plutarchus.de-pythiae-oraculis-394d-409d 29
ἔδει δʼ ἴσως καὶ ἡμᾶς ἔχειν οὕτως · νῦν δʼ ὥσπερ ἀγωνιῶντες καὶ δεδιότες , μὴ τρισχιλίων ἐτῶν ἀποβάλῃ δόξαν ὁ τόπος καὶ τοῦ χρηστηρίου καθάπερ σοφιστοῦ διατριβῆς ἀποφοιτήσωσιν ἔνιοι καταφρονήσαντες , ἀπολογούμεθα καὶ πλάσσομεν αἰτίας καὶ λόγους ὑπὲρ ὧν οὔτʼ ἴσμεν οὔτʼ εἰδέναι προσῆκον ἡμῖν ἐστι · παραμυθούμενοι τὸν ἐγκαλοῦντα καὶ πείθοντες , οὐ χαίρειν ἐῶντες · αὐτῷ γάρ οἱ πρῶτον ἀνιηρώτερον ἔσται τοιαύτην ἔχοντι περὶ τοῦ θεοῦ δόξαν · ὥστε ταυτὶ μὲν τὰ προγεγραμμένα τῶν σοφῶν τό γνῶθι σαυτόν καὶ τὸ μηδὲν ἄγαν ἀποδέχεσθε καὶ θαυμάζειν οὐχ ἣκιστα διὰ τὴν βραχυλογίαν ὡς πυκνὸν καὶ σφυρήλατον νοῦν ἐν ὀλίγῳ περιέχουσαν ὄγκῳ , τοὺς δὲ χρησμοὺς ὅτι συντόμως καὶ ἁπλῶς καὶ διʼ εὐθείας τὰ πλεῖστα φράζουσιν αἰτιᾶσθε . καὶ τὰ τοιαῦτα μὲν ἀποφθέγματα τῶν σοφῶν ταὐτὸν τοῖς εἰς στενὸν συνθλιβεῖσι πέπονθε ῥεύμασιν οὐ γὰρ ἔχει τοῦ νοῦ δίοψιν οὐδὲ διαύγειαν , ἀλλʼ ἐὰν σκοπῇς τί γέγραπται καὶ λέλεκται περὶ αὐτῶν τοῖς ὅπως ἕκαστον ἔχει βουλομένοις καταμαθεῖν , οὐ ῥᾳδίως τούτων λόγους ἑτέρους εὑρήσεις μακροτέρους . ἡ δὲ τῆς Πυθίας διάλεκτος , ὥσπερ οἱ μαθηματικοὶ γραμμὴν εὐθεῖαν καλοῦσι τὴν ἐλαχίστην τῶν ταὐτὰ πέρατʼ ἐχουσῶν , οὕτως οὐ ποιοῦσα καμπὴν οὐδὲ κύκλον οὐδὲ διπλόην οὐδʼ ἀμφιβολίαν ἀλλʼ εὐθεῖα πρὸς τὴν ἀλήθειαν οὖσα πρὸς δὲ πίστιν ἐπισφαλὴς καὶ ὑπεύθυνος οὐδένα καθʼ αὑτῆς ἔλεγχον ἄχρι νῦν παραδέδωκεν , ἀναθημάτων δὲ καὶ δώρων ἐμπέπληκε βαρβαρικῶν καὶ Ἑλληνικῶν τὸ χρηστήριον , οἰκοδομημάτων δʼ ἐκαλλώπισε κάλλεσι καὶ κατασκευαῖς Ἀμφικτυονικαῖς . ὁρᾶτε δήπουθεν αὐτοὶ πολλὰ μὲν ἐπεκτισμένα τῶν πρότερον οὐκ ὄντων , πολλὰ δʼ ἀνειλημμένα τῶν συγκεχυμένων καὶ διεφθαρμένων . ὡς δὲ τοῖς εὐθαλέσι τῶν δένδρων ἕτερα παραβλαστάνει , καὶ τοῖς Δελφοῖς ἡ Πυλαία συνηβᾷ καὶ συναναβόσκεται , διὰ τὰς ἐντεῦθεν