plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 4
αὑτὸν δʼ ἐπαινεῖν ἀμέμπτως ἔστι πρῶτον μέν , ἂν ἀπολογούμενος τοῦτο ποιῇς πρὸς διαβολὴν ἢ κατηγορίαν , ὡς ὁ Περικλῆς · καίτοι ἐμοὶ τοιούτῳ ἀνδρὶ ὀργίζεσθε , ὃς οὐδενὸς ἥσσων οἴομαι εἶναι γνῶναὶ τε τὰ δέοντα καὶ ἑρμηνεῦσαι ταῦτα , φιλόπολίς τε καὶ χρημάτων κρείσσων . οὐ γὰρ μόνον ἀλαζονείαν καὶ κενότητα καὶ φιλοτιμίαν ἐκπέφευγε τῷ λέγειν τηνικαῦτα περὶ αὑτοῦ τι σεμνόν , ἀλλὰ καὶ φρόνημα καὶ μέγεθος ἀρετῆς διαδείκνυσι , τῷ μὴ ταπεινοῦσθαι ταπεινούσης ; καὶ χειρουμένης τὸν φθόνον . οὐδὲ γὰρ κρίνειν ἔτι τοὺς τοιούτους ἀξιοῦσιν , ἀλλʼ ἐπαίρονται καὶ γάνυνται καὶ συνενθουσιῶσι ταῖς μεγαλαυχίαις , ἄνπερ ὦσι βέβαιοι καὶ ἀληθεῖς · ὥσπερ ἐπιμαρτυρεῖ τὰ γενόμενα . Θηβαῖοι γοῦν , ἐγκαλουμένων τῶν στρατηγῶν ὅτι τοῦ χρόνου τῆς βοιωταρχίας ἐξήκοντος αὐτοῖς οὐκ εὐθὺς ἐπανῆλθον ἀλλʼ εἰς τὴν Λακωνικὴν ἐνέβαλον καὶ τὰ περὶ Μεσσήνην διῴκησαν , Πελοπίδαν μὲν ὑποπίπτοντα καὶ δεόμενον μόλις ἀπέλυσαν · Ἐπαμεινώνδου δὲ πολλὰ περὶ τῶν πεπραγμένων μεγαληγορήσαντος , τέλος δὲ φήσαντος ὡς ἕτοιμός ἐστιν ἀποθνῄσκειν , ἂν ὁμολογήσωσιν , ὅτι τὴν Μεσσήνην ᾤκισε καὶ τὴν Λακωνικὴν διεπόρθησε καὶ συνέστησεν Ἀρκαδίαν , ἀκόντων ἐκείνων οὐδὲ τὰς ψήφους ἀναλαβεῖν ἐπʼ αὐτὸν ὑπέμειναν , ἀλλὰ θαυμάζοντες τὸν ἄνδρα καὶ χαίροντες ἅμα καὶ γελῶντες ἀπηλλάγησαν . · ὅθεν οὐδὲ τοῦ Ὁμηρικοῦ Σθενέλου παντάπασιν αἰτιατέον τὸ ἡμεῖς τοι πατέρων μέγʼ ἀμείνονες εὐχόμεθʼ εἶναι , μεμνημένους τοῦ ὤ μοι , Τυδέος υἱὲ δαΐφρονος ἱπποδάμοιο , τί πτώσσεις ; τί δʼ ὀπιπεύεις πολέμοιο γεφύρας ; οὐδὲ γὰρ αὐτὸς ἀκούσας κακῶς ἀλλʼ ὑπὲρ τοῦ φίλου λοιδορηθέντος ἠμύνατο , τῇ περιαυτολογίᾳ παρρησίαν συγγνώμονα τῆς αἰτίας διδούσης . ἀλλὰ μὴν καὶ Ῥωμαῖοι Κικέρωνι μὲν ἐδυσχέραινον ἐγκωμιάζοντι πολλάκις ἑαυτοῦ τὰς περὶ Κατιλίναν πράξεις , Σκιπίωνι δʼ εἰπόντι μὴ πρέπειν αὐτοῖς κρίνειν περὶ Σκιπίωνος , διʼ ὃν ἔχουσι τὸ κρίνειν πᾶσιν ἀνθρώποις , στεφανωσάμενοι συνανέβησαν εἰς τὸ Καπιτώλιον καὶ συνέθυσαν . ὁ μὲν γὰρ οὐκ ἀναγκαίως ἀλλʼ ὑπὲρ δόξης ἐχρῆτο τοῖς ἐπαίνοις , τοῦ δʼ ἀφῄρει τὸν φθόνον ὁ κίνδυνος .
