plutarchus.de-recta-ratione-audiendi-37b-48d 5
φθόνος τοίνυν μετὰ βασκανίας καὶ δυσμενείας οὐδενὶ μὲν ἔργῳ παρὼν ἀγαθόν , ἀλλὰ πᾶσιν ἐμπόδιος τοῖς καλοῖς , κάκιστος δʼ ἀκροωμένῳ πάρεδρος καὶ σύμβουλος , ἀνιαρὰ καὶ ἀηδῆ καὶ δυσπρόσδεκτα ποιῶν τὰ ὠφέλιμα διὰ τὸ πᾶσι μᾶλλον ἥδεσθαι τοὺς φθονοῦντας ἢ τοῖς εὖ λεγομένοις . καίτοι πλοῦτος μὲν ὅντινα δάκνει καὶ δόξα καὶ κάλλος , ἑτέροις ὑπάρχοντα , φθονερός ἐστι μόνον · ἄχθεται γὰρ ἄλλων εὐτυχούντων ὁ δὲ λόγῳ καλῶς λεγομένῳ δυσχεραίνων ὑπὸ τῶν ἰδίων ἀγαθῶν ἀνιᾶται . ὡς γὰρ τὸ φῶς τῶν βλεπόντων , καὶ ὁ λόγος τῶν ἀκουόντων ἀγαθόν ἐστιν , ἂν βούλωνται δέχεσθαι . τὸν μὲν οὖν ἐφʼ ἑτέροις φθόνον ἄλλαι τινὲς ἀπαίδευτοι καὶ κακαὶ διαθέσεις ἐμποιοῦσιν , ὁ δὲ πρὸς τοὺς λέγοντας ἐκ φιλοδοξίας ἀκαίρου καὶ φιλοτιμίας ἀδίκου γεννώμενος οὐδὲ προσέχειν ἐᾷ τοῖς λεγομένοις τὸν οὕτω διακείμενον , ἀλλὰ θορυβεῖ καὶ περισπᾷ τὴν διάνοιαν , ἅμα μὲν τὴν ἑαυτῆς ἕξιν ἐπισκοποῦσαν εἰ λείπεται τῆς τοῦ λέγοντος , ἅμα δὲ τοὺς ἄλλους ἐπιβλέπουσαν εἰ ἄγανται καὶ θαυμάζουσιν , ἐκπληττομένην τε ὑπὸ τῶν ἐπαίνων καὶ ἀγριαίνουσαν πρὸς τοὺς παρόντας ἂν ἀποδέχωνται τὸν λέγοντα , τῶν δὲ λόγων τοὺς μὲν εἰρημένους ἐῶσαν καὶ προϊεμένην , ὅτι λυποῦσι μνημονευόμενοι , πρὸς δὲ τοὺς λείποντας ταραττομένην καὶ τρέμουσαν μὴ τῶν εἰρημένων βελτίονες γένωνται , σπεύδουσαν δὲ τάχιστα παύσασθαι τοὺς λέγοντας ὅταν κάλλιστα λέγωσι , λυθείσης δὲ τῆς ἀκροάσεως πρὸς οὐδενὶ τῶν εἰρημένων οὖσαν ἀλλὰ τὰς φωνὰς καὶ διαθέσεις τῶν παρόντων ἐπιψηφίζουσαν , καὶ τοὺς μὲν ἐπαινοῦντας ὥσπερ ἐμμανῆ φεύγουσαν καὶ ἀποπηδῶσαν , προστρέχουσαν δὲ καὶ συναγελαζομένην τοῖς ψέγουσι τὰ εἰρημένα καὶ διαστρέφουσιν ἂν δὲ μηδὲν διαστρέψαι , παραβάλλουσαν ἑτέρους τινὰς ὡς ἄμεινον εἰρηκότας εἰς ταὐτὸ καὶ δυνατώτερον , ἕως διαφθείρασα καὶ λυμηναμένη τὴν ἀκρόασιν ἀχρεῖον ἑαυτῇ καὶ ἀνόνητον ἀπεργάσηται ,
Lemmas: φθόνος τοίνυν μετά βασκανία καί δυσμένεια οὐδείς μέν ἔργον πάρειμι ἀγαθός , ἀλλά πᾶς ἐμπόδιος ὁ καλός , κακός δέ ἀκροάομαι πάρεδρος καί σύμβουλος , ἀνιαρός καί ἀηδής καί δυσπρόσδεκτος ποιέω ὁ ὠφέλιμος διά ὁ πᾶς μάλα ἥδομαι ὁ φθονέω ἤ ὁ εὖ λέγω . καίτοι πλοῦτος μέν ὅστις δάκνω καί δόξα καί κάλλος , ἕτερος ὑπάρχω , φθονερός εἰμί μόνος · ἄχθομαι γάρ ἄλλος εὐτυχέω ὁ δέ λόγος καλός λέγω δυσχεραίνω ὑπό ὁ ἴδιος ἀγαθός ἀνιάω . ὡς γάρ ὁ φάος ὁ βλέπω , καί ὁ λόγος ὁ ἀκούω ἀγαθός εἰμί , ἐάν βούλομαι δέχομαι . ὁ μέν οὖν ἐπί ἕτερος φθόνος ἄλλος τις ἀπαίδευτος καί κακός διάθεσις ἐμποιέω , ὁ δέ πρός ὁ λέγω ἐκ φιλοδοξία ἄκαιρος καί φιλοτιμία ἄδικος γεννάω οὐδέ προσέχω ἐάω ὁ λέγω ὁ οὕτως διάκειμαι , ἀλλά θορυβέω καί περισπάω ὁ διάνοια , ἅμα μέν ὁ ἑαυτοῦ ἕξις ἐπισκοπέω εἰ λείπω ὁ ὁ λέγω , ἅμα δέ ὁ ἄλλος ἐπιβλέπω εἰ ἄγαμαι καί θαυμάζω , ἐκπλήσσω τε ὑπό ὁ ἔπαινος καί ἀγριαίνω πρός ὁ πάρειμι ἄν ἀποδέχομαι ὁ λέγω , ὁ δέ λόγος ὁ μέν λέγω ἐάω καί προίημι , ὅτι λυπέω μνημονεύω , πρός δέ ὁ λείπω ταράσσω καί τρέμω μή ὁ λέγω ἀγαθός γίγνομαι , σπεύδω δέ ταχύς παύω ὁ λέγω ὅταν καλός λέγω , λύω δέ ὁ ἀκρόασις πρός οὐδείς ὁ λέγω εἰμί ἀλλά ὁ φωνή καί διάθεσις ὁ πάρειμι ἐπιψηφίζω , καί ὁ μέν ἐπαινέω ὥσπερ ἐμμανής φεύγω καί ἀποπηδάω , προστρέχω δέ καί συναγελάζομαι ὁ ψέγω ὁ λέγω καί διαστρέφω ἐάν δέ μηδείς διαστρέφω , παραβάλλω ἕτερος τις ὡς ἀγαθός λέγω εἰς αὐτός καί δυνατός , ἕως διαφθείρω καί λυμαίνομαι ὁ ἀκρόασις ἀχρεῖος ἑαυτοῦ καί ἀνόνητος ἀπεργάζομαι ,