plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 12
ἅμα δὲ τούτων λεγομένων προῄειμεν . ἐν δὲ τῷ Κορινθίων οἴκῳ τὸν φοίνικα θεωμένοις τὸν χαλκοῦν , ὅσπερ ἔτι λοιπός ἐστι τῶν ἀναθημάτων , οἱ περὶ τὴν ῥίζαν ἐντετορευμένοι βάτραχοι καὶ ὕδροι θαῦμα τῷ Διογενιανῷ παρεῖχον , ἀμέλει δὲ καὶ ἡμῖν . οὔτε γὰρ φοίνιξ , ὡς ἕτερα δένδρα , λιμναῖόν ἐστι καὶ φίλυδρον φυτόν , οὔτε Κορινθίοις · τι βάτραχοι προσήκουσιν , ὥστε σύμβολον ἢ παράσημον εἶναι τῆς πόλεως · ὥσπερ ἀμέλει Σελινούντιοί ποτε χρυσοῦν σέλινον ἀναθεῖναι λέγονται , καὶ Τενέδιοι τὸν πέλεκυν ἀπὸ τῶν καρκίνων τῶν γιγνομένων περὶ τὸ καλούμενον Ἀστέριον παρʼ αὐτοῖς · μόνοι γὰρ ὡς ἔοικεν ἐν τῷ χελωνίῳ τύπον πελέκεως ἔχουσι . καὶ μὴν αὐτῷ γε τῷ θεῷ κόρακας καὶ κύκνους καὶ λύκους καὶ ἱέρακας καὶ πάντα μᾶλλον ἢ ταῦτʼ εἶναι προσφιλῆ τὰ θηρία νομίζομεν εἰπόντος δὲ τοῦ Σαραπίωνος , ὅτι τὴν ἐξ ὑγρῶν ᾐνίξατο τροφὴν τοῦ ἡλίου καὶ γένεσιν καὶ ἀναθυμίασιν ὁ δημιουργός , εἴθʼ Ὁμήρου λέγοντος ἀκηκοώς ἠέλιος δʼ ἀπόρουσε λιπὼν , περικαλλέα λίμνην · εἴτʼ Αἰγυπτίους ἑωρακὼς ἀρχὴς ἀνατολῆς παιδίον νεγνὸν γράφοντας ἐπὶ λωτῷ καθεζόμενον γελάσας ἐγὼ ποῦ σὺ πάλιν εἶπον ὦ χρηστέ , τὴν Στοὰν δευρὶ παρωθεῖς καὶ ὑποβάλλεις ἀτρέμα τῷ λόγῳ τὰς ἀνάψεις καὶ ἀναθυμιάσεις , οὐχ ὥσπερ αἱ Θετταλαὶ κατάγων τὴν σελήνην καὶ τὸν ἣλιον , ὡς ἐντεῦθεν ἀπὸ γῆς καὶ ὑδάτων βλαστάνοντας καὶ ἀρδομένους ; ὁ μὲν γὰρ Πλάτων καὶ τὸν ἄνθρωπον οὐράνιον ὠνόμασε φυτόν , ὥσπερ ἐκ ῥίζης ἄνω τῆς κεφαλῆς ὀρθούμενον ὑμεῖς δὲ τοῦ μὲν Ἐμπεδοκλέους καταγελᾶτε , φάσκοντος τὸν ἣλιον περὶ γῆν ἀνακλάσει φωτὸς οὐρανίου γενόμενον αὖθις ἀνταυγεῖν πρὸς ὄλυμπον ἀταρβήτοισι προσώποις αὐτοὶ δὲ γηγενὲς ζῷον ἢ φυτὸν ἕλειον ἀποφαίνετε τὸν ἥλιον , εἰς βατράχων πατρίδα ἢ ὕδρων ἐγγράφοντες . ἀλλὰ ταῦτα μὲν εἰς τὴν Στωικὴν ἀναθώμεθα τραγῳδίαν , τὰ δὲ τῶν χειροτεχνῶν πάρεργα παρέργως ἐξετάσωμεν . ἐν πολλοῖς γάρ εἰσι κομψοί , τὸ δὲ ψυχρὸν οὐ πανταχοῦ καὶ περίεργον ἐκπεφεύγασιν . ὥσπερ οὖν ὁ τὸν ἀλεκτρυόνα ποιήσας ἐπὶ τῆς χειρὸς τοῦ Ἀπόλλωνος ἑωθινὴν ὑπεδήλωσεν ὥραν καὶ καιρὸν ἐπιούσης ἀνατολῆς , οὕτως ἐνταῦθα τοὺς βατράχους ἐαρινῆς ὥροις φαίη τις ἂν γεγονέναι σύμβολον ἐν κρατεῖν ἄρχεται τοῦ ἀέρος ὁ ἥλιος καὶ τὸν χειμῶνα διαλύειν , εἴ γε δεῖ καθʼ ὑμᾶς τὸν Ἀπόλλωνα καὶ τὸν ἥλιον μὴ δύο θεοὺς ἀλλʼ ἕνα νομίζειν καὶ ὁ Σαραπίων σὺ γάρ εἶπεν οὐχ οὕτω νομίζεις ἀλλʼ οἴει τὸν ἣλιον διαφέρειν τοῦ Ἀπόλλωνος;ʼ ἔγωγʼ εἶπεν ὡς τοῦ ἡλίου τὴν σελήνην ἀλλʼ αὕτη μὲν οὐ πολλάκις οὐδὲ πᾶσιν ἀποκρύπτει τὸν ἥλιον , ὁ δʼ ἥλιος ὁμοῦ τι πάντας ἀγνοεῖν τὸν Ἀπόλλωνα πεποίηκεν ἀποστρέφων τῇ αἰσθήσει τὴν διάνοιαν ἀπὸ τοῦ ὄντος ἐπὶ τὸ φαινόμενον .
