plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 4
ῥηθέντων οὖν τούτων κἀμοῦ πρὸς αὑτὸν ὄντος , ὁ Τίμων πότερον εἶπεν ἐπιθῶ καὶ αὐτὸς ἤδη τῷ λόγῳ τὸν κολοφῶνα τῆς ἀπορίας , ἢ πρὸς ταῦτʼ ἐάσω πρότερον αὐτὸν διαγωνίσασθαι ; τί γάρ ἔφην ἐγώ δεῖ τὸ τρίτον ἐπενεγκεῖν κῦμα καὶ προσκατακλύσαι τὸν λόγον , εἰ τὰ πρῶτα μὴ δυνατὸς ἔσται διώσασθαι μηδʼ ἀποφυγεῖν ἐγκλήματα ; πρῶτον οὖν ὥσπερ ἀφʼ ἑστίας ἀρχόμενοι πατρῴας , τῆς πρὸς τὸ θεῖον εὐλαβείας τῶν ἐν Ἀκαδημείᾳ φιλοσόφων , τὸ μὲν ὡς εἰδότες τι περὶ τούτων λέγειν ἀφοσιωσόμεθα . πλέον γάρ ἐστι τοῦ περὶ μουσικῶν ἀμούσους καὶ πολεμικῶν ἀστρατεύτους διαλέγεσθαι τὸ τὰ θεῖα καὶ τὰ δαιμόνια πράγματα διασκοπεῖν , ἀνθρώπους ὄντας , οἷον ἀτέχνους τεχνιτῶν διάνοιαν ἀπὸ δόξης καὶ ὑπονοίας κατὰ τὸ εἰκὸς μετιόντας . οὐ γὰρ ἰατροῦ μὲν ἰδιώτην ὄντα συμβαλεῖν λογισμόν , ὡς πρότερον οὐκ ἔτεμεν ἀλλʼ ὕστερον οὐδʼ ἐχθὲς ἔλουσεν ἀλλὰ σήμερον , ἔργον ἐστί · περὶ θεῶν δὲ θνητὸν ῥᾴδιον βέβαιον εἰπεῖν ἄλλο , πλὴν ὅτι τὸν καιρὸν εἰδὼς ἄριστα τῆς περὶ τὴν κακίαν ἰατρείας ὡς φάρμακον ἑκάστῳ προσφέρει τὴν κόλασιν , οὔτε μεγέθους μέτρον κοινὸν οὔτε χρόνον ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ἐπὶ πάντων ἔχουσαν . ὅτι γὰρ ἡ περὶ τὴν ψυχὴν ἰατρεία , δίκη δὲ καὶ δικαιοσύνη προσαγορευομένη , πασῶν ἐστι τεχνῶν μεγίστη , πρὸς μυρίοις ἑτέροις καὶ Πίνδαρος ἐμαρτύρησεν , ἀριστοτέχναν ἀνακαλούμενος τὸν ἄρχοντα καὶ κύριον ἁπάντων θεόν , ὡς δὴ δίκης ὂντα δημιουργόν , ᾗ προσήκει τὸ πότε καὶ πῶς καὶ μέχρι πόσου κολαστέον ἕκαστον τῶν πονηρῶν ὁρίζειν . καὶ ταύτης φησὶ τῆς τέχνης ὁ Πλάτων υἱὸν ὄντα τοῦ Διὸς γεγονέναι τὸν Μίνω μαθητήν , ὡς οὐ δυνατὸν ἐν τοῖς δικαίοις κατορθοῦν οὐδʼ αἰσθάνεσθαι τοῦ κατορθοῦντος τὸν μὴ μαθόντα μηδὲ κτησάμενον τὴν ἐπιστήμην . οὐδὲ γὰρ οὓς ἄνθρωποι νόμους τίθενται τὸ εὔλογον ἁπλῶς ἔχουσι καὶ πάντοτε φαινόμενον , ἀλλʼ ἔνια καὶ δοκεῖ κομιδῇ γελοῖα τῶν προσταγμάτων · οἷον ἐν Λακεδαίμονι , κηρύττουσιν οἱ ἔφοροι παριόντες εὐθὺς εἰς τὴν ἀρχὴν μὴ τρέφειν μύστακα , καὶ πείθεσθαι τοῖς νόμοις ὡς μὴ χαλεποὶ ὦσιν αὐτοῖς · Ῥωμαῖοι δέ , οὓς ἂν εἰς ἐλευθερίαν ἀφαιρῶνται , κάρφος αὐτῶν λεπτὸν ἐπιβάλλουσι τοῖς σώμασιν · ὅταν δὲ διαθήκας γράφωσιν , ἑτέρους μὲν ἀπολείπουσι κληρονόμους ἑτέροις δὲ πωλοῦσι τὰς οὐσίας · ὃ δοκεῖ παράλογον εἶναι . παραλογώτατον δὲ τὸ τοῦ Σόλωνος , ἄτιμον εἶναι τὸν ἐν στάσει πόλεως μηδετέρᾳ μερίδι προσθέμενον μηδὲ συστασιάσαντα . καὶ ὅλως πολλὰς . ἄν τις ἐξείποι νόμων ἀτοπίας μήτε τὸν λόγον ἔχων τοῦ νομοθέτου μήτε τὴν αἰτίαν συνιεὶς ἑκάστου τῶν γραφομένων . τί δὴ θαυμαστόν , εἰ , τῶν ἀνθρωπίνων οὕτως , ἡμῖν ὄντων δυσθεωρήτων , οὐκ εὔπορόν ἐστι τὸ περὶ τῶν θεῶν εἰπεῖν , ᾧτινι λόγῳ τοὺς μὲν ὕστερον τοὺς δὲ πρότερον τῶν ἁμαρτανόντων κολάζουσιν ;
