plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 2
καὶ ὁ Πατροκλέας ἡ περὶ τὰς τιμωρίας εἶπε τῶν πονηρῶν βραδυτὴς τοῦ δαιμονίου καὶ μέλλησις ἐμοὶ δοκεῖ μάλιστα δεινὸν εἶναι · καὶ νῦν ὑπὸ τῶν λόγων τούτων ὥσπερ πρόσφατος γέγονα τῇ δόξῃ καὶ καινός , ἔκπαλαι δʼ ἠγανάκτουν ἀκούων Εὐριπίδου λέγοντος μέλλει , τὸ θεῖον δʼ ἐστὶ τοιοῦτον φύσει . καίτοι πρὸς οὐδὲν ἥκιστα δὲ πρέπει πρὸς τοὺς πονηροὺς ῥᾴθυμον εἶναι τὸν θεόν , οὐ ῥᾳθύμους ὂντας αὐτοὺς οὐδʼ ἀμβολιεργοὺς τοῦ κακῶς ποιεῖν , ἀλλʼ ὀξυτάταις ὁρμαῖς ὑπὸ τῶν παθῶν φερομένους πρὸς τὰς ἀδικίας . καὶ μὴν τὸ ἀμύνασθαι παθεῖν ὡς Θουκυδίδης φησὶν ὅτι ἐγγυτάτω κείμενον εὐθὺς ἀντιφράττει τὴν ὁδὸν τοῖς ἐπὶ πλεῖστον εὐροούσῃ τῇ κακίᾳ χρωμένοις . οὐθὲν γὰρ οὕτω χρέος ὡς τὸ τῆς δίκης ὑπερήμερον γιγνόμενον ἀσθενῆ μὲν ταῖς ἐλπίσι ποιεῖ καὶ ταπεινὸν τὸν ἀδικούμενον , αὔξει δὲ θρασύτητι καὶ τόλμῃ τὸν μοχθηρόν · αἱ δʼ ὑπὸ χεῖρα τοῖς τολμωμένοις ἀπαντῶσαι τιμωρίαι καὶ τῶν μελλόντων εἰσὶν ἐπισχέσεις ἀδικημάτων , καὶ μάλιστα τὸ παρηγοροῦν τοὺς πεπονθότας ἔνεστιν αὐταῖς . ὡς ἔμοιγε καὶ τὸ τοῦ Βίαντος ἐνοχλεῖ πολλάκις ἀναλαμβάνοντι τὸν λόγον · ἔφη γάρ , ὡς ἔοικε , πρός τινα πονηρόν , ὡς οὐ δέδιε μὴ οὐ δῷ δίκην , ἀλλὰ μὴ οὐκ αὐτὸς ἐπίδῃ . τί γὰρ Μεσσηνίοις ὄφελος τοῖς προαναιρεθεῖσι τῆς Ἀριστοκράτους τιμωρίας , ὃς προδοὺς τὴν ἐπὶ Τάφρῳ μάχην καὶ λαθὼν ὑπὲρ εἴκοσιν ἔτη καὶ πάντα ταῦτα βασιλεύσας Ἀρκάδων , ὕστερον ἔδωκε δίκην φωραθείς · οἱ δʼ οὐκέτʼ ἦσαν ; ἢ τίνʼ Ὀρχομενίων τοῖς ἀποβαλοῦσι παῖδας καὶ φίλους καὶ οἰκείους ὑπὸ Λυκίσκου προδοθέντας ἤνεγκε παραμυθίαν ἡ χρόνοις ὕστερον πολλοῖς ἁψαμένη νόσος καὶ κατανεμηθεῖσα τοῦ σώματος ὅσον ἀεὶ βάπτων καὶ βρέχων εἰς τὸν ποταμὸν ὤμοσε καὶ κατηράσατο σαπῆναι , προδόντος αὐτοῦ καὶ ἀδικήσαντος ; τὰς μὲν γὰρ Ἀθήνησι τῶν ἐναγῶν σωμάτων ῥίψεις καὶ νεκρῶν ἐξορισμοὺς οὐδὲ παίδων παισὶν ἐπιδεῖν ὑπῆρξε τῶν ἀποσφαγέντων ἐκείνων . ὅθεν Εὐριπίδης ἄτοπος , εἰς ἀποτροπὴν κακίας τούτοις χρώμενος , οὔτοι προσελθοῦσʼ ἡ Δίκη σε , μὴ τρέσῃς , παίσει πρὸς ἧπαρ οὐδὲ τῶν ἄλλων βροτῶν τὸν ἄδικον , ἀλλὰ σῖγα καὶ βραδεῖ ποδὶ στείχουσα μάρψει τοὺς κακούς , ὅταν τύχῃ . οὐ γὰρ ἄλλα δήπου , ταῦτα δʼ αὐτὰ τοὺς κακοὺς εἰκός ἐστιν ἑαυτοῖς διακελευομένους καὶ παρεγγυῶντας ἐπιχαίρειν τοῖς παρανομήμασιν , ὡς τῆς ἀδικίας τὸν μὲν καρπὸν εὐθὺς ὡραῖον καὶ προῦπτον ἀποδιδούσης , τὴν δὲ τιμωρίαν ὀψὲ καὶ πολὺ τῆς ἀπολαύσεως καθυστεροῦσαν .
