plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 13
ὡς δὲ πρῶτον ἐπέσχε , δείσας ἐγὼ μὴ πάλιν ἐξ ὑπαρχῆς ἐπαγάγῃ πλείονας καὶ μείζονας ἀτοπίας , εὐθὺς ἠρόμην αὐτὸν εἶεν ἔφην , ταῦτα γὰρ πάντα ἀληθινὰ ἡγῇ ; κἀκεῖνος εἰ δὲ μὴ πάντʼ εἶπεν ἀλλʼ ἔνια , τὴν αὐτὴν ἀπορίαν ἔχειν οὐ νομίζεις τὸν λόγον ; ἴσως ἔφην ἐγὼ καὶ τοῖς σφόδρα πυρέττουσιν , ἐάν θʼ ἓν ἱμάτιον ἐάν τε πολλὰ περιβεβλημένοι τυγχάνωσι , ταὐτὸ καῦμα καὶ παραπλήσιον , ὅμως δʼ εἰς παραμυθίαν ἀφελεῖν τὸ πλῆθος · εἰ δὲ μὴ βούλει , τοῦτο μὲν ἔασον · καίτοι τὰ πλεῖστα μύθοις ἔοικε καὶ πλάσμασιν · ἀναμνήσθητι δὲ τῶν ἔναγχος Θεοξενίων καὶ τῆς καλῆς ἐκείνης μερίδος , ἣν ἀφαιροῦντες τοὺς Πινδάρου κηρύττουσι λαμβάνειν ἀπογόνους , ὥς σοι τὸ πρᾶγμα σεμνὸν ἐφάνη καὶ ἡδὺ τίς δʼ οὐκ ἄν εἶπεν ἡσθείη τῇ χάριτι τῆς τιμῆς οὕτως Ἑλληνικῶς καὶ ἀφελῶς ἀρχαϊζούσης , εἰ μὴ μέλαιναν καρδίαν κεχάλκευται ψυχρᾷ φλογί κατʼ αὐτὸν τὸν Πίνδαρον ; ἐῶ τοίνυν ἔφην ὅμοιον ἐν Σπάρτῃ κήρυγμα τούτῳ τὸ μετὰ Λέσβιον ᾠδόν ἐπὶ τιμῇ καὶ μνήμῃ Τερπάνδρου τοῦ παλαιοῦ κηρυττόμενον ὁ γὰρ αὐτός ἐστι λόγος . ἀλλʼ ὑμεῖς γε δήπου πλέον ἔχειν ἑτέρων ἔν τε Βοιωτοῖς Ὀφελτιάδαι γένος ὄντες ἀξιοῦτε καὶ παρὰ Φωκεῦσι διὰ Δαΐφαντον , ἐμοὶ δὲ καὶ παρῆτε καὶ συνελαμβάνεσθε πρῶτον , ὅτε Λυκόρμαις καὶ Σατιλαίοις τὴν πάτριον Ἡρακλειδῶν μετιοῦσι τιμὴν καὶ στεφανηφορίαν συνανασῴζων ἔλεγον , ὅτι δεῖ μάλιστα τοῖς ἀφʼ Ἡρακλέους γεγονόσι τὰς τιμὰς ὑπάρχειν βεβαίους καὶ τὰς χάριτας , ὧν τοὺς Ἕλληνας εὐεργετήσας οὐκ ἔτυχεν αὐτὸς ἀξίας χάριτος οὐδʼ ἀμοιβῆς . καλοῦ γʼ εἶπεν ἡμᾶς ἀγῶνος καὶ φιλοσοφίᾳ μάλα πρέποντος ἀνέμνησας . ἄφες οὖν εἶπον ὦ τᾶν , τὸ σφοδρὸν τοῦτο τῆς κατηγορίας , καὶ μὴ φέρε πικρῶς εἰ κολάζονταί τινες ἐκ κακῶν γεγονότες ἢ πονηρῶν , ἢ μὴ χαῖρε μηδʼ ἐπαίνει τιμωμένης εὐγενείας . δεῖ γάρ , εἰ τὴν χάριν ἐν τῷ γένει τῆς ἀρετῆς ἀνασῴζομεν , εὐλόγως μηδὲ τὴν κόλασιν οἴεσθαι δεῖν ἀπαυδᾶν καὶ προαπολείπειν ἐπὶ ταῖς ἀδικίαις ἀλλὰ συνεκτρέχειν ἐκείνῃ τὸ κατʼ ἀξίαν ἀντιστρόφως ἀποδιδούσῃ . ὁ δὲ τοὺς ἀπὸ Κίμωνος ἡδέως ὁρῶν Ἀθήνησι τιμωμένους , τῶν δὲ Λαχάρους ἢ Ἀρίστωνος ἐκγόνων ἐλαυνομένων ἀχθόμενος καὶ ἀγανακτῶν , ὑγρός ἐστι λίαν καὶ ῥᾴθυμος μᾶλλον δὲ φιλαίτιος ὅλως καὶ δύσκολος πρὸς τὸ θεῖον · ἐγκαλῶν μέν , ἂν ἀνδρὸς ἀδίκου καὶ πονηροῦ παῖδες ἐκ παίδων εὐτυχεῖν δοκῶσιν , ἐγκαλῶν δὲ πάλιν , ἂν τὰ γένη κολούηται καὶ ἀφανίζηται τῶν φαύλων αἰτιώμενός δὲ τὸν θεὸν ὁμοίως μέν , ἂν χρηστοῦ πατρὸς τέκνα πράττῃ κακῶς , ὁμοίως δέ , ἂν πονηροῦ .
