ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 1
πρῶτον ἀξιῶ τὴν τῶν δογμάτων ὁμολογίαν ἐν τοῖς βίοις θεωρεῖσθαι · δεῖ γὰρ οὐχ οὕτω τὸν ῥήτορα κατʼ Αἰσχίνην ταὐτὸ φθέγγεσθαι καὶ τὸν νόμον ὡς τὸν βίον τοῦ φιλοσόφου τῷ λόγῳ σύμφωνον εἶναι . ὁ γὰρ λόγος τοῦ φιλοσόφου νόμος αὐθαίρετος καὶ ἴδιός ἐστιν , εἴ γε δὴ μὴ παιδιὰν καὶ εὑρησιλογίαν ἕνεκα δόξης ἀλλʼ ἔργον ἄξιον σπουδῆς τῆς μεγίστης , ὥσπερ ἔστιν , ἡγοῦνται φιλοσοφίαν .
Lemmas: πρῶτος ἀξιόω ὁ ὁ δόγμα ὁμολογία ἐν ὁ βίος θεωρέω · δέω γάρ οὐ οὕτως ὁ ῥήτωρ κατά Αἰσχίνης αὐτός φθέγγομαι καί ὁ νόμος ὡς ὁ βίος ὁ φιλόσοφος ὁ λόγος σύμφωνος εἰμί . ὁ γάρ λόγος ὁ φιλόσοφος νόμος αὐθαίρετος καί ἴδιος εἰμί , εἰ γε δή μή παιδιά καί εὑρησιλογία ἕνεκα δόξα ἀλλά ἔργον ἄξιος σπουδή ὁ μέγας , ὥσπερ εἰμί , ἡγέομαι φιλοσοφία .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 3
ὅσοι δʼ ἄλλοι πολιτείᾳ προσίασιν , ἔτι μᾶλλον ἐναντιοῦνται τοῖς αὑτῶν δόγμασι · καὶ γὰρ ἄρχουσι καὶ δικάζουσι καὶ συμβουλεύουσι καὶ νομοθετοῦσι καὶ κολάζουσι καὶ τιμῶσιν ὡς πόλεων οὐσῶν ἐν αἷς πολιτεύονται , βουλευτῶν δὲ καὶ δικαστῶν ἀεὶ τῶν λαγχανόντων , στρατηγῶν δὲ τῶν χειροτονουμένων , νόμων δὲ τῶν Κλεισθένους καὶ Λυκούργου καὶ Σόλωνος , οὓς φαύλους καὶ ἀνοήτους γεγονέναι λέγουσιν . ὥστε καὶ πολιτευόμενοι μάχονται .
Lemmas: ὅσος δέ ἄλλος πολιτεία προσέρχομαι , ἔτι μάλα ἐναντιόομαι ὁ ἑαυτοῦ δόγμα · καί γάρ ἄρχω καί δικάζω καί συμβουλεύω καί νομοθετέω καί κολάζω καί τιμάω ὡς πόλις εἰμί ἐν ὅς πολιτεύω , βουλευτής δέ καί δικαστής ἀεί ὁ λαγχάνω , στρατηγός δέ ὁ χειροτονέω , νόμος δέ ὁ Κλεισθένης καί Λυκοῦργος καί Σόλων , ὅς φαῦλος καί ἀνόητος γίγνομαι λέγω . ὥστε καί πολιτεύω μάχομαι .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 4
καὶ μὴν Ἀντίπατρος ἐν τῷ περὶ τῆς Κλεάνθους καὶ Χρυσίππου διαφορᾶς ἱστόρηκεν , ὅτι Ζήνων καὶ Κλεάνθης οὐκ ἠθέλησαν Ἀθηναῖοι γενέσθαι , μὴ δόξωσι τὰς αὑτῶν πατρίδας ἀδικεῖν . ὅτι μέν , εἰ καλῶς οὗτοι , Χρύσιππος οὐκ ὀρθῶς ἐποίησεν ἐγγραφεὶς εἰς τὴν πολιτείαν , παρείσθω · πολλὴν δὲ μάχην καὶ παράλογον ἔχει τὸ τὰ σώματα καὶ τοὺς βίους οὕτω μακρὰν ἀποξενώσαντας τὰ ὀνόματα ταῖς πατρίσι τηρεῖν , ὥσπερ εἴ τις τὴν γαμετὴν ἀπολιπών , ἑτέρᾳ δὲ συζῶν καὶ συναναπαυόμενος καὶ παιδοποιούμενος ἐξ ἑτέρας , μὴ συγγράφοιτο γάμον , ὅπως ἀδικεῖν μὴ δοκῇ τὴν προτέραν .
Lemmas: καί μήν Ἀντίπατρος ἐν ὁ περί ὁ Κλεάνθης καί Χρύσιππος διαφορά ἱστορέω , ὅτι Ζήνων καί Κλεάνθης οὐ ἐθέλω Ἀθηναῖος γίγνομαι , μή δοκέω ὁ ἑαυτοῦ πατρίς ἀδικέω . ὅτι μέν , εἰ καλός οὗτος , Χρύσιππος οὐ ὀρθός ποιέω ἐγγράφω εἰς ὁ πολιτεία , παρίημι · πολύς δέ μάχη καί παράλογος ἔχω ὁ ὁ σῶμα καί ὁ βίος οὕτως μακρός ἀποξενόω ὁ ὄνομα ὁ πατρίς τηρέω , ὥσπερ εἰ τις ὁ γαμετή ἀπολείπω , ἕτερος δέ συζάω καί συναναπαύομαι καί παιδοποιέω ἐκ ἕτερος , μή συγγράφω γάμος , ὅπως ἀδικέω μή δοκέω ὁ πρότερος .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 5
Χρύσιππος δὲ πάλιν ἐν τῷ περὶ Ῥητορικῆς γράφων οὕτω ῥητορεύσειν καὶ πολιτεύσεσθαι τὸν σοφόν , ὡς καὶ τοῦ πλούτου ὄντος ἀγαθοῦ καὶ τῆς δόξης καὶ τῆς ; ὑγιείας , ὁμολογεῖ τοὺς λόγους αὐτῶν ἀνεξόδους εἶναι καὶ ἀπολιτεύτους καὶ τὰ δόγματα ταῖς χρείαις ἀνάρμοστα καὶ ταῖς πράξεσιν .
Lemmas: Χρύσιππος δέ πάλιν ἐν ὁ περί Ῥητορική γράφω οὕτως ῥητορεύω καί πολιτεύω ὁ σοφός , ὡς καί ὁ πλοῦτος εἰμί ἀγαθός καί ὁ δόξα καί ὁ ; ὑγίεια , ὁμολογέω ὁ λόγος αὐτός ἀνέξοδος εἰμί καί ἀπολίτευτος καί ὁ δόγμα ὁ χρεία ἀνάρμοστος καί ὁ πρᾶξις .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 6
ἔτι δόγμα Ζήνωνός ἐστιν ἱερὰ θεῶν μὴ οἰκοδομεῖν ἱερὸν γὰρ μὴ πολλοῦ ἄξιον καὶ ἅγιον οὐκ ἔστιν · οἰκοδόμων δʼ ἔργον καὶ βαναύσων οὐδέν ἐστι πολλοῦ ἄξιον . οἱ δὲ ταῦτʼ ἐπαινοῦντες ὡς εὖ ἔχοντα μυοῦνται μὲν ἐν ἱεροῖς , ἀναβαίνουσι δʼ εἰς ἀκρόπολιν , προσκυνοῦσι δὲ τὰ ἕδη καὶ στεφανοῦσι τοὺς ναούς , οἰκοδόμων ὄντας ἔργα καὶ βαναύσων ἀνθρώπων . εἶτα τοὺς Ἐπικουρείους ἐλέγχεσθαι δοκοῦσι θύοντας θεοῖς , αὐτοὶ δὲ μᾶλλον ἐλέγχονται θύοντας ἐπὶ τῶν βωμῶν καὶ τῶν ἱερῶν , ἃ μήτʼ εἶναι μήτʼ οἰκοδομεῖσθαι δεῖν ἀξιοῦσιν .
Lemmas: ἔτι δόγμα Ζήνων εἰμί ἱερός θεός μή οἰκοδομέω ἱερός γάρ μή πολύς ἄξιος καί ἅγιος οὐ εἰμί · οἰκοδόμος δέ ἔργον καί βάναυσος οὐδείς εἰμί πολύς ἄξιος . ὁ δέ οὗτος ἐπαινέω ὡς εὖ ἔχω μυόω μέν ἐν ἱερόν , ἀναβαίνω δέ εἰς ἀκρόπολις , προσκυνέω δέ ὁ ἕδος καί στεφανόω ὁ ναός , οἰκοδόμος εἰμί ἔργον καί βάναυσος ἄνθρωπος . εἶτα ὁ Ἐπικούρειος ἐλέγχω δοκέω θύω θεός , αὐτός δέ μάλα ἐλέγχω θύω ἐπί ὁ βωμός καί ὁ ἱερός , ὅς μήτε εἰμί μήτε οἰκοδομέω δέω ἀξιόω .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 7
ἀρετὰς ; ὁ Ζήνων ἀπολείπει πλείονας κατὰ διαφοράς , ὥσπερ ὁ Πλάτων , οἷον φρόνησιν ἀνδρείαν σωφροσύνην δικαιοσύνην , ὡς ἀχωρίστους μὲν οὔσας ἑτέρας δὲ καὶ διαφερούσας ἀλλήλων . πάλιν δὲ ὁριζόμενος αὐτῶν ἑκάστην τὴν μὲν ἀνδρείαν φησὶ φρόνησιν εἶναι ἑν ὑπομενετέοις τὴν δὲ σωφροσύνην φρόνησιν ἐν αἱρετέοις τὴν δὲ δικαιοσύνην φρόνησιν ἐν ἀπονεμητέοις , ὡς μίαν οὖσαν ἀρετὴν ταῖς δὲ πρὸς τὰ πράγματα σχέσεσι κατὰ τὰς ἐνεργείας διαφέρειν δοκοῦσαν . οὐ μόνον δʼ ὁ Ζήνων περὶ ταῦτα φαίνεται αὑτῷ μαχόμενος , ἀλλὰ καὶ Χρύσιππος Ἀρίστωνι μὲν ἐγκαλῶν ὅτι μιᾶς ἀρετῆς σχέσεις ἔλεγε τὰς ἄλλας εἶναι , Ζήνωνι δὲ συνηγορῶν οὕτως ὁριζομένῳ τῶν ἀρετῶν ἑκάστην . ὁ δὲ Κλεάνθης ἐν Ὑπομνήμασι Φυσικοῖς εἰπὼν ὅτι πληγὴ πυρὸς ὁ τόνος ἐστί , κἂν ἱκανὸς ἐν τῇ ψυχῇ γένηται πρὸς τὸ ἐπιτελεῖν τὰ ἐπιβάλλοντα , ἰσχὺς καλεῖται καὶ κράτος · ἐπιφέρει κατὰ λέξιν ἡ δʼ ἰσχὺς αὕτη καὶ τὸ κράτος , ὅταν μὲν ἑν τοῖς φανεῖσιν ἐμμενετέοις ἐγγένηται , ἐγκράτειά ἐστιν , ὅταν δʼ ἐν τοῖς ὑπομενετέοις , ἀνδρεία · περὶ τὰς ἀξίας δὲ δικαιοσύνη περὶ δὲ τὰς αἱρέσεις καὶ ἐκκλίσεις σωφροσύνη .
