plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 17
ἔτι δʼ ἐμοῦ λέγοντος , ὑπολαβὼν ὁ Ὀλύμπιχος ἔοικας ἔφη τῷ λόγῳ μεγάλην ὑπόθεσιν ὑποτίθεσθαι , τὴν ἐπιμονὴν τῆς ψυχῆς . καὶ ὑμῶν γʼ εἶπον ἐγώ διδόντων μᾶλλον δὲ δεδωκότων · ὡς γὰρ τοῦ θεοῦ τὸ κατʼ ἀξίαν νέμοντος ἡμῖν , ὁ λόγος ἐξ ἀρχῆς δεῦρο προελήλυθε κἀκεῖνος εἶτα δʼ ἔφη νομίζεις ἕπεσθαι τῷ τοὺς θεοὺς ἐπιβλέπειν καὶ νέμειν ἕκαστα τῶν καθʼ ἡμᾶς τὸ τὰς ψυχὰς ὑπάρχειν ἢ , πάμπαν ἀφθάρτους ἢ χρόνον τινὰ μετὰ τὴν τελευτὴν ἐπιμενούσας ; οὔκ , ὦ γαθέ εἶπον ἀλλὰ μικρὸς οὕτω καὶ κενόσπουδος ὁ θεός ἐστιν , ὥστε μηδὲν ἡμῶν ἐχόντων θεῖον ἐν αὑτοῖς μηδὲ προσόμοιον ἁμωσγέπως ἐκείνῳ καὶ διαρκὲς καὶ βέβαιον , ἀλλὰ φύλλοις , ὡς Ὅμηρος ἔφη , παραπλησίως ἀπομαραινομένων παντάπασι καὶ φθινόντων ἐν ὀλίγῳ , ποιεῖσθαι λόγον τοσοῦτον , ὥσπερ αἱ τοὺς Ἀδώνιδος κήπους ἐπʼ ὀστράκοις τισὶ τιθηνούμεναι καὶ θεραπεύουσαι γυναῖκες , ἐφημέρους ψυχὰς ἐν σαρκὶ τρυφερᾷ καὶ βίου ῥίζαν ἰσχυρὰν οὐ δεχομένῃ βλαστανούσας , εἶτʼ ἀποσβεννυμένας εὐθὺς ὑπὸ τῆς τυχούσης προφάσεως · εἰ δὲ βούλει , τοὺς ἄλλους θεοὺς ἐάσας σκόπει τουτονὶ τὸν ἐνταυθοῖ τὸν ἡμέτερον , εἴ σοι δοκεῖ , τὰς ψυχὰς τῶν τελευτώντων ἀπολλυμένας ἐπιστάμενος εὐθύς , ὥσπερ ὁμίχλας ἢ καπνοὺς ἀποπνεούσας τῶν σωμάτων , ἱλασμούς τε πολλοὺς προσφέρειν τῶν κατοιχομένων καὶ γέρα μεγάλα καὶ τιμὰς ἀπαιτεῖν τοῖς τεθνηκόσιν , ἐξαπατῶν καὶ φενακίζων τοὺς πιστεύοντας . ἐγὼ μὲν γὰρ οὐκ ἂν προείμην τῆς ψυχῆς τὴν διαμονήν , εἰ μή τις , ὥσπερ ὁ Ἡρακλῆς , ὑφελὼν τὸν τρίποδα τῆς Πυθίας ἀναιρήσει καὶ διαφθερεῖ τὸ χρηστήριον . ἄχρι δὲ τοῦ πολλὰ τοιαῦτα προθεσπίζεσθαι καὶ καθʼ ἡμᾶς , οἷα καὶ Κόρακι τῷ Ναξίῳ χρησθῆναι λέγουσιν , οὐχ ὅσιόν ἐστι τῆς ψυχῆς καταγνῶναι θάνατον καὶ ὁ Πατροκλέας τί δʼ ἦν ἔφη τὸ χρησθὲν ἢ τίς ὁ Κόραξ οὗτος ; ὡς ἐμοὶ καὶ τὸ πρᾶγμα καὶ τοὔνομα ξένον . οὐδαμῶς εἶπον , ἀλλʼ αἴτιος ἐγὼ παρωνύμῳ χρησάμενος ἀντὶ τοῦ ὀνόματος . ὁ γὰρ · ἀποκτείνας ἐν τῇ μάχῃ τὸν Ἀρχίλοχον ἐκαλεῖτο Καλλώνδης , ὡς ἔοικεν , ἦν δʼ αὐτῷ Κόραξ ἐπωνύμιον . ἐκβληθεὶς δὲ τὸ πρῶτον ὑπὸ τῆς Πυθίας ὡς ἱερὸν ἄνδρα τῶν Μουσῶν ἀνῃρηκώς , εἶτα χρησάμενος . λιταῖς τισι καὶ προστροπαῖς μετὰ δικαιολογίας ἐκελεύσθη πορευθεὶς ἐπὶ τὴν τοῦ Τέττιγος οἴκησιν ἱλάσασθαι τὴν τοῦ Ἀρχιλόχου ψυχήν . τοῦτο δʼ ἦν ὁ Ταίναρος · ἐπεῖ γάρ φασιν ἐλθόντα μετὰ στόλου Τέττιγα τὸν Κρῆτα πόλιν κτίσαι καὶ κατοικῆσαι παρὰ τὸ ψυχοπομπεῖον . ὁμοίως δὲ καὶ Σπαρτιάταις χρησθὲν ἱλάσασθαι τὴν Παυσανίου ψυχήν , ἐξ Ἰταλίας μεταπεμφθέντες οἱ ψυχαγωγοὶ καὶ θύσαντες ἀπεσπάσαντο τοῦ ἱεροῦ τὸ εἴδωλον .
