plutarchus.de-sollertia-animalium-959a-985c 24
ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἔστω τοῦ μὴ παντάπασιν ἐκφύλου μηδʼ ἀσυμπαθοῦς πρὸς ἡμᾶς ἱκανὰ δείγματα · τῆς δʼ ἀκράτου καὶ φυσικῆς συνέσεως μέγα δήλωμα τὸ κοινόν ἐστιν · οὐδὲν γὰρ οὕτως εὐχείρωτον ἀνθρώπῳ νηκτόν , ὃ μὴ πέτραις προσέχεται καὶ προσπέφυκεν , οὐδʼ ἁλώσιμον ἄνευ πραγματείας , ὡς λύκοις μὲν ὄνοι καὶ μέροψι μέλισσαι χελιδόσι δὲ τέττιγες , ἐλάφοις δʼ ὄφεις ἀγόμενοι ῥᾳδίως ὑπʼ αὐτῶν ᾗ καὶ τοὔνομα πεποίηται παρώνυμον οὐ τῆς ἐλαφρότητος ἀλλὰ τῆς ἕλξεως τοῦ ὄφεως ,, καὶ τὸ πρόβατον προσκαλεῖται τῷ ποδὶ τὸν λύκον · τῇ δὲ παρδάλει τὰ πλεῖστα προσχωρεῖν χαίροντα τῇ ὀσμῇ μάλιστα δὲ τὸν πίθηκον λέγουσι . τῶν δὲ θαλαττίων ὁμοῦ τι πάντων ἡ προαίσθησις ὕποπτος οὖσα καὶ πεφυλαγμένη πρὸς τὰς ἐπιθέσεις ὑπὸ συνέσεως , οὐχ ἁπλοῦν τὸ τῆς ἄγρας ἔργον οὐδὲ φαῦλον ἀλλʼ ὀργάνων τε παντοδαπῶν καὶ σοφισμάτων ἐπʼ αὐτὰ δεινῶν καὶ ἀπατηλῶν δεόμενον ἀπείργασται . καὶ τοῦτο δῆλόν ἐστιν ἀπὸ τῶν πάνυ προχείρων . τὸν μὲν γὰρ ἀσπαλιευτικὸν κάλαμον οὐ βούλονται πάχος ἔχειν , καίπερ εὐτόνου δεόμενοι πρὸς τοὺς σπαραγμοὺς τῶν ἁλισκομένων , ἀλλὰ μᾶλλον ἐκλέγονται τὸν λεπτόν , ὅπως μὴ πλατεῖαν ἐπιβάλλων σκιὰν ἐκταράττῃ τὸ ὕποπτον αὐτῶν . ἔπειτα τὴν ὁρμιὰν οὐ ποιοῦσι πολύπλοκον τοῖς ἅμμασι τῶν βρόχων οὐδὲ τραχεῖαν ἐπεὶ καὶ τοῦτο τοῦ δόλου γίγνεται τεκμήριον αὐτοῖς . καὶ τῶν τριχῶν τὰ καθήκοντα πρὸς τὸ ἄγκιστρον ὡς ἔνι μάλιστα λευκὰ φαίνεσθαι μηχανῶνται μᾶλλον γὰρ οὕτως ἐν τῇ θαλάττῃ διʼ ὁμοιότητα τῆς χρόας λανθάνουσι . τὸ δʼ ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ λεγόμενον ἡ δὲ μολυβδαίνῃ ἰκέλη ἐς βυσσὸν ὄρουσεν , ἣτε κατʼ ἀγραύλοιο βοὸς κέρας ἐμβεβαυῖα ἔρχεται ὠμηστῇσιν ἐπʼ ἰχθύσι κῆρα φέρουσα · παρακούοντες ἔνιοι βοείαις θριξὶν οἴονται πρὸς τὰς ὁρμιὰς χρῆσθαι τοὺς παλαιούς · κέρας γὰρ τὴν τρίχα λέγεσθαι καὶ τὸ κείρασθαι διὰ τοῦτο καὶ τὴν κουράν · καὶ τὸν παρʼ Ἀρχιλόχῳ κεροπλάστην φιλόκοσμον εἶναι περὶ κόμην καὶ καλλωπιστήν . ἔστι δʼ οὐκ ἀληθές · ἱππείαις γὰρ θριξὶ χρῶνται , τὰς τῶν ἀρρένων λαμβάνοντες · αἱ γὰρ θήλειαι . τῷ οὔρῳ τὴν τρίχα βεβρεγμένην ἀδρανῆ ποιοῦσιν . Ἀριστοτέλης δέ φησι μηδὲν ἐν τούτοις λέγεσθαι σοφὸν ἢ περιττὸν ἀλλὰ τῷ ὄντι κεράτιον περιτίθεσθαι πρὸ τοῦ ἀγκίστρου περὶ τὴν ὁρμιάν , ἐπεὶ πρὸς ἄλλο ἐρχόμενοι διεσθίουσι . τῶν δʼ ἀγκίστρων τοῖς μὲν στρογγύλοις , ἐπὶ κεστρέας καὶ ἀμίας χρῶνται μικροστόμους ὄντας τὸ γὰρ εὐθύτερον εὐλαβοῦνται · πολλάκις δὲ καὶ τὸ στρογγύλον ὁ κεστρεὺς ὑποπτεύων ἐν κύκλῳ περινήχεται , τῇ οὐρᾷ περιρραπίζων τὸ ἐδώδιμον καὶ ἀνακάπτων τὸ ἀποκρουόμενον · ἂν δὲ μὴ δύνηται , συναγαγὼν τὸ στόμα καὶ περιστείλας , τοῖς χείλεσιν ἄκροις ἐπιψαύων ἀποκνίζει τοῦ δελέατος . ὁ δὲ λάβραξ ἀνδρικώτερον τοῦ ἐλέφαντος οὐχ ἕτερον ἀλλʼ αὐτὸς ἑαυτόν , ὅταν περιπέσῃ τῷ ἀγκίστρῳ , βελουλκεῖ , τῇ δεῦρο κἀκεῖ παραλλάξει τῆς κεφαλῆς ἀνευρύνων τὸ τραῦμα καὶ τὸν ἐκ τοῦ σπαραγμοῦ πόνον ὑπομένων , ἄχρι ἂν ἐκβάλῃ τὸ ἄγκιστρον . ἡ δʼ ἀλώπηξ οὐ πολλάκις μὲν ἀγκίστρῳ πρόσεισιν ἀλλὰ φεύγει τὸν δόλον , ἁλοῦσα δʼ εὐθὺς ἐκτρέπεται πέφυκε γὰρ διʼ εὐτονίαν καὶ ὑγρότητα μεταβάλλειν τὸ σῶμα καὶ στρέφειν , ὥστε τῶν ἐντὸς ἐκτὸς γενομένων ἀποπίπτειν τὸ ἄγκιστρον .
Lemmas: ἀλλά οὗτος μέν εἰμί ὁ μή παντάπασι ἔκφυλος μηδέ ἀσυμπαθής πρός ἐγώ ἱκανός δεῖγμα · ὁ δέ ἄκρατος καί φυσικός σύνεσις μέγας δήλωμα ὁ κοινός εἰμί · οὐδείς γάρ οὕτως εὐχείρωτος ἄνθρωπος νηκτός , ὅς μή πέτρα προσέχω καί προσφύω , οὐδέ ἁλώσιμος ἄνευ πραγματεία , ὡς λύκος μέν ὄνος καί μέροψ μέλισσα χελιδών δέ τέττιξ , ἔλαφος δέ ὄφις ἄγω ῥᾴδιος ὑπό αὐτός ὅς καί ὄνομα ποιέω παρώνυμος οὐ ὁ ἐλαφρότης ἀλλά ὁ ἕλξις ὁ ὄφις ,, καί ὁ πρόβατον προσκαλέω ὁ πούς ὁ λύκος · ὁ δέ πάρδαλις ὁ πολύς προσχωρέω χαίρω ὁ ὀσμή μάλα δέ ὁ πίθηκος λέγω . ὁ δέ θαλάσσιος ὁμοῦ τις πᾶς ὁ προαίσθησις ὕποπτος εἰμί καί φυλάσσω πρός ὁ ἐπίθεσις ὑπό σύνεσις , οὐ ἁπλόος ὁ ὁ ἄγρα ἔργον οὐδέ φαῦλος ἀλλά ὄργανον τε παντοδαπής καί σόφισμα ἐπί