Lemmas: ἀρετή ; ὁ Ζήνων ἀπολείπω πολύς κατά διαφορά , ὥσπερ ὁ Πλάτων , οἷος φρόνησις ἀνδρεία σωφροσύνη δικαιοσύνη , ὡς ἀχώριστος μέν εἰμί ἕτερος δέ καί διαφέρω ἀλλήλων . πάλιν δέ ὁρίζω αὐτός ἕκαστος ὁ μέν ἀνδρεία φημί φρόνησις ἔρχομαι ἑν ὑπομενετέον ὁ δέ σωφροσύνη φρόνησις ἐν αἱρετέος ὁ δέ δικαιοσύνη φρόνησις ἐν ἀπονεμητέον , ὡς εἷς εἰμί ἀρετή ὁ δέ πρός ὁ πρᾶγμα σχέσις κατά ὁ ἐνέργεια διαφέρω δοκέω . οὐ μόνος δέ ὁ Ζήνων περί οὗτος φαίνω ἑαυτοῦ μάχομαι , ἀλλά καί Χρύσιππος Ἀρίστων μέν ἐγκαλέω ὅτι εἷς ἀρετή σχέσις λέγω ὁ ἄλλος εἰμί , Ζήνων δέ συνηγορέω οὕτως ὁρίζω ὁ ἀρετή ἕκαστος . ὁ δέ Κλεάνθης ἐν Ὑπόμνημα Φυσικός λέγω ὅτι πληγή πῦρ ὁ τόνος εἰμί , ἐάν ἱκανός ἐν ὁ ψυχή γίγνομαι πρός ὁ ἐπιτελέω ὁ ἐπιβάλλω , ἰσχύς καλέω καί κράτος · ἐπιφέρω κατά λέξις ὁ δέ ἰσχύς οὗτος καί ὁ κράτος , ὅταν μέν ἑν ὁ φαίνω ἐμμενετέος ἐγγίγνομαι , ἐγκράτεια εἰμί , ὅταν δέ ἐν ὁ ὑπομενετέον , ἀνδρεία · περί ὁ ἀξία δέ δικαιοσύνη περί δέ ὁ αἵρεσις καί ἔκκλισις σωφροσύνη .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 8
πρὸς τὸν εἰπόντα μηδὲ δίκην δικάσῃς , πρὶν ἂν ἀμφοῖν μῦθον ἀκούσῃς α ʼντέλεγεν ὁ Ζήνων , τοιούτῳ τινὶ λόγῳ χρώμενος εἴτʼ ἀπέδειξεν ὁ πρότερος εἰπών , οὐκ ἀκουστέον τοῦ δευτέρου λέγοντος , πέρας γὰρ ἔχει τὸ ζητούμενον · εἴτʼ οὐκ ἀπέδειξεν · ὅμοιον γὰρ ὡς εἰ μηδʼ ὑπήκουσε κληθεὶς ἢ ὑπακούσας ἐτερέτισεν · ἤτοι δʼ ἀπέδειξεν ἢ οὐκ ἀπέδειξεν , οὐκ ἀκουστέον ἄρα τοῦ δευτέρου λέγοντος . τοῦτον δὲ τὸν λόγον ἐρωτήσας αὐτὸς ἀντέγραφε μὲν πρὸς τὴν Πλάτωνος Πολιτείαν ἔλυε δὲ σοφίσματα , καὶ τὴν διαλεκτικὴν ὡς τοῦτο ποιεῖν δυναμένην ἐκέλευε παραλαμβάνειν τοὺς μαθητάς . καίτοι ἢ ἀπέδειξε Πλάτων ἢ οὐκ ἀπέδειξε τὰ ἐν τῇ Πολιτείᾳ , κατʼ οὐδέτερον δʼ ἀναγκαῖον ἀντιγράφειν ἀλλὰ πάντως περιττὸν καὶ μάταιον . τὸ δʼ αὐτὸ περὶ τῶν σοφισμάτων ἔστιν εἰπεῖν .
Lemmas: πρός ὁ λέγω μηδέ δίκη δικάζω , πρίν ἄν ἄμφω μῦθος ἀκούω α ἀντιλέγω ὁ Ζήνων , τοιοῦτος τις λόγος χράω εἴτε ἀποδείκνυμι ὁ πρότερος λέγω , οὐ ἀκούω ὁ δεύτερος λέγω , πέρας γάρ ἔχω ὁ ζητέω · εἴτε οὐ ἀποδείκνυμι · ὅμοιος γάρ ὡς εἰ μηδέ ὑπακούω καλέω ἤ ὑπακούω τερετίζω · ἤτοι δέ ἀποδείκνυμι ἤ οὐ ἀποδείκνυμι , οὐ ἀκούω ἄρα ὁ δεύτερος λέγω . οὗτος δέ ὁ λόγος ἐρωτάω αὐτός ἀντιγράφω μέν πρός ὁ Πλάτων Πολιτεία ἐλύω δέ σόφισμα , καί ὁ διαλεκτικός ὡς οὗτος ποιέω δύναμαι κελεύω παραλαμβάνω ὁ μαθητής . καίτοι ἤ ἀποδείκνυμι Πλάτων ἤ οὐ ἀποδείκνυμι ὁ ἐν ὁ Πολιτεία , κατά οὐδέτερος δέ ἀναγκαῖος ἀντιγράφω ἀλλά πάντως περισσός καί μάταιος . ὁ δέ αὐτός περί ὁ σόφισμα εἰμί λέγω .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 12
τοῖς φαύλοις οὐδὲν εἶναι χρήσιμον ὁ Χρύσιππός φησιν οὐδʼ ἔχειν χρείαν τὸν φαῦλον οὐδενὸς οὐδὲ δεῖσθαι ταῦτα δʼ εἰπὼν ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Κατορθωμάτων αὖθις λέγει καὶ τὴν εὐχρηστίαν καὶ τὴν χάριν εἰς τὰ μέσα διατείνειν ὧν οὐδέν ἐστι χρήσιμον κατʼ αὐτούς . καὶ μὴν οὐδʼ οἰκεῖον οὐδʼ ἁρμόττον οὐδὲν εἶναι τῷ φαύλῳ φησὶν ἐν τούτοις κατὰ ταὐτὰ δὲ τῷ μὲν ἀστείῳ ἀλλότριον οὐδὲν τῷ δὲ φαύλῳ οἰκεῖόν οὐδέν ἐστιν · ἐπειδὴ τὸ μὲν ἀγαθὸν τὸ δὲ κακόν ἐστιν αὐτῶν πῶς οὖν ἀποκναίει πάλιν ἐν παντὶ βιβλίῳ φυσικῷ καὶ ἠθικῷ νὴ Δία γράφων ὡς οἰκειούμεθα πρὸς αὑτοὺς εὐθὺς γενόμενοι καὶ τὰ μέρη καὶ τὰ ἔκγονα τὰ ἑαυτῶν ; ἐν δὲ τῷ πρώτῳ περὶ Δικαιοσύνης καὶ τὰ θηρία φησὶ συμμέτρως τῇ τῶν ἐκγόνων ᾠκειῶσθαι πρὸς αὐτά , πλὴν τῶν ἰχθύων αὐτὰ γὰρ τὰ κυήματα τρέφεται διʼ αὑτῶν ἀλλʼ οὔτʼ αἴσθησίς ἐστιν οἷς μηθὲν αἰσθητὸν οὔτʼ οἰκείωσις οἷς μηδὲν οἰκεῖον · ἡ γὰρ οἰκείωσις αἴσθησις ἔοικε τοῦ οἰκείου καὶ ἀντίληψις εἶναι .
Lemmas: ὁ φαῦλος οὐδείς εἰμί χρήσιμος ὁ Χρύσιππος φημί οὐδέ ἔχω χρεία ὁ φαῦλος οὐδείς οὐδέ δέω οὗτος δέ λέγω ἐν ὁ πρῶτος ὁ Κατόρθωμα αὖθις λέγω καί ὁ εὐχρηστία καί ὁ χάρις εἰς ὁ μέσος διατείνω ὅς οὐδείς εἰμί χρήσιμος κατά αὐτός . καί μήν οὐδέ οἰκεῖος οὐδέ ἁρμόζω οὐδείς εἰμί ὁ φαῦλος φημί ἐν οὗτος κατά αὐτός δέ ὁ μέν ἀστεῖος ἀλλότριος οὐδείς ὁ δέ φαῦλος οἰκεῖος οὐδείς εἰμί · ἐπειδή ὁ μέν ἀγαθός ὁ δέ κακός εἰμί αὐτός πῶς οὖν ἀποκναίω πάλιν ἐν πᾶς βιβλίον φυσικός καί ἠθικός νή Ζεύς γράφω ὡς οἰκειόω πρός ἑαυτοῦ εὐθύς γίγνομαι καί ὁ μέρος καί ὁ ἔκγονος ὁ ἑαυτοῦ ; ἐν δέ ὁ πρῶτος περί Δικαιοσύνη καί ὁ θηρίον φημί σύμμετρος ὁ ὁ ἔκγονος οἰκειόω πρός αὐτός , πλήν ὁ ἰχθῦς αὐτός γάρ ὁ κύημα τρέφω διά ἑαυτοῦ ἀλλά οὔτε αἴσθησις εἰμί ὅς μηδείς αἰσθητός οὔτε οἰκείωσις ὅς μηδείς οἰκεῖος · ὁ γάρ οἰκείωσις αἴσθησις ἔοικα ὁ οἰκεῖος καί ἀντίληψις εἰμί .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 16
τοῦ δὲ Πλάτωνος ; εἰπόντος τὴν ἀδικίαν ὡς διαφθορὰ ψυχῆς ; οὖσα καὶ στάσις οὐδʼ ἐν αὐτοῖς τοῖς ἔχουσιν ἀποβάλλει τὴν δύναμιν ἀλλʼ αὐτὸν ἑαυτῷ συμβάλλει καὶ συγκρούει καὶ ταράττει τὸν πονηρόν , ἐγκαλῶν Χρύσιππος ἀτόπως φησὶ λέγεσθαι τὸ ἀδικεῖν ἑαυτόν εἶναι γὰρ πρὸς ἕτερον οὐ πρὸς ἑαυτὸν τὴν ἀδικίαν · ἐπιλαθόμενος γὰρ τούτων αὖθις ἐν ταῖς περὶ Δικαιοσύνης Ἀποδείξεσιν ἀδικεῖσθαί φησιν ὑφʼ ἑαυτοῦ τὸν ἀδικοῦντα καὶ αὑτὸν ἀδικεῖν , ὅταν ἄλλον ἀδικῇ , γιγνόμενον ἑαυτῷ τοῦ παρανομεῖν αἴτιον καὶ βλάπτοντα παρʼ ἀξίαν ἑαυτόν . ἐν μὲν τοῖς πρὸς Πλάτωνα ταῦτʼ εἴρηκε περὶ τοῦ τὴν ἀδικίαν λέγεσθαι μὴ πρὸς ἑαυτὸν ἀλλὰ πρὸς ἕτερον · οὐ γὰρ κατʼ ἰδίαν ἄδικοι συνεστήκασιν ἐκ πλειόνων δὲ τοιούτων τἀναντία λεγόντων , καὶ ἄλλως τῆς ἀδικίας λαμβανομένης ὡς ἂν ἐν πλείοσι πρὸς ἑαυτοὺς οὕτως ἔχουσιν , εἰς δὲ τὸν ἕνα μηδενὸς διατείνοντος τοιούτου , καθʼ ὅσον δὲ πρὸς τοὺς πλησίον ἔχει οὕτως · ἐν δὲ ταῖς Ἀποδείξεσι τοιούτους ἠρώτηκε λόγους περὶ τοῦ τὸν ἄδικον καὶ ἑαυτὸν ἀδικεῖν · παραίτιον γενέσθαι παρανομήματος ἀπαγορεύει ὁ νόμος , καὶ τὸ ἀδικεῖν ἐστι παρανόμημα · ὁ τοίνυν παραίτιος γενόμενος ἑαυτῷ τοῦ ἀδικεῖν παρανομεῖ εἰς ἑαυτόν · ὁ δὲ παρανομῶν εἰς ἕνα καὶ ἀδικεῖ ἐκεῖνον · ὁ ἄρα καὶ ὁντινοῦν ἀδικῶν καὶ ἑαυτὸν ἀδικεῖ πάλιν τὸ ἁμάρτημα τῶν βλαμμάτων ἐστί , καὶ πᾶς ἁμαρτάνων παρʼ ἑαυτὸν ἁμαρτάνει · πᾶς ἄρʼ ὁ ἁμαρτάνων βλάπτει ἑαυτὸν παρὰ τὴν ἀξίαν · εἰ δὲ τοῦτο , καὶ ἀδικεῖ ἑαυτόν ἔτι καὶ οὕτως ὁ βλαπτόμενος ὑφʼ ἑτέρου ἑαυτὸν βλάπτει καὶ παρὰ τὴν ἀξίαν ἑαυτὸν βλάπτει ; τοῦτο δʼ ἦν τὸ ἀδικεῖν · ὁ ἄρʼ ἀδικούμενος καὶ ὑφʼ ὁτουοῦν πᾶς ἑαυτὸν ἀδικεῖ .