Lemmas: λέγω οὖν οὗτος ἐγώ πρός ἑαυτοῦ εἰμί , ὁ Τίμων πότερος λέγω ἐπιτίθημι καί αὐτός ἤδη ὁ λόγος ὁ κολοφών ὁ ἀπορία , ἤ πρός οὗτος ἐάω πρότερος αὐτός διαγωνίζομαι ; τίς γάρ φημί ἐγώ δέω ὁ τρίτος ἐπιφέρω κῦμα καί προσκατακλύζω ὁ λόγος , εἰ ὁ πρῶτος μή δυνατός εἰμί διωθέω μηδέ ἀποφεύγω ἔγκλημα ; πρῶτος οὖν ὥσπερ ἀπό ἑστία ἄρχω πατρῷος , ὁ πρός ὁ θεῖος εὐλάβεια ὁ ἐν Ἀκαδήμεια φιλόσοφος , ὁ μέν ὡς οἶδα τις περί οὗτος λέγω ἀφοσιόω . πολύς γάρ εἰμί ὁ περί μουσικός ἄμουσος καί πολεμικός ἀστράτευτος διαλέγω ὁ ὁ θεῖος καί ὁ δαιμόνιος πρᾶγμα διασκοπέω , ἄνθρωπος εἰμί , οἷος ἄτεχνος τεχνίτης διάνοια ἀπό δόξα καί ὑπόνοια κατά ὁ ἔοικα μετέρχομαι . οὐ γάρ ἰατρός μέν ἰδιώτης εἰμί συμβάλλω λογισμός , ὡς πρότερος οὐ τέμνω ἀλλά ὕστερον οὐδέ χθές λούω ἀλλά σήμερον , ἔργον εἰμί · περί θεός δέ θνητός ῥᾴδιος βέβαιος λέγω ἄλλος , πλήν ὅτι ὁ καιρός οἶδα ἀγαθός ὁ περί ὁ κακία ἰατρεία ὡς φάρμακον ἕκαστος προσφέρω ὁ κόλασις , οὔτε μέγεθος μέτρον κοινός οὔτε χρόνος εἷς καί ὁ αὐτός ἐπί πᾶς ἔχω . ὅτι γάρ ὁ περί ὁ ψυχή ἰατρεία , δίκη δέ καί δικαιοσύνη προσαγορεύω , πᾶς εἰμί τέχνη μέγας , πρός μυρίος ἕτερος καί Πίνδαρος μαρτυρέω , ἀριστοτέχνης ἀνακαλέω ὁ ἄρχω καί κύριος ἅπας θεός , ὡς δή δίκη εἰμί δημιουργός , ὅς προσήκω ὁ πότε καί πῶς καί μέχρι πόσος κολαστέος ἕκαστος ὁ πονηρός ὁρίζω . καί οὗτος φημί ὁ τέχνη ὁ Πλάτων υἱός εἰμί ὁ Ζεύς γίγνομαι ὁ Μίνως μαθητής , ὡς οὐ δυνατός ἐν ὁ δίκαιος κατορθόω οὐδέ αἰσθάνομαι ὁ κατορθόω ὁ μή μανθάνω μηδέ κτάομαι ὁ ἐπιστήμη . οὐδέ γάρ ὅς ἄνθρωπος νόμος τίθημι ὁ εὔλογος ἁπλῶς ἔχω καί πάντοτε φαίνω , ἀλλά ἔνιοι καί δοκέω κομιδῇ γέλοιος ὁ πρόσταγμα · οἷος ἐν Λακεδαίμων , κηρύσσω ὁ ἔφορος παρέρχομαι εὐθύς εἰς ὁ ἀρχή μή τρέφω μύσταξ , καί πείθω ὁ νόμος ὡς μή χαλεπός εἰμί αὐτός · Ῥωμαῖος δέ , ὅς ἄν εἰς ἐλευθερία ἀφαιρέω , κάρφος αὐτός λεπτός ἐπιβάλλω ὁ σῶμα · ὅταν δέ διαθήκη γράφω , ἕτερος μέν ἀπολείπω κληρονόμος ἕτερος δέ πωλέω ὁ οὐσία · ὅς δοκέω παράλογος εἰμί . παράλογος δέ ὁ ὁ Σόλων , ἄτιμος εἰμί ὁ ἐν στάσις πόλις μηδέτερος μερίς προστίθημι μηδέ συστασιάζω . καί ὅλος πολύς . ἄν τις ἐκλέγω νόμος ἀτοπία μήτε ὁ λόγος ἔχω ὁ νομοθέτης μήτε ὁ αἰτία συνίημι ἕκαστος ὁ γράφω . τίς δή θαυμαστός , εἰ , ὁ ἀνθρώπινος οὕτως , ἐγώ εἰμί δυσθεώρητος , οὐ εὔπορος εἰμί ὁ περί ὁ θεός λέγω , ὅστις λόγος ὁ μέν ὕστερον ὁ δέ πρότερος ὁ ἁμαρτάνω κολάζω ;