Lemmas: ὡς δέ πρῶτος ἐπέχω , δείδω ἐγώ μή πάλιν ἐκ ὑπαρχή ἐπάγω πολύς καί μέγας ἀτοπία , εὐθύς ἔρομαι αὐτός εἶεν φημί , οὗτος γάρ πᾶς ἀληθινός ἡγέομαι ; ἐκεῖνος εἰ δέ μή πᾶς λέγω ἀλλά ἔνιοι , ὁ αὐτός ἀπορία ἔχω οὐ νομίζω ὁ λόγος ; ἴσως φημί ἐγώ καί ὁ σφόδρα πυρέσσω , ἐάν τε εἷς ἱμάτιον ἐάν τε πολύς περιβάλλω τυγχάνω , αὐτός καῦμα καί παραπλήσιος , ὅμως δέ εἰς παραμυθία ἀφαιρέω ὁ πλῆθος · εἰ δέ μή βούλομαι , οὗτος μέν ἐάω · καίτοι ὁ πολύς μῦθος ἔοικα καί πλάσμα · ἀναμιμνῄσκω δέ ὁ ἔναγχος Θεοξένιος καί ὁ καλός ἐκεῖνος μερίς , ὅς ἀφαιρέω ὁ Πίνδαρος κηρύσσω λαμβάνω ἀπόγονος , ὡς σύ ὁ πρᾶγμα σεμνός φαίνω καί ἡδύς τίς δέ οὐ ἄν λέγω ἥδομαι ὁ χάρις ὁ τιμή οὕτως Ἑλληνικός καί ἀφελής ἀρχαΐζω , εἰ μή μέλας καρδία χαλκεύω ψυχρός φλόξ κατά αὐτός ὁ Πίνδαρος ; ἐάω τοίνυν φημί ὅμοιος ἐν Σπάρτη κήρυγμα οὗτος ὁ μετά Λέσβιος ᾠδός ἐπί τιμή καί μνήμη Τέρπανδρος ὁ παλαιός κηρύσσω ὁ γάρ αὐτός εἰμί λόγος . ἀλλά σύ γε δήπου πολύς ἔχω ἕτερος ἐν τε Βοιωτός Ὀφελτιάδης γένος εἰμί ἀξιόω καί παρά Φωκεύς διά Δαΐφαντος , ἐγώ δέ καί πάρειμι καί συλλαμβάνω πρῶτος , ὅτε Λυκόρμας καί Σατιλαῖος ὁ πάτριος Ἡρακλείδαι μετέρχομαι τιμή καί στεφανηφορία συνανασῴζω λέγω , ὅτι δέω μάλα ὁ ἀπό Ἡρακλῆς γίγνομαι ὁ τιμή ὑπάρχω βέβαιος καί ὁ χάρις , ὅς ὁ Ἕλλην εὐεργετέω οὐ τυγχάνω αὐτός ἄξιος χάρις οὐδέ ἀμοιβή . καλός γε λέγω ἐγώ ἀγών καί φιλοσοφία μάλα πρέπω ἀναμιμνῄσκω . ἀφίημι οὖν λέγω ὦ τᾶν , ὁ σφοδρός οὗτος ὁ κατηγορία , καί μή φέρω πικρός εἰ κολάζω τις ἐκ κακός γίγνομαι ἤ πονηρός , ἤ μή χαίρω μηδέ ἐπαινέω τιμάω εὐγένεια . δέω γάρ , εἰ ὁ χάρις ἐν ὁ γένος ὁ ἀρετή ἀνασῴζω , εὔλογος μηδέ ὁ κόλασις οἴομαι δέω ἀπαυδάζομαι καί προαπολείπω ἐπί ὁ ἀδικία ἀλλά συνεκτρέχω ἐκεῖνος ὁ κατά ἀξία ἀντίστροφος ἀποδίδωμι . ὁ δέ ὁ ἀπό Κίμων ἡδύς ὁράω Ἀθήνησι τιμάω , ὁ δέ Λαχάρας ἤ Ἀρίστων ἔκγονος ἐλαύνω ἄχθομαι καί ἀγανακτέω , ὑγρός εἰμί λίαν καί ῥᾴθυμος μάλα δέ φιλαίτιος ὅλος καί δύσκολος πρός ὁ θεῖος · ἐγκαλέω μέν , ἐάν ἀνήρ ἄδικος καί πονηρός παῖς ἐκ παῖς εὐτυχέω δοκέω , ἐγκαλέω δέ πάλιν , ἐάν ὁ γένος κολούω καί ἀφανίζω ὁ φαῦλος αἰτιάομαι δέ ὁ θεός ὅμοιος μέν , ἐάν χρηστός πατήρ τέκνον πράσσω κακός , ὅμοιος δέ , ἐάν πονηρός .