ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 1
τοιαῦτα μὲν ὁ Ἐπίκουρος εἰπὼν , ὦ Κύντε , καὶ πρὶν ἀποκρίνασθαί τινα πρὸς τῷ πέρατι τῆς στοᾶς γενομένων ἡμῶν , ᾤχετʼ ἀπιών · ἡμεῖς δʼ ὅσον τι θαυμάσαι τοῦ ἀνθρώπου τὴν ἀτοπίαν , ἐπιστάντες σιωπῇ καὶ πρὸς ἀλλήλους διαβλέψαντες , ἀνεστρέφομεν πάλιν ὥσπερ ἐτυγχάνομεν περιπατοῦντες . εἶτα πρῶτος ὁ Πατροκλέας τί οὖν ; εἶπεν ἐᾶν δοκεῖ τὴν ζήτησιν , ἢ τῷ λόγῳ καθάπερ παρόντος καὶ μὴ παρόντος ἀποκρινώμεθα τοῦ εἰπόντος ; ὑπολαβὼν δʼ ὁ Τίμων ἀλλʼ οὐδʼ εἰ βαλών εἶπεν ἀπηλλάγη , καλῶς εἶχε περιορᾶν τὸ βέλος ἐγκείμενον · ὁ μὲν γὰρ Βρασίδας ὡς ἔοικεν ἐξελκύσας τὸ δόρυ τοῦ σώματος , αὐτῷ τούτῳ τὸν βαλόντα πατάξας ἀνεῖλεν ἡμῖν δʼ ἀμύνασθαι μὲν οὐδὲν ἔργον ἐστὶ δήπου τοὺς ἄτοπον ἢ ψευδῆ λόγον εἰς ἡμᾶς ἀφέντας , ἀρκεῖ δʼ ἂν αὐτοὶ , πρὶν ἅψασθαι τὴν δόξαν , ἐκβάλωμεν · τί οὖν ἔφην ἐγὼ μάλιστα κεκίνηκεν ὑμᾶς τῶν εἰρημένων ; ἀθρόα γὰρ πολλὰ καὶ κατὰ τάξιν οὐδέν , ἄλλο δʼ ἀλλαχόθεν ὁ ἄνθρωπος ὥσπερ ὀργῇ τινι καὶ λοιδορίᾳ σπαράττων ἅμα κατεφόρει τῆς προνοίασ .
Lemmas: τοιοῦτος μέν ὁ Ἐπίκουρος λέγω , ὦ Κύντος , καί πρίν ἀποκρίνω τις πρός ὁ πέρας ὁ στοά γίγνομαι ἐγώ , οἴχομαι ἀπέρχομαι · ἐγώ δέ ὅσος τις θαυμάζω ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀτοπία , ἐφίστημι σιωπή καί πρός ἀλλήλων διαβλέπω , ἀναστρέφω πάλιν ὥσπερ τυγχάνω περιπατέω . εἶτα πρῶτος ὁ Πάτροκλος τίς οὖν ; λέγω ἐάω δοκέω ὁ ζήτησις , ἤ ὁ λόγος καθά πάρειμι καί μή πάρειμι ἀποκρίνω ὁ λέγω ; ὑπολαμβάνω δέ ὁ Τίμων ἀλλά οὐδέ εἰ βάλλω λέγω ἀπαλλάσσω , καλός ἔχω περιοράω ὁ βέλος ἔγκειμαι · ὁ μέν γάρ Βρασίδας ὡς ἔοικα ἐξέλκω ὁ δόρυ ὁ σῶμα , αὐτός οὗτος ὁ βάλλω πατάσσω ἀναιρέω ἐγώ δέ ἀμύνω μέν οὐδείς ἔργον εἰμί δήπου ὁ ἄτοπος ἤ ψευδής λόγος εἰς ἐγώ ἀφίημι , ἀρκέω δέ ἄν αὐτός , πρίν ἅπτω ὁ δόξα , ἐκβάλλω · τίς οὖν φημί ἐγώ μάλα κινέω σύ ὁ λέγω ; ἀθρόος γάρ πολύς καί κατά τάξις οὐδείς , ἄλλος δέ ἀλλαχόθεν ὁ ἄνθρωπος ὥσπερ ὀργή τις καί λοιδορία σπαράσσω ἅμα καταφορέω ὁ πρόνοια .
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 3
ταῦτα τοῦ Πατροκλέου διελθόντος , ὑπολαβὼν ὁ Ὀλύμπιχος ἐκεῖνο δʼ εἶπεν ὦ Πατροκλέα , πηλίκον αἱ περὶ ταῦτα τοῦ θείου διατριβαὶ καὶ μελλήσεις ἄτοπον ἔχουσιν , ὅτι τὴν πίστιν , ἡ βραδυτὴς ἀφαιρεῖται τῆς προνοίας , καὶ τὸ μὴ παρʼ ἕκαστον ἀδίκημα τοῖς πονηροῖς ἐπακολουθοῦν κακὸν ἀλλʼ ὕστερον εἰς ἀτυχήματος χώραν τιθέμενοι , καὶ συμφορὰν οὐ τιμωρίαν ὀνομάζοντες , οὐδὲν ὠφελοῦνται , τοῖς μὲν συμβαίνουσιν ἀχθόμενοι τοῖς δὲ πεπραγμένοις μὴ μεταμελόμενοι ; καθάπερ γὰρ ἵππον ἡ παραχρῆμα τὸ πταῖσμα καὶ τὴν ἁμαρτίαν διώκουσα πληγὴ καὶ νύξις ἐπανορθοῖ καὶ μετάγει πρὸς τὸ δέον , οἱ δʼ ὕστερον καὶ μετὰ χρόνον σπαραγμοὶ καὶ ἀνακρούσεις καὶ περιψοφήσεις ἑτέρου τινὸς ἕνεκα μᾶλλον δοκοῦσι , γίγνεσθαι ἢ διδασκαλίας , διὸ τὸ λυποῦν ἄνευ τοῦ παιδεύειν ἔχουσιν · οὕτως ἡ καθʼ ἕκαστον ὧν πταίει καὶ προσπίπτει ῥαπιζομένη καὶ ἀνακρουομένη τῷ κολάζεσθαι κακία μάλιστʼ ἂν γένοιτο σύννους καὶ ταπεινὴ καὶ κατάφοβος πρὸς τὸν θεόν , ὡς ἐφεστῶτα τοῖς ἀνθρωπίνοις πράγμασι καὶ πάθεσιν οὐχ ὑπερήμερον δικαιωτήν · ἡ δʼ ἀτρέμα καὶ βραδεῖ ποδί κατʼ Εὐριπίδην καὶ ὡς ἔτυχεν ἐπιπίπτουσα Δίκη τοῖς πονηροῖς ταὐτομάτῳ μᾶλλον ἢ τῷ κατὰ πρόνοιαν ὅμοιον ἔχει τὸ πεπλανημένον καὶ ὑπερήμερον καὶ ἄτακτον . ὥστʼ οὐχ ὁρῶ , τί χρήσιμον ἔνεστι τοῖς ὀψὲ δὴ τούτοις ἀλεῖν λεγομένοις μύλοις τῶν θεῶν καὶ ποιοῦσι τὴν δίκην ἀμαυρὰν καὶ τὸν φόβον ἐξίτηλον τῆς κακίας .
