίνουσι τὸ κλινίδιον , φίλων δʼ ὃ τʼ ἐλθὼν λυπρὸς ὃ τʼ ἀπιὼν βαρύς ὡς ὁ Ἴων φησίν . εἶτα τῆς νόσου διαλυθείσης καὶ κράσεως ἑτέρας ἐγγενομένης , ἦλθεν ἡ ὑγίεια φίλα πάντα ποιοῦσα καὶ προσηνῆ . ὁ γὰρ ἐχθὲς ᾠὰ καὶ ἀμύλια καὶ σητάνειον ἄρτον διαπτύων , τήμερον αὐτόπυρον ἐπʼ ἐλαίαις ἢ καρδαμίδι σιτεῖται προσφιλῶς καὶ προθύμως
Lemmas: ὁ μέν γάρ ἀφορίζω εἷς βίος ἄλυπος νομίζω , ὡς ἔνιοι ὁ ὁ γεωργός ἤ ὁ ὁ ἠίθεος ἤ ὁ ὁ βασιλεύς , ἱκανός ὁ Μένανδρος ὑπομιμνῄσκω λέγω ᾬω ἐγώ ὁ πλούσιος , ὦ Φανίας , ὅς μή ὁ δανείζω πρόσειμι , οὐ στένω ὁ νύξ οὐδέ στρέφω ἄνω κάτω οἴμοι λέγω , ἡδύς δέ καί πρᾶος τις ὕπνος καθεύδω εἶτα προσδιέρχομαι , ὡς καί ὁ πλούσιος ὁράω αὐτός πάσχω ὁ πένης , ἆρα εἰμί φημί συγγενής τις λύπη καί βίος ; τρυφερός βίος σύνειμι , ἔνδοξος βίος πάρειμι , ἄπορος συγκαταγηράσκω βίος . ἀλλά ὥσπερ ὁ δειλός καί ναυτιάω ἐν ὁ πλέω , εἶτα ῥᾴδιος οἴομαι διάγω , ἐάν εἰς γαῦλος ἐκ ἄκατος καί πάλιν ἐάν εἰς τριήρης μεταβαίνω , οὐδείς περαίνω , ὁ χολή καί ὁ δειλία συμμεταφέρομαι ἑαυτοῦ · οὕτως ὁ ὁ βίος ἀντιμετάληψις οὐ ἐξαιρέω ὁ ψυχή ὁ λυπέω καί ταράσσω · οὗτος δέ εἰμί ἀπειρία πρᾶγμα , ἀλογιστία , ὁ μή δύναμαι μηδέ ἐπίσταμαι χράω ὁ πάρειμι ὀρθός · οὗτος καί πλούσιος χειμάζω καί πένης , οὗτος καί γαμέω ἀνιάω καί ἄγαμος · διά οὗτος φεύγω ὁ ἀγορά εἶτα ὁ ἡσυχία οὐ φέρω , διά οὗτος προαγωγή ἐν αὐλή διώκω , καί παρέρχομαι εὐθύς βαρύνω . δυσάρεστος ὁ νοσέω ἀπορία ὑπό · καί γάρ ὁ γυνή λυπέω καί ὁ ἰατρός αἰτιάομαι καί δυσχεραίνω ὁ κλινίδιον , φίλος δέ ὁ τε ἔρχομαι λυπρός ὁ τε ἀπέρχομαι βαρύς ὡς ὁ Ἴων φημί . εἶτα ὁ νόσος διαλύω καί κρᾶσις ἕτερος ἐγγίγνομαι , ἔρχομαι ὁ ὑγίεια φίλος πᾶς ποιέω καί προσηνής . ὁ γάρ χθές ᾠόν καί ἀμύλιον καί σητάνειος ἄρτος διαπτύω , σήμερον αὐτόπυρος ἐπί ἐλαία ἤ καρδαμίς σιτέω προσφιλής καί πρόθυμος
plutarchus.de-tranquillitate-animi-464e-477f 4
τοιαύτην ὁ λογισμὸς εὐκολίαν καὶ μεταβολὴν ἐγγενόμενος ποιεῖ πρὸς ἕκαστον βίον . Ἀλέξανδρος Ἀναξάρχου περὶ κόσμων ἀπειρίας ἀκούων ἐδάκρυε , καὶ τῶν φίλων ἐρωτώντων ὅ τι πέπονθεν , οὐκ ἄξιον ἔφη δακρύειν , εἰ κόσμων ὄντων ἀπείρων ἑνὸς οὐδέπω κύριοι γεγόναμεν ; Κράτης δὲ πήραν ἔχων καὶ τρίβωνα παίζων καὶ γελῶν ὥσπερ ἐν ἑορτῇ τὸν βίον διετέλεσε . καὶ μὴν καὶ τὸν Ἀγαμέμνονα τὸ πολλῶν βασιλεύειν ἐλύπει , γνώσεαι Ἀτρείδην Ἀγαμέμνονα , τὸν περὶ πάντων Ζεὺς ἐνέηκε πόνοισι διαμπερές Διογένης δὲ πωλούμενος ἔσκωπτε τὸν κήρυκα κατακείμενος · ἀναστῆναι δʼ οὐκ ἐβούλετο κελεύοντος , ἀλλὰ παίζων καὶ καταγελῶν ἔλεγεν εἰ δʼ ἰχθῦν ἐπίπρασκες ; καὶ Σωκράτης μὲν ἐν δεσμωτηρίῳ φιλοσοφῶν διελέγετο τοῖς ἑταίροις · ὁ δὲ Φαέθων ἀναβὰς εἰς τὸν οὐρανὸν ἔκλαιεν , εἰ μηδεὶς αὐτῷ τοὺς τοῦ πατρὸς ἵππους καὶ τὸ ἅρμα παραδίδωσιν . ὥσπερ οὖν τὸ ὑπόδημα τῷ ποδὶ συνδιαστρέφεται καὶ οὐ τοὐναντίον , οὕτω τοὺς βίους αἱ διαθέσεις συνεξομοιοῦσιν αὑταῖς . οὐ γὰρ ἡ συνήθεια ποιεῖ τοῖς ἑλομένοις τὸν ἄριστον βίον ἡδὺν ὥς τις εἶπεν , ἀλλὰ τὸ φρονεῖν ἅμα τὸν αὐτὸν βίον ποιεῖ καὶ ἄριστον καὶ ἥδιστον . διὸ τὴν πηγὴν τῆς εὐθυμίας ἐν αὐτοῖς οὖσαν ἡμῖν ἐκκαθαίρωμεν , ἵνα καὶ τὰ ἐκτὸς ὡς οἰκεῖα καὶ φίλα μὴ χαλεπῶς χρωμένοις συμφέρηται τοῖς πράγμασιν γὰρ οὐχὶ θυμοῦσθαι χρεών · μέλει γὰρ αὐτοῖς οὐδέν · ἀλλʼ οὑντυγχάνων τὰ πράγματʼ ὀρθῶς ἂν τιθῇ , πράσσει καλῶς
Lemmas: τοιοῦτος ὁ λογισμός εὐκολία καί μεταβολή ἐγγίγνομαι ποιέω πρός ἕκαστος βίος . Ἀλέξανδρος Ἀνάξαρχος περί κόσμος ἀπειρία ἀκούω δακρύω , καί ὁ φίλος ἐρωτάω ὅς τις πάσχω , οὐ ἄξιος φημί δακρύω , εἰ κόσμος εἰμί ἄπειρος εἷς οὐδέπω κύριος γίγνομαι ; Κράτης δέ πήρα ἔχω καί τρίβων παίζω καί γελάω ὥσπερ ἐν ἑορτή ὁ βίος διατελέω . καί μήν καί ὁ Ἀγαμέμνων ὁ πολύς βασιλεύω λυπέω , γιγνώσκω Ἀτρείδης Ἀγαμέμνων , ὁ περί πᾶς Ζεύς ἐνίημι πόνος διαμπερές Διογένης δέ πωλέω σκώπτω ὁ κῆρυξ κατάκειμαι · ἀνίστημι δέ οὐ βούλομαι κελεύω , ἀλλά παίζω καί καταγελάω λέγω εἰ δέ ἰχθῦς πιπράσκω ; καί Σωκράτης μέν ἐν δεσμωτήριον φιλοσοφέω διαλέγω ὁ ἑταῖρος · ὁ δέ Φαέθων ἀναβαίνω εἰς ὁ οὐρανός κλαίω , εἰ μηδείς αὐτός ὁ ὁ πατήρ ἵππος καί ὁ ἅρμα παραδίδωμι . ὥσπερ οὖν ὁ ὑπόδημα ὁ πούς συνδιαστρέφω καί οὐ ἐναντίος , οὕτως ὁ βίος ὁ διάθεσις συνεξομοιόω ἑαυτοῦ . οὐ γάρ ὁ συνήθεια ποιέω ὁ αἱρέω ὁ ἀγαθός βίος ἡδύς ὡς τις λέγω , ἀλλά ὁ φρονέω ἅμα ὁ αὐτός βίος ποιέω καί ἀγαθός καί ἡδύς . διό ὁ πηγή ὁ εὐθυμία ἐν αὐτός εἰμί ἐγώ ἐκκαθαίρω , ἵνα καί ὁ ἐκτός ὡς οἰκεῖος καί φίλος μή χαλεπός χράω συμφέρω ὁ πρᾶγμα γάρ οὐ θυμόω χρεών · μέλω γάρ αὐτός οὐδείς · ἀλλά ἐντυγχάνω ὁ πρᾶγμα ὀρθός ἐάν τίθημι , πράσσω καλός
