plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 9
ἀλλὰ ταῦτα μέν ἔφην ἡμεῖς λέγομεν , ὥσπερ ἠξίωται , γίγνεσθαί τινα τῆς τιμωρίας ἀναβολὴν ὑποθέμενοι τοῖς πονηροῖς · τὰ λοιπὰ δʼ Ἡσιόδου χρὴ νομίζειν ἀκροᾶσθαι , λέγοντος οὐχ Πλάτων ἀκόλουθον εἶναι τιμωρίαν ἀδικίας πάθην ἀλλʼ ἡλικιῶτιν ἐκ τῆς αὐτῆς ὁμόθεν χώρας καὶ ῥίζης συνυποφυομένην · ἡ γὰρ κακή φησὶ βουλὴ τῷ βουλεύσαντι κακίστη · καὶ ὃς δʼ ἄλλῳ κακὰ τεύχει , ἑῷ κακὸν ἥπατι τεύχει . ἡ μὲν γὰρ κανθαρὶς ἐν αὑτῇ λέγεται τὸ βοηθητικὸν ἔκ τινος ἀντιπαθείας ἔχειν συγκεκραμένον ἡ δὲ πονηρία συγγεννῶσα τὸ λυποῦν ἑαυτῇ καὶ κολάζον , οὐχ ὕστερον ἀλλʼ ἐν αὐτῇ τῇ ὕβρει τὴν δίκην τοῦ ἀδικεῖν δίδωσι · καὶ τῷ μὲν σώματι τῶν κολαζομένων ἕκαστος κακούργων ἐκφέρει τὸν αὑτοῦ σταυρόν · ἡ δὲ κακία τῶν κολαστηρίων ἐφʼ ἑαυτὴν ἕκαστον ἐξ αὑτῆς τεκταίνεται , δεινοῦ τις οὖσα βίου δημιουργὸς οἴκτους σὺν αἰσχύνῃ φόβους τε πολλοὺς καὶ πάθη χαλεπὰ καὶ μεταμελείας καὶ ταραχὰς ἀπαύστους ἔχοντος . ἀλλʼ οὐδὲν ἔνιοι διαφέρουσι παιδαρίων , ἃ τοὺς κακούργους ἐν τοῖς θεάτροις θεώμενα πολλάκις ἐν χιτῶσι διαχρύσοις καὶ χλαμυδίοις ἁλουργοῖς ἐστεφανωμένους καὶ πυρριχίζοντας ἄγαται καὶ τέθηπεν ὡς μακαρίους ἄχρι οὗ κεντούμενοι καὶ μαστιγούμενοι καὶ πῦρ ἀνιέντες ἐκ - τῆς ἀνθινῆς ἐκείνης καὶ πολυτελοῦς ἐσθῆτος ὀφθῶσιν . οἱ γὰρ πολλοὶ τῶν πονηρῶν οἰκίας περιβεβλημένοι μεγάλας καὶ ἀρχὰς καὶ δυνάμεις περιφανεῖς , λανθάνουσιν ὅτι κολάζονται πρὶν ἂν φθάσωσιν ἀποσφαγέντες ἢ κατακρημνισθέντες · ἅπερ ἄν τις οὐ τιμωρίαν εἴποι πέρας δὲ τιμωρίας καὶ συντέλειαν . ὥσπερ γὰρ Ἡρόδικον τὸν Σηλυμβριανὸν εἰς φθίσιν , ἀνήκεστον πάθος , ἐμπεσόντα καὶ μίξαντα πρῶτον ἀνθρώπων γυμναστικὴν ἰατρικῇ φησὶν ὁ Πλάτων μακρὸν ποιῆσαι τὸν θάνατον αὑτῷ καὶ τοῖς ὁμοίως νοσοῦσιν οὕτω καὶ τῶν πονηρῶν ὅσοι τὴν παραυτίκα πληγὴν ἐκφυγεῖν ἔδοξαν , οὐ μετὰ πλείονα χρόνον ἀλλʼ ἐν πλείονι χρόνῳ τιμωρίαν μακροτέραν οὐ βραδυτέραν τίνουσιν · οὐδὲ γηράσαντες ἐκολάσθησαν ἀλλʼ ἐγήρασαν κολαζόμενοι . λέγω δὲ πρὸς ἡμᾶς τὸν πολὺν χρόνον ἐπεὶ τοῖς γε θεοῖς πᾶν ἀνθρωπίνου βίου διάστημα τὸ μηδέν ἐστι · καὶ τὸ νῦν ἀλλὰ μὴ πρὸ ἐτῶν τριάκοντα τοιοῦτόν ἐστιν , οἷον τὸ δείλης ἀλλὰ μὴ πρωὶ στρεβλοῦν ἢ κρεμαννύναι τὸν πονηρόν , ἄλλως τε καὶ φρουρούμενον ἐν τῷ βίῳ καθάπερ εἱρκτῇ μηδεμίαν μετανάστασιν ἐχούσῃ μηδὲ διάφευξιν , εὐωχίας δὲ πολλὰς διὰ μέσου καὶ πραγματείας καὶ δόσεις καὶ χάριτας ἀμέλει καὶ παιδιάς , ὥσπερ ἐν δεσμωτηρίῳ κυβευόντων ἢ πεττευόντων , ὑπὲρ κεφαλῆς τοῦ σχοινίου κρεμαμένου .
