ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 1
τὸ περὶ ἑαυτοῦ λέγειν ὡς τι ὄντος ἢ δυναμένου πρὸς ἑτέρους , ὦ Ἥρκλανε , λόγῳ μὲν ἐπαχθὲς ἀποφαίνουσι πάντες καὶ ἀνελεύθερον , ἔργῳ δʼ οὐ πολλοὶ τὴν ἀηδίαν αὐτοῦ διαπεφεύγασιν οὐδὲ τῶν ψεγόντων . ὁ γοῦν Εὐριπίδης εἰπών εἰ δʼ ἦσαν ἀνθρώποισιν ὠνητοὶ λόγοι , οὐδεὶς ἂν αὑτὸν εὖ λέγειν ἐβούλετο · νῦν δʼ , ἐκ βαθείας γὰρ πάρεστιν αἰθέρος λαβεῖν ἀμισθί , πᾶς τις ἥδεται λέγων τὰ τʼ ὄντα καὶ μή · ζημίαν γὰρ οὐκ ἔχει φορτικωτάτῃ κέχρηται μεγαλαυχίᾳ συγκαταπλέκων τοῖς τραγῳδουμένοις πάθεσι καὶ πράγμασι μηδὲν προσήκοντα τὸν περὶ αὑτοῦ λόγον . ὁμοίως ὁ Πίνδαρος φήσας καὶ τὸ καυχᾶσθαι παρὰ καιρὸν μανίαισιν ὑποκρέκει οὐ παύεται μεγαληγορῶν περὶ τῆς ἑαυτοῦ δυνάμεως ἀξίας μὲν ἐγκωμίων οὔσης · τίς γὰρ οὔ φησιν ; ἀλλὰ καὶ τοὺς στεφανουμένους ἐν τοῖς ἀγῶσιν ἕτεροι νικῶντας ἀναγορεύουσι , τὴν ἀηδίαν τῆς περιαυτολογίας ἀφαιροῦντες . καὶ Τιμόθεον ἐπὶ τῇ κατὰ Φρύνιδος νίκῃ γράφοντα μακάριος ἦσθα , Τιμόθεε , κᾶρυξ ὅτʼ εἶπεν νικᾷ Τιμόθεος Μιλήσιος τὸν Κάμωνος τὸν ἰωνοκάμπταν εἰκότως δυσχεραίνομεν ὡς ἀμούσως καὶ παρανόμως ; ἀνακηρύττοντα τὴν ἑαυτοῦ νίκην . αὐτῷ μὲν γὰρ ὁ παρʼ ἄλλων ἔπαινος ἥδιστον ἀκουσμάτων ἐστίν , ὥσπερ ὁ Ξενοφῶν εἴρηκεν · ἑτέροις δʼ ὁ περὶ αὑτοῦ λυπηρότατον . πρῶτον μὲν γὰρ ἀναισχύντους ἡγούμεθα τοὺς ἑαυτοὺς ἐπαινοῦντας , αἰδεῖσθαι προσῆκον αὐτοῖς κἂν ὑπʼ ἄλλων ἐπαινῶνται δεύτερον δʼ ἀδίκους , ἃ λαμβάνειν ἔδει παρʼ ἑτέρων αὑτοῖς διδόντας · τρίτον ἢ σιωπῶντες ἄχθεσθαι καὶ φθονεῖν δοκοῦμεν , ἢ τοῦτο δεδοικότες ἀναγκαζόμεθα συνεφάπτεσθαι παρὰ γνώμην τῶν ἐπαίνων καὶ συνεπιμαρτυρεῖν , πρᾶγμα κολακείᾳ μᾶλλον ἀνελευθέρῳ προσῆκον ἢ τιμῇ , τὸ ἐπαινεῖν παρόντας ὑπομένοντες .
Lemmas: ὁ περί ἑαυτοῦ λέγω ὡς τις εἰμί ἤ δύναμαι πρός ἕτερος , ὦ Ἥρκλανος , λόγος μέν ἐπαχθής ἀποφαίνω πᾶς καί ἀνελεύθερος , ἔργον δέ οὐ πολύς ὁ ἀηδία αὐτός διαφεύγω οὐδέ ὁ ψέγω . ὁ γοῦν Εὐριπίδης λέγω εἰ δέ εἰμί ἄνθρωπος ὠνητός λόγος , οὐδείς ἄν ἑαυτοῦ εὖ λέγω βούλομαι · νῦν δέ , ἐκ βαθύς γάρ πάρειμι αἰθήρ λαμβάνω ἀμισθί , πᾶς τις ἥδομαι λέγω ὁ τε εἰμί καί μή · ζημία γάρ οὐ ἔχω φορτικός χράω μεγαλαυχία συγκαταπλέκω ὁ τραγῳδέω πάθος καί πρᾶγμα μηδείς προσήκω ὁ περί ἑαυτοῦ λόγος . ὅμοιος ὁ Πίνδαρος φημί καί ὁ καυχάομαι παρά καιρός μανία ὑποκρέκω οὐ παύω μεγαληγορέω περί ὁ ἑαυτοῦ δύναμις ἄξιος μέν ἐγκώμιον εἰμί · τίς γάρ οὐ φημί ; ἀλλά καί ὁ στεφανόω ἐν ὁ ἀγών ἕτερος νικάω ἀναγορεύω , ὁ ἀηδία ὁ περιαυτολογία ἀφαιρέω . καί Τιμόθεος ἐπί ὁ κατά Φρύννις νίκη γράφω μακάριος εἰμί , Τιμόθεος , κῆρυξ ὅτε λέγω νικάω Τιμόθεος Μιλήσιος ὁ Κάμων ὁ ἰωνοκάμπτης ἔοικα δυσχεραίνω ὡς ἄμουσος καί παράνομος ; ἀνακηρύσσω ὁ ἑαυτοῦ νίκη . αὐτός μέν γάρ ὁ παρά ἄλλος ἔπαινος ἡδύς ἄκουσμα εἰμί , ὥσπερ ὁ Ξενοφῶν λέγω · ἕτερος δέ ὁ περί ἑαυτοῦ λυπηρός . πρῶτος μέν γάρ ἀναίσχυντος ἡγέομαι ὁ ἑαυτοῦ ἐπαινέω , αἰδέομαι προσήκω αὐτός ἐάν ὑπό ἄλλος ἐπαινέω δεύτερος δέ ἄδικος , ὅς λαμβάνω δέω παρά ἕτερος ἑαυτοῦ δίδωμι · τρίτος ἤ σιωπάω ἄχθομαι καί φθονέω δοκέω , ἤ οὗτος δείδω ἀναγκάζω συνεφάπτομαι παρά γνώμη ὁ ἔπαινος καί συνεπιμαρτυρέω , πρᾶγμα κολακεία μάλα ἀνελεύθερος προσήκω ἤ τιμή , ὁ ἐπαινέω πάρειμι ὑπομένω .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 2
οὐ μὴν ἀλλὰ καίπερ οὕτω τούτων ἐχόντων , ἔστιν ᾗ παρακινδυνεύσειεν ἂν ὁ πολιτικὸς ἀνὴρ ἅψασθαι τῆς καλουμένης ; περιαυτολογίας πρὸς οὐδεμίαν αὑτοῦ δόξαν ἢ χάριν , ἀλλὰ καιροῦ καὶ πράξεως ἀπαιτούσης , ὡς περὶ ἄλλου λεχθῆναι καὶ περὶ αὑτοῦ τι τῶν ἀληθινῶν μάλιστα δʼ ὅταν ᾖ , τὰ πεπραγμένα καὶ προσόντα χρηστὰ αὑτῷ μὴ φεισάμενον εἰπεῖν , διαπράξασθαί τι τῶν ὁμοίων . καλὸν γὰρ ὁ τοιοῦτος ἔπαινος ἐκφέρει καρπόν , ὥσπερ ἀπὸ σπέρματος πλειόνων ἑτέρων ἀπʼ αὐτοῦ καὶ κρειττόνων φυομένων ἐπαίνων . καὶ γὰρ τὴν δόξαν ὁ πολιτικὸς ἀνὴρ οὐχ ὥς τινα μισθὸν ἢ παραμυθίαν τῆς · ἀρετῆς ἀπαιτεῖ καὶ ἀγαπᾷ ταῖς πράξεσι παροῦσαν ἀλλʼ ὅτι τὸ πιστεύεσθαι καὶ δοκεῖν χρηστὸν εἶναι πλειόνων καὶ καλλιόνων πράξεων ἀφορμὰς δίδωσι . πειθομένους γὰρ ἅμα καὶ φιλοῦντας ἡδὺ καὶ ῥᾴδιον ὠφελεῖν πρὸς δʼ ὑποψίαν καὶ διαβολὴν οὐκ ἔστι χρήσασθαι τῇ ἀρετῇ , φεύγοντας εὖ παθεῖν προσβιαζόμενον . εἰ δὲ καὶ διʼ ἑτέρας αἰτίας τινὰς ὁ πολιτικὸς αὑτὸν ἐπαινέσειε , σκεπτέον τίνες εἰσὶν αὗται , ὅπως ἐξευλαβούμενοι τὸ κενὸν καὶ δυσχεραινόμενον , εἴ τι χρήσιμον ἔχει , μὴ παραλίπωμεν .
