plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 23
τοῦ κατηναγκάσθαι δοκοῦντος ὑπὸ τῶν ἔξωθεν αἰτιῶν ταῖς ὁρμαῖς ἀπόλυσιν πορίζειν , ἔνιοι τῶν φιλοσόφων ἐπελευστικήν τινα κίνησιν ἐν τῷ ἡγεμονικῷ κατασκευάζουσιν , ἐπὶ τῶν ἀπαραλλάκτων μάλιστα γιγνομένην ἔκδηλον · ὅταν γὰρ δυεῖν ἴσον δυναμένων καὶ ὁμοίως ἐχόντων θάτερον λαβεῖν ἀνάγκη , μηδεμιᾶς αἰτίας ἐπὶ θάτερον ἀγούσης τῷ μηδὲν τοῦ ἑτέρου διαφέρειν , ἡ ἐπελευστικὴ δύναμις αὕτη τῆς ψυχῆς ἐπίκλισιν ἐξ αὑτῆς λαβοῦσα διέκοψε τὴν ἀπορίαν . πρὸς τούτους ὁ Χρύσιππος ἀντιλέγων , ὡς βιαζομένους τῷ ἀναιτίῳ τὴν φύσιν , ἐν πολλοῖς παρατίθησι τὸν ἀστράγαλον καὶ τὸν ζυγὸν καὶ πολλὰ τῶν μὴ δυναμένων ἄλλοτʼ ἄλλας λαμβάνειν πτώσεις καὶ ῥοπὰς ἄνευ τινὸς αἰτίας καὶ διαφορᾶς ἢ περὶ αὐτὰ πάντως ; ἢ περὶ τὰ ἔξωθεν γιγνομένης · τὸ γὰρ ἀναίτιον ὅλως ἀνύπαρκτον εἶναι καὶ τὸ αὐτόματον ἐν δὲ ταῖς πλαττομέναις ὑπʼ ἐνίων καὶ λεγομέναις ταύταις ἐπελεύσεσιν αἰτίας ἀδήλους ὑποτρέχειν καὶ λανθάνειν ἡμᾶς ἐπὶ θάτερα τὴν ὁρμὴν ἀγούσας . ταῦτα μὲν οὖν ἐν τοῖς γνωριμωτάτοις ἐστὶ τῶν ὑπʼ αὐτοῦ πολλάκις εἰρημένων . ἃ δὲ τούτοις πάλιν αὐτὸς ἐξ ἐναντίας εἴρηκεν , οὐχ ὁμοίως οὕτως ἐν μέσῳ κείμενα , διʼ αὐτῶν παραθήσομαι τῶν ἐκείνου λέξεων . ἐν μὲν γὰρ τῷ περὶ τοῦ Δικάζειν ὑποθέμενος δύο δρομεῖς ὁμοῦ συνεκπίπτειν ἀλλήλοις διαπορεῖ τί τῷ βραβευτῇ καθήκει ποιῆσαι · πότερον φησίν ἔξεστι τὸν βραβευτὴν τὸν φοίνικα Ο φη Ὀφ ο ὁποτέρῳ βούλεται , ἀποδοῦναι ; κἂν τύχωσιν αὐτῷ συνηθέστεροι ὄντες , ὡς ἂν ἐνταῦθα τῶν αὑτοῦ τι χαρισάμενον ; τρόπον τινὰ μᾶλλον , ὡς κοινοῦ τοῦ φοίνικος γεγονότος ἀμφοτέρων , οἱονεί τινος κλήρου γινομένου ἀδήλως , κατὰ τὴν ἐπίκλισιν , ὡς ἔτυχε , δοῦναι αὐτόν ; λέγω δʼ ἣν ἔτυχεν ἐπίκλισιν , οἵα γίνεται , ὅταν δυεῖν προκειμένων δραχμῶν ὁμοίων κατὰ τὰ λοιπὰ ἐπὶ τὴν ἑτέραν ἐπικλίναντες λαμβάνωμεν αὐτήν . ἐν δὲ τῷ ἕκτῳ περὶ Καθήκοντος εἶναί τινα φήσας πράγματα μὴ πάνυ πολλῆς ἄξια ὄντα πραγματείας μηδὲ προσοχῆς ἀφιέναι περὶ ταῦτα τῇ ὡς ἔτυχεν ἐπικλίσει τῆς διανοίας οἴεται δεῖν τὴν αἵρεσιν ἀποκληρώσαντας · οἷον φησὶν εἰ τῶν δοκιμαζόντων τάσδε τινὰς δραχμὰς δύο ἐπὶ τοσόνδε οἱ μὲν τήνδε οἱ δὲ τήνδε φαῖεν εἶναι καλήν , δέοι δὲ μίαν αὐτῶν λαβεῖν · τηνικαῦτʼ ἀφέντες τὸ ἐπὶ πλεῖον ἐπιζητεῖν , ἣν ἔτυχε ληψόμεθα , κατʼ ἄδηλὸν τινʼ ἀποκληρώσαντες αὐτὰς λόγον , καὶ εἰ μάλιστα τὴν μοχθηρὰν ληψόμεθα αὐτῶν . ἐν τούτοις γὰρ ἀποκλήρωσις καὶ τὸ ὡς ἔτυχεν ἐπικλῖνον τῆς διανοίας , ἄνευ πάσης αἰτίας εἰσάγει τῶν ἀδιαφόρων λῆψιν .
