plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 15
οὐ μὴν ἀλλά γε τὰ δημόσια τῶν πόλεων μηνίματα τὸν τοῦ δικαίου λόγον ἔχει πρόχειρον . ἓν γάρ τι πρᾶγμα καὶ συνεχὲς ἡ πόλις ὥσπερ ζῷον οὐκ ἐξιστάμενον αὑτοῦ ταῖς καθʼ ἡλικίαν μεταβολαῖς οὐδʼ ἕτερον ἐξ ἑτέρου τῷ χρόνῳ γιγνόμενον , ἀλλὰ συμπαθὲς · ἀεὶ καὶ οἰκεῖον αὑτῷ , καὶ πᾶσαν ὧν πράττει κατὰ τὸ κοινὸν ἢ ἔπραξεν αἰτίαν καὶ χάριν ἀναδεχόμενον , μέχρι ἂν ἡ ποιοῦσα καὶ συνδέουσα ταῖς ἐπιπλοκαῖς κοινωνία τὴν ἑνότητα διαφυλάττῃ . τὸ δὲ πολλὰς πόλεις διαιροῦντα τῷ χρόνῳ ποιεῖν μᾶλλον δʼ ἀπείρους , ὅμοιόν ἐστι τῷ πολλοὺς τὸν ἕνα ποιεῖν ἄνθρωπον , ὅτι νῦν πρεσβύτερός ἐστι πρότερον δὲ νεώτερος ἀνωτέρω δὲ μειράκιον ἦν . μᾶλλον δʼ ὅλως ταῦτά γε τοῖς Ἐπιχαρμείοις ἔοικεν , ἐξ ὧν ὁ αὐξόμενος ἀνέφυ τοῖς σοφισταῖς λόγος ὁ γὰρ λαβὼν πάλαι τὸ χρέος , νῦν οὐκ ὀφείλει γεγονὼς ἕτερος · ὁ δὲ κληθεὶς ἐπὶ δεῖπνον ἐχθὲς ἄκλητος ἣκει τήμερον · ἄλλος ; γάρ ἐστι . καίτοι μείζονάς γε παραλλαγὰς αἱ ἡλικίαι περὶ ἕκαστον ἡμῶν ποιοῦσιν ἢ κοινῇ περὶ τὰς πόλεις γνοίη γὰρ ἄν τις ἰδὼν τὰς Ἀθήνας ἔτει τριακοστῷ , καὶ τὰ νῦν ἤθη καὶ κινήματα παιδιαί τε καὶ σπουδαὶ καὶ χάριτες καὶ ὀργαὶ τοῦ δήμου πάνυ γε τοῖς παλαιοῖς ἐοίκασι · ἀνθρώπου δὲ μόλις ἄν τις οἰκεῖος ἢ φίλος ἐντυχὼν διὰ χρόνου μορφὴν γνωρίσειεν αἱ δὲ τῶν ἠθῶν μεταβολαὶ παντὶ λόγῳ καὶ πόνῳ καὶ πάθει καὶ νόμῳ ῥᾳδίως τρεπόμεναι καὶ πρὸς τὸν ἀεὶ συνόντα τὴν ἀτοπίαν καὶ τὴν καινότητα θαυμαστὴν ἔχουσιν . ἀλλʼ ἄνθρωπός τε λέγεται μέχρι τέλους εἷς ἀπὸ γενέσεως , πόλιν τε τὴν αὐτὴν ὡσαύτως διαμένουσαν ἐνέχεσθαι τοῖς ὀνείδεσι τῶν προγόνων ἀξιοῦμεν , ᾧ δικαίῳ μέτεστιν αὐτῇ δόξης τε τῆς ἐκείνων καὶ δυνάμεως · ἢ λήσομεν εἰς τὸν Ἡρακλείτειον ἅπαντα πράγματα ποταμὸν ἐμβαλόντες , εἰς ὃν οὔ φησι δὶς ἐμβῆναι τῷ πάντα κινεῖν καὶ ἑτεροιοῦν τὴν φύσιν μεταβάλλουσαν .
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά γε ὁ δημόσιος ὁ πόλις μήνιμα ὁ ὁ δίκαιος λόγος ἔχω πρόχειρος . εἷς γάρ τις πρᾶγμα καί συνεχής ὁ πόλις ὥσπερ ζῷον οὐ ἐξίστημι ἑαυτοῦ ὁ κατά ἡλικία μεταβολή οὐδέ ἕτερος ἐκ ἕτερος ὁ χρόνος γίγνομαι , ἀλλά συμπαθής · ἀεί καί οἰκεῖος ἑαυτοῦ , καί πᾶς ὅς πράσσω κατά ὁ κοινός ἤ πράσσω αἰτία καί χάρις ἀναδέχομαι , μέχρι ἄν ὁ ποιέω καί συνδέω ὁ ἐπιπλοκή κοινωνία ὁ ἑνότης διαφυλάσσω . ὁ δέ πολύς πόλις διαιρέω ὁ χρόνος ποιέω μάλα δέ ἄπειρος , ὅμοιος εἰμί ὁ πολύς ὁ εἷς ποιέω ἄνθρωπος , ὅτι νῦν πρέσβυς εἰμί πρότερος δέ νέος ἀνώτερος δέ μειράκιον εἰμί . μάλα δέ ὅλος οὗτος γε ὁ Ἐπιχάρμειος ἔοικα , ἐκ ὅς ὁ αὐξάνω ἀναφύω ὁ σοφιστής λόγος ὁ γάρ λαμβάνω πάλαι ὁ χρέος , νῦν οὐ ὀφείλω γίγνομαι ἕτερος · ὁ δέ καλέω ἐπί δεῖπνον χθές ἄκλητος ἥκω σήμερον · ἄλλος ; γάρ εἰμί . καίτοι μέγας γε παραλλαγή ὁ ἡλικία περί ἕκαστος ἐγώ ποιέω ἤ κοινῇ περί ὁ πόλις γιγνώσκω γάρ ἄν τις ὁράω ὁ Ἀθῆναι ἔτος τριακοστός , καί ὁ νῦν ἦθος καί κίνημα παιδιά τε καί σπουδή καί χάρις καί ὀργή ὁ δῆμος πάνυ γε ὁ παλαιός ἔοικα · ἄνθρωπος δέ μόλις ἄν τις οἰκεῖος ἤ φίλος ἐντυγχάνω διά χρόνος μορφή γνωρίζω ὁ δέ ὁ ἦθος μεταβολή πᾶς λόγος καί πόνος καί πάθος καί νόμος ῥᾴδιος τρέπω καί πρός ὁ ἀεί σύνειμι ὁ ἀτοπία καί ὁ καινότης θαυμαστός ἔχω . ἀλλά ἄνθρωπος τε λέγω μέχρι τέλος εἷς ἀπό γένεσις , πόλις τε ὁ αὐτός ὡσαύτως διαμένω ἐνέχω ὁ ὄνειδος ὁ πρόγονος ἀξιόω , ὅς δίκαιος μέτειμι αὐτός δόξα τε ὁ ἐκεῖνος καί δύναμις · ἤ λανθάνω εἰς ὁ Ἡρακλείτειος ἅπας πρᾶγμα ποταμός ἐμβάλλω , εἰς ὅς οὐ φημί δίς ἐμβαίνω ὁ πᾶς κινέω καί ἑτεροιόω ὁ φύσις μεταβάλλω .