Lemmas: ὁ δέ Πλάτων ; λέγω ὁ ἀδικία ὡς διαφθορά ψυχή ; εἰμί καί στάσις οὐδέ ἐν αὐτός ὁ ἔχω ἀποβάλλω ὁ δύναμις ἀλλά αὐτός ἑαυτοῦ συμβάλλω καί συγκρούω καί ταράσσω ὁ πονηρός , ἐγκαλέω Χρύσιππος ἄτοπος φημί λέγω ὁ ἀδικέω ἑαυτοῦ εἰμί γάρ πρός ἕτερος οὐ πρός ἑαυτοῦ ὁ ἀδικία · ἐπιλανθάνω γάρ οὗτος αὖθις ἐν ὁ περί Δικαιοσύνη Ἀπόδειξις ἀδικέω φημί ὑπό ἑαυτοῦ ὁ ἀδικέω καί ἑαυτοῦ ἀδικέω , ὅταν ἄλλος ἀδικέω , γίγνομαι ἑαυτοῦ ὁ παρανομέω αἴτιος καί βλάπτω παρά ἀξία ἑαυτοῦ . ἐν μέν ὁ πρός Πλάτων οὗτος λέγω περί ὁ ὁ ἀδικία λέγω μή πρός ἑαυτοῦ ἀλλά πρός ἕτερος · οὐ γάρ κατά ἴδιος ἄδικος συνίστημι ἐκ πολύς δέ τοιοῦτος ἐναντίος λέγω , καί ἄλλος ὁ ἀδικία λαμβάνω ὡς ἄν ἐν πολύς πρός ἑαυτοῦ οὕτως ἔχω , εἰς δέ ὁ εἷς μηδείς διατείνω τοιοῦτος , κατά ὅσος δέ πρός ὁ πλησίον ἔχω οὕτως · ἐν δέ ὁ Ἀπόδειξις τοιοῦτος ἐρωτάω λόγος περί ὁ ὁ ἄδικος καί ἑαυτοῦ ἀδικέω · παραίτιος γίγνομαι παρανόμημα ἀπαγορεύω ὁ νόμος , καί ὁ ἀδικέω εἰμί παρανόμημα · ὁ τοίνυν παραίτιος γίγνομαι ἑαυτοῦ ὁ ἀδικέω παρανομέω εἰς ἑαυτοῦ · ὁ δέ παρανομέω εἰς εἷς καί ἀδικέω ἐκεῖνος · ὁ ἄρα καί ὅστις ἀδικέω καί ἑαυτοῦ ἀδικέω πάλιν ὁ ἁμάρτημα ὁ βλάμμα εἰμί , καί πᾶς ἁμαρτάνω παρά ἑαυτοῦ ἁμαρτάνω · πᾶς ἄρα ὁ ἁμαρτάνω βλάπτω ἑαυτοῦ παρά ὁ ἀξία · εἰ δέ οὗτος , καί ἀδικέω ἑαυτοῦ ἔτι καί οὕτως ὁ βλάπτω ὑπό ἕτερος ἑαυτοῦ βλάπτω καί παρά ὁ ἀξία ἑαυτοῦ βλάπτω ; οὗτος δέ εἰμί ὁ ἀδικέω · ὁ ἄρα ἀδικέω καί ὑπό ὅστις πᾶς ἑαυτοῦ ἀδικέω .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 17
τὸν περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν λόγον , ὃν αὐτὸς εἰσάγει καὶ δοκιμάζει , συμφωνότατον εἶναί φησι τῷ βίῳ καὶ μάλιστα τῶν ἐμφύτων ἅπτεσθαι προλήψεων · ταυτὶ γὰρ ἐν τῷ τρίτῳ τῶν Προτρεπτικῶν εἴρηκεν , ἐν δὲ τῷ πρώτῳ τοῦτον τὸν λόγον φησὶν ἀπὸ τῶν ἄλλων ἁπάντων ἀφέλκειν τὸν ἄνθρωπον , ὡς οὐδὲν ὄντων πρὸς ἡμᾶς οὐδὲ συνεργούντων πρὸς εὐδαιμονίαν οὐδέν . ὅρα τοίνυν , πῶς αὑτῷ σύμφωνὸς ἐστι , τὸν ἀφέλκοντα τοῦ ζῆν καὶ τῆς ὑγιείας καὶ τῆς ἀπονίας καὶ τῆς τῶν αἰσθητηρίων ὁλοκληρίας καὶ μηδὲν εἶναι ταῦτα φάσκοντα πρὸς ἡμᾶς , ἃ παρὰ τῶν θεῶν αἰτούμεθα , μάλιστα συμφωνεῖν τῷ βίῳ καὶ ταῖς κοιναῖς προλήψεσιν ἀποφαινόμενος . ἀλλʼ ἵνα μηδʼ ἄρνησις τοῦ τἀναντία λέγειν , ἐν τῷ τρίτῳ περὶ Δικαιοσύνης ταῦτʼ εἴρηκε διὸ καὶ διὰ τὴν ὑπερβολὴν τοῦ τε μεγέθους καὶ τοῦ κάλλους πλάσμασι δοκοῦμεν ὅμοια λέγειν καὶ οὐ κατὰ τὸν ἄνθρωπον καὶ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν . ἔστιν οὖν ὅπως ἄν τις ἐξομολογήσαιτο σαφέστερον τἀναντία λέγειν αὐτὸς πρὸς ἑαυτὸν ἢ οὗτος , ἃ διʼ ὑπερβολήν φησι πλάσματα δοκεῖν εἶναι καὶ ὑπὲρ τὸν ἄνθρωπον καὶ ὑπὲρ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν λέγεσθαι , ταῦτα συμφωνεῖν τῷ βίῳ φάσκων καὶ μάλιστα τῶν ἐμφύτων ἅπτεσθαι προλήψεων ;
Lemmas: ὁ περί ἀγαθός καί κακός λόγος , ὅς αὐτός εἰσάγω καί δοκιμάζω , σύμφωνος εἰμί φημί ὁ βίος καί μάλα ὁ ἔμφυτος ἅπτω πρόληψις · οὗτος γάρ ἐν ὁ τρίτος ὁ Προτρεπτικός λέγω , ἐν δέ ὁ πρῶτος οὗτος ὁ λόγος φημί ἀπό ὁ ἄλλος ἅπας ἀφέλκω ὁ ἄνθρωπος , ὡς οὐδείς εἰμί πρός ἐγώ οὐδέ συνεργέω πρός εὐδαιμονία οὐδείς . ὁράω τοίνυν , πῶς ἑαυτοῦ σύμφωνος εἰμί , ὁ ἀφέλκω ὁ ζάω καί ὁ ὑγίεια καί ὁ ἀπονία καί ὁ ὁ αἰσθητήριον ὁλοκληρία καί μηδείς εἰμί οὗτος φάσκω πρός ἐγώ , ὅς παρά ὁ θεός αἰτέω , μάλα συμφωνέω ὁ βίος καί ὁ κοινός πρόληψις ἀποφαίνω . ἀλλά ἵνα μηδέ ἄρνησις ὁ ἐναντίος λέγω , ἐν ὁ τρίτος περί Δικαιοσύνη οὗτος λέγω διό καί διά ὁ ὑπερβολή ὁ τε μέγεθος καί ὁ κάλλος πλάσμα δοκέω ὅμοιος λέγω καί οὐ κατά ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἀνθρώπινος φύσις . εἰμί οὖν ὅπως ἄν τις ἐξομολογέομαι σαφής ἐναντίος λέγω αὐτός πρός ἑαυτοῦ ἤ οὗτος , ὅς διά ὑπερβολή φημί πλάσμα δοκέω εἰμί καί ὑπέρ ὁ ἄνθρωπος καί ὑπέρ ὁ ἀνθρώπινος φύσις λέγω , οὗτος συμφωνέω ὁ βίος φάσκω καί μάλα ὁ ἔμφυτος ἅπτω πρόληψις ;
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 19
τἀγαθὰ πρὸς τὰ κακὰ τὴν πᾶσαν ἔχειν διαφορὰν ὁμολογεῖ Χρύσιππος · καὶ ἀναγκαῖόν ἐστιν , εἰ τὰ μὲν ἐσχάτως ποιεῖ κακοδαίμονας εὐθὺς οἷς ἂν παρῇ , τὰ δʼ ἐπʼ ἄκρον εὐδαίμονας . αἰσθητὰ δʼ εἶναι τἀγαθὰ καὶ τὰ κακά φησιν , ἐν τῷ προτέρῳ περὶ Τέλους ταῦτα γράφων ὅτι μὲν γὰρ αἰσθητά ἐστι τἀγαθὰ καὶ τὰ κακά , καὶ τούτοις ἐκποιεῖ λέγειν · οὐ γὰρ μόνον τὰ πάθη ἐστὶν αἰσθητὰ σὺν τοῖς εἴδεσιν , οἷον λύπη καὶ φόβος καὶ τὰ παραπλήσια , ἀλλὰ καὶ κλοπῆς καὶ μοιχείας καὶ τῶν ὁμοίων ἔστιν αἰσθέσθαι , καὶ καθόλου ἀφροσύνης καὶ δειλίας καὶ ἄλλων οὐκ ὀλίγων κακιῶν οὐδὲ μόνον χαρᾶς καὶ εὐεργεσιῶν καὶ ἄλλων πολλῶν κατορθώσεων , ἀλλὰ καὶ φρονήσεως καὶ ἀνδρείας καὶ τῶν λοιπῶν ἀρετῶν . τούτων τὴν μὲν ἄλλην ἀτοπίαν ἀφῶμεν , ὅτι δὲ μάχεται τοῖς περὶ τὸν διαλεληθότα σοφόν , τίς οὐκ ἂν ὁμολογήσειεν ; αἰσθητοῦ γὰρ ὄντος τἀγαθοῦ καὶ μεγάλην πρὸς τὸ κακὸν διαφορὰν ἔχοντος , τὸν ἐκ φαύλου γιγνόμενον σπουδαῖον ἀγνοεῖν τοῦτο καὶ τῆς ἀρετῆς μὴ αἰσθάνεσθαι παρούσης ἀλλʼ οἴεσθαι τὴν κακίαν αὐτῷ παρεῖναι , πῶς οὐκ ἔστιν ἀτοπώτατον ; ἢ γὰρ οὐδεὶς ἀγνοεῖν ἢ ἀπιστεῖν δύναται τὰς ἀρετὰς ἔχων ἁπάσας , ἢ μικρὰ τίς ἐστι καὶ παντάπασι δυσθεώρητος ἡ διαφορὰ τῆς ἀρετῆς πρὸς τὴν κακίαν καὶ τῆς εὐδαιμονίας πρὸς τὴν κακοδαιμονίαν καὶ τοῦ καλλίστου βίου πρὸς τὸν αἴσχιστον , εἰ ταῦτά τις ἀντʼ ἐκείνων κτησάμενος ἑαυτὸν λέληθε .
Lemmas: ἀγαθός πρός ὁ κακός ὁ πᾶς ἔχω διαφορά ὁμολογέω Χρύσιππος · καί ἀναγκαῖος εἰμί , εἰ ὁ μέν ἔσχατος ποιέω κακοδαίμων εὐθύς ὅς ἄν παρέρχομαι , ὁ δέ ἐπί ἄκρος εὐδαίμων . αἰσθητός δέ εἰμί ἀγαθός καί ὁ κακός φημί , ἐν ὁ πρότερος περί Τέλης οὗτος γράφω ὅτι μέν γάρ αἰσθητός εἰμί ἀγαθός καί ὁ κακός , καί οὗτος ἐκποιέω λέγω · οὐ γάρ μόνος ὁ πάθος εἰμί αἰσθητός σύν ὁ εἶδος , οἷος λύπη καί φόβος καί ὁ παραπλήσιος , ἀλλά καί κλοπή καί μοιχεία καί ὁ ὅμοιος εἰμί αἰσθάνομαι , καί καθόλου ἀφροσύνη καί δειλία καί ἄλλος οὐ ὀλίγος κακία οὐδέ μόνος χαρά καί εὐεργεσία καί ἄλλος πολύς κατόρθωσις , ἀλλά καί φρόνησις καί ἀνδρεία καί ὁ λοιπός ἀρετή . οὗτος ὁ μέν ἄλλος ἀτοπία ἀφίημι , ὅτι δέ μάχομαι ὁ περί ὁ διαλανθάνω σοφός , τίς οὐ ἄν ὁμολογέω ; αἰσθητός γάρ εἰμί ἀγαθός καί μέγας πρός ὁ κακός διαφορά ἔχω , ὁ ἐκ φαῦλος γίγνομαι σπουδαῖος ἀγνοέω οὗτος καί ὁ ἀρετή μή αἰσθάνομαι πάρειμι ἀλλά οἴομαι ὁ κακία αὐτός πάρειμι , πῶς οὐ εἰμί ἄτοπος ; ἤ γάρ οὐδείς ἀγνοέω ἤ ἀπιστέω δύναμαι ὁ ἀρετή ἔχω ἅπας , ἤ μικρός τις εἰμί καί παντάπασι δυσθεώρητος ὁ διαφορά ὁ ἀρετή πρός ὁ κακία καί ὁ εὐδαιμονία πρός ὁ κακοδαιμονία καί ὁ καλός βίος πρός ὁ αἰσχρός , εἰ οὗτος τις ἀντί ἐκεῖνος κτάομαι ἑαυτοῦ λανθάνω .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 22
καὶ μὴν ἐν τῷ τῶν Προτρεπτικῶν εἰπὼν ὅτι καὶ τὸ μητράσιν ἢ ἀδελφαῖς ἢ θυγατράσιν συγγενέσθαι καὶ τὸ φαγεῖν τι καὶ προελθεῖν ἀπὸ λεχοῦς ἢ θανάτου πρὸς ἱερὸν ἀλόγως διαβέβληται · καὶ πρὸς τὰ θηρία φησὶ δεῖν ἀποβλέπειν καὶ τοῖς ὑπʼ ἐκείνων γιγνομένοις τεκμαίρεσθαι τὸ μηδὲν ἄτοπον μηδὲ παρὰ φύσιν εἶναι τῶν τοιούτων · εὐκαίρως γὰρ πρὸς ταῦτα γίγνεσθαι τὰς τῶν ἄλλων ζῴων παραθέσεις εἰς τὸ μήτε συγγιγνόμενα μήτε γεννῶντα μήτʼ ἐναποθνήσκοντα ἐν τοῖς ἱεροῖς μιαίνειν τὸ θεῖον . ἐν δὲ τῷ πέμπτῳ πάλιν περὶ Φύσεως λέγει καλῶς μὲν ἀπαγορεύειν τὸν Ἡσίοδον εἰς ποταμοὺς καὶ κρήνας οὐρεῖν · ἔτι δὲ μᾶλλον ἀφεκτέον εἶναι τοῦ πρὸς βωμὸν οὐρεῖν ἢ ἀφίδρυμα θεοῦ · μὴ γὰρ εἶναι πρὸς λόγον , εἰ κύνες καὶ ὄνοι τοῦτο ποιοῦσι καὶ παιδάρια νήπια , μηδεμίαν ἐπιστροφὴν μηδʼ ἐπιλογισμὸν ἔχοντα περὶ τῶν τοιούτων . ἄτοπον μὲν οὖν τὸ ἐκεῖ μὲν εὔκαιρον εἰπεῖν τὴν τῶν ἀλόγων ζῴων ἀποθεώρησιν , ἐνταῦθα δʼ ἀπὸ λόγου .