Lemmas: ἔτι δέ ἐγώ λέγω , ὑπολαμβάνω ὁ Ὀλύμπιχος ἔοικα φημί ὁ λόγος μέγας ὑπόθεσις ὑποτίθημι , ὁ ἐπιμονή ὁ ψυχή . καί σύ γε λέγω ἐγώ δίδωμι μάλα δέ δίδωμι · ὡς γάρ ὁ θεός ὁ κατά ἀξία νέμω ἐγώ , ὁ λόγος ἐκ ἀρχή δεῦρο προέρχομαι ἐκεῖνος εἶτα δέ φημί νομίζω ἕπομαι ὁ ὁ θεός ἐπιβλέπω καί νέμω ἕκαστος ὁ κατά ἐγώ ὁ ὁ ψυχή ὑπάρχω ἤ , πάμπαν ἄφθαρτος ἤ χρόνος τις μετά ὁ τελευτή ἐπιμένω ; οὐ , ὦ ἀγαθός λέγω ἀλλά μικρός οὕτως καί κενόσπουδος ὁ θεός εἰμί , ὥστε μηδείς ἐγώ ἔχω θεῖος ἐν ἑαυτοῦ μηδέ προσόμοιος ἀμῶς ἐκεῖνος καί διαρκής καί βέβαιος , ἀλλά φύλλον , ὡς Ὅμηρος φημί , παραπλήσιος ἀπομαραίνομαι παντάπασι καί φθίω ἐν ὀλίγος , ποιέω λόγος τοσοῦτος , ὥσπερ ὁ ὁ Ἄδωνις κῆπος ἐπί ὄστρακον τις τιθηνέω καί θεραπεύω γυνή , ἐφήμερος ψυχή ἐν σάρξ τρυφερός καί βίος ῥίζα ἰσχυρός οὐ δέχομαι βλαστάνω , εἶτα ἀποσβέννυμι εὐθύς ὑπό ὁ τυγχάνω πρόφασις · εἰ δέ βούλομαι , ὁ ἄλλος θεός ἐάω σκοπέω οὗτος ὁ ἐνταυθοῖ ὁ ἡμέτερος , εἰ σύ δοκέω , ὁ ψυχή ὁ τελευτάω ἀπόλλυμι ἐπίσταμαι εὐθύς , ὥσπερ ὁμίχλη ἤ καπνός ἀποπνέω ὁ σῶμα , ἱλασμός τε πολύς προσφέρω ὁ κατοίχομαι καί γέρας μέγας καί τιμή ἀπαιτέω ὁ θνῄσκω , ἐξαπατάω καί φενακίζω ὁ πιστεύω . ἐγώ μέν γάρ οὐ ἄν προίημι ὁ ψυχή ὁ διαμονή , εἰ μή τις , ὥσπερ ὁ Ἡρακλῆς , ὑφαιρέω ὁ τρίπους ὁ Πυθία ἀναιρέω καί διαφθείρω ὁ χρηστήριον . ἄχρι δέ ὁ πολύς τοιοῦτος προθεσπίζω καί κατά ἐγώ , οἷος καί Κόραξ ὁ Νάξιος χράω λέγω , οὐ ὅσιος εἰμί ὁ ψυχή καταγιγνώσκω θάνατος καί ὁ Πάτροκλος τίς δέ εἰμί φημί ὁ χράω ἤ τίς ὁ Κόραξ οὗτος ; ὡς ἐγώ καί ὁ πρᾶγμα καί ὄνομα ξένος . οὐδαμῶς λέγω , ἀλλά αἴτιος ἐγώ παρώνυμος χράω ἀντί ὁ ὄνομα . ὁ γάρ · ἀποκτείνω ἐν ὁ μάχη ὁ Ἀρχίλοχος καλέω Καλλώνδης , ὡς ἔοικα , εἰμί δέ αὐτός Κόραξ ἐπωνύμιος . ἐκβάλλω δέ ὁ πρῶτος ὑπό ὁ Πυθία ὡς ἱερός ἀνήρ ὁ Μοῦσα ἀναλέγω , εἶτα χράω . λιτή τις καί προστροπή μετά δικαιολογία κελεύω πορεύω ἐπί ὁ ὁ Τέττιξ οἴκησις ἱλάσκομαι ὁ ὁ Ἀρχίλοχος ψυχή . οὗτος δέ εἰμί ὁ Ταίναρος · ἐπεῖ γάρ φημί ἔρχομαι μετά στόλος Τέττιξ ὁ Κρής πόλις κτίζω καί κατοικέω παρά ὁ ψυχοπομπεῖον . ὅμοιος δέ καί Σπαρτιάτης χράω ἱλάσκομαι ὁ Παυσανίας ψυχή , ἐκ Ἰταλία μεταπέμπω ὁ ψυχαγωγός καί θύω ἀποσπάω ὁ ἱερός ὁ εἴδωλον .