ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 1
ἑσπέραν ἐποιήσατε βαθεῖαν , ὦ Φιλῖνε , διὰ τῶν ἀναθημάτων παραπέμποντες τὸν ξένον · ἐγὼ γὰρ ὑμᾶς ἀναμένων ἀπηγόρευσα . βραδέως γὰρ ὡδεύομεν , ὦ Βασιλόκλεις , σπείροντες λόγους καὶ θερίζοντες εὐθὺς μετὰ μάχης ὑπούλους καὶ πολεμικούς , ὥσπερ οἱ Σπαρτοί , βλαστάνοντας ἡμῖν καὶ ὑποφυομένους κατὰ τὴν ὁδόν . . ἕετερον οὖν τινα δεήσει παρακαλεῖν τῶν παραγεγονότων , ἢ σὺ βούλει χαριζόμενος ἡμῖν διελθεῖν τίνες ἦσαν οἱ λόγοι καὶ τίνες οἱ λέγοντες ; ἐεμόν , ὡς ἔοικεν , ὦ Βασιλόκλεις , τὸ ἔργον . τῶν γὰρ ἄλλων οὐδενὶ ῥᾳδίως ἂν ἐντύχοις κατὰ πόλιν · τοὺς γὰρ πλείστους ἑώρων αὖθις εἰς τὸ Κωρύκιον τῷ ξένῳ καὶ τὴν Λυκουρίαν συναναβαίνοντας . ἦ φιλοθεάμων τις ἡμῖν καὶ περιττῶς φιλήκοός ἐστιν ὁ ξένος . φιλόλογός γε καὶ φιλομαθής ἐστι μᾶλλον . οὐ μὴν ταῦτα μάλιστα θαυμάζειν ἄξιον , ἀλλὰ πραότης τε πολλὴν χάριν ἔχουσα , καὶ τὸ μάχιμον καὶ διαπορητικὸν ὑπὸ συνέσεως , οὔτε δύσκολον οὔτε ἀντίτυπον πρὸς τὰς ἀποκρίσεις · ὥστε καὶ βραχὺ συγγενόμενον εὐθὺς εἰπεῖν τέκος ἀγαθοῦ πατρός . οἶσθα γὰρ Διογενιανὸν ἀνδρῶν ἄριστον . αὐτὸς μὲν οὐκ εἶδον , ὦ Φιλῖνε , πολλοῖς δʼ ἐντετύχηκα καὶ τὸν λόγον καὶ τὸ ἦθος τάνδρὸς ἰσχυρῶς ἀποδεχομένοις , ὅμοια δὲ τούτοις ἕτερα περὶ τοῦ νεανίσκου λέγουσιν . ἀλλὰ τίνʼ ἀρχὴν ἔσχον οἱ λόγοι καὶ πρόφασιν ;
Lemmas: ἑσπέρα ποιέω βαθύς , ὦ Φιλῖνος , διά ὁ ἀνάθημα παραπέμπω ὁ ξένος · ἐγώ γάρ σύ ἀναμένω ἀπαγορεύω . βραδύς γάρ ὁδεύω , ὦ Βασιλοκλῆς , σπείρω λόγος καί θερίζω εὐθύς μετά μάχη ὕπουλος καί πολεμικός , ὥσπερ ὁ Σπαρτός , βλαστάνω ἐγώ καί ὑποφύω κατά ὁ ὁδός . . ἕτερος οὖν τις δέω παρακαλέω ὁ παραγίγνομαι , ἤ σύ βούλομαι χαρίζω ἐγώ διέρχομαι τίς εἰμί ὁ λόγος καί τίς ὁ λέγω ; ἐμός , ὡς ἔοικα , ὦ Βασιλοκλῆς , ὁ ἔργον . ὁ γάρ ἄλλος οὐδείς ῥᾴδιος ἄν ἐντυγχάνω κατά πόλις · ὁ γάρ πολύς ὁράω αὖθις εἰς ὁ Κωρύκιος ὁ ξένος καί ὁ Λυκουρία συναναβαίνω . ἦ φιλοθεάμων τις ἐγώ καί περισσός φιλήκοος εἰμί ὁ ξένος . φιλόλογος γε καί φιλομαθής εἰμί μάλα . οὐ μήν οὗτος μάλα θαυμάζω ἄξιος , ἀλλά πραότης τε πολύς χάρις ἔχω , καί ὁ μάχιμος καί διαπορητικός ὑπό σύνεσις , οὔτε δύσκολος οὔτε ἀντίτυπος πρός ὁ ἀπόκρισις · ὥστε καί βραχύς συγγίγνομαι εὐθύς λέγω τέκος ἀγαθός πατήρ . οἶδα γάρ Διογενιανός ἀνήρ ἀγαθός . αὐτός μέν οὐ ὁράω , ὦ Φιλῖνος , πολύς δέ ἐντυγχάνω καί ὁ λόγος καί ὁ ἦθος ἀνήρ ἰσχυρός ἀποδέχομαι , ὅμοιος δέ οὗτος ἕτερος περί ὁ νεανίσκος λέγω . ἀλλά τίς ἀρχή ἔχω ὁ λόγος καί πρόφασις ;
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 2
ἐπέραινον οἱ περιηγηταὶ τὰ συντεταγμένα , μηδὲν ἡμῶν φροντίσαντες δεηθέντων ἐπιτεμεῖν τὰς ῥήσεις καὶ τὰ πολλὰ τῶν ἐπιγραμμάτων . τὸν δὲ ξένον ἡ μὲν ἰδέα καὶ τὸ τεχνικὸν τῶν ἀνδριάντων μετρίως προσήγετο , πολλῶν καὶ καλῶν ἔργων ὡς ἔοικε θεατὴν γεγενημένον ἐθαύμαζε δὲ τοῦ χαλκοῦ τὸ ἀνθηρὸν ὡς οὐ πίνῳ προσεοικὸς οὐδʼ ἰῷ , βαφῇ δὲ κυάνου στίλβοντος , ὥστε καὶ παῖξαί τι πρὸς ; τοὺς ναυάρχους ʽἀπʼ ἐκείνων γὰρ ἦρκται τῆς θέασʼ οἷον ἀτεχνῶς θαλαττίους τῇ χρόᾳ καὶ βυθίους ἑστῶτας . ἆρʼ οὖν ἔφη κρᾶσίς τις ἦν καὶ φάρμαξις τῶν πάλαι τεχνιτῶν περὶ τὸν χαλκόν , ὥσπερ ἡ λεγομένη τῶν ξιφῶν στόμωσις ἧς ἐκλιπούσης ἐκεχειρίαν ἔσχεν ἔργων πολεμικῶν ὁ χαλκός;ʼ τὸν μὲν γὰρ Κορίνθιον οὐ τέχνῃ ἀλλὰ συντυχίᾳ τῆς χρόας λαβεῖν τὸ κάλλος , ἐπινειμαμένου πυρὸς οἰκίαν ἔχουσάν τι χρυσοῦ καὶ ἀργύρου , πλεῖστον δὲ χαλκὸν ἀποκείμενον · ὧν συγχυθέντων καὶ συντακέντων , ὄνομα τοῦ χαλκοῦ τῷ μείζονι τὸ πλῆθος παρέσχεν . ὁ δὲ Θέων ὑπολαβών ἄλλον ἔφη λόγον ἡμεῖς ἀκηκόαμεν πανουργέστερον · ὡς ἀνὴρ ἐν Κορίνθῳ χαλκοτύπος , ἐπιτυχὼν θήκῃ χρυσίον ἐχούσῃ πολὺ καὶ δεδοικὼς φανερὸς γενέσθαι , κατὰ μικρὸν ἀποκόπτων καὶ ὑπομιγνὺς ἀτρέμα τῷ χαλκῷ , θαυμαστὴν λαμβάνοντι κρᾶσιν , ἐπίπρασκε πολλοῦ διὰ τὴν χρόαν καὶ τὸ κάλλος ἀγαπώμενον . ἀλλὰ καὶ ταῦτα κἀκεῖνα μῦθόσἐστιν · ἦν δέ τις ὡς ἔοικε μῖξις καὶ ἄρτυσις , ὥς που καὶ νῦν ἀνακεραννύντες ἀργύρῳ χρυσὸν ἰδίαν τινὰ καὶ περιττὴν ἐμοὶ δὲ φαινομένην νοσώδη χλωρότητα καὶ φθορὰν ἀκαλλῆ παρέχουσι .
Lemmas: περαίνω ὁ περιηγητής ὁ συντάσσω , μηδείς ἐγώ φροντίζω δέω ἐπιτέμνω ὁ ῥῆσις καί ὁ πολύς ὁ ἐπίγραμμα . ὁ δέ ξένος ὁ μέν ἰδέα καί ὁ τεχνικός ὁ ἀνδριάς μέτριος προσάγω , πολύς καί καλός ἔργον ὡς ἔοικα θεατής γίγνομαι θαυμάζω δέ ὁ χαλκός ὁ ἀνθηρός ὡς οὐ πίνος προσέοικα οὐδέ ἰός , βαφή δέ κύανος στίλβω , ὥστε καί παίζω τις πρός ; ὁ ναύαρχος ἄπειμι ἐκεῖνος γάρ ἄρχω ὁ θεάομαι οἷος ἄτεχνος θαλάσσιος ὁ χροιά καί βύθιος ἵστημι . ἆρα οὖν φημί κρᾶσις τις εἰμί καί φάρμαξις ὁ πάλαι τεχνίτης περί ὁ χαλκός , ὥσπερ ὁ λέγω ὁ ξίφος στόμωσις ὅς ἐκλείπω ἐκεχειρία ἔχω ἔργον πολεμικός ὁ χαλκός;ʼ ὁ μέν γάρ Κορίνθιος οὐ τέχνη ἀλλά συντυχία ὁ χροιά λαμβάνω ὁ κάλλος , ἐπινέμω πῦρ οἰκία ἔχω τις χρυσός καί ἄργυρος , πολύς δέ χαλκός ἀπόκειμαι · ὅς συγχέω καί συντήκω , ὄνομα ὁ χαλκός ὁ μέγας ὁ πλῆθος παρέχω . ὁ δέ Θέων ὑπολαμβάνω ἄλλος φημί λόγος ἐγώ ἀκούω πανουργής · ὡς ἀνήρ ἐν Κόρινθος χαλκοτύπος , ἐπιτυγχάνω θήκη χρυσίον ἔχω πολύς καί δείδω φανερός γίγνομαι , κατά μικρός ἀποκόπτω καί ὑπομείγνυμι ἀτρέμας ὁ χαλκός , θαυμαστός λαμβάνω κρᾶσις , πιπράσκω πολύς διά ὁ χροιά καί ὁ κάλλος ἀγαπάω . ἀλλά καί οὗτος ἐκεῖνος μῦθόσἐστιν · εἰμί δέ τις ὡς ἔοικα μῖξις καί ἄρτυσις , ὡς που καί νῦν ἀνακεράννυμι ἄργυρος χρυσός ἴδιος τις καί περισσός ἐγώ δέ φαίνω νοσώδης χλωρότης καί φθορά ἀκαλλής παρέχω .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 3
τίνʼ οὖν αἰτίαν ἔφη ὁ Διογενιανός ; οἴει τῆς ἐνταῦθα τοῦ χαλκοῦ χρόαςγεγονέναι καὶ ὁ Θέων ὅταν ἔφη τῶν πρώτων καὶ φυσικωτάτων καὶ ἐσομένων καὶ ὄντων , πυρὸς καὶ γῆς καὶ ἀέρος καὶ ὕδατος , μηδὲν ἄλλο τῷ χαλκῷ πλησιάζῃ μηδʼ ὁμιλῇ πλὴν μόνος ὁ ἀήρ , δῆλός ἐστιν ὑπὸ τούτου πεπονθὼς καὶ διὰ τοῦτον ἐσχηκὼς ἣν ἔχει διαφορὰν ἀεὶ συνόντα καὶ προσκείμενον · ἢ τουτὶ μὲν ᾕδεις πρὶν Θέογνιν γεγονέναι κατὰ τὸν κωμικόν , ἣν δʼ ἔχων φύσιν ὁ ἀήρ τε χρώμενος δυνάμει κατὰ τὰς ἐπιψαύσεις ἐπικέχρωκε τὸν χαλκὸν ἐπιθυμεῖς μαθεῖν;ʼ φήσαντος δὲ τοῦ Διογενιανοῦ , καὶ γὰρ ἐγώ εἶπεν ὦ παῖ · ζητῶμεν οὖν κοινῇ καὶ πρότερον , εἰ βούλει , διʼ ἣν αἰτίαν μάλιστα τῶν ὑγρῶν ἀναπίμπλησιν ἰοῦ τοὔλαιον · οὐ γὰρ αὐτόν γε δήπου τῷ χαλκῷ προστρίβεσθαι τὸν ἰόν , ἅτε δὴ καθαρὸν αὐτῷ καὶ ἀμίαντον πλησιάζοντα · οὐδαμῶς εἶπεν ὁ νεανίας,ἄλλοδʼ αὐτῷ μοι δοκεῖ τούτου τὸ αἴτιον ὑπάρχειν · λεπτῷ γὰρ ὄντι καὶ καθαρῷ καὶ διαυγεῖ προσπίπτων ὁ ἰὸς ἐκφανέστατός ἐστιν , ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις ὑγροῖς ἀφανίζεται.ʼ καὶ ὁ Θέων εὖγʼ εἶπεν ὦ παῖ , καὶ καλῶς · σκόπει δʼ εἰ βούλει καὶ τὴν ὑπʼ Ἀριστοτέλους αἰτίαν λεγομένην ἀλλὰ βούλομαι εἶπε . φησὶ τοίνυν τῶν μὲν ἄλλων ὑγρῶν ἐπιόντα διέχειν ἀδήλως καὶ διασπείρεσθαι τὸν ἰόν , ἀνωμάλων τῶν πόρων καὶ μανῶν ὄντων · τοῦ δʼ ἐλαίου τῇ πυκνότητι στέγεσθαι καὶ διαμένειν ἀθροιζόμενον . ἂν οὖν καὶ αὐτοί τι τοιοῦτον ὑποθέσθαι δυνηθῶμεν , οὐ παντάπασιν ἀπορήσομεν ἐπῳδῆς καὶ παραμυθίας πρὸς τὴν ἀπορίαν .
