plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 15
ἐν δὲ τοῖς πρὸς αὐτὸν Πλάτωνα περὶ Δικαιοσύνης εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἐνάλλεται τῷ περὶ θεῶν λόγῳ καί φησιν οὔτʼ ὀρθῶς ἀποτρέπειν τῷ ἀπὸ τῶν θεῶν φόβῳ τῆς ἀδικίας τὸν Κέφαλον , εὐδιάβλητὸν τʼ εἶναι καὶ πρὸς τοὐναντίον ἐξάγοντα πολλοὺς περισπασμοὺς καὶ πιθανότητας ἀντιπιπτούσας τὸν περὶ τῶν ὑπὸ τοῦ θεοῦ κολάσεων λόγον , ὡς οὐδὲν διαφέροντα τῆς Ἀκκοῦς καὶ τῆς Ἀλφιτοῦς , διʼ ὧν τὰ παιδάρια τοῦ κακοσχολεῖν αἱ γυναῖκες ἀνείργουσιν οὕτω δὲ διασύρας τὰ τοῦ Πλάτωνος ἐπαινεῖ πάλιν ἐν ἄλλοις καὶ προφέρεται τὰ τοῦ Εὐριπίδου ταυτὶ πολλάκις ἀλλʼ ἔστι , κεἴ τις ἐγγελᾷ λόγῳ , Ζεὺς καὶ θεοὶ βρότεια λεύσσοντες πάθη · καὶ ὁμοίως ἐν τῷ πρώτῳ περὶ Δικαιοσύνης τὰ Ἡσιόδεια ταυτὶ προενεγκάμενος τοῖσιν δʼ οὐρανόθεν μέγʼ ἐπήλασε πῆμα Κρονίων , λιμὸν ὁμοῦ καὶ λοιμόν · ἀποφθινύθουσι δὲ λαοί · ταῦτά φησι τοὺς θεοὺς ποιεῖν , ὅπως κολαζομένων τῶν πονηρῶν οἱ λοιποὶ παραδείγμασι τούτοις χρώμενοι ἧττον ἐπιχειρῶσι τοιοῦτόν τι ποιεῖν πάλιν ἐν μὲν τοῖς περὶ Δικαιοσύνης ὑπειπὼν , ὅτι τοὺς ἀγαθὸν ἀλλὰ μὴ τέλος τιθεμένους τὴν ἡδονὴν ἐνδέχεται σῴζειν καὶ τὴν δικαιοσύνην , θεὶς τοῦτο κατὰ λέξιν εἴρηκε τάχα γὰρ ἀγαθοῦ αὐτῆς ἀπολειπομένης τέλους δὲ μή , τῶν δὲ διʼ αὑτῶν αἱρετῶν ὄντος καὶ τοῦ καλοῦ , σῴζοιμεν ἂν τὴν δικαιοσύνην , μεῖζον ἀγαθὸν ἀπολιπόντες τὸ καλὸν καὶ τὸ δίκαιον τῆς ἡδονῆς . ταῦτα μὲν ἐν τούτοις περὶ τῆς ἡδονῆς . ἐν δὲ τοῖς πρὸς Πλάτωνα κατηγορῶν αὐτοῦ δοκοῦντος ἀγαθὸν ἀπολιπεῖν τὴν ὑγίειαν , οὐ μόνον τὴν δικαιοσύνην φησὶν ἀλλὰ καὶ τὴν μεγαλοψυχίαν ἀναιρεῖσθαι καὶ τὴν σωφροσύνην καὶ τὰς ἄλλας ἀρετὰς ἁπάσας , ἂν ἢ τὴν ἡδονὴν ἢ τὴν ὑγίειαν ἤ τι τῶν ἄλλων , ὃ μὴ καλόν ἐστιν , ἀγαθὸν ἀπολίπωμεν . ἃ μὲν οὖν ῥητέον ὑπὲρ Πλάτωνος , ἐν ἄλλοις γέγραπται