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά καίπερ οὕτως οὗτος ἔχω , εἰμί ᾗ παρακινδυνεύω ἄν ὁ πολιτικός ἀνήρ ἅπτω ὁ καλέω ; περιαυτολογία πρός οὐδείς ἑαυτοῦ δόξα ἤ χάρις , ἀλλά καιρός καί πρᾶξις ἀπαιτέω , ὡς περί ἄλλος λέγω καί περί ἑαυτοῦ τίς ὁ ἀληθινός μάλα δέ ὅταν εἰμί , ὁ πράσσω καί πρόσειμι χρηστός ἑαυτοῦ μή φείδομαι λέγω , διαπράσσω τις ὁ ὅμοιος . καλός γάρ ὁ τοιοῦτος ἔπαινος ἐκφέρω καρπός , ὥσπερ ἀπό σπέρμα πολύς ἕτερος ἀπό αὐτός καί κρατύς φύω ἔπαινος . καί γάρ ὁ δόξα ὁ πολιτικός ἀνήρ οὐ ὡς τις μισθός ἤ παραμυθία ὁ · ἀρετή ἀπαιτέω καί ἀγαπάω ὁ πρᾶξις πάρειμι ἀλλά ὅτι ὁ πιστεύω καί δοκέω χρηστός εἰμί πολύς καί καλός πρᾶξις ἀφορμή δίδωμι . πείθω γάρ ἅμα καί φιλέω ἡδύς καί ῥᾴδιος ὠφελέω πρός δέ ὑποψία καί διαβολή οὐ εἰμί χράω ὁ ἀρετή , φεύγω εὖ πάσχω προσβιάζομαι . εἰ δέ καί διά ἕτερος αἰτία τις ὁ πολιτικός ἑαυτοῦ ἐπαινέω , σκοπέω τίς εἰμί οὗτος , ὅπως ἐξευλαβέομαι ὁ κενός καί δυσχεραίνω , εἰ τις χρήσιμος ἔχω , μή παραλείπω .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 3
ἔστιν οὖν κενὸς ἔπαινος ὁ τῶν ἑαυτοὺς ἐπαινεῖν , ὅπως ἐπαινεθῶσι , δοκούντων καὶ καταφρονεῖται μάλιστα , φιλοτιμίας ἕνεκα γίγνεσθαι καὶ δόξης ἀκαίρου φαινόμενος . ὡς γὰρ οἱ τροφῆς ἀποροῦντες ἐξ αὐτοῦ τοῦ σώματος ἀναγκάζονται παρὰ φύσιν τρέφεσθαι , καὶ τοῦτο τοῦ λιμοῦ τέλος ἐστίν · οὕτως οἱ πεινῶντες ἐπαίνων , ἂν μὴ τυγχάνωσιν ἑτέρων ἐπαινούντων , αὐτοὶ τῇ φιλοδοξίᾳ παρʼ αὑτῶν ἐπαρκεῖν τι βούλεσθαι καὶ συνεισφέρειν δοκοῦντες , ἀσχημονοῦσιν . ὅταν δὲ μηδʼ ἁπλῶς καὶ καθʼ ἑαυτοὺς ἐπαινεῖσθαι ζητῶσιν , ἀλλʼ ἁμιλλώμενοι πρὸς ἀλλοτρίους ἐπαίνους ἔργα καὶ πράξεις ἀντιπαραβάλλωσιν αὑτῶν ὡς ἀμαυρώσοντες ἑτέρους , πρὸς τῷ κενῷ βάσκανον πρᾶγμα καὶ κακόηθες ποιοῦσι . τὸν μὲν γὰρ ἐν ἀλλοτρίῳ χορῷ πόδα τιθέντα , περίεργον ἡ παροιμία καὶ γελοῖον ἀποδείκνυσι τὴν δʼ ἐν ἀλλοτρίοις ἐπαίνοις εἰς μέσον ὑπὸ φθόνου καὶ ζηλοτυπίας ἐξωθουμένην περιαυτολογίαν εὖ μάλα δεῖ φυλάττεσθαι , καὶ μηδʼ ἑτέρων ἐπαινούντων αὑτὸν ὑπομένειν , ἀλλὰ παραχωρεῖν τοῖς τιμωμένοις , ἀξίοις οὖσιν ἂν δʼ ἀνάξιοι καὶ φαῦλοι δόξωσιν εἶναι , μὴ τοῖς ἰδίοις ἐπαίνοις ἀφαιρώμεθα τοὺς ἐκείνων , ἀλλʼ ἄντικρυς ἐλέγχοντες ; καὶ δεικνύντες οὐ προσηκόντως εὐδοκιμοῦντας . ταῦτα μὲν οὖν δῆλον ὅτι φυλακτέον .
Lemmas: εἰμί οὖν κενός ἔπαινος ὁ ὁ ἑαυτοῦ ἐπαινέω , ὅπως ἐπαινέω , δοκέω καί καταφρονέω μάλα , φιλοτιμία ἕνεκα γίγνομαι καί δόξα ἄκαιρος φαίνω . ὡς γάρ ὁ τροφή ἀπορέω ἐκ αὐτός ὁ σῶμα ἀναγκάζω παρά φύσις τρέφω , καί οὗτος ὁ λιμός τέλος εἰμί · οὕτως ὁ πεινάω ἔπαινος , ἐάν μή τυγχάνω ἕτερος ἐπαινέω , αὐτός ὁ φιλοδοξία παρά ἑαυτοῦ ἐπαρκέω τις βούλομαι καί συνεισφέρω δοκέω , ἀσχημονέω . ὅταν δέ μηδέ ἁπλῶς καί κατά ἑαυτοῦ ἐπαινέω ζητέω , ἀλλά ἁμιλλάομαι πρός ἀλλότριος ἔπαινος ἔργον καί πρᾶξις ἀντιπαραβάλλω ἑαυτοῦ ὡς ἀμαυρόω ἕτερος , πρός ὁ κενός βάσκανος πρᾶγμα καί κακοήθης ποιέω . ὁ μέν γάρ ἐν ἀλλότριος χορός πούς τίθημι , περίεργος ὁ παροιμία καί γέλοιος ἀποδείκνυμι ὁ δέ ἐν ἀλλότριος ἔπαινος εἰς μέσος ὑπό φθόνος καί ζηλοτυπία ἐξωθέω περιαυτολογία εὖ μάλα δέω φυλάσσω , καί μηδέ ἕτερος ἐπαινέω ἑαυτοῦ ὑπομένω , ἀλλά παραχωρέω ὁ τιμάω , ἄξιος εἰμί ἐάν δέ ἀνάξιος καί φαῦλος δοκέω εἰμί , μή ὁ ἴδιος ἔπαινος ἀφαιρέω ὁ ἐκεῖνος , ἀλλά ἄντικρυς ἐλέγχω ; καί δείκνυμι οὐ προσηκόντως εὐδοκιμέω . οὗτος μέν οὖν δῆλος ὅτι φυλάσσω .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 5