plutarchus.de-tranquillitate-animi-464e-477f 5
Κυβείᾳ γὰρ ὁ Πλάτων τὸν βίον ἀπείκασεν , ἐν ᾧ καὶ βάλλειν δεῖ τὰ πρόσφορα , καὶ βαλόντα χρῆσθαι καλῶς τοῖς πεσοῦσι . τούτων δὲ τὸ μὲν βάλλειν οὐκ ἐφʼ ἡμῖν , τὸ δὲ προσηκόντως δέχεσθαι τὰ γιγνόμενα παρὰ τῆς τύχης καὶ νέμειν ἑκάστῳ τόπον , ἐν ᾧ καὶ τὸ οἰκεῖον ὠφελήσει μάλιστα καὶ τὸ ἀβούλητον ἥκιστα λυπήσει τοὺς ἐπιτυγχάνοντας , ἡμέτερον ἔργον ἐστίν , ἂν εὖ φρονῶμεν . τοὺς μὲν γὰρ ἀτέχνους καὶ ἀνοήτους περὶ τὸν βίον , ὥσπερ τοὺς νοσώδεις τοῖς σώμασι μήτε καῦμα φέρειν μήτε κρύος δυναμένους ἐξίστησι μὲν εὐτυχία συστέλλει δὲ δυστυχία · ταράττονται δʼ ὑπʼ ἀμφοτέρων , μᾶλλον δʼ ὑφʼ αὑτῶν ἐν ἀμφοτέροις καὶ οὐχ ἧττον ἐν τοῖς λεγομένοις ἀγαθοῖς . Θεόδωρος μὲν γὰρ ὁ κληθεὶς ἄθεος ἔλεγε , τῇ δεξιᾷ τοὺς λόγους ὀρέγοντος αὐτοῦ , τῇ ἀριστερᾷ δέχεσθαι τοὺς ἀκροωμένους · οἱ δʼ ἀπαίδευτοι πολλάκις τὴν τύχην δεξιὰν παρισταμένην ἐπαριστέρως λαμβάνοντες ἀσχημονοῦσιν οἱ δὲ φρόνιμοι , καθάπερ ταῖς μελίτταις φέρει μέλι τὸ δριμύτατον καὶ ξηρότατον ὁ θύμος , οὕτως ἀπὸ τῶν δυσχερεστάτων πολλάκις πραγμάτων οἰκεῖόν τι καὶ χρήσιμον αὑτοῖς λαμβάνουσι .
Lemmas: κυβεία γάρ ὁ Πλάτων ὁ βίος ἀπεικάζω , ἐν ὅς καί βάλλω δέω ὁ πρόσφορος , καί βάλλω χράω καλός ὁ πίπτω . οὗτος δέ ὁ μέν βάλλω οὐ ἐπί ἐγώ , ὁ δέ προσηκόντως δέχομαι ὁ γίγνομαι παρά ὁ τύχη καί νέμω ἕκαστος τόπος , ἐν ὅς καί ὁ οἰκεῖος ὠφελέω μάλα καί ὁ ἀβούλητος ἦκα λυπέω ὁ ἐπιτυγχάνω , ἡμέτερος ἔργον εἰμί , ἐάν εὖ φρονέω . ὁ μέν γάρ ἄτεχνος καί ἀνόητος περί ὁ βίος , ὥσπερ ὁ νοσώδης ὁ σῶμα μήτε καῦμα φέρω μήτε κρύος δύναμαι ἐξίστημι μέν εὐτυχία συστέλλω δέ δυστυχία · ταράσσω δέ ὑπό ἀμφότερος , μάλα δέ ὑπό ἑαυτοῦ ἐν ἀμφότερος καί οὐ ἥσσων ἐν ὁ λέγω ἀγαθός . Θεόδωρος μέν γάρ ὁ καλέω ἄθεος λέγω , ὁ δεξιός ὁ λόγος ὀρέγω αὐτός , ὁ ἀριστερός δέχομαι ὁ ἀκροάομαι · ὁ δέ ἀπαίδευτος πολλάκις ὁ τύχη δεξιός παρίστημι ἐπαρίστερος λαμβάνω ἀσχημονέω ὁ δέ φρόνιμος , καθά ὁ μέλισσα φέρω μέλι ὁ δριμύς καί ξηρός ὁ θύμος , οὕτως ἀπό ὁ δυσχερής πολλάκις πρᾶγμα οἰκεῖος τις καί χρήσιμος ἑαυτοῦ λαμβάνω .