εὐπορίας σχῆμα λαμβάνουσα καὶ μορφὴν καὶ κόσμον ἱερῶν καὶ συνεδρίων καὶ ὑδάτων οἷον ἐν χιλίοις ἔτεσι τοῖς πρότερον οὐκ ἔλαβεν . οἱ μὲν οὖν περὶ τὸ Γαλάξιον τῆς Βοιωτίας κατοικοῦντες ᾔσθοντο τοῦ θεοῦ τὴν ἐπιφάνειαν ἀφθονίᾳ καὶ περιουσίᾳ γάλακτος προβάτων γὰρ ἐκ πάντων κελάρυξεν , ὡς ἀπὸ κρηνᾶν φέρτατον ὕδωρ , θάλεον γάλα · τοὶ δʼ ἐπίμπλων ἐσσύμενοι πίθους · ἀσκὸς δʼ οὐδέ τις ἀμφορεὺς ἐλίνυʼ ἐν δόμοις , πέλλαι γὰρ ξύλινοί τε πίθοι πλᾶσθεν ἅπαντες . ἡμῖν δὲ λαμπρότερα καὶ κρείττονα καὶ σαφέστερα σημεῖα τούτων ἀναδίδωσιν , ὥσπερ ἐξ αὐχμοῦ τῆς πρόσθεν ἐρημίας καὶ πενίας εὐπορίαν καὶ λαμπρότητα καὶ τιμὴν πεποιηκώς . καίτοι φιλῶ μὲν ἐμαυτὸν ἐφʼ οἷς ἐγενόμην εἰς τὰ πράγματα ταῦτα πρόθυμος καὶ χρήσιμος μετὰ Πολυκράτους καὶ Πετραίου , φιλῶ δὲ τὸν καθηγεμόνα ταύτης τῆς πολιτείας γενόμενον ἡμῖν καὶ τὰ πλεῖστα τούτων ἐκφροντίζοντα καὶ παρασκευάζοντα ἀλλʼ οὐκ ἔστιν ἄλλως ὅτι τηλικαύτην καὶ τοσαύτην μεταβολὴν ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ γενέσθαι διʼ ἀνθρωπίνης ἐπιμελείας , μὴ θεοῦ παρόντος ἐνταῦθα καὶ συνεπιθειάζοντος τὸ χρηστήριον .
Lemmas: δέω δέ ἴσως καί ἐγώ ἔχω οὕτως · νῦν δέ ὥσπερ ἀγωνιάω καί δείδω , μή τρισχίλιοι ἔτος ἀποβάλλω δόξα ὁ τόπος καί ὁ χρηστήριον καθά σοφιστής διατριβή ἀποφοιτάω ἔνιοι καταφρονέω , ἀπολογέομαι καί πλήσσω αἰτία καί λόγος ὑπέρ ὅς οὔτε οἶδα οὔτε οἶδα προσήκω ἐγώ εἰμί · παραμυθέομαι ὁ ἐγκαλέω καί πείθω , οὐ χαίρω ἐάω · αὐτός γάρ ἕ πρῶτος ἀνιηρός εἰμί τοιοῦτος ἔχω περί ὁ θεός δόξα · ὥστε οὗτος μέν ὁ προγράφω ὁ σοφός ὁ γιγνώσκω σεαυτοῦ καί ὁ μηδείς ἄγαν ἀποδέχομαι καί θαυμάζω οὐ ἦκα διά ὁ βραχυλογία ὡς πυκνός καί σφυρήλατος νόος ἐν ὀλίγος περιέχω ὄγκος , ὁ δέ χρησμός ὅτι σύντομος καί ἁπλῶς καί διά εὐθεῖα ὁ πολύς φράζω αἰτιάομαι . καί ὁ τοιοῦτος μέν ἀπόφθεγμα ὁ σοφός αὐτός ὁ εἰς