plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 30
τῶν πρεσβυτέρων τινές , ἃ τῷ τὸν ὀξίνην ἔχοντι συνέβαινε μήθʼ ὡς ὄξος ἀποδόσθαι δυναμένῳ μήθʼ ὡς οἶνον , ἔφασαν τῷ Ζήνωνι συμβαίνειν · τὸ γὰρ προηγμένον αὐτῷ μήθʼ ὡς ἀγαθὸν μήθʼ ὡς ἀδιάφορον ἔχειν διάθεσιν . ἀλλʼ ὁ Χρύσιππος ἔτι μᾶλλον τὸ πρᾶγμα δυσδιάθετον πεποίηκεν ὁτὲ μὲν γάρ φησι μαίνεσθαι τοὺς τὸν πλοῦτον καὶ τὴν ὑγίειαν καὶ τὴν ἀπονίαν καὶ τὴν ὁλοκληρίαν τοῦ σώματος ἐν μηδενὶ ποιουμένους μηδʼ ἀντεχομένους τῶν τοιούτων ὁτὲ δὲ παραθέμενος τὰ τοῦ Ἡσιόδου ἐργάζευ , Πέρση , δῖον γένος · ἐπιπεφώνηκεν ὅτι τἀναντία παραινεῖν μανικόν ἐστι , τὸ μὴ ἐργάζευ , Πέρση , δῖον γένος . καὶ τὸν μὲν σοφὸν ἐν τοῖς περὶ βίων καὶ βασιλεῦσι συνέσεσθαί φησιν ἕνεκα χρηματισμοῦ καὶ σοφιστεύσειν ἐπʼ ἀργυρίῳ , παρʼ ὧν μὲν προλαμβάνοντα πρὸς οὓς δὲ συντιθέμενον τῶν μαθητῶν · ἐν δὲ τῷ ἑβδόμῳ τοῦ Καθήκοντος καὶ κυβιστήσειν τρὶς ἐπὶ τούτῳ λαβόντα τάλαντον ἐν δὲ τῷ πρώτῳ περὶ Ἀγαθῶν τρόπον τινὰ συγχωρεῖ καὶ δίδωσι τοῖς βουλομένοις τὰ προηγμένα καλεῖν ἀγαθὰ καὶ κακὰ τἀναντία , ταύταις ταῖς λέξεσιν · ἔστιν εἴ τις βούλεται κατὰ τὰς τοιαύτας παραλλαγὰς τὸ μὲν ἀγαθὸν αὐτῶν λέγειν τὸ δὲ κακόν , ἐπὶ γʼ αὐτὰ φερόμενος τὰ πράγματα καὶ μὴ ἄλλως ἀποπλανώμενος , ἐν μὲν τοῖς σημαινομένοις οὐ διαπίπτοντος αὐτοῦ , τὰ δʼ ἄλλα στοχαζομένου τῆς κατὰ τὰς ὀνομασίας συνηθείας . οὕτω δὲ τὸ προηγμένον τἀγαθῷ συναγαγὼν ἐγγὺς ἐνταῦθα καὶ συμμίξας ἐν ἑτέροις πάλιν οὐδὲν εἶναί φησι τούτων καθόλου πρὸς ἡμᾶς , ἀλλʼ ἀποσπᾶν τὸν λόγον ἡμᾶς καὶ ἀποστρέφειν ἁπάντων τῶν τοιούτων · ταῦτα γὰρ ἐν τῷ πρώτῳ περὶ τοῦ Προτρέπεσθαι γέγραφεν . ἐν δὲ τῷ τρίτῳ περὶ Φύσεως μακαρίζεσθαί φησιν ἐνίους βασιλεύοντας καὶ πλουτοῦντας , ὅμοιον εἰ χρυσαῖς ἀμίσι χρώμενοι καὶ χρυσοῖς κρασπέδοις ἐμακαρίζοντο · τῷ δʼ ἀγαθῷ τὸ τὴν οὐσίαν ἀποβαλεῖν οἱονεὶ δραχμὴν ἀποβαλεῖν καὶ τὸ νοσῆσαι οἷον προσκόψαι . Διὸ τῶν ἐναντιωμάτων τούτων οὐ μόνον τὴν ἀρετὴν ἀλλὰ καὶ τὴν πρόνοιαν ἀναπέπληκεν . ἡ μὲν γὰρ ἀρετὴ μικρολόγος ἐσχάτως φανεῖται καὶ ἀνόητος περὶ ταῦτα πραγματευομένη καὶ τούτων ἕνεκα πλεῖν εἰς Βόσπορον κελεύουσα καὶ κυβιστᾶν τὸν σοφόν , ὁ δὲ Ζεὺς γελοῖος εἰ Κτήσιος χαίρει καὶ Ἐπικάρπιος καὶ Χαριδότης προσαγορευόμενος , ὅτι δηλαδὴ χρυσᾶς ἀμίδας καὶ χρυσᾶ κράσπεδα χαρίζεται τοῖς φαύλοις , τοῖς δ’ ἀγαθοῖς ἄξια δραχμῆς , ὅταν πλούσιοι γένωνται κατὰ τὴν τοῦ Διὸς πρόνοιαν · ἔτι δὲ γελοιότερος ὁ Ἀπόλλων , εἰ περὶ χρυσῶν κρασπέδων καὶ ἀμίδων κάθηται θεμιστεύων καὶ περὶ προσκομμάτων ἀπολύσεως .
Lemmas: ὁ πρέσβυς τις , ὅς ὁ ὁ ὀξίνης ἔχω συμβαίνω μήτε ὡς ὄξος ἀποδίδωμι δύναμαι μήτε ὡς οἶνος , φημί ὁ Ζήνων συμβαίνω · ὁ γάρ προάγω αὐτός μήτε ὡς ἀγαθός μήτε ὡς ἀδιάφορος ἔχω διάθεσις . ἀλλά ὁ Χρύσιππος ἔτι μάλα ὁ πρᾶγμα δυσδιάθετος ποιέω ὅτε μέν γάρ φημί μαίνομαι ὁ ὁ πλοῦτος καί ὁ ὑγίεια καί ὁ ἀπονία καί ὁ ὁλοκληρία ὁ σῶμα ἐν μηδείς ποιέω μηδέ ἀντέχω ὁ τοιοῦτος ὅτε δέ παρατίθημι ὁ ὁ Ἡσίοδος ἐργάζομαι , Πέρσης , δῖος γένος · ἐπιφωνέω ὅτι ἐναντίος παραινέω μανικός εἰμί , ὁ μή ἐργάζομαι , Πέρσης , δῖος γένος . καί ὁ μέν σοφός ἐν ὁ περί Βίων καί βασιλεύς σύνειμι φημί ἕνεκα χρηματισμός καί σοφιστεύω ἐπί ἀργύριον , παρά ὅς μέν προλαμβάνω πρός ὅς δέ συντίθημι ὁ μαθητής · ἐν δέ ὁ ἕβδομος ὁ Καθήκων καί κυβιστάω τρίς ἐπί οὗτος λαμβάνω τάλαντον ἐν δέ ὁ πρῶτος περί Ἀγαθός τρόπος τις συγχωρέω καί δίδωμι ὁ βούλομαι ὁ προάγω καλέω ἀγαθός καί κακός ἐναντίος , οὗτος ὁ λέξις · εἰμί εἰ τις βούλομαι κατά ὁ τοιοῦτος παραλλαγή ὁ μέν ἀγαθός αὐτός λέγω ὁ δέ κακός , ἐπί γε αὐτός φέρω ὁ πρᾶγμα καί μή ἄλλος ἀποπλανάω , ἐν μέν ὁ σημαίνω οὐ διαπίπτω αὐτός , ὁ δέ ἄλλος στοχάζομαι ὁ κατά ὁ ὀνομασία συνήθεια . οὕτως δέ ὁ προάγω ἀγαθός συνάγω ἐγγύς ἐνταῦθα καί συμμείγνυμι ἐν ἕτερος πάλιν οὐδείς εἰμί φημί οὗτος καθόλου πρός ἐγώ , ἀλλά ἀποσπάω ὁ λόγος ἐγώ καί ἀποστρέφω ἅπας ὁ τοιοῦτος · οὗτος γάρ ἐν ὁ πρῶτος περί ὁ Προτρέπω γράφω . ἐν δέ ὁ τρίτος περί Φύσις μακαρίζω φημί ἔνιοι βασιλεύω καί πλουτέω , ὅμοιος εἰ χρύσεος ἀμίς χράω καί χρύσεος κράσπεδον μακαρίζω · ὁ δέ ἀγαθός ὁ ὁ οὐσία ἀποβάλλω οἱονεί δραχμή ἀποβάλλω καί ὁ νοσέω οἷος προσκόπτω . διό ὁ ἐναντίωμα οὗτος οὐ μόνος ὁ ἀρετή ἀλλά καί ὁ πρόνοια ἀναπίμπλημι . ὁ μέν γάρ ἀρετή μικρολόγος ἔσχατος φαίνω καί ἀνόητος περί οὗτος πραγματεύομαι καί οὗτος ἕνεκα πλέω εἰς Βόσπορος κελεύω καί κυβιστάω ὁ σοφός , ὁ δέ Ζεύς γέλοιος εἰ Κτήσιος χαίρω καί Ἐπικάρπιος καί Χαριδότης προσαγορεύω , ὅτι δηλαδή χρύσεος ἀμίς καί χρύσεος κράσπεδον χαρίζω ὁ φαῦλος , ὁ δέ ἀγαθός ἄξιος δραχμή , ὅταν πλούσιος γίγνομαι κατά ὁ ὁ Ζεύς πρόνοια · ἔτι δέ γέλοιος ὁ Ἀπόλλων , εἰ περί χρύσεος κράσπεδον καί ἀμίς κάθημαι θεμιστεύω καί περί πρόσκομμα ἀπόλυσις .