οὐ μόνον δὲ κρινομένοις καὶ κινδυνεύουσιν , ἀλλὰ καὶ δυστυχοῦσι μᾶλλον ἁρμόζει μεγαλαυχία καὶ κόμπος ἢ εὐτυχοῦσιν . οἱ μὲν γὰρ οἷον ἐπιδράττεσθαι τῆς δόξης καὶ ἀπολαύειν χαριζόμενοι τῷ φιλοτίμῳ δοκοῦσιν , οἱ δὲ πόρρω φιλοτιμίας διὰ τὸν καιρὸν ὄντες ἐξαναφέρειν πρὸς τὴν τύχην καὶ ὑπερείδειν τὸ φρόνημα καὶ φεύγειν ὅλως τὸ ἐλεεινὸν καὶ συνεπιθρηνοῦν τοῖς ἀβουλήτοις καὶ ταπεινούμενον . ὥσπερ οὖν τοὺς ἐν τῷ περιπατεῖν ἐπαιρομένους καὶ ὑψαυχενοῦντας ἀνοήτους ἡγούμεθα καὶ κενούς · ἂν δὲ πυκτεύοντες ἢ μαχόμενοι διεγείρωσι καὶ ἀνάγωσιν ἑαυτούς , ἐπαινοῦμεν · οὕτως ἀνὴρ ὑπὸ τύχης σφαλλόμενος ἑαυτὸν εἰς ὀρθὸν καθιστὰς καὶ ἀντίπαλον πύκτης ὅπως εἰς χεῖρας , ἐκ τοῦ ταπεινοῦ καὶ οἰκτροῦ τῇ μεγαλαυχίᾳ μεταφέρων εἰς τὸ γαῦρον καὶ ὑψηλόν , οὐκ ἐπαχθὴς οὐδὲ θρασὺς ἀλλὰ μέγας εἶναι δοκεῖ καὶ ἀήττητος ὥς που καὶ τὸν Πάτροκλον ὁ ποιητὴς μέτριον καὶ ἀνεπίφθονον ἐν τῷ κατορθοῦν ἐν δὲ τῷ τελευτᾶν μεγαλήγορον πεποίηκε λέγοντα τοιοῦτοι δʼ εἴπερ μοι ἐείκοσιν ἀντεβόλησαν . καὶ Φωκίων τἄλλα πρᾶος ἦν · μετὰ δὲ τὴν καταδίκην ἄλλοις τε πολλοῖς διεδείκνυε τὴν μεγαλοφροσύνην , καὶ πρὸς ἕνα τῶν συναποθνῃσκόντων ὀδυρόμενον καὶ δυσανασχετοῦντα τί λέγεις εἶπεν οὗτος ; οὐκ ἀγαπᾷς ἀποθνῄσκων μετὰ Φωκίωνος ;
Lemmas: οὐ μόνος δέ κρίνω καί κινδυνεύω , ἀλλά καί δυστυχέω μάλα ἁρμόζω μεγαλαυχία καί κόμπος ἤ εὐτυχέω . ὁ μέν γάρ οἷος ἐπιδράσσομαι ὁ δόξα καί ἀπολαύω χαρίζω ὁ φιλότιμος δοκέω , ὁ δέ πρόσω φιλοτιμία διά ὁ καιρός εἰμί ἐξαναφέρω πρός ὁ τύχη καί ὑπερείδω ὁ φρόνημα καί φεύγω ὅλος ὁ ἐλεεινός καί συνεπιθρηνέω ὁ ἀβούλητος καί ταπεινόω . ὥσπερ οὖν ὁ ἐν ὁ περιπατέω ἐπαίρω καί ὑψαυχενέω ἀνόητος ἡγέομαι καί κενός · ἐάν δέ πυκτεύω ἤ μάχομαι διεγείρω καί ἀνάγω ἑαυτοῦ , ἐπαινέω · οὕτως ἀνήρ ὑπό τύχη σφάλλω ἑαυτοῦ εἰς ὀρθός καθίστημι καί ἀντίπαλος πύκτης ὅπως εἰς χείρ , ἐκ ὁ ταπεινός καί οἰκτρός ὁ μεγαλαυχία μεταφέρω εἰς ὁ γαῦρος καί ὑψηλός , οὐ ἐπαχθής οὐδέ θρασύς ἀλλά μέγας εἰμί δοκέω καί ἀήσσητος ὡς που καί ὁ Πάτροκλος ὁ ποιητής μέτριος καί ἀνεπίφθονος ἐν ὁ κατορθόω ἐν δέ ὁ τελευτάω μεγαλήγορος ποιέω λέγω τοιοῦτος δέ εἴπερ ἐγώ εἴκοσι ἀντιβολέω . καί Φωκίων ἄλλος πρᾶος εἰμί · μετά δέ ὁ δίκη ἄλλος τε πολύς διαδείκνυμι ὁ μεγαλοφροσύνη , καί πρός εἷς ὁ συναποθνῄσκω ὀδύρομαι καί δυσανασχετέω τίς λέγω λέγω οὗτος ; οὐ ἀγαπάω ἀποθνῄσκω μετά Φωκίων ;
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 6
ἔτι τοίνυν οὐχ ἧττον ἀλλὰ καὶ μᾶλλον ἀδικουμένῳ τῷ πολιτικῷ δέδοται τὸ λέγειν τι περὶ αὑτοῦ πρὸς τοὺς ἀγνωμονοῦντας · ὥσπερ ὁ Ἀχιλλεὺς ἄλλως μὲν ὑφίετο τῷ θείῳ τῆς δόξης καὶ μέτριος ἦν λέγων αἴ κέ ποθι Ζεὺς δῷσι πόλιν Τροίην εὐτείχεον ἐξαλαπάξαι ὑβρισθεὶς ; δὲ παρʼ ἀξίαν καὶ προπηλακισθεὶς ἐφίησι τὴν μεγαλαυχίαν τῇ ὀργῇ · δώδεκα γὰρ σὺν νηυσὶ πόλεις ἀλάπαξʼ ἀνθρώπων ; καί οὐ γὰρ ἐμῆς κόρυθος λεύσσουσι μέτωπον ἐγγύθι λαμπομένης . δέχεται γὰρ ἡ παρρησία , μέρος οὖσα τῆς δικαιολογίας , τὴν μεγαληγορίαν . ἀμέλει δὲ καὶ Θεμιστοκλῆς οὐδὲν ἐπὶ τῶν πράξεων εἰπὼν οὐδὲ ποιήσας ἐπαχθές , ὁπηνίκα τοὺς Ἀθηναίους ἑώρα μεστοὺς ὄντας αὐτοῦ καὶ περιορῶντας , οὐκ ἐφείδετο λέγειν τί , ὦ μακάριοι , κοπιᾶτε , πολλάκις ὑπὸ τῶν αὐτῶν εὖ πάσχοντες ; καὶ ἔτι χειμαζόμενοι μὲν ὥσπερ ὑπὸ δένδρον ὑποφεύγετε , γενομένης δʼ εὐδίας τίλλετε παρεξιόντες .
Lemmas: ἔτι τοίνυν οὐ ἥσσων ἀλλά καί μάλα ἀδικέω ὁ πολιτικός δίδωμι ὁ λέγω τις περί ἑαυτοῦ πρός ὁ ἀγνωμονέω · ὥσπερ ὁ Ἀχιλλεύς ἄλλος μέν ὑφίημι ὁ θεῖος ὁ δόξα καί μέτριος εἰμί λέγω εἰ ἄν ποθι Ζεύς δίδωμι πόλις Τροία εὐτείχεος ἐξαλαπάζω ὑβρίζω ; δέ παρά ἀξία καί προπηλακίζω ἐφίημι ὁ μεγαλαυχία ὁ ὀργή · δώδεκα γάρ σύν ναῦς πόλις ἀλαπάζω ἄνθρωπος ; καί οὐ γάρ ἐμός κόρυς λεύσσω μέτωπον ἐγγύθι λάμπω . δέχομαι γάρ ὁ παρρησία , μέρος εἰμί ὁ δικαιολογία , ὁ μεγαληγορία . ἀμέλει δέ καί Θεμιστοκλῆς οὐδείς ἐπί ὁ πρᾶξις λέγω οὐδέ ποιέω ἐπαχθής , ὁπηνίκα ὁ Ἀθηναῖος ὁράω μεστός εἰμί αὐτός καί περιοράω , οὐ φείδομαι λέγω τίς , ὦ μακάριος , κοπιάω , πολλάκις ὑπό ὁ αὐτός εὖ πάσχω ; καί ἔτι χειμάζω μέν ὥσπερ ὑπό δένδρον ὑποφεύγω , γίγνομαι δέ εὐδία τίλλω παρεξέρχομαι .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 7
οὗτοι μὲν οὖν ἄλλως ἀδικούμενοι τῶν κατωρθωμένων ἐμέμνηντο πρὸς τοὺς ἀγνωμονοῦντας . ὁ δʼ ἐπʼ αὐτοῖς ψεγόμενος οἷς κατώρθωκε παντάπασι συγγνωστός ἐστι καὶ ἄμεμπτος , ἐγκωμιάζων τὰ πεπραγμένα · δοκεῖ γὰρ οὐκ ὀνειδίζειν ἀλλʼ ἀπολογεῖσθαι . τοῦτο γοῦν λαμπρὰν τῷ Δημοσθένει παρρησίαν ἐδίδου καὶ τὸν κόρον ἀφῄρει τῶν ἐπαίνων , οἷς παρὰ πάντα τὸν λόγον ὁμοῦ τι τὸν ὑπὲρ τοῦ στεφάνου κέχρηται , σεμνυνόμενος οἷς ἐνεκαλεῖτο περὶ τοῦ πολέμου πρεσβεύμασι καὶ ψηφίσμασιν .