Lemmas: ἑαυτοῦ δέ ἐπαινέω ἄμεμπτος εἰμί πρῶτος μέν , ἐάν ἀπολογέομαι οὗτος ποιέω πρός διαβολή ἤ κατηγορία , ὡς ὁ Περικλῆς · καίτοι ἐγώ τοιοῦτος ἀνήρ ὀργίζω , ὅς οὐδείς ἥσσων οἴομαι εἰμί γιγνώσκω τε ὁ δέω καί ἑρμηνεύω οὗτος , φιλόπολις τε καί χρῆμα κρατύς . οὐ γάρ μόνος ἀλαζονεία καί κενότης καί φιλοτιμία ἐκφεύγω ὁ λέγω τηνικαῦτα περί ἑαυτοῦ τίς σεμνός , ἀλλά καί φρόνημα καί μέγεθος ἀρετή διαδείκνυμι , ὁ μή ταπεινόω ταπεινόω ; καί χειρόω ὁ φθόνος . οὐδέ γάρ κρίνω ἔτι ὁ τοιοῦτος ἀξιόω , ἀλλά ἐπαίρω καί γάνυμαι καί συνενθουσιάω ὁ μεγαλαυχία , ἐάν εἰμί βέβαιος καί ἀληθής · ὥσπερ ἐπιμαρτυρέω ὁ γίγνομαι . Θηβαῖος γοῦν , ἐγκαλέω ὁ στρατηγός ὅτι ὁ χρόνος ὁ Βοιωταρχία ἐξήκω αὐτός οὐ εὐθύς ἐπανέρχομαι ἀλλά εἰς ὁ Λακωνικός ἐμβάλλω καί ὁ περί Μεσσήνη διοικέω , Πελοπίδης μέν ὑποπίπτω καί δέω μόλις ἀπολύω · Ἐπαμεινώνδας δέ πολύς περί ὁ πράσσω μεγαληγορέω , τέλος δέ φημί ὡς ἑτοῖμος εἰμί ἀποθνῄσκω , ἐάν ὁμολογέω , ὅτι ὁ Μεσσήνη οἰκίζω καί ὁ Λακωνικός διαπορθέω καί συνίστημι Ἀρκαδία , ἄκων ἐκεῖνος οὐδέ ὁ ψῆφος ἀναλαμβάνω ἐπί αὐτός ὑπομένω , ἀλλά θαυμάζω ὁ ἀνήρ καί χαίρω ἅμα καί γελάω ἀπαλλάσσω . · ὅθεν οὐδέ ὁ Ὁμηρικός Σθένελος παντάπασι αἰτιατέον ὁ ἐγώ σύ πατήρ μέγας ἀγαθός εὔχομαι εἰμί , μιμνῄσκω ὁ ὦ ἐγώ , Τυδεύς υἱός δαΐφρων ἱππόδαμος , τίς πτώσσω ; τίς δέ ὀπιπτεύω πόλεμος γέφυρα ; οὐδέ γάρ αὐτός ἀκούω κακός ἀλλά ὑπέρ ὁ φίλος λοιδορέω ἀμύνω , ὁ περιαυτολογία παρρησία συγγνώμων ὁ αἰτία δίδωμι . ἀλλά μήν καί Ῥωμαῖος Κικέρων μέν δυσχεραίνω ἐγκωμιάζω πολλάκις ἑαυτοῦ ὁ περί Κατιλίνας πρᾶξις , Σκιπίων δέ λέγω μή πρέπω αὐτός κρίνω περί Σκιπίων , διά ὅς ἔχω ὁ κρίνω πᾶς ἄνθρωπος , στεφανόω συναναβαίνω εἰς ὁ Καπετώλιον καί συνθύω . ὁ μέν γάρ οὐ ἀναγκαῖος ἀλλά ὑπέρ δόξα χράω ὁ ἔπαινος , ὁ δέ ἀφαιρέω ὁ φθόνος ὁ κίνδυνος .