αὐτός δεινός καί ἀπατηλός δέω ἀπεργάζομαι . καί οὗτος δῆλος εἰμί ἀπό ὁ πάνυ πρόχειρος . ὁ μέν γάρ ἀσπαλιευτικός κάλαμος οὐ βούλομαι πάχος ἔχω , καίπερ εὔτονος δέω πρός ὁ σπαραγμός ὁ ἁλίσκομαι , ἀλλά μάλα ἐκλέγω ὁ λεπτός , ὅπως μή πλατύς ἐπιβάλλω σκιά ἐκταράσσω ὁ ὕποπτος αὐτός . ἔπειτα ὁ ὁρμιά οὐ ποιέω πολύπλοκος ὁ ἅμμα ὁ βρόχος οὐδέ τραχύς ἐπεί καί οὗτος ὁ δόλος γίγνομαι τεκμήριον αὐτός . καί ὁ θρίξ ὁ καθήκω πρός ὁ ἄγκιστρον ὡς ἔνειμι μάλα λευκός φαίνω μηχανάομαι μάλα γάρ οὕτως ἐν ὁ θάλασσα διά ὁμοιότης ὁ χροιά λανθάνω . ὁ δέ ὑπό ὁ ποιητής λέγω ὁ δέ μολύβδαινα ἴκελος εἰς βυσσός ὀρούω , ὅστε κατά ἄγραυλος βοῦς κέρας ἐμβαίνω ἔρχομαι ὠμηστής ἐπί ἰχθῦς κήρ φέρω · παρακούω ἔνιοι βοείη θρίξ οἴομαι πρός ὁ ὁρμιά χράω ὁ παλαιός · κέρας γάρ ὁ θρίξ λέγω καί ὁ κείρω διά οὗτος καί ὁ κουρά · καί ὁ παρά Ἀρχίλοχος κεροπλάστης φιλόκοσμος εἰμί περί κόμη καί καλλωπιστής . εἰμί δέ οὐ ἀληθής · ἵππειος γάρ θρίξ χράω , ὁ ὁ ἄρσην λαμβάνω · ὁ γάρ θῆλυς . ὁ οὖρος ὁ θρίξ βρέχω ἀδρανής ποιέω . Ἀριστοτέλης δέ φημί μηδείς ἐν οὗτος λέγω σοφός ἤ περισσός ἀλλά ὁ εἰμί κεράτιον περιτίθημι πρό ὁ ἄγκιστρον περί ὁ ὁρμιά , ἐπεί πρός ἄλλος ἔρχομαι διεσθίω . ὁ δέ ἄγκιστρον ὁ μέν στρογγύλος , ἐπί κεστρεύς καί ἀμίας χράω μικρόστομος εἰμί ὁ γάρ εὐθύς εὐλαβέομαι · πολλάκις δέ καί ὁ στρογγύλος ὁ κεστρεύς ὑποπτεύω ἐν κύκλος περινήχομαι , ὁ οὐρά περιρραπίζω ὁ ἐδώδιμος καί ἀνακάπτω ὁ ἀποκρούω · ἐάν δέ μή δύναμαι , συνάγω ὁ στόμα καί περιστέλλω , ὁ χεῖλος ἄκρος ἐπιψαύω ἀποκνίζω ὁ δέλεαρ . ὁ δέ λάβραξ ἀνδρικός ὁ ἐλέφας οὐ ἕτερος ἀλλά αὐτός ἑαυτοῦ , ὅταν περιπίπτω ὁ ἄγκιστρον , βελουλκέω , ὁ δεῦρο ἐκεῖ παράλλαξις ὁ κεφαλή ἀνευρύνω ὁ τραῦμα καί ὁ ἐκ ὁ σπαραγμός πόνος ὑπομένω , ἄχρι ἄν ἐκβάλλω ὁ ἄγκιστρον . ὁ δέ ἀλώπηξ οὐ πολλάκις μέν ἄγκιστρον πρόσειμι ἀλλά φεύγω ὁ δόλος , ἁλίσκομαι δέ εὐθύς ἐκτρέπω φύω γάρ διά εὐτονία καί ὑγρότης μεταβάλλω ὁ σῶμα καί στρέφω , ὥστε ὁ ἐντός ἐκτός γίγνομαι ἀποπίπτω ὁ ἄγκιστρον .