Lemmas: οὗτος μέν οὖν ἄλλος ἀδικέω ὁ κατορθόω μιμνῄσκω πρός ὁ ἀγνωμονέω . ὁ δέ ἐπί αὐτός ψέγω ὅς κατορθόω παντάπασι συγγνωστός εἰμί καί ἄμεμπτος , ἐγκωμιάζω ὁ πράσσω · δοκέω γάρ οὐ ὀνειδίζω ἀλλά ἀπολογέομαι . οὗτος γοῦν λαμπρός ὁ Δημοσθένης παρρησία δίδωμι καί ὁ κόρος ἀφαιρέω ὁ ἔπαινος , ὅς παρά πᾶς ὁ λόγος ὁμοῦ τις ὁ ὑπέρ ὁ στέφανος χράω , σεμνύνω ὅς ἐγκαλέω περί ὁ πόλεμος πρέσβευμα καί ψήφισμα .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 8
οὐ πόρρω δὲ τούτου τεταγμένον ἔχει τινὰ χάριν τὸ τῆς ἀντιθέσεως , ὅταν , ἐφʼ ᾧ τις ἐγκαλεῖται , τούτου τοὐναντίον αἰσχρὸν ἀποδεικνύῃ καὶ φαῦλον . ὡς ὁ Λυκοῦργος ἐν Ἀθήναις ἐπὶ τῷ πεπεικέναι τὸν συκοφάντην ἀργυρίου λοιδορούμενος , εἶτʼ ἔφη ποῖός τις ὑμῖν δοκῶ εἶναι πολίτης , ὃς τοσοῦτον χρόνον τὰ δημόσια πράττων παρʼ ὑμῖν , διδοὺς μᾶλλον ἀδίκως ἢ λαμβάνων εἴλημμαι ; καὶ ὁ Κικέρων , τοῦ Μετέλλου πρὸς αὐτὸν εἰπόντος ὅτι πλείονας ἀνῄρηκε καταμαρτυρήσας ἢ συνηγορήσας σέσωκε , τίς δʼ εἶπεν οὔ φησιν ἐν ἐμοὶ πλέον εἶναι πίστεως ἢ δεινότητος ; καὶ τὰ Δημοσθένους τοιαῦτα τίς δʼ οὐκ ἂν ἀπέκτεινέ με δικαίως , εἴ τι τῶν τῇ πόλει καλῶν ὑπαρχόντων λόγῳ μόνον αἰσχύνειν ἐπεχείρησα ; καὶ τί ἂν οἴεσθε λέγειν τοὺς μιαροὺς τούτους ἀνθρώπους , εἰ τότʼ ἐμοῦ περὶ τούτων ἀκριβολογουμένου ἀπῆλθον αἱ πόλεις ; καὶ ὅλως ὁ περὶ τοῦ στεφάνου λόγος εὐφυέστατα ταῖς ἀντιθέσεσι καὶ λύσεσι τῶν αἰτιῶν ἐπεισάγει τοὺς ἐπαίνους .
Lemmas: οὐ πρόσω δέ οὗτος τάσσω ἔχω τις χάρις ὁ ὁ ἀντίθεσις , ὅταν , ἐπί ὅς τις ἐγκαλέω , οὗτος ἐναντίος αἰσχρός ἀποδείκνυμι καί φαῦλος . ὡς ὁ Λυκοῦργος ἐν Ἀθῆναι ἐπί ὁ πείθω ὁ συκοφάντης ἀργύριον λοιδορέω , εἶτα φημί ποῖος τις σύ δοκέω εἰμί πολίτης , ὅς τοσοῦτος χρόνος ὁ δημόσιος πράσσω παρά σύ , δίδωμι μάλα ἄδικος ἤ λαμβάνω λαμβάνω ; καί ὁ Κικέρων , ὁ Μέτελλος πρός αὐτός λέγω ὅτι πολύς ἀναιρέω καταμαρτυρέω ἤ συνηγορέω σῴζω , τίς δέ λέγω οὐ φημί ἐν ἐγώ πολύς εἰμί πίστις ἤ δεινότης ; καί ὁ Δημοσθένης τοιοῦτος τίς δέ οὐ ἄν ἀποκτείνω ἐγώ δίκαιος , εἰ τις ὁ ὁ πόλις καλός ὑπάρχω λόγος μόνος αἰσχύνω ἐπιχειρέω ; καί τίς ἄν οἴομαι λέγω ὁ μιαρός οὗτος ἄνθρωπος , εἰ τότε ἐγώ περί οὗτος ἀκριβολογέομαι ἀπέρχομαι ὁ πόλις ; καί ὅλος ὁ περί ὁ στέφανος λόγος εὐφυής ὁ ἀντίθεσις καί λύσις ὁ αἰτία ἐπεισάγω ὁ ἔπαινος .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 9
οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τοῦτο χρήσιμόν ἐστιν ἐν ἐκείνῳ τῷ λόγῳ καταμαθεῖν , ὅτι μιγνύων ἐμμελέστατα τῷ περὶ αὑτοῦ λόγῳ τὸν περὶ τῶν ἀκουόντων ἔπαινον ἀνεπίφθονον ἐποίει καὶ ἀφίλαυτον · οἵους μὲν Εὐβοεῦσιν οἱ Ἀθηναῖοι παρέσχον αὑτοὺς οἵους δὲ Θηβαίοις , ὅσα δὲ Βυζαντίους ἀγαθὰ καὶ Χερρονησίτας ἐποίησαν · αὑτῷ δὲ τῆς διακονίας μετεῖναι φάσκων . λανθάνει γὰρ οὕτω τὸν ἀκροατὴν τοῖς ἰδίοις ἐπαίνοις συνυποδυόμενος ὃς τοῦ ὑπὲρ αὑτοῦ λεγομένοις ἥδεται καὶ χάριν μὲν ἐφʼ οἶς κατώρθωσεν ἔχει , τῷ δὲ χαίρειν εὐθὺς ἕπεται τὸ θαυμάζειν καὶ ἀγαπᾶν διʼ ὃν κατώρθωσεν . ὅθεν καὶ Ἐπαμεινώνδας , Μενεκλείδου ποτὲ χλευάζοντος αὐτὸν ὡς μεῖζον τοῦ Ἀγαμέμνονος φρονοῦντα , διʼ ὑμᾶς γʼ εἶπεν ὦ ἄνδρες Θηβαῖοι , μεθʼ ὧν μόνον ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ κατέλυσα τὴν Λακεδαιμονίων ἀρχήν .
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά καί οὗτος χρήσιμος εἰμί ἐν ἐκεῖνος ὁ λόγος καταμανθάνω , ὅτι μείγνυμι ἐμμελής ὁ περί ἑαυτοῦ λόγος ὁ περί ὁ ἀκούω ἔπαινος ἀνεπίφθονος ποιέω καί ἀφίλαυτος · οἷος μέν Εὐβοεύς ὁ Ἀθηναῖος παρέχω ἑαυτοῦ οἷος δέ Θηβαῖος , ὅσος δέ Βυζάντιος ἀγαθός καί Χερσονησίτης ποιέω · ἑαυτοῦ δέ ὁ διακονία μέτειμι φάσκω . λανθάνω γάρ οὕτως ὁ ἀκροατής ὁ ἴδιος ἔπαινος συνυποδύομαι ὅς ὁ ὑπέρ αὐτός λέγω ἥδομαι καί χάρις μέν ἐπί ὅς κατορθόω ἔχω , ὁ δέ χαίρω εὐθύς ἕπομαι ὁ θαυμάζω καί ἀγαπάω διά ὅς κατορθόω . ὅθεν καί Ἐπαμεινώνδας , Μενεκλείδας ποτέ χλευάζω αὐτός ὡς μέγας ὁ Ἀγαμέμνων φρονέω , διά σύ γε λέγω ὦ ἀνήρ Θηβαῖος , μετά ὅς μόνος ἐν ἡμέρα εἷς καταλύω ὁ Λακεδαιμόνιος ἀρχή .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 10
ἐπεὶ δὲ τῷ μὲν ἑαυτὸν ἐπαινοῦντι πολεμοῦσιν οἱ πολλοὶ σφόδρα καὶ ἄχθονται , τῷ δʼ ἑτέρους οὐχ ὁμοίως , ἀλλὰ καὶ χαίρουσι πολλάκις καὶ συνεπιμαρτυροῦσι προθύμως · εἰώθασιν ἔνιοι τοὺς ταὐτὰ προαιρουμένους καὶ πράττοντας αὐτοῖς καὶ ὅλως ὁμοιοτρόπους , ἐπαινοῦντες ἐν καιρῷ συνοικειοῦν καὶ συνεπιστρέφειν πρὸς ἑαυτοὺς τὸν ἀκροατήν · ἐπιγιγνώσκει γὰρ εὐθὺς ἐν τῷ λέγοντι , κἂν περὶ ἄλλου λέγηται , τὴν ὁμοιότητα τὴν ἀρετῆς τῶν αὐτῶν ἀξίαν ἐπαίνων οὖσαν . ὡς γὰρ ὁ λοιδορῶν ἕτερον ἐφʼ οἷς αὐτὸς ἔνοχός ἐστιν , λανθάνει λοιδορῶν μᾶλλον ἑαυτὸν ἢ ἐκεῖνον , οὕτως οἱ ἀγαθοὶ τοὺς ἀγαθοὺς τιμῶντες ἀναμιμνήσκουσιν αὑτῶν τοὺς συνειδότας · ὥστʼ εὐθὺς ἐπιφωνεῖν σὺ γὰρ οὐ τοιοῦτος ; Ἀλέξανδρος μὲν οὖν Ἡρακλέα τιμῶν καὶ πάλιν Ἀλέξανδρον Ἀνδρόκοττος , ἑαυτοὺς ; εἰς τὸ τιμᾶσθαι προῆγον ἀπὸ τῶν ὁμοίων . Διονύσιος δὲ τὸν Γέλωνα διασύρων καὶ γέλωτα τῆς Σικελίας ἀποκαλῶν , ἐλάνθανεν ὑπὸ φθόνου καθαιρῶν τὸ μέγεθος καὶ τὸ ἀξίωμα τῆς περὶ αὑτὸν δυνάμεως .