Lemmas: καί μήν ἐν ὁ ὁ Προτρεπτικός λέγω ὅτι καί ὁ μήτηρ ἤ ἀδελφή ἤ θυγάτηρ συγγίγνομαι καί ὁ ἐσθίω τις καί προέρχομαι ἀπό λεχώ ἤ θάνατος πρός ἱερός ἄλογος διαβάλλω · καί πρός ὁ θηρίον φημί δέω ἀποβλέπω καί ὁ ὑπό ἐκεῖνος γίγνομαι τεκμαίρομαι ὁ μηδείς ἄτοπος μηδέ παρά φύσις εἰμί ὁ τοιοῦτος · εὔκαιρος γάρ πρός οὗτος γίγνομαι ὁ ὁ ἄλλος ζῷον παράθεσις εἰς ὁ μήτε συγγίγνομαι μήτε γεννάω μήτε ἐναποθνῄσκω ἐν ὁ ἱερόν μιαίνω ὁ θεῖος . ἐν δέ ὁ πέμπτος πάλιν περί Φύσις λέγω καλός μέν ἀπαγορεύω ὁ Ἡσίοδος εἰς ποταμός καί κρήνη οὐρέω · ἔτι δέ μάλα ἀπέχω εἰμί ὁ πρός βωμός οὐρέω ἤ ἀφίδρυμα θεός · μή γάρ εἰμί πρός λόγος , εἰ κύων καί ὄνος οὗτος ποιέω καί παιδάριον νήπιος , μηδείς ἐπιστροφή μηδέ ἐπιλογισμός ἔχω περί ὁ τοιοῦτος . ἄτοπος μέν οὖν ὁ ἐκεῖ μέν εὔκαιρος λέγω ὁ ὁ ἄλογος ζῷον ἀποθεώρησις , ἐνταῦθα δέ ἀπό λόγος .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 24
ἐν τῷ τρίτῳ περὶ τῆς Διαλεκτικῆς ὑπειπὼν ὅτι Πλάτων ἐσπούδασε περὶ τὴν διαλεκτικὴν καὶ Ἀριστοτέλης καὶ ἀπὸ τούτων οἱ ἄχρι Πολέμωνος καὶ Στράτωνος μάλιστα δὲ Σωκράτης καὶ ἐπιφωνήσας ὅτι καὶ συνεξαμαρτάνειν ἄν τις ἐθελήσειε τούτοις τοσούτοις καὶ τοιούτοις οὖσιν ἐπιφέρει κατὰ λέξιν εἰ μὲν γὰρ ἐκ παρέργου περὶ αὐτῶν εἰρήκεσαν , τάχʼ ἄν τις διέσυρε τὸν τόπον τοῦτον · οὕτω δʼ αὐτῶν ἐπιμελῶς εἰρηκότων ὡς ἐν ταῖς μεγίσταις δυνάμεσι καὶ ἀναγκαιοτάταις αὐτῆς οὔσης , οὐ πιθανὸν ἐπὶ τοσοῦτον διαμαρτάνειν αὐτοὺς ἐν τοῖς ὅλοις ὄντας οἵους ὑπονοοῦμεν τί οὖν σύ , φήσαι τις ἄν , αὐτὸς ἀνδράσι τοιούτοις καὶ τοσούτοις οὐδέποτε παύσῃ μαχόμενος οὐδʼ ἐλέγχων , ὡς νομίζεις ἐν τοῖς κυριωτάτοις καὶ μεγίστοις διαμαρτάνοντας ; οὐ γὰρ δήπου περὶ μὲν διαλεκτικῆς ἐσπουδασμένως ἔγραψαν , περὶ δʼ ἀρχῆς καὶ τέλους καὶ θεῶν καὶ δικαιοσύνης ἐκ παρέργου καὶ παίζοντες , ἐν οἷς τυφλὸν αὐτῶν ἀποκαλεῖς τὸν λόγον καὶ μαχόμενον αὑτῷ καὶ μυρίας ἄλλας ἁμαρτίας ἔχοντα .
Lemmas: ἐν ὁ τρίτος περί ὁ Διαλεκτική ὑπολέγω ὅτι Πλάτων σπουδάζω περί ὁ διαλεκτικός καί Ἀριστοτέλης καί ἀπό οὗτος ὁ ἄχρι Πολέμων καί Στράτων μάλα δέ Σωκράτης καί ἐπιφωνέω ὅτι καί συνεξαμαρτάνω ἄν τις ἐθέλω οὗτος τοσοῦτος καί τοιοῦτος εἰμί ἐπιφέρω κατά λέξις εἰ μέν γάρ ἐκ πάρεργος περί αὐτός λέγω , τάχα ἄν τις διασύρω ὁ τόπος οὗτος · οὕτως δέ αὐτός ἐπιμελής λέγω ὡς ἐν ὁ μέγας δύναμις καί ἀναγκαῖος αὐτός εἰμί , οὐ πιθανός ἐπί τοσοῦτος διαμαρτάνω αὐτός ἐν ὁ ὅλος εἰμί οἷος ὑπονοέω τίς οὖν σύ , φημί τις ἄν , αὐτός ἀνήρ τοιοῦτος καί τοσοῦτος οὐδέποτε παύω μάχομαι οὐδέ ἐλέγχω , ὡς νομίζω ἐν ὁ κύριος καί μέγας διαμαρτάνω ; οὐ γάρ δήπου περί μέν διαλεκτικός ἐσπουδασμένως γράφω , περί δέ ἀρχή καί τέλος καί θεός καί δικαιοσύνη ἐκ πάρεργος καί παίζω , ἐν ὅς τυφλός αὐτός ἀποκαλέω ὁ λόγος καί μάχομαι ἑαυτοῦ καί μυρίος ἄλλος ἁμαρτία ἔχω .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 25
τὴν ἐπιχαιρεκακίαν ὅπου μὲν ἀνύπαρκτον εἶναί φησιν ἐπεὶ τῶν μὲν ἀστείων οὐδεὶς ἐπʼ ἀλλοτρίοις κακοῖς χαίρει , τῶν δὲ φαύλων οὐδεὶς χαίρει τὸ παράπαν ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ περὶ Ἀγαθοῦ τὸν φθόνον ἐξηγησάμενος ὅτι λύπη ἐστὶν ἐπʼ ἀλλοτρίοις ἀγαθοῖς , ὡς δήποτε , βουλομένων ταπεινοῦν τοὺς πλησίον , ὅπως ὑπερέχωσιν αὐτοί , συνάπτει τὰ τῆς ἐπιχαιρεκακίας · ταύτῃ δὲ συνεχὴς ἡ ἐπιχαιρεκακία γίγνεται , ταπεινοὺς βουλομένων εἶναι τοὺς πλησίον διὰ τὰς ὁμοίας αἰτίας , καθʼ ἑτέρας δὲ φυσικὰς φορὰς ἐκτρεπομένων , ὁ ἔλεος γίγνεται . δῆλος γάρ ἐστὶν ἐνταῦθα τὴν ἐπιχαιρεκακίαν ὑπαρκτὴν ὥσπερ τὸν φθόνον καὶ τὸν ἔλεον ἀπολιπών , ἣν ἐν ἑτέροις ἀνύπαρκτον εἶναί φησιν ὥσπερ τὴν μισοπονηρίαν καὶ τὴν αἰσχροκέρδειαν .
Lemmas: ὁ ἐπιχαιρεκακία ὅπου μέν ἀνύπαρκτος εἰμί φημί ἐπεί ὁ μέν ἀστεῖος οὐδείς ἐπί ἀλλότριος κακός χαίρω , ὁ δέ φαῦλος οὐδείς χαίρω ὁ παράπαν ἐν δέ ὁ δεύτερος περί Ἀγαθός ὁ φθόνος ἐξηγέομαι ὅτι λύπη εἰμί ἐπί ἀλλότριος ἀγαθός , ὡς δήποτε , βούλομαι ταπεινόω ὁ πλησίον , ὅπως ὑπερέχω αὐτός , συνάπτω ὁ ὁ ἐπιχαιρεκακία · οὗτος δέ συνεχής ὁ ἐπιχαιρεκακία γίγνομαι , ταπεινός βούλομαι εἰμί ὁ πλησίον διά ὁ ὅμοιος αἰτία , κατά ἕτερος δέ φυσικός φορά ἐκτρέπω , ὁ ἔλεος γίγνομαι . δῆλος γάρ εἰμί ἐνταῦθα ὁ ἐπιχαιρεκακία ὑπαρκτός ὥσπερ ὁ φθόνος καί ὁ ἔλεος ἀπολείπω , ὅς ἐν ἕτερος ἀνύπαρκτος εἰμί φημί ὥσπερ ὁ μισοπονηρία καί ὁ αἰσχροκέρδεια .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 26
ἐν πολλοῖς εἰρηκὼς ὅτι παρὰ τὸν πλείονα χρόνον οὐδὲν μᾶλλον εὐδαιμονοῦσιν ἀλλʼ ὁμοίως καὶ ἐπίσης τοῖς τὸν ἀμερῆ χρόνον εὐδαιμονίας μετασχοῦσιν ἐν πολλοῖς πάλιν εἴρηκεν ὡς οὐδʼ ἂν τὸν δάκτυλον καθήκοι προτεῖναι χάριν ἀμεριαίας φρονήσεως , καθάπερ ἀστραπῆς διερχομένης . ἀρκέσει δὲ παραθεῖναι τὰ ἐν τῷ ἕκτῳ τῶν Ἠθικῶν Ζητημάτων ὑπʼ αὐτοῦ γεγραμμένα περὶ τούτων · ὑπειπὼν γὰρ ὡς οὔτε πᾶν ἀγαθὸν ἐπίσης εἰς χαρὰν πίπτει οὔτε πᾶν κατόρθωμα εἰς σεμνολογίαν ἐπενήνοχε ταῦτα καὶ γάρ , εἰ μόνον μέλλοι ἀμερῆ χρόνον ἢ τὸν ἔσχατον ἕξειν φρόνησιν , οὀδʼ ἂν τὸν δάκτυλον καθήκοι ἐκτεῖναι ἕνεκα τῆς οὕτω παρεσομένης φρονήσεως , καίπερ παρὰ τὸν πλείονα χρόνον οὐδὲν μᾶλλον εὐδαιμονούντων οὐδὲ τῆς ἀιδίου εὐδαιμονίας αἱρετωτέρας γιγνομένης παρὰ τὴν ἀμεριαίαν . εἰ μὲν οὖν τὴν φρόνησιν ἡγεῖτο ποιητικὸν εἶναι τῆς εὐδαιμονίας ἀγαθὸν ὥσπερ ὁ Ἐπίκουρος , αὐτῆς ἔδει μόνον τῆς ἀτοπίας καὶ παραδοξολογίας ἐπιλαμβάνεσθαι τοῦ δόγματος · ἐπεὶ δʼ ἡ φρόνησις οὐχ ἕτερόν ἐστι τῆς εὐδαιμονίας κατʼ αὐτὸν ἀλλʼ εὐδαιμονία , πῶς οὐ μάχεται τὸ λέγειν ἐπίσης μὲν αἱρετὴν εἶναι τὴν ἀμεριαίαν εὐδαιμονίαν καὶ τὴν ἀίδιον , μηδενὸς δʼ ἀξίαν τὴν ἀμεριαίαν ;
Lemmas: ἐν πολύς λέγω ὅτι παρά ὁ πολύς χρόνος οὐδείς μάλα εὐδαιμονέω ἀλλά ὅμοιος καί ἐπίσης ὁ ὁ ἀμερής χρόνος εὐδαιμονία μετέχω ἐν πολύς πάλιν λέγω ὡς οὐδέ ἄν ὁ δάκτυλος καθήκω προτείνω χάριν ἀμεριαῖος φρόνησις , καθά ἀστραπή διέρχομαι . ἀρκέω δέ παρατίθημι ὁ ἐν ὁ ἕκτος ὁ Ἠθικός Ζήτημα ὑπό αὐτός γράφω περί οὗτος · ὑπολέγω γάρ ὡς οὔτε πᾶς ἀγαθός ἐπίσης εἰς χαρά πίπτω οὔτε πᾶς κατόρθωμα εἰς σεμνολογία ἐπιφέρω οὗτος καί γάρ , εἰ μόνος μέλλω ἀμερής χρόνος ἤ ὁ ἔσχατος ἔχω φρόνησις , ὄζω ἄν ὁ δάκτυλος καθήκω ἐκτείνω ἕνεκα ὁ οὕτως πάρειμι φρόνησις , καίπερ παρά ὁ πολύς χρόνος οὐδείς μάλα εὐδαιμονέω οὐδέ ὁ ἀίδιος εὐδαιμονία αἱρετός γίγνομαι παρά ὁ ἀμεριαῖος . εἰ μέν οὖν ὁ φρόνησις ἡγέομαι ποιητικός εἰμί ὁ εὐδαιμονία ἀγαθός ὥσπερ ὁ Ἐπίκουρος , αὐτός δέω μόνος ὁ ἀτοπία καί παραδοξολογία ἐπιλαμβάνω ὁ δόγμα · ἐπεί δέ ὁ φρόνησις οὐ ἕτερος εἰμί ὁ εὐδαιμονία κατά αὐτός ἀλλά εὐδαιμονία , πῶς οὐ μάχομαι ὁ λέγω ἐπίσης μέν αἱρετός εἰμί ὁ ἀμεριαῖος εὐδαιμονία καί ὁ ἀίδιος , μηδείς δέ ἄξιος ὁ ἀμεριαῖος ;
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 27
τὰς ἀρετάς φησιν ἀντακολουθεῖν ἀλλήλαις , οὐ μόνον τῷ τὸν μίαν ἔχοντα πάσας ἔχειν , ἀλλὰ καὶ τῷ τὸν κατὰ μίαν ὁτιοῦν ἐνεργοῦντα κατὰ πάσας ἐνεργεῖν οὔτε γὰρ ἄνδρα φησὶ τέλειον εἶναι τὸν μὴ πάσας ἔχοντα τὰς ἀρετάς οὔτε πρᾶξιν τελείαν , ἥτις οὐ κατὰ πάσας πράττεται τὰς ἀρετάς . ἀλλὰ μὴν ἐν τῷ ἕκτῳ τῶν Ἠθικῶν Ζητημάτων ὁ Χρύσιππος οὐκ ἀεί φησιν ἀνδρίζεσθαι τὸν ἀστεῖον οὐδὲ δειλαίνειν τὸν φαῦλον , ὡς δʼ ἐν φαντασίαις ἐπιφερομένων τινῶν , τὸν μὲν ἐμμένειν τοῖς κρίμασι τὸν δʼ ἀφίστασθαι . πιθανὸν δέ φησὶ μηδʼ ἀκολασταίνειν ἀεὶ τὸν φαῦλον εἴπερ οὖν τὸ ἀνδρίζεσθαι τοιοῦτόν ἐστιν οἷον ἀνδρείᾳ χρῆσθαι καὶ τὸ δειλαίνειν οἷον δειλίᾳ χρῆσθαι , μαχόμενα λέγουσι λέγοντες κατὰ πάσας μὲν ἅμα τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας ἐνεργεῖν τὸν ἔχοντα , μὴ ἀεὶ δὲ τὸν ἀστεῖον ἀνδρίζεσθαι μηδὲ δειλαίνειν τὸν φαῦλον .