Lemmas: οὗτος ὁ Πάτροκλος διέρχομαι , ὑπολαμβάνω ὁ Ὀλύμπιχος ἐκεῖνος δέ λέγω ὦ Πάτροκλος , πηλίκος ὁ περί οὗτος ὁ θεῖος διατριβή καί μέλλησις ἄτοπος ἔχω , ὅτι ὁ πίστις , ὁ βραδυτής ἀφαιρέω ὁ πρόνοια , καί ὁ μή παρά ἕκαστος ἀδίκημα ὁ πονηρός ἐπακολουθέω κακός ἀλλά ὕστερον εἰς ἀτύχημα χώρα τίθημι , καί συμφορά οὐ τιμωρία ὀνομάζω , οὐδείς ὠφελέω , ὁ μέν συμβαίνω ἄχθομαι ὁ δέ πράσσω μή μεταμέλομαι ; καθά γάρ ἵππος ὁ παραχρῆμα ὁ πταῖσμα καί ὁ ἁμαρτία διώκω πληγή καί νύξις ἐπανορθόω καί μετάγω πρός ὁ δέω , ὁ δέ ὕστερον καί μετά χρόνος σπαραγμός καί ἀνάκρουσις καί περιψόφησις ἕτερος τις ἕνεκα μάλα δοκέω , γίγνομαι ἤ διδασκαλία , διά ὁ λυπέω ἄνευ ὁ παιδεύω ἔχω · οὕτως ὁ κατά ἕκαστος ὅς πταίω καί προσπίπτω ῥαπίζω καί ἀνακρούω ὁ κολάζω κακία μάλιστα ἄν γίγνομαι σύννους καί ταπεινός καί κατάφοβος πρός ὁ θεός , ὡς ἐφίστημι ὁ ἀνθρώπινος πρᾶγμα καί πάθος οὐ ὑπερήμερος δικαιωτής · ὁ δέ ἀτρέμας καί βραδύς πούς κατά Εὐριπίδης καί ὡς τυγχάνω ἐπιπίπτω Δίκη ὁ πονηρός αὐτόματος μάλα ἤ ὁ κατά πρόνοια ὅμοιος ἔχω ὁ πλανάω καί ὑπερήμερος καί ἄτακτος . ὥστε οὐ ὁράω , τίς χρήσιμος ἔνειμι ὁ ὀψέ δή οὗτος ἀλέω λέγω μύλος ὁ θεός καί ποιέω ὁ δίκη ἀμαυρός καί ὁ φόβος ἐξίτηλος ὁ κακία .
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 8
ʽ Τὸ δʼ ἐν καιρῷ καὶ τρόπῳ τῷ προσήκοντι γενέσθαι τὰς τιμωρίας οὐ βέλτιον εἶναι νομίζεις τοῦ ταχὺ καὶ παραχρῆμα ; οἷόν ἐστι τὸ κατὰ Κάλλιππον , ᾧ ξιφιδίῳ φίλος εἶναι δοκῶν ἀπέκτεινε Δίωνα , τούτῳ πάλιν αὐτὸν ὑπὸ τῶν φίλων ἀποθανεῖν · καὶ τό , Μίτυος τοῦ Ἀργείου κατὰ στάσιν ἀναιρεθέντος , ἀνδριάντα χαλκοῦν ἐν ἀγορᾷ θέας οὔσης ἐμπεσεῖν τῷ κτείναντι τὸν Μίτυν καὶ ἀνελεῖν . καὶ τὰ περὶ τὸν Βέσσον τὸν Παίονα καὶ Ἀρίστωνα τὸν Οἰταῖον ξεναγὸν οἶσθα δήπουθεν , ὦ Πατροκλέα μὰ Δίʼ εἶπεν ἀλλὰ δέομαι μαθεῖν ὁ μὲν Ἀρίστων ἔφην τὸν Ἐριφύλης κόσμον ἐνταῦθα κείμενον καθελὼν τῶν τυράννων διδόντων ἐκόμισε τῇ γυναικὶ δῶρον ὁ δʼ υἱὸς αὐτοῦ πρὸς τὴν μητέρα διοργισθεὶς ἔκ τινος αἰτίας ὑφῆψε τὴν οἰκίαν καὶ πάντας ἐν ταὐτῷ κατέκαυσεν . ὁ δὲ Βέσσος , ὡς ἔοικεν , ἀπεκτονὼς τὸν πατέρα τὸν ἑαυτοῦ πολὺν χρόνον ἐλάνθανεν , ὕστερον δὲ πρὸς ξένους ἐπὶ δεῖπνον ἐλθών , χελιδόνων τινὰ νεοσσιὰν τῇ λόγχῃ νύξας κατέβαλε καὶ τοὺς νεοσσοὺς διέφθειρε . λεγόντων δʼ οἷον εἰκὸς τῶν παρόντων ἄνθρωπε , τί παθὼν ἔργον οὕτως ἀλλόκοτον ἔπραξας ; οὐ γάρ ἔφη μου πάλαι καταμαρτυροῦσιν αὗται ψευδῶς καὶ καταβοῶσιν ὡς ἀπεκτονότος τὸν πατέρα ; θαυμάσαντες δʼ οἱ παρόντες τὸν λόγον ἐμήνυσαν τῷ βασιλεῖ , καὶ τοῦ πράγματος ἐξελεγχθέντος ἔτισεν ὁ Βέσσος τὴν δίκην .
Lemmas: ʽ ὁ δέ ἐν καιρός καί τρόπος ὁ προσήκω γίγνομαι ὁ τιμωρία οὐ ἀγαθός εἰμί νομίζω ὁ ταχύς καί παραχρῆμα ; οἷος εἰμί ὁ κατά Κάλλιππος , ὅς ξιφίδιον φίλος εἰμί δοκέω ἀποκτείνω Δίων , οὗτος πάλιν αὐτός ὑπό ὁ φίλος ἀποθνῄσκω · καί ὁ , Μίτυς ὁ Ἀργεῖος κατά στάσις ἀναιρέω , ἀνδριάς χάλκεος ἐν ἀγορά θέα εἰμί ἐμπίπτω ὁ κτείνω ὁ Μίτυς καί ἀναιρέω . καί ὁ περί ὁ Βέσσος ὁ Παίων καί Ἀρίστων ὁ Οἰταῖος ξεναγός οἶδα δήπουθεν , ὦ Πάτροκλος μά Ζεύς λέγω ἀλλά δέω μανθάνω ὁ μέν Ἀρίστων φημί ὁ Ἐριφύλη κόσμος ἐνταῦθα κεῖμαι καθαιρέω ὁ τύραννος δίδωμι κομίζω ὁ γυνή δῶρον ὁ δέ υἱός αὐτός πρός ὁ μήτηρ διοργίζομαι ἐκ τις αἰτία ὑφάπτω ὁ οἰκία καί πᾶς ἐν αὐτός κατακαίω . ὁ δέ Βέσσος , ὡς ἔοικα , ἀποκτείνω ὁ πατήρ ὁ ἑαυτοῦ πολύς χρόνος λανθάνω , ὕστερον δέ πρός ξένος ἐπί δεῖπνον ἔρχομαι , χελιδών τις νεοσσιά ὁ λόγχη νύσσω καταβάλλω καί ὁ νεοσσός διαφθείρω . λέγω δέ οἷος ἔοικα ὁ πάρειμι ἄνθρωπος , τίς πάσχω ἔργον οὕτως ἀλλόκοτος πράσσω ; οὐ γάρ φημί ἐγώ πάλαι καταμαρτυρέω οὗτος ψευδής καί καταβοάω ὡς ἀποκτείνω ὁ πατήρ ; θαυμάζω δέ ὁ πάρειμι ὁ λόγος μηνύω ὁ βασιλεύς , καί ὁ πρᾶγμα ἐξελέγχω τίνω ὁ Βέσσος ὁ δίκη .
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 14
καὶ ταῦτα μέν ἔφην ὥσπερ ἀντιφράγματά σοι κείσθω πρὸς τοὺς ἄγαν πικροὺς καὶ κατηγορικοὺς ἐκείνους . ἀναλαβόντες δʼ αὖθις ὥσπερ ἀρχὴν κλωστῆρος ἐν σκοτεινῷ καὶ πολλοὺς ἑλιγμοὺς καὶ πλάνας ἔχοντι τῷ περὶ τοῦ θεοῦ λόγῳ , καθοδηγῶμεν αὑτοὺς μετʼ εὐλαβείας ἀτρέμα πρὸς τὸ εἰκὸς καὶ πιθανόν , ὡς τό γε σαφὲς καὶ τὴν ἀλήθειαν οὐδʼ ἐν οἷς αὐτοὶ πράττομεν ἀσφαλῶς εἰπεῖν ἔχομεν · οἷον , διὰ τί τῶν ὑπὸ φθίσεως ἢ ὑδέρου διαφθαρέντων τοὺς παῖδας εἰς ὕδωρ τὼ πόδε βρέχοντας καθίζεσθαι κελεύομεν , ἕως ἂν ὁ νεκρὸς κατακαῇ ; δοκεῖ γὰρ οὕτω τὸ νόσημα μὴ μεθίστασθαι μηδὲ προσπελάζειν αὐτοῖς . ἢ πάλιν , διʼ ἣν αἰτίαν , αἰγὸς τὸν ἠρυγγίτην λαβούσης εἰς τὸ στόμα , ὅλον ἐφίσταται τὸ αἰπόλιον , ἄχρι ἂν ἐξέλῃ προσελθὼν ὁ αἰπόλος ; ἄλλαι τε δυνάμεις ἁφὰς ; ἔχουσαι καὶ διαδόσεις ἀπίστους ὀξύτησι καὶ μήκεσι διʼ ἑτέρων εἰς ἕτερα περαίνουσιν . ἀλλʼ ἡμεῖς τὰ κατὰ τοὺς χρόνους διαλείμματα θαυμάζομεν οὐ τὰ κατὰ τοὺς τόπους . καίτοι θαυμασιώτερον εἰ , πάθους ἐν Αἰθιοπίᾳ λαβόντος ἀρχήν , ἀνεπλήσθησαν αἱ Ἀθῆναι καὶ Περικλῆς ἀπέθανε καὶ Θουκυδίδης ἐνόσησεν , ἢ εἰ , Δελφῶν καὶ Συβαριτῶν γενομένων πονηρῶν , ἡ δίκη φερομένη περιῆλθεν εἰς τοὺς παῖδας . ἔχουσι γάρ τινας αἱ δυνάμεις ἀναφορὰς ἀπὸ τῶν ἐσχάτων ἐπὶ τὰ πρῶτα καὶ συνάψεις · ὧν ἡ αἰτία , κἂν ὑφʼ ἡμῶν ἀγνοῆται , σιωπῇ περαίνει τὸ οἰκεῖον .
Lemmas: καί οὗτος μέν φημί ὥσπερ ἀντίφραγμα σύ κεῖμαι πρός ὁ ἄγαν πικρός καί κατηγορικός ἐκεῖνος . ἀναλαμβάνω δέ αὖθις ὥσπερ ἀρχή κλωστήρ ἐν σκοτεινός καί πολύς ἑλιγμός καί πλάνη ἔχω ὁ περί ὁ θεός λόγος , καθοδηγέω ἑαυτοῦ μετά εὐλάβεια ἀτρέμας πρός ὁ ἔοικα καί πιθανός , ὡς ὁ γε σαφής καί ὁ ἀλήθεια οὐδέ ἐν ὅς αὐτός πράσσω ἀσφαλής λέγω ἔχω · οἷος , διά τίς ὁ ὑπό φθίσις ἤ ὕδερος διαφθείρω ὁ παῖς εἰς ὕδωρ ὁ πούς βρέχω καθίζω κελεύω , ἕως ἄν ὁ νεκρός κατακαίω ; δοκέω γάρ οὕτως ὁ νόσημα μή μεθίστημι μηδέ προσπελάζω αὐτός . ἤ πάλιν , διά ὅς αἰτία , αἴξ ὁ ἠρυγγίτης λαμβάνω εἰς ὁ στόμα , ὅλος ἐφίστημι ὁ αἰπόλιον , ἄχρι ἄν ἐξαιρέω προσέρχομαι ὁ αἰπόλος ; ἄλλος τε δύναμις ἁφή ; ἔχω καί διάδοσις ἄπιστος ὀξύτης καί μῆκος διά ἕτερος εἰς ἕτερος περαίνω . ἀλλά ἐγώ ὁ κατά ὁ χρόνος διάλειμμα θαυμάζω οὐ ὁ κατά ὁ τόπος . καίτοι θαυμάσιος εἰ , πάθος ἐν Αἰθιοπία λαμβάνω ἀρχή , ἀναπίμπλημι ὁ Ἀθῆναι καί Περικλῆς ἀποθνῄσκω καί Θουκυδίδης νοσέω , ἤ εἰ , Δελφοί καί Συβαρίτης γίγνομαι πονηρός , ὁ δίκη φέρω περιέρχομαι εἰς ὁ παῖς . ἔχω γάρ τις ὁ δύναμις ἀναφορά ἀπό ὁ ἔσχατος ἐπί ὁ πρῶτος καί σύναψις · ὅς ὁ αἰτία , ἐάν ὑπό ἐγώ ἀγνοέω , σιωπή περαίνω ὁ οἰκεῖος .