Lemmas: καί ὁ Πάτροκλος ὁ περί ὁ τιμωρία λέγω ὁ πονηρός βραδυτής ὁ δαιμόνιον καί μέλλησις ἐγώ δοκέω μάλα δεινός εἰμί · καί νῦν ὑπό ὁ λόγος οὗτος ὥσπερ πρόσφατος γίγνομαι ὁ δόξα καί καινός , ἔκπαλαι δέ ἀγανακτέω ἀκούω Εὐριπίδης λέγω μέλλω , ὁ θεῖος δέ εἰμί τοιοῦτος φύσις . καίτοι πρός οὐδείς ἦκα δέ πρέπω πρός ὁ πονηρός ῥᾴθυμος εἰμί ὁ θεός , οὐ ῥᾴθυμος εἰμί αὐτός οὐδέ ἀμβολιεργός ὁ κακός ποιέω , ἀλλά ὀξύς ὁρμή ὑπό ὁ πάθος φέρω πρός ὁ ἀδικία . καί μήν ὁ ἀμύνω πάσχω ὡς Θουκυδίδης φημί ὅτι ἐγγύς κεῖμαι εὐθύς ἀντιφράσσω ὁ ὁδός ὁ ἐπί πολύς εὐροέω ὁ κακία χράω . οὐδείς γάρ οὕτως χρέος ὡς ὁ ὁ δίκη ὑπερήμερος γίγνομαι ἀσθενής μέν ὁ ἐλπίς ποιέω καί ταπεινός ὁ ἀδικέω , αὐξάνω δέ θρασύτης καί τόλμα ὁ μοχθηρός · ὁ δέ ὑπό χείρ ὁ τολμάω ἀπαντάω τιμωρία καί ὁ μέλλω εἰμί ἐπίσχεσις ἀδίκημα , καί μάλα ὁ παρηγορέω ὁ πάσχω ἔνειμι αὐτός . ὡς ἐγώ καί ὁ ὁ Βίας ἐνοχλέω πολλάκις ἀναλαμβάνω ὁ λόγος · φημί γάρ , ὡς ἔοικα , πρός τις πονηρός , ὡς οὐ δείδω μή οὐ δίδωμι δίκη , ἀλλά μή οὐ αὐτός ἐφοράω . τίς γάρ Μεσσήνιος ὄφελος ὁ προαναιρέω ὁ Ἀριστοκράτης τιμωρία , ὅς προδίδωμι ὁ ἐπί τάφρος μάχη καί λανθάνω ὑπέρ εἴκοσι ἔτος καί πᾶς οὗτος βασιλεύω Ἀρκάς , ὕστερον δίδωμι δίκη φωράω · ὁ δέ οὐκέτι εἰμί ; ἤ τίς Ὀρχομένιος ὁ ἀποβάλλω παῖς καί φίλος καί οἰκεῖος ὑπό Λυκίσκος προδίδωμι φέρω παραμυθία ὁ χρόνος ὕστερον πολύς ἅπτω νόσος καί κατανέμω ὁ σῶμα ὅσος ἀεί βάπτω καί βρέχω εἰς ὁ ποταμός ὄμνυμι καί καταράομαι σήπω , προδίδωμι αὐτός καί ἀδικέω ; ὁ μέν γάρ Ἀθήνησι ὁ ἐναγής σῶμα ῥῖψις καί νεκρός ἐξορισμός οὐδέ παῖς παῖς ἐφοράω ὑπάρχω ὁ ἀποσφάζω ἐκεῖνος . ὅθεν Εὐριπίδης ἄτοπος , εἰς ἀποτροπή κακία οὗτος χράω , οὔτοι προσέρχομαι ὁ Δίκη σύ , μή τρέω , παίω πρός ἧπαρ οὐδέ ὁ ἄλλος βροτός ὁ ἄδικος , ἀλλά σῖγα καί βραδύς πούς στείχω μάρπτω ὁ κακός , ὅταν τυγχάνω . οὐ γάρ ἄλλος δήπου , οὗτος δέ αὐτός ὁ κακός ἔοικα εἰμί ἑαυτοῦ διακελεύομαι καί παρεγγυάω ἐπιχαίρω ὁ παρανόμημα , ὡς ὁ ἀδικία ὁ μέν καρπός εὐθύς ὡραῖος καί πρόοπτος ἀποδίδωμι , ὁ δέ τιμωρία ὀψέ καί πολύς ὁ ἀπόλαυσις καθυστερέω .