Lemmas: τίς οὖν αἰτία φημί ὁ Διογενιανός ; οἴομαι ὁ ἐνταῦθα ὁ χαλκός χρόαςγεγονέναι καί ὁ Θέων ὅταν φημί ὁ πρῶτος καί φυσικός καί εἰμί καί εἰμί , πῦρ καί γῆ καί ἀήρ καί ὕδωρ , μηδείς ἄλλος ὁ χαλκός πλησιάζω μηδέ ὁμιλέω πλήν μόνος ὁ ἀήρ , δῆλος εἰμί ὑπό οὗτος πάσχω καί διά οὗτος ἔχω ὅς ἔχω διαφορά ἀεί σύνειμι καί πρόσκειμαι · ἤ οὗτος μέν οἶδα πρίν Θέογνις γίγνομαι κατά ὁ κωμικός , ὅς δέ ἔχω φύσις ὁ ἀήρ τε χράω δύναμις κατά ὁ ἐπίψαυσις ἐπικίχρω ὁ χαλκός ἐπιθυμέω μανθάνω φημί δέ ὁ Διογενιανός , καί γάρ ἐγώ λέγω ὦ παῖς · ζητέω οὖν κοινῇ καί πρότερος , εἰ βούλομαι , διά ὅς αἰτία μάλα ὁ ὑγρός ἀναπίμπλημι ἰός ἔλαιον · οὐ γάρ αὐτός γε δήπου ὁ χαλκός προστρίβω ὁ ἰός , ἅτε δή καθαρός αὐτός καί ἀμίαντος πλησιάζω · οὐδαμῶς λέγω ὁ νεανίας,ἄλλοδʼ αὐτός ἐγώ δοκέω οὗτος ὁ αἴτιος ὑπάρχω · λεπτός γάρ εἰμί καί καθαρός καί διαυγής προσπίπτω ὁ ἰός ἐκφανής εἰμί , ἐν δέ ὁ ἄλλος ὑγρός ἀφανίζω καί ὁ Θέων εὖγε λέγω ὦ παῖς , καί καλός · σκοπέω δέ εἰ βούλομαι καί ὁ ὑπό Ἀριστοτέλης αἰτία λέγω ἀλλά βούλομαι λέγω . φημί τοίνυν ὁ μέν ἄλλος ὑγρός ἐπέρχομαι διέχω ἄδηλος καί διασπείρω ὁ ἰός , ἀνώμαλος ὁ πόρος καί μανός εἰμί · ὁ δέ ἔλαιον ὁ πυκνότης στέγω καί διαμένω ἀθροίζω . ἐάν οὖν καί αὐτός τις τοιοῦτος ὑποτίθημι δύναμαι , οὐ παντάπασι ἀπορέω ἐπῳδή καί παραμυθία πρός ὁ ἀπορία .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 4
ὡς οὖν ἐκελεύομεν καὶ συνεχωροῦμεν , ἔφη τὸν ἀέρα τὸν ἐν Δελφοῖς , πυκνὸν ὄντα καὶ συνεχῆ καὶ τόνον ἔχοντα διὰ τὴν ἀπὸ τῶν ὀρῶν ἀνάκλασιν καὶ ἀντέρεισιν , ἔτι καὶ λεπτὸν εἶναι καὶ δηκτικόν , ὥς που μαρτυρεῖ καὶ τὰ περὶ τὰς πέψεις τῆς ; τροφῆς ἐνδυόμενον οὖν ὑπὸ λεπτότητος καὶ τέμνοντα χαλκὸν ἀναχαράσσειν πολὺν ἰὸν ἐξ αὐτοῦ καὶ γεώδη , στέγειν δὲ τοῦτον αὖ πάλιν καὶ πιέζειν , τῆς πυκνότητος διάχυσιν μὴ διδούσης , τὸν δʼ ὑφιστάμενον αὐτοῦ διὰ πλῆθος ἐξανθεῖν καὶ λαμβάνειν αὐγὴν καὶ γάνωμα περὶ τὴν ἐπιφάνειαν . ἀποδεξαμένων δʼ ἡμῶν , ὁ ξένος ἔφη τὴν ἑτέραν ἀρκεῖν ὑπόθεσιν πρὸς τὸν λόγον . ἡ δὲ λεπτότης ἔφη δόξει μὲν ὑπεναντιοῦσθαι καὶ πρὸς τὴν λεγομένην πυκνότητα τοῦ ἀέρος , λαμβάνεται δʼ οὐκ ἀναγκαίως · αὐτὸς γὰρ ὑφʼ ἑαυτοῦ παλαιούμενος ὁ χαλκὸς ἀποπνεῖ καὶ μεθίησι τὸν ἰόν , ὃν ἡ πυκνότης συνέχουσα καὶ παχνοῦσα ποιεῖ ἐκφανῆ διὰ τὸ πλῆθος . ὑπολαβὼν δʼ ὁ Θέων , τί γάρ εἶπεν ὦ ξένε , κωλύει ταὐτὸν εἶναι καὶ λεπτὸν καὶ πυκνόν , ὥσπερ τὰ σηρικὰ καὶ τὰ βύσσινα τῶν ὑφασμάτων , ἐφʼ ὧν καὶ Ὅμηρος εἶπε καιροσέων δʼ ὀθονῶν ἀπολείβεται ὑγρὸν ἔλαιον , ἐνδεικνύμενος τὴν ἀκρίβειαν καὶ λεπτότητα τοῦ ὕφους τῷ μὴ προσμένειν τὸ ἔλαιον ἀλλʼ ἀπορρεῖν καὶ ἀπολισθάνειν , τῆς λεπτότητος καὶ πυκνότητος οὐ διιείσης ; καὶ μὴν οὐ μόνον πρὸς τὴν ἀναχάραξιν τοῦ ἰοῦ χρήσαιτʼ ἄν τις τῇ λεπτότητι τοῦ ἀέρος , ἀλλὰ καὶ τὴν χρόαν αὐτὴν ποιεῖν ἔοικεν ἡδίονα καὶ γλαυκοτέραν , ἀναμιγνύουσα τῷ κυάνῳ φῶς καὶ αὑγήν
Lemmas: ὡς οὖν κελεύω καί συγχωρέω , φημί ὁ ἀήρ ὁ ἐν Δελφοί , πυκνός εἰμί καί συνεχής καί τόνος ἔχω διά ὁ ἀπό ὁ ὄρος ἀνάκλασις καί ἀντέρεισις , ἔτι καί λεπτός εἰμί καί δηκτικός , ὡς που μαρτυρέω καί ὁ περί ὁ πέψις ὁ ; τροφή ἐνδύω οὖν ὑπό λεπτότης καί τέμνω χαλκός ἀναχαράσσω πολύς ἔρχομαι ἐκ αὐτός καί γεώδης , στέγω δέ οὗτος αὖ πάλιν καί πιέζω , ὁ πυκνότης διάχυσις μή δίδωμι , ὁ δέ ὑφίστημι αὐτός διά πλῆθος ἐξανθέω καί λαμβάνω αὐγή καί γάνωμα περί ὁ ἐπιφάνεια . ἀποδέχομαι δέ ἐγώ , ὁ ξένος φημί ὁ ἕτερος ἀρκέω ὑπόθεσις πρός ὁ λόγος . ὁ δέ λεπτότης φημί δοκέω μέν ὑπεναντιόομαι καί πρός ὁ λέγω πυκνότης ὁ ἀήρ , λαμβάνω δέ οὐ ἀναγκαῖος · αὐτός γάρ ὑπό ἑαυτοῦ παλαιόω ὁ χαλκός ἀποπνέω καί μεθίημι ὁ ἰός , ὅς ὁ πυκνότης συνέχω καί παχνόω ποιέω ἐκφανής διά ὁ πλῆθος . ὑπολαμβάνω δέ ὁ Θέων , τίς γάρ λέγω ὦ ξένος , κωλύω αὐτός εἰμί καί λεπτός καί πυκνός , ὥσπερ ὁ σηρικός καί ὁ βύσσινος ὁ ὕφασμα , ἐπί ὅς καί Ὅμηρος λέγω καιροσέων δέ ὀθόνη ἀπολείβω ὑγρός ἔλαιον , ἐνδείκνυμι ὁ ἀκρίβεια καί λεπτότης ὁ ὕφος ὁ μή προσμένω ὁ ἔλαιον ἀλλά ἀπορρέω καί ἀπολισθάνω , ὁ λεπτότης καί πυκνότης οὐ διίημι ; καί μήν οὐ μόνος πρός ὁ ἀναχάραξις ὁ ἰός χράω ἄν τις ὁ λεπτότης ὁ ἀήρ , ἀλλά καί ὁ χροιά αὐτός ποιέω ἔοικα ἡδύς καί γλαυκός , ἀναμίσγω ὁ κύανος φάος καί αὐγή
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 6
καὶ ὁ Σαραπίων νοσοῦμεν γάρ εἶπεν ὦ Βόηθε , καὶ τὰ ὦτα καὶ τὰ ὄμματα , συνειθισμένοι διὰ τρυφὴν καὶ μαλακίαν τὰ ἡδίω καλὰ νομίζειν καὶ ἀποφαίνεσθαι . τάχα δὴ μεμψόμεθα τὴν Πυθίαν , ὅτι Γλαύκης οὐ φθέγγεται τῆς κιθαρῳδοῦ λιγυρώτερον , οὐδὲ χριομένη μύροις οὐδʼ ἁλουργίδας ἀμπεχομένη κάτεισιν εἰς τὸ ἄδυτον , οὐδʼ ἐπιθυμιᾷ κασίαν ἢ λήδανον ἢ λιβανωτὸν ἀλλὰ δάφνην καὶ κρίθινον ἄλευρον . οὐχ ὁρᾷς , εἶπεν , ὅσην χάριν ἔχει τὰ Σαπφικὰ μέλη κηλοῦντα καὶ καταθέλγοντα τοὺς ἀκροωμένους ; Σίβυλλα δὲ μαινομένῳ στόματι καθʼ Ηράκλειτον ἀγέλαστα καὶ ἀκαλλώπιστα καὶ ἀμύριστα φθεγγομένη , χιλίων ἐτῶν ἐξικνεῖται τῇ φωνῇ διὰ τὸν θεόν . ὁ δὲ Πίνδαρος ἀκοῦσαι φησὶ τοῦ θεοῦ τὸν Κάδμον μουσικὰν ὀρθάν οὐχ ἡδεῖαν οὐδὲ τρυφερὰν οὐδʼ ἐπικεκλασμένην τοῖς μέλεσιν . ἡδονὴν γὰρ οὐ προσίεται τὸ ἀπαθὲς καὶ ἁγνόν , ἀλλʼ ἐνταῦθα μετὰ τῆς Ἄτης ἐρρίφη καὶ τὸ πλεῖστον αὐτῆς ; καὶ ὡς ἔοικεν εἰς τὰ ὦτα τῶν ἀνθρώπων συνερρύηκεν .
