plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 30
μετὰ δὲ ταῦτα πρὸς τὴν θέαν τῶν κολαζομένων ἐτρέποντο . καὶ τὰ μὲν πρῶτα δυσχερεῖς καὶ οἰκτρὰς εἶχον ὄψεις μόνον · ἐπεὶ δὲ καὶ φίλοις καὶ οἰκείοις καὶ συνήθεσιν ὁ Θεσπέσιος οὐκ ἂν προσδοκήσας κολαζομένοις ἐνετύγχανεν , οἳ καὶ δεινὰ παθήματα καὶ τιμωρίας ἀσχήμονας καὶ ἀλγεινὰς ὑπομένοντες ᾠκτίζοντο πρὸς ἐκεῖνον καὶ ἀνεκλαίοντο · τέλος δὲ τὸν πατέρα τὸν ἑαυτοῦ κατεῖδεν ἔκ τινος βαράθρου στιγμάτων καὶ οὐλῶν μεστὸν ἀναδυόμενον , ὀρέγοντα τὰς χεῖρας αὐτῷ καὶ σιωπᾶν οὐκ ἐώμενον , ἀλλʼ ὁμολογεῖν ἀναγκαζόμενον ὑπὸ τῶν ἐφεστώτων ταῖς τιμωρίαις , ὅτι περὶ ξένους τινὰς μιαρὸς γενόμενος χρυσίον ἔχοντας , φαρμάκοις διαφθείρας καὶ ἐκεῖ διαλαθὼν ἅπαντας , ἐνταῦθʼ ἐξελεγχθείς , τὰ μὲν ἤδη πέπονθε τὰ δʼ ἄγεται πεισόμενος ἱκετεύειν μὲν ἢ παραιτεῖσθαι περὶ τοῦ πατρὸς οὐκ ἐτόλμα διʼ ἔκπληξιν καὶ δέος ὑποστρέψαι δὲ καὶ φυγεῖν βουλόμενος οὐκέτι τὸν πρᾶον ἐκεῖνον ἑώρα καὶ οἰκεῖον ξεναγόν , ἀλλʼ ὑφʼ ἑτέρων τινῶν φοβερῶν τὴν ὄψιν εἰς τὸ πρόσθεν ὠθούμενος ὡς ἀνάγκην οὖσαν οὕτω διεξελθεῖν , ἐθεᾶτο τῶν μὲν γνωρίμως πονηρῶν γενομένων καὶ κολασθέντων αὐτόθι τὴν σκιὰν οὐκέτʼ εἶναι χαλεπῶς οὐδʼ ὁμοίως τριβομένην , ἅτε δὴ περὶ τὸ ἄλογον καὶ παθητικὸν ἐπίπονον οὖσαν · ὅσοι δὲ πρόσχημα καὶ δόξαν ἀρετῆς περιβαλόμενοι διεβίωσαν κακίᾳ λανθανούσῃ , τούτους ἐπιπόνως καὶ , ὀδυνηρῶς ἠνάγκαζον ἕτεροι περιεστῶτες ἐκτρέπεσθαι τὰ ἐντὸς ἔξω τῆς ψυχῆς , ἰλυσπωμένους παρὰ φύσιν καὶ ἀνακαμπτομένους , ὥσπερ αἱ θαλάττιαι σκολόπενδραι καταπιοῦσαι τὸ ἄγκιστρον ἐκτρέπουσιν ἑαυτάς · ἐνίους δʼ ἀναδέροντες αὐτῶν καὶ ἀναπτύσσοντες ἀπεδείκνυσαν ὑπούλους καὶ ποικίλους , ἐν τῷ λογιστικῷ καὶ κυρίῳ τὴν μοχθηρίαν ἔχοντας . ἄλλας δʼ ἔφη ψυχὰς ἰδεῖν , ὥσπερ τὰς ἐχίδνας περιπεπλεγμένας σύνδυο καὶ σύντρεις καὶ πλείονας , ἀλλήλας ἐσθιούσας ὑπὸ μνησικακίας καὶ κακοθυμίας ὧν ἔπαθον ἐν τῷ ζῆν ἢ ἔδρασαν . εἶναι δὲ καὶ λίμνας παρʼ ἀλλήλας , τὴν μὲν χρυσοῦ περιζέουσαν τὴν δὲ μολίβδου ψυχροτάτην ἄλλην δὲ τραχεῖαν σιδήρου · καί τινας ἐφεστάναι δαίμονας ὥσπερ οἱ χαλκεῖς ὀργάνοις ἀναλαμβάνοντας καὶ καθιέντας ἐν μέρει τὰς ψυχὰς τῶν διʼ ἀπληστίαν καὶ πλεονεξίαν πονηρῶν . ἐν μὲν γὰρ τῷ χρυσῷ διαπύρους καὶ διαφανεῖς ὑπὸ τοῦ φλέγεσθαι γενομένας ἐνέβαλλον εἰς τὴν τοῦ μολίβδου βάπτοντες · ἐκπαγείσας δʼ αὐτόθι καὶ γενομένας σκληρὰς ὥσπερ αἱ χάλαζαι , πάλιν εἰς τὴν τοῦ σιδήρου μεθίστασαν ἐνταῦθα δὲ μέλαιναί τε δεινῶς ἐγίγνοντο , καὶ περικλώμεναι διὰ σκληρότητα καὶ συντριβόμεναι τὰ εἴδη μετέβαλλον · εἶθʼ οὕτω πάλιν εἰς τὸν χρυσὸν ἐκομίζοντο , δεινάς , ὡς ἔλεγεν , ἐν ταῖς μεταβολαῖς ἀλγηδόνας ὑπομένουσαι .
Lemmas: μετά δέ οὗτος πρός ὁ θέα ὁ κολάζω τρέπω . καί ὁ μέν πρῶτος δυσχερής καί οἰκτρός ἔχω ὄψις μόνος · ἐπεί δέ καί φίλος καί οἰκεῖος καί συνήθης ὁ Θεσπέσιος οὐ ἄν προσδοκάω κολάζω ἐντυγχάνω , ὅς καί δεινός πάθημα καί τιμωρία ἀσχήμων καί ἀλγεινός ὑπομένω οἰκτίζω πρός ἐκεῖνος καί ἀνακλάω · τέλος δέ ὁ πατήρ ὁ ἑαυτοῦ κατοράω ἐκ τις βάραθρον στίγμα καί οὐλή μεστός ἀναδύνω , ὀρέγω ὁ χείρ αὐτός καί σιωπάω οὐ ἐάω , ἀλλά ὁμολογέω ἀναγκάζω ὑπό ὁ ἐφίστημι ὁ τιμωρία , ὅτι περί ξένος τις μιαρός γίγνομαι χρυσίον ἔχω , φάρμακον διαφθείρω καί ἐκεῖ διαλανθάνω ἅπας , ἐνταῦθα ἐξελέγχω , ὁ μέν ἤδη πάσχω ὁ δέ ἄγω πάσχω ἱκετεύω μέν ἤ παραιτέομαι περί ὁ πατήρ οὐ τολμάω διά ἔκπληξις καί δέος ὑποστρέφω δέ καί φεύγω βούλομαι οὐκέτι ὁ πρᾶος ἐκεῖνος ὁράω καί οἰκεῖος ξεναγός , ἀλλά ὑπό ἕτερος τις φοβερός ὁ ὄψις εἰς ὁ πρόσθεν ὠθέω ὡς ἀνάγκη εἰμί οὕτως διεξέρχομαι , θεάομαι ὁ μέν γνώριμος πονηρός γίγνομαι καί κολάζω αὐτόθι ὁ σκιά οὐκέτι εἰμί χαλεπός οὐδέ ὅμοιος τρίβω , ἅτε δή περί ὁ ἄλογος καί παθητικός ἐπίπονος εἰμί · ὅσος δέ πρόσχημα καί δόξα ἀρετή περιβάλλω διαβιόω κακία λανθάνω , οὗτος ἐπίπονος καί , ὀδυνηρός ἀναγκάζω ἕτερος περιίστημι ἐκτρέπω ὁ ἐντός ἔξω ὁ ψυχή , εἰλυσπάομαι παρά φύσις καί ἀνακάμπτω , ὥσπερ ὁ θαλάσσιος σκολόπενδρα καταπίνω ὁ ἄγκιστρον ἐκτρέπω ἑαυτοῦ · ἔνιοι δέ ἀναδέρω αὐτός καί ἀναπτύσσω ἀποδείκνυμι ὕπουλος καί ποικίλος , ἐν ὁ λογιστικός καί κύριος ὁ μοχθηρία ἔχω . ἄλλος δέ φημί ψυχή ὁράω , ὥσπερ ὁ ἔχιδνα περιπλέκω σύνδυο καί σύντρεις καί πολύς , ἀλλήλων ἐσθίω ὑπό μνησικακία καί κακοθυμία ὅς πάσχω ἐν ὁ ζάω ἤ δράω . εἰμί δέ καί λίμνη παρά ἀλλήλων , ὁ μέν χρυσός περιζέω ὁ δέ μόλυβδος ψυχρός ἄλλος δέ τραχύς σίδηρος · καί τις ἐφίστημι δαίμων ὥσπερ ὁ χαλκεύς ὄργανον ἀναλαμβάνω καί καθίημι ἐν μέρος ὁ ψυχή ὁ διά ἀπληστία καί πλεονεξία πονηρός . ἐν μέν γάρ ὁ χρυσός διάπυρος καί διαφανής ὑπό ὁ φλέγω γίγνομαι ἐμβάλλω εἰς ὁ ὁ μόλυβδος βάπτω · ἐκπήγνυμι δέ αὐτόθι καί γίγνομαι σκληρός ὥσπερ ὁ χάλαζα , πάλιν εἰς ὁ ὁ σίδηρος μεθίστημι ἐνταῦθα δέ μέλας τε δεινός γίγνομαι , καί περικλάω διά σκληρότης καί συντρίβω ὁ εἶδος μεταβάλλω · εἶτα οὕτως πάλιν εἰς ὁ χρυσός κομίζω , δεινός , ὡς λέγω , ἐν ὁ μεταβολή ἀλγηδών ὑπομένω .