plutarchus.de-sera-numinis-vindicta-548a-568a 26
ὃς δʼ ἂν ἐκεῖθεν ἀκόλαστος ἐνταῦθα καὶ ἀκάθαρτος ἐξίκηται , τοῦτον ἡ Δίκη διαλαβοῦσα τῇ ψυχῇ καταφανῆ γυμνόν , εἰς οὐδὲν ἔχοντα καταδῦναι καὶ ἀποκρύψασθαι καὶ περιστεῖλαι τὴν μοχθηρίαν ἀλλὰ πανταχόθεν καὶ ὑπὸ πάντων καὶ πάντα καθορώμενον , ἔδειξε πρῶτον ἀγαθοῖς γονεῦσιν , ἄνπερ ὦσιν , ἢ προγόνοις αὐτοῦ πρόσπτυστον ὄντα καὶ ἀνάξιον ἐὰν δὲ φαῦλοι , κολαζομένους ἐπιδὼν ἐκείνους καὶ ὀφθεὶς δικαιοῦται πολὺν χρόνον ἐξαιρούμενος ἕκαστον τῶν παθῶν ἀλγηδόσι καὶ πόνοις , οἳ τοσούτῳ μεγέθει καὶ σφοδρότητι τοὺς διὰ σαρκὸς ὑπερβάλλουσιν , ὅσῳ τὸ ὕπαρ ἂν εἴη τοῦ ὀνείρατος ἐναργέστερον . οὐλαὶ δὲ καὶ μώλωπες ἐπὶ τῶν παθῶν ἑκάστου τοῖς μὲν μᾶλλον ἐμμένουσι τοῖς δʼ ἧσσον . ὅρα δʼ εἶπε τὰ ποικίλα ταῦτα καὶ παντοδαπὰ χρώματα τῶν ψυχῶν · τὸ μὲν ὄρφνιον καὶ ῥυπαρόν , ἀνελευθερίας ἀλοιφὴν καὶ πλεονεξίας , τὸ δʼ αἱματωπὸν καὶ διάπυρον , ὠμότητος καὶ πικρίας ὅπου δὲ τὸ γλαύκινόν ἐστιν , ἐντεῦθεν ἀκρασία τις περὶ ἡδονὰς ἐκτέτριπται μόλις · κακόνοια δʼ ἐνοῦσα μετὰ φθόνου τουτὶ τὸ ἰῶδες καὶ ὕπουλον , ὥσπερ αἱ σηπίαι τὸ μέλαν , ἀφίησιν . ἐκεῖ μὲν γὰρ ἡ κακία τῆς ψυχῆς τρεπομένης ὑπὸ τῶν παθῶν καὶ τρεπούσης τὸ σῶμα τὰς χρόας ἀναδίδωσιν , ἐνταῦθα δὲ καθαρμοῦ καὶ κολάσεως πέρας ἐστί , τούτων ἐκλεανθέντων , παντάπασι τὴν ψυχὴν αὐγοειδῆ καὶ σύγχρουν γενέσθαι . μέχρι δʼ οὗ ταῦτʼ ἔνεστι , γίγνονταί τινες ὑποτροπαὶ τῶν παθῶν σφυγμοὺς ἔχουσαι καὶ πήδησιν , ἐνίαις μὲν ἀμυδρὰν καὶ ταχὺ κατασβεννυμένην ἐνίαις δὲ νεανικῶς ἐντείνουσαν . ὧν αἱ μὲν πάλιν καὶ πάλιν κολασθεῖσαι τὴν προσήκουσαν ἕξιν καὶ διάθεσιν ἀναλαμβάνουσι , τὰς δʼ αὖθις εἰς σώματα ζῴων ἐξήνεγκε βιαιότης ἀμαθίας καὶ φιληδονίας ἧλος · ἡ μὲν γὰρ ἀσθενείᾳ λόγου καὶ διʼ ἀργίαν τοῦ θεωρεῖν ἔρρεψε τῷ πρακτικῷ πρὸς γένεσιν · ἡ δʼ ὀργάνου τῷ ἀκολάστῳ δεομένη ποθεῖ τὰς ἐπιθυμίας συρράψαι ταῖς ἀπολαύσεσι καὶ συνεπαίρεσθαι διὰ σώματος · ἐνταῦθα γὰρ οὐδὲν ἢ σκιά τις ἀτελὴς καὶ ὄναρ ἡδονῆς πλήρωσιν οὐκ ἐχούσης πάρεστι .
Lemmas: ὅς δέ ἄν ἐκεῖθεν ἀκόλαστος ἐνταῦθα καί ἀκάθαρτος ἐξικνέομαι , οὗτος ὁ Δίκη διαλαμβάνω ὁ ψυχή καταφανής γυμνός , εἰς οὐδείς ἔχω καταδύω καί ἀποκρύπτω καί περιστέλλω ὁ μοχθηρία ἀλλά πανταχόθεν καί ὑπό πᾶς καί πᾶς καθοράω , δείκνυμι πρῶτος ἀγαθός γονεύς , ἐάν εἰμί , ἤ πρόγονος αὐτός πρόσπτυστος εἰμί καί ἀνάξιος ἐάν δέ φαῦλος , κολάζω ἐφοράω ἐκεῖνος καί ὁράω δικαιόω πολύς χρόνος ἐξαιρέω ἕκαστος ὁ πάθος ἀλγηδών καί πόνος , ὅς τοσοῦτος μέγεθος καί σφοδρότης ὁ διά σάρξ ὑπερβάλλω , ὅσος ὁ ὕπαρ ἄν εἰμί ὁ ὄνειρος ἐναργής . οὐλή δέ καί μώλωψ ἐπί ὁ πάθος ἕκαστος ὁ μέν μάλα ἐμμένω ὁ δέ ἥσσων . ὁράω δέ λέγω ὁ ποικίλος οὗτος καί παντοδαπός χρῶμα ὁ ψυχή · ὁ μέν ὄρφνινος καί ῥυπαρός , ἀνελευθερία ἀλοιφή καί πλεονεξία , ὁ δέ αἱματωπός καί διάπυρος , ὠμότης καί πικρία ὅπου δέ ὁ γλαύκινος εἰμί , ἐντεῦθεν ἀκρασία τις περί ἡδονή ἐκτρίβω μόλις · κακόνοια δέ ἔνειμι μετά φθόνος οὗτος ὁ ἰώδης καί ὕπουλος , ὥσπερ ὁ σηπία ὁ μέλας , ἀφίημι . ἐκεῖ μέν γάρ ὁ κακία ὁ ψυχή τρέπω ὑπό ὁ πάθος καί τρέπω ὁ σῶμα ὁ χροιά ἀναδίδωμι , ἐνταῦθα δέ καθαρμός καί κόλασις πέρας εἰμί , οὗτος ἐκλεαίνω , παντάπασι ὁ ψυχή αὐγοειδής καί σύγχρους γίγνομαι . μέχρι δέ ὅς οὗτος ἔνειμι , γίγνομαι τις ὑποτροπή ὁ πάθος σφυγμός ἔχω καί πήδησις , ἔνιοι μέν ἀμυδρός καί ταχύς κατασβέννυμι ἔνιοι δέ νεανικός ἐντείνω . ὅς ὁ μέν πάλιν καί πάλιν κολάζω ὁ προσήκω ἕξις καί διάθεσις ἀναλαμβάνω , ὁ δέ αὖθις εἰς σῶμα ζῷον ἐκφέρω βιαιότης ἀμαθία καί φιληδονία ἧλος · ὁ μέν γάρ ἀσθένεια λόγος καί διά ἀργία ὁ θεωρέω ῥέπω ὁ πρακτικός πρός γένεσις · ὁ δέ ὄργανον ὁ ἀκόλαστος δέω ποθέω ὁ ἐπιθυμία συρράπτω ὁ ἀπόλαυσις καί συνεπαίρω διά σῶμα · ἐνταῦθα γάρ οὐδείς ἤ σκιά τις ἀτελής καί ὄναρ ἡδονή πλήρωσις οὐ ἔχω πάρειμι .