Lemmas: καί ὁ Σαραπίων νοσέω γάρ λέγω ὦ Βόηθος , καί ὁ οὖς καί ὁ ὄμμα , συνεθίζω διά τρυφή καί μαλακία ὁ ἡδύς καλός νομίζω καί ἀποφαίνω . τάχα δή μέμφομαι ὁ Πυθία , ὅτι Γλαύκη οὐ φθέγγομαι ὁ κιθαρῳδός λιγυρός , οὐδέ χρίω μύρον οὐδέ ἁλουργίς ἀμπέχω κατέρχομαι εἰς ὁ ἄδυτος , οὐδέ ἐπιθυμιάω κασία ἤ λάδανον ἤ λιβανωτός ἀλλά δάφνη καί κρίθινος ἄλευρον . οὐ ὁράω , λέγω , ὅσος χάρις ἔχω ὁ Σαπφικός μέλος κηλέω καί καταθέλγω ὁ ἀκροάομαι ; Σίβυλλα δέ μαίνομαι στόμα κατά Ἡράκλειτος ἀγέλαστος καί ἀκαλλώπιστος καί ἀμύριστος φθέγγομαι , χίλιοι ἔτος ἐξικνέομαι ὁ φωνή διά ὁ θεός . ὁ δέ Πίνδαρος ἀκούω φημί ὁ θεός ὁ Κάδμος μουσικός ὀρθός οὐ ἡδύς οὐδέ τρυφερός οὐδέ ἐπικλάω ὁ μέλος . ἡδονή γάρ οὐ προσίημι ὁ ἀπαθής καί ἁγνός , ἀλλά ἐνταῦθα μετά ὁ Ἄτη ῥίπτω καί ὁ πολύς αὐτός ; καί ὡς ἔοικα εἰς ὁ οὖς ὁ ἄνθρωπος συρρέω .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 7
εἰπόντος δὲ ταῦτα τοῦ Σαραπίωνος , ὁ Θέων μειδιάσας ὁ Σαραπίων μέν εἶπε τὸεἰωθὸς ἀποδέδωκε τῷ τρόπῳ , λόγου περὶ Ἄτης καὶ ἡδονῆς παραπεσόντος ἀπολαύσας ἡμεῖς δʼ ὦ Βόηθε , κἂν ᾖ φαυλότερα τῶν Ὁμήρου ταῦτα τὰ ἔπη , μὴ νομίζωμεν αὐτὰ πεποιηκέναι τὸν θεόν , ἀλλʼ ἐκείνου τὴν ἀρχὴν τῆς κινήσεως ἐνδιδόντος , ὡς ἑκάστη πέφυκε κινεῖσθαι τῶν προφητίδων . καὶ γὰρ εἰ γράφειν ἔδει μὴ λέγειν τοὺς · χρησμούς , οὐκ ἂν οἶμαι τοῦ θεοῦ τὰ γράμματα νομίζοντες ἐψέγομεν , ὅτι λείπεται καλλιγραφίᾳ τῶν βασιλικῶν . οὐ γὰρ ἔστι θεοῦ ἡ γῆρυς οὐδʼ ὁ φθόγγος οὐδʼ ἡ λέξις οὐδὲ τὸ μέτρον ἀλλὰ τῆς γυναικός · ἐκεῖνος δὲ μόνας τὰς φαντασίας παρίστησι καὶ φῶς ἐν τῇ ψυχῇ ποιεῖ πρὸς τὸ μέλλον · ὁ γὰρ ἐνθουσιασμὸς ; τοιοῦτόν ἐστι . καθόλου δʼ εἰπεῖν , ὑμᾶς τοὺς τοῦ Ἐπικούρου προφήτας ( δῆλος γὰρ εἶ καὶ αὐτὸς ὑποφερόμενος ) οὐκ ἔστι διαφυγεῖν , ἀλλὰ κἀκείνας αἰτιᾶσθε τὰς πάλαι προφήτιδας ὡς φαύλοις ποιήμασι χρωμένας , καὶ τὰς νῦν καταλογάδην καὶ διὰ τῶν · ἐπιτυχόντων ὀνομάτων τοὺς χρησμοὺς λεγούσας , ὅπως ὑμῖν ἀκεφάλων καὶ λαγαρῶν μέτρων καὶ μειούρων εὐθύνας μὴ ὑπέχωσι . καὶ ὁ Διογενιανός μὴ παῖζʼ εἶπεν ὦ πρὸς θεῶν , ἀλλὰ διάλυσον ἡμῖν ταύτην τὴν ἀπορίαν κοινὴν οὖσαν . οὐδεὶς γὰρ ἔστιν Ἑλλήνων , ὃς οὐκ αἰτίαν ἐπιζητεῖ καὶ λόγον , πῶς πέπαυται τὸ μαντεῖον ἔπεσι καὶ λόγοις χρώμενον . ὑπολαβὼν οὖν ὁ Θέων ἀλλὰ καὶ νῦν εἶπεν ὦ παῖ , δοκοῦμεν ἐπηρείᾳ τινὶ τοὺς περιηγητὰς ἀφαιρεῖσθαι τὸ οἰκεῖον ἔργον . ἔασον οὖν γενέσθαι τὸ τούτων πρότερον , εἶτα περὶ ὧν βούλει καθʼ ἡσυχίαν διαπορήσεις
Lemmas: λέγω δέ οὗτος ὁ Σαραπίων , ὁ Θέων μειδιάω ὁ Σαραπίων μέν λέγω τοειωθα ἀποδίδωμι ὁ τρόπος , λόγος περί Ἄτη καί ἡδονή παραπίπτω ἀπολαύω ἐγώ δέ ὦ Βόηθος , ἐάν εἰμί φαῦλος ὁ Ὅμηρος οὗτος ὁ ἔπος , μή νομίζω αὐτός ποιέω ὁ θεός , ἀλλά ἐκεῖνος ὁ ἀρχή ὁ κίνησις ἐνδίδωμι , ὡς ἕκαστος φύω κινέω ὁ προφῆτις . καί γάρ εἰ γράφω δέω μή λέγω ὁ · χρησμός , οὐ ἄν οἴομαι ὁ θεός ὁ γράμμα νομίζω ψέγω , ὅτι λείπω καλλιγραφία ὁ βασιλικός . οὐ γάρ εἰμί θεός ὁ γῆρυς οὐδέ ὁ φθόγγος οὐδέ ὁ λέξις οὐδέ ὁ μέτρον ἀλλά ὁ γυνή · ἐκεῖνος δέ μόνος ὁ φαντασία παρίστημι καί φάος ἐν ὁ ψυχή ποιέω πρός ὁ μέλλω · ὁ γάρ ἐνθουσιασμός ; τοιοῦτος εἰμί . καθόλου δέ λέγω , σύ ὁ ὁ Ἐπίκουρος προφήτης ( δῆλος γάρ εἰμί καί αὐτός ὑποφέρω ) οὐ εἰμί διαφεύγω , ἀλλά ἐκεῖνος αἰτιάομαι ὁ πάλαι προφῆτις ὡς φαῦλος ποίημα χράω , καί ὁ νῦν καταλογάδην καί διά ὁ · ἐπιτυγχάνω ὄνομα ὁ χρησμός λέγω , ὅπως σύ ἀκέφαλος καί λαγαρός μέτρον καί μέιορος εὔθυνα μή ὑπέχω . καί ὁ Διογενιανός μή παίζω λέγω ὦ πρός θεός , ἀλλά διαλύω ἐγώ οὗτος ὁ ἀπορία κοινός εἰμί . οὐδείς γάρ εἰμί Ἕλλην , ὅς οὐ αἰτία ἐπιζητέω καί λόγος , πῶς παύω ὁ μαντεῖον ἔπος καί λόγος χράω . ὑπολαμβάνω οὖν ὁ Θέων ἀλλά καί νῦν λέγω ὦ παῖς , δοκέω ἐπήρεια τις ὁ περιηγητής ἀφαιρέω ὁ οἰκεῖος ἔργον . ἐάω οὖν γίγνομαι ὁ οὗτος πρότερος , εἶτα περί ὅς βούλομαι κατά ἡσυχία διαπορέω
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 9
τοιαῦτα μὲν ἐγὼ πρὸς τὸν Βόηθον ἀπεκρινάμην , ὅμοια δὲ περὶ τῶν Σιβυλλείων . ἐπειδὴ γὰρ ἔστημεν κατὰ τὴν πέτραν γενόμενοι τὴν κατὰ τὸ βουλευτήριον , ἐφʼ ἧς λέγεται καθίζεσθαι τὴν πρώτην Σίβυλλαν ἐκ τοῦ Ἑλικῶνος παραγενομένην ὑπὸ τῶν Μουσῶν τραφεῖσαν ( ἔνιοι δέ φασιν ἐκ Μαλιέων ἀφικέσθαι Λαμίας οὖσαν θυγατέρα τῆς Ποσειδῶνος ) , ὁ μὲν Σαραπίων ἐμνήσθη τῶν ἐπῶν , ἐν οἷς ὕμνησεν ἑαυτήν , ὡς οὐδʼ ἀποθανοῦσα λήξει μαντικῆς · ἀλλʼ αὐτὴ μὲν ἐν τῇ σελήνῃ περίεισι τὸ καλούμενον φαινόμενον γενομένη πρόσωπον , τῷ δʼ ἀέρι τὸ πνεῦμα συγκραθὲν ἐν φήμαις ἀεὶ φορήσεται καὶ κληδόσιν · ἐκ δὲ τοῦ σώματος μεταβαλόντος ἐν τῇ γῇ πόας ; καὶ ὕλης ἀναφυομένης , βοσκήσεται ταύτην ἱερὰ θρέμματα , χρόας τε παντοδαπὰς ἴσχοντα καὶ μορφὰς καὶ ποιότητας ἐπὶ τῶν σπλάγχνων ἀφʼ ὧν αἱ προδηλώσεις ἀνθρώποις τοῦ μέλλοντος . ὁ δὲ Βόηθος ἔτι μᾶλλον ἦν φανερὸς καταγελῶν τοῦ δὲ ξένου εἰπόντος , ὡς , εἰ καὶ ταῦτα μύθοις ἔοικεν , ἀλλὰ ταῖς γε μαντείαις ἐπιμαρτυροῦσι πολλαὶ μὲν ἀναστάσεις καὶ μετοικισμοὶ πόλεων Ἑλληνίδων , πολλαὶ δὲ βαρβαρικῶν στρατιῶν ἐπιφάνειαι καὶ ἀναιρέσεις ἡγεμονιῶν · ταυτὶ δὲ τὰ πρόσφατα καὶ νέα πάθη περί τε Κύμην καὶ Δικαιάρχειαν οὐχ ὑμνούμενα πάλαι καὶ ᾀδόμενα διὰ τῶν Σιβυλλείων ὁ χρόνος ὥσπερ ὀφείλων ἀποδέδωκεν , ἐκρήξεις πυρὸς ὀρείου καὶ ζέσεις θαλασσίας , καὶ πετρῶν καὶ φλεγμονῶν ὑπὸ πνεύματος ἀναρρίψεις , καὶ φθορὰς πολεων ἅμα τοσούτων καὶ τηλικούτων , ὡς μεθʼ ἡμέραν ἐπελθοῦσιν ἄγνοιαν εἶναι καὶ ἀσάφειαν ὅπου κατῴκηντο τῆς χώρας συγκεχυμένης ; ταῦτα γὰρ εἰ γέγονε πιστεῦσαι χαλεπόν ἐστι , μὴ τί γε προειπεῖν ἄνευ θειότητος
Lemmas: τοιοῦτος μέν ἐγώ πρός ὁ Βόηθος ἀποκρίνω , ὅμοιος δέ περί ὁ Σιβύλλειος . ἐπειδή γάρ ἵστημι κατά ὁ πέτρα γίγνομαι ὁ κατά ὁ βουλευτήριον , ἐπί ὅς λέγω καθίζω ὁ πρῶτος Σίβυλλα ἐκ ὁ Ἑλικών παραγίγνομαι ὑπό ὁ Μοῦσα τρέφω ( ἔνιοι δέ φημί ἐκ Μαλιεύς ἀφικνέομαι Λάμια εἰμί θυγάτηρ ὁ Ποσειδῶν ) , ὁ μέν Σαραπίων μιμνῄσκω ὁ ἔπος , ἐν ὅς ὑμνέω ἑαυτοῦ , ὡς οὐδέ ἀποθνῄσκω λήγω μαντικός · ἀλλά αὐτός μέν ἐν ὁ σελήνη περίειμι ὁ καλέω φαίνω γίγνομαι πρόσωπον , ὁ δέ ἀήρ ὁ πνεῦμα συγκεράννυμι ἐν φήμη ἀεί φορέω καί κληδών · ἐκ δέ ὁ σῶμα μεταβάλλω ἐν ὁ γῆ πόα ; καί ὕλη ἀναφύω , βόσκω οὗτος ἱερός θρέμμα , χροιά τε παντοδαπός ἴσχω καί μορφή καί ποιότης ἐπί ὁ σπλάγχνον ἀπό ὅς ὁ προδήλωσις ἄνθρωπος ὁ μέλλω . ὁ δέ Βόηθος ἔτι μάλα εἰμί φανερός καταγελάω ὁ δέ ξένος λέγω , ὡς , εἰ καί οὗτος μῦθος ἔοικα , ἀλλά ὁ γε μαντεία ἐπιμαρτυρέω πολύς μέν ἀνάστασις καί μετοικισμός πόλις Ἑλληνίς , πολύς δέ βαρβαρικός στρατιά ἐπιφάνεια καί ἀναίρεσις ἡγεμονία · οὗτος δέ ὁ πρόσφατος καί νέος πάθος περί τε Κύμη καί Δικαιάρχεια οὐ ὑμνέω πάλαι καί ἀείδω διά ὁ Σιβύλλειος ὁ χρόνος ὥσπερ ὀφείλω ἀποδίδωμι , ἔκρηξις πῦρ ὄρειος καί ζέσις θαλάσσιος , καί πέτρα καί φλεγμονή ὑπό πνεῦμα ἀνάρριψις , καί φθορά πόλεων ἅμα τοσοῦτος καί τηλικοῦτος , ὡς μετά ἡμέρα ἐπέρχομαι ἄγνοια εἰμί καί ἀσάφεια ὅπου κατοικέω ὁ χώρα συγχέω ; οὗτος γάρ εἰ γίγνομαι πιστεύω χαλεπός εἰμί , μή τίς γε προλέγω ἄνευ θειότης
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 10
καὶ ὁ Βόηθος ποῖον γάρ εἶπεν ὦ δαιμόνιε , τῇ φύσει πάθος ὁ χρόνος οὐκ ὀφείλει ; τί δʼ ἔστι τῶν ἀτόπων καὶ ἀπροσδοκήτων περὶ γῆν ἢ θάλατταν ἢ πόλεις ἢ ἄνδρας , ὅ τις ἂν προειπὼν οὐ τύχοι γενομένου ; καίτοι τοῦτό γε σχεδὸν οὐδὲ προειπεῖν ἔστιν ἀλλʼ εἰπεῖν , μᾶλλον δὲ ῥῖψαι καὶ διασπεῖραι λόγους οὐκ ἔχοντας ἀρχὴν εἰς τὸ ἄπειρον · οἷς πλανωμένοις ἀπήντησε πολλάκις ἡ τύχη καὶ συνέπεσεν αὐτομάτως . διαφέρει γὰρ οἶμαι γενέσθαι τὸ ῥηθὲν ἢ ῥηθῆναι τὸ γενησόμενον . ὁ γὰρ εἰπὼν τὰ μὴ ὑπάρχοντα λόγος ἐν ἑαυτῷ τὸ ἡμαρτημένον ἔχων οὐ δικαίως ἀναμένει τὴν ἐκ ταὐτομάτου πίστιν οὐδʼ ἀληθεῖ τεκμηρίῳ χρῆται τοῦ προειπεῖν ἐπιστάμενος τῷ μετὰ τὸ εἰπεῖν γενομένῳ , πάντα τῆς ἀπειρίας φερούσης · μᾶλλον δʼ δʼ μὲν εἰκάζων καλῶς , ὃν ἄριστον μάντιν ἀνηγόρευκεν ἡ παροιμία , ἰχνοσκοποῦντι καὶ στιβεύοντι διὰ τῶν εὐλόγων τὸ μέλλον ὅμοιός ἐστι . Σίβυλλαι δʼ αὗται καὶ Βάκιδες ὥσπερ εἰς πόντον ἀτεκμάρτως τὸν χρόνον κατέβαλον καὶ διέσπειραν ὡς ἔτυχε παντοδαπῶν ὀνόματα καὶ ῥήματα παθῶν καὶ συμπτωμάτων · οἷς , γιγνομένων ἐνίων ἀπὸ τύχης , ὁμοίως ψεῦδός ἐστι τὸ νῦν λεγόμενον , κἂν ὕστερον ἀληθές , εἰ τύχοι , γένηται .