Lemmas: ἐπεί δέ ὁ μέν ἑαυτοῦ ἐπαινέω πολεμέω ὁ πολύς σφόδρα καί ἄχθομαι , ὁ δέ ἕτερος οὐ ὅμοιος , ἀλλά καί χαίρω πολλάκις καί συνεπιμαρτυρέω πρόθυμος · εἴωθα ἔνιοι ὁ αὐτός προαιρέω καί πράσσω αὐτός καί ὅλος ὁμοιότροπος , ἐπαινέω ἐν καιρός συνοικειόω καί συνεπιστρέφω πρός ἑαυτοῦ ὁ ἀκροατής · ἐπιγιγνώσκω γάρ εὐθύς ἐν ὁ λέγω , ἐάν περί ἄλλος λέγω , ὁ ὁμοιότης ὁ ἀρετή ὁ αὐτός ἄξιος ἔπαινος εἰμί . ὡς γάρ ὁ λοιδορέω ἕτερος ἐπί ὅς αὐτός ἔνοχος εἰμί , λανθάνω λοιδορέω μάλα ἑαυτοῦ ἤ ἐκεῖνος , οὕτως ὁ ἀγαθός ὁ ἀγαθός τιμάω ἀναμιμνῄσκω ἑαυτοῦ ὁ σύνοιδα · ὥστε εὐθύς ἐπιφωνέω σύ γάρ οὐ τοιοῦτος ; Ἀλέξανδρος μέν οὖν Ἡρακλῆς τιμάω καί πάλιν Ἀλέξανδρος Ἀνδρόκοττος , ἑαυτοῦ ; εἰς ὁ τιμάω προάγω ἀπό ὁ ὅμοιος . Διονύσιος δέ ὁ Γέλων διασύρω καί γέλως ὁ Σικελία ἀποκαλέω , λανθάνω ὑπό φθόνος καθαιρέω ὁ μέγεθος καί ὁ ἀξίωμα ὁ περί ἑαυτοῦ δύναμις .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 11
ταῦτα μὲν οὖν καὶ ἄλλως ἐπίστασθαι καὶ παραφυλάττειν τῷ πολιτικῷ προσήκει . τοὺς δʼ ἀναγκασθέντας ἐπαινεῖν αὑτοὺς ἐλαφροτέρους παρέχει καὶ τὸ μὴ πάντα προσποιεῖν ἑαυτοῖς , ἀλλʼ ὥσπερ φορτίου τῆς δόξης τὸ μὲν εἰς τὴν τύχην τὸ δʼ εἰς τὸν θεὸν ἀποτίθεσθαι . διὸ καλῶς μὲν ὁ Ἀχιλλεύς ἐπεὶ δὴ τόνδʼ ἄνδρα θεοὶ δαμάσασθαι ἔδωκαν καλῶς δὲ Τιμολέων , ἐν Συρακούσαις Αὐτοματίας βωμὸν ἱδρυσάμενος ἐπὶ ταῖς πράξεσι καὶ τὴν οἰκίαν ἀγαθῷ δαίμονι καθιερώσας · ἄριστα δὲ Πύθων ὁ Αἴνιος , ἐπειδὴ Κότυν ἀποκτείνας ἧκεν εἰς Ἀθήνας καὶ τῶν δημαγωγῶν διαμιλλωμένων τοῖς ἐγκωμίοις αὐτοῦ πρὸς τὸν δῆμον ᾔσθετο βασκαίνοντας ἐνίους καὶ βαρυνομένους , παρελθών ταῦτʼ εἶπεν ἄνδρες Ἀθηναῖοι , θεός τις ἔπραξεν , ἡμεῖς δὲ τὰς χεῖρας ἐχρήσαμεν ἀφῄρει δὲ καὶ Σύλλας τὸν φθόνον ἀεὶ τὴν Τύχην ἐπαινῶν , καὶ τέλος Ἐπαφρόδιτον ἑαυτὸν προσανηγόρευσε . μᾶλλον γὰρ εὐτυχίας ἢ ἀρετῆς ἡττᾶσθαι βούλονται τὸ μὲν ἀλλότριον ἀγαθὸν ἡγούμενοι , τὸ δʼ οἰκεῖον ἔλλειμμα καὶ παρʼ αὑτοὺς γενόμενον . οὐχ ἥκιστα γοῦν λέγουσιν ἀρέσαι Λοκροῖς τὴν Ζαλεύκου νομοθεσίαν , ὅτι τὴν Ἀθηνᾶν ἔφασκεν αὑτῷ φοιτῶσαν εἰς ὄψιν ἑκάστοτε τοὺς νόμους ὑφηγεῖσθαι καὶ διδάσκειν αὑτοῦ δὲ μηδὲν εἶναι διανόημα μηδὲ βούλευμα τῶν εἰσφερομένων .
Lemmas: οὗτος μέν οὖν καί ἄλλος ἐπίσταμαι καί παραφυλάσσω ὁ πολιτικός προσήκω . ὁ δέ ἀναγκάζω ἐπαινέω ἑαυτοῦ ἐλαφρός παρέχω καί ὁ μή πᾶς προσποιέω ἑαυτοῦ , ἀλλά ὥσπερ φορτίον ὁ δόξα ὁ μέν εἰς ὁ τύχη ὁ δέ εἰς ὁ θεός ἀποτίθημι . διό καλός μέν ὁ Ἀχιλλεύς ἐπεί δή ὅδε ἀνήρ θεός δαμάζω δίδωμι καλός δέ Τιμολέων , ἐν Συράκουσαι Αὐτοματία βωμός ἱδρύω ἐπί ὁ πρᾶξις καί ὁ οἰκία Ἀγαθός Δαίμων καθιερόω · ἀγαθός δέ Πύθων ὁ Αἴνιος , ἐπειδή Κότυς ἀποκτείνω ἥκω εἰς Ἀθῆναι καί ὁ δημαγωγός διαμιλλάομαι ὁ ἐγκώμιον αὐτός πρός ὁ δῆμος αἰσθάνομαι βασκαίνω ἔνιοι καί βαρύνω , παρέρχομαι οὗτος λέγω ἀνήρ Ἀθηναῖος , θεός τις πράσσω , ἐγώ δέ ὁ χείρ χράω ἀφαιρέω δέ καί Σύλλας ὁ φθόνος ἀεί ὁ Τύχη ἐπαινέω , καί τέλος Ἐπαφρόδιτος ἑαυτοῦ προσαναγορεύω . μάλα γάρ εὐτυχία ἤ ἀρετή ἡσσάομαι βούλομαι ὁ μέν ἀλλότριος ἀγαθός ἡγέομαι , ὁ δέ οἰκεῖος ἔλλειμμα καί παρά ἑαυτοῦ γίγνομαι . οὐ ἦκα γοῦν λέγω ἀρέσκω Λοκροί ὁ Ζάλευκος νομοθεσία , ὅτι ὁ Ἀθήνη φάσκω ἑαυτοῦ φοιτάω εἰς ὄψις ἑκάστοτε ὁ νόμος ὑφηγέομαι καί διδάσκω ἑαυτοῦ δέ μηδείς εἰμί διανόημα μηδέ βούλευμα ὁ εἰσφέρω .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 13
καὶ μὴν ὥσπερ οἱ τοὺς ὀφθαλμιῶντας ἐνοχλεῖν φυλαττόμενοι τοῖς ἄγαν λαμπροῖς σκιάν τινα παραμιγνύουσιν , οὕτως ἔνιοι τοὺς αὑτῶν ἐπαίνους μὴ παντελῶς λαμπροὺς μηδʼ ἀκράτους προσφέροντες , ἀλλά τινας ἐλλείψεις ἢ ἀποτεύξεις ἢ ἁμαρτίας ἐλαφρὰς ἐμβάλλοντες , ἀφαιροῦσι τὸ ἐπαχθὲς αὐτῶν καὶ νεμεσητόν · ὥσπερ ὁ Ἐπειός , οὐ μέτρια περὶ τῆς πυκτικῆς εἰπὼν καὶ θρασυνάμενος ὡς ἀντικρὺ χρόα τε ῥηξει σύν τ’ ὀστέ " ἀράξει . ἧ οὐχ ἅλις ( φησίν ) ὅττι μάχης ἐπιδεύομαι ; ἀλλʼ οὗτος μὲν ἴσως γελοῖος , ἀθλητικὴν ἀλαζονείαν δειλίας καὶ ἀνανδρίας ἐξομολογήσει παραμυθούμενος ἐμμελὴς δὲ καὶ χαρίεις ὁ λήθην τινὰ καθʼ αὑτοῦ λέγων ἢ ἄγνοιαν ἢ φιλοτιμίαν , ἢ πρός τινα μαθήματα καὶ λόγων ἀκρόασιν ὀλιγωρίαν ὡς ὁ Ὀδυσσεὺς αὐτὰρ ἐμὸν κῆρ ἤθελʼ ἀκουέμεναι , λῦσαι δʼ ἐκέλευον ἑταίρους ὀφρύσι νευστάζων . καὶ πάλιν ἀλλʼ ἐγὼ οὐ πιθόμην ἦ τʼ ἂν πολὺ κέρδιον ἦεν , ὄφρʼ αὐτόν τε ἴδοιμι , καὶ εἴ μοι ξείνια δοίη . καὶ ὅλως ὅσαι μὴ παντάπασιν αἰσχραὶ μηδʼ ἀγεννεῖς · ἁμαρτίαι , παρατιθέμεναι τοῖς ἐπαίνοις τὸν φθόνον ἀφαιροῦσι . πολλοὶ δὲ καὶ πενίας καὶ ἀπορίας καὶ νὴ Δία δυσγενείας ἐξομολόγησιν ἔστιν ὅτε τοῖς ἐγκωμίοις παρεμβάλλοντες , ἀμβλυτέρῳ τῷ φθόνῳ χρῶνται · καθάπερ Ἀγαθοκλῆς χρυσᾶ ποτήρια καὶ τορευτὰ τοῖς νέοις προπίνων ἐκέλευσε καὶ κεραμεᾶ κομισθῆναι καὶ τοιοῦτόν ἐστιν ἔφη τὸ ἐνδελεχὲς καὶ φιλόπονον καὶ ἀνδρεῖον · ἡμεῖς πάλαι ταῦτα , νῦν δʼ ἐκεῖνα ποιοῦμεν ἐδόκει γὰρ ἐν κεραμείῳ τεθράφθαι διὰ δυσγένειαν καὶ πενίαν ὁ Ἀγαθοκλῆς , εἶτα συμπάσης ὀλίγου δεῖν ἐβασίλευσε Σικελίας .