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 18
εἷς οὖν ἐστιν ἔφην λόγος ὁ τοῦ θεοῦ τὴν πρόνοιαν ἅμα καὶ τὴν διαμονὴν τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς βεβαιῶν , καὶ θάτερον οὐκ ἔστιν ἀπολιπεῖν ἀναιροῦντα θάτερον . οὔσῃ δὲ τῇ ψυχῇ μετὰ τὴν τελευτὴν μᾶλλον εἰκός ἐστι καὶ τιμὰς ἀποδίδοσθαι καὶ τιμωρίας · · ἀγωνίζεται γὰρ ὥσπερ ἀθλητὴς κατὰ τὸν βίον · ὅταν δὲ διαγωνίσηται , τότε τυγχάνει τῶν προσηκόντων . ἀλλʼ ἃς μὲν ἐκεῖ καθʼ ἑαυτὴν οὖσα κομίζεται τῶν προβεβιωμένων χάριτας ἤ τινας κολάσεις , οὐδέν εἰσι πρὸς ἡμᾶς τοὺς ζῶντας , ἀλλʼ ἀπιστοῦνται καὶ λανθάνουσιν αἱ δὲ διὰ τῶν παίδων ἰοῦσαι καὶ διὰ γένους , ἐμφανεῖς τοῖς δεῦρο γενόμεναι , πολλοὺς ἀποτρέπουσι καὶ συστέλλουσι τῶν πονηρῶν . ὅτι δʼ οὐκ ἔστιν αἰσχίων καὶ λυποῦσα μᾶλλον ἑτέρα κόλασις ἢ τοὺς ἐξ ἑαυτῶν κακὰ πάσχοντας διʼ αὑτοὺς ὁρᾶν , καὶ ὅτι ψυχὴν ἀνδρὸς ; ἀσεβοῦς καὶ παρανόμου μετὰ θάνατον ἐφορῶσαν οὐκ ἀνδριάντας οὐδὲ τιμάς τινας , ἀνατρεπομένας ἀλλὰ παῖδας ἢ φίλους ἢ γένος οἰκεῖον αὑτῆς ἀτυχήμασι χρωμένους μεγάλοις διʼ αὑτὴν καὶ δίκην τίνοντας , οὐδεὶς ἂν ἀναπείσειεν αὖθις ἐπὶ ταῖς τοῦ Διὸς τιμαῖς ἄδικον γενέσθαι καὶ ἀκόλαστον , ἔχω μέν τινα καὶ · λόγον εἰπεῖν ἔναγχος ἀκηκοώς , ὀκνῶ δὲ μὴ φανῇ μῦθος ὑμῖν · μόνῳ οὖν χρῶμαι τῷ εἰκότι . μηδαμῶς εἶπεν ὁ Ὀλύμπιχος ἀλλὰ δίελθε κἀκεῖνον τὰ δʼ αὐτὰ καὶ τῶν ἄλλων δεομένων , ἐάσατʼ εἶπον ἀποδοῦναί με τῷ λόγῳ τὸ εἰκός · ὕστερον δὲ τὸν μῦθον , ἐὰν δόξῃ , κινήσομεν , εἴ γε δὴ μῦθός ἐστιν .
Lemmas: εἷς οὖν εἰμί φημί λόγος ὁ ὁ θεός ὁ πρόνοια ἅμα καί ὁ διαμονή ὁ ἀνθρώπινος ψυχή βεβαιόω , καί ἕτερος οὐ εἰμί ἀπολείπω ἀναιρέω ἕτερος . εἰμί δέ ὁ ψυχή μετά ὁ τελευτή μάλα ἔοικα εἰμί καί τιμή ἀποδίδωμι καί τιμωρία · · ἀγωνίζομαι γάρ ὥσπερ ἀθλητής κατά ὁ βίος · ὅταν δέ διαγωνίζομαι , τότε τυγχάνω ὁ προσήκω . ἀλλά ὅς μέν ἐκεῖ κατά ἑαυτοῦ εἰμί κομίζω ὁ προβιόω χάρις ἤ τις κόλασις , οὐδείς εἰμί πρός ἐγώ ὁ ζάω , ἀλλά ἀπιστέω καί λανθάνω ὁ δέ διά ὁ παῖς ἔρχομαι καί διά γένος , ἐμφανής ὁ δεῦρο γίγνομαι , πολύς ἀποτρέπω καί συστέλλω ὁ πονηρός . ὅτι δέ οὐ εἰμί αἰσχρός καί λυπέω μάλα ἕτερος κόλασις ἤ ὁ ἐκ ἑαυτοῦ κακός πάσχω διά ἑαυτοῦ ὁράω , καί ὅτι ψυχή ἀνήρ ; ἀσεβής καί παράνομος μετά θάνατος ἐφοράω οὐ ἀνδριάς οὐδέ τιμή τις , ἀνατρέπω ἀλλά παῖς ἤ φίλος ἤ γένος οἰκεῖος ἑαυτοῦ ἀτύχημα χράω μέγας διά ἑαυτοῦ καί δίκη τίνω , οὐδείς ἄν ἀναπείθω αὖθις ἐπί ὁ ὁ Ζεύς τιμή ἄδικος γίγνομαι καί ἀκόλαστος , ἔχω μέν τις καί · λόγος λέγω ἔναγχος ἀκούω , ὀκνέω δέ μή φαίνω μῦθος σύ · μόνος οὖν χράω ὁ ἔοικα . μηδαμῶς λέγω ὁ Ὀλύμπιχος ἀλλά διέρχομαι ἐκεῖνος ὁ δέ αὐτός καί ὁ ἄλλος δέω , ἐάω λέγω ἀποδίδωμι ἐγώ ὁ λόγος ὁ ἔοικα · ὕστερον δέ ὁ μῦθος , ἐάν δοκέω , κινέω , εἰ γε δή μῦθος εἰμί .
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 24
ἐνταῦθα μίαν ἔφη συγγενοῦς τινος ἰδεῖν , οὐ μέντοι σαφῶς · ἀποθανεῖν γάρ , ἔτι παιδὸς ὄντος · ἀλλʼ ἐκείνην προσαγαγοῦσαν ἐγγὺς εἰπεῖν χαῖρε , Θεσπέσιε . θαυμάσαντος δʼ αὐτοῦ καὶ φήσαντος , ὡς οὐ Θεσπέσιος ἀλλʼ Ἀριδαῖός ἐστι · πρότερόν γε φάναι τὸ δʼ ἀπὸ τοῦδε Θεσπέσιος . οὐδὲ γάρ τοι τέθνηκας , ἀλλὰ μοίρᾳ τινὶ θεῶν ἥκεις δεῦρο τῷ φρονοῦντι · τὴν δʼ ἄλλην ψυχὴν ὥσπερ ἀγκύριον ἐν τῷ σώματι καταλέλοιπας · σύμβολον δέ σοι καὶ νῦν καὶ αὖθις ἔστω τὸ τὰς ψυχὰς τῶν τεθνηκότων μήτε σκιὰν ποιεῖν μήτε σκαρδαμύττειν ταῦτʼ ἀκούσας ὁ Θεσπέσιος ἤδη τε μᾶλλον ἑαυτὸν τῷ λογίζεσθαι συνήγαγε , καὶ διαβλέψας εἶδεν ἑαυτῷ μέν τινα συναιωρουμένην ἀμυδρὰν καὶ σκιώδη γραμμήν , ἐκείνους δὲ περιλαμπομένους κύκλῳ καὶ διαφανεῖς ὄντας , οὐ μὴν ὁμοίως ἅπαντας · ἀλλὰ τοὺς μέν , ὥσπερ ἡ καθαρωτάτη πανσέληνος , ἓν χρῶμα λεῖον καὶ συνεχὲς καὶ ὁμαλὲς ἱέντας · ἑτέρων δὲ φολίδας τινὰς διατρεχούσας ἢ μώλωπας ἀραιούς · ἄλλους δὲ κομιδῇ ποικίλους καὶ ἀτόπους τὴν ὄψιν , ὥσπερ οἱ ἔχεις μελάσμασι κατεστιγμένους · ἄλλους δέ τινας ἀμβλείας ἀμυχὰς ἔχοντας .