Lemmas: καί ὁ Βόηθος ποῖος γάρ λέγω ὦ δαιμόνιος , ὁ φύσις πάθος ὁ χρόνος οὐ ὀφείλω ; τίς δέ εἰμί ὁ ἄτοπος καί ἀπροσδόκητος περί γῆ ἤ θάλασσα ἤ πόλις ἤ ἀνήρ , ὅς τις ἄν προλέγω οὐ τυγχάνω γίγνομαι ; καίτοι οὗτος γε σχεδόν οὐδέ προλέγω εἰμί ἀλλά λέγω , μάλα δέ ῥίπτω καί διασπείρω λόγος οὐ ἔχω ἀρχή εἰς ὁ ἄπειρος · ὅς πλανάω ἀπαντάω πολλάκις ὁ τύχη καί συμπίπτω αὐτόματος . διαφέρω γάρ οἴομαι γίγνομαι ὁ λέγω ἤ λέγω ὁ γίγνομαι . ὁ γάρ λέγω ὁ μή ὑπάρχω λόγος ἐν ἑαυτοῦ ὁ ἁμαρτάνω ἔχω οὐ δίκαιος ἀναμένω ὁ ἐκ αὐτόματος πίστις οὐδέ ἀληθής τεκμήριον χράω ὁ προλέγω ἐπίσταμαι ὁ μετά ὁ λέγω γίγνομαι , πᾶς ὁ ἀπειρία φέρω · μάλα δέ δέ μέν εἰκάζω καλός , ὅς ἀγαθός μάντις ἀναγορεύω ὁ παροιμία , ἰχνοσκοπέω καί στιβεύω διά ὁ εὔλογος ὁ μέλλω ὅμοιος εἰμί . Σίβυλλα δέ οὗτος καί Βάκις ὥσπερ εἰς πόντος ἀτέκμαρτος ὁ χρόνος καταβάλλω καί διασπείρω ὡς τυγχάνω παντοδαπής ὄνομα καί ῥῆμα πάθος καί σύμπτωμα · ὅς , γίγνομαι ἔνιοι ἀπό τύχη , ὅμοιος ψεῦδος εἰμί ὁ νῦν λέγω , ἐάν ὕστερον ἀληθής , εἰ τυγχάνω , γίγνομαι .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 13
ἐκ τούτου τοὺς περιηγητὰς ; ὁ Σαραπίων ἤρετο τί δὴ τὸν οἶκον οὐ Κυψέλου τοῦ ἀναθέντος ἀλλὰ Κορινθίων ὀνομάζουσιν . ἀπορίᾳ δʼ αἰτίας ἐμοὶ γοῦν δοκεῖ σιωπώντων ἐκείνων , ἐπιγελάσας ἐγὼ τί δʼ εἶπον ἔτι τούτους οἰόμεθα γιγνώσκειν ἢ μνημονεύειν ἐκπεπληγμένους παντάπασιν , ἡμῶν μετεωρολεσχούντων ; ἐπεὶ πρότερὸν γʼ αὐτῶν ἠκούομεν λεγόντων , ὅτι τῆς τυραννίδος καταλυθείσης ἐβούλοντο Κορίνθιοι καὶ τὸν ἐν Πίσῃ χρυσοῦν ἀνδριάντα καὶ τὸν ἐνταῦθα τουτονὶ θησαυρὸν ἐπιγράψαι τῆς πόλεως . Δελφοὶ μὲν οὖν ἔδοσαν ὡς δίκαιον , καὶ συνεχώρησαν , Ἠλείους δὲ φθονήσαντας ἐψηφίσαντο μὴ μετέχειν Ἰσθμίων ὅθεν οὐδεὶς ἐξ ἐκείνου γέγονεν Ἰσθμίων ἀγωνιστὴς Ἠλεῖος . ὁ δὲ Μολιονιδῶν φόνος ὑφʼ Ἡρακλέους περὶ Κλεωνὰς οὐδέν ἐστι , μεταίτιος , ὡς ἔνιοι νομίζουσιν , Ἠλείοις τοῦ εἴργεσθαι · τοὐναντίον γὰρ ἦν αὐτοῖς προσῆκον εἴργειν , εἰ διὰ τοῦτο Κορινθίοις προσεκεκρούκεσαν . ἐγὼ μὲν οὖν ταῦτʼ εἶπον .
Lemmas: ἐκ οὗτος ὁ περιηγητής ; ὁ Σαραπίων ἔρομαι τίς δή ὁ οἶκος οὐ Κύψελος ὁ ἀνατίθημι ἀλλά Κορίνθιος ὀνομάζω . ἀπορία δέ αἰτία ἐγώ γοῦν δοκέω σιωπάω ἐκεῖνος , ἐπιγελάω ἐγώ τίς δέ λέγω ἔτι οὗτος οἴομαι γιγνώσκω ἤ μνημονεύω ἐκπλήσσω παντάπασι , ἐγώ μετεωρολεσχέω ; ἐπεί πρότερος γε αὐτός ἀκούω λέγω , ὅτι ὁ τυραννίς καταλύω βούλομαι Κορίνθιος καί ὁ ἐν Πῖσα χρύσεος ἀνδριάς καί ὁ ἐνταῦθα οὗτος θησαυρός ἐπιγράφω ὁ πόλις . Δελφοί μέν οὖν δίδωμι ὡς δίκαιος , καί συγχωρέω , Ἠλεῖος δέ φθονέω ψηφίζω μή μετέχω Ἴσθμια ὅθεν οὐδείς ἐκ ἐκεῖνος γίγνομαι Ἴσθμιος ἀγωνιστής Ἠλεῖος . ὁ δέ Μολιονίδης φόνος ὑπό Ἡρακλῆς περί Κλεωναί οὐδείς εἰμί , μεταίτιος , ὡς ἔνιοι νομίζω , Ἠλεῖος ὁ ἔργω · ἐναντίος γάρ εἰμί αὐτός προσήκω ἔργω , εἰ διά οὗτος Κορίνθιος προσκρούω . ἐγώ μέν οὖν οὗτος λέγω .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 14
ἐπεὶ δὲ τὸν Ἀκανθίων καὶ Βρασίδου παρελθοῦσιν οἶκον ἡμῖν ἔδειξεν ὁ περιηγητὴς χωρίον , ἐν ᾧ Ῥοδώπιδος ἔκειντό ποτε τῆς ἑταίρας ὀβελίσκοι σιδηροῖ , δυσχεράνας ὁ Διογενιανὸς ἦν ἄρα τῆς αὐτῆς ἔφη πόλεως Ῥοδώπιδι μὲν χώραν παρασχεῖν , ὅπου τὰς δεκάτας φέρουσα καταθήσεται τῶν μισθῶν , Αἴσωπον δʼ ἀπολέσαι τὸν ὁμόδουλον αὐτῆς . καὶ ὁ Σαραπίων τί δὲ ταῦτʼ ἔφη μακάριε , δυσχεραίνεις ; ἐκεῖ βλέψον ἄνω καὶ τὴν χρυσῆν ἐν τοῖς στρατηγοῖς καὶ βασιλεῦσι θέασαι Μνησαρέτην , ἣν Κράτης εἶπε τῆς τῶν Ἑλλήνων ἀκρασίας ἀνακεῖσθαι τρόπαιον . ἰδὼν οὖν ὁ νεανίας εἶτʼ οὐ περὶ Φρύνης ἔφη τοῦτʼ ἦν εἰρημένον τῷ Κράτητι;ʼ ναί εἶπεν ὁ Σαραπίων · Μνησαρέτη γὰρ ἐκαλεῖτο , τὴν δὲ Φρύνην ἐπίκλησιν ἔσχε διὰ τὴν ὠχρότητα . πολλὰ δʼ ὡς ἔοικε τῶν ὀνομάτων ἀποκρύπτουσιν αἱ παρωνυμίαι . τὴν γοῦν Ἀλεξάνδρου μητέρα Πολυξένην εἶτα Μυρτάλην Ὀλυμπιάδα τε καὶ Στρατονίκην κληθῆναι λέγουσι · τὴν δὲ Ῥοδίαν Εὔμητιν ἄχρι νῦν Κλεοβουλίνην πατρόθεν οἱ πλεῖστοι καλοῦσιν Ἡροφίλην δὲ τὴν Ἐρυθραίαν μαντικὴν γενομένην Σίβυλλαν προσηγόρευσαν . , τῶν δὲ γραμματικῶν ἀκούσῃ καὶ τὴν Λήδαν Μνησινόην , καὶ τὸν Ὀρέστην Ἀχαιὸν ὠνομάσθαι φασκόντων . ἀλλὰ πῶς , ἔφη , διανοῇ σὺ ʽ βλέψας πρὸς τὸν Θέωνἀ τουτὶ διαλῦσαι τὸ περὶ Φρύνης αἰτίαμα ;