πρὸς αὐτὸν ἐνταῦθα δ’ ἡ μάχη καταφανής ἐστιν , ὅπου μέν , ἂν μετὰ τοῦ καλοῦ τις ὑποθῆται καὶ τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν εἶναι , σῴζεσθαι δικαιοσύνην λέγοντος ὅπου δὲ πάλιν τοὺς μὴ μόνον τὸ καλὸν ἀγαθὸν ἀπολιπόντας αἰτιωμένου τὰς ἀρετὰς ἁπάσας ἀναιρεῖν . ἳνα δὲ μηδʼ ἀπολογίαν ὑπολίπῃ τοῖς ἐναντιώμασιν , Ἀριστοτέλει περὶ δικαιοσύνης ἀντιγράφων οὔ φησιν αὐτὸν ὀρθῶς λέγειν , ὅτι τῆς ἡδονῆς τέλους οὔσης ἀναιρεῖται μὲν ἡ δικαιοσύνη , συναναιρεῖται δὲ τῇ δικαιοσύνῃ καὶ τῶν ἄλλων ἀρετῶν ἑκάστη τὴν μὲν γὰρ δικαιοσύνην ὑπʼ αὐτῶν ὡς ἀληθῶς ἀναιρεῖσθαι , τὰς δʼ ἄλλας ἀρετὰς οὐδὲν κωλύειν ὑπάρχειν , εἰ καὶ μὴ διʼ αὑτὰς αἱρετὰς ἀλλʼ ἀγαθὰς γοῦν καὶ ἀρετὰς ἐσομένας · εἶθʼ ἑκάστην ἐξ ὀνόματος προσαγορεύει . βέλτιον δὲ τὰς ἐκείνου λέξεις ἀναλαβεῖν τῆς γὰρ ἡδονῆς φησὶν ἐμφαινομένης τέλους κατὰ τὸν τοιοῦτον λόγον , τὸ μὲν τοιοῦτο πᾶν μοι δοκεῖ οὐκ ἐμπεριλαμβάνεσθαι · διὸ ῥητέον μήτε τῶν ἀρετῶν τινα διʼ αὑτὴν αἱρετὴν εἶναι μήτε τῶν κακιῶν φευκτήν , ἀλλὰ πάντα ταῦτα δεῖν ἀναφέρεσθαι πρὸς τὸν ὑποκείμενον σκοπόν · οὐδὲν μέντοι κωλύσει κατʼ αὐτοὺς τὴν ἀνδρείαν μὲν καὶ τὴν φρόνησιν καὶ τὴν ἐγκράτειαν καὶ τὴν καρτερίαν καὶ τὰς ὁμοίας ταύταις ἀρετὰς εἶναι τῶν ἀγαθῶν , τὰς δʼ ἐναντίας ὑπάρχειν φευκτάς . τίς οὖν τούτου πρὸς λόγους ἰταμώτερος γέγονεν , ὃς δυεῖν τῶν ἀρίστων φιλοσόφων ἐγκέκληκε τῷ μὲν ὅτι πᾶσαν ἀρετὴν ἀναιρεῖ , μὴ μόνον τὸ καλὸν ἀγαθὸν ἀπολιπών · τῷ δʼ ὅτι τῆς ἡδονῆς τέλους οὔσης οὐ πᾶσαν ἀρετὴν ἄνευ τῆς δικαιοσύνης σῴζεσθαι νομίζει ; θαυμαστὴ γὰρ ἡ ἐξουσία περὶ τῶν αὐτῶν πραγμάτων διαλεγόμενον , ἃ τίθησιν αὐτὸς ἐγκαλῶν Ἀριστοτέλει , ταῦτʼ ἀναιρεῖν πάλιν Πλάτωνος κατηγοροῦντα . καὶ μὴν ἐν ταῖς περὶ Δικαιοσύνης Ἀποδείξεσι λέγει ῥητῶς ὅτι πᾶν κατόρθωμα καὶ εὐνόμημα καὶ δικαιοπράγημά ἐστι · τὸ δὲ γε κατʼ ἐγκράτειαν ἢ καρτερίαν ἢ φρόνησιν ἢ ἀνδρείαν πραττόμενον κατόρθωμά ἐστιν · ὥστε καὶ δικαιοπράγημα πῶς οὖν , οἷς ἀπολείπει φρόνησιν καὶ ἀνδρείαν καὶ ἐγκράτειαν , οὐκ ἀπολείπει δικαιοσύνην , εὐθὺς αὐτῶν ὅσοι κατορθοῦσιν ἐν ταῖς εἰρημέναις ἀρεταῖς καὶ δικαιοπραγούντων ;
Lemmas: ἐν δέ ὁ πρός αὐτός Πλάτων περί Δικαιοσύνη εὐθύς ἐκ ἀρχή ἐνάλλομαι ὁ περί θεός λόγος καί φημί οὔτε ὀρθός ἀποτρέπω ὁ ἀπό ὁ θεός φόβος ὁ ἀδικία ὁ Κέφαλος , εὐδιάβλητος τε εἰμί καί πρός ἐναντίος ἐξάγω πολύς περισπασμός καί πιθανότης ἀντιπίπτω ὁ περί ὁ ὑπό ὁ θεός κόλασις λόγος , ὡς οὐδείς διαφέρω ὁ Ἀκκώ καί ὁ Ἀλφιτώ , διά ὅς ὁ παιδάριον ὁ κακοσχολέω ὁ γυνή ἀνείργω οὕτως δέ διασύρω ὁ ὁ Πλάτων ἐπαινέω πάλιν ἐν ἄλλος καί προφέρω ὁ ὁ Εὐριπίδης οὗτος πολλάκις ἀλλά εἰμί , εἰ τις ἐγγελάω λόγος , Ζεύς καί θεός βρότειος λεύσσω πάθος · καί ὅμοιος ἐν ὁ πρῶτος περί Δικαιοσύνη ὁ Ἡσιόδειος οὗτος προφέρω ὁ δέ οὐρανόθεν μέγας ἐπελαύνω πῆμα Κρονίων , λιμός ὁμοῦ καί λοιμός · ἀποφθινύθω δέ λαός · οὗτος φημί ὁ θεός ποιέω , ὅπως κολάζω ὁ πονηρός ὁ λοιπός παράδειγμα οὗτος χράω ἥσσων ἐπιχειρέω τοιοῦτος τις ποιέω πάλιν ἐν μέν ὁ περί Δικαιοσύνη ὑπολέγω , ὅτι ὁ ἀγαθός ἀλλά μή τέλος τίθημι ὁ ἡδονή ἐνδέχομαι σῴζω καί ὁ δικαιοσύνη , τίθημι οὗτος κατά λέξις λέγω τάχα γάρ ἀγαθός αὐτός ἀπολείπω τέλος δέ μή , ὁ δέ διά ἑαυτοῦ αἱρετός εἰμί καί ὁ καλός , σῴζω ἄν ὁ δικαιοσύνη , μέγας ἀγαθός ἀπολείπω ὁ καλός καί ὁ δίκαιος ὁ ἡδονή . οὗτος μέν ἐν οὗτος περί ὁ ἡδονή . ἐν δέ ὁ πρός Πλάτων κατηγορέω αὐτός δοκέω ἀγαθός ἀπολείπω ὁ ὑγίεια , οὐ μόνος ὁ δικαιοσύνη φημί ἀλλά καί ὁ μεγαλοψυχία ἀναιρέω καί ὁ σωφροσύνη καί ὁ ἄλλος ἀρετή ἅπας , ἐάν ἤ ὁ ἡδονή ἤ ὁ ὑγίεια ἤ τις ὁ ἄλλος , ὅς μή καλός εἰμί , ἀγαθός ἀπολείπω . ὅς μέν οὖν λέγω ὑπέρ Πλάτων , ἐν ἄλλος γράφω πρός αὐτός