plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 16
εἰ δʼ ἐστὶ πόλις ἓν πρᾶγμα καὶ συνεχές , ἔστι δήπου καὶ γένος ἐξηρτημένον ἀρχῆς μιᾶς καὶ δύναμίν τινα καὶ κοινωνίαν διαπεφυκυῖαν ἀναφερούσης καὶ τὸ γεννηθὲν οὐχ ὥς τι δημιούργημα πεποιημένον ἀπήλλακται τοῦ γεννήσαντος · ἐξ αὐτοῦ γὰρ οὐχ ὑπʼ αὐτοῦ γέγονεν · ὥστʼ ἔχει τι καὶ φέρεται τῶν ἐκείνου μέρος ἐν ἑαυτῷ καὶ κολαζόμενον προσηκόντως καὶ τιμώμενον . εἰ δὲ μὴ δόξαιμι παίζειν , ἐγὼ φαίην ἂν ἀνδριάντα Κασάνδρου καταχαλκευόμενον ὑπʼ Ἀθηναίων πάσχειν ἀδικώτερα καὶ τὸ Διονυσίου σῶμα μετὰ τὴν τελευτὴν ἐξοριζόμενον ὑπὸ Συρακοσίων ἢ τοὺς ἐκγόνους αὐτῶν δίκην τίνοντας . τῷ μὲν γὰρ ἀνδριάντι τῆς Κασάνδρου φύσεως οὐθὲν ἔνεστι , καὶ τὸν νεκρὸν ἡ Διονυσίου ψυχὴ προλέλοιπε · Νυσαίῳ δὲ καὶ Ἀπολλοκράτει καὶ Ἀντιπάτρῳ καὶ Φιλίππῳ καὶ τοῖς ἄλλοις ὁμοίως παισὶ τῶν πονηρῶν τὸ κυριώτατον ἐμπέφυκε καὶ πάρεστι μέρος , οὐχ ἡσυχαῖον οὐδʼ ἀργόν , ἀλλὰ ζῶσιν αὐτῷ καὶ τρέφονται καὶ διοικοῦνται καὶ φρονοῦσι . καὶ οὐθὲν δεινὸν οὐδʼ ἄτοπον , ἂν ἐκείνων ὄντες ἔχωσι τὰ ἐκείνων · καθόλου δʼ εἰπεῖν , ὥσπερ ἐν ἰατρικῇ τὸ χρήσιμον καὶ δίκαιόν ἐστι , καὶ γελοῖος ὁ φάσκων ἄδικον εἶναι τῶν ἰσχίον πονούντων κάειν τὸν ἀντίχειρα , καὶ τοῦ ἥπατος ὑπούλου γεγονότος ἀμύσσειν τὸ ἐπιγάστριον , καὶ τῶν βοῶν , ἂν εἰς τὰς χηλὰς μαλακιῶσι , προσαλείφειν τὰ ἄκρα τῶν κεράτων · οὕτως ὁ περὶ τὰς κολάσεις ἄλλο τι δίκαιον ἢ τὸ θεραπεῦον τὴν κακίαν ἡγούμενος , καὶ ἀγανακτῶν ἐάν τις διʼ ἑτέρων ἐφʼ ἑτέρους ἀναφέρῃ τὴν ἰατρείαν , ὥσπερ οἱ τὴν φλέβα διαιροῦντες ἵνα τὴν ὀφθαλμίαν κουφίσωσιν , οὐδὲν ἔοικε περαιτέρω τῆς αἰσθήσεως ἐφορᾶν οὐδὲ μνημονεύειν , ὅτι καὶ διδάσκαλος παίδων ἑνὸς καθικόμενος ἑτέρους ἐνουθέτησε , καὶ στρατηγὸς ἐκ δεκάδος ἀνελὼν ἕνα , πάντας ἐνέτρεψε . καὶ οὕτως οὐ μέρει διὰ μέρους ἑτέρου μόνον , ἀλλὰ καὶ ψυχῇ διὰ ψυχῆς γίγνονταί τινες διαθέσεις καὶ κακώσεις καὶ ἐπανορθώσεις μᾶλλον ἢ σώματι διὰ σώματος · ἐκεῖ μὲν γάρ , ὡς ἔοικε , ταὐτὸ δεῖ πάθος ἐγγίγνεσθαι καὶ τὴν αὐτὴν μεταβολὴν ἐνταῦθα δʼ ἡ ψυχὴ ταῖς φαντασίαις ἀγομένη κατὰ τὸ θαρρεῖν καὶ δεδιέναι χεῖρον ἢ βέλτιον διαγίγνεσθαι πέφυκεν .