Lemmas: καί μήν ὥσπερ ὁ ὁ ὀφθαλμιάω ἐνοχλέω φυλάσσω ὁ ἄγαν λαμπρός σκιά τις παραμείγνυμι , οὕτως ἔνιοι ὁ ἑαυτοῦ ἔπαινος μή παντελής λαμπρός μηδέ ἄκρατος προσφέρω , ἀλλά τις ἔλλειψις ἤ ἀπότευξις ἤ ἁμαρτία ἐλαφρός ἐμβάλλω , ἀφαιρέω ὁ ἐπαχθής αὐτός καί νεμεσητός · ὥσπερ ὁ Ἐπειός , οὐ μέτριος περί ὁ πυκτικός λέγω καί θρασύνω ὡς ἀντικρύ χρώς τε ῥήγνυμι σῦς τε ὀστέον " ἀράσσω . ἤ οὐ ἅλις ( φημί ) ὅτι μάχη ἐπιδέω ; ἀλλά οὗτος μέν ἴσως γέλοιος , ἀθλητικός ἀλαζονεία δειλία καί ἀνανδρία ἐξομολόγησις παραμυθέομαι ἐμμελής δέ καί χαρίεις ὁ λήθη τις κατά ἑαυτοῦ λέγω ἤ ἄγνοια ἤ φιλοτιμία , ἤ πρός τις μάθημα καί λόγος ἀκρόασις ὀλιγωρία ὡς ὁ Ὀδυσσεύς ἀτάρ ἐμός κέαρ ἐθέλω ἀκούω , λύω δέ κελεύω ἑταῖρος ὀφρύς νευστάζω . καί πάλιν ἀλλά ἐγώ οὐ πείθω ἦ τε ἄν πολύς κερδίων εἰμί , ὄφρα αὐτός τε ὁράω , καί εἰ ἐγώ ξένιος δίδωμι . καί ὅλος ὅσος μή παντάπασι αἰσχρός μηδέ ἀγεννής · ἁμαρτία , παρατίθημι ὁ ἔπαινος ὁ φθόνος ἀφαιρέω . πολύς δέ καί πενία καί ἀπορία καί νή Ζεύς δυσγένεια ἐξομολόγησις εἰμί ὅτε ὁ ἐγκώμιον παρεμβάλλω , ἀμβλύς ὁ φθόνος χράω · καθά Ἀγαθοκλῆς χρύσεος ποτήριον καί τορευτός ὁ νέος προπίνω κελεύω καί κεραμεοῦς κομίζω καί τοιοῦτος εἰμί φημί ὁ ἐνδελεχής καί φιλόπονος καί ἀνδρεῖος · ἐγώ πάλαι οὗτος , νῦν δέ ἐκεῖνος ποιέω δοκέω γάρ ἐν κεραμεῖον τρέφω διά δυσγένεια καί πενία ὁ Ἀγαθοκλῆς , εἶτα σύμπας ὀλίγος δέω βασιλεύω Σικελία .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 14
καὶ ταῦτα μὲν ἔξωθεν ἔστιν ἐπεισάγεσθαι φάρμακα τῆς περιαυτολογίας . ἕτερα δʼ αὐτοῖς τρόπον τινὰ τοῖς ἐπαινουμένοις ἔνεστιν · οἷς καὶ Κάτων ἐχρῆτο φθονεῖσθαι λέγων , ὅτι τῶν ἰδίων ἀμελεῖ καὶ τὰς νύκτας ἀγρυπνεῖ διὰ τὴν πατρίδα καὶ τὸ πῶς δʼ ἂν φρονοίην , ᾧ παρῆν ἀπραγμόνως ἐν τοῖσι πολλοῖς ἠριθμημένῳ στρατοῦ ἴσον μετασχεῖν τῷ σοφωτάτῳ τύχης . καὶ τὸ ὀκνῶν δὲ μόχθων τῶν πρὶν ἐκχέαι χάριν , καὶ τοὺς παρόντας οὐκ ἀπωθοῦμαι πόνους . ὡς γὰρ οἰκίαν καὶ χωρίον , οὕτω καὶ δόξαν οἱ πολλοὶ καὶ ἀρετὴν τοῖς προῖκα καὶ ῥᾳδίως ἔχειν δοκοῦσιν οὐ τοῖς πριαμένοις πόνων πολλῶν καὶ κινδύνων φθονοῦσιν .
Lemmas: καί οὗτος μέν ἔξωθεν εἰμί ἐπεισάγω φάρμακον ὁ περιαυτολογία . ἕτερος δέ αὐτός τρόπος τις ὁ ἐπαινέω ἔνειμι · ὅς καί Κάτων χράω φθονέω λέγω , ὅτι ὁ ἴδιος ἀμελέω καί ὁ νύξ ἀγρυπνέω διά ὁ πατρίς καί ὁ πῶς δέ ἄν φρονέω , ὅς πάρειμι ἀπράγμων ἐν ὁ πολύς ἀριθμέω στρατός ἴσος μετέχω ὁ σοφός τύχη . καί ὁ ὀκνέω δέ μόχθος ὁ πρίν ἐκχέω χάρις , καί ὁ πάρειμι οὐ ἀπωθέω πόνος . ὡς γάρ οἰκία καί χωρίον , οὕτως καί δόξα ὁ πολύς καί ἀρετή ὁ προίξ καί ῥᾴδιος ἔχω δοκέω οὐ ὁ πρίαμαι πόνος πολύς καί κίνδυνος φθονέω .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 15
ἐπεὶ δʼ οὐ μόνον ἀλύπως καὶ ἀνεπιφθόνως ἀλλὰ καὶ χρησίμως καὶ ὠφελίμως προσοιστέον ἐστὶ τοὺς ἐπαίνους , ἵνα μὴ τοῦτο πράττειν ἀλλʼ ἕτερὸν τι διὰ τούτου δοκῶμεν · ὅρα πρῶτον , εἰ προτροπῆς ἕνεκα καὶ ζήλου καὶ φιλοτιμίας τῶν ἀκουόντων αὑτὸν ἄν τις ἐπαινέσειεν . ὥσπερ ὁ Νέστωρ τὰς ἑαυτοῦ διηγούμενος ἀριστείας καὶ μάχας τόν τε Πάτροκλον παρώρμησε καὶ τοὺς ἐννέα πρὸς τὴν μονομαχίαν ἀνέστησεν . ἡ γὰρ ἔργον ὁμοῦ · καὶ λόγον ἔχουσα προτροπὴ καὶ παράδειγμα καὶ ζῆλον οἰκεῖον ἔμψυχός ἐστι καὶ κινεῖ καὶ παροξύνει , καὶ μεθʼ ὁρμῆς καὶ προαιρέσεως ἐλπίδας ὡς ἐφικτῶν καὶ οὐκ ἀδυνάτων παρίστησι . διὸ καὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι χορῶν ᾄδουσιν οἱ μὲν τῶν γερόντων ἄμμες ποτʼ ἦμες ἄλκιμοι νεανίαι οἱ δὲ τῶν παίδων ἄμμες δὲ γʼ ἐσσόμεθα πολλῷ κάρρονες οἱ δὲ τῶν νεανίσκων ἄμμες δὲ γʼ εἰμές αἰ δὲ λῇς , αὐγάσδεο · καλῶς καὶ πολιτικῶς τοῦ νομοθέτου τὰ πλησίον καὶ οἰκεῖα παραδείγματα τοῖς νέοις διʼ αὐτῶν τῶν εἰργασμένων ἐπιθέντος .
