plutarchus.de-tranquillitate-animi-464e-477f 20
ἄγαμαι δὲ καὶ τοῦ Διογένους , ὃς τὸν ἐν Λακεδαίμονι , ξένον ὁρῶν παρασκευαζόμενον εἰς ἑορτήν τινα καὶ φιλοτιμούμενον ἀνὴρ δʼ εἶπεν ἀγαθὸς οὐ πᾶσαν ἡμέραν ἑορτὴν ἡγεῖται καὶ πάνυ γε λαμπράν , εἰ σωφρονοῦμεν , ἱερὸν γὰρ ἁγιώτατον ὁ κόσμος ἐστὶ καὶ θεοπρεπέστατον · εἰς δὲ τοῦτον ὁ ἄνθρωπος εἰσάγεται διὰ τῆς γενέσεως οὐ χειροκμήτων . οὐδʼ ἀκινήτων ἀγαλμάτων θεατής , ἀλλʼ οἷα νοῦς θεῖος αἰσθητὰ νοητῶν μιμήματα , φησὶν ὁ Πλάτων , ἔμφυτον ἀρχὴν ζωῆς ἔχοντα καὶ κινήσεως ἔφηνεν , ἥλιον καὶ σελήνην καὶ ἄστρα καὶ ποταμοὺς νέον ὕδωρ ἐξιέντας ἀεὶ καὶ γῆν φυτοῖς τε καὶ ζῴοις τροφὰς ἀναπέμπουσαν . ὧν τὸν βίον μύησιν ὄντα καὶ τελετὴν τελειοτάτην εὐθυμίας δεῖ μεστὸν εἶναι καὶ γήθους . οὐχ ὥσπερ οἱ πολλοὶ Κρόνια καὶ Διάσια καὶ Παναθήναια καὶ τοιαύτας ἄλλας ἡμέρας περιμένουσιν ; ἵνʼ ἡσθῶσι καὶ ἀναπέμψωσιν ὠνητὸν γέλωτα , μίμοις καὶ ὀρχησταῖς μισθοὺς τελέσαντες . εἶτʼ ἐκεῖ μὲν εὔφημοι καθήμεθα κοσμίως · οὐδεὶς γὰρ ὀδύρεται μυούμενος οὐδὲ θρηνεῖ Πύθια θεώμενος ἢ πίνων ἐν Κρονίοις · ἃς δʼ ὁ θεὸς ἡμῖν ἑορτὰς χορηγεῖ καὶ μυσταγωγεῖ καταισχύνουσιν , ἐν ὀδυρμοῖς τὰ πολλὰ καὶ βαρυθυμίαις καὶ μερίμναις ἐπιπόνοις διατρίβοντες . καὶ τῶν μὲν ὀργάνων χαίρουσι , τοῖς ἐπιτερπὲς ἠχοῦσι καὶ τῶν ὀρνέων τοῖς ᾄδουσι , καὶ τὰ παίζοντα καὶ σκιρτῶντα τῶν ζῴων ἡδέως ὁρῶσι , καὶ τοὐναντίον ὠρυομένοις καὶ βρυχωμένοις καὶ σκυθρωπάζουσιν · ἀνιῶνται τὸν δʼ ἑαυτῶν βίον ἀμειδῆ καὶ κατηφῆ καὶ τοῖς ἀτερπεστάτοις καὶ πάθεσι καὶ πράγμασι καὶ φροντίσι μηδὲν πέρας ἐχούσαις πιεζόμενον ἀεὶ καὶ συνθλιβόμενον ὁρῶντες , οὐχ ὅπως αὐτοὶ μὲν ἑαυτοῖς ἀναπνοήν τινα καὶ ῥᾳστώνην πορίζουσί ποθὲν , ἀλλʼ οὐδʼ ἑτέρων παρακαλούντων προσδέχονται λόγον , χρώμενοι καὶ τοῖς παροῦσιν ἀμέμπτως συνοίσονται καὶ τῶν γεγονότων εὐχαρίστως μνημονεύσουσι , καὶ πρὸς τὸ λοιπὸν ἵλεων τὴν ἐλπίδα καὶ φαιδρὰν ἔχοντες ἀδεῶς καὶ ἀνυπόπτως προσάξουσιν .
Lemmas: ἄγαμαι δέ καί ὁ Διογένης , ὅς ὁ ἐν Λακεδαίμων , ξένος ὁράω παρασκευάζω εἰς ἑορτή τις καί φιλοτιμέομαι ἀνήρ δέ λέγω ἀγαθός οὐ πᾶς ἡμέρα ἑορτή ἡγέομαι καί πάνυ γε λαμπρός , εἰ σωφρονέω , ἱερός γάρ ἅγιος ὁ κόσμος εἰμί καί θεοπρεπής · εἰς δέ οὗτος ὁ ἄνθρωπος εἰσάγω διά ὁ γένεσις οὐ χειρόκμητος . οὐδέ ἀκίνητος ἄγαλμα θεατής , ἀλλά οἷος νόος θεῖος αἰσθητός νοητός μίμημα , φημί ὁ Πλάτων , ἔμφυτος ἀρχή ζωή ἔχω καί κίνησις φαίνω , ἥλιος καί σελήνη καί ἄστρον καί ποταμός νέος ὕδωρ ἐξίημι ἀεί καί γῆ φυτόν τε καί ζῷον τροφή ἀναπέμπω . ὅς ὁ βίος μύησις εἰμί καί τελετή τέλειος εὐθυμία δέω μεστός εἰμί καί γῆθος . οὐ ὥσπερ ὁ πολύς Κρόνια καί Διάσια καί Παναθήναια καί τοιοῦτος ἄλλος ἡμέρα περιμένω ; ἵνα ἥδομαι καί ἀναπέμπω ὠνητός γέλως , μῖμος καί ὀρχηστής μισθός τελέω . εἶτα ἐκεῖ μέν εὔφημος κάθημαι κόσμιος · οὐδείς γάρ ὀδύρομαι μυέω οὐδέ θρηνέω Πύθιος θεάομαι ἤ πίνω ἐν Κρόνια · ὅς δέ ὁ θεός ἐγώ ἑορτή χορηγέω καί μυσταγωγέω καταισχύνω , ἐν ὀδυρμός ὁ πολύς καί βαρυθυμία καί μέριμνα ἐπίπονος διατρίβω . καί ὁ μέν ὄργανον χαίρω , ὁ ἐπιτερπής ἠχέω καί ὁ ὄρνεον ὁ ἀείδω , καί ὁ παίζω καί σκιρτάω ὁ ζῷον ἡδύς ὁράω , καί ἐναντίος ὠρύομαι καί βρυχάομαι καί σκυθρωπάζω · ἀνιάω ὁ δέ ἑαυτοῦ βίος ἀμειδής καί κατηφής καί ὁ ἀτερπής καί πάθος καί πρᾶγμα καί φροντίς μηδείς πέρας ἔχω πιέζω ἀεί καί συνθλίβω ὁράω , οὐ ὅπως αὐτός μέν ἑαυτοῦ ἀναπνοή τις καί ῥᾳστώνη πορίζω ποθεν , ἀλλά οὐδέ ἕτερος παρακαλέω προσδέχομαι λόγος , χράω καί ὁ πάρειμι ἄμεμπτος συμφέρω καί ὁ γίγνομαι εὐχάριστος μνημονεύω , καί πρός ὁ λοιπός ἵλαος ὁ ἐλπίς καί φαιδρός ἔχω ἀδεής καί ἀνύποπτος προσάσσω .