στενός συνθλίβω πάσχω ῥεῦμα οὐ γάρ ἔχω ὁ νόος δίοψις οὐδέ διαύγεια , ἀλλά ἐάν σκοπέω τίς γράφω καί λέγω περί αὐτός ὁ ὅπως ἕκαστος ἔχω βούλομαι καταμανθάνω , οὐ ῥᾴδιος οὗτος λόγος ἕτερος εὑρίσκω μακρός . ὁ δέ ὁ Πυθία διάλεκτος , ὥσπερ ὁ μαθηματικός γραμμή εὐθύς καλέω ὁ ἐλαχύς ὁ αὐτός πέρας ἔχω , οὕτως οὐ ποιέω καμπή οὐδέ κύκλος οὐδέ διπλόη οὐδέ ἀμφιβολία ἀλλά εὐθύς πρός ὁ ἀλήθεια εἰμί πρός δέ πίστις ἐπισφαλής καί ὑπεύθυνος οὐδείς κατά ἑαυτοῦ ἔλεγχος ἄχρι νῦν παραδίδωμι , ἀνάθημα δέ καί δῶρον ἐμπίμπλημι βαρβαρικός καί Ἑλληνικός ὁ χρηστήριον , οἰκοδόμημα δέ καλλωπίζω κάλλος καί κατασκευή Ἀμφικτυονικός . ὁράω δήπουθεν αὐτός πολύς μέν ἐπικτίζω ὁ πρότερος οὐ εἰμί , πολύς δέ ἀναλαμβάνω ὁ συγχέω καί διαφθείρω . ὡς δέ ὁ εὐθηλής ὁ δένδρον ἕτερος παραβλαστάνω , καί ὁ Δελφοί ὁ Πυλαία συνηβάω καί συναναβόσκω , διά ὁ ἐντεῦθεν εὐπορία σχῆμα λαμβάνω καί μορφή καί κόσμος ἱερός καί συνέδριον καί ὕδωρ οἷος ἐν χίλιοι ἔτος ὁ πρότερος οὐ λαμβάνω . ὁ μέν οὖν περί ὁ Γαλάξιος ὁ Βοιωτία κατοικέω αἰσθάνομαι ὁ θεός ὁ ἐπιφάνεια ἀφθονία καί περιουσία γάλα πρόβατον γάρ ἐκ πᾶς κελαρύζω , ὡς ἀπό κρήνη φέρτατος ὕδωρ , θαλέω γάλα · ὁ δέ πιμπλάω σεύω πίθος · ἀσκός δέ οὐδέ τις ἀμφορεύς ἐλινύω ἐν δόμος , πέλλα γάρ ξύλινος τε πίθος πίμπλαμι ἅπας . ἐγώ δέ λαμπρός καί κρατύς καί σαφής σημεῖον οὗτος ἀναδίδωμι , ὥσπερ ἐκ αὐχμός ὁ πρόσθεν ἐρημία καί πενία εὐπορία καί λαμπρότης καί τιμή ποιέω . καίτοι φιλέω μέν ἐμαυτοῦ ἐπί ὅς γίγνομαι εἰς ὁ πρᾶγμα οὗτος πρόθυμος καί χρήσιμος μετά Πολυκράτης καί Πετραῖος , φιλέω δέ ὁ καθηγεμών οὗτος ὁ πολιτεία γίγνομαι ἐγώ καί ὁ πολύς οὗτος ἐκφροντίζω καί παρασκευάζω ἀλλά οὐ εἰμί ἄλλος ὅτι τηλικοῦτος καί τοσοῦτος μεταβολή ἐν ὀλίγος χρόνος γίγνομαι διά ἀνθρώπινος ἐπιμέλεια , μή θεός πάρειμι ἐνταῦθα καί συνεπιθειάζω ὁ χρηστήριον .