Lemmas: ἀλλά οὗτος μέν φημί ἐγώ λέγω , ὥσπερ ἀξιόω , γίγνομαι τις ὁ τιμωρία ἀναβολή ὑποτίθημι ὁ πονηρός · ὁ λοιπός δέ Ἡσίοδος χρή νομίζω ἀκροάομαι , λέγω οὐ Πλάτων ἀκόλουθος εἰμί τιμωρία ἀδικία πάθη ἀλλά ἡλικιῶτις ἐκ ὁ αὐτός ὁμόθεν χώρα καί ῥίζα συνυποφύω · ὁ γάρ κακός φημί βουλή ὁ βουλεύω κακός · καί ὅς δέ ἄλλος κακός τεύχω , ἑός κακός ἧπαρ τεύχω . ὁ μέν γάρ κανθαρίς ἐν ἑαυτοῦ λέγω ὁ βοηθητικός ἐκ τις ἀντιπάθεια ἔχω συγκεράννυμι ὁ δέ πονηρία συγγεννάω ὁ λυπέω ἑαυτοῦ καί κολάζω , οὐ ὕστερον ἀλλά ἐν αὐτός ὁ ὕβρις ὁ δίκη ὁ ἀδικέω δίδωμι · καί ὁ μέν σῶμα ὁ κολάζω ἕκαστος κάκουργος ἐκφέρω ὁ ἑαυτοῦ σταυρός · ὁ δέ κακία ὁ κολαστήριον ἐπί ἑαυτοῦ ἕκαστος ἐκ ἑαυτοῦ τεκταίνομαι , δεινός τις εἰμί βίος δημιουργός οἶκτος σύν αἰσχύνη φόβος τε πολύς καί πάθος χαλεπός καί μεταμέλεια καί ταραχή ἄπαυστος ἔχω . ἀλλά οὐδείς ἔνιοι διαφέρω παιδάριον , ὅς ὁ κακοῦργος ἐν ὁ θέατρον θεάομαι πολλάκις ἐν χιτών διάχρυσος καί χλαμύδιον ἁλουργός στεφανόω καί πυρριχίζω ἄγαμαι καί τέθηπα ὡς μακάριος ἄχρι ὅς κεντέω καί μαστιγόω καί πῦρ ἀνίημι ἐκ - ὁ ἀνθινός ἐκεῖνος καί πολυτελής ἐσθής ὁράω . ὁ γάρ πολύς ὁ πονηρός οἰκία περιβάλλω μέγας καί ἀρχή καί δύναμις περιφανής , λανθάνω ὅτι κολάζω πρίν ἄν φθάνω ἀποσφάζω ἤ κατακρημνίζω · ὅς ἄν τις οὐ τιμωρία λέγω πέρας δέ τιμωρία καί συντέλεια . ὥσπερ γάρ Ἡρόδικος ὁ Σηλυμβριανός εἰς φθίσις , ἀνήκεστος πάθος , ἐμπίπτω καί μείγνυμι πρῶτος ἄνθρωπος γυμναστικός ἰατρικός φημί ὁ Πλάτων μακρός ποιέω ὁ θάνατος ἑαυτοῦ καί ὁ ὅμοιος νοσέω οὕτως καί ὁ πονηρός ὅσος ὁ παραυτίκα πληγή ἐκφεύγω δοκέω , οὐ μετά πολύς χρόνος ἀλλά ἐν πολύς χρόνος τιμωρία μακρός οὐ βραδύς τίνω · οὐδέ γηράσκω κολάζω ἀλλά γηράσκω κολάζω . λέγω δέ πρός ἐγώ ὁ πολύς χρόνος ἐπεί ὁ γε θεός πᾶς ἀνθρώπινος βίος διάστημα ὁ μηδείς εἰμί · καί ὁ νῦν ἀλλά μή πρό ἔτος τριάκοντα τοιοῦτος εἰμί , οἷος ὁ δείλη ἀλλά μή πρωΐ στρεβλόω ἤ κρεμάννυμι ὁ πονηρός , ἄλλος τε καί φρουρέω ἐν ὁ βίος καθά εἱρκτή μηδείς μετανάστασις ἔχω μηδέ διάφευξις , εὐωχία δέ πολύς διά μέσος καί πραγματεία καί δόσις καί χάρις ἀμέλει καί παιδιά , ὥσπερ ἐν δεσμωτήριον κυβεύω ἤ πεσσεύω , ὑπέρ κεφαλή ὁ σχοινίον κρεμάω .