Lemmas: ὁ καταναγκάζω δοκέω ὑπό ὁ ἔξωθεν αἰτία ὁ ὁρμή ἀπόλυσις πορίζω , ἔνιοι ὁ φιλόσοφος ἐπελευστικός τις κίνησις ἐν ὁ ἡγεμονικός κατασκευάζω , ἐπί ὁ ἀπαράλλακτος μάλα γίγνομαι ἔκδηλος · ὅταν γάρ δύο ἴσος δύναμαι καί ὅμοιος ἔχω ἕτερος λαμβάνω ἀνάγκη , μηδείς αἰτία ἐπί ἕτερος ἄγω ὁ μηδείς ὁ ἕτερος διαφέρω , ὁ ἐπελευστικός δύναμις οὗτος ὁ ψυχή ἐπίκλισις ἐκ ἑαυτοῦ λαμβάνω διακόπτω ὁ ἀπορία . πρός οὗτος ὁ Χρύσιππος ἀντιλέγω , ὡς βιάζω ὁ ἀναίτιος ὁ φύσις , ἐν πολύς παρατίθημι ὁ ἀστράγαλος καί ὁ ζυγόν καί πολύς ὁ μή δύναμαι ἄλλοτε ἄλλος λαμβάνω πτῶσις καί ῥοπή ἄνευ τις αἰτία καί διαφορά ἤ περί αὐτός πάντως ; ἤ περί ὁ ἔξωθεν γίγνομαι · ὁ γάρ ἀναίτιος ὅλος ἀνύπαρκτος εἰμί καί ὁ αὐτόματος ἐν δέ ὁ πλήσσω ὑπό ἔνιοι καί λέγω οὗτος ἐπέλευσις αἰτία ἄδηλος ὑποτρέχω καί λανθάνω ἐγώ ἐπί ἕτερος ὁ ὁρμή ἄγω . οὗτος μέν οὖν ἐν ὁ γνώριμος εἰμί ὁ ὑπό αὐτός πολλάκις λέγω . ὅς δέ οὗτος πάλιν αὐτός ἐκ ἐναντίος λέγω , οὐ ὅμοιος οὕτως ἐν μέσος κεῖμαι , διά αὐτός παρατίθημι ὁ ἐκεῖνος λέξις . ἐν μέν γάρ ὁ περί ὁ Δικάζειν ὑποτίθημι δύο δρομεύς ὁμοῦ συνεκπίπτω ἀλλήλων διαπορέω τίς ὁ βραβεύς καθήκω ποιέω · πότερος φημί ἔξεστι ὁ βραβεύς ὁ φοῖνιξ ὁ φή Ὄφ ὁ ὁπότερος βούλομαι , ἀποδίδωμι ; κἀν τυγχάνω αὐτός συνήθης εἰμί , ὡς ἄν ἐνταῦθα ὁ ἑαυτοῦ τις χαρίζω ; τρόπος τις μάλα , ὡς κοινός ὁ φοῖνιξ γίγνομαι ἀμφότερος , οἱονεί τις κλῆρος γίγνομαι ἄδηλος , κατά ὁ ἐπίκλισις , ὡς τυγχάνω , δίδωμι αὐτός ; λέγω δέ ὅς τυγχάνω ἐπίκλισις , οἷος γίγνομαι , ὅταν δύο πρόκειμαι δραχμή ὅμοιος κατά ὁ λοιπός ἐπί ὁ ἕτερος ἐπικλίνω λαμβάνω αὐτός . ἐν δέ ὁ ἕκτος περί Καθήκων εἰμί τις φημί πρᾶγμα μή πάνυ πολύς ἄξιος εἰμί πραγματεία μηδέ προσοχή ἀφίημι περί οὗτος ὁ ὡς τυγχάνω ἐπίκλισις ὁ διάνοια οἴομαι δέω ὁ αἵρεσις ἀποκληρόω · οἷος φημί εἰ ὁ δοκιμάζω ὅδε τις δραχμή δύο ἐπί τοσόσδε ὁ μέν ὅδε ὁ δέ ὅδε φημί εἰμί καλός , δέω δέ εἷς αὐτός λαμβάνω · τηνικαῦτα ἀφίημι ὁ ἐπί πολύς ἐπιζητέω , ὅς τυγχάνω λαμβάνω , κατά ἄδηλος τις ἀποκληρόω αὐτός λόγος , καί εἰ μάλα ὁ μοχθηρός λαμβάνω αὐτός . ἐν οὗτος γάρ ἀποκλήρωσις καί ὁ ὡς τυγχάνω ἐπικλίνω ὁ διάνοια , ἄνευ πᾶς αἰτία εἰσάγω ὁ ἀδιάφορος λῆψις .