Lemmas: ἐπεί δέ ὁ Ἀκάνθιος καί Βρασίδας παρέρχομαι οἶκος ἐγώ δείκνυμι ὁ περιηγητής χωρίον , ἐν ὅς Ῥοδῶπις κεῖμαι ποτέ ὁ ἑταίρα ὀβελίσκος σιδήρεος , δυσχεραίνω ὁ Διογενιανός εἰμί ἄρα ὁ αὐτός φημί πόλις Ῥοδῶπις μέν χώρα παρέχω , ὅπου ὁ δεκάτη φέρω κατατίθημι ὁ μισθός , Αἴσωπος δέ ἀπόλλυμι ὁ ὁμόδουλος αὐτός . καί ὁ Σαραπίων τίς δέ οὗτος φημί μακάριος , δυσχεραίνω ; ἐκεῖ βλέπω ἄνω καί ὁ χρύσεος ἐν ὁ στρατηγός καί βασιλεύς θεάομαι Μνησαρέτην , ὅς Κράτης λέγω ὁ ὁ Ἕλλην ἀκρασία ἀνακέομαι τρόπαιον . ὁράω οὖν ὁ νεανίας εἶτα οὐ περί Φρύνη φημί οὗτος εἰμί λέγω ὁ Κράτης ναί λέγω ὁ Σαραπίων · Μνησαρέτην γάρ καλέω , ὁ δέ Φρύνη ἐπίκλησις ἔχω διά ὁ ὠχρότης . πολύς δέ ὡς ἔοικα ὁ ὄνομα ἀποκρύπτω ὁ παρωνυμία . ὁ γοῦν Ἀλέξανδρος μήτηρ Πολυξένη εἶτα Μυρτάλη Ὀλυμπιάς τε καί Στρατονίκη καλέω λέγω · ὁ δέ Ῥόδιος Εὔμητις ἄχρι νῦν Κλεοβουλίνη πατρόθεν ὁ πολύς καλέω Ἡροφίλη δέ ὁ Ἐρυθραῖος μαντικός γίγνομαι Σίβυλλα προσαγορεύω . , ὁ δέ γραμματικός ἀκούω καί ὁ Λήδη Μνησινόη , καί ὁ Ὀρέστης Ἀχαιός ὀνομάζω φάσκω . ἀλλά πῶς , φημί , διανοέω σύ ʽ βλέπω πρός ὁ Θέων οὗτος διαλύω ὁ περί Φρύνη αἰτίαμα ;
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 15
κἀκεῖνος ἡσυχῆ διαμειδιάσας οὕτως εἶπεν ὥστε καὶ σοὶ προσεγκαλεῖν τὰ μικρότατα τῶν Ἑλληνικῶν πλημμελημάτων ἐλέγχοντι . καθάπερ γὰρ ὁ Σωκράτης ; ἑστιώμενος ἐν Καλλίου τῷ μύρῳ πολεμεῖ μόνον , ὀρχήσεις δὲ παίδων καὶ κυβιστήσεις καὶ φιλήματα καὶ γελωτοποιοὺς ὁρῶν ἀνέχεται καὶ σύ μοι δοκεῖς ὁμοίως γύναιον εἴργειν τοῦ ἱεροῦ χρησάμενον ὥρᾳ σώματος οὐκ ἐλευθερίως , φόνων δὲ καὶ πολέμων καὶ λεηλασιῶν ἀπαρχαῖς καὶ δεκάταις κύκλῳ περιεχόμενον τὸν θεὸν ὁρῶν , καὶ τὸν νεὼν σκύλων Ἑλληνικῶν ἀνάπλεων καὶ λαφύρων οὐ δυσχεραίνεις , οὐδʼ οἰκτίρεις τοὺς Ἕλληνας ἐπὶ τῶν καλῶν ἀναθημάτων αἰσχίστας ἀναγιγνώσκων ἐπιγραφὰς Βρασίδας καὶ Ἀκάνθιοι ἀπʼ Ἀθηναίων καὶ ʽ Ἀθηναῖοι ἀπὸ Κορινθίων καὶ Φωκεῖς ἀπὸ Θεσσαλῶν , Ὀρνεᾶται δʼ ἀπὸ Σικυωνίων , Ἀμφικτύονες δʼ ἀπὸ Φωκέων . ἀλλὰ Πραξιτέλης ὡς · ἔοικε · μόνος ἠνίασε Κράτητα τῇ ἐρωμένῃ τυχὼν αὐτόθι δωρεᾶς , ὃν ἐπαινεῖν ὤφειλε Κράτης , ὅτι τοῖς χρυσοῖς βασιλεῦσι τούτοις παρέστησε χρυσῆν ἑταίραν , ἐξονειδίζων τὸν πλοῦτον ὡς οὐδὲν ἔχοντα θαυμάσιον οὐδὲ σεμνόν . δικαιοσύνης γὰρ ἀναθήματα καὶ σωφροσύνης καὶ μεγαλονοίας καλῶς ἔχει τίθεσθαι παρὰ τῷ θεῷ τοὺς βασιλεῖς καὶ τοὺς ἄρχοντας , οὐ χρυσῆς καὶ τρυφώσης εὐπορίας ἧς μέτεστι καὶ τοῖς αἴσχιστα βεβιωκόσιν .
Lemmas: ἐκεῖνος ἡσυχῆ διαμειδιάω οὕτως λέγω ὥστε καί σύ προσεγκαλέω ὁ μικρός ὁ Ἑλληνικός πλημμέλημα ἐλέγχω . καθά γάρ ὁ Σωκράτης ; ἑστιάω ἐν Καλλίας ὁ μύρον πολεμέω μόνος , ὄρχησις δέ παῖς καί κυβίστησις καί φίλημα καί γελωτοποιός ὁράω ἀνέχω καί σύ ἐγώ δοκέω ὅμοιος γύναιον ἔργω ὁ ἱερός χράω ὥρα σῶμα οὐ ἐλευθέριος , φόνος δέ καί πόλεμος καί λεηλασία ἀπαρχή καί δεκάτη κύκλος περιέχω ὁ θεός ὁράω , καί ὁ ναός σκῦλον Ἑλληνικός ἀνάπλεος καί λάφυρα οὐ δυσχεραίνω , οὐδέ οἰκτίρω ὁ Ἕλλην ἐπί ὁ καλός ἀνάθημα αἰσχρός ἀναγιγνώσκω ἐπιγραφή Βρασίδας καί Ἀκάνθιος ἀπό Ἀθηναῖος καί ʽ Ἀθηναῖος ἀπό Κορίνθιος καί Φωκεύς ἀπό Θεσσαλός , Ὀρνεάτης δέ ἀπό Σικυώνιος , Ἀμφικτύονες δέ ἀπό Φωκεύς . ἀλλά Πραξιτέλης ὡς · ἔοικα · μόνος ἀνιάω Κράτης ὁ ἐράω τυγχάνω αὐτόθι δωρεά , ὅς ἐπαινέω ὀφέλλω Κράτης , ὅτι ὁ χρύσεος βασιλεύς οὗτος παρίστημι χρύσεος ἑταίρα , ἐξονειδίζω ὁ πλοῦτος ὡς οὐδείς ἔχω θαυμάσιος οὐδέ σεμνός . δικαιοσύνη γάρ ἀνάθημα καί σωφροσύνη καί μεγαλόνοια καλός ἔχω τίθημι παρά ὁ θεός ὁ βασιλεύς καί ὁ ἄρχων , οὐ χρύσεος καί τρυφάω εὐπορία ὅς μέτειμι καί ὁ αἰσχρός βιόω .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 16
ἐκεῖνο δʼ οὐ λέγεις εἶπεν ἅτερος τῶν περιηγητῶν ὅτι Κροῖσος ἐνταῦθα καὶ τῆς ἀρτοποιοῦ χρυσῆν εἰκόνα ποιησάμενος ἀνέθηκε πλὴν οὐκ ἐντρυφῶν τῷ ἱερῷ , καλὴν δὲ λαβὼν αἰτίαν καὶ δικαίαν . λέγεται γὰρ Ἀλυάττην τὸν πατέρα τοῦ Κροίσου δευτέραν ἀγαγέσθαι γυναῖκα καὶ παῖδας ἑτέρους τρέφειν · ἐπιβουλεύουσαν οὖν τῷ Κροίσῳ τὴν ἄνθρωπον φάρμακον δοῦναι τῇ ἀρτοποιῷ , καὶ κελεῦσαι διαπλάσασαν ἄρτον ἐξ αὐτοῦ τῷ Κροίσῳ παραθεῖναι τὴν δʼ ἀρτοποιὸν κρύφα τῷ Κροίσῳ φράσαι , παραθεῖναι δὲ τοῖς ἐκείνης παισὶ τὸν ἄρτον . ἀνθʼ ὧν βασιλεύσαντα τὸν Κροῖσον οἷον ἐπὶ μάρτυρι τῷ θεῷ τὴν χάριν ἀμείψασθαι τῆς γυναικός , εὖ γε ποιοῦντʼ ἐκεῖνον . ὅθεν , εἶπεν , ἄξιον δὴ καὶ τῶν πόλεων εἴ τι τοιοῦτόν ἔστιν ἀνάθημα τιμᾶν καὶ ἀγαπᾶν , οἷον τὸ Ὀπουντίων . ἐπεὶ γὰρ οἱ Φωκέων τύραννοι πολλὰ τῶν χρυσῶν καὶ ἀργυρῶν ἀναθημάτων συγχέαντες ἔκοψαν νόμισμα καὶ διέσπειραν εἰς τὰς πόλεις , Ὀπούντιοι συναγαγόντες ὅσον ἀργύριον , ὑδρίαν ἔπεμψαν ἐνθάδε τῷ θεῷ καὶ καθιέρωσαν . ἐγὼ δὲ καὶ Μυριναίους ἐπαινῶ καὶ Ἀπολλωνιάτας θέρη χρυσᾶ δεῦρο πέμψαντας · ἔτι δὲ μᾶλλον Ἐρετριεῖς καὶ Μάγνητας , ἀνθρώπων ἀπαρχαῖς ; δωρησαμένους τὸν θεόν , ὡς καρπῶν δοτῆρα καὶ πατρῷον καὶ γενέσιον καὶ φιλάνθρωπον αἰτιῶμαι δὲ Μεγαρεῖς , ὅτι μόνοι σχεδὸν ἐνταῦθα λόγχην ἔχοντα τὸν θεὸν ἔστησαν ἀπὸ τῆς μάχης , ἣν Ἀθηναίους μετὰ τὰ Περσικὰ τὴν πόλιν ἔχοντας αὐτῶν νικήσαντες ἐξέβαλον . ὕστερον μέντοι πλῆκτρον ἀνέθηκαν τῷ θεῷ χρυσοῦν ἐπιστήσαντες ὡς ἔοικε Σκυθίνῳ λέγοντι περὶ τῆς λύρας , ἣν ἁρμόζεται Ζηνὸς εὐειδὴς ; Ἀπόλλων , πᾶσαν ἀρχὴν καὶ τέλος συλλαβών ἔχει δὲ λαμπρὸν πλῆκτρον ἡλίου φάος .