plutarchus.de-tranquillitate-animi-464e-477f 9
καὶ τί , φήσαι τις ἄν , ἔχομεν ; τί δʼ οὐκ ἔχομεν ; ὁ μὲν δόξαν ὁ δʼ οἶκον ὁ δὲ γάμον τῷ δὲ φίλος ἀγαθός ἐστιν . Ἀντίπατρος δʼ ὁ Ταρσεὺς πρὸς τῷ τελευτᾶν ἀναλογιζόμενος ὧν ἔτυχεν ἀγαθῶν , οὐδὲ τὴν εὔπλοιαν παρέλιπε τὴν ἐκ Κιλικίας αὐτῷ γενομένην εἰς Ἀθήνας . δεῖ δὲ καὶ τὰ κοινὰ μὴ παρορᾶν ἀλλʼ ἔν τινι λόγῳ τίθεσθαι καὶ χαίρειν , ὅτι ζῶμεν ὑγιαίνομεν τὸν ἣλιον ὁρῶμεν · οὔτε πόλεμος οὔτε στάσις ἐστίν · ἀλλὰ καὶ ἡ γῆ παρέχει γεωργεῖν καὶ θάλασσα πλεῖν ἀδεῶς τοῖς βουλομένοις · καὶ λέγειν ἔξεστι καὶ πράττειν καὶ σιωπᾶν καὶ σχολάζειν . εὐθυμήσομεν δὲ τούτοις μᾶλλον παροῦσιν , ἂν μὴ παρόντων αὐτῶν φαντασίαν λαμβάνωμεν ἀναμιμνήσκοντες αὑτοὺς πολλάκις , ὡς ποθεινόν ἐστιν ὑγεία νοσοῦσι καὶ πολεμουμένοις εἰρήνη , καὶ κτήσασθαι δόξαν ἐν πόλει τηλικαύτῃ καὶ φίλους ἀγνῶτι καὶ ξένῳ · καὶ ; τὸ στέρεσθαι γενομένων ὡς ἀνιαρόν . οὐ γὰρ τότε γίγνεται μέγα καὶ τίμιον ἕκαστον ἡμῖν , ὅταν ἀπόληται , σῳζόμενον δὲ τὸ μηδέν ἐστιν · οὐδενὶ γὰρ ἀξίαν τὸ μὴ εἶναι προστίθησιν . οὐδὲ δεῖ κτᾶσθαι μὲν ὡς μεγάλα καὶ τρέμειν ἀεὶ δεδιότας ὡς ὑπὲρ μεγάλων μὴ στερηθῶμεν , ἔχοντας δὲ παρορᾶν καὶ καταφρονεῖν ὡς μηδενὸς ἀξίων ἀλλὰ χρῆσθαι μάλιστα ἐπὶ τῷ χαίρειν καὶ , ἀπολαύειν αὐτῶν , ἵνα καὶ τὰς ἀποβολάς , ἂν συντυγχάνωσι , πραότερον φέρωμεν . οἱ δὲ πολλοὶ ποιήματα μέν , ὡς ἔλεγεν Ἀρκεσίλαος , ἀλλότρια καὶ γραφὰς καὶ ἀνδριάντας οἴονται δεῖν ἀκριβῶς καὶ κατά μέρος ἕκαστον ἐπιπορευόμενοι τῇ διανοίᾳ καὶ τῇ ὄψει θεωρεῖν , τὸν δʼ ἑαυτῶν βίον ἔχοντα πολλὰς οὐκ ἀτερπεῖς ἀναθεωρήσεις ἐῶσιν , ἔξω βλέποντες ἀεὶ καὶ θαυμάζοντες ἀλλοτρίας δόξας καὶ τύχας , ὥσπερ μοιχοὶ τὰς ἑτέρων γυναῖκας αὑτῶν δὲ καὶ τῶν ἰδίων καταφρονοῦντες .
Lemmas: καί τίς , φημί τις ἄν , ἔχω ; τίς δέ οὐ ἔχω ; ὁ μέν δόξα ὁ δέ οἶκος ὁ δέ γάμος ὁ δέ φίλος ἀγαθός εἰμί . Ἀντίπατρος δέ ὁ Ταρσεύς πρός ὁ τελευτάω ἀναλογίζομαι ὅς τυγχάνω ἀγαθός , οὐδέ ὁ εὔπλοια παραλείπω ὁ ἐκ Κιλικία αὐτός γίγνομαι εἰς Ἀθῆναι . δέω δέ καί ὁ κοινός μή παροράω ἀλλά ἐν τις λόγος τίθημι καί χαίρω , ὅτι ζάω ὑγιαίνω ὁ ἥλιος ὁράω · οὔτε πόλεμος οὔτε στάσις εἰμί · ἀλλά καί ὁ γῆ παρέχω γεωργέω καί θάλασσα πλέω ἀδεής ὁ βούλομαι · καί λέγω ἔξεστι καί πράσσω καί σιωπάω καί σχολάζω . εὐθυμέω δέ οὗτος μάλα πάρειμι , ἐάν μή πάρειμι αὐτός φαντασία λαμβάνω ἀναμιμνῄσκω ἑαυτοῦ πολλάκις , ὡς ποθεινός εἰμί ὑγεία νοσέω καί πολεμέω εἰρήνη , καί κτάομαι δόξα ἐν πόλις τηλικοῦτος καί φίλος ἀγνώς καί ξένος · καί ; ὁ στέρομαι γίγνομαι ὡς ἀνιαρός . οὐ γάρ τότε γίγνομαι μέγας καί τίμιος ἕκαστος ἐγώ , ὅταν ἀπόλλυμι , σῴζω δέ ὁ μηδείς εἰμί · οὐδείς γάρ ἀξία ὁ μή εἰμί προστίθημι . οὐδέ δέω κτάομαι μέν ὡς μέγας καί τρέμω ἀεί δείδω ὡς ὑπέρ μέγας μή στερέω , ἔχω δέ παροράω καί καταφρονέω ὡς μηδείς ἄξιος ἀλλά χράω μάλα ἐπί ὁ χαίρω καί , ἀπολαύω αὐτός , ἵνα καί ὁ ἀποβολή , ἐάν συντυγχάνω , πρᾶος φέρω . ὁ δέ πολύς ποίημα μέν , ὡς λέγω Ἀρκεσίλαος , ἀλλότριος καί γραφή καί ἀνδριάς οἴομαι δέω ἀκριβής καί κατά μέρος ἕκαστος ἐπιπορεύομαι ὁ διάνοια καί ὁ ὄψις θεωρέω , ὁ δέ ἑαυτοῦ βίος ἔχω πολύς οὐ ἀτερπής ἀναθεώρησις ἐάω , ἔξω βλέπω ἀεί καί θαυμάζω ἀλλότριος δόξα καί τύχη , ὥσπερ μοιχός ὁ ἕτερος γυνή ἑαυτοῦ δέ καί ὁ ἴδιος καταφρονέω .