Lemmas: ἐνταῦθα εἷς φημί συγγενής τις ὁράω , οὐ μέντοι σαφής · ἀποθνῄσκω γάρ , ἔτι παῖς εἰμί · ἀλλά ἐκεῖνος προσάγω ἐγγύς λέγω χαίρω , Θεσπέσιος . θαυμάζω δέ αὐτός καί φημί , ὡς οὐ Θεσπέσιος ἀλλά Ἀριδαῖος εἰμί · πρότερος γε φημί ὁ δέ ἀπό ὅδε Θεσπέσιος . οὐδέ γάρ τοι θνῄσκω , ἀλλά μοῖρα τις θεός ἥκω δεῦρο ὁ φρονέω · ὁ δέ ἄλλος ψυχή ὥσπερ ἀγκύριον ἐν ὁ σῶμα καταλείπω · σύμβολον δέ σύ καί νῦν καί αὖθις εἰμί ὁ ὁ ψυχή ὁ θνῄσκω μήτε σκιά ποιέω μήτε σκαρδαμύσσω οὗτος ἀκούω ὁ Θεσπέσιος ἤδη τε μάλα ἑαυτοῦ ὁ λογίζομαι συνάγω , καί διαβλέπω ὁράω ἑαυτοῦ μέν τις συναιωρέομαι ἀμυδρός καί σκιώδης γραμμή , ἐκεῖνος δέ περιλάμπω κύκλος καί διαφανής είμαι , οὐ μήν ὅμοιος ἅπας · ἀλλά ὁ μέν , ὥσπερ ὁ καθαρός πανσέληνος , εἷς χρῶμα λεῖος καί συνεχής καί ὁμαλής ἵημι · ἕτερος δέ φολίς τις διατρέχω ἤ μώλωψ ἀραιός · ἄλλος δέ κομιδῇ ποικίλος καί ἄτοπος ὁ ὄψις , ὥσπερ ὁ ἔχις μέλασμα καταστίζω · ἄλλος δέ τις ἀμβλύς ἀμυχή ἔχω .
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 25
ἔλεγεν οὖν ἕκαστα φράζων ὁ τοῦ Θεσπεσίου συγγενὴς ʽ οὐδὲν γὰρ οὕτω κωλύει τὰς ψυχὰς ὀνόματι τῶν ἀνθρώπων προσαγορεύειν̓ ὡς Ἀδράστεια μέν , Ἀνάγκης καὶ Διὸς θυγάτηρ , ἐπὶ πᾶσι τιμωρὸς ἀνωτάτω τέτακται τοῖς ἀδικήμασι · καὶ τῶν πονηρῶν οὔτε μέγας οὐδεὶς οὕτως οὔτε μικρὸς γέγονεν , ὥστʼ ἢ λαθὼν διαφυγεῖν ἢ βιασάμενος ἄλλῃ δʼ ἄλλη τιμωρία τριῶν οὐσῶν φύλακι καὶ χειρουργῷ προσήκει · τοὺς μὲν γὰρ εὐθὺς ἐν σώματι καὶ διὰ σωμάτων κολαζομένους μεταχειρίζεται ποινὴ ταχεῖα , πράῳ τινὶ τρόπῳ καὶ παραλείποντι πολλὰ τῶν καθαρμοῦ δεομένων · ὧν δὲ μεῖζόν ἐστιν ἔργον ἡ περὶ τὴν κακίαν ἰατρεία , τούτους Δίκῃ μετὰ τὴν τελευτὴν ὁ δαίμων παραδίδωσι · τοὺς δὲ πάμπαν ; ἀνιάτους ἀπωσαμένης τῆς Δίκης , ἡ τρίτη καὶ ἀγριωτάτη τῶν Ἀδραστείας ὑπουργῶν Ἐρινύς , μεταθέουσα πλανωμένους καὶ περιφεύγοντας ἄλλον ἄλλως , οἰκτρῶς τε καὶ χαλεπῶς ἅπαντας ἠφάνισε καὶ κατέδυσεν εἰς τὸ ἄρρητον καὶ ἀόρατον . τῶν δʼ ἄλλων ἔφη δικαιώσεων ἡ μὲν ὑπὸ τῆς Ποινῆς ; ἐν τῷ βίῳ ταῖς βαρβαρικαῖς ἔοικεν . ὡς γὰρ ἐν Πέρσαις τῶν κολαζομένων τὰ ἱμάτια καὶ τὰς τιάρας ἀποτίλλουσι καὶ μαστιγοῦσιν , οἱ δὲ παύσασθαι δακρύοντες ἀντιβολοῦσιν · οὕτως αἱ διὰ χρημάτων καὶ διὰ σωμάτων κολάσεις ἁφὴν οὐκ ἔχουσι δριμεῖαν οὐδʼ αὐτῆς ἐπιλαμβάνονται τῆς κακίας , ἀλλὰ πρὸς δόξαν αἱ πολλαὶ καὶ πρὸς αἴσθησιν αὐτῶν εἰσιν .
Lemmas: λέγω οὖν ἕκαστος φράζω ὁ ὁ Θεσπέσιος συγγενής ʽ οὐδείς γάρ οὕτως κωλύω ὁ ψυχή ὄνομα ὁ ἄνθρωπος προσαγορεύω ὡς Ἀδράστεια μέν , Ἀνάγκη καί Ζεύς θυγάτηρ , ἐπί πᾶς τιμωρός ἄνω τάσσω ὁ ἀδίκημα · καί ὁ πονηρός οὔτε μέγας οὐδείς οὕτως οὔτε μικρός γίγνομαι , ὥστε ἤ λανθάνω διαφεύγω ἤ βιάζω ἄλλος δέ ἄλλος τιμωρία τρεῖς εἰμί φύλαξ καί χειρουργός προσήκω · ὁ μέν γάρ εὐθύς ἐν σῶμα καί διά σῶμα κολάζω μεταχειρίζω Ποινή ταχύς , πρᾶος τις τρόπος καί παραλείπω πολύς ὁ καθαρμός δέω · ὅς δέ μέγας εἰμί ἔργον ὁ περί ὁ κακία ἰατρεία , οὗτος Δίκη μετά ὁ τελευτή ὁ δαίμων παραδίδωμι · ὁ δέ πάμπαν ; ἀνίατος ἀπωθέω ὁ Δίκη , ὁ τρίτος καί ἄγριος ὁ Ἀδράστεια ὑπουργός Ἐρινύς , μεταθέω πλανάω καί περιφεύγω ἄλλος ἄλλος , οἰκτρός τε καί χαλεπός ἅπας ἀφανίζω καί καταδύω εἰς ὁ ἄρρητος καί ἀόρατος . ὁ δέ ἄλλος φημί δικαίωσις ὁ μέν ὑπό ὁ Ποινή ; ἐν ὁ βίος ὁ βαρβαρικός ἔοικα . ὡς γάρ ἐν Πέρσης ὁ κολάζω ὁ ἱμάτιον καί ὁ τιάρα ἀποτίλλω καί μαστιγόω , ὁ δέ παύω δακρύω ἀντιβολέω · οὕτως ὁ διά χρῆμα καί διά σῶμα κόλασις ἁφή οὐ ἔχω δριμύς οὐδέ αὐτός ἐπιλαμβάνω ὁ κακία , ἀλλά πρός δόξα ὁ πολύς καί πρός αἴσθησις αὐτός εἰμί .
