plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 10
καίτοι τί κωλύει μηδὲ τοὺς ἐπὶ θανάτῳ καθειργνυμένους φάναι κολάζεσθαι , μέχρι οὗ τις ἀποκόψῃ τὸν τράχηλον , μηδὲ τὸν πεπωκότα τὸ κώνειον εἶτα περιιόντα καὶ προσμένοντα βάρος ἐγγενέσθαι τοῖς σκέλεσιν αὑτοῦ πρὶν ἢ τὴν συνάπτουσαν ἀναισθησίᾳ σβέσιν καὶ πῆξιν καταλαβεῖν , εἰ τὸν ἔσχατον τῆς τιμωρίας καιρὸν ἡγούμεθα τιμωρίαν τὰ δʼ ἐν μέσῳ παθήματα καὶ φόβους καὶ προσδοκίας καὶ μεταμελείας , οἷς ἀδικήσας ἕκαστος ἐνέχεται τῶν πονηρῶν , παραλείπομεν ὥσπερ ἰχθὺν καταπεπωκότα τὸ ἄγκιστρον οὐ φάσκοντες ἑαλωκέναι πρὶν ὑπὸ τῶν μαγείρων ὀπτώμενον ἴδωμεν ἢ κατατεμνόμενον ; ἔχεται γὰρ ἕκαστος ἀδικήσας τῇ δίκῃ καὶ τὸ γλυκὺ τῆς ἀδικίας ὥσπερ δέλεαρ εὐθὺς ἐξεδήδοκε , τὸ δὲ συνειδὸς ἐγκείμενον ἔχων καὶ ἀποτῖνον θύννος βολαῖος πέλαγος ὣς διαστροβεῖ . ἡ γὰρ ἰταμότης ἐκείνη καὶ τὸ θρασὺ τῆς κακίας ἄχρι τῶν ἀδικημάτων ἰσχυρόν ἐστι καὶ πρόχειρον , εἶτα τοῦ πάθους ὥσπερ πνεύματος ὑπολείποντος , ἀσθενὲς καὶ ταπεινὸν ὑποπίπτει τοῖς φόβοις καὶ ταῖς δεισιδαιμονίαις · ὥστε πρὸς τὰ γιγνόμενα καὶ πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἀποπλάττεσθαι τὸ τῆς Κλυταιμνήστρας ἐνύπνιον τὸν Στησίχορον , οὑτωσί πως λέγοντα τᾷ δὲ δράκων ἐδόκησεν μολεῖν κάρα βεβροτωμένος ἄκρον , ἐκ δʼ ἄρα τοῦ βασιλεὺς Πλεισθενίδας ἐφάνη . καὶ γὰρ ὄψεις ἐνυπνίων καὶ φάσματα μεθημερινὰ καὶ χρησμοὶ καὶ καταιβασίαι , καὶ ὅ τι δόξαν ἔσχεν αἰτίᾳ θεοῦ περαίνεσθαι , χειμῶνας ἐπάγει καὶ φόβους τοῖς οὕτω διακειμένοις . οἷόν φασιν Ἀπολλόδωρόν ποτε κατὰ τοὺς ὕπνους ὁρᾶν ἐκδερόμενον ἑαυτὸν ὑπὸ Σκυθῶν εἶτα καθεψόμενον , τὴν δὲ καρδίαν ἐκ τοῦ λέβητος ὑποφθεγγομένην καὶ λέγουσαν ἐγώ σοι τούτων αἰτία · καὶ πάλιν τὰς θυγατέρας διαπύρους καὶ φλεγομένας τοῖς σώμασι κύκλῳ περὶ αὐτὸν περιτρεχούσας Ἵππαρχον δὲ τὸν Πεισιστράτου , μικρὸν ἔμπροσθεν τῆς τελευτῆς αἷμα προσβαλοῦσαν αὐτῷ τὴν Ἀφροδίτην ἔκ τινος φιάλης πρὸς τὸ πρόσωπον · οἱ δὲ Πτολεμαίου τοῦ Κεραυνοῦ φίλοι καλούμενον αὐτὸν ἑώρων ἐπὶ δίκην ὑπὸ Σελεύκου , γυπῶν καὶ λύκων δικαζόντων , καὶ κρέα πολλὰ τοῖς πολεμίοις διανέμοντα . Παυσανίας δὲ Κλεονίκην ἐν Βυζαντίῳ παρθένον ἐλευθέραν ὕβρει μεταπεμψάμενος ὡς ἕξων διὰ νυκτός , εἶτα προσιοῦσαν ἔκ τινος ταραχῆς καὶ ὑποψίας ἀνελὼν , ἑώρα πολλάκις ἐν τοῖς ὕπνοις λέγουσαν αὐτῷ βαῖνε δίκης ἆσσον · μάλα τοι κακὸν ἀνδράσιν ὕβρις οὐ παυομένου δὲ τοῦ φάσματος , ὡς ἔοικε , πλεύσας ἐπὶ τὸ ψυχοπομπεῖον , εἰς Ἡράκλειαν ἱλασμοῖς τισι καὶ χοαῖς ἀνεκαλεῖτο τὴν ψυχὴν τῆς κόρης · ἐλθοῦσα δʼ εἰς ὄψιν εἶπεν , ὅτι παύσεται τῶν κακῶν , ὅταν ἐν Λακεδαίμονι γένηται · γενόμενος δʼ εὐθὺς ἐτελεύτησεν .