plutarchus.de-tranquillitate-animi-464e-477f 11
οὐ μὴν ἀλλʼ ἐπεὶ πρὸς ἑτέρους μᾶλλον ἢ πρὸς αὑτοὺς ὑπʼ ἀβελτερίας εἰθίσμεθα ζῆν , καὶ πολὺ τὸ δύσζηλον ἡ φύσις ἔχουσα καὶ τὸ βάσκανον , οὐ χαίρει τοσοῦτον τοῖς ἰδίοις , ὅσον ἀνιᾶται τοῖς ἀλλοτρίοις ἀγαθοῖς · μὴ μόνον ὅρα τὰ λαμπρὰ καὶ τὰ περιβόητα τῶν ζηλουμένων ὑπὸ σοῦ καὶ θαυμαζομένων , ἀλλʼ ἀνακαλύψας καὶ διαστείλας ὥσπερ ἀνθηρὸν παραπέτασμα τὴν δόξαν αὐτῶν καὶ τὴν ἐπιφάνειαν , ἐντὸς γενοῦ καὶ κατόψει πολλὰ δυσχερῆ καὶ πολλὰς ἀηδίας ἐνούσας αὐτοῖς . ὁ γοῦν Πιττακὸς ἐκεῖνος , οὗ μέγα μὲν ἀνδρείας μέγα δὲ σοφίας καὶ δικαιοσύνης κλέος , εἱστία ξένους · ἐπελθοῦσα δʼ ἡ γυνὴ μετʼ ὀργῆς ἀνέτρεψε τὴν τράπεζαν · τῶν δὲ ξένων διατραπέντων ἑκάστῳ τι ἔφη ἡμῶν κακὸν ἔστιν · ᾧ δὲ τοὐμόν , ἄριστα πράττει . οὗτος μακάριος ἐν ἀγορᾷ νομίζεται , ἐπὰν δʼ ἀνοίξῃ τὴν θύραν , τρισάθλιος · γυνὴ κρατεῖ πάντων , ἐπιτάσσει , μάχετʼ ἀεί . ἀπὸ πλειόνων ὀδυνᾶτʼ , ἐγὼ δʼ ἀπʼ οὐδενός . τοιαῦτα πολλὰ καὶ πλούτῳ καὶ δόξῃ καὶ βασιλείᾳ πρόσεστιν ἄδηλα τοῖς πολλοῖς · ἐπιπροσθεῖ γὰρ ὁ τῦφος . ὦ μάκαρ Ἀτρείδη , μοιρηγενές , ὀλβιόδαιμον ἔξωθεν οὗτος . ὁ μακαρισμός , ὅπλων καὶ ἵππων καὶ στρατιᾶς περικεχυμένης · αἱ δὲ τῶν παθῶν φωναὶ πρὸς τὴν κενὴν δόξαν ἔνδοθεν ἀντιμαρτυροῦσι Ζεύς με μέγα Κρονίδης ἄτῃ ἐνέδησε βαρείῃ . καὶ ζηλῶ σε , γέρον , ζηλῶ δʼ ἀνδρῶν ὃς ἀκίνδυνον βίον ἐξεπέρασʼ ἀγνὼς , ἀκλεής . ἔξεστιν οὖν καὶ τούτοις τοῖς ἐπιλογισμοῖς ἀπαρύτειν τοῦ πρὸς τὴν τύχην μεμψιμοίρου καὶ διὰ τὸ θαυμάζειν τὰ τῶν πλησίον ἐκταπεινοῦντος τὰ οἰκεῖα καὶ καταβάλλοντος .