Lemmas: ἐπεί δέ οὐ μόνος ἄλυπος καί ἀνεπίφθονος ἀλλά καί χρήσιμος καί ὠφέλιμος προσφέρω εἰμί ὁ ἔπαινος , ἵνα μή οὗτος πράσσω ἀλλά ἕτερος τις διά οὗτος δοκέω · ὁράω πρῶτος , εἰ προτροπή ἕνεκα καί ζῆλος καί φιλοτιμία ὁ ἀκούω ἑαυτοῦ ἄν τις ἐπαινέω . ὥσπερ ὁ Νέστωρ ὁ ἑαυτοῦ διηγέομαι ἀριστεία καί μάχη ὁ τε Πάτροκλος παρορμάω καί ὁ ἐννέα πρός ὁ μονομαχία ἀνίστημι . ὁ γάρ ἔργον ὁμοῦ · καί λόγος ἔχω προτροπή καί παράδειγμα καί ζῆλος οἰκεῖος ἔμψυχος εἰμί καί κινέω καί παροξύνω , καί μετά ὁρμή καί προαίρεσις ἐλπίς ὡς ἐφικτός καί οὐ ἀδύνατος παρίστημι . διό καί ὁ ἐν Λακεδαίμων χορός ἀείδω ὁ μέν ὁ γέρων ἐγώ ποτέ εἰμί ἄλκιμος νεανίας ὁ δέ ὁ παῖς ἐγώ δέ γε εἰμί πολύς κρατύς ὁ δέ ὁ νεανίσκος ἐγώ δέ γε εἰμές εἰ δέ λάω , αὐγάζω · καλός καί πολιτικός ὁ νομοθέτης ὁ πλησίον καί οἰκεῖος παράδειγμα ὁ νέος διά αὐτός ὁ ἐργάζομαι ἐπιτίθημι .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 18
λείπεται ὁ ἡμῖν , τοῦ λόγου τὸ ἐφεξῆς ἀπαιτοῦντος καὶ παρακαλοῦντος , εἰπεῖν ὅπως ἂν ἕκαστος ἐκφύγοι τὸ ἐπαινεῖν ἀκαίρως ἑαυτόν . μέγα γὰρ ἡ περιαυτολογία τὴν φιλαυτίαν ὁρμητήριον ἔχουσα , καὶ τοῖς πάνυ δοκοῦσι μετρίως ἔχειν πρὸς δόξαν ἐμφύεται πολλάκις ἐπιτιθεμένη . καθάπερ γὰρ τῶν ὑγιεινῶν ἕν ἐστι παραγγελμάτων τὸ τὰ νοσώδη χωρία φυλάττεσθαι παντάπασιν ἢ προσέχειν μᾶλλον αὑτῷ γιγνόμενον ἐν αὐτοῖς , οὕτως ἔχει τινὰς ἡ περιαυτολογία καιροὺς ; καὶ τόπους ὀλισθηροὺς καὶ περιφέροντας εἰς αὐτὴν ἐκ πάσης προφάσεως . πρῶτον μὲν γὰρ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἐπαίνοις , ὥσπερ εἴρηται , τὸ φιλότιμον ἐξανθεῖ τὴν περιαυτολογίαν καί τις αὐτὸ καταλαμβάνει δακνόμενον καὶ γαργαλιζόμενον οἷον ὑπὸ κνησμοῦ δυσκαρτέρητος ἐπιθυμία καὶ ὁρμὴ πρὸς δόξαν , ἄλλως τε κἂν ἐπὶ τοῖς ἴσοις ἕτερος ἢ τοῖς ἐλάττοσιν ἐπαινῆται . καθάπερ γὰρ οἱ πεινῶντες ἑτέρων ἐσθιόντων ἐν ὄψει μᾶλλον ἐρεθίζονται καὶ παροξύνονται τὴν ὄρεξιν οὕτως ὁ τῶν πλησίον ἔπαινος ἐκκάει τῇ ζηλοτυπίᾳ τοὺς πρὸς δόξαν ἀκρατῶς ἔχοντας .
Lemmas: λείπω ὁ ἐγώ , ὁ λόγος ὁ ἐφεξῆς ἀπαιτέω καί παρακαλέω , λέγω ὅπως ἄν ἕκαστος ἐκφεύγω ὁ ἐπαινέω ἄκαιρος ἑαυτοῦ . μέγας γάρ ὁ περιαυτολογία ὁ φιλαυτία ὁρμητήριον ἔχω , καί ὁ πάνυ δοκέω μέτριος ἔχω πρός δόξα ἐμφύω πολλάκις ἐπιτίθημι . καθά γάρ ὁ ὑγιεινός εἷς εἰμί παράγγελμα ὁ ὁ νοσώδης χωρίον φυλάσσω παντάπασι ἤ προσέχω μάλα ἑαυτοῦ γίγνομαι ἐν αὐτός , οὕτως ἔχω τις ὁ περιαυτολογία καιρός ; καί τόπος ὀλισθηρός καί περιφέρω εἰς αὐτός ἐκ πᾶς πρόφασις . πρῶτος μέν γάρ ἐν ὁ ἀλλότριος ἔπαινος , ὥσπερ λέγω , ὁ φιλότιμος ἐξανθέω ὁ περιαυτολογία καί τις αὐτός καταλαμβάνω δάκνω καί γαργαλίζω οἷος ὑπό κνησμός δυσκαρτέρητος ἐπιθυμία καί ὁρμή πρός δόξα , ἄλλος τε ἐάν ἐπί ὁ ἴσος ἕτερος ἤ ὁ ἐλαχύς ἐπαινέω . καθά γάρ ὁ πεινάω ἕτερος ἐσθίω ἐν ὄψις μάλα ἐρεθίζω καί παροξύνω ὁ ὄρεξις οὕτως ὁ ὁ πλησίος ἔπαινος ἐκκαίω ὁ ζηλοτυπία ὁ πρός δόξα ἀκρατής ἔχω .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 19
δεύτερον αἱ τῶν εὐτυχῶς καὶ κατὰ νοῦν πεπραγμένων διηγήσεις λανθάνουσι πολλοὺς εἰς μεγαλαυχίαν ὑπὸ χαρᾶς ἐκφέρουσαι καὶ κόμπον · ἐμπεσόντες γὰρ εἰς τὸ λέγειν νίκας τινὰς ἑαυτῶν ἢ κατορθώσεις ἐν πολιτεύμασιν ἢ παρʼ ἡγεμόσι πράξεις καὶ λόγους εὐδοκιμήσαντας , οὐ κρατοῦσιν οὐδὲ μετριάζουσιν . ᾧ γένει μάλιστα τῆς περιαυτολογίας τὸ ναυτικὸν ἰδεῖν ἔστι καὶ στρατιωτικὸν ἁλισκόμενον , συμβαίνει δὲ καὶ τοῖς ἐκ πότων ἡγεμονικῶν καὶ πραγμάτων μεγάλων ἐπανήκουσι τοῦτο πάσχειν ἐπιεικῶς · μεμνημένοι γὰρ ἀνδρῶν ἐπιφανῶν καὶ βασιλικῶν συγκαταπλέκουσι περὶ αὑτῶν εὐφημίας τινὰς ὑπʼ ἐκείνων εἰρημένας , καὶ νομίζουσιν οὐχ αὑτοὺς ἐπαινεῖν ἀλλʼ ἑτέρων ἐπαίνους διηγεῖσθαι περὶ αὑτῶν γενομένους . οἱ δʼ ὅλως οἴονται λανθάνειν τοὺς ἀκούοντας , ὅταν βασιλέων καὶ αὐτοκρατόρων δεξιώσεις καὶ προσαγορεύσεις καὶ φιλοφροσύνας ἀπαγγέλλωσιν , ὡς οὐχ αὑτῶν ἐπαίνους ἀποδείξεις δὲ τῆς ἐκείνων ἐπιεικείας καὶ φιλανθρωπίας διεξιόντες . ὅθεν εὖ μάλα δεῖ προσέχειν ἑαυτοῖς περὶ τοὺς ἑτέρων ἐπαίνους , ὅπως καθαροὶ καὶ ἀνύποπτοι φιλαυτίας καὶ περιαυτολογίας ὦσι , καὶ μὴ δοκῶμεν Πάτροκλον πρόφασιν σφᾶς δʼ αὐτοὺς διʼ ἐκείνων ἐπαινεῖν .