Lemmas: εἰ δέ εἰμί πόλις εἷς πρᾶγμα καί συνεχής , εἰμί δήπου καί γένος ἐξαρτάω ἀρχή εἷς καί δύναμις τις καί κοινωνία διαφύομαι ἀναφέρω καί ὁ γεννάω οὐ ὡς τις δημιούργημα ποιέω ἀπαλλάσσω ὁ γεννάω · ἐκ αὐτός γάρ οὐ ὑπό αὐτός γίγνομαι · ὥστε ἔχω τις καί φέρω ὁ ἐκεῖνος μέρος ἐν ἑαυτοῦ καί κολάζω προσηκόντως καί τιμάω . εἰ δέ μή δοκέω παίζω , ἐγώ φημί ἄν ἀνδριάς Κάσσανδρος καταχαλκεύω ὑπό Ἀθηναῖος πάσχω ἄδικος καί ὁ Διονύσιος σῶμα μετά ὁ τελευτή ἐξορίζω ὑπό Συρακούσιος ἤ ὁ ἔκγονος αὐτός δίκη τίνω . ὁ μέν γάρ ἀνδριάς ὁ Κάσσανδρος φύσις οὐδείς ἔνειμι , καί ὁ νεκρός ὁ Διονύσιος ψυχή προλείπω · Νυσαῖος δέ καί Ἀπολλοκράτης καί Ἀντίπατρος καί Φίλιππος καί ὁ ἄλλος ὅμοιος παῖς ὁ πονηρός ὁ κύριος ἐμφύω καί πάρειμι μέρος , οὐ ἡσυχαῖος οὐδέ ἀργός , ἀλλά ζάω αὐτός καί τρέφω καί διοικέω καί φρονέω . καί οὐδείς δεινός οὐδέ ἄτοπος , ἐάν ἐκεῖνος εἰμί ἔχω ὁ ἐκεῖνος · καθόλου δέ λέγω , ὥσπερ ἐν ἰατρικός ὁ χρήσιμος καί δίκαιος εἰμί , καί γέλοιος ὁ φάσκω ἄδικος εἰμί ὁ ἰσχίον πονέω καίω ὁ ἀντίχειρ , καί ὁ ἧπαρ ὕπουλος γίγνομαι ἀμύσσω ὁ ἐπιγάστριος , καί ὁ βοῦς , ἐάν εἰς ὁ χηλή μαλακιάω , προσαλείφω ὁ ἄκρον ὁ κέρας · οὕτως ὁ περί ὁ κόλασις ἄλλος τις δίκαιος ἤ ὁ θεραπεύω ὁ κακία ἡγέομαι , καί ἀγανακτέω ἐάν τις διά ἕτερος ἐπί ἕτερος ἀναφέρω ὁ ἰατρεία , ὥσπερ ὁ ὁ φλέψ διαιρέω ἵνα ὁ ὀφθαλμία κουφίζω , οὐδείς ἔοικα πέρα ὁ αἴσθησις ἐφοράω οὐδέ μνημονεύω , ὅτι καί διδάσκαλος παῖς εἷς καθικνέομαι ἕτερος νουθετέω , καί στρατηγός ἐκ δεκάς ἀναιρέω εἷς , πᾶς ἐντρέπω . καί οὕτως οὐ μέρος διά μέρος ἕτερος μόνος , ἀλλά καί ψυχή διά ψυχή γίγνομαι τις διάθεσις καί κάκωσις καί ἐπανόρθωσις μάλα ἤ σῶμα διά σῶμα · ἐκεῖ μέν γάρ , ὡς ἔοικα , αὐτός δέω πάθος ἐγγίγνομαι καί ὁ αὐτός μεταβολή ἐνταῦθα δέ ὁ ψυχή ὁ φαντασία ἄγω κατά ὁ θαρσέω καί δείδω κακός ἤ ἀγαθός διαγίγνομαι φύω .