plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 23
τί οὖν φήσομεν περὶ τῶν παλαιῶν ; οὐχ ἓν τὰ πλείονα , οἶμαι . πρῶτον μὲν γάρ , ὥσπερ εἴρηται , τὰ πλεῖστα κἀκεῖναι καταλογάδην ἀπεφθέγγοντο . δεύτερον δὲ καὶ σωμάτων ἤνεγκε κράσεις καὶ φύσεις ὁ χρόνος ἐκεῖνος εὔρουν τι καὶ φορὸν ἐχούσας πρὸς ποίησιν , αἷς εὐθὺς ἐπεγίγνοντο προθυμίαι καὶ ὁρμαὶ καὶ παρασκευαὶ ψυχῆς ἑτοιμότητα ποιοῦσαι μικρᾶς ἔξωθεν ἀρχῆς καὶ παρατροπῆς τοῦ φανταστικοῦ δεομένην , ὡς εὐθὺς ἕλκεσθαι πρὸς τὸ οἰκεῖον μόνον , ὡς λέγει Φιλῖνος , ἀστρολόγους καὶ φιλοσόφους , ἀλλʼ ἐν οἴνῳ τε πολλῷ καὶ πάθει γιγνομένων , οἴκτου τινος ὑπορρυέντος ἢ χαρᾶς προσπεσούσης , ὠλίσθανον εἰς ἐνῳδὸν γῆρυν ἐρωτικῶν τε κατεπίμπλαντο μέτρων καὶ ᾀσμάτων τὰ συμπόσια καὶ τὰ βιβλία γραμμάτων . ὁ δʼ Εὐριπίδης εἰπὼν ὡς ἔρως ποιητὴν διδάσκει , κἂν ἄμουσος ᾖ τὸ πρίν ἐνενόησεν , ὅτι ποιητικὴν καὶ μουσικὴν Ἔρως δύναμιν οὐκ ἐντίθησιν , ἐνυπάρχουσαν δὲ κινεῖ καὶ ἀναθερμαίνει λανθάνουσαν καὶ ἀργοῦσαν . ἢ μηδένα νῦν ἐρᾶν , ὦ ξένε , λέγωμεν , ἀλλὰ φροῦδον οἴχεσθαι τὸν ἔρωτα , ὅτι μέτροις οὐδεὶς οὐδʼ ᾠδαῖς ῥίμφα παιδείους ὡς Πίνδαρος ἔφη τοξεύει μελιγάρεας ὕμνους ; ἀλλʼ ἄτοπον · ἔρωτες γὰρ ἔτι πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων ἐπιστρέφονται , ψυχαῖς δʼ ὁμιλοῦντες οὐκ εὐφυῶς οὐδʼ ἑτοίμως πρὸς μουσικὴν ἐχούσαις , ἄναυλοι μὲν καὶ ἄλυροι λάλοι δʼ οὐδὲν ἧττόν εἰσι καὶ διάπυροι τῶν παλαιῶν · ὅτι οὐδʼ ὅσιον εἰπεῖν ἢ καλὸν ὡς ἀνέραστος ἦν ἡ Ἀκαδήμεια καὶ ὁ Σωκράτους καὶ Πλάτωνος ; χορός , ὧν λόγοις μὲν ἐρωτικοῖς ἐντυχεῖν ἔστι , ποιήματα δʼ οὐκ ἀπολελοίπασι . τί δʼ ἀπολείπει τοῦ λέγοντος ; ἐρωτικὴν μόνην γεγονέναι Σαπφὼ γυναικῶν ὁ μαντικὴν φάσκων μόνην γεγονέναι Σίβυλλαν καὶ Ἀριστονίκαν καὶ ὅσαι διὰ μέτρων ἐθεμίστευσαν ; ὁ μὲν γὰρ οἶνος ὡς ἔλεγε Χαιρήμων τοῖς τρόποις κεράννυται τῶν πινόντων ὁ δὲ μαντικὸς ἐνθουσιασμός , ὥσπερ ὁ ἐρωτικός , χρῆται τῇ ὑποκειμένῃ δυνάμει καὶ κινεῖ τῶν δεξαμένων ἕκαστον καθʼ ὃ πέφυκεν .