Lemmas: ἐκεῖνος δέ οὐ λέγω λέγω ἕτερος ὁ περιηγητής ὅτι Κροῖσος ἐνταῦθα καί ὁ ἀρτοποιός χρύσεος εἰκών ποιέω ἀνατίθημι πλήν οὐ ἐντρυφάω ὁ ἱερόν , καλός δέ λαμβάνω αἰτία καί δίκαιος . λέγω γάρ Ἀλυάττης ὁ πατήρ ὁ Κροῖσος δεύτερος ἄγω γυνή καί παῖς ἕτερος τρέφω · ἐπιβουλεύω οὖν ὁ Κροῖσος ὁ ἄνθρωπος φάρμακον δίδωμι ὁ ἀρτοποιός , καί κελεύω διαπλάσσω ἄρτος ἐκ αὐτός ὁ Κροῖσος παρατίθημι ὁ δέ ἀρτοποιός κρύφα ὁ Κροῖσος φράζω , παρατίθημι δέ ὁ ἐκεῖνος παῖς ὁ ἄρτος . ἀντί ὅς βασιλεύω ὁ Κροῖσος οἷος ἐπί μάρτυς ὁ θεός ὁ χάρις ἀμείβω ὁ γυνή , εὖ γε ποιέω ἐκεῖνος . ὅθεν , λέγω , ἄξιος δή καί ὁ πόλις εἰ τις τοιοῦτος εἰμί ἀνάθημα τιμάω καί ἀγαπάω , οἷος ὁ Ὀπούντιος . ἐπεί γάρ ὁ Φωκεύς τύραννος πολύς ὁ χρύσεος καί ἀργύρεος ἀνάθημα συγχέω κόπτω νόμισμα καί διασπείρω εἰς ὁ πόλις , Ὀπούντιοι συνάγω ὅσος ἀργύριον , ὑδρία πέμπω ἐνθάδε ὁ θεός καί καθιερόω . ἐγώ δέ καί Μυριναῖος ἐπαινέω καί Ἀπολλωνιάτας θέρος χρύσεος δεῦρο πέμπω · ἔτι δέ μάλα Ἐρετριεύς καί Μάγνης , ἄνθρωπος ἀπαρχή ; δωρέω ὁ θεός , ὡς καρπός δοτήρ καί πατρῷος καί γενέσιος καί φιλάνθρωπος αἰτιάομαι δέ Μεγαρεύς , ὅτι μόνος σχεδόν ἐνταῦθα λόγχη ἔχω ὁ θεός ἵστημι ἀπό ὁ μάχη , ὅς Ἀθηναῖος μετά ὁ Περσικός ὁ πόλις ἔχω αὐτός νικάω ἐκβάλλω . ὕστερον μέντοι πλῆκτρον ἀνατίθημι ὁ θεός χρύσεος ἐφίστημι ὡς ἔοικα Σκυθῖνος λέγω περί ὁ λύρα , ὅς ἁρμόζω Ζεύς εὐειδής ; Ἀπόλλων , πᾶς ἀρχή καί τέλος συλλαμβάνω ἔχω δέ λαμπρός πλῆκτρον ἥλιος φάος .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 17
ἐπιβάλλοντος δὲ τοῦ Σαραπίωνος εἰπεῖν τι περὶ τούτων , ὁ ξένος · ἡδὺ μέν ἔφη τὸ τοιούτων ἀκροᾶσθαι λόγων , ἐμοὶ δʼ ἀναγκαῖόν ἐστι τὴν πρώτην ὑπόσχεσιν ἀπαιτῆσαι περὶ τῆς αἰτίας , ἣ πέπαυκε τὴν Πυθίαν ἐν ἔπεσι καὶ μέτροις ἄλλοις θεσπίζουσαν · ὥστʼ , εἰ δοκεῖ , τὰ λειπόμενα τῆς θέας ὑπερθέμενοι περὶ τούτων ἀκούσωμεν ἐνταῦθα καθίσαντες . οὗτος γάρ ἐστιν ὁ μάλιστα πρὸς τὴν τοῦ χρηστηρίου πίστιν ἀντιβαίνων λόγος · ὡς δυεῖν θάτερον , ἢ τῆς Πυθίας τῷ χωρίῳ μὴ πελαζούσης ἐν ᾧ τὸ θεῖόν ἐστιν , ἢ τοῦ πνεύματος παντάπασιν ἀπεσβεσμένου καὶ τῆς δυνάμεως ἐκλελοιπυίας . περιελθόντες ; οὖν ἐπὶ τῶν μεσημβρινῶν καθεζόμεθα κρηπίδων τοῦ νεὼ πρὸς τὸ τῆς Γῆς ἱερὸν τὸ θʼ ὕδωρ ἀποβλέποντες ὥστʼ εὐθὺς εἰπεῖν τὸν Βόηθον , ὅτι καὶ ὁ τόπος τῆς ἀπορίας συνεπιλαμβάνεται τῷ ξένῳ . Μουσῶν γὰρ ἦν ἱερὸν ἐνταῦθα περὶ τὴν ἀναπνοὴν τοῦ νάματος , ὅθεν ἐχρῶντο πρός τε τὰς λοιβὰς ὕδατι τούτῳ , ὥς φησι Σιμωνίδης ἔνθα χερνίβεσσιν εἰρύεται τὸ Μοισᾶν καλλικόμων ὑπένερθεν ἁγνὸν ὕδωρ . μικρῷ δὲ περιεργότερον αὖθις ὁ Σιμωνίδης τὴν Κλειὼ προσειπών ἁγνᾶν ἐπίσκοπον , χερνίβων φησὶ πολύλιστον ἀραιόν τέ ἐστιν ἀχρυσόπεπλον εὐῶδες ἀμβροσίων ἐκ μυχῶν ἐρανὸν ὕδωρ λαβόν . οὐκ ὀρθῶς οὖν Εὔδοξος ἐπίστευσε τοῖς Στυγὸς ὕδωρ τοῦτο καλεῖσθαι πεφήνασι . τὰς δὲ Μούσας ἱδρύσαντο παρέδρους τῆς μαντικῆς καὶ φύλακας αὐτοῦ παρὰ τὸ νᾶμα καὶ τὸ τῆς Γῆς ἱερόν , ἧς λέγεται τὸ μαντεῖον γενέσθαι διὰ τὴν ἐν μέτροις καὶ μέλεσι χρησμῳδίαν . ἔνιοι δὲ καὶ πρῶτον ἐνταῦθά φασιν ἡρῷον μέτρον ἀκουσθῆναι , συμφέρετε πτερά , οἰωνοί , κηρόν τε , μέλισσαι ὅτε τῷ θεῷ ἐπιδεᾶ γενομένην ἀποβαλεῖν τὸ σεμνόν .
Lemmas: ἐπιβάλλω δέ ὁ Σαραπίων λέγω τις περί οὗτος , ὁ ξένος · ἡδύς μέν φημί ὁ τοιοῦτος ἀκροάομαι λόγος , ἐγώ δέ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ πρῶτος ὑπόσχεσις ἀπαιτέω περί ὁ αἰτία , ὅς παύω ὁ Πυθία ἐν ἔπος καί μέτρον ἄλλος θεσπίζω · ὥστε , εἰ δοκέω , ὁ λείπω ὁ θέα ὑπερτίθημι περί οὗτος ἀκούω ἐνταῦθα καθίζω . οὗτος γάρ εἰμί ὁ μάλα πρός ὁ ὁ χρηστήριον πίστις ἀντιβαίνω λόγος · ὡς δύο ἕτερος , ἤ ὁ Πυθία ὁ χωρίον μή πελάζω ἐν ὅς ὁ θεῖος εἰμί , ἤ ὁ πνεῦμα παντάπασι ἀποσβέννυμι καί ὁ δύναμις ἐκλείπω . περιέρχομαι ; οὖν ἐπί ὁ μεσημβρινός καθέζομαι κρηπίς ὁ ναός πρός ὁ ὁ Γῆ ἱερός ὁ τε ὕδωρ ἀποβλέπω ὥστε εὐθύς λέγω ὁ Βόηθος , ὅτι καί ὁ τόπος ὁ ἀπορία συνεπιλαμβάνομαι ὁ ξένος . Μοῦσα γάρ εἰμί ἱερός ἐνταῦθα περί ὁ ἀναπνοή ὁ νᾶμα , ὅθεν χράω πρός τε ὁ λοιβή ὕδωρ οὗτος , ὡς φημί Σιμωνίδης ἔνθα χέρνιψ ἐρύω ὁ Μοῦσα καλλίκομος ὑπένερθε ἁγνός ὕδωρ . μικρός δέ περίεργος αὖθις ὁ Σιμωνίδης ὁ Κλειώ προσλέγω ἁγνός ἐπίσκοπος , χέρνιψ φημί πολυλύς ἀραιός τε εἰμί ἀχρυσόπεπλος εὐώδης ἀμβρόσιος ἐκ μυχός ἐρανός ὕδωρ λαμβάνω . οὐ ὀρθός οὖν Εὔδοξος πιστεύω ὁ Στύξ ὕδωρ οὗτος καλέω φαίνω . ὁ δέ Μοῦσα ἱδρύω πάρεδρος ὁ μαντικός καί φύλαξ αὐτός παρά ὁ νᾶμα καί ὁ ὁ Γῆ ἱερός , ὅς λέγω ὁ μαντεῖον γίγνομαι διά ὁ ἐν μέτρον καί μέλος χρησμῳδία . ἔνιοι δέ καί πρῶτος ἐνταῦθα φημί ἡρῷος μέτρον ἀκούω , συμφέρω πτερόν , οἰωνός , κηρός τε , μέλισσα ὅτε ὁ θεός ἐπιδεής γίγνομαι ἀποβάλλω ὁ σεμνός .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 18
ὁ Σαραπίων ἐπιεικέστερα ταῦτʼ εἶπεν ὦ Βόηθε , καὶ μουσικώτερα δεῖ γὰρ μὴ μάχεσθαι πρὸς τὸν θεὸν μηδʼ ἀναιρεῖν μετὰ τῆς μαντικῆς ἅμα τὴν πρόνοιαν καὶ τὸ θεῖον , ἀλλὰ τῶν ὑπεναντιοῦσθαι δοκούντων λύσεις ἐπιζητεῖν τὴν δʼ εὐσεβῆ καὶ πάτριον μὴ προΐεσθαι πίστιν . ὀρθῶς ἔφην ἐγὼ λέγεις , ἄριστε Σαραπίων οὐδὲ γὰρ φιλοσοφίαν ἀπεγιγνώσκομεν ὡς ἀνῃρημένην παντάπασι , καὶ διεφθορυῖαν , ὅτι πρότερον μὲν ἐν ποιήμασιν ἐξέφερον οἱ φιλόσοφοι τὰ δόγματα καὶ τοὺς λόγους , ὥσπερ Ὀρφεὺς καὶ Ἡσίοδος καὶ Παρμενίδης καὶ Ξενοφάνης καὶ Ἐμπεδοκλῆς καὶ Θαλῆς · ὕστερον δʼ ἐπαύσαντο καὶ πέπαυνται χρώμενοι μέτροις πλὴν σοῦ · διὰ σοῦ δʼ αὖθις εἰς φιλοσοφίαν ποιητικὴ κάτεισιν , ὄρθιον καὶ γενναῖον ἐγκελευομένη τοῖς νέοις . οὐδʼ ἀστρολογίαν ἀδοξοτέραν ἐποίησαν οἱ περὶ Ἀρίσταρχον καὶ Τιμόχαριν καὶ Ἀρίστυλλον καὶ Ἵππαρχον καταλογάδην γράφοντες , ἐν μέτροις πρότερον Εὐδόξου καὶ Ἡσιόδου καὶ Θαλοῦ γραφόντων , εἴ γε Θαλῆς ἐποίησεν , ὡς ἀληθῶς εἰπεῖν , τὴν εἰς αὐτὸν ἀναφερομένην . Πίνδαρος δὲ καὶ περὶ τρόπου μελῳδίας ἀμελουμένου · καθʼ αὑτὸν ἀπορεῖν ὁμολογεῖ , καὶ θαυμάζειν ὅτι οὐδὲν γάρ ἐστι δεινὸν οὐδʼ ἄτοπον αἰτίας ζητεῖν τῶν τοιούτων μεταβολῶν ἀναιρεῖν δὲ τὰς τέχνας καὶ τὰς δυνάμεις , ἄν τι κινηθῇ καὶ παραλλάξῃ τῶν κατὰ ταύτας , οὐ δίκαιον .
Lemmas: ὁ Σαραπίων ἐπιεικής οὗτος λέγω ὦ Βόηθος , καί μουσικός δέω γάρ μή μάχομαι πρός ὁ θεός μηδέ ἀναιρέω μετά ὁ μαντικός ἅμα ὁ πρόνοια καί ὁ θεῖος , ἀλλά ὁ ὑπεναντιόομαι δοκέω λύσις ἐπιζητέω ὁ δέ εὐσεβής καί πάτριος μή προίημι πίστις . ὀρθός φημί ἐγώ λέγω , ἀγαθός Σαραπίων οὐδέ γάρ φιλοσοφία ἀπογιγνώσκω ὡς ἀναλέγω παντάπασι , καί διαφθείρω , ὅτι πρότερος μέν ἐν ποίημα ἐκφέρω ὁ φιλόσοφος ὁ δόγμα καί ὁ λόγος , ὥσπερ Ὀρφεύς καί Ἡσίοδος καί Παρμενίδης καί Ξενοφάνης καί Ἐμπεδοκλῆς καί Θαλῆς · ὕστερον δέ παύω καί παύω χράω μέτρον πλήν σύ · διά σύ δέ αὖθις εἰς φιλοσοφία ποιητικός κατέρχομαι , ὄρθιος καί γενναῖος ἐγκελεύω ὁ νέος . οὐδέ ἀστρολογία ἄδοξος ποιέω ὁ περί Ἀρίσταρχος καί Τιμόχαρις καί Ἀρίστυλλος καί Ἵππαρχος καταλογάδην γράφω , ἐν μέτρον πρότερος Εὔδοξος καί Ἡσίοδος καί Θαλῆς γράφω , εἰ γε Θαλῆς ποιέω , ὡς ἀληθής λέγω , ὁ εἰς αὐτός ἀναφέρω . Πίνδαρος δέ καί περί τρόπος μελῳδία ἀμελέω · κατά ἑαυτοῦ ἀπορέω ὁμολογέω , καί θαυμάζω ὅτι οὐδείς γάρ εἰμί δεινός οὐδέ ἄτοπος αἰτία ζητέω ὁ τοιοῦτος μεταβολή ἀναιρέω δέ ὁ τέχνη καί ὁ δύναμις , ἐάν τις κινέω καί παραλήγω ὁ κατά οὗτος , οὐ δίκαιος .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 20
ἔνιοι δὲ καὶ νῦν μετὰ μέτρων ἐκτρέχουσιν ὧν ἕνεκα καὶ πρᾶγμα περιβόητον πεποίηκε . μισογύνου γὰρ Ἡρακλέους ἱερόν ἐστιν ἐν τῇ Φωκίδι , καὶ νομίζεται τὸν ἱερώμενον ἐν τῷ ἐνιαυτῷ γυναικὶ μὴ ὁμιλεῖν διὸ καὶ πρεσβύτας ἐπιεικῶς ἱερεῖς ἀπθδείκνύθυσι , πλὴν ἔμπροσθεν νεανίας οὐ πονηρὸς φιλότιμος , ἐρῶν παιδίσκης , ἔλαβε τὴν ἱερωσύνην καὶ τὸ πρῶτον ἦν ἐγκρατὴς ἑαυτοῦ καὶ ἔφευγε τὴν ἄνθρωπον ἀναπαυομένῳ δʼ , αὐτῷ ποτε μετὰ πότον καὶ χορείαν προσπεσοῦσα διεπράξατο . φοβούμενος οὖν καὶ ταραττόμενος τὸ μαντεῖον κατέφυγε , καὶ περὶ τῆς ἁμαρτίας ἠρώτα τὸν θεὸν εἴ τις εἴη παραίτησις ἢ λύσις · ἔλαβε δὲ τόνδε τὸν χρησμὸν ἅπαντα τἀναγκαῖα συγχωρεῖ θεός οὐ μὴν ἀλλὰ δοὺς ἄν τις , ὡς οὐδὲν ἄνευ μέτρου θεσπίζεται καθʼ ἡμᾶς , μᾶλλον διαπορήσει περὶ τῶν παλαιῶν ποτὲ μὲν ἐν μέτροις ποτὲ δʼ ἄνευ μέτρων διδόντων τὰς ἀποκρίσεις . ἔστι δʼ οὐδέτερον , ὦ παῖ , παράλογον , μόνον ἂν ὀρθὰς καὶ καθαρὰς περὶ τοῦ θεοῦ δόξας ἔχωμεν , καὶ μὴ νομίζωμεν αὐτὸν ἐκεῖνον εἶναι τὸν τὰ ἔπη συντιθέντα πρότερον καὶ νῦν ὑποβάλλοντα τῇ Πυθίᾳ τοὺς χρησμούς , ὥσπερ ἐκ προσωπείων φθεγγόμενον .