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 27
ταῦτα δʼ εἰπὼν ἦγεν αὐτὸν ταχὺ μέν , ἄπλετον δέ τινα τόπον ὡς ἐφαίνετο διεξιόντα ῥᾳδίως καὶ ἀπλανῶς , οἷον ὑπὸ πτερῶν τῶν τοῦ φωτὸς αὐγῶν ἀναφερόμενον · μέχρι οἷον πρὸς τι χάσμα μέγα καὶ κάτω διῆκον ἀφικόμενος ὑπὸ τῆς ὀχούσης ἀπελείφθη δυνάμεως · καὶ τὰς ἄλλας ; ψυχὰς ἑώρα ταὐτὸ πασχούσας ἐκεῖ · συστελλόμεναι γὰρ ὥσπερ αἱ ὄρνιθες καὶ καταφερόμεναι κύκλῳ τὸ χάσμα περιῄεσαν ʽ ἄντικρυς δὲ περᾶν οὐκ ἐτόλμων̓ , εἴσω μὲν ὀφθῆναι τοῖς βακχικοῖς ἄντροις ὁμοίως ὕλῃ καὶ χλωρότητι καὶ χλόαις ἀνθέων ἁπάσαις διαπεποικιλμένον · ἐξέπνει δὲ μαλακὴν καὶ πραεῖαν αὔραν ὀσμὰς ἀναφέρουσαν ἡδονῆς τε θαυμασίας καὶ κρᾶσιν , οἵαν ὁ οἶνος τοῖς μεθυσκομένοις , ἐμποιοῦσαν εὐωχούμεναι γὰρ αἱ ψυχαὶ ταῖς εὐωδίαις διεχέοντο τε καὶ πρὸς ἀλλήλας ἐφιλοφρονοῦντο · καὶ τὸν τόπον ἐν κύκλῳ κατεῖχε βακχεία καὶ γέλως καὶ πᾶσα μοῦσα παιζόντων καὶ τερπομένων . ἔλεγε δὲ ταύτῃ τὸν Διόνυσον ἀνελθεῖν εἰς θεοὺς καὶ τὴν Σεμέλην ἀναγαγεῖν ὕστερον · καλεῖσθαι δὲ Λήθης τὸν τόπον . ὅθεν οὐδὲ διατρίβειν βουλόμενον εἴα τὸν Θεσπέσιον , ἀλλʼ ἀφεῖλκε βίᾳ , διδάσκων ἅμα καὶ λέγων ὡς ἐκτήκεται καὶ ἀνυγραίνεται τὸ φρονοῦν ὑπὸ τῆς ἡδονῆς , τὸ δʼ ἄλογον καὶ σωματοειδὲς ἀρδόμενον καὶ σαρκούμενον ἐμποιεῖ τοῦ σώματος μνήμην , ἐκ δὲ τῆς μνήμης ἵμερον καὶ πόθον ἕλκοντα πρὸς γένεσιν , ἣν οὕτως ὠνομάσθαι νεῦσιν ἐπὶ γῆν οὖσαν , ὑγρότητι βαρυνομένης τῆς ψυχῆς .
Lemmas: οὗτος δέ λέγω ἄγω αὐτός ταχύς μέν , ἄπλετος δέ τις τόπος ὡς φαίνω διεξέρχομαι ῥᾴδιος καί ἀπλανής , οἷος ὑπό πτερόν ὁ ὁ φώς αὐγή ἀναφέρω · μέχρι οἷος πρός τις χάσμα μέγας καί κάτω διήκω ἀφικνέομαι ὑπό ὁ ὀχέω ἀπολείπω δύναμις · καί ὁ ἄλλος ; ψυχή ὁράω αὐτός πάσχω ἐκεῖ · συστέλλω γάρ ὥσπερ ὁ ὄρνις καί καταφέρω κύκλος ὁ χάσμα περίειμι ʽ ἄντικρυς δέ περάω οὐ τολμάω , εἴσω μέν ὁράω ὁ βακχικός ἄντρον ὅμοιος ὕλη καί χλωρότης καί χλόη ἄνθος ἅπας διαποικίλλω · ἐκπνέω δέ μαλακός καί πρᾶος αὔρα ὀσμή ἀναφέρω ἡδονή τε θαυμάσιος καί κρᾶσις , οἷος ὁ οἶνος ὁ μεθύσκω , ἐμποιέω εὐωχέω γάρ ὁ ψυχή ὁ εὐωδία διαχέω τε καί πρός ἀλλήλων φιλοφρονέομαι · καί ὁ τόπος ἐν κύκλος κατέχω Βακχεία καί γέλως καί πᾶς μοῦσα παίζω καί τέρπω . λέγω δέ οὗτος ὁ Διόνυσος ἀνέρχομαι εἰς θεός καί ὁ Σεμέλη ἀνάγω ὕστερον · καλέω δέ Λήθη ὁ τόπος . ὅθεν οὐδέ διατρίβω βούλομαι ἐάω ὁ Θεσπέσιος , ἀλλά ἀφέλκω βία , διδάσκω ἅμα καί λέγω ὡς ἐκτήκω καί ἀνυγραίνω ὁ φρονέω ὑπό ὁ ἡδονή , ὁ δέ ἄλογος καί σωματοειδής ἄρδω καί σαρκόω ἐμποιέω ὁ σῶμα μνήμη , ἐκ δέ ὁ μνήμη ἵμερος καί πόθος ἕλκω πρός γένεσις , ὅς οὕτως ὀνομάζω νεῦσις ἐπί γῆ εἰμί , ὑγρότης βαρύνω ὁ ψυχή .
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 28
ἄλλην οὖν τοσαύτην διελθὼν ὁδὸν ἔδοξεν ἀφορᾶν κρατῆρα μέγαν , εἰς δὲ τοῦτον ἐμβάλλοντα ῥεύματα , τὸ μὲν ἀφροῦ θαλάσσης ἢ χιόνων λευκότερον , τὸ δʼ ὁποῖον ἶρις ἐξανθεῖ τὸ ἁλουργόν , ἄλλα δʼ ἄλλαις βαφαῖς κεχρωσμένα πρόσωθεν ἴδιον ἐχούσαις φέγγος · ὡς δὲ πλησίον ἦλθον , ὁ κρατὴρ ἐκεῖνος , ἀφανισθέντος μᾶλλον τοῦ περιέχοντος τῶν τε χρωμάτων ἀμαυρουμένων , τὸ ἀνθηρότερον ἀπέλιπε πλὴν τῆς λευκότητος . ἑώρα δὲ τρεῖς δαίμονας ὁμοῦ καθημένους ἐν σχήματι τριγώνου πρὸς ἀλλήλους τὰ ῥεύματα μέτροις τισὶν ἀνακεραννύντας . ἔλεγεν οὖν ὁ τοῦ Θεσπεσίου ψυχοπομπὸς ἄχρι τούτου τὸν Ὀρφέα προελθεῖν , ὅτε τὴν ψυχὴν τῆς γυναικὸς μετῄει , καὶ μὴ καλῶς διαμνημονεύσαντα λόγον εἰς ἀνθρώπους κίβδηλον ἐξενεγκεῖν , ὡς κοινὸν εἴη μαντεῖον ἐν Δελφοῖς Ἀπόλλωνος καὶ Νυκτός · οὐδενὸς γὰρ Ἀπόλλωνι Νύκτα κοινωνεῖν ἀλλὰ τοῦτο μέν ἔφη νυκτὸς ἐστι καὶ Σελήνης μαντεῖον κοινόν , οὐδαμοῦ τῆς γῆς περαῖνον οὐδʼ ἔχον ἕδραν μίαν , ἀλλὰ πάντῃ πλανητὸν ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπους ἐνυπνίοις καὶ εἰδώλοις · ἐκ τούτου γὰρ οἱ ὄνειροι μιγνύμενοι , ὡς ὁρᾷς , τῷ ἀπατηλῷ καὶ ποικίλῳ τὸ ἁπλοῦν καὶ ἀληθὲς παραλαμβάνοντες διασπείρουσι .
