ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-recta-ratione-audiendi-37b-48d 1
τὴν γενομένην μοι σχολὴν περὶ τοῦ ἀκούειν , ὦ Νίκανδρε , ἀπέσταλκά σοι γράψας , ὅπως εἰδῇς τοῦ πείθοντος ὀρθῶς ἀκούειν , ὅτε τῶν προσταττόντων ἀπήλλαξαι τὸ ἀνδρεῖον ἀνειληφὼς ἱμάτιον . ἀναρχία μὲν γάρ , ἣν ἔνιοι τῶν νέων ἐλευθερίαν ἀπαιδευσίᾳ νομίζουσι , χαλεπωτέρους ἐκείνων τῶν ἐν παισὶ διδασκάλων καὶ παιδαγωγῶν δεσπότας ἐφίστησι τὰς ἐπιθυμίας ὥσπερ ἐκ δεσμῶν λυθείσας · καὶ καθάπερ Ἡρόδοτός φησιν ἅμα τῷ χιτῶνι συνεκδύεσθαι τὴν αἰδῶ τὰς γυναῖκας , οὕτως ἔνιοι τῶν νέων ἅμα τῷ τὸ παιδικὸν ἱμάτιον ἀποθέσθαι συναποθέμενοι τὸ αἰδεῖσθαι καὶ φοβεῖσθαι καὶ λύσαντες τὴν κατασχηματίζουσαν αὐτοὺς περιβολὴν εὐθὺς ἐμπίπλανται τῆς ἀναγωγίας . σὺ δὲ πολλάκις ἀκηκοὼς ὅτι ταὐτόν ἐστι τὸ ἕπεσθαι θεῷ καὶ τὸ πείθεσθαι λόγῳ , νόμιζε τὴν εἰς ἄνδρας ἐκ παίδων ἀγωγὴν οὐκ ἀρχῆς εἶναι τοῖς εὖ φρονοῦσιν ἀποβολήν , ἀλλὰ μεταβολὴν ἄρχοντος , ἀντὶ μισθωτοῦ τινος ἢ ἀργυρωνήτου θεῖον ἡγεμόνα τοῦ βίου λαμβάνουσι τὸν λόγον , ᾧ τοὺς ἑπομένους ἄξιόν ἐστι μόνους ἐλευθέρους νομίζειν . μόνοι γὰρ ἃ δεῖ βούλεσθαι μαθόντες , ὡς βούλονται ζῶσι · ταῖς δʼ ἀπαιδεύτοις καὶ παραλόγοις ὁρμαῖς καὶ πράξεσιν ἀγεννὲς ἔνεστι καὶ μικρὸν ἐν πολλῷ τῷ μετανοοῦντι τὸ ἑκούσιον .
Lemmas: ὁ γίγνομαι ἐγώ σχολή περί ὁ ἀκούω , ὦ Νίκανδρος , ἀποστέλλω σύ γράφω , ὅπως οἶδα ὁ πείθω ὀρθός ἀκούω , ὅτε ὁ προστάσσω ἀπαλλάσσω ὁ ἀνδρεῖος ἀναλαμβάνω ἱμάτιον . ἀναρχία μέν γάρ , ὅς ἔνιοι ὁ νέος ἐλευθερία ἀπαιδευσία νομίζω , χαλεπός ἐκεῖνος ὁ ἐν παῖς διδάσκαλος καί παιδαγωγός δεσπότης ἐφίστημι ὁ ἐπιθυμία ὥσπερ ἐκ δεσμός λύω · καί καθά Ἡρόδοτος φημί ἅμα ὁ χιτών συνεκδύομαι ὁ αἰδώς ὁ γυνή , οὕτως ἔνιοι ὁ νέος ἅμα ὁ ὁ παιδικός ἱμάτιον ἀποτίθημι συναποτίθημι ὁ αἰδέομαι καί φοβέω καί λύω ὁ κατασχηματίζω αὐτός περιβολή εὐθύς ἐμπίμπλημι ὁ ἀναγωγία . σύ δέ πολλάκις ἀκούω ὅτι αὐτός εἰμί ὁ ἕπομαι θεός καί ὁ πείθω λόγος , νομίζω ὁ εἰς ἀνήρ ἐκ παῖς ἀγωγή οὐ ἀρχή εἰμί ὁ εὖ φρονέω ἀποβολή , ἀλλά μεταβολή ἄρχω , ἀντί μισθωτής τις ἤ ἀργυρώνητος θεῖος ἡγεμών ὁ βίος λαμβάνω ὁ λόγος , ὅς ὁ ἕπομαι ἄξιος εἰμί μόνος ἐλεύθερος νομίζω . μόνος γάρ ὅς δέω βούλομαι μανθάνω , ὡς βούλομαι ζάω · ὁ δέ ἀπαίδευτος καί παράλογος ὁρμή καί πρᾶξις ἀγεννής ἔνειμι καί μικρός ἐν πολύς ὁ μετανοέω ὁ ἑκούσιος .
plutarchus.de-recta-ratione-audiendi-37b-48d 4
πανταχοῦ μὲν οὖν τῷ νέῳ κόσμος ἀσφαλής ἐστιν ἡ σιωπή , μάλιστα δʼ ὅταν ἀκούων ἑτέρου μὴ συνταράττηται μηδʼ ἐξυλακτῇ πρὸς ἕκαστον , ἀλλὰ κἂν ὁ λόγος ᾖ μὴ λίαν ἀρεστός , ἀνέχηται καὶ περιμένῃ παύσασθαι τὸν διαλεγόμενον , καὶ παυσαμένου μὴ εὐθέως ἐπιβάλλῃ τὴν ἀντίρρησιν , ἀλλʼ ὡς Αἰσχίνης φησί , διαλείπῃ χρόνον , εἴτε προσθεῖναί τι βούλοιτο τοῖς λελεγμένοις ὁ εἰρηκώς , εἴτε μεταθέσθαι καὶ ἀφελεῖν . οἱ δʼ εὐθὺς ἀντικόπτοντες , οὔτʼ ἀκούοντες οὔτʼ ἀκουόμενοι λέγοντες δὲ πρὸς λέγοντας , ἀσχημονοῦσιν · ὁ δʼ ἐγκρατῶς καὶ μετʼ αἰδοῦς ἀκούειν ἐθισθεὶς τὸν μὲν ὠφέλιμον λόγον ἐδέξατο καὶ κατέσχε , τὸν δʼ ἄχρηστον ἢ ψευδῆ μᾶλλον διεῖδε καὶ κατεφώρασε , φιλαλήθης φανείς , οὐ φιλόνεικος οὐδὲ προπετὴς καὶ δύσερις . ὅθεν οὐ κακῶς ἔνιοι λέγουσιν ὅτι δεῖ τῶν νέων μᾶλλον ἐκπνευματοῦν τὸ οἴημα καὶ τὸν τῦφον ἢ τῶν ἀσκῶν τὸν ἀέρα τοὺς ἐγχέαι τι βουλομένους χρήσιμον εἰ δὲ μή , γέμοντες ὄγκου καὶ φυσήματος οὐ προσδέχονται .
Lemmas: πανταχοῦ μέν οὖν ὁ νέος κόσμος ἀσφαλής εἰμί ὁ σιωπή , μάλα δέ ὅταν ἀκούω ἕτερος μή συνταράσσω μηδέ ἐξυλακτέω πρός ἕκαστος , ἀλλά ἐάν ὁ λόγος εἰμί μή λίαν ἀρεστός , ἀνέχω καί περιμένω παύω ὁ διαλέγω , καί παύω μή εὐθύς ἐπιβάλλω ὁ ἀντίρρησις , ἀλλά ὡς Αἰσχίνης φημί , διαλείπω χρόνος , εἴτε προστίθημι τις βούλομαι ὁ λέγω ὁ λέγω , εἴτε μετατίθημι καί ἀφαιρέω . ὁ δέ εὐθύς ἀντικόπτω , οὔτε ἀκούω οὔτε ἀκούω λέγω δέ πρός λέγω , ἀσχημονέω · ὁ δέ ἐγκρατής καί μετά αἰδώς ἀκούω ἐθίζω ὁ μέν ὠφέλιμος λόγος δέχομαι καί κατέχω , ὁ δέ ἄχρηστος ἤ ψευδής μάλα διοράω καί καταφωράω , φιλαλήθης φαίνω , οὐ φιλόνικος οὐδέ προπετής καί δύσερις . ὅθεν οὐ κακός ἔνιοι λέγω ὅτι δέω ὁ νέος μάλα ἐκπνευματόω ὁ οἴημα καί ὁ τῦφος ἤ ὁ ἀσκός ὁ ἀήρ ὁ ἐγχέω τις βούλομαι χρήσιμος εἰ δέ μή , γέμω ὄγκος καί φύσημα οὐ προσδέχομαι .
plutarchus.de-recta-ratione-audiendi-37b-48d 8
διὸ δεῖ τὸ πολὺ καὶ κενὸν ἀφαιροῦντα τῆς λέξεως αὐτὸν διώκειν τὸν καρπὸν καὶ μιμεῖσθαι μὴ τὰς στεφανηπλόκους ἀλλὰ τὰς μελίσσας . αἱ μὲν γὰρ ἐπιοῦσαι τὰ ἀνθηρὰ καὶ εὐώδη τῶν φύλλων συνείρουσι καὶ διαπλέκουσιν ἡδὺ μὲν ἐφήμερον δὲ καὶ ἄκαρπον ἔργον · αἱ δὲ πολλάκις ἴων καὶ ῥόδων καὶ ὑακίνθων διαπετόμεναι λειμῶνας ἐπὶ τὸν τραχύτατον καὶ δριμύτατον θύμον καταίρουσι καὶ τούτῳ προσκάθηνται ξανθὸν μέλι μηδόμεναι , καὶ λαβοῦσαί τι τῶν χρησίμων ἀποπέτονται πρὸς τὸ οἰκεῖον ἔργον . οὕτως οὖν δεῖ τὸν φιλότεχνον καὶ καθαρὸν ἀκροατὴν τὰ μὲν ἀνθηρὰ καὶ τρυφερὰ τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν πραγμάτων τὰ δραματικὰ καὶ πανηγυρικὰ κηφήνων βοτάνην σοφιστιώντων ἡγούμενον ἐᾶν , αὐτὸν δὲ τῇ προσοχῇ καταδυόμενον εἰς τὸν νοῦν τοῦ λόγου καὶ τὴν διάθεσιν τοῦ λέγοντος ἕλκειν ἀπʼ αὐτῆς τὸ χρήσιμον καὶ ὠφέλιμον , μεμνημένον ὡς οὐκ εἰς θέατρον οὐδʼ ᾠδεῖον ἀλλʼ εἰς σχολὴν καὶ διδασκαλεῖον ἀφῖκται , τῷ λόγῳ τὸν βίον ἐπανορθωσόμενος . ὅθεν δὴ καὶ ποιητέον ἐπίσκεψιν καὶ κρίσιν τῆς ἀκροάσεως ἐξ αὑτοῦ καὶ τῆς περὶ αὑτὸν διαθέσεως , ἀναλογιζόμενον εἴ τι τῶν παθῶν γέγονε μαλακώτερον , εἴ τι τῶν ἀνιαρῶν κουφότερον , εἰ θάρσος εἰ φρόνημα βέβαιον , εἰ πρὸς ἀρετὴν καὶ τὸ καλὸν ἐνθουσιασμός . οὐ γὰρ ἐκ κουρείου μὲν ἀναστάντα δεῖ τῷ κατόπτρῳ παραστῆναι καὶ τῆς κεφαλῆς ἅψασθαι , τὴν περικοπὴν τῶν τριχῶν ἐπισκοποῦντα καὶ τῆς κουρᾶς τὴν διαφοράν , ἐκ δὲ ἀκροάσεως ἀπιόντα καὶ σχολῆς οὐκ εὐθὺς ἀφορᾶν χρὴ πρὸς ἑαυτόν , καταμανθάνοντα τὴν ψυχὴν εἴ τι τῶν ὀχληρῶν ἀποτεθειμένη καὶ περιττῶν ἐλαφροτέρα γέγονε καὶ ἡδίων . οὔτε γὰρ βαλανείου φησὶν ὁ Ἀρίστων οὔτε λόγου μὴ καθαίροντος ὄφελός ἐστιν .
Lemmas: διό δέω ὁ πολύς καί κενός ἀφαιρέω ὁ λέξις αὐτός διώκω ὁ καρπός καί μιμέομαι μή ὁ στεφανηπλόκος ἀλλά ὁ μέλισσα . ὁ μέν γάρ ἐπέρχομαι ὁ ἀνθηρός καί εὐώδης ὁ φύλλον συνείρω καί διαπλέκω ἡδύς μέν ἐφήμερος δέ καί ἄκαρπος ἔργον · ὁ δέ πολλάκις ἴων καί ῥόδον καί ὑάκινθος διαπέταμαι λειμών ἐπί ὁ τραχύς καί δριμύς θύμος καταίρω καί οὗτος προσκάθημαι ξανθός μέλι μήδομαι , καί λαμβάνω τις ὁ χρήσιμος ἀποπέτομαι πρός ὁ οἰκεῖος ἔργον . οὕτως οὖν δέω ὁ φιλότεχνος καί καθαρός ἀκροατής ὁ μέν ἀνθηρός καί τρυφερός ὁ ὄνομα καί ὁ πρᾶγμα ὁ δραματικός καί πανηγυρικός κηφήν βοτάνη σοφιστιάω ἡγέομαι ἐάω , αὐτός δέ ὁ προσοχή καταδύω εἰς ὁ νόος ὁ λόγος καί ὁ διάθεσις ὁ λέγω ἕλκω ἀπό αὐτός ὁ χρήσιμος καί ὠφέλιμος , μιμνῄσκω ὡς οὐ εἰς θέατρον οὐδέ ᾠδεῖον ἀλλά εἰς σχολή καί διδασκαλεῖον ἀφικνέομαι , ὁ λόγος ὁ βίος ἐπανορθόω . ὅθεν δή καί ποιέω ἐπίσκεψις καί κρίσις ὁ ἀκρόασις ἐκ ἑαυτοῦ καί ὁ περί ἑαυτοῦ διάθεσις , ἀναλογίζομαι εἰ τις ὁ πάθος γίγνομαι μαλακός , εἰ τις ὁ ἀνιαρός κοῦφος , εἰ θάρσος εἰ φρόνημα βέβαιος , εἰ πρός ἀρετή καί ὁ καλός ἐνθουσιασμός . οὐ γάρ ἐκ κουρεῖον μέν ἀνίστημι δέω ὁ κάτοπτρον παρίστημι καί ὁ κεφαλή ἅπτω , ὁ περικοπή ὁ θρίξ ἐπισκοπέω καί ὁ κουρά ὁ διαφορά , ἐκ δέ ἀκρόασις ἀπέρχομαι καί σχολή οὐ εὐθύς ἀφοράω χρή πρός ἑαυτοῦ , καταμανθάνω ὁ ψυχή εἰ τις ὁ ὀχληρός ἀποτίθημι καί περισσός ἐλαφρός γίγνομαι καί ἡδύς . οὔτε γάρ βαλανεῖον φημί ὁ Ἀρίστων οὔτε λόγος μή καθαίρω ὄφελος εἰμί .
plutarchus.de-recta-ratione-audiendi-37b-48d 9
Ἡδέσθω μὲν οὖν ὑπὸ λόγων ὠφελούμενος ὁ νέος · οὐ δεῖ δὲ τὸ ἡδὺ τῆς ἀκροάσεως ποιεῖσθαι τέλος , οὐδʼ οἴεσθαι δεῖν ἐκ σχολῆς ἀπιέναι φιλοσόφου μινυρίζοντα καὶ γεγανωμένον , οὐδὲ ζητεῖν μυρίζεσθαι δεόμενον ἐμβροχῆς καὶ καταπλάσματος , ἀλλὰ χάριν ἔχειν , ἄν τις ὥσπερ καπνῷ σμῆνος λόγῳ δριμεῖ τὴν διάνοιαν ἀχλύος πολλῆς καὶ ἀμβλύτητος γέμουσαν ἐκκαθήρῃ . καὶ γὰρ εἰ τοῖς λέγουσι προσήκει μὴ παντάπασιν ἡδονὴν ἐχούσης καὶ πιθανότητα λέξεως . παραμελεῖν , ἐλάχιστα τούτου φροντιστέον τῷ νέῳ , τό γε πρῶτον . ὕστερον δέ που , καθάπερ οἱ πίνοντες , ὅταν παύσωνται διψῶντες , τότε τὰ τορεύματα τῶν ἐκπωμάτων ὑποθεωροῦσι καὶ στρέφουσιν , οὕτως ἐμπλησθέντι δογμάτων καὶ ἀναπνεύσαντι δοτέον τὴν λέξιν εἴ τι κομψὸν ἔχει καὶ περιττὸν ἐπισκοπεῖν . ὁ δʼ εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς μὴ τοῖς πράγμασιν ἐμφυόμενος ἀλλὰ τὴν λέξιν Ἀττικὴν ἀξιῶν εἶναι καὶ ἰσχνὴν ὅμοιός ἐστι μὴ βουλομένῳ πιεῖν ἀντίδοτον , ἂν μὴ τὸ ἀγγεῖον ἐκ τῆς Ἀττικῆς κωλιάδος κεκεραμευμένον , μηδʼ ἱμάτιον περιβαλέσθαι χειμῶνος , εἰ μὴ προβάτων Ἀττικῶν εἴη τὸ ἔριον , ἀλλʼ ὥσπερ ἐν τρίβωνι Λυσιακοῦ λόγου λεπτῷ καὶ ψιλῷ καθήμενος ἄπρακτος καὶ ἀκίνητος . ταῦτα γὰρ τὰ νοσήματα πολλὴν μὲν ἐρημίαν νοῦ καὶ φρενῶν ἀγαθῶν , πολλὴν δὲ τερθρείαν καὶ στωμυλίαν ἐν ταῖς σχολαῖς πεποίηκε , τῶν μειρακίων οὔτε βίον οὔτε πρᾶξιν οὔτε πολιτείαν φιλοσόφου παραφυλαττόντων ἀνδρός , ἀλλὰ λέξεις καὶ ῥήματα καὶ τὸ καλῶς ἀπαγγέλλειν ἐν ἐπαίνῳ τιθεμένων , τὸ δʼ ἀπαγγελλόμενον εἴτε χρήσιμον εἴτʼ ἄχρηστον εἴτʼ ἀναγκαῖον εἴτε κενόν ἐστι καὶ περιττὸν οὐκ ἐπισταμένων οὐδὲ βουλομένων ἐξετάζειν .
Lemmas: ἥδομαι μέν οὖν ὑπό λόγος ὠφελέω ὁ νέος · οὐ δέω δέ ὁ ἡδύς ὁ ἀκρόασις ποιέω τέλος , οὐδέ οἴομαι δέω ἐκ σχολή ἀπέρχομαι φιλόσοφος μινυρίζω καί γανόω , οὐδέ ζητέω μυρίζω δέω ἐμβροχή καί κατάπλασμα , ἀλλά χάρις ἔχω , ἐάν τις ὥσπερ καπνός σμῆνος λόγος δριμύς ὁ διάνοια ἀχλύς πολύς καί ἀμβλύτης γέμω ἐκκαθαίρω . καί γάρ εἰ ὁ λέγω προσήκω μή παντάπασι ἡδονή ἔχω καί πιθανότης λέξις . παραμελέω , ἐλαχύς οὗτος φροντίζω ὁ νέος , ὁ γε πρῶτος . ὕστερον δέ που , καθά ὁ πίνω , ὅταν παύω διψάω , τότε ὁ τόρευμα ὁ ἔκπωμα ὑποθεωρέω καί στρέφω , οὕτως ἐμπίμπλημι δόγμα καί ἀναπνέω δίδωμι ὁ λέξις εἰ τις κομψός ἔχω καί περισσός ἐπισκοπέω . ὁ δέ εὐθύς ἐκ ἀρχή μή ὁ πρᾶγμα ἐμφύω ἀλλά ὁ λέξις Ἀττικός ἀξιόω εἰμί καί ἰσχνός ὅμοιος εἰμί μή βούλομαι πίνω ἀντίδοτος , ἐάν μή ὁ ἀγγεῖον ἐκ ὁ Ἀττικός κωλιάς κεραμεύω , μηδέ ἱμάτιον περιβάλλω χειμών , εἰ μή πρόβατον Ἀττικός εἰμί ὁ ἔριον , ἀλλά ὥσπερ ἐν τρίβων Λυσιακός λόγος λεπτός καί ψιλός κάθημαι ἄπρακτος καί ἀκίνητος . οὗτος γάρ ὁ νόσημα πολύς μέν ἐρημία νόος καί φρήν ἀγαθός , πολύς δέ τερθρεία καί στωμυλία ἐν ὁ σχολή ποιέω , ὁ μειράκιον οὔτε βίος οὔτε πρᾶξις οὔτε πολιτεία φιλόσοφος παραφυλάσσω ἀνήρ , ἀλλά λέξις καί ῥῆμα καί ὁ καλός ἀπαγγέλλω ἐν ἔπαινος τίθημι , ὁ δέ ἀπαγγέλλω εἴτε χρήσιμος εἴτε ἄχρηστος εἴτε ἀναγκαῖος εἴτε κενός εἰμί καί περισσός οὐ ἐπίσταμαι οὐδέ βούλομαι ἐξετάζω .
plutarchus.de-recta-ratione-audiendi-37b-48d 10
ἀκολουθεῖ δὲ τούτοις τὸ περὶ τῶν προβλημάτων παράγγελμα . δεῖ γὰρ τὸν ἐπὶ δεῖπνον ἥκοντα τοῖς παρακειμένοις χρῆσθαι καὶ μηδὲν αἰτεῖν ἄλλο μηδʼ ἐξελέγχειν ὁ δʼ ἐπὶ λόγων ἀφιγμένος ἑστίασιν , ἂν μὲν ἐπὶ ῥητοῖς , ἀκροάσθω σιωπῇ τοῦ λέγοντος οἱ γὰρ εἰς ἄλλας ὑποθέσεις ἐξάγοντες καὶ παρεμβάλλοντες ἐρωτήματα καὶ προσδιαποροῦντες , οὐχ ἡδεῖς οὐδʼ εὐσυνάλλακτοι πρὸς ἀκρόασιν ὄντες , ὠφελοῦνται μὲν οὐδέν , τὸν δὲ λέγοντα καὶ τὸν λόγον ὁμοῦ συνταράττουσιν · ὅταν δὲ τοὺς ἀκούοντας ὁ λέγων ἐρωτᾶν καὶ προβάλλειν κελεύσῃ , χρήσιμόν τι δεῖ καὶ ἀναγκαῖον ἀεὶ προβάλλοντα φαίνεσθαι . ὁ μὲν γὰρ Ὀδυσσεὺς καταγελᾶται παρὰ τοῖς μνηστῆρσιν αἰτίζων ἀκόλους , οὐκ ἄορας οὐδὲ λέβητας · μεγαλοψυχίας γὰρ ἡγοῦνται σημεῖον , ὡς τὸ διδόναι τι τῶν μεγάλων , καὶ τὸ αἰτεῖν . μᾶλλον δʼ ἄν τις ἀκροατοῦ καταγελάσειεν εἰς μικρὰ καὶ γλίσχρα προβλήματα τὸν διαλεγόμενον κινοῦντος , οἷα τερθρευόμενοί τινες τῶν νέων καὶ παρεπιδεικνύμενοι διαλεκτικὴν ἢ μαθηματικὴν ἕξιν εἰώθασι προβάλλειν περὶ τῆς τῶν ἀορίστων τομῆς , καὶ τίς ἡ κατὰ πλευρὰν ἢ κατὰ διάμετρον κίνησις . πρὸς οὓς ἔστιν εἰπεῖν τὸ ὑπὸ Φιλοτίμου πρὸς τὸν ἔμπυον καὶ φθισιῶντα ῥηθέν . ἐπεὶ γὰρ ἐλάλησεν αὐτῷ φαρμάκιον αἰτῶν πρὸς παρωνυχίαν , αἰσθόμενος ἀπὸ τῆς χρόας καὶ τῆς ἀναπνοῆς τὴν διάθεσιν οὐκ ἔστι σοι φησὶν ὦ βέλτιστε περὶ παρωνυχίας ὁ λόγος . οὐδέ σοὶ τοίνυν , ὦ νεανία , περὶ τοιούτων ζητημάτων ὥρα σκοπεῖν , ἀλλὰ πῶς οἰήματος καὶ ἀλαζονείας ἐρώτων τε καὶ φλυαρίας ἀπολυθεὶς εἰς βίον ἄτυφον καὶ ὑγιαίνοντα καταστήσεις σαυτόν .
Lemmas: ἀκολουθέω δέ οὗτος ὁ περί ὁ πρόβλημα παράγγελμα . δέω γάρ ὁ ἐπί δεῖπνον ἥκω ὁ παράκειμαι χράω καί μηδείς αἰτέω ἄλλος μηδέ ἐξελέγχω ὁ δέ ἐπί λόγος ἀφικνέομαι ἑστίασις , ἐάν μέν ἐπί ῥητός , ἀκροάομαι σιωπή ὁ λέγω ὁ γάρ εἰς ἄλλος ὑπόθεσις ἐξάγω καί παρεμβάλλω ἐρώτημα καί προσδιαπορέω , οὐ ἡδύς οὐδέ εὐσυνάλλακτος πρός ἀκρόασις εἰμί , ὠφελέω μέν οὐδείς , ὁ δέ λέγω καί ὁ λόγος ὁμοῦ συνταράσσω · ὅταν δέ ὁ ἀκούω ὁ λέγω ἐρωτάω καί προβάλλω κελεύω , χρήσιμος τις δέω καί ἀναγκαῖος ἀεί προβάλλω φαίνω . ὁ μέν γάρ Ὀδυσσεύς καταγελάω παρά ὁ μνηστήρ αἰτίζω ἄκολος , οὐ ἄορ οὐδέ λέβης · μεγαλοψυχία γάρ ἡγέομαι σημεῖον , ὡς ὁ δίδωμι τις ὁ μέγας , καί ὁ αἰτέω . μάλα δέ ἄν τις ἀκροατής καταγελάω εἰς μικρός καί γλίσχρος πρόβλημα ὁ διαλέγω κινέω , οἷος τερθρεύομαι τις ὁ νέος καί παρεπιδείκνυμαι διαλεκτικός ἤ μαθηματικός ἕξις εἴωθα προβάλλω περί ὁ ὁ ἀόριστος τομή , καί τίς ὁ κατά πλευρά ἤ κατά διάμετρος κίνησις . πρός ὅς εἰμί λέγω ὁ ὑπό Φιλότιμος πρός ὁ ἔμπυος καί φθισιάω λέγω . ἐπεί γάρ λαλέω αὐτός φαρμάκιον αἰτέω πρός παρωνυχία , αἰσθάνομαι ἀπό ὁ χροιά καί ὁ ἀναπνοή ὁ διάθεσις οὐ εἰμί σύ φημί ὦ ἀγαθός περί παρωνυχία ὁ λόγος . οὐδέ σύ τοίνυν , ὦ νεανίας , περί τοιοῦτος ζήτημα ὥρα σκοπέω , ἀλλά πῶς οἴημα καί ἀλαζονεία ἔρως τε καί φλυαρία ἀπολύω εἰς βίος ἄτυφος καί ὑγιαίνω καθίστημι σεαυτοῦ .
plutarchus.de-recta-ratione-audiendi-37b-48d 11
εὖ μάλα δὲ χρὴ καὶ πρὸς τὴν τοῦ λέγοντος ἐμπειρίαν ἢ φυσικὴν δύναμιν ἡρμοσμένον , ἐν οἷς αὐτὸς ἑαυτοῦ κράτιστός ἐστι , ποιεῖσθαι τὰς ἐρωτήσεις , καὶ μὴ παραβιάζεσθαι τὸν μὲν ἠθικώτερον φιλοσοφοῦντα φυσικὰς ἐπάγοντα καὶ μαθηματικὰς ἀπορίας , τὸν δὲ τοῖς φυσικοῖς σεμνυνόμενον εἰς συνημμένων ἐπικρίσεις ἕλκοντα καὶ ψευδομένων λύσεις . ὡς γὰρ ὁ τῇ κλειδὶ τὰ ξύλα σχίζειν τῇ δʼ ἀξίνῃ τὴν θύραν ἀνοίγειν πειρώμενος οὐκ ἐκεῖνα δόξειεν ἂν ἐπηρεάζειν , ἀλλʼ αὑτὸν ἀποστερεῖν τῆς ἑκατέρου χρείας καὶ δυνάμεως , οὕτως οἱ παρὰ τοῦ λέγοντος ὃ μὴ πέφυκε μηδʼ ἤσκηκεν αἰτοῦντες , ὃ δʼ ἔχει καὶ δίδωσι μὴ δρεπόμενοι μηδὲ λαμβάνοντες , οὐ τοῦτο βλάπτονται μόνον ἀλλὰ καὶ κακοήθειαν καὶ δυσμένειαν προσοφλισκάνουσι .
Lemmas: εὖ μάλα δέ χρή καί πρός ὁ ὁ λέγω ἐμπειρία ἤ φυσικός δύναμις ἁρμόζω , ἐν ὅς αὐτός ἑαυτοῦ κρατύς εἰμί , ποιέω ὁ ἐρώτησις , καί μή παραβιάζομαι ὁ μέν ἠθικός φιλοσοφέω φυσικός ἐπάγω καί μαθηματικός ἀπορία , ὁ δέ ὁ φυσικός σεμνύνω εἰς συνάπτω ἐπίκρισις ἕλκω καί ψεύδω λύσις . ὡς γάρ ὁ ὁ κλείς ὁ ξύλον σχίζω ὁ δέ ἀξίνη ὁ θύρα ἀνοίγνυμι πειράω οὐ ἐκεῖνος δοκέω ἄν ἐπηρεάζω , ἀλλά ἑαυτοῦ ἀποστερέω ὁ ἑκάτερος χρεία καί δύναμις , οὕτως ὁ παρά ὁ λέγω ὅς μή φύω μηδέ ἀσκέω αἰτέω , ὅς δέ ἔχω καί δίδωμι μή δρέπω μηδέ λαμβάνω , οὐ οὗτος βλάπτω μόνος ἀλλά καί κακοήθεια καί δυσμένεια προσοφλισκάνω .
plutarchus.de-recta-ratione-audiendi-37b-48d 12
φυλακτέον δὲ καὶ τὸ πολλὰ καὶ πολλάκις αὐτὸν προβάλλειν · ἔστι γὰρ καὶ τοῦτο τρόπον τινὰ παρεπιδεικνυμένου . τὸ δʼ ἑτέρου προτείνοντος ἀκροᾶσθαι μετʼ εὐκολίας φιλόλογον καὶ κοινωνικόν . ἂν μή τι τῶν ἰδίων ἐνοχλῇ καὶ κατεπείγῃ πάθος ἐπισχέσεως δεόμενον ἢ νόσημα παρηγορίας . τάχα μὲν γὰρ οὐδʼ ἀμαθίην κρύπτειν ἄμεινον , ὥς φησιν Ἡράκλειτος , ἀλλʼ εἰς μέσον τιθέναι καὶ θεραπεύειν . ἂν δʼ ὀργή τις ἢ προσβολὴ δεισιδαιμονίας ἢ διαφορὰ πρὸς οἰκείους σύντονος ἢ περιμανὴς ἐξ ἔρωτος ἐπιθυμία κινοῦσα χορδὰς τὰς ἀκινήτους φρενῶν ἐπιταράξῃ τὴν διάνοιαν , οὐ φευκτέον εἰς ἑτέρους λόγους ἀποδιδράσκοντας τὸν ἔλεγχον , ἀλλὰ περὶ αὐτῶν τούτων ἀκουστέον ἐν ταῖς διατριβαῖς , καὶ μετὰ τὰς διατριβὰς ἰδίᾳ προσιόντας αὐτοὺς καὶ προσανακρίνοντας . ἀλλὰ μὴ τοὐναντίον , ὥσπερ οἱ πολλοὶ χαίρουσι τοῖς φιλοσόφοις περὶ ἄλλων διαλεγομένοις καὶ θαυμάζουσιν · ἂν δὲ τοὺς ἄλλους ἐάσας ὁ φιλόσοφος αὐτοῖς ἐκείνοις ἰδίᾳ παρρησιάζηται περὶ τῶν διαφερόντων καὶ ὑπομιμνήσκῃ , δυσχεραίνουσι καὶ περίεργον νομίζουσιν . ἐπιεικῶς γάρ , ὥσπερ τῶν τραγῳδῶν ἐν τοῖς θεάτροις , καὶ τῶν φιλοσόφων ἐν ταῖς σχολαῖς οἴονται δεῖν ἀκούειν , ἐν δὲ τοῖς ἔξω πράγμασιν οὐδὲν αὐτοὺς ἑαυτῶν διαφέρειν ἡγοῦνται , πρὸς μὲν τοὺς σοφιστὰς εἰκότως τοῦτο πεπονθότες · ἀναστάντες γὰρ ἀπὸ τοῦ θρόνου καὶ ἀποθέμενοι τὰ βιβλία καὶ τὰς εἰσαγωγὰς ἐν τοῖς ἀληθινοῖς τοῦ βίου μέρεσι μικροὶ καὶ ὑπὸ χεῖρα φαίνονται τοῖς πολλοῖς , πρὸς δὲ τοὺς ὄντως φιλοσόφους οὐ καλῶς , ἀγνοοῦντες ὅτι καὶ σπουδὴ καὶ παιδιὰ καὶ νεῦμα καὶ μειδίαμα καὶ σκυθρωπασμὸς αὐτῶν , μάλιστα δʼ ὁ πρὸς ἕκαστον ἰδίᾳ περαινόμενος λόγος ἔχει τινὰ καρπὸν ὠφέλιμον τοῖς ὑπομένειν καὶ προσέχειν ἐθισθεῖσι .
Lemmas: φυλάσσω δέ καί ὁ πολύς καί πολλάκις αὐτός προβάλλω · εἰμί γάρ καί οὗτος τρόπος τις παρεπιδείκνυμαι . ὁ δέ ἕτερος προτείνω ἀκροάομαι μετά εὐκολία φιλόλογος καί κοινωνικός . ἐάν μή τις ὁ ἴδιος ἐνοχλέω καί κατεπείγω πάθος ἐπίσχεσις δέω ἤ νόσημα παρηγορία . τάχα μέν γάρ οὐδέ ἀμαθία κρύπτω ἀγαθός , ὡς φημί Ἡράκλειτος , ἀλλά εἰς μέσος τίθημι καί θεραπεύω . ἐάν δέ ὀργή τις ἤ προσβολή δεισιδαιμονία ἤ διαφορά πρός οἰκεῖος σύντονος ἤ περιμανής ἐκ ἔρως ἐπιθυμία κινέω χορδή ὁ ἀκίνητος φρήν ἐπιταράσσω ὁ διάνοια , οὐ φεύγω εἰς ἕτερος λόγος ἀποδιδράσκω ὁ ἔλεγχος , ἀλλά περί αὐτός οὗτος ἀκούω ἐν ὁ διατριβή , καί μετά ὁ διατριβή ἴδιος προσέρχομαι αὐτός καί προσανακρίνω . ἀλλά μή ἐναντίος , ὥσπερ ὁ πολύς χαίρω ὁ φιλόσοφος περί ἄλλος διαλέγω καί θαυμάζω · ἐάν δέ ὁ ἄλλος ἐάω ὁ φιλόσοφος αὐτός ἐκεῖνος ἴδιος παρρησιάζομαι περί ὁ διαφέρω καί ὑπομιμνῄσκω , δυσχεραίνω καί περίεργος νομίζω . ἐπιεικής γάρ , ὥσπερ ὁ τραγῳδός ἐν ὁ θέατρον , καί ὁ φιλόσοφος ἐν ὁ σχολή οἴομαι δέω ἀκούω , ἐν δέ ὁ ἔξω πρᾶγμα οὐδείς αὐτός ἑαυτοῦ διαφέρω ἡγέομαι , πρός μέν ὁ σοφιστής ἔοικα οὗτος πάσχω · ἀνίστημι γάρ ἀπό ὁ θρόνος καί ἀποτίθημι ὁ βιβλίον καί ὁ εἰσαγωγή ἐν ὁ ἀληθινός ὁ βίος μέρος μικρός καί ὑπό χείρ φαίνω ὁ πολύς , πρός δέ ὁ ὄντως φιλόσοφος οὐ καλός , ἀγνοέω ὅτι καί σπουδή καί παιδιά καί νεῦμα καί μειδίαμα καί σκυθρωπασμός αὐτός , μάλα δέ ὁ πρός ἕκαστος ἴδιος περαίνω λόγος ἔχω τις καρπός ὠφέλιμος ὁ ὑπομένω καί προσέχω ἐθίζω .
plutarchus.de-recta-ratione-audiendi-37b-48d 14
οἱ δὲ τοῦ μὲν λέγοντος οἴονταί τι ἔργον εἶναι , τοῦ δʼ ἀκούοντος οὐδέν , ἀλλʼ ἐκεῖνον μὲν ἀξιοῦσιν ἥκειν πεφροντικότα καὶ παρεσκευασμένον , αὐτοὶ δʼ ἄσκεπτοι καὶ ἀφρόντιδες τῶν καθηκόντων ἐμβαλόντες καθέζονται καθάπερ ἀτεχνῶς ἐπὶ δεῖπνον ἥκοντες . εὖ παθεῖν πονουμένων ἑτέρων . καίτοι καὶ συνδείπνου τι χαρίεντος ἔργον ἐστί , πολὺ δὲ μᾶλλον ἀκροατοῦ . κοινωνὸς γάρ ἐστι , τοῦ λόγου καὶ συνεργὸς τοῦ λέγοντος , καὶ οὐ τὰ μὲν ἐκείνου πλημμελήματα πικρῶς ἐξετάζειν ὀφείλει κατὰ ῥῆμα καὶ πρᾶγμα προσάγων τὴν εὐθύνην , αὐτὸς δʼ ἀνευθύνως , ἀσχημονεῖν καὶ πολλὰ σολοικίζειν περὶ τὴν ἀκρόασιν , ἀλλʼ ὥσπερ ἐν τῷ σφαιρίζειν τῷ βάλλοντι δεῖ συγκινούμενον εὐρύθμως φέρεσθαι τὸν δεχόμενον , οὕτως ἐπὶ τῶν λόγων ἔστι τις εὐρυθμία καὶ περὶ τὸν λέγοντα καὶ περὶ τὸν ἀκροώμενον , ἂν ἑκάτερος τὸ προσῆκον αὑτῷ φυλάττῃ .
Lemmas: ὁ δέ ὁ μέν λέγω οἴομαι τις ἔργον εἰμί , ὁ δέ ἀκούω οὐδείς , ἀλλά ἐκεῖνος μέν ἀξιόω ἥκω φροντίζω καί παρασκευάζω , αὐτός δέ ἄσκεπτος καί ἄφροντις ὁ καθήκω ἐμβάλλω καθέζομαι καθά ἄτεχνος ἐπί δεῖπνον ἥκω . εὖ πάσχω πονέω ἕτερος . καίτοι καί σύνδειπνος τις χαρίεις ἔργον εἰμί , πολύς δέ μάλα ἀκροατής . κοινωνός γάρ εἰμί , ὁ λόγος καί συνεργός ὁ λέγω , καί οὐ ὁ μέν ἐκεῖνος πλημμέλημα πικρός ἐξετάζω ὀφείλω κατά ῥῆμα καί πρᾶγμα προσάγω ὁ εὔθυνα , αὐτός δέ ἀνεύθυνος , ἀσχημονέω καί πολύς σολοικίζω περί ὁ ἀκρόασις , ἀλλά ὥσπερ ἐν ὁ σφαιρίζω ὁ βάλλω δέω συγκινέω εὔρυθμος φέρω ὁ δέχομαι , οὕτως ἐπί ὁ λόγος εἰμί τις εὐρυθμία καί περί ὁ λέγω καί περί ὁ ἀκροάομαι , ἐάν ἑκάτερος ὁ προσήκω ἑαυτοῦ φυλάσσω .
plutarchus.de-recta-ratione-audiendi-37b-48d 15
δεῖ δὲ μηδὲ ταῖς φωναῖς τῶν ἐπαίνων ὡς ἔτυχε χρῆσθαι . καὶ γὰρ Ἐπίκουρος ἐπὶ τοῖς τῶν φίλων ἐπιστολίοις κροτοθορύβους γίγνεσθαι παρʼ αὐτῶν λέγων ἀηδής ἐστιν . οἱ δὲ τὰς ξένας φωνὰς τοῖς ἀκροατηρίοις νῦν ἐπεισάγοντες , οὗτοι καὶ θείως καὶ θεοφορήτως καὶ ἀπροσίτως ἐπιλέγοντες , ὡς οὐκέτι τοῦ καλῶς καὶ τοῦ σοφῶς καὶ τοῦ ἀληθῶς ἐξαρκοῦντος , οἷς οἱ περὶ Πλάτωνα καὶ Σωκράτη καὶ Ὑπερείδην ἐχρῶντο σημείοις τῶν ἐπαίνων , ὑπερασχημονοῦσι καὶ διαβάλλουσι τοὺς λέγοντας ὡς ὑπερηφάνων τινῶν καὶ περιττῶν δεομένους ἐπαίνων . σφόδρα δʼ ἀηδεῖς εἰσι καὶ οἱ μεθʼ ὅρκου τοῖς λέγουσιν ὥσπερ ἐν δικαστηρίῳ τὰς μαρτυρίας ἀποδιδόντες . οὐχ ἧττον δὲ τούτων οἱ περὶ τὰς ποιότητας ἀστοχοῦντες , ὅταν φιλοσόφῳ μὲν ἐπιφωνῶσι δριμέως , γέροντι δʼ εὐφυῶς ἢ ἀνθηρῶς , τὰς τῶν παιζόντων καὶ πανηγυριζόντων ἐν ταῖς σχολαστικαῖς μελέταις φωνὰς ἐπὶ τοὺς φιλοσόφους μετακομίζοντες καὶ λόγῳ σωφρονοῦντι προσφέροντες ἔπαινον ἑταιρικόν , ὥσπερ ἀθλητῇ κρίνων ἢ ῥόδων στέφανον , οὐ δάφνης οὐδὲ κοτίνου περιτιθέντες Εὐριπίδης μὲν οὖν ὁ , ποιητής , ὡς ὑπολέγοντος αὐτοῦ τοῖς χορευταῖς ᾠδήν τινα πεποιημένην ἐφʼ ἁρμονίας εἷς ἐγέλασεν , εἰ μή τις ἦς ἀναίσθητος εἶπε καὶ ἀμαθής , οὐκ ἂν ἐγέλασας ἐμοῦ μιξολυδιστὶ ᾄδοντος . ἀνὴρ δʼ ἂν οἶμαι φιλόσοφος καὶ πολιτικὸς ἀκροατοῦ διακεχυμένου τρυφὴν ἐκκόψειεν εἰπών σύ μοι δοκεῖς ἀνόητος εἶναι καὶ ἀνάγωγος · οὐ γὰρ ἂν ἐμοῦ διδάσκοντος ἢ νουθετοῦντος ἢ διαλεγομένου περὶ θεῶν ἢ πολιτείας ἢ ἀρχῆς ἐτερέτιζες καὶ προσωρχοῦ τοῖς λόγοις . ὅρα γὰρ ἀληθῶς οἷόν ἐστι . φιλοσόφου λέγοντος ἀπορεῖν τοὺς ἔξωθεν ὑπὸ τῶν ἔνδον βοώντων καὶ ἀλαλαζόντων πότερον αὐλοῦντος ἢ κιθαρίζοντος ἢ ὀρχουμένου τινὸς ὁ ἔπαινός ἐστι .
Lemmas: δέω δέ μηδέ ὁ φωνή ὁ ἔπαινος ὡς τυγχάνω χράω . καί γάρ Ἐπίκουρος ἐπί ὁ ὁ φίλος ἐπιστόλιον κροτοθόρυβος γίγνομαι παρά αὐτός λέγω ἀηδής εἰμί . ὁ δέ ὁ ξένος φωνή ὁ ἀκροατήριον νῦν ἐπεισάγω , οὗτος καί θεῖος καί θεοφόρητος καί ἀπρόσιτος ἐπιλέγω , ὡς οὐκέτι ὁ καλός καί ὁ σοφός καί ὁ ἀληθής ἐξαρκέω , ὅς ὁ περί Πλάτων καί Σωκράτης καί Ὑπερείδης χράω σημεῖον ὁ ἔπαινος , ὑπερασχημονέω καί διαβάλλω ὁ λέγω ὡς ὑπερήφανος τις καί περισσός δέω ἔπαινος . σφόδρα δέ ἀηδής εἰμί καί ὁ μετά ὅρκος ὁ λέγω ὥσπερ ἐν δικαστήριον ὁ μαρτυρία ἀποδίδωμι . οὐ ἥσσων δέ οὗτος ὁ περί ὁ ποιότης ἀστοχέω , ὅταν φιλόσοφος μέν ἐπιφωνέω δριμύς , γέρων δέ εὐφυής ἤ ἀνθηρός , ὁ ὁ παίζω καί πανηγυρίζω ἐν ὁ σχολαστικός μελέτη φωνή ἐπί ὁ φιλόσοφος μετακομίζω καί λόγος σωφρονέω προσφέρω ἔπαινος ἑταιρικός , ὥσπερ ἀθλητής κρίνω ἤ ῥόδον στέφανος , οὐ δάφνη οὐδέ κότινος περιτίθημι Εὐριπίδης μέν οὖν ὁ , ποιητής , ὡς ὑπολέγω αὐτός ὁ χορευτής ἀοιδή τις ποιέω ἐπί ἁρμονία εἷς γελάω , εἰ μή τις εἰμί ἀναίσθητος λέγω καί ἀμαθής , οὐ ἄν γελάω ἐγώ μιξολυδιστί ἀείδω . ἀνήρ δέ ἄν οἴομαι φιλόσοφος καί πολιτικός ἀκροατής διαχέω τρυφή ἐκκόπτω λέγω σύ ἐγώ δοκέω ἀνόητος εἰμί καί ἀνάγωγος · οὐ γάρ ἄν ἐγώ διδάσκω ἤ νουθετέω ἤ διαλέγω περί θεός ἤ πολιτεία ἤ ἀρχή τερετίζω καί προσορχέομαι ὁ λόγος . ὁράω γάρ ἀληθής οἷος εἰμί . φιλόσοφος λέγω ἀπορέω ὁ ἔξωθεν ὑπό ὁ ἔνδον βοάω καί ἀλαλάζω πότερος αὐλέω ἤ κιθαρίζω ἤ ὀρχέω τις ὁ ἔπαινος εἰμί .
plutarchus.de-recta-ratione-audiendi-37b-48d 17
ἔτι τοίνυν ὥσπερ ἐν γράμμασι καὶ περὶ λύραν καὶ παλαίστραν αἱ πρῶται μαθήσεις πολὺν ἔχουσι θόρυβον καὶ πόνον καὶ ἀσάφειαν , εἶτα προιόντι κατὰ μικρὸν ὥσπερ πρὸς ἀνθρώπους συνήθεια πολλὴ καὶ γνῶσις ἐγγενομένη πάντα φίλα καὶ χειροήθη καὶ ῥᾴδια λέγειν τε καὶ πράττειν παρέσχεν , οὕτω δὴ καὶ φιλοσοφίας ἐχούσης τι καὶ γλίσχρον ἀμέλει καὶ ἀσύνηθες ἐν τοῖς πρώτοις ὀνόμασι καὶ πράγμασιν οὐ δεῖ φοβηθέντα τὰς ἀρχὰς ψοφοδεῶς καὶ ἀτόλμως ἐγκαταλιπεῖν , ἀλλὰ πειρώμενον ἑκάστου καὶ προσλιπαροῦντα καὶ γλιχόμενον τοῦ πρόσω τὴν πᾶν τὸ καλὸν ἡδὺ ποιοῦσαν ἀναμένειν συνήθειαν . ἥξει γὰρ οὐ διὰ μακροῦ πολὺ φῶς ἐπιφέρουσα τῇ μαθήσει καὶ δεινοὺς ἔρωτας ἐνδιδοῦσα πρὸς τὴν ἀρετήν , ὧν ἄνευ πάνυ τλήμονος ἀνδρός ἐστιν ἢ δειλοῦ τὸν ἄλλον ὑπομένειν βίον , ἐκπεσόντα διʼ ἀνανδρίαν φιλοσοφίας . ἴσως μὲν οὖν ἔχει τι καὶ τὰ πράγματα τοῖς ἀπείροις καὶ νέοις ἐν ἀρχῇ δυσκατανόητον · οὐ μὴν ἀλλὰ τῇ γε πλείστῃ περιπίπτουσιν ἀσαφείᾳ καὶ ἀγνοίᾳ διʼ αὑτούς , ἀπʼ ἐναντίων φύσεων ταὐτὸν ἁμαρτάνοντες . οἱ μὲν γὰρ αἰσχύνῃ τινὶ καὶ φειδοῖ τοῦ λέγοντος ὀκνοῦντες ἀνερέσθαι καὶ βεβαιώσασθαι τὸν λόγον , ὡς ἔχοντες ἐν νῷ συνεπινεύουσιν , οἱ δʼ ὑπὸ φιλοτιμίας ἀώρου καὶ κενῆς πρὸς ἑτέρους ἁμίλλης ὀξύτητα καὶ δύναμιν εὐμαθείας ἐπιδεικνύμενοι , πρὶν ἢ λαβεῖν ἔχειν ὁμολογοῦντες , οὐ λαμβάνουσιν . εἶτα συμβαίνει τοῖς μὲν αἰδήμοσι καὶ σιωπηλοῖς ἐκείνοις , ὅταν ἀπέλθωσι , λυπεῖν αὑτοὺς καὶ ἀπορεῖσθαι , καὶ τέλος αὖθις ὑπʼ ἀνάγκης ἐλαυνομένους σὺν αἰσχύνῃ μείζονι τοῖς εἰποῦσιν ἐνοχλεῖν ἀναπυνθανομένους καὶ μεταθέοντας , τοῖς δὲ φιλοτίμοις καὶ θρασέσιν ἀεὶ περιστέλλειν καὶ ἀποκρύπτειν συνοικοῦσαν τὴν ἀμαθίαν .
Lemmas: ἔτι τοίνυν ὥσπερ ἐν γράμμα καί περί λύρα καί παλαίστρα ὁ πρῶτος μάθησις πολύς ἔχω θόρυβος καί πόνος καί ἀσάφεια , εἶτα προέρχομαι κατά μικρός ὥσπερ πρός ἄνθρωπος συνήθεια πολύς καί γνῶσις ἐγγίγνομαι πᾶς φίλος καί χειροήθης καί ῥᾴδιος λέγω τε καί πράσσω παρέχω , οὕτως δή καί φιλοσοφία ἔχω τις καί γλίσχρος ἀμέλει καί ἀσυνήθης ἐν ὁ πρῶτος ὄνομα καί πρᾶγμα οὐ δέω φοβέω ὁ ἀρχή ψοφοδεής καί ἄτολμος ἐγκαταλείπω , ἀλλά πειράω ἕκαστος καί προσλιπαρέω καί γλίχομαι ὁ πρόσω ὁ πᾶς ὁ καλός ἡδύς ποιέω ἀναμένω συνήθεια . ἥκω γάρ οὐ διά μακρός πολύς φάος ἐπιφέρω ὁ μάθησις καί δεινός ἔρως ἐνδίδωμι πρός ὁ ἀρετή , ὅς ἄνευ πάνυ τλήμων ἀνήρ εἰμί ἤ δειλός ὁ ἄλλος ὑπομένω βίος , ἐκπίπτω διά ἀνανδρία φιλοσοφία . ἴσως μέν οὖν ἔχω τις καί ὁ πρᾶγμα ὁ ἄπειρος καί νέος ἐν ἀρχή δυσκατανόητος · οὐ μήν ἀλλά ὁ γε πολύς περιπίπτω ἀσάφεια καί ἄγνοια διά ἑαυτοῦ , ἀπό ἐναντίος φύσις αὐτός ἁμαρτάνω . ὁ μέν γάρ αἰσχύνη τις καί φειδώ ὁ λέγω ὀκνέω ἀνέρομαι καί βεβαιόω ὁ λόγος , ὡς ἔχω ἐν νόος συνεπινεύω , ὁ δέ ὑπό φιλοτιμία ἄωρος καί κενός πρός ἕτερος ἅμιλλα ὀξύτης καί δύναμις εὐμάθεια ἐπιδείκνυμι , πρίν ἤ λαμβάνω ἔχω ὁμολογέω , οὐ λαμβάνω . εἶτα συμβαίνω ὁ μέν αἰδήμων καί σιωπηλός ἐκεῖνος , ὅταν ἀπέρχομαι , λυπέω ἑαυτοῦ καί ἀπορέω , καί τέλος αὖθις ὑπό ἀνάγκη ἐλαύνω σύν αἰσχύνη μέγας ὁ λέγω ἐνοχλέω ἀναπυνθάνομαι καί μεταθέω , ὁ δέ φιλότιμος καί θρασύς ἀεί περιστέλλω καί ἀποκρύπτω συνοικέω ὁ ἀμαθία .