Lemmas: ἔνιοι δέ καί νῦν μετά μέτρον ἐκτρέχω ὅς ἕνεκα καί πρᾶγμα περιβόητος ποιέω . μισόγυνος γάρ Ἡρακλῆς ἱερός εἰμί ἐν ὁ Φωκίς , καί νομίζω ὁ ἱερόω ἐν ὁ ἐνιαυτός γυνή μή ὁμιλέω διό καί πρεσβύτης ἐπιεικής ἱερεύς ἀποδείκνυμι , πλήν ἔμπροσθεν νεανίας οὐ πονηρός φιλότιμος , ἐράω παιδίσκη , λαμβάνω ὁ ἱερωσύνη καί ὁ πρῶτος εἰμί ἐγκρατής ἑαυτοῦ καί φεύγω ὁ ἄνθρωπος ἀναπαύω δέ , αὐτός ποτέ μετά πότος καί χορεία προσπίπτω διαπράσσω . φοβέω οὖν καί ταράσσω ὁ μαντεῖον καταφεύγω , καί περί ὁ ἁμαρτία ἐρωτάω ὁ θεός εἰ τις εἰμί παραίτησις ἤ λύσις · λαμβάνω δέ ὅδε ὁ χρησμός ἅπας ἀναγκαῖος συγχωρέω θεός οὐ μήν ἀλλά δίδωμι ἄν τις , ὡς οὐδείς ἄνευ μέτρον θεσπίζω κατά ἐγώ , μάλα διαπορέω περί ὁ παλαιός ποτέ μέν ἐν μέτρον ποτέ δέ ἄνευ μέτρον δίδωμι ὁ ἀπόκρισις . εἰμί δέ οὐδέτερος , ὦ παῖς , παράλογος , μόνος ἐάν ὀρθός καί καθαρός περί ὁ θεός δόξα ἔχω , καί μή νομίζω αὐτός ἐκεῖνος εἰμί ὁ ὁ ἔπος συντίθημι πρότερος καί νῦν ὑποβάλλω ὁ Πυθία ὁ χρησμός , ὥσπερ ἐκ προσωπεῖον φθέγγομαι .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 25
εὖ γὰρ εἰδέναι χρὴ τὸν θεόν , ὥς φησι Σοφοκλῆς , σοφοῖς μὲν αἰνικτῆρα θεσφάτων ἀεί , σκαιοῖς δὲ φαῦλον κἀν βραχεῖ διδάσκαλον . μετὰ δὲ τῆς σαφηνείας καὶ ἡ πίστις οὕτως ἐστρέφετο συμμεταβάλλουσα τοῖς ἄλλοις πράγμασιν , ὥστε πάλαι μὲν τὸ μὴ σύνηθες μηδὲ κοινὸν ἀλλὰ λοξὸν ἀτεχνῶς καὶ περιπεφρασμένον εἰς ὑπόνοιαν θειότητος . ἀνάγοντας ἐκπλήττεσθαι καὶ σέβεσθαι τοὺς πολλούς · ὕστερον δὲ τὸ σαφῶς καὶ ῥᾳδίως , ἕκαστα καὶ μὴ σὺν ὄγκῳ μηδὲ πλάσματι μανθάνειν ἀγαπῶντες ᾐτιῶντο τὴν περικειμένην τοῖς χρησμοῖς ποίησιν , οὐ μόνον ὡς ἀντιπράττουσαν τῇ νοήσει πρὸς τάληθὲς ἀσάφειάν τε καὶ σκιὰν τῷ φραζομένῳ μιγνύουσαν , ἀλλʼ ἢδη καὶ τὰς μεταφορὰς καὶ τὰ αἰνίγματα καὶ τὰς ἀμφιβολίας , ὥσπερ μυχοὺς καὶ καταφυγὰς ἐνδύεσθαι καὶ ἀναχωρεῖν τῷ πταίοντι πεποιημένας τῆς μαντικῆς , ὑφεωρῶντο . πολλῶν δʼ ἦν ἀκούειν ὅτι ποιητικοί τινες ἄνδρες ἐκδεχόμενοι τὰς φωνὰς καὶ ὑπολαμβάνοντες ἐπικάθηνται περὶ τὸ χρηστήριον , ἔπη καὶ μέτρα καὶ ῥυθμοὺς οἷον ἀγγεῖα τοῖς χρησμοῖς ἐκ τοῦ προστυχόντος περιπλέκοντες . Ὀνομάκριτοι δʼ ἐκεῖνοι καὶ Ἡρόδικοι καὶ Κιναίθωνες ὅσην αἰτίαν ἠνέγκαντο τῶν χρησμῶν , ὡς τραγῳδίαν αὐτοῖς καὶ ὄγκον οὐδὲν δεομένοις προσθέντες , ἐῶ λέγειν οὐδὲ προσίεμαι τὰς διαβολάς . πλείστης μέντοι ποιητικὴν ἐνέπλησεν ἀδοξίας τὸ ἀγυρτικὸν καὶ ἀγοραῖον καὶ περὶ τὰ μητρῷα καὶ Σεραπεῖα βωμολοχοῦν καὶ πλανώμενον γένος , οἱ μὲν αὐτόθεν οἱ δὲ κατὰ κλῆρον ἔκ τινων γραμματείων χρησμοὺς περαίνοντες οἰκέταις καὶ γυναίοις ὑπὸ τῶν μέτρων ἀγομένοις μάλιστα καὶ τοῦ ποιητικοῦ τῶν ὀνομάτων ὅθεν οὐχ ἥκισθʼ ἡ ποιητικὴ δοκοῦσα κοινὴν ἐμπαρέχειν ἑαυτὴν ἀπατεῶσι καὶ γόησιν ἀνθρώποις καὶ ψευδομάντεσιν ἐξέπεσε τῆς ἀληθείας καὶ τοῦ τρίποδος .
Lemmas: εὖ γάρ οἶδα χρή ὁ θεός , ὡς φημί Σοφοκλῆς , σοφός μέν αἰνικτήρ θέσφατος ἀεί , σκαιός δέ φαῦλος ἐν βραχύς διδάσκαλος . μετά δέ ὁ σαφήνεια καί ὁ πίστις οὕτως στρέφω συμμεταβάλλω ὁ ἄλλος πρᾶγμα , ὥστε πάλαι μέν ὁ μή συνήθης μηδέ κοινός ἀλλά λοξός ἄτεχνος καί περιφράζομαι εἰς ὑπόνοια θειότης . ἀνάγω ἐκπλήσσω καί σέβω ὁ πολύς · ὕστερον δέ ὁ σαφής καί ῥᾴδιος , ἕκαστος καί μή σύν ὄγκος μηδέ πλάσμα μανθάνω ἀγαπάζω αἰτιάομαι ὁ περίκειμαι ὁ χρησμός ποίησις , οὐ μόνος ὡς ἀντιπράσσω ὁ νόησις πρός ταλήθης ἀσάφεια τε καί σκιά ὁ φράζω μείγνυμι , ἀλλά ἤδη καί ὁ μεταφορά καί ὁ αἴνιγμα καί ὁ ἀμφιβολία , ὥσπερ μυχός καί καταφυγή ἐνδύω καί ἀναχωρέω ὁ πταίω ποιέω ὁ μαντικός , ὑφοράω . πολύς δέ εἰμί ἀκούω ὅτι ποιητικός τις ἀνήρ ἐκδέχομαι ὁ φωνή καί ὑπολαμβάνω ἐπικάθημαι περί ὁ χρηστήριον , ἔπος καί μέτρον καί ῥυθμός οἷος ἀγγεῖον ὁ χρησμός ἐκ ὁ προστυγχάνω περιπλέκω . Ὀνομάκριτος δέ ἐκεῖνος καί Ἡρόδικος καί Κιναίθων ὅσος αἰτία φέρω ὁ χρησμός , ὡς τραγῳδία αὐτός καί ὄγκος οὐδείς δέω προστίθημι , ἐάω λέγω οὐδέ προσίημι ὁ διαβολή . πολύς μέντοι ποιητικός ἐμπίμπλημι ἀδοξία ὁ ἀγυρτικός καί ἀγοραῖος καί περί ὁ μητρῷος καί Σεραπεῖον βωμολοχέω καί πλανάω γένος , ὁ μέν αὐτόθεν ὁ δέ κατά κλῆρος ἐκ τις γραμματεῖον χρησμός περαίνω οἰκέτης καί γύναιον ὑπό ὁ μέτρον ἄγω μάλα καί ὁ ποιητικός ὁ ὄνομα ὅθεν οὐ ἦκα ὁ ποιητικός δοκέω κοινός ἐμπαρέχω ἑαυτοῦ ἀπατεών καί γόης ἄνθρωπος καί ψευδόμαντις ἐκπίπτω ὁ ἀλήθεια καί ὁ τρίπους .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 26
οὐ τοίνυν θαυμάσαιμʼ ἄν , εἰ διπλόης τινὸς ἔδει καὶ περιαγωγῆς καὶ ἀσαφείας ἔστιν ὅτε τοῖς παλαιοῖς . οὐ γὰρ ὁ δεῖνα μὰ Δία κατέβαινε περὶ ὠνῆς ἀνδραπόδου χρησόμενος οὐδʼ ὁ , δεῖνα περὶ ἐργασίας , ἀλλὰ πόλεις μέγα δυνάμεναι καὶ βασιλεῖς καὶ τύραννοι μέτριον οὐδὲν φρονοῦντες ἐνετύγχανον τῷ θεῷ περὶ πραγμάτων οὓς ἀνιᾶν καὶ παροξύνειν ἀπεχθείᾳ πολλὰ τῶν ἀβουλήτων ἀκούοντας οὐκ ἐλυσιτέλει τοῖς περὶ τὸ χρηστήριον . οὐ πείθεται γὰρ ὁ θεὸς τῷ Εὐριπίδῃ ὥσπερ νομοθετοῦντι καὶ λέγοντι Φοῖβον ἀνθρώποις μόνον χρῆν θεσπιῳδεῖν . χρώμενος δὲ θνητοῖς ὑπηρέταις καὶ προφήταις , ὧν κήδεσθαι προσήκει καὶ φυλάττειν , ὅπως ; ὑπʼ ἀνθρώπων οὐκ ἀπολοῦνται πονηρῶν θεῷ λατρεύοντες , ἀφανίζειν μὲν οὐ θέλει τἀληθές , παρατρέπων δὲ τὴν δήλωσιν αὐτοῦ καθάπερ αὐγὴν ἐν τῇ ποιητικῇ πολλὰς ; ἀνακλάσεις λαμβάνουσαν καὶ πολλαχοῦ περισχιζομένην , ἀφῄρει τὸ ἀντίτυπον αὐτοῦ καὶ σκληρόν . ἐχρῆν δʼ ἄρα καὶ τυράννους ἀγνοῆσαι καὶ πολεμίους μὴ προαισθέσθαι . τούτοις οὖν περιέβαλεν ὑπονοίας καὶ ἀμφιλογίας , αἳ πρὸς ἑτέρους ἀποκρύπτουσαι τὸ φραζόμενον , οὐ διέφευγον αὐτοὺς οὐδὲ παρεκρούοντο τοὺς δεομένους καὶ προσέχοντας ὅθεν εὐηθέστατός ἐστιν ὁ τῶν πραγμάτων ἑτέρων γεγονότων , εἰ μηκέτι τὸν αὐτὸν ἡμῖν τρόπον ἀλλʼ ἕτερον οἴεται δεῖν βοηθεῖν ὁ θεός , ἐγκαλῶν καὶ συκοφαντῶν .