Lemmas: ἄλλος οὖν τοσοῦτος διέρχομαι ὁδός δοκέω ἀφοράω κρατήρ μέγας , εἰς δέ οὗτος ἐμβάλλω ῥεῦμα , ὁ μέν ἀφρός θάλασσα ἤ χιών λευκός , ὁ δέ ὁποῖος ἶρις ἐξανθέω ὁ ἁλουργός , ἄλλος δέ ἄλλος βαφή χρώζω πρόσωθεν ἴδιος ἔχω φέγγος · ὡς δέ πλησίον ἔρχομαι , ὁ κρατήρ ἐκεῖνος , ἀφανίζω μᾶλλον ὁ περιέχω ὁ τε χρῶμα ἀμαυρόω , ὁ ἀνθηρός ἀπολείπω πλήν ὁ λευκότης . ὁράω δέ τρεῖς δαίμων ὁμοῦ κάθημαι ἐν σχῆμα τρίγωνον πρός ἀλλήλων ὁ ῥεῦμα μέτρον τις ἀνακεράννυμι . λέγω οὖν ὁ ὁ Θεσπέσιος ψυχοπομπός ἄχρι οὗτος ὁ Ὀρφεύς προέρχομαι , ὅτε ὁ ψυχή ὁ γυνή μετέρχομαι , καί μή καλός διαμνημονεύω λόγος εἰς ἄνθρωπος κίβδηλος ἐκφέρω , ὡς κοινός εἰμί μαντεῖον ἐν Δελφοί Ἀπόλλων καί Νύξ · οὐδείς γάρ Ἀπόλλων Νύξ κοινωνέω ἀλλά οὗτος μέν φημί νύξ εἰμί καί Σελήνη μαντεῖον κοινός , οὐδαμοῦ ὁ γῆ περαίνω οὐδέ ἔχω ἕδρα εἷς , ἀλλά πάντῃ πλανητός ἐπί ὁ ἄνθρωπος ἐνύπνιον καί εἴδωλον · ἐκ οὗτος γάρ ὁ ὄνειρος μείγνυμι , ὡς ὁράω , ὁ ἀπατηλός καί ποικίλος ὁ ἁπλόος καί ἀληθής παραλαμβάνω διασπείρω .
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 29
τὸ δʼ Ἀπόλλωνος οὐ κατεῖδες εἶπεν οὐδὲ κατιδεῖν ἔσῃ δυνατός ἀνωτέρω γὰρ οὐκ ἐπιδίδωσιν οὐδὲ χαλᾷ τὸ τῆς ψυχῆς ἐπίγειον ἀλλὰ κατατείνει τῷ σώματι προσηρτημένον ἅμα δʼ ἐπειρᾶτο προσάγων ἐπιδεικνύειν αὐτῷ τὸ φῶς ἐκ τοῦ τρίποδος , ὡς ἔλεγε , διὰ τῶν κόλπων τῆς Θέμιδος ἀπερειδόμενον εἰς τὸν Παρνασόν . καὶ προθυμούμενος ἰδεῖν οὐκ εἶδεν ὑπὸ λαμπρότητος , ἀλλʼ ἤκουε παριὼν φωνὴν ὀξεῖαν γυναικὸς ἐν μέτρῳ φράζουσαν ἄλλα τινὰ καὶ χρόνον , ὡς ἔοικε , τῆς ἐκείνου τελευτῆς . ἔλεγε δʼ ὁ δαίμων τὴν φωνὴν εἶναι Σιβύλλης · ᾄδειν γὰρ αὐτὴν περὶ τῶν μελλόντων ἐν τῷ προσώπῳ τῆς σελήνης περιφερομένην . βουλόμενος οὖν ἀκροᾶσθαι πλείονα , τῇ ῥύμῃ τῆς σελήνης εἰς τοὐναντίον ὥσπερ ἐν ταῖς δίναις ἐξεώσθη καὶ βραχέα κατήκουσεν · ὧν ἦν καὶ τὸ περὶ τὸ Βέσβιον ὄρος καὶ τὴν Δικαιαρχείας ὑπὸ πυρὸς φθορὰν γενησομένην , καί τι κομμάτιον περὶ τοῦ τότε ἡγεμόνος ὡς ἐσθλὸς ἐὼν νούσῳ τυραννίδα λείψει .
Lemmas: ὁ δέ Ἀπόλλων οὐ κατοράω λέγω οὐδέ κατοράω εἰμί δυνατός ἀνώτερος γάρ οὐ ἐπιδίδωμι οὐδέ χαλάω ὁ ὁ ψυχή ἐπίγειος ἀλλά κατατείνω ὁ σῶμα προσαρτάω ἅμα δέ πειράω προσάγω ἐπιδείκνυμι αὐτός ὁ φάος ἐκ ὁ τρίπους , ὡς λέγω , διά ὁ κόλπος ὁ Θέμις ἀπερείδω εἰς ὁ Παρνασός . καί προθυμέομαι ὁράω οὐ ὁράω ὑπό λαμπρότης , ἀλλά ἀκούω παρέρχομαι φωνή ὀξύς γυνή ἐν μέτρον φράζω ἄλλος τις καί χρόνος , ὡς ἔοικα , ὁ ἐκεῖνος τελευτή . λέγω δέ ὁ δαίμων ὁ φωνή εἰμί Σίβυλλα · ἀείδω γάρ αὐτός περί ὁ μέλλω ἐν ὁ πρόσωπον ὁ σελήνη περιφέρω . βούλομαι οὖν ἀκροάομαι πολύς , ὁ ῥύμη ὁ σελήνη εἰς ἐναντίος ὥσπερ ἐν ὁ δίνη ἐξωθέω καί βραχύς κατακούω · ὅς εἰμί καί ὁ περί ὁ Βέσβιον ὄρος καί ὁ Δικαιάρχεια ὑπό πῦρ φθορά γίγνομαι , καί τις κομμάτιον περί ὁ τότε ἡγεμών ὡς ἐσθλός εἰμί νόσος τυραννίς λείπω .
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 31
πάντων δὲ πάσχειν ἔλεγεν οἰκτρότατα τὰς ἤδη δοκούσας ἀφεῖσθαι τῆς δίκης , εἶτʼ αὖθις συλλαμβανομένας · αὗται δʼ ἦσαν , ὧν εἴς τινας ἐκγόνους ; ἢ παῖδας ἡ ποινὴ περιῆλθεν . ὁπότε γάρ τις ἐκείνων ἀφίκοιτο καὶ περιτύχοι , προσέπιπτεν ὀργῇ καὶ κατεβόα καὶ τὰ σημεῖα τῶν παθῶν ἐδείκνυεν , ὀνειδίζουσα καὶ διώκουσα φεύγειν . καὶ ἀποκρύπτεσθαι βουλομένην οὐ δυναμένην δέ . ταχὺ γὰρ μετέθεον οἱ κολασταὶ πρὸς τὴν δίκην , καὶ ἐξ ἀρχῆς ἤπειγον ὀλοφυρομένας τῷ προγιγνώσκειν τὴν τιμωρίαν . ἐνίαις δὲ καὶ πολλὰς ἅμα τῶν ἐκγόνων ἔλεγε συνηρτῆσθαι , καθάπερ μελίττας ἢ νυκτερίδας ἀτεχνῶς ἐχομένας καὶ τετριγυίας ὑπὸ μνήμης καὶ ὀργῆς ὧν ἔπαθον διʼ αὐτάς .