Lemmas: ἅμα δέ οὗτος λέγω προέρχομαι . ἐν δέ ὁ Κορίνθιος οἶκος ὁ φοῖνιξ θεάομαι ὁ χάλκεος , ὅς ἔτι λοιπός εἰμί ὁ ἀνάθημα , ὁ περί ὁ ῥίζα ἐντορεύω βάτραχος καί ὕδρος θαῦμα ὁ Διογενιανός παρέχω , ἀμέλει δέ καί ἐγώ . οὔτε γάρ φοῖνιξ , ὡς ἕτερος δένδρον , λιμναῖος εἰμί καί φίλυδρος φυτόν , οὔτε Κορίνθιος · τις βάτραχος προσήκω , ὥστε σύμβολον ἤ παράσημον εἰμί ὁ πόλις · ὥσπερ ἀμέλει Σελινούντιος ποτέ χρύσεος σέλινον ἀνατίθημι λέγω , καί Τενέδιος ὁ πέλεκυς ἀπό ὁ καρκίνος ὁ γίγνομαι περί ὁ καλέω Ἀστέριον παρά αὐτός · μόνος γάρ ὡς ἔοικα ἐν ὁ χελώνιον τύπος πέλεκυς ἔχω . καί μήν αὐτός γε ὁ θεός κόραξ καί κύκνος καί λύκος καί ἱέραξ καί πᾶς μάλα ἤ οὗτος εἰμί προσφιλής ὁ θηρίον νομίζω λέγω δέ ὁ Σαραπίων , ὅτι ὁ ἐκ ὑγρός αἰνίζω τροφή ὁ ἥλιος καί γένεσις καί ἀναθυμίασις ὁ δημιουργός , εἴτε Ὅμηρος λέγω ἀκούω ἥλιος δέ ἀπορούω λείπω , περικαλλής λίμνη · εἴτε Αἰγύπτιος ὁράω ἀρχή ἀνατολή παιδίον νεγνός γράφω ἐπί λωτός καθέζομαι γελάω ἐγώ ποῦ σύ πάλιν λέγω ὦ χρηστός , ὁ Στοά δεῦρο παρωθέω καί ὑποβάλλω ἀτρέμας ὁ λόγος ὁ ἄναψις καί ἀναθυμίασις , οὐ ὥσπερ ὁ Θεσσαλός κατάγω ὁ σελήνη καί ὁ ἥλιος , ὡς ἐντεῦθεν ἀπό γῆ καί ὕδωρ βλαστάνω καί ἄρδω ; ὁ μέν γάρ Πλάτων καί ὁ ἄνθρωπος οὐράνιος ὀνομάζω φυτόν , ὥσπερ ἐκ ῥίζα ἄνω ὁ κεφαλή ὀρθόω σύ δέ ὁ μέν Ἐμπεδοκλῆς καταγελάω , φάσκω ὁ ἥλιος περί γῆ ἀνάκλασις φώς οὐράνιος γίγνομαι αὖθις ἀνταυγέω πρός ὄλυμπος ἀτάρβητος πρόσωπον αὐτός δέ γηγενής ζῷον ἤ φυτόν ἕλειος ἀποφαίνω ὁ ἥλιος , εἰς βάτραχος πατρίς ἤ ὕδρος ἐγγράφω . ἀλλά οὗτος μέν εἰς ὁ Στωϊκός ἀνατίθημι τραγῳδία , ὁ δέ ὁ χειροτέχνης πάρεργος πάρεργος ἐξετάζω . ἐν πολύς γάρ εἰμί κομψός , ὁ δέ ψυχρός οὐ πανταχοῦ καί περίεργος ἐκφεύγω . ὥσπερ οὖν ὁ ὁ ἀλεκτρυών ποιέω ἐπί ὁ χείρ ὁ Ἀπόλλων ἑωθινός ὑποδηλόω ὥρα καί καιρός ἐπέρχομαι ἀνατολή , οὕτως ἐνταῦθα ὁ βάτραχος ἐαρινός ὧρος φημί τις ἄν γίγνομαι σύμβολον ἐν κρατέω ἄρχω ὁ ἀήρ ὁ ἥλιος καί ὁ χειμών διαλύω , εἰ γε δέω κατά σύ ὁ Ἀπόλλων καί ὁ ἥλιος μή δύο θεός ἀλλά εἷς νομίζω καί ὁ Σαραπίων σύ γάρ λέγω οὐ οὕτως νομίζω ἀλλά οἴομαι ὁ ἥλιος διαφέρω ὁ Ἀπόλλων ἐγώ λέγω ὡς ὁ ἥλιος ὁ σελήνη ἀλλά οὗτος μέν οὐ πολλάκις οὐδέ πᾶς ἀποκρύπτω ὁ ἥλιος , ὁ δέ ἥλιος ὁμοῦ τις πᾶς ἀγνοέω ὁ Ἀπόλλων ποιέω ἀποστρέφω ὁ αἴσθησις ὁ διάνοια ἀπό ὁ εἰμί ἐπί ὁ φαίνω .