plutarchus.de-sollertia-animalium-959a-985c 31
καὶ τί ἄν τις ἐν τούτοις τὴν κοινωνίαν θαυμάσειεν , ὅπου τὸ πάντων ἀμικτότατον καὶ τὸ θηριωδέστατον ὧν τρέφουσι ποταμοὶ καὶ λίμναι καὶ θάλασσαι ζῷον , ὁ κροκόδειλος , θαυμαστὸν ἑαυτὸν ἐπιδείκνυται πρὸς κοινωνίαν καὶ χάριν ἐν τοῖς πρὸς τὸν τροχίλον συμβολαίοις ; ὁ γὰρ τροχίλος ἐστὶ μὲν ὄρνις τῶν ἑλείων καὶ παραποταμίων , φρουρεῖ δὲ τὸν κροκόδειλον οὐκ οἰκόσιτος ἀλλὰ τοῖς ἐκείνου λειψάνοις παρατρεφόμενος · ὅταν γὰρ αἴσθηται , τοῦ κροκόδειλον καθεύδοντος , ἐπιβουλεύοντα τὸν ἰχνεύμονα πηλούμενον καὶ ἐπʼ αὐτὸν ὥσπερ ἀθλητὴν κονιόμενον ἐπεγείρει φθεγγόμενος καὶ κολάπτων ὁ δʼ οὕτως ἐξημεροῦται πρὸς αὐτόν , ὥστε τοῦ στόματος διαχανὼν ἐντὸς παρίησι , καὶ χαίρει τὰ λεπτὰ τῶν ἐνισχομένων τοῖς ὀδοῦσι σαρκῶν ἐκλέγοντος ἀτρέμα τῷ ῥάμφει καὶ διασκαλεύοντος · ἂν δὲ μετρίως ἔχων ἢδη βούληται συναγαγεῖν τὸ στόμα καὶ κλεῖσαι , προκλίνει τὴν σιαγόνα καὶ διασημαίνει καὶ οὐ πρότερον καθίησιν ἢ συναισθανόμενον ἐκπτῆναι τὸν τροχίλον . ὁ δὲ καλούμενος ἡγεμὼν μεγέθει μέν ἐστι καὶ σχήματι κωβιῶδες ἰχθύδιον , τὴν δʼ ἐπιφάνειαν ὄρνιθι φρίσσοντι διὰ τὴν τραχύτητα τῆς λεπίδος ἐοικέναι λέγεται , καὶ ἀεὶ σύνεστιν ἑνὶ τῶν μεγάλων κητῶν καὶ προνήχεται , τὸν δρόμον ἑπευθύνων , ὅπως οὐκ ἐνσχεθήσεται βράχεσιν οὐδʼ εἰς τέναγος ἤ τινα πορθμὸν ἐμπεσεῖται δυσέξοδον ἕπεται γὰρ αὐτῷ τὸ κῆτος , ὥσπερ οἴακι ναῦς , παραγόμενον εὐπειθῶς . καὶ τῶν μὲν ἄλλων , ὅ τι ἂν παραλάβῃ τῷ χάσματι ζῷον ἢ σκάφος ἢ λίθον , εὐθὺς ; διέφθαρται καὶ ἀπόλωλε πᾶν ἐμβεβυθισμένον · ἐκεῖνο δὲ γιγνῶσκον ἀναλαμβάνει τῷ στόματι καθάπερ ἄγκυραν ἐντός · ἐγκαθεύδει γὰρ αὐτῷ καὶ τὸ κῆτος ἕστηκεν ἀναπαυομένου καὶ ὁρμεῖ · προελθόντος δʼ αὖθις ἐπακολουθεῖ μήθʼ ἡμέρας μήτε νυκτὸς ἀπολειπόμενον , ἢ ῥέμβεται καὶ πλανᾶται , καὶ πολλὰ διεφθάρη καθάπερ ἀκυβέρνητα πρὸς γῆν ἐξενεχθέντα . καὶ γὰρ ἡμεῖς περὶ Ἀντίκυραν ἑωράκαμεν οὐ πάλαι · καὶ πρότερον ἱστοροῦσιν , οὐ πόρρω Βουνῶν ἐξοκείλαντος καὶ κατασαπέντος , λοιμὸν γενέσθαι . ἆρʼ οὖν ἄξιόν ἐστι ταύταις ταῖς κοινωνίαις καὶ συμπεριφοραῖς παραβάλλειν ἅσπερ Ἀριστοτέλης ἱστορεῖ φιλίας ἀλωπέκων καὶ ὄφεων διὰ τὸ κοινὸν αὐτοῖς πολέμιον εἶναι τὸν ἀετόν , ἢ τὰς ὠτίδων πρὸς ἵππους , ὅτι χαίρουσι προσπελάζουσαι καὶ διασκάλλουσαι τὸν ὄνθον ; ἐγὼ μὲν γὰρ οὐδʼ ἐν μελίτταις ὁρῶ τοσαύτην ἀλλήλων ἐπιμέλειαν οὐδʼ ἐν μύρμηξι . τὸ γὰρ κοινὸν αὔξουσι πᾶσαι καὶ πάντες ἔργον , ἑτέρῳ δὲ καθʼ ἕτερον ἑτέρου στοχασμὸς οὐδεὶς οὐδὲ φροντὶς ἔστιν .
Lemmas: καί τίς ἄν τις ἐν οὗτος ὁ κοινωνία θαυμάζω , ὅπου ὁ πᾶς ἄμικτος καί ὁ θηριώδης ὅς τρέφω ποταμός καί λίμνη καί θάλασσα ζῷον , ὁ κροκόδειλος , θαυμαστός ἑαυτοῦ ἐπιδείκνυμι πρός κοινωνία καί χάρις ἐν ὁ πρός ὁ τροχίλος συμβόλαιον ; ὁ γάρ τροχίλος εἰμί μέν ὄρνις ὁ ἕλειος καί παραποτάμιος , φρουρέω δέ ὁ κροκόδειλος οὐ οἰκόσιτος ἀλλά ὁ ἐκεῖνος λείψανον παρατρέφω · ὅταν γάρ αἰσθάνομαι , ὁ κροκόδειλος καθεύδω , ἐπιβουλεύω ὁ ἰχνεύμων πηλόω καί ἐπί αὐτός ὥσπερ ἀθλητής κονέω ἐπεγείρω φθέγγομαι καί κολάπτω ὁ δέ οὕτως ἐξημερόω πρός αὐτός , ὥστε ὁ στόμα διαχάσκω ἐντός παρίημι , καί χαίρω ὁ λεπτός ὁ ἐνίσχω ὁ ὀδούς σάρξ ἐκλέγω ἀτρέμας ὁ ῥάμφος καί διασκαλεύω · ἐάν δέ μέτριος ἔχω ἤδη βούλομαι συνάγω ὁ στόμα καί κλείω , προκλίνω ὁ σιαγών καί διασημαίνω καί οὐ πρότερος καθίημι ἤ συναισθάνομαι ἐκπέτομαι ὁ τροχίλος . ὁ δέ καλέω ἡγεμών μέγεθος μέν εἰμί καί σχῆμα κωβιώδης ἰχθύδιον , ὁ δέ ἐπιφάνεια ὄρνις φρίσσω διά ὁ τραχύτης ὁ λεπίς ἔοικα λέγω , καί ἀεί σύνειμι εἷς ὁ μέγας κῆτος καί προνήχω , ὁ δρόμος ἐπευθύνω , ὅπως οὐ ἐνέχω βράχεα οὐδέ εἰς τέναγος ἤ τις πορθμός ἐμπίπτω δυσέξοδος ἕπομαι γάρ αὐτός ὁ κῆτος , ὥσπερ οἴαξ ναῦς , παράγω εὐπειθής . καί ὁ μέν ἄλλος , ὅς τις ἄν παραλαμβάνω ὁ χάσμα ζῷον ἤ σκάφος ἤ λίθος , εὐθύς ; διαφθείρω καί ἀπόλλυμι πᾶς ἐμβυθίζω · ἐκεῖνος δέ γιγνώσκω ἀναλαμβάνω ὁ στόμα καθά ἄγκυρα ἐντός · ἐγκαθεύδω γάρ αὐτός καί ὁ κῆτος ἵστημι ἀναπαύω καί ὁρμάω · προέρχομαι δέ αὖθις ἐπακολουθέω μήτε ἡμέρα μήτε νύξ ἀπολείπω , ἤ ῥέμβομαι καί πλανάω , καί πολύς διαφθείρω καθά ἀκυβέρνητος πρός γῆ ἐκφέρω . καί γάρ ἐγώ περί Ἀντίκυρα ὁράω οὐ πάλαι · καί πρότερος ἱστορέω , οὐ πρόσω Βούνας ἐξοκέλλω καί κατασήπω , λοιμός γίγνομαι . ἆρα οὖν ἄξιος εἰμί οὗτος ὁ κοινωνία καί συμπεριφορά παραβάλλω ὅς Ἀριστοτέλης ἱστορέω φιλία ἀλώπηξ καί ὄφις διά ὁ κοινός αὐτός πολέμιος εἰμί ὁ ἀετός , ἤ ὁ ὠτίς πρός ἵππος , ὅτι χαίρω προσπελάζω καί διασκάλλω ὁ ὄνθος ; ἐγώ μέν γάρ οὐδέ ἐν μέλισσα ὁράω τοσοῦτος ἀλλήλων ἐπιμέλεια οὐδέ ἐν μύρμηξ . ὁ γάρ κοινός αὐξάνω πᾶς καί πᾶς ἔργον , ἕτερος δέ κατά ἕτερος ἕτερος στοχασμός οὐδείς οὐδέ φροντίς εἰμί .