Lemmas: πᾶς δέ πάσχω λέγω οἰκτρός ὁ ἤδη δοκέω ἀφίημι ὁ δίκη , εἶτα αὖθις συλλαμβάνω · οὗτος δέ εἰμί , ὅς εἰς τις ἔκγονος ; ἤ παῖς ὁ ποινή περιέρχομαι . ὁπότε γάρ τις ἐκεῖνος ἀφικνέομαι καί περιτυγχάνω , προσπίπτω ὀργή καί καταβοάω καί ὁ σημεῖον ὁ πάθος δείκνυμι , ὀνειδίζω καί διώκω φεύγω . καί ἀποκρύπτω βούλομαι οὐ δύναμαι δέ . ταχύς γάρ μεταθέω ὁ κολαστής πρός ὁ δίκη , καί ἐκ ἀρχή ἐπείγω ὀλοφύρομαι ὁ προγιγνώσκω ὁ τιμωρία . ἔνιοι δέ καί πολύς ἅμα ὁ ἔκγονος λέγω συναρτάω , καθά μέλισσα ἤ νυκτερίς ἄτεχνος ἔχω καί τρίζω ὑπό μνήμη καί ὀργή ὅς πάσχω διά αὐτός .
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 32
ἔσχατα δʼ ὁρῶντος αὐτοῦ τὰς ἐπὶ δευτέραν γένεσιν τρεπομένας ψυχὰς εἴς τε ζῷα παντοδαπὰ καμπτομένας βίᾳ καὶ μετασχηματιζομένας ὑπὸ τῶν ταῦτα δημιουργούντων ὀργάνοις τισὶ καὶ πληγαῖς , τῶν μὲν ὅλα τὰ μέρη συνελαυνόντων , τὰ δʼ ἀποστρεφόντων , ἔνια δʼ ἐκλεαινόντων καὶ ἀφανιζόντων παντάπασιν , ὅπως ἐφαρμόσειεν ἑτέροις ἤθεσι καὶ βίοις · ἐν ταύταις φανῆναι τὴν Νέρωνος ψυχὴν τά , τʼ ἄλλα κακῶς ἔχουσαν ἤδη καὶ διαπεπαρμένην ἣλοις διαπύροις . προκεχειρισμένων δὲ καὶ ταύτῃ τῶν δημιουργῶν Πινδαρικῆς ἐχίδνης εἶδος , ἐν ᾧ κυηθεῖσαν καὶ διαφαγοῦσαν τὴν μητέρα βιώσεσθαι , φῶς ἔφασκεν ἐξαίφνης διαλάμψαι μέγα , καὶ φωνὴν ἐκ τοῦ φωτὸς γενέσθαι προστάττουσαν εἰς ἄλλο γένος ἡμερώτερον μεταβαλεῖν , ᾠδικόν τι μηχανησαμένους περὶ ἕλη καὶ λίμνας ζῷον · ὧν μὲν γὰρ ἠδίκησε δεδωκέναι δίκας · ὀφείλεσθαι δέ τι καὶ χρηστὸν αὐτῷ παρὰ θεῶν , ὅτι τῶν ὑπηκόων τὸ βέλτιστον καὶ θεοφιλέστατον γένος ἠλευθέρωσε , τὴν Ἑλλάδα .
Lemmas: ἔσχατος δέ ὁράω αὐτός ὁ ἐπί δεύτερος γένεσις τρέπω ψυχή εἰς τε ζῷον παντοδαπός κάμπτω βία καί μετασχηματίζω ὑπό ὁ οὗτος δημιουργέω ὄργανον τις καί πληγή , ὁ μέν ὅλος ὁ μέρος συνελαύνω , ὁ δέ ἀποστρέφω , ἔνιοι δέ ἐκλεαίνω καί ἀφανίζω παντάπασι , ὅπως ἐφαρμόζω ἕτερος ἦθος καί βίος · ἐν οὗτος φαίνω ὁ Νέρων ψυχή ὁ , τε ἄλλος κακός ἔχω ἤδη καί διαπείρω ἧλος διάπυρος . προχειρίζω δέ καί οὗτος ὁ δημιουργός Πινδαρικός ἔχιδνα εἶδος , ἐν ὅς κυέω καί διεσθίω ὁ μήτηρ βιόω , φάος φάσκω ἐξαίφνης διαλάμπω μέγας , καί φωνή ἐκ ὁ φώς γίγνομαι προστάσσω εἰς ἄλλος γένος ἥμερος μεταβάλλω , ᾠδικός τις μηχανάομαι περί ἕλος καί λίμνη ζῷον · ὅς μέν γάρ ἀδικέω δίδωμι δίκη · ὀφείλω δέ τις καί χρηστός αὐτός παρά θεός , ὅτι ὁ ὑπήκοος ὁ ἀγαθός καί θεοφιλής γένος ἐλευθερόω , ὁ Ἑλλάς .
plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 33
μέχρι μὲν οὖν τούτων εἶναι θεατής · ὡς δʼ ἀναστρέφειν ἔμελλεν , ἐν παντὶ κακῷ γενέσθαι διὰ φόβον , γυναῖκα γάρ τινα λαβομένην αὐτοῦ θαυμαστὴν τὸ εἶδος καὶ τὸ μέγεθος , δεῦρο δή εἰπεῖν οὗτος , ὅπως ἕκαστα μᾶλλον μνημονεύσῃς . καί τι ῥαβδίον , ὥσπερ οἱ ζωγράφοι , διάπυρον προσάγειν , ἑτέραν δὲ κωλύειν . αὐτὸν δʼ ὥσπερ ὑπὸ σύριγγος ἐξαίφνης σπασθέντα πνεύματι νεανικῷ σφόδρα καὶ βιαίῳ τῷ σώματι προσπεσεῖν καὶ ἀναβλέψαι σχεδὸν ὑπʼ αὐτοῦ τοῦ μνήματος .
Lemmas: μέχρι μέν οὖν οὗτος εἰμί θεατής · ὡς δέ ἀναστρέφω μέλλω , ἐν πᾶς κακός γίγνομαι διά φόβος , γυνή γάρ τις λαμβάνω αὐτός θαυμαστός ὁ εἶδος καί ὁ μέγεθος , δεῦρο δή λέγω οὗτος , ὅπως ἕκαστος μάλα μνημονεύω . Καί τις ῥαβδίον , ὥσπερ ὁ ζωγράφος , διάπυρος προσάγω , ἕτερος δέ κωλύω . αὐτός δέ ὥσπερ ὑπό σῦριγξ ἐξαίφνης σπάω πνεῦμα νεανικός σφόδρα καί βίαιος ὁ σῶμα προσπίπτω καί ἀναβλέπω σχεδόν ὑπό αὐτός ὁ μνῆμα .