Lemmas: δεύτερος ὁ ὁ εὐτυχής καί κατά νόος πράσσω διήγησις λανθάνω πολύς εἰς μεγαλαυχία ὑπό χαρά ἐκφέρω καί κόμπος · ἐμπίπτω γάρ εἰς ὁ λέγω νίκη τις ἑαυτοῦ ἤ κατόρθωσις ἐν πολίτευμα ἤ παρά ἡγεμών πρᾶξις καί λόγος εὐδοκιμέω , οὐ κρατέω οὐδέ μετριάζω . Ὧ γένος μάλα ὁ περιαυτολογία ὁ ναυτικός ὁράω εἰμί καί στρατιωτικός ἁλίσκομαι , συμβαίνω δέ καί ὁ ἐκ πότος ἡγεμονικός καί πρᾶγμα μέγας ἐπανήκω οὗτος πάσχω ἐπιεικής · μιμνῄσκω γάρ ἀνήρ ἐπιφανής καί βασιλικός συγκαταπλέκω περί ἑαυτοῦ εὐφημία τις ὑπό ἐκεῖνος λέγω , καί νομίζω οὐ ἑαυτοῦ ἐπαινέω ἀλλά ἕτερος ἔπαινος διηγέομαι περί ἑαυτοῦ γίγνομαι . ὁ δέ ὅλος οἴομαι λανθάνω ὁ ἀκούω , ὅταν βασιλεύς καί αὐτοκράτωρ δεξίωσις καί προσαγόρευσις καί φιλοφροσύνη ἀπαγγέλλω , ὡς οὐ ἑαυτοῦ ἔπαινος ἀπόδειξις δέ ὁ ἐκεῖνος ἐπιείκεια καί φιλανθρωπία διεξέρχομαι . ὅθεν εὖ μάλα δέω προσέχω ἑαυτοῦ περί ὁ ἕτερος ἔπαινος , ὅπως καθαρός καί ἀνύποπτος φιλαυτία καί περιαυτολογία εἰμί , καί μή δοκέω Πάτροκλος πρόφασις σφεῖς δέ αὐτός διά ἐκεῖνος ἐπαινέω .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 20
ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ περὶ τοὺς ψόγους καὶ τὰς καταιτιάσεις γένος ἐπισφαλές ἐστι καὶ παρέχον ἐκτροπὰς τοῖς περὶ δόξαν νοσοῦσιν . ᾧ μάλιστα περιπίπτουσιν οἱ γέροντες , ὅταν εἰς τὸ νουθετεῖν ἑτέρους καὶ κακίζειν ἔθη φαῦλα καὶ πράξεις ἡμαρτημένας προαχθῶσι , μεγαλύνοντες αὑτοὺς ὡς περὶ ταὐτὰ θαυμασίους δή τινας γενομένους . τούτοις μὲν οὖν , ἂν μὴ μόνον ἔχωσιν ἡλικίαν ἀλλὰ καὶ δόξαν καὶ ἀρετήν , δοτέον · οὐ γὰρ ἀνωφελὲς , ἀλλὰ μέγα ζῆλον ἐμποιοῦν ἅμα καὶ φιλοτιμίαν τινὰ τοῖς οὕτω κολαζομένοις . οἱ δʼ ἄλλοι σφόδρα φυλάττεσθαι καὶ δεδιέναι τὴν ἐκτροπὴν ταύτην ὀφείλομεν . ἀνιαροῦ γὰρ ὄντος ἄλλως καὶ μόλις ἀνεκτοῦ τοῦ τῶν πλησίον ἐλέγχου καὶ δεομένου πολλῆς εὐλαβείας , ὁ μιγνύων ἔπαινον ἴδιον ἀλλοτρίῳ ψόγῳ καὶ διʼ ἀδοξίας ἑτέρου δόξαν αὑτῷ θηρώμενος,ʼ ἐπαχθὴς παντάπασι καὶ φορτικὸς ἐστιν , ὡς ἐνευδοκιμεῖν ἀσχημονοῦσιν ἄλλοις βουλόμενος .
Lemmas: ἀλλά μήν καί ὁ περί ὁ ψόγος καί ὁ καταιτίασις γένος ἐπισφαλής εἰμί καί παρέχω ἐκτροπή ὁ περί δόξα νοσέω . Ὧ μάλα περιπίπτω ὁ γέρων , ὅταν εἰς ὁ νουθετέω ἕτερος καί κακίζω ἔθος φαῦλος καί πρᾶξις ἁμαρτάνω προάγω , μεγαλύνω ἑαυτοῦ ὡς περί αὐτός θαυμάσιος δή τις γίγνομαι . οὗτος μέν οὖν , ἐάν μή μόνος ἔχω ἡλικία ἀλλά καί δόξα καί ἀρετή , δίδωμι · οὐ γάρ ἀνωφελής , ἀλλά μέγας ζῆλος ἐμποιέω ἅμα καί φιλοτιμία τις ὁ οὕτως κολάζω . ὁ δέ ἄλλος σφόδρα φυλάσσω καί δείδω ὁ ἐκτροπή οὗτος ὀφείλω . ἀνιαρός γάρ εἰμί ἄλλος καί μόλις ἀνεκτός ὁ ὁ πλησίον ἔλεγχος καί δέω πολύς εὐλάβεια , ὁ μείγνυμι ἔπαινος ἴδιος ἀλλότριος ψόγος καί διά ἀδοξία ἕτερος δόξα ἑαυτοῦ θηρώμενος,ʼ ἐπαχθής παντάπασι καί φορτικός εἰμί , ὡς ἐνευδοκιμέω ἀσχημονέω ἄλλος βούλομαι .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 21
ἔτι τοίνυν τοῖς μὲν πρὸς τοὺς γέλωτας εὐκαταφόροις φύσει καὶ προχείροις μάλιστα φεύγειν προσήκει καὶ φυλάττεσθαι τοὺς γαργαλισμοὺς καὶ τὰς ψηλαφήσεις , ἐν αἷς τὰ λειότατα τοῦ σώματος ὀλισθάνοντα καὶ συρρέοντα κινεῖ καὶ συνεξορμᾷ τὸ πάθος · ὅσοι δὲ πρὸς δόξαν ἐμπαθέστερον ἐρρυήκασι , τούτοις ἄν τις οὐχ ἥκιστα παραινέσειεν ἀπέχεσθαι τοῦ σφᾶς αὐτοὺς ἐπαινεῖν , ὅταν ὑπʼ ἄλλων ἐπαινῶνται . δεῖ γὰρ ἐρυθριᾶν ἐπαινούμενον οὐκ ἀπερυθριᾶν , καὶ καταστέλλειν τοὺς μέγα τι περὶ αὑτῶν λέγοντας , οὐκ ἐλέγχειν ὡς ἐνδεέστερον ἐπαινοῦντας · ὅπερ οἱ πολλοὶ ποιοῦσιν , ὑπομιμνήσκοντες αὐτοὶ καὶ προσεμφοροῦντες ἄλλας τινὰς πράξεις καὶ ἀνδραγαθίας , ἄχρι ἂν τῷ περὶ αὑτῶν καὶ τὸν παρʼ ἑτέρων ἔπαινον διαφθείρωσιν . ἔνιοι μὲν οὖν κολακεύοντες αὐτοὺς ὥσπερ γαργαλίζουσι καὶ φυσῶσιν · ἔνιοι δὲ κακοήθως οἷόν τι δέλεαρ μικρὸν εὐλογίας ὑποβάλλοντες ἐκκαλοῦνται τὴν περιαυτολογίαν · οἱ δὲ προσπυνθάνονται καὶ διερωτῶσιν , ὡς παρὰ τῷ Μενάνδρῳ τὸν στρατιώτην , ἵνα γελάσωσι , πρὸς τεῖχος ἀναβαίνων . ἐγὼ μὲν δεικνύω ἐσπουδακώς , οἱ δὲ πάλιν ἐπεμυκτήρισαν .
Lemmas: ἔτι τοίνυν ὁ μέν πρός ὁ γέλως εὐκατάφορος φύσις καί πρόχειρος μάλα