ἐνταῦθα δέ ὁ μάχη καταφανής εἰμί , ὅπου μέν , ἐάν μετά ὁ καλός τις ὑποτίθημι καί ὁ ἡδονή ἀγαθός εἰμί , σῴζω δικαιοσύνη λέγω ὅπου δέ πάλιν ὁ μή μόνος ὁ καλός ἀγαθός ἀπολείπω αἰτιάομαι ὁ ἀρετή ἅπας ἀναιρέω . ἵνα δέ μηδέ ἀπολογία ὑπολείπω ὁ ἐναντίωμα , Ἀριστοτέλης περί δικαιοσύνη ἀντιγράφω οὐ φημί αὐτός ὀρθός λέγω , ὅτι ὁ ἡδονή τέλος σέω ἀναιρέω μέν ὁ δικαιοσύνη , συναναιρέω δέ ὁ δικαιοσύνη καί ὁ ἄλλος ἀρετή ἕκαστος ὁ μέν γάρ δικαιοσύνη ὑπό αὐτός ὡς ἀληθής ἀναιρέω , ὁ δέ ἄλλος ἀρετή οὐδείς κωλύω ὑπάρχω , εἰ καί μή διά ἑαυτοῦ αἱρετός ἀλλά ἀγαθός γοῦν καί ἀρετή εἰμί · εἶτα ἕκαστος ἐκ ὄνομα προσαγορεύω . ἀγαθός δέ ὁ ἐκεῖνος λέξις ἀναλαμβάνω ὁ γάρ ἡδονή φημί ἐμφαίνω τέλος κατά ὁ τοιοῦτος λόγος , ὁ μέν τοιοῦτος πᾶς ἐγώ δοκέω οὐ ἐμπεριλαμβάνω · διά λέγω μήτε ὁ ἀρετή τις διά ἑαυτοῦ αἱρετός εἰμί μήτε ὁ κακία φευκτός , ἀλλά πᾶς οὗτος δέω ἀναφέρω πρός ὁ ὑπόκειμαι σκοπός · οὐδείς μέντοι κωλύω κατά αὐτός ὁ ἀνδρεία μέν καί ὁ φρόνησις καί ὁ ἐγκράτεια καί ὁ καρτερία καί ὁ ὅμοιος οὗτος ἀρετή εἰμί ὁ ἀγαθός , ὁ δέ ἐναντίος ὑπάρχω φευκτός . τίς οὖν οὗτος πρός λόγος ἰταμός γίγνομαι , ὅς δύο ὁ ἀγαθός φιλόσοφος ἐγκαλέω ὁ μέν ὅτι πᾶς ἀρετή ἀναιρέω , μή μόνος ὁ καλός ἀγαθός ἀπολείπω · ὁ δέ ὅτι ὁ ἡδονή τέλος εἰμί οὐ πᾶς ἀρετή ἄνευ ὁ δικαιοσύνη σῴζω νομίζω ; θαυμαστός γάρ ὁ ἐξουσία περί ὁ αὐτός πρᾶγμα διαλέγω , ὅς τίθημι αὐτός ἐγκαλέω Ἀριστοτέλης , οὗτος ἀναιρέω πάλιν Πλάτων κατηγορέω . καί μήν ἐν ὁ περί Δικαιοσύνη Ἀπόδειξις λέγω ῥητός ὅτι πᾶς κατόρθωμα καί εὐνόμημα καί δικαιοπράγημα εἰμί · ὁ δέ γε κατά ἐγκράτεια ἤ καρτερία ἤ φρόνησις ἤ ἀνδρεία πράσσω κατόρθωμα εἰμί · ὥστε καί δικαιοπράγημα πῶς οὖν , ὅς ἀπολείπω φρόνησις καί ἀνδρεία καί ἐγκράτεια , οὐ ἀπολείπω δικαιοσύνη , εὐθύς αὐτός ὅσος κατορθόω ἐν ὁ λέγω ἀρετή καί δικαιοπραγέω ;