Lemmas: καίτοι τίς κωλύω μηδέ ὁ ἐπί θάνατος καθειργνύω φημί κολάζω , μέχρι ὅς τις ἀποκόπτω ὁ τράχηλος , μηδέ ὁ πίνω ὁ κώνειον εἶτα περιέρχομαι καί προσμένω βάρος ἐγγίγνομαι ὁ σκέλος ἑαυτοῦ πρίν ἤ ὁ συνάπτω ἀναισθησία σβέσις καί πῆξις καταλαμβάνω , εἰ ὁ ἔσχατος ὁ τιμωρία καιρός ἡγέομαι τιμωρία ὁ δέ ἐν μέσος πάθημα καί φόβος καί προσδοκία καί μεταμέλεια , ὅς ἀδικέω ἕκαστος ἐνέχω ὁ πονηρός , παραλείπω ὥσπερ ἰχθῦς καταπίνω ὁ ἄγκιστρον οὐ φάσκω ἁλίσκομαι πρίν ὑπό ὁ μάγειρος ὀπτάω ὁράω ἤ κατατέμνω ; ἔχω γάρ ἕκαστος ἀδικέω ὁ δίκη καί ὁ γλυκύς ὁ ἀδικία ὥσπερ δέλεαρ εὐθύς ἐξεσθίω , ὁ δέ σύνοιδα ἔγκειμαι ἔχω καί ἀποτίνω θύννος βολαῖος πέλαγος ὡς διαστροβέω . ὁ γάρ ἰταμότης ἐκεῖνος καί ὁ θρασύς ὁ κακία ἄχρι ὁ ἀδίκημα ἰσχυρός εἰμί καί πρόχειρος , εἶτα ὁ πάθος ὥσπερ πνεῦμα ὑπολείπω , ἀσθενής καί ταπεινός ὑποπίπτω ὁ φόβος καί ὁ δεισιδαιμονία · ὥστε πρός ὁ γίγνομαι καί πρός ὁ ἀλήθεια ἀποπλάσσομαι ὁ ὁ Κλυταιμνήστρα ἐνύπνιον ὁ Στησίχορος , οὕτως πως λέγω ὁ δέ δράκων δοκέω βλώσκω κάρα βροτόομαι ἄκρος , ἐκ δέ ἄρα ὁ βασιλεύς Πλεισθενίδης φαίνω . καί γάρ ὄψις ἐνύπνιον καί φάσμα μεθημερινός καί χρησμός καί καταιβασία , καί ὅς τις δόξα ἔχω αἰτία θεός περαίνω , χειμών ἐπάγω καί φόβος ὁ οὕτως διάκειμαι . οἷος φημί Ἀπολλόδωρος ποτέ κατά ὁ ὕπνος ὁράω ἐκδέρω ἑαυτοῦ ὑπό Σκύθης εἶτα καθέπομαι , ὁ δέ καρδία ἐκ ὁ λέβης ὑποφθέγγομαι καί λέγω ἐγώ σύ οὗτος αἰτία · καί πάλιν ὁ θυγάτηρ διάπυρος καί φλέγω ὁ σῶμα κύκλος περί αὐτός περιτρέχω Ἵππαρχος δέ ὁ Πεισίστρατος , μικρός ἔμπροσθεν ὁ τελευτή αἷμα προσβάλλω αὐτός ὁ Ἀφροδίτη ἐκ τις φιάλη πρός ὁ πρόσωπον · ὁ δέ Πτολεμαῖος ὁ Κεραυνός φίλος καλέω αὐτός ὁράω ἐπί δίκη ὑπό Σέλευκος , γύψ καί λύκων δικάζω , καί κρέας πολύς ὁ πολέμιος διανέμω . Παυσανίας δέ Κλεονίκη ἐν Βυζάντιος παρθένος ἐλεύθερος ὕβρις μεταπέμπω ὡς ἔχω διά νύξ , εἶτα προσέρχομαι ἐκ τις ταραχή καί ὑποψία ἀναιρέω , ὁράω πολλάκις ἐν ὁ ὕπνος λέγω αὐτός βαίνω δίκη ἆσσον · μάλα τοι κακός ἀνήρ ὕβρις οὐ παύω δέ ὁ φάσμα , ὡς ἔοικα , πλέω ἐπί ὁ ψυχοπομπεῖον , εἰς Ἡράκλεια ἱλασμός τις καί χοή ἀνακαλέω ὁ ψυχή ὁ κόρη · ἔρχομαι δέ εἰς ὄψις λέγω , ὅτι παύω ὁ κακός , ὅταν ἐν Λακεδαίμων γίγνομαι · γίγνομαι δέ εὐθύς τελευτάω .