plutarchus.de-sollertia-animalium-959a-985c 32
ἔτι δὲ μᾶλλον κατοψόμεθα τὴν διαφοράν , ἐπὶ τὰ πρεσβύτατα καὶ μέγιστα τῶν κοινωνικῶν ἔργων καὶ καθηκόντων τὰ περὶ τὰς γενέσεις καὶ τεκνώσεις τὸν λόγον τρέψαντες . πρῶτον μὲν γὰρ οἱ λίμναις παρήκουσαν ἢ ποταμοὺς ὑποδεχομένην νεμόμενοι θάλατταν ἰχθύες , ὅταν μέλλωσι τίκτειν , ἀνατρέχουσι , τῶν ποτίμων ὑδάτων τὴν πραότητα καὶ τὸ ἄσαλον διώκοντες · ἀγαθὴ γὰρ ἡ γαλήνη λοχεῦσαι καὶ τὸ ἄθηρον ἅμα ταῖς λίμναις ἔνεστι καὶ ποταμοῖς , ὥστε σῴζεσθαι τὰ τικτόμενα . διὸ καὶ πλεῖστα καὶ μάλιστα γονεύεται περὶ τὸν Εὔξεινον πόντον · οὐ γὰρ τρέφει κήτη ἀλλʼ ἢ φώκην ἀραιὰν καὶ δελφῖνα μικρόν . ἔτι δʼ ἡ τῶν ποταμῶν ἐπιμιξία , πλείστων καὶ μεγίστων ἐκδιδόντων εἰς τὸν Πόντον , ἤπιον παρέχει καὶ πρόσφορον τοῖς λοχευομένοις κρᾶσιν . τὸ δὲ τοῦ ἀνθίου θαυμασιώτατόν ἐστιν , ὃν Ὅμηρος ἱερὸν ἰχθύν εἴρηκε · καίτοι μέγαν τινὲς οἴονται τὸν ἱερὸν καθάπερ ὀστοῦν ἱερὸν τὸ μέγα , καὶ τὴν ἐπιληψίαν , μεγάλην νόσον οὖσαν , ἱερὰν καλοῦσιν · ἔνιοι δὲ κοινῶς τὸν ἄφετον καὶ ἱερωμένον . Ἐρατοσθένης , · δὲ τὸν χρύσοφρυν ἔοικεν εὐδρομίην χρύσειον ἐπʼ ὀφρύσιν ἱερὸν ἰχθύν λέγειν·ʼ πολλοὶ δὲ τὸν ἔλλοπα , σπάνιος γάρ ἐστι καὶ οὐ ῥᾴδιος ἁλῶναι . φαίνεται δὲ περὶ Παμφυλίαν πολλάκις ἂν οὖν ποτε λάβωσι , στεφανοῦνται μὲν αὐτοὶ στεφανοῦσι δὲ τὰς ἁλιάδας , κρότῳ δὲ καὶ πατάγῳ καταπλέοντας αὐτοὺς ὑποδέχονται καὶ τιμῶσιν . οἱ δὲ πλεῖστοι τὸν ἀνθίαν ἱερὸν εἶναι καὶ λέγεσθαι νομίζουσιν ὅπου γὰρ ἂν ἀνθίας ὀφθῇ θηρίον οὐκ ἔστιν , ἀλλὰ θαρροῦντες μὲν οἱ σπογγοθῆραι κατακολυμβῶσι θαρροῦντες δὲ τίκτουσιν οἱ ἰχθύες , ὥσπερ ἐγγυητὴν ἀσυλίας ἔχοντες ἡ δʼ αἰτία δυσλόγιστος , εἴτε φεύγει τὰ θηρία τὸν ἀνθίαν ὡς σῦν ἐλέφαντες ἀλεκτρυόνα δὲ λέοντες · εἴτʼ ἐστὶ σημεῖα τόπων ἀθήρων , ἃ γιγνώσκει καὶ παραφυλάττει συνετὸς ὢν καὶ μνημονικὸς ὁ ἰχθύς .
Lemmas: ἔτι δέ μάλα καθοράω ὁ διαφορά , ἐπί ὁ πρέσβυς καί μέγας ὁ κοινωνικός ἔργον καί καθήκω ὁ περί ὁ γένεσις καί τέκνωσις ὁ λόγος τρέπω . πρῶτος μέν γάρ ὁ λίμνη παρήκω ἤ ποταμός ὑποδέχομαι νέμω θάλασσα ἰχθῦς , ὅταν μέλλω τίκτω , ἀνατρέχω , ὁ πότιμος ὕδωρ ὁ πραότης καί ὁ ἄσαλος διώκω · ἀγαθός γάρ ὁ γαλήνη λοχεύω καί ὁ ἄθηρος ἅμα ὁ λίμνη ἔνειμι καί ποταμός , ὥστε σῴζω ὁ τίκτω . διό καί πολύς καί μάλα γονεύω περί ὁ Εὔξεινος πόντος · οὐ γάρ τρέφω κῆτος ἀλλά ἤ φώκη ἀραιός καί δελφίς μικρός . ἔτι δέ ὁ ὁ ποταμός ἐπιμιξία , πολύς καί μέγας ἐκδίδωμι εἰς ὁ Πόντος , ἤπιος παρέχω καί πρόσφορος ὁ λοχεύω κρᾶσις . ὁ δέ ὁ ἄνθιον θαυμάσιος εἰμί , ὅς Ὅμηρος ἱερός ἰχθῦς λέγω · καίτοι μέγας τις οἴομαι ὁ ἱερός καθά ὀστέον ἱερός ὁ μέγας , καί ὁ ἐπιληψία , μέγας νόσος εἰμί , ἱερός καλέω · ἔνιοι δέ κοινός ὁ ἄφετος καί ἱερόω . Ἐρατοσθένης , · δέ ὁ χρύσοφρυς ἔοικα εὐδρομία χρύσεος ἐπί ὀφρύς ἱερός ἰχθῦς λέγειν·ʼ πολύς δέ ὁ ἔλλοψ , σπάνιος γάρ εἰμί καί οὐ ῥᾴδιος ἁλίσκομαι . φαίνω δέ περί Παμφυλία πολλάκις ἐάν οὖν ποτέ λαμβάνω , στεφανόω μέν αὐτός στεφανόω δέ ὁ ἁλιάς , κρότος δέ καί πάταγος καταπλέω αὐτός ὑποδέχομαι καί τιμάω . ὁ δέ πολύς ὁ ἀνθίας ἱερός εἰμί καί λέγω νομίζω ὅπου γάρ ἄν ἀνθίας ὁράω θηρίον οὐ εἰμί , ἀλλά θαρσέω μέν ὁ σπογγοθήρας κατακολυμβάω θαρσέω δέ τίκτω ὁ ἰχθῦς , ὥσπερ ἐγγυητής ἀσυλία ἔχω ὁ δέ αἰτία δυσλόγιστος , εἴτε φεύγω ὁ θηρίον ὁ ἀνθίας ὡς ὗς ἐλέφας ἀλεκτρυών δέ λέων · εἴτε εἰμί σημεῖον τόπος ἄθηρος , ὅς γιγνώσκω καί παραφυλάσσω συνετός εἰμί καί μνημονικός ὁ ἰχθῦς .