Lemmas: οὐ τοίνυν θαυμάζω ἄν , εἰ διπλόη τις δέω καί περιαγωγή καί ἀσάφεια εἰμί ὅτε ὁ παλαιός . οὐ γάρ ὁ δεῖνα μά Ζεύς καταβαίνω περί ὠνή ἀνδράποδον χράω οὐδέ ὁ , δεῖνα περί ἐργασία , ἀλλά πόλις μέγας δύναμαι καί βασιλεύς καί τύραννος μέτριος οὐδείς φρονέω ἐντυγχάνω ὁ θεός περί πρᾶγμα ὅς ἀνιάω καί παροξύνω ἀπέχθεια πολύς ὁ ἀβούλητος ἀκούω οὐ λυσιτελέω ὁ περί ὁ χρηστήριον . οὐ πείθω γάρ ὁ θεός ὁ Εὐριπίδης ὥσπερ νομοθετέω καί λέγω Φοῖβος ἄνθρωπος μόνος χρή θεσπιῳδέω . χράω δέ θνητός ὑπηρέτης καί προφήτης , ὅς κήδω προσήκω καί φυλάσσω , ὅπως ; ὑπό ἄνθρωπος οὐ ἀπόλλυμι πονηρός θεός λατρεύω , ἀφανίζω μέν οὐ ἐθέλω ἀληθής , παρατρέπω δέ ὁ δήλωσις αὐτός καθά αὐγή ἐν ὁ ποιητικός πολύς ; ἀνάκλασις λαμβάνω καί πολλαχοῦ περισχίζω , ἀφαιρέω ὁ ἀντίτυπος αὐτός καί σκληρός . χρή δέ ἄρα καί τύραννος ἀγνοέω καί πολέμιος μή προαισθάνομαι . οὗτος οὖν περιβάλλω ὑπόνοια καί ἀμφιλογία , ὅς πρός ἕτερος ἀποκρύπτω ὁ φράζω , οὐ διαφεύγω αὐτός οὐδέ παρακρούω ὁ δέω καί προσέχω ὅθεν εὐήθης εἰμί ὁ ὁ πρᾶγμα ἕτερος γίγνομαι , εἰ μηκέτι ὁ αὐτός ἐγώ τρόπος ἀλλά ἕτερος οἴομαι δέω βοηθέω ὁ θεός , ἐγκαλέω καί συκοφαντέω .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 27
ἔτι τοίνυν οὐδὲν ἀπὸ ποιητικῆς λόγῳ χρησιμώτερον ὑπάρχει τοῦ δεθέντα μέτροις τὰ φραζόμενα καὶ συμπλακέντα μᾶλλον μνημονεύεσθαι καὶ κρατεῖσθαι . τοῖς μὲν οὖν τότε πολλὴν ἔδει μνήμην παρεῖναι πολλὰ γὰρ ἐφράζετο καὶ τόπων σημεῖα καὶ πράξεων καιροὶ καὶ θεῶν ἱερὰ διαποντίων καὶ ἡρώων ἀπόρρητοι θῆκαι καὶ δυσεξεύρετοι μακρὰν ἀπαίρουσι τῆς Ἑλλάδος . ἴστε γὰρ τὸν χῖον καὶ Κρήτινον καὶ Νήσιχον καὶ Φάλανθον , ἄλλους τε πολλοὺς ἡγεμόνας στόλων ὅσοις ἔδει τεκμηρίοις ἀνευρεῖν τὴν διδομένην ἑκάστῳ καὶ προσήκουσαν ἵδρυσιν · ὧν ἔνιοι καὶ διημάρτανον , ὥσπερ Βάττος . ἔδοξε γὰρ ἐκπεσεῖν οὐ καταλαβὼν ἐφʼ ὃν ἐπέμφθη τόπον · εἶθʼ ἧκε δεύτερον ποτνιώμενος . ὑπειπὼν οὖν ὁ θεὸς αἰ τὺ ἐμεῦ Λιβύαν μαλοτρόφον οἶσθας ἄρειον , μὴ ἐλθὼν ἐλθόντος , ἄγαν ἄγαμαι σοφίην σευ · οὕτω πάλιν αὐτὸν ἐξέπεμψε . Λύσανδρος δὲ καὶ παντάπασιν ἀγνοήσας τὸν Ὀρχαλίδην λόφον καὶ Ἀλώπεκον προσαγορευόμενον καὶ τὸν Ὁπλίτην ποταμὸν γῆς τε δράκονθʼ υἱὸν δόλιον κατόπισθεν ἰόντα , μάχῃ κρατηθεὶς ἔπεσεν ἐν τοῖς τόποις ἐκείνοις ὑπὸ Νεοχώρου Ἁλιαρτίου ἀνδρὸς ἀσπίδα φοροῦντος ἐπίσημον ὄφιν ἔχουσαν . ἄλλα δὲ τοιαῦτα πολλὰ δυσκάθεκτα καὶ δυσμνημόνευτα τῶν παλαιῶν διεξιέναι πρὸς ὑμᾶς εἰδότας οὐκ ἀναγκαῖόν ἐστι .
Lemmas: ἔτι τοίνυν οὐδείς ἀπό ποιητικός λόγος χρήσιμος ὑπάρχω ὁ δέω μέτρον ὁ φράζω καί συμπλέκω μάλα μνημονεύω καί κρατέω . ὁ μέν οὖν τότε πολύς δέω μνήμη πάρειμι πολύς γάρ φράζω καί τόπος σημεῖον καί πρᾶξις καιρός καί θεός ἱερόν διαπόντιος καί ἥρως ἀπόρρητος θήκη καί δυσεξεύρετος μακρός ἀπαίρω ὁ Ἑλλάς . οἶδα γάρ ὁ χῖον καί Κρήτινος καί Νήσιχος καί Φάλανθος , ἄλλος τε πολύς ἡγεμών στόλος ὅσος δέω τεκμήριον ἀνευρίσκω ὁ δίδωμι ἕκαστος καί προσήκω ἵδρυσις · ὅς ἔνιοι καί διαμαρτάνω , ὥσπερ Βάττος . δοκέω γάρ ἐκπίπτω οὐ καταλαμβάνω ἐπί ὅς πέμπω τόπος · εἶτα ἵημι δεύτερος ποτνιάομαι . ὑπολέγω οὖν ὁ θεός εἰ σύ ἐγώ Λιβύη μηλοτρόφος οἶδα ἀρείων , μή ἔρχομαι ἔρχομαι , ἄγαν ἄγαμαι σοφία σύ · οὕτως πάλιν αὐτός ἐκπέμπω . Λύσανδρος δέ καί παντάπασι ἀγνοέω ὁ Ὀρχαλίδης λόφος καί Ἀλώπεκος προσαγορεύω καί ὁ Ὁπλίτης ποταμός γῆ τε δράκων υἱός δόλιος κατόπισθεν ἔρχομαι , μάχη κρατέω πίπτω ἐν ὁ τόπος ἐκεῖνος ὑπό Νεόχωρος Ἁλιάρτιος ἀνήρ ἀσπίς φορέω ἐπίσημος ὄφις ἔχω . ἄλλος δέ τοιοῦτος πολύς δυσκάθεκτος καί δυσμνημόνευτος ὁ παλαιός διεξέρχομαι πρός σύ οἶδα οὐ ἀναγκαῖος εἰμί .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 28
τὰ δὲ νῦν πράγματα καθεστῶτα , περὶ ὧν ἐρωτῶσι τὸν θεόν , ἀγαπῶ μὲν ἔγωγε καὶ ἀσπάζομαι · πολλὴ γὰρ εἰρήνη καὶ ἡσυχία , πέπαυται δὲ πόλεμος , καὶ πλάναι καὶ στάσεις οὐκ εἰσὶν οὐδὲ τυραννίδες , οὐδʼ ἄλλα νοσήματα καὶ κακὰ τῆς Ἑλλάδος ὥσπερ πολυδυνάμων φαρμάκων χρῄζοντα καὶ περιττῶν . ὅπου δὲ ποικίλον οὐδὲν οὐδʼ ἀπόρρητον οὐδὲ δεινόν , ἀλλʼ ἐπὶ πράγμασι μικροῖς καὶ δημοτικοῖς ἐρωτήσεις οἷον ἐν σχολῇ προτάσεις εἰ γαμητέον εἰ πλευστέον εἰ δανειστέον τὰ δὲ μέγιστα πόλεων μαντεύματα φορᾶς καρπῶν πέρι καὶ βοτῶν ἐπιγονῆς καὶ σωμάτων ὑγιείας · ἐνταῦθα περιβάλλειν μέτρα καὶ πλάττειν περιφράσεις καὶ γλώσσας ἐπάγειν πύσμασιν ἁπλῆς καὶ συντόμου δεομένοις ἀποκρίσεως , ἔργον ἐστὶ φιλοτίμου σοφιστοῦ καλλωπίζοντος ἐπὶ δόξῃ χρηστήριον . ἡ δὲ Πυθία καὶ καθʼ αὑτὴν μέν ἐστι γενναία τὸ ἦθος , ὅταν δʼ ἐκεῖ κατέλθῃ καὶ γένηται παρὰ τῷ θεῷ , πλέον ἀληθείας ἢ δόξης ἐκείνῃ μέλει καὶ ἀνθρώπων ἐπαινούντων ἢ ψεγόντων .
Lemmas: ὁ δέ νῦν πρᾶγμα καθίστημι , περί ὅς ἐρωτάω ὁ θεός , ἀγαπάω μέν ἐγώ καί ἀσπάζομαι · πολύς γάρ εἰρήνη καί ἡσυχία , παύω δέ πόλεμος , καί πλάνη καί στάσις οὐ εἰμί οὐδέ τυραννίς , οὐδέ ἄλλος νόσημα καί κακός ὁ Ἑλλάς ὥσπερ πολυδύναμος φάρμακον χρῄζω καί περισσός . ὅπου δέ ποικίλος οὐδείς οὐδέ ἀπόρρητος οὐδέ δεινός , ἀλλά ἐπί πρᾶγμα μικρός καί δημοτικός ἐρώτησις οἷος ἐν σχολή πρότασις εἰ γαμέω εἰ πλέω εἰ δανειστέον ὁ δέ μέγας πόλις μάντευμα φορά καρπός περί καί βοτόν ἐπιγονή καί σῶμα ὑγίεια · ἐνταῦθα περιβάλλω μέτρον καί πλάσσω περίφρασις καί γλῶσσα ἐπάγω πύσμα ἁπλόος καί σύντομος δέω ἀπόκρισις , ἔργον εἰμί φιλότιμος σοφιστής καλλωπίζω ἐπί δόξα χρηστήριον . ὁ δέ Πυθία καί κατά ἑαυτοῦ μέν εἰμί γενναῖος ὁ ἦθος , ὅταν δέ ἐκεῖ κατέρχομαι καί γίγνομαι παρά ὁ θεός , πολύς ἀλήθεια ἤ δόξα ἐκεῖνος μέλω καί ἄνθρωπος ἐπαινέω ἤ ψέγω .
plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 30
ἀλλʼ ὥσπερ ἐν τοῖς τότε χρόνοις ἦσαν οἱ τὴν λοξότητα τῶν χρησμῶν καὶ ἀσάφειαν αἰτιώμενοι , καὶ νῦν εἰσὶν οἱ τὸ λίαν ἁπλοῦν συκοφαντοῦντες . ὧν παιδικόν ἐστι κομιδῇ καὶ ἀβέλτερον τὸ πάθος · ὡς γὰρ οἱ παῖδες ἴριδας μᾶλλον καὶ ἅλως καὶ κομήτας ἢ σελήνην καὶ ἥλιον ὁρῶντες γεγήθασι καὶ ἀγαπῶσι , καὶ οὗτοι τὰ αἰνίγματα καὶ τὰς ἀλληγορίας καὶ τὰς μεταφορὰς τῆς μαντικῆς ἀνακλάσεις οὔσας πρὸς τὸ θνητὸν καὶ φανταστικόν , ἐπιποθοῦσι κἂν τὴν αἰτίαν μὴ ἱκανῶς πύθωνται τῆς μεταβολῆς , ἀπίασι τοῦ θεοῦ καταγνόντες , οὐχ ἡμῶν οὐδʼ αὑτῶν ὡς ἀδυνάτων ὄντων ἐξικνεῖσθαι τῷ λογισμῷ πρὸς τὴν τοῦ θεοῦ διάνοιαν .
Lemmas: ἀλλά ὥσπερ ἐν ὁ τότε χρόνος εἰμί ὁ ὁ λοξότης ὁ χρησμός καί ἀσάφεια αἰτιάομαι , καί νῦν εἰμί ὁ ὁ λίαν ἁπλόος συκοφαντέω . ὅς παιδικός εἰμί κομιδῇ καί ἀβέλτερος ὁ πάθος · ὡς γάρ ὁ παῖς Ἶρις μάλα καί ἅλως καί κομήτης ἤ σελήνη καί ἥλιος ὁράω γηθέω καί ἀγαπάω , καί οὗτος ὁ αἴνιγμα καί ὁ ἀλληγορία καί ὁ μεταφορά ὁ μαντικός ἀνάκλασις εἰμί πρός ὁ θνητός καί φανταστικός , ἐπιποθέω ἐάν ὁ αἰτία μή ἱκανός πυνθάνομαι ὁ μεταβολή , ἀπέρχομαι ὁ θεός καταγιγνώσκω , οὐ ἐγώ οὐδέ ἑαυτοῦ ὡς ἀδύνατος εἰμί ἐξικνέομαι ὁ λογισμός πρός ὁ ὁ θεός διάνοια .