Lemmas: ὁ ἀρετή φημί ἀντακολουθέω ἀλλήλων , οὐ μόνος ὁ ὁ εἷς ἔχω πᾶς ἔχω , ἀλλά καί ὁ ὁ κατά εἷς ὁστισοῦν ἐνεργέω κατά πᾶς ἐνεργέω οὔτε γάρ ἀνήρ φημί τέλειος εἰμί ὁ μή πᾶς ἔχω ὁ ἀρετή οὔτε πρᾶξις τέλειος , ὅστις οὐ κατά πᾶς πράσσω ὁ ἀρετή . ἀλλά μήν ἐν ὁ ἕκτος ὁ Ἠθικός Ζήτημα ὁ Χρύσιππος οὐ ἀεί φημί ἀνδρίζω ὁ ἀστεῖος οὐδέ δειλαίνω ὁ φαῦλος , ὡς δέ ἐν φαντασία ἐπιφέρω τις , ὁ μέν ἐμμένω ὁ κρίμα ὁ δέ ἀφίστημι . πιθανός δέ φημί μηδέ ἀκολασταίνω ἀεί ὁ φαῦλος εἴπερ οὖν ὁ ἀνδρίζω τοιοῦτος εἰμί οἷος ἀνδρεία χράω καί ὁ δειλαίνω οἷος δειλία χράω , μάχομαι λέγω λέγω κατά πᾶς μέν ἅμα ὁ ἀρετή καί ὁ κακία ἐνεργέω ὁ ἔχω , μή ἀεί δέ ὁ ἀστεῖος ἀνδρίζω μηδέ δειλαίνω ὁ φαῦλος .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 28
τὴν ῥητορικὴν ὁρίζεται τέχνην , περὶ κόσμου καὶ εἰρημένου λόγου τάξιν · ἔτι δʼ ἐν τῷ πρώτῳ καὶ ταῦτα γέγραφεν οὐ μόνον δὲ τοῦ ἐλευθερίου καὶ ἀφελοῦς κόσμου δεῖν οἴομαι ἐπιστρέφεσθαι κἀπὶ τῶν λόγων ᾧ καὶ τῶν οἰκείων ὑποκρίσεων κατὰ τὰς ἐπιβαλλούσας τάσεις τῆς φωνῆς καὶ σχηματισμοὺς τοῦ τε προσώπου καὶ τῶν χειρῶν οὕτω δέ τις φιλότιμος ἐνταῦθα περὶ τὸν λόγον γενόμενος πάλιν ἐν τῷ αὐτῷ βιβλίῳ περὶ τῆς τῶν φωνηέντων συγκρούσεως ὑπειπών οὐ μόνον φησὶ ταῦτα παρετέον τοῦ βελτίονος ἐχομένους , ἀλλὰ καὶ ποιὰς ἀσαφείας καὶ ἐλλείψεις καὶ νὴ Δία σολοικισμούς , ἐφʼ οἷς ἄλλοι ἂν αἰσχυνθείησαν οὐκ ὀλίγοι τὸ δὴ ποτὲ μὲν ἄχρι χειρῶν καὶ στόματος εὐπρεπείας ἐπιχωρεῖν τοῖς λέγουσιν ἐν κόσμῳ τὸν λόγον διατίθεσθαι · ποτὲ δὲ μήτʼ ἐλλείψεων ἐπιστρέφεσθαι καὶ ἀσαφειῶν μήτε σολοικίζοντας αἰσχύνεσθαι τελέως ὅ τι ἂν ἐπίῃ λέγοντός ἐστιν .
Lemmas: ὁ ῥητορική ὁρίζω τέχνη , περί κόσμος καί λέγω λόγος τάξις · ἔτι δέ ἐν ὁ πρῶτος καί οὗτος γράφω οὐ μόνος δέ ὁ ἐλευθέριος καί ἀφελής κόσμος δέω οἴομαι ἐπιστρέφω ἐπί ὁ λόγος ὅς καί ὁ οἰκεῖος ὑπόκρισις κατά ὁ ἐπιβάλλω τάσις ὁ φωνή καί σχηματισμός ὁ τε πρόσωπον καί ὁ χείρ οὕτως δέ τις φιλότιμος ἐνταῦθα περί ὁ λόγος γίγνομαι πάλιν ἐν ὁ αὐτός βιβλίον περί ὁ ὁ φωνήεις σύγκρουσις ὑπολέγω οὐ μόνος φημί οὗτος παρίημι ὁ ἀγαθός ἔχω , ἀλλά καί ποιός ἀσάφεια καί ἔλλειψις καί νή Ζεύς σολοικισμός , ἐπί ὅς ἄλλος ἄν αἰσχύνω οὐ ὀλίγος ὁ δή ποτέ μέν ἄχρι χείρ καί στόμα εὐπρέπεια ἐπιχωρέω ὁ λέγω ἐν κόσμος ὁ λόγος διατίθημι · ποτέ δέ μήτε ἔλλειψις ἐπιστρέφω καί ἀσάφεια μήτε σολοικίζω αἰσχύνω τέλειος ὅς τις ἄν ἐπέρχομαι λέγω εἰμί .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 29
ἐν δὲ ταῖς Φυσικαῖς Θέσεσι περὶ τῶν ἐμπειρίας καὶ ἱστορίας δεομένων διακελευσάμενος τὴν ἡσυχίαν ἔχειν , ἂν μή τι κρεῖττον καὶ ἐναργέστερον ἔχωμεν λέγειν , ἵνα φησὶ μήτε Πλάτωνι παραπλησίως ὑπονοήσωμεν τὴν μὲν ὑγρὰν τροφὴν εἰς τὸν πλεύμονα φέρεσθαι τὴν δὲ ξηρὰν εἰς τὴν κοιλίαν , μήθʼ ἕτερα παραπλήσια γεγονότα τούτοις διαπτώματα δοκῶ δὴ τὸ ἐγκαλεῖν ἑτέροις εἶτα περιπίπτειν αὐτὸν οἷς ἐγκαλεῖ καὶ μὴ φυλάττεσθαι , τῶν ἐναντιωμάτων μέγιστον εἶναι καὶ τῶν διαπτωμάτων αἴσχιστον . ἀλλὰ μὴν αὐτὸς τὰς διὰ δέκα ἀξιωμάτων συμπλοκὰς πλήθει φησὶν ὑπερβάλλειν ἑκατὸν μυριάδας οὔτε διʼ αὑτοῦ ζητήσας ἐπιμελῶς οὔτε διὰ τῶν ἐμπείρων τἀληθὲς ἱστορήσας . καίτοι Πλάτων μὲν ἔχει τῶν ἰατρῶν τοὺς ἐνδοξοτάτους μαρτυροῦντας , Ἱπποκράτην Φιλιστίωνα Διώξιππον τὸν Ἱπποκράτειον , καὶ τῶν ποιητῶν Εὐριπίδην Ἀλκαῖον Εὔπολιν Ἐρατοσθένην , λέγοντας ὅτι τὸ ποτὸν διὰ τοῦ πνεύμονος διέξεισι · Χρύσιππον δὲ πάντες ἐλέγχουσιν οἱ ἀριθμητικοί , ὧν καὶ Ἵππαρχός ἐστιν ἀποδεικνύων τὸ διάπτωμα τοῦ λογισμοῦ παμμέγεθες αὐτῷ γεγονός · εἴγε τὸ μὲν καταφατικὸν ποιεῖ συμπεπλεγμένων ἀξιωμάτων μυριάδας δέκα καὶ πρὸς ταύταις τρισχίλια τεσσαράκοντα ἐννέα , τὸ δʼ ἀποφατικὸν ἐννακόσια πεντήκοντα δύο πρὸς τριάκοντα καὶ μιᾷ μυριάσι .
Lemmas: ἐν δέ ὁ Φυσικός Θέσις περί ὁ ἐμπειρία καί ἱστορία δέω διακελεύομαι ὁ ἡσυχία ἔχω , ἐάν μή τις κρατύς καί ἐναργής ἔχω λέγω , ἵνα φημί μήτε Πλάτων παραπλήσιος ὑπονοέω ὁ μέν ὑγρός τροφή εἰς ὁ πλεύμων φέρω ὁ δέ ξηρός εἰς ὁ κοιλία , μήτε ἕτερος παραπλήσιος γίγνομαι οὗτος διάπτωμα δοκέω δή ὁ ἐγκαλέω ἕτερος εἶτα περιπίπτω αὐτός ὅς ἐγκαλέω καί μή φυλάσσω , ὁ ἐναντίωμα μέγας εἰμί καί ὁ διάπτωμα αἰσχρός . ἀλλά μήν αὐτός ὁ διά δέκα ἀξίωμα συμπλοκή πλῆθος φημί ὑπερβάλλω ἑκατόν μυριάς οὔτε διά ἑαυτοῦ ζητέω ἐπιμελής οὔτε διά ὁ ἔμπειρος ἀληθής ἱστορέω . καίτοι Πλάτων μέν ἔχω ὁ ἰατρός ὁ ἔνδοξος μαρτυρέω , Ἱπποκράτης Φιλιστίων Διώξιππος ὁ Ἱπποκράτειος , καί ὁ ποιητής Εὐριπίδης Ἀλκαῖος Εὔπολις Ἐρατοσθένης , λέγω ὅτι ὁ ποτόν διά ὁ πνεύμων διεξέρχομαι · Χρύσιππος δέ πᾶς ἐλέγχω ὁ ἀριθμητικός , ὅς καί Ἵππαρχος εἰμί ἀποδείκνυμι ὁ διάπτωμα ὁ λογισμός παμμεγέθης αὐτός γίγνομαι · εἰ ὁ μέν καταφατικός ποιέω συμπλέκω ἀξίωμα μυριάς δέκα καί πρός οὗτος τρισχίλιοι τεσσαράκοντα ἐννέα , ὁ δέ ἀποφατικός ἐνακόσιοι πεντήκοντα δύο πρός τριάκοντα καί εἷς μυριάς .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 33
τοῦτο μὲν οὖν ἔλαττόν ἐστιν ἐκεῖνο δὲ μεῖζον · οὐδεὶς ; γὰρ φύεται ἀνθρώποις πόλεμος ἄνευ κακίας , ἀλλὰ τὸν μὲν φιληδονία τὸν δὲ πλεονεξία τὸν δὲ φιλοδοξία τις ἢ φιλαρχία συρρήγνυσιν . οὐκοῦν εἰ πολέμους ὁ θεὸς ἐνεργάζεται , καὶ κακίας , παροξύνων καὶ διαστρέφων τοὺς ἀνθρώπους . καίτοι λέγει δʼ αὐτὸς ἐν τῷ περὶ τοῦ Δικάζειν καὶ πάλιν ἐν τῷ δευτέρῳ περὶ Θεῶν ὡς τῶν αἰσχρῶν τὸ θεῖον παραίτιον γίγνεσθαι οὐκ εὔλογόν ἐστιν · ὃν τρόπον γὰρ οὔτε νόμος τοῦ παρανομεῖν παραίτιος γένοιτʼ ἂν οὔθʼ οἱ θεοὶ τοῦ ἀσεβεῖν , οὕτως εὔλογον μηδʼ αἰσχροῦ μηδενὸς εἶναι παραιτίους . τί οὖν αἴσχιον ἀνθρώποις φθορᾶς ὑπʼ ἀλλήλων γιγνομένης , ἧς φησι Χρύσιππος ἐνδιδόναι τὰς ἀρχὰς τὸν θεόν ; ἀλλὰ νὴ Δία φήσει τις · ἐπαινεῖν πάλιν τοῦ Εὐριπίδου λέγοντος εἰ θεοί τι δρῶσιν αἰσχρόν , οὔκ εἰσιν θεοί καί τὸ ῥᾷστον εἶπας , αἰτιάσασθαι θεούς · ὥσπερ ἡμῶν ἄλλο τι νῦν πραττόντων ἢ τὰς ἐναντίας · αὐτοῦ φωνὰς καὶ ὑπολήψεις παρατιθεμένων .