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά ἐπεί πρός ἕτερος μάλα ἤ πρός ἑαυτοῦ ὑπό ἀβελτερία ἐθίζω ζάω , καί πολύς ὁ δύσζηλος ὁ φύσις ἔχω καί ὁ βάσκανος , οὐ χαίρω τοσοῦτος ὁ ἴδιος , ὅσος ἀνιάω ὁ ἀλλότριος ἀγαθός · μή μόνος ὁράω ὁ λαμπρός καί ὁ περιβόητος ὁ ζηλέω ὑπό σύ καί θαυμάζω , ἀλλά ἀνακαλύπτω καί διαστέλλω ὥσπερ ἀνθηρός παραπέτασμα ὁ δόξα αὐτός καί ὁ ἐπιφάνεια , ἐντός γίγνομαι καί καθοράω πολύς δυσχερής καί πολύς ἀηδία ἔνειμι αὐτός . ὁ γοῦν Πιττακός ἐκεῖνος , ὅς μέγας μέν ἀνδρεία μέγας δέ σοφία καί δικαιοσύνη κλέος , ἑστιάω ξένος · ἐπέρχομαι δέ ὁ γυνή μετά ὀργή ἀνατρέπω ὁ τράπεζα · ὁ δέ ξένος διατρέπω ἕκαστος τις φημί ἐγώ κακός εἰμί · ὅς δέ ἐμός , ἀγαθός πράσσω . οὗτος μακάριος ἐν ἀγορά νομίζω , ἐπάν δέ ἀνοίγνυμι ὁ θύρα , τρισάθλιος · γυνή κρατέω πᾶς , ἐπιτάσσω , μάχομαι ἀεί . ἀπό πολύς ὀδυνάω , ἐγώ δέ ἀπό οὐδείς . τοιοῦτος πολύς καί πλοῦτος καί δόξα καί βασιλεία πρόσειμι ἄδηλος ὁ πολύς · ἐπιπροσθέω γάρ ὁ τῦφος . ὦ μάκαρ Ἀτρείδης , μοιρηγενής , ὀλβιοδαίμων ἔξωθεν οὗτος . ὁ μακαρισμός , ὅπλον καί ἵππος καί στρατιά περιχέω · ὁ δέ ὁ πάθος φωνή πρός ὁ κενός δόξα ἔνδοθεν ἀντιμαρτυρέω Ζεύς ἐγώ μέγας Κρονίδης ἄτη ἐνδέω βαρύς . καί ζηλόω σύ , γέρων , ζηλόω δέ ἀνήρ ὅς ἀκίνδυνος βίος ἐκπεράω ἀγνώς , ἀκλεής . ἔξεστι οὖν καί οὗτος ὁ ἐπιλογισμός ἀπαρύω ὁ πρός ὁ τύχη μεμψίμοιρος καί διά ὁ θαυμάζω ὁ ὁ πλησίον ἐκταπεινόω ὁ οἰκεῖος καί καταβάλλω .
plutarchus.de-tranquillitate-animi-464e-477f 14
ὅτι δʼ ἕκαστος ἐν ἑαυτῷ τὰ τῆς εὐθυμίας καὶ τῆς δυσθυμίας ἔχει ταμιεῖα , καὶ τοὺς τῶν ἀγαθῶν καὶ κακῶν πίθους οὐκ ἐν Διὸς οὔδει κατακειμένους ἀλλʼ ἐν τῇ ψυχῇ κειμένους , αἱ διαφοραὶ τῶν παθῶν δηλοῦσιν . οἱ μὲν γὰρ ἀνόητοι καὶ παρόντα τὰ χρηστὰ παρορῶσι καὶ ἀμελοῦσιν ὑπὸ τοῦ συντετάσθαι πρὸς τὸ μέλλον ἀεὶ ταῖς φροντίσιν , οἱ δὲ φρόνιμοι καὶ τὰ μηκέτʼ ὄντα τῷ μνημονεύειν ἐναργῶς ὄντα ποιοῦσιν ἑαυτοῖς · τὸ γὰρ παρὸν τῷ ἐλαχίστῳ τοῦ χρόνου μορίῳ θιγεῖν παρασχὸν εἶτα τὴν αἴσθησιν ἐκφυγόν , οὐκέτι δοκεῖ πρὸς ἡμᾶς οὐδʼ ἡμέτερον εἶναι τοῖς ἀνοήτοις · ἀλλʼ ὥσπερ ὁ ἐν Ἃιδου ζωγραφούμενος σχοινοστρόφος ὄνῳ τινὶ · παρίησιν ἐπιβοσκομένῳ καταναλίσκειν τὸ πλεκόμενον , ὅτῳ τῶν πολλῶν ἀναίσθητος καὶ ἀχάριστος ὑπολαμβάνουσα λήθη καὶ κατανεμομένη πρᾶξίν τε πᾶσαν ἀφανίζουσα καὶ κατόρθωμα καὶ σχολὴν ἐπίχαριν καὶ συμπεριφορὰν καὶ ἀπόλαυσιν , οὐκ ἐᾷ τὸν βίον ἕνα γενέσθαι , συμπλεκομένων τοῖς παροῦσι τῶν παρῳχημένων ἀλλʼ ὥσπερ ἕτερον τὸν ἐχθὲς ὄντα τοῦ σήμερον καὶ τὸν αὔριον ὁμοίως οὐ τὸν αὐτὸν τῷ σήμερον διαιροῦσα , πᾶν τὸ γιγνόμενον εὐθὺς εἰς τὸ ἀγένητον τῷ ἀμνημονεύτῳ καθίστησιν . οἱ μὲν γὰρ ἐν ταῖς σχολαῖς τὰς αὐξήσεις ἀναιροῦντες ὡς τῆς οὐσίας ; ἐνδελεχῶς ῥεούσης , λόγῳ ποιοῦσιν ἡμῶν ἕκαστον ἄλλον ἑαυτοῦ καὶ ἄλλον οἱ δὲ τῇ μνήμῃ τὰ πρότερον μὴ στέγοντες μηδʼ ἀναλαμβάνοντες ἀλλʼ ὑπεκρεῖν ἐῶντες , ἔργῳ ποιοῦσιν ἑαυτοὺς καθʼ ἡμέραν ἀποδεεῖς καὶ κενοὺς καὶ τῆς αὔριον ἐκκρεμαμένους , ὡς τῶν πέρυσι καὶ πρῴην καὶ χθὲς οὐ πρὸς αὐτοὺς ὄντων οὐδʼ ὅλως αὐτοῖς γενομένων .
Lemmas: ὅτι δέ ἕκαστος ἐν ἑαυτοῦ ὁ ὁ εὐθυμία καί ὁ δυσθυμία ἔχω ταμιεῖον , καί ὁ ὁ ἀγαθός καί κακός πίθος οὐ ἐν Ζεύς οὖδας κατάκειμαι ἀλλά ἐν ὁ ψυχή κεῖμαι , ὁ διαφορά ὁ πάθος δηλόω . ὁ μέν γάρ ἀνόητος καί πάρειμι ὁ χρηστός παροράω καί ἀμελέω ὑπό ὁ συντείνω πρός ὁ μέλλω ἀεί ὁ φροντίς , ὁ δέ φρόνιμος καί ὁ μηκέτι εἰμί ὁ μνημονεύω ἐναργής εἰμί ποιέω ἑαυτοῦ · ὁ γάρ πάρειμι ὁ ἐλαχύς ὁ χρόνος μόριον θιγγάνω παρέχω εἶτα ὁ αἴσθησις ἐκφεύγω , οὐκέτι δοκέω πρός ἐγώ οὐδέ ἡμέτερος εἰμί ὁ ἀνόητος · ἀλλά ὥσπερ ὁ ἐν ᾍδης ζωγραφέω σχοινοστρόφος ὄνος τις · παρίημι ἐπιβόσκομαι καταναλίσκω ὁ πλέκω , ὅστις ὁ πολύς ἀναίσθητος καί ἀχάριστος ὑπολαμβάνω λήθη καί κατανέμω πρᾶξις τε πᾶς ἀφανίζω καί κατόρθωμα καί σχολή ἐπίχαρις καί συμπεριφορά καί ἀπόλαυσις , οὐ ἐάω ὁ βίος εἷς γίγνομαι , συμπλέκω ὁ πάρειμι ὁ παροίχομαι ἀλλά ὥσπερ ἕτερος ὁ χθές εἰμί ὁ σήμερον καί ὁ αὔριον ὅμοιος οὐ ὁ αὐτός ὁ σήμερον διαιρέω , πᾶς ὁ γίγνομαι εὐθύς εἰς ὁ ἀγένητος ὁ ἀμνημόνευτος καθίστημι . ὁ μέν γάρ ἐν ὁ σχολή ὁ αὔξησις ἀναιρέω ὡς ὁ οὐσία ; ἐνδελεχής ῥέω , λόγος ποιέω ἐγώ ἕκαστος ἄλλος ἑαυτοῦ καί ἄλλος ὁ δέ ὁ μνήμη ὁ πρότερος μή στέγω μηδέ ἀναλαμβάνω ἀλλά ὑπεκρέω ἐάω , ἔργον ποιέω ἑαυτοῦ κατά ἡμέρα ἀποδεής καί κενός καί ὁ αὔριον ἐκκρεμάννυμι , ὡς ὁ πέρυσι καί πρῴην καί χθές οὐ πρός αὐτός εἰμί οὐδέ ὅλος αὐτός γίγνομαι .
plutarchus.de-tranquillitate-animi-464e-477f 18
τὸν μὲν γὰρ ἀνόητον ὁ τοῦ θανάτου φόβος οὐχ ὁ τοῦ ζῆν πόθος ἐκκρέμασθαι τοῦ σώματος ποιεῖ , περιπεπλεγμένον ὥσπερ τὸν Ὀδυσσέα τῷ ἐρινεῷ δεδοικότα τὴν Χάρυβδιν ὑποκειμένην ἔνθʼ οὔτε μίμνειν ἄνεμος οὔτε πλεῖν ἐᾷ , καὶ πρὸς ταῦτα δυσαρέστως καὶ πρὸς ἐκεῖνα περιδεῶς ἔχοντα . ὁ δὲ τὴν τῆς , ψυχῆς φύσιν ἁμωσγέπως ὑπονοῶν καὶ τὴν εἰς τὸ βέλτιον αὐτῆς ἢ μηθὲν κάκιον ἐν τῇ τελευτῇ μεταβολὴν ἐπιλογιζόμενος , οὐ μικρὸν ἔχει τῆς πρὸς τὸν βίον εὐθυμίας ἐφόδιον τὴν πρὸς τὸν θάνατον ἀφοβίαν . ᾧ γὰρ ἔξεστι τῆς μὲν ἀρεστῆς καὶ οἰκείας μερίδος ἐπικρατούσης ἡδέως ζῆν , τῶν δʼ ἀλλοτρίων καὶ παρὰ φύσιν ὑπερβαλλόντων ἀδεῶς ἀπελθεῖν εἰπόντα λύσει μʼ ὁ δαίμων αὐτός , ὅταν ἐγὼ θέλω · τί ἂν τούτῳ χαλεπὸν ἢ δύσκολον ἢ ταραχῶδες ἐμπίπτον ἐπινοήσαιμεν ; ὁ γὰρ εἰπών προκατείλημμαὶ σʼ , ὦ τύχη , καὶ πᾶσαν τὴν σὴν ἀφῄρημαι παρείσδυσιν οὐ μοχλοῖς οὐδὲ κλεισὶν οὐδὲ τείχεσιν ἐθάρρυνεν ἑαυτόν , ἀλλὰ δόγμασι καὶ λόγοις ὧν πᾶσι μέτεστι τοῖς βουλομένοις . καὶ δεῖ μηδὲν ἀπογιγνώσκειν μηδʼ ἀπιστεῖν τῶν οὕτω λεγομένων , ἀλλὰ θαυμάζοντα καὶ ζηλοῦντα καὶ συνενθουσιῶντα πεῖραν ἅμα . λαμβάνειν ἑαυτοῦ καὶ κατανόησιν ἐν τοῖς ἐλάττοσι πρὸς τὰ μείζονα , μὴ φεύγοντα μηδʼ ἀπωθοῦντα τῆς ψυχῆς τὴν ἐπιμέλειαν αὐτῶν μηδὲ διαδιδράσκοντʼ εἰς τὸ τάχα δʼ οὐδὲν ἔσται δυσχερέστερον . · ἀτονίαν , γὰρ ἐμποιεῖ καὶ μαλακίαν ἀγύμναστον ἡ περὶ τὸ ῥᾷστον ἀεὶ διατρίβουσα καὶ πρὸς τὸ ἥδιστον ἐκ τῶν ἀβουλήτων ἀναχωροῦσα γλυκυθυμία τῆς ψυχῆς . ἡ δὲ καὶ νόσου καὶ πόνου καὶ φυγῆς μελετῶσα φαντασίαν ὑφίστασθαι καὶ προσβιαζομένη τῷ λογισμῷ πρὸς ἕκαστον εὑρήσει πολὺ τὸ κατεψευσμένον καὶ διάκενον καὶ σαθρὸν ἐν τοῖς δοκοῦσι χαλεποῖς καὶ φοβεροῖς , ὡς ὁ καθʼ ἕκαστον ἀποδείκνυσι λόγος .
Lemmas: ὁ μέν γάρ ἀνόητος ὁ ὁ θάνατος φόβος οὐ ὁ ὁ ζάω πόθος ἐκκρεμάννυμι ὁ σῶμα ποιέω , περιπλέκω ὥσπερ ὁ Ὀδυσσεύς ὁ ἐρινεός δείδω ὁ Χάρυβδις ὑπόκειμαι ἔνθα οὔτε μίμνω ἄνεμος οὔτε πλέω ἐάω , καί πρός οὗτος δυσάρεστος καί πρός ἐκεῖνος περιδεής ἔχω . ὁ δέ ὁ ὁ , ψυχή φύσις ἀμῶς ὑπονοέω καί ὁ εἰς ὁ ἀγαθός αὐτός ἤ μηδείς κακός ἐν ὁ τελευτή μεταβολή ἐπιλογίζομαι , οὐ μικρός ἔχω ὁ πρός ὁ βίος εὐθυμία ἐφόδιον ὁ πρός ὁ θάνατος ἀφοβία . Ὧ γάρ ἔξεστι ὁ μέν ἀρεστός καί οἰκεῖος μερίς ἐπικρατέω ἡδύς ζάω , ὁ δέ ἀλλότριος καί παρά φύσις ὑπερβάλλω ἀδεής ἀπέρχομαι λέγω λύω ἐγώ ὁ δαίμων αὐτός , ὅταν ἐγώ ἐθέλω · τίς ἄν οὗτος χαλεπός ἤ δύσκολος ἤ ταραχώδης ἐμπίπτω ἐπινοέω ; ὁ γάρ λέγω προκαταλαμβάνω σύ , ὦ τύχη , καί πᾶς ὁ σός ἀφαιρέω παρείσδυσις οὐ μοχλός οὐδέ κλείς οὐδέ τεῖχος θαρσύνω ἑαυτοῦ , ἀλλά δόγμα καί λόγος ὅς πᾶς μέτειμι ὁ βούλομαι . καί δέω μηδείς ἀπογιγνώσκω μηδέ ἀπιστέω ὁ οὕτως λέγω , ἀλλά θαυμάζω καί ζηλόω καί συνενθουσιάω πεῖρα ἅμα . λαμβάνω ἑαυτοῦ καί κατανόησις ἐν ὁ ἐλαχύς πρός ὁ μέγας , μή φεύγω μηδέ ἀπωθέω ὁ ψυχή ὁ ἐπιμέλεια αὐτός μηδέ διαδιδράσκω εἰς ὁ τάχα δέ οὐδείς εἰμί δυσχερής . · ἀτονία , γάρ ἐμποιέω καί μαλακία ἀγύμναστος ὁ περί ὁ ῥᾴδιος ἀεί διατρίβω καί πρός ὁ ἡδύς ἐκ ὁ ἀβούλητος ἀναχωρέω γλυκυθυμία ὁ ψυχή . ὁ δέ καί νόσος καί πόνος καί φυγή μελετάω φαντασία ὑφίστημι καί προσβιάζομαι ὁ λογισμός πρός ἕκαστος εὑρίσκω πολύς ὁ καταψεύδομαι καί διάκενος καί σαθρός ἐν ὁ δοκέω χαλεπός καί φοβερός , ὡς ὁ κατά ἕκαστος ἀποδείκνυμι λόγος .