Lemmas: τίς οὖν φημί περί ὁ παλαιός ; οὐ εἷς ὁ πολύς , οἴομαι . πρῶτος μέν γάρ , ὥσπερ λέγω , ὁ πολύς κἀκείνης καταλογάδην ἀποφθέγγομαι . δεύτερος δέ καί σῶμα φέρω κρᾶσις καί φύσις ὁ χρόνος ἐκεῖνος ἐύρρους τις καί φορός ἔχω πρός ποίησις , ὅς εὐθύς ἐπιγίγνομαι προθυμία καί ὁρμή καί παρασκευή ψυχή ἑτοιμότης ποιέω μικρός ἔξωθεν ἀρχή καί παρατροπή ὁ φανταστικός δέω , ὡς εὐθύς ἕλκω πρός ὁ οἰκεῖος μόνος , ὡς λέγω Φιλῖνος , ἀστρονόμος καί φιλόσοφος , ἀλλά ἐν οἶνος τε πολύς καί πάθος γίγνομαι , οἶκτος τις ὑπορρέω ἤ χαρά προσπίπτω , ὀλισθάνω εἰς ἐνῳδὸν γῆρυς ἐρωτικός τε καταπίμπλημι μέτρον καί ᾆσμα ὁ συμπόσιον καί ὁ βιβλίον γράμμα . ὁ δέ Εὐριπίδης λέγω ὡς ἔρως ποιητής διδάσκω , ἐάν ἄμουσος εἰμί ὁ πρίν ἐννοέω , ὅτι ποιητικός καί μουσικός Ἔρως δύναμις οὐ ἐντίθημι , ἐνυπάρχω δέ κινέω καί ἀναθερμαίνω λανθάνω καί ἀργέω . ἤ μηδείς νῦν ἐράω , ὦ ξένος , λέγω , ἀλλά φροῦδος οἴχομαι ὁ ἔρως , ὅτι μέτρον οὐδείς οὐδέ ἀοιδή ῥίμφα παίδειος ὡς Πίνδαρος φημί τοξεύω μελίγαρυς ὕμνος ; ἀλλά ἄτοπος · ἔρως γάρ ἔτι πολύς ὁ ἄνθρωπος ἐπιστρέφω , ψυχή δέ ὁμιλέω οὐ εὐφυής οὐδέ ἑτοῖμος πρός μουσική ἔχω , ἄναυλος μέν καί ἄλυρος λάλος δέ οὐδείς ἥσσων εἰμί καί διάπυρος ὁ παλαιός · ὅτι οὐδέ ὅσιος λέγω ἤ καλός ὡς ἀνέραστος εἰμί ὁ Ἀκαδήμεια καί ὁ Σωκράτης καί Πλάτων ; χορός , ὅς λόγος μέν ἐρωτικός ἐντυγχάνω εἰμί , ποίημα δέ οὐ ἀπολείπω . τίς δέ ἀπολείπω ὁ λέγω ; ἐρωτικός μόνος γίγνομαι Σαπφώ γυνή ὁ μαντικός φάσκω μόνος γίγνομαι Σίβυλλα καί Ἀριστονίκη καί ὅσος διά μέτρον θεμιστεύω ; ὁ μέν γάρ οἶνος ὡς λέγω Χαιρήμων ὁ τρόπος κεράννυμι ὁ πίνω ὁ δέ μαντικός ἐνθουσιασμός , ὥσπερ ὁ ἐρωτικός , χράω ὁ ὑπόκειμαι δύναμις καί κινέω ὁ δέχομαι ἕκαστος κατά ὅς φύω .