Lemmas: οὗτος μέν οὖν ἐλαχύς εἰμί ἐκεῖνος δέ μέγας · οὐδείς ; γάρ φύω ἄνθρωπος πόλεμος ἄνευ κακία , ἀλλά ὁ μέν φιληδονία ὁ δέ πλεονεξία ὁ δέ φιλοδοξία τις ἤ φιλαρχία συρράσσω . οὐκοῦν εἰ πόλεμος ὁ θεός ἐνεργάζομαι , καί κακία , παροξύνω καί διαστρέφω ὁ ἄνθρωπος . καίτοι λέγω δέ αὐτός ἐν ὁ περί ὁ Δικάζω καί πάλιν ἐν ὁ δεύτερος περί θεός ὡς ὁ αἰσχρός ὁ θεῖος παραίτιος γίγνομαι οὐ εὔλογος εἰμί · ὅς τρόπος γάρ οὔτε νόμος ὁ παρανομέω παραίτιος γίγνομαι ἄν οὔτε ὁ θεός ὁ ἀσεβέω , οὕτως εὔλογος μηδέ αἰσχρός μηδείς εἰμί παραίτιος . τίς οὖν αἰσχρός ἄνθρωπος φθορά ὑπό ἀλλήλων γίγνομαι , ὅς φημί Χρύσιππος ἐνδίδωμι ὁ ἀρχή ὁ θεός ; ἀλλά νή Ζεύς φημί τις · ἐπαινέω πάλιν ὁ Εὐριπίδης λέγω εἰ θεός τις δράω αἰσχρός , οὐ εἰμί θεός καί ὁ ῥᾴδιος λέγω , αἰτιάομαι θεός · ὥσπερ ἐγώ ἄλλος τις νῦν πράσσω ἤ ὁ ἐναντίος · αὐτός φωνή καί ὑπόληψις παρατίθημι .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 35
ἀλλὰ μὴν τὸν θεὸν κολάζειν φησὶ τὴν κακίαν καὶ πολλὰ ποιεῖν ἐπὶ κολάσει τῶν πονηρῶν · ὥσπερ ἐν τῷ δευτέρῳ περὶ Θεῶν ποτὲ μὲν τὰ δύσχρηστα συμβαίνειν φησὶ τοῖς ἀγαθοῖς οὐχ ὥσπερ τοῖς φαύλοις κολάσεως χάριν , ἀλλὰ κατʼ ἄλλην οἰκονομίαν ὥσπερ ἐν ταῖς πόλεσι . καὶ πάλιν ἐν τούτοις πρῶτον δὲ τῶν κακῶν παραπλησίως ἐστὶν ἀκουστέον τοῖς προειρημένοις · εἶθʼ ὅτι ταῦτʼ ἀπονέμεται κατὰ τὸν τοῦ Διὸς λόγον ἢτοι ἐπὶ κολάσει ἢ κατʼ ἄλλην ἔχουσάν πως πρὸς τὰ ὅλα οἰκονομίαν . ἔστι μὲν οὖν καὶ τοῦτο δεινόν , τὸ καὶ γίγνεσθαι τὴν κακίαν καὶ κολάζεσθαι κατὰ τὸν τοῦ Διὸς λόγον . ἐπιτείνει δὲ τὴν ὑπεναντίωσιν ἐν τῷ δευτέρῳ περὶ Φύσεως γράφων τάδε ἡ δὲ κακία πρὸς τὰ δεινὰ συμπτώματα ἴδιὸν τινʼ ἔχει λόγον · γίγνεται μὲν γὰρ καὶ αὐτή πως κατὰ τὸν τῆς φύσεως λόγον καί , ἵνʼ οὕτως εἴπω , οὐκ ἀχρήστως γίγνεται πρὸς τὰ ὅλα · οὐδὲ γὰρ ἂν τἀγαθὸν ἦν . καὶ οὗτος ἐπιτιμᾷ τοῖς ἐπίσης πρὸς τἀναντία διαλεγομένοις , ὃς ὑπὸ τοῦ πάντως τι βούλεσθαι καὶ περὶ παντὸς εἰπεῖν ἴδιον καὶ περιττὸν οὐκ ἀχρήστως λέγει βαλλαντιοτομεῖν , συκοφαντεῖν καὶ ἀφραίνειν , οὐκ ἀχρήστως ἀχρήστους εἶναι , βλαβερούς , κακοδαίμονας . εἶτα ποῖός τις ὁ Ζεύς , λέγω δὲ τὸν Χρυσίππου , κολάζων πρᾶγμα μήτʼ ἀφʼ ἑαυτοῦ μήτʼ ἀχρήστως γιγνόμενον ; ἡ μὲν γὰρ κακία πάντως ἀνέγκλητός ἐστι κατὰ τὸν τοῦ Χρυσίππου λόγον ὁ δὲ Ζεὺς ἐγκλητέος εἴτʼ ἄχρηστον οὖσαν τὴν κακίαν πεποίηκεν εἴτε , ποιήσας οὐκ ἀχρήστως , κολάζει .
Lemmas: ἀλλά μήν ὁ θεός κολάζω φημί ὁ κακία καί πολύς ποιέω ἐπί κόλασις ὁ πονηρός · ὥσπερ ἐν ὁ δεύτερος περί θεός ποτέ μέν ὁ δύσχρηστος συμβαίνω φημί ὁ ἀγαθός οὐ ὥσπερ ὁ φαῦλος κόλασις χάριν , ἀλλά κατά ἄλλος οἰκονομία ὥσπερ ἐν ὁ πόλις . καί πάλιν ἐν οὗτος πρῶτος δέ ὁ κακός παραπλήσιος εἰμί ἀκούω ὁ προλέγω · εἶτα ὅτι οὗτος ἀπονέμω κατά ὁ ὁ Ζεύς λόγος ἤτοι ἐπί κόλασις ἤ κατά ἄλλος ἔχω πως πρός ὁ ὅλος οἰκονομία . εἰμί μέν οὖν καί οὗτος δεινός , ὁ καί γίγνομαι ὁ κακία καί κολάζω κατά ὁ ὁ Ζεύς λόγος . ἐπιτείνω δέ ὁ ὑπεναντίωσις ἐν ὁ δεύτερος περί Φύσις γράφω ὅδε ὁ δέ κακία πρός ὁ δεινός σύμπτωμα ἴδιος τις ἔχω λόγος · γίγνομαι μέν γάρ καί αὐτός πως κατά ὁ ὁ φύσις λόγος καί , ἵνα οὕτως λέγω , οὐ ἄχρηστος γίγνομαι πρός ὁ ὅλος · οὐδέ γάρ ἄν ἀγαθός εἰμί . καί οὗτος ἐπιτιμάω ὁ ἐπίσης πρός ἐναντίος διαλέγω , ὅς ὑπό ὁ πάντως τις βούλομαι καί περί πᾶς λέγω ἴδιος καί περισσός οὐ ἄχρηστος λέγω βαλλαντιοτομέω , συκοφαντέω καί ἀφραίνω , οὐ ἄχρηστος ἄχρηστος εἰμί , βλαβερός , κακοδαίμων . εἶτα ποῖος τις ὁ Ζεύς , λέγω δέ ὁ Χρύσιππος , κολάζω πρᾶγμα μήτε ἀπό ἑαυτοῦ μήτε ἄχρηστος γίγνομαι ; ὁ μέν γάρ κακία πάντως ἀνέγκλητος εἰμί κατά ὁ ὁ Χρύσιππος λόγος ὁ δέ Ζεύς ἐγκλητέος εἴτε ἄχρηστος εἰμί ὁ κακία ποιέω εἴτε , ποιέω οὐ ἄχρηστος , κολάζω .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 36
πάλιν ἐν τῷ πρώτῳ περὶ Δικαιοσύνης εἰπὼν περὶ τῶν θεῶν , ὡς ἐνισταμένων ἐνίοις ἀδικήμασι , κακίαν δέ φησὶ καθόλου ἆραι οὔτε δυνατόν ἐστιν οὔτʼ ἔχει καλῶς ; ἀρθῆναι ἀλλʼ εἰ μὲν οὑκ ἔχει καλῶς ἀρθῆναι τὴν ἀνομίαν τὴν ἀδικίαν τὴν ἀβελτερίαν , οὐ τοῦ παρόντος ἐστὶ λόγου ζητεῖν · αὐτὸς δὲ τὴν κακίαν , ὅσον ἐφʼ ἑαυτῷ , διὰ τοῦ φιλοσοφεῖν ἀναιρῶν , ἣν οὐκ ἔχει καλῶς ἀναιρεῖν , μαχόμενὸν τι ποιεῖ καὶ τῷ λόγῳ καὶ τῷ θεῷ · πρὸς δὲ τούτοις λέγων ἐνίοις ἀδικήμασιν ἐνίστασθαι τὸν θεὸν ἔμφασιν πάλιν τῆς τῶν ἁμαρτημάτων δίδωσιν ἀνοσιότητος .
Lemmas: πάλιν ἐν ὁ πρῶτος περί Δικαιοσύνη λέγω περί ὁ θεός , ὡς ἐνίστημι ἔνιοι ἀδίκημα , κακία δέ φημί καθόλου ἀείρω οὔτε δυνατός εἰμί οὔτε ἔχω καλός ; ἀείρω ἀλλά εἰ μέν ἐκ ἔχω καλός ἀείρω ὁ ἀνομία ὁ ἀδικία ὁ ἀβελτερία , οὐ ὁ πάρειμι εἰμί λόγος ζητέω · αὐτός δέ ὁ κακία , ὅσος ἐπί ἑαυτοῦ , διά ὁ φιλοσοφέω ἀναιρέω , ὅς οὐ ἔχω καλός ἀναιρέω , μάχομαι τις ποιέω καί ὁ λόγος καί ὁ θεός · πρός δέ οὗτος λέγω ἔνιοι ἀδίκημα ἐνίστημι ὁ θεός ἔμφασις πάλιν ὁ ὁ ἁμάρτημα δίδωμι ἀνοσιότης .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 37
ἔτι περὶ τοῦ μηδὲν ἐγκλητὸν εἶναι μηδὲ μεμπτὸν ἐν τῷ κόσμῳ , κατὰ τὴν ἀρίστην φύσιν ἁπάντων παραγομένων , πολλάκις γεγραφὼς ἔστιν ὅπου πάλιν ἐγκλητάς τινας ἀμελείας οὐ περὶ μικρὰ καὶ φαῦλα καταλείπει . ἐν γοῦν τῷ τρίτῳ περὶ Οὐσίας μνησθεὶς ὅτι συμβαίνει τινὰ τοῖς καλοῖς ; κἀγαθοῖς τοιαῦτα πότερον φησὶν ἀμελουμένων τινῶν , καθάπερ ἐν οἰκίαις μείζοσι παραπίπτει τινὰ πίτυρα καὶ ποσοὶ πυροί τινες , τῶν ὅλων εὖ οἰκονομουμένων · ἢ διὰ τὸ καθίστασθαι ἐπὶ τῶν τοιούτων δαιμόνια φαῦλα , ἐν οἷς τῷ ὄντι γίγνονται καὶ ἐγκλητέαι ἀμέλειαι ; φησὶ δὲ πολὺ καὶ τὸ τῆς ἀνάγκης μεμῖχθαι . τὸ μὲν οὖν τὰ τοιαῦτα συμπτώματα τῶν καλῶν κἀγαθῶν ἀνδρῶν , οἷον ἡ Σωκράτους καταδίκη καὶ ὁ Πυθαγόρου ζῶντος ἐμπρησμὸς ὑπὸ τῶν Κυλωνείων καὶ Ζήνωνος ὑπὸ Δημύλου τοῦ τυράννου καὶ Ἀντιφῶντος ὑπὸ Διονυσίου στρεβλουμένων ἀναιρέσεις , πιτύροις παραπίπτουσιν ἀπεικάζειν , ὅσης ἐστὶν εὐχερείας , ἐῶ · τὸ δὲ φαύλους δαίμονας ἐκ προνοίας ἐπὶ τὰς τοιαύτας ἐπιστασίας καθίστασθαι πῶς οὐκ ἔστιν ἔγκλημα τοῦ θεοῦ , καθάπερ βασιλέως κακοῖς καὶ ἐμπλήκτοις σατράπαις καὶ στρατηγοῖς διοικήσεις ἐπιτρέποντος καὶ περιορῶντος ὑπὸ τούτων ἀμελουμένους καὶ παροινουμένους τοὺς ἀρίστους ; καὶ μὴν εἰ πολὺ τὸ τῆς ἀνάγκης · μέμικται τοῖς πράγμασιν οὔτε κρατεῖ πάντων ὁ θεὸς οὔτε πάντα κατὰ τὸν ἐκείνου λόγον διοικεῖται .
Lemmas: ἔτι περί ὁ μηδείς ἐγκλητός εἰμί μηδέ μεμπτός ἐν ὁ κόσμος , κατά ὁ ἀγαθός φύσις ἅπας παράγω , πολλάκις γράφω εἰμί ὅπου πάλιν ἐγκλητός τις ἀμέλεια οὐ περί μικρός καί φαῦλος καταλείπω . ἐν γοῦν ὁ τρίτος περί Οὐσία μιμνῄσκω ὅτι συμβαίνω τις ὁ καλός ; ἀγαθός τοιοῦτος πότερος φημί ἀμελέω τις , καθά ἐν οἰκία μέγας παραπίπτω τις πίτυρον καί ποσός πυρός τις , ὁ ὅλος εὖ οἰκονομέω · ἤ διά ὁ καθίστημι ἐπί ὁ τοιοῦτος δαιμόνιον φαῦλος , ἐν ὅς ὁ εἰμί γίγνομαι καί ἐγκλητέος ἀμέλεια ; φημί δέ πολύς καί ὁ ὁ ἀνάγκη μείγνυμι . ὁ μέν οὖν ὁ τοιοῦτος σύμπτωμα ὁ καλός ἀγαθός ἀνήρ , οἷος ὁ Σωκράτης καταδίκη καί ὁ Πυθαγόρας ζάω ἐμπρησμός ὑπό ὁ Κυλωνεῖος καί Ζήνων ὑπό Δημύλος ὁ τύραννος καί Ἀντιφῶν ὑπό Διονύσιος στρεβλόω ἀναίρεσις , πίτυρον παραπίπτω ἀπεικάζω , ὅσος εἰμί εὐχέρεια , ἐάω · ὁ δέ φαῦλος δαίμων ἐκ πρόνοια ἐπί ὁ τοιοῦτος ἐπιστασία καθίστημι πῶς οὐ εἰμί ἔγκλημα ὁ θεός , καθά βασιλεύς κακός καί ἔμπληκτος σατράπης καί στρατηγός διοίκησις ἐπιτρέπω καί περιοράω ὑπό οὗτος ἀμελέω καί παροινέω ὁ ἀγαθός ; καί μήν εἰ πολύς ὁ ὁ ἀνάγκη · μείγνυμι ὁ πρᾶγμα οὔτε κρατέω πᾶς ὁ θεός οὔτε πᾶς κατά ὁ ἐκεῖνος λόγος διοικέω .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 39
καὶ μὴν ἐν τῷ τρίτῳ περὶ Θεῶν ὁ Χρύσιππος περὶ τοῦ τρέφεσθαι τοὺς ἄλλους θεοὺς τάδε λέγει τροφῇ τε οἱ μὲν ἄλλοι θεοὶ χρῶνται , παραπλησίως συνεχόμενοι διʼ αὐτήν · ὁ δὲ Ζεὺς καὶ ὁ κόσμος καθʼ ἕτερον τρόπον ἀναλισκομένων καὶ ἐκ πυρὸς γινομένων ἐνταῦθα μὲν οὖν ἀποφαίνεται πάντας τοὺς ἄλλους θεοὺς τρέφεσθαι , πλὴν τοῦ κόσμου καὶ τοῦ Διός · ἐν δὲ τῷ πρώτῳ περὶ Προνοίας τὸν Δία φησὶν αὔξεσθαι , μέχρι ἂν εἰς αὑτὸν ἅπαντα καταναλώσῃ . ἐπεὶ γὰρ ὁ θάνατος μέν ἐστι χωρισμὸς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος , ἡ δὲ τοῦ κόσμου ψυχὴ οὐ χωρίζεται μὲν αὔξεται δὲ συνεχῶς μέχρι ἂν εἰς ἑαυτὴν καταναλώσῃ τὴν ὕλην , οὐ ῥητέον ἀποθνήσκειν τὸν κόσμον τίς ἂν οὖν ἐναντιώτερα λέγων ἑαυτῷ φανείη τοῦ τὸν αὐτὸν θεὸν νῦν μὲν αὔξεσθαι νῦν δὲ μὴ τρέφεσθαι λέγοντος ; καὶ τοῦτʼ οὐ δεῖ συλλογίζεσθαι · σαφῶς γὰρ αὐτὸς ἐν τῷ αὐτῷ γέγραφεν αὐτάρκης δʼ εἶναι λέγεται μόνος ὁ κόσμος διὰ τὸ μόνος ἐν αὑτῷ πάντʼ ἔχειν ὧν δεῖται · καὶ τρέφεται ἐξ αὑτοῦ καὶ αὔξεται , τῶν ἄλλων μορίων εἰς ἄλληλα καταλλαττομένων οὐ μόνον οὖν ἐν ἐκείνοις τοὺς ἄλλους θεοὺς ἀποφαίνων τρεφομένους , πλὴν τοῦ κόσμου καὶ τοῦ Διός , ἐν τούτοις δὲ καὶ τὸν κόσμον λέγων τρέφεσθαι , μάχεται πρὸς ἑαυτόν · ἀλλʼ ἔτι μᾶλλον , ὅτι τὸν κόσμον αὔξεσθαί φησιν ἐξ ἑαυτοῦ τρεφόμενον . τοὐναντίον δʼ εἰκὸς ἦν τοῦτον μόνον μὴ αὔξεσθαι τὴν αὑτοῦ φθίσιν ἔχοντα τροφήν , τοῖς δʼ ἄλλοις θεοῖς ἔξωθεν τρεφομένοις ἐπίδοσιν γίγνεσθαι καὶ αὔξησιν καὶ μᾶλλον εἰς τούτους καταναλίσκεσθαι τὸν κόσμον , εἲ γʼ ἐκείνῳ μὲν ἐξ αὑτοῦ τούτοις δʼ ἀπʼ ἐκείνου λαμβάνειν ἀεὶ τι καὶ τρέφεσθαι συμβέβηκε .
Lemmas: καί μήν ἐν ὁ τρίτος περί θεός ὁ Χρύσιππος περί ὁ τρέφω ὁ ἄλλος θεός ὅδε λέγω τροφή τε ὁ μέν ἄλλος θεός χράω , παραπλήσιος συνέχω διά αὐτός · ὁ δέ Ζεύς καί ὁ κόσμος κατά ἕτερος τρόπος ἀναλίσκω καί ἐκ πῦρ γίγνομαι ἐνταῦθα μέν οὖν ἀποφαίνω πᾶς ὁ ἄλλος θεός τρέφω , πλήν ὁ κόσμος καί ὁ Ζεύς · ἐν δέ ὁ πρῶτος περί Πρόνοια ὁ Ζεύς φημί αὐξάνω , μέχρι ἄν εἰς ἑαυτοῦ ἅπας καταναλίσκω . ἐπεί γάρ ὁ θάνατος μέν εἰμί χωρισμός ψυχή ἀπό ὁ σῶμα , ὁ δέ ὁ κόσμος ψυχή οὐ χωρίζω μέν αὐξάνω δέ συνεχής μέχρι ἄν εἰς ἑαυτοῦ καταναλίσκω ὁ ὕλη , οὐ λέγω ἀποθνῄσκω ὁ κόσμος τίς ἄν οὖν ἐναντίος λέγω ἑαυτοῦ φαίνω ὁ ὁ αὐτός θεός νῦν μέν αὐξάνω νῦν δέ μή τρέφω λέγω ; καί οὗτος οὐ δέω συλλογίζομαι · σαφής γάρ αὐτός ἐν ὁ αὐτός γράφω αὐτάρκης δέ εἰμί λέγω μόνος ὁ κόσμος διά ὁ μόνος ἐν ἑαυτοῦ πᾶς ἔχω ὅς δέω · καί τρέφω ἐκ ἑαυτοῦ καί αὐξάνω , ὁ ἄλλος μόριον εἰς ἀλλήλων καταλλάσσω οὐ μόνος οὖν ἐν ἐκεῖνος ὁ ἄλλος θεός ἀποφαίνω τρέφω , πλήν ὁ κόσμος καί ὁ Ζεύς , ἐν οὗτος δέ καί ὁ κόσμος λέγω τρέφω , μάχομαι πρός ἑαυτοῦ · ἀλλά ἔτι μάλα , ὅτι ὁ κόσμος αὐξάνω φημί ἐκ ἑαυτοῦ τρέφω . ἐναντίος δέ ἔοικα εἰμί οὗτος μόνος μή αὐξάνω ὁ ἑαυτοῦ φθίσις ἔχω τροφή , ὁ δέ ἄλλος θεός ἔξωθεν τρέφω ἐπίδοσις γίγνομαι καί αὔξησις καί μάλα εἰς οὗτος καταναλίσκω ὁ κόσμος , εἰ γε ἐκεῖνος μέν ἐκ ἑαυτοῦ οὗτος δέ ἀπό ἐκεῖνος λαμβάνω ἀεί τις καί τρέφω συμβαίνω .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 40
δεύτερον τοίνυν ἡ τῶν θεῶν ἔννοια περιέχει τὸ εὔδαιμον καὶ μακάριον καὶ αὐτοτελές . διὸ καὶ τὸν Εὐριπίδην ἐπαινοῦσιν εἰπόντα δεῖται γὰρ ὁ θεός , εἴπερ ἔστʼ ὀρθῶς ; θεός , οὐδενός · ἀοιδῶν οἵδε δύστηνοι λόγοι . ἀλλʼ ὅ γε Χρύσιππος , ἐν οἷς παρεθέμην , αὐτάρκη μόνον εἶναι τὸν κόσμον φησὶ διὰ τὸ μόνον ἐν αὑτῷ πάντʼ ἔχειν ὧν δεῖται . τί οὖν ἕπεται τῷ μόνον αὐτάρκη τὸν κόσμον εἶναι ; τὸ μήτε τὸν ἣλιον αὐτάρκη μήτε τὴν σελήνην εἶναι μήτε ἄλλον τινὰ τῶν θεῶν , αὐτάρκεις δὲ μὴ ὄντες οὐκ ἂν εἶεν εὐδαίμονες οὐδὲ μακάριοι .
Lemmas: δεύτερος τοίνυν ὁ ὁ θεός ἔννοια περιέχω ὁ εὐδαίμων καί μακάριος καί αὐτοτελής . διό καί ὁ Εὐριπίδης ἐπαινέω λέγω δέω γάρ ὁ θεός , εἴπερ εἰμί ὀρθός ; θεός , οὐδείς · ἀοιδός ὅδε δύστηνος λόγος . ἀλλά ὁ γε Χρύσιππος , ἐν ὅς παρατίθημι , αὐτάρκης μόνος εἰμί ὁ κόσμος φημί διά ὁ μόνος ἐν ἑαυτοῦ πᾶς ἔχω ὅς δέω . τίς οὖν ἕπομαι ὁ μόνος αὐτάρκης ὁ κόσμος εἰμί ; ὁ μήτε ὁ ἥλιος αὐτάρκης μήτε ὁ σελήνη εἰμί μήτε ἄλλος τις ὁ θεός , αὐτάρκης δέ μή εἰμί οὐ ἄν εἰμί εὐδαίμων οὐδέ μακάριος .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 42
τὸν ἀέρα ποτὲ μὲν ἀνωφερῆ καὶ κοῦφον εἶναί φησι , ποτὲ δὲ μήτε βαρὺν μήτε κοῦφον . ἐν μὲν οὖν τῷ δευτέρῳ περὶ Κινήσεως τό τε πῦρ ἀβαρὲς ὂν ἀνωφερὲς εἶναι λέγει καὶ τούτῳ παραπλησίως τὸν ἀέρα , τοῦ μὲν ὕδατος τῇ γῇ μᾶλλον προσνεμομένου τοῦ δʼ ἀέρος τῷ πυρί ἐν δὲ ταῖς Φυσικαῖς Τέχναις ἐπὶ τὴν ἑτέραν ῥέπει δόξαν , ὡς μήτε βάρος ἐξ αὑτοῦ μήτε κουφότητα τοῦ ἀέρος ἔχοντος .
Lemmas: ὁ ἀήρ ποτέ μέν ἀνωφερής καί κοῦφος εἰμί φημί , ποτέ δέ μήτε βαρύς μήτε κοῦφος . ἐν μέν οὖν ὁ δεύτερος περί Κίνησις ὁ τε πῦρ ἀβαρής εἰμί ἀνωφερής εἰμί λέγω καί οὗτος παραπλήσιος ὁ ἀήρ , ὁ μέν ὕδωρ ὁ γῆ μάλα προσνέμω ὁ δέ ἀήρ ὁ πῦρ ἐν δέ ὁ Φυσικός Τέχνη ἐπί ὁ ἕτερος ῥέπω δόξα , ὡς μήτε βάρος ἐκ ἑαυτοῦ μήτε κουφότης ὁ ἀήρ ἔχω .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 43
τὸν ἀέρα φύσει ζοφερὸν εἶναι λέγει , καὶ τούτῳ τεκμηρίῳ χρῆται τοῦ καὶ ψυχρὸν εἶναι πρώτως · ἀντικεῖσθαι γὰρ αὐτοῦ τὸ μὲν ζοφερὸν πρὸς τὴν λαμπρότητα τὸ δὲ ψυχρὸν πρὸς τὴν θερμότητα τοῦ πυρός . ταῦτα κινῶν ἐν τῷ πρώτῳ περὶ Φυσικῶν Ζητημάτων πάλιν ἐν τοῖς περὶ Ἕξεων οὐδὲν ἄλλο τὰς · ἕξεις πλὴν ἀέρας εἶναί φησιν · ὑπὸ τούτων γὰρ συνέχεται τὰ σώματα · καὶ τοῦ ποιὸν ἕκαστον εἶναι τῶν ἕξει συνεχομένων ὁ συνέχων αἴτιος ἀήρ ἐστιν , ὃν σκληρότητα μὲν ἐν σιδήρῳ πυκνότητα δʼ ἐν λίθῳ λευκότητα δʼ ἐν ἀργύρῳ καλοῦσι , πολλὴν ἀτοπίαν καὶ μάχην τούτων ἐχόντων · εἰ μὲν γὰρ μένει ὁποῖὸς γʼ ἐστι φύσει , πῶς τὸ μέλαν ἐν τῷ μὴ λευκῷ λευκότης γίγνεται καὶ τὸ μαλθακὸν ἐν τῷ μὴ σκληρῷ σκληρότης καὶ τὸ μανὸν ἐν τῷ μὴ πυκνῷ πυκνότης ; εἰ δὲ μιγνύμενος ἐν τούτοις ἐξίσταται καὶ συνομοιοῦται , πῶς ἕξις ἐστὶν ἢ δύναμις ἢ αἰτία τούτων , ὑφʼ ὧν κρατεῖται ; πάσχοντος γάρ ἐστιν , οὐ δρῶντος οὐδὲ συνέχοντος ἀλλʼ ἐξασθενοῦντος , ἡ τοιαύτη μεταβολή , καθʼ ἣν ἀπόλλυσι τὰς αὑτοῦ ποιότητας , καίτοι πανταχοῦ τὴν ὕλην ἀργὸν ἐξ ἑαυτῆς καὶ ἀκίνητον ὑποκεῖσθαι ταῖς ποιότησιν ἀποφαίνουσι , τὰς δὲ ποιότητας πνεύματα οὔσας καὶ τόνους ἀερώδεις , οἷς ἂν ἐγγένωνται μέρεσι τῆς ὕλης , εἰδοποιεῖν ἕκαστα καὶ σχηματίζειν . ταῦτα δʼ οὐκ ἔνεστι λέγειν αὐτοῖς , τὸν ἀέρα φύσει τοιοῦτον ὑποτιθεμένοις · ἕξις γὰρ ὢν καὶ τόνος αὑτῷ συνεξομοιώσει τῶν σωμάτων ἕκαστον , ὥστε μέλαν εἶναι καὶ μαλθακόν · εἰ δὲ τῇ πρὸς ἐκεῖνα κράσει τὰς ἐναντίας λαμβάνει μορφὰς αἷς ἔχειν πέφυκεν , ὕλη τρόπον τινὰ τῆς ὕλης οὐκ αἴτιον οὐδὲ δύναμίς ἐστιν .
Lemmas: ὁ ἀήρ φύσις ζοφερός εἰμί λέγω , καί οὗτος τεκμήριον χράω ὁ καί ψυχρός εἰμί πρῶτος · ἀντίκειμαι γάρ αὐτός ὁ μέν ζοφερός πρός ὁ λαμπρότης ὁ δέ ψυχρός πρός ὁ θερμότης ὁ πῦρ . οὗτος κινέω ἐν ὁ πρῶτος περί Φυσικός Ζήτημα πάλιν ἐν ὁ περί Ἕξις οὐδείς ἄλλος ὁ · ἕξις πλήν ἀήρ εἰμί φημί · ὑπό οὗτος γάρ συνέχω ὁ σῶμα · καί ὁ ποιός ἕκαστος εἰμί ὁ ἕξις συνέχω ὁ συνέχω αἴτιος ἀήρ εἰμί , ὅς σκληρότης μέν ἐν σίδηρος πυκνότης δέ ἐν λίθος λευκότης δέ ἐν ἄργυρος καλέω , πολύς ἀτοπία καί μάχη οὗτος ἔχω · εἰ μέν γάρ μένω ὁποῖος γε εἰμί φύσις , πῶς ὁ μέλας ἐν ὁ μή λευκός λευκότης γίγνομαι καί ὁ μαλθακός ἐν ὁ μή σκληρός σκληρότης καί ὁ μανός ἐν ὁ μή πυκνός πυκνότης ; εἰ δέ μείγνυμι ἐν οὗτος ἐξίστημι καί συνομοιόομαι , πῶς ἕξις εἰμί ἤ δύναμις ἤ αἰτία οὗτος , ὑπό ὅς κρατέω ; πάσχω γάρ εἰμί , οὐ δράω οὐδέ συνέχω ἀλλά ἐξασθενέω , ὁ τοιοῦτος μεταβολή , κατά ὅς ἀπόλλυμι ὁ ἑαυτοῦ ποιότης , καίτοι πανταχοῦ ὁ ὕλη ἀργός ἐκ ἑαυτοῦ καί ἀκίνητος ὑπόκειμαι ὁ ποιότης ἀποφαίνω , ὁ δέ ποιότης πνεῦμα εἰμί καί τόνος ἀερώδης , ὅς ἄν ἐγγίγνομαι μέρος ὁ ὕλη , εἰδοποιέω ἕκαστος καί σχηματίζω . οὗτος δέ οὐ ἔνειμι λέγω αὐτός , ὁ ἀήρ φύσις τοιοῦτος ὑποτίθημι · ἕξις γάρ εἰμί καί τόνος ἑαυτοῦ συνεξομοιόω ὁ σῶμα ἕκαστος , ὥστε μέλας εἰμί καί μαλθακός · εἰ δέ ὁ πρός ἐκεῖνος κρᾶσις ὁ ἐναντίος λαμβάνω μορφή ὅς ἔχω φύω , ὕλη τρόπος τις ὁ ὕλη οὐ αἴτιος οὐδέ δύναμις εἰμί .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 45
καὶ ταῦτα μὲν ἔχει μεγάλας ὑπεναντιώσεις πρὸς τὸν φυσικὸν λόγον · ἐκεῖνο δʼ ἤδη καὶ πρὸς τὸν περὶ θεοῦ καὶ προνοίας , τὸ τὰ μικρότατα τῶν αἰτίων τούτοις ἀνατιθέντα τὸ κυριώτατον ἀφαιρεῖσθαι καὶ μέγιστον . τί γάρ ἐστι κυριώτερον τῆς τοῦ κόσμου διαμονῆς καὶ τοῦ τὴν οὐσίαν ἡνωμένην τοῖς μέρεσι συνέχεσθαι πρὸς αὑτήν ; ἀλλὰ τοῦτό γε συμπέπτωκεν αὐτομάτως κατὰ Χρύσιππον . εἰ γὰρ ἡ τοῦ τόπου κατάληψις αἰτία τῆς ἀφθαρσίας ἐστὶν αὕτη δὲ συντυχίᾳ γέγονε , δῆλον ὅτι συντυχίας ἔργον ἡ σωτηρία τῶν ὅλων ἐστίν , οὐχ εἱμαρμένης καὶ προνοίας .
Lemmas: καί οὗτος μέν ἔχω μέγας ὑπεναντίωσις πρός ὁ φυσικός λόγος · ἐκεῖνος δέ ἤδη καί πρός ὁ περί θεός καί πρόνοια , ὁ ὁ μικρός ὁ αἴτιος οὗτος ἀνατίθημι ὁ κύριος ἀφαιρέω καί μέγας . τίς γάρ εἰμί κύριος ὁ ὁ κόσμος διαμονή καί ὁ ὁ οὐσία ἑνόω ὁ μέρος συνέχω πρός ἑαυτοῦ ; ἀλλά οὗτος γε συμπίπτω αὐτόματος κατά Χρύσιππος . εἰ γάρ ὁ ὁ τόπος κατάληψις αἰτία ὁ ἀφθαρσία εἰμί οὗτος δέ συντυχία γίγνομαι , δῆλος ὅτι συντυχία ἔργον ὁ σωτηρία ὁ ὅλος εἰμί , οὐ μείρομαι καί πρόνοια .
plutarchus.de-stoicorum-repugnantiis-1033a-1057b 46
ὁ δὲ τῶν δυνατῶν λόγος πρὸς τὸν τῆς εἱμαρμένης λόγον αὐτῷ πῶς οὐ μαχόμενός ἐστιν ; εἰ γὰρ οὐκ ἔστι δυνατὸν ὅπερ ἤ ἐστιν ἀληθὲς ἢ ἔσται κατὰ Διόδωρον , ἀλλὰ πᾶν τὸ ἐπιδεκτικὸν τοῦ γενέσθαι , κἂν μὴ μέλλῃ γενήσεσθαι , δυνατόν ἐστιν , ἔσται δὲ δυνατὰ πολλὰ τῶν μὴ καθʼ εἱμαρμένην ἀνίκητον καὶ ἀνεκβίαστον καὶ περιγενητικὴν ἁπάντων , ἢ ἡ εἱμαρμένη τὴν δύναμιν ἀπόλλυσιν ἢ , τοιαύτης , οἵαν ἀξιοῖ Χρύσιππος , οὔσης , τὸ ἐπιδεκτικὸν τοῦ γενέσθαι πολλάκις εἰς τὸ ἀδύνατον ἐμπεσεῖται . καὶ πᾶν μὲν ἀληθὲς ἀναγκαῖον ἔσται τῇ κυριωτάτῃ πασῶν ἀνάγκῃ κατειλημμένον · πᾶν δὲ ψεῦδος ἀδύνατον , τὴν μεγίστην ἔχον αἰτίαν ἀντιπίπτουσαν αὐτῷ πρὸς τὸ ἀληθὲς γενέσθαι . ᾧ γὰρ ἐν θαλάσσῃ πεπρωμένον ἐστὶν ἀποθανεῖν , πῶς ἅμʼ οἷόν τε τοῦτον ἐπιδεκτικὸν εἶναι τοῦ ἐν γῇ ἀποθανεῖν ; τί δέ ; τὸν Μεγαροῖ δυνατόν ἐστιν ἐλθεῖν εἰς Ἀθήνας ὑπὸ τῆς εἱμαρμένης κωλυόμενον ;
Lemmas: ὁ δέ ὁ δυνατός λόγος πρός ὁ ὁ μείρομαι λόγος αὐτός πῶς οὐ μάχομαι εἰμί ; εἰ γάρ οὐ εἰμί δυνατός ὅς ἤ εἰμί ἀληθής ἤ εἰμί κατά Διόδωρος , ἀλλά πᾶς ὁ ἐπιδεκτικός ὁ γίγνομαι , ἐάν μή μέλλω γίγνομαι , δυνατός εἰμί , εἰμί δέ δυνατός πολύς ὁ μή κατά μείρομαι ἀνίκητος καί ἀνεκβίαστος καί περιγενητικός ἅπας , ἤ ὁ μείρομαι ὁ δύναμις ἀπόλλυμι ἤ , τοιοῦτος , οἷος ἀξιόω Χρύσιππος , εἰμί , ὁ ἐπιδεκτικός ὁ γίγνομαι πολλάκις εἰς ὁ ἀδύνατος ἐμπίπτω . καί πᾶς μέν ἀληθής ἀναγκαῖος εἰμί ὁ κύριος πᾶς ἀνάγκη καταλαμβάνω · πᾶς δέ ψεῦδος ἀδύνατος , ὁ μέγας ἔχω αἰτία ἀντιπίπτω αὐτός πρός ὁ ἀληθής γίγνομαι . Ὧ γάρ ἐν θάλασσα πόρω εἰμί ἀποθνῄσκω , πῶς ἅμα οἷος τε οὗτος ἐπιδεκτικός εἰμί ὁ ἐν γῆ ἀποθνῄσκω ; τίς δέ ; ὁ Μεγαροῖ δυνατός εἰμί ἔρχομαι εἰς Ἀθῆναι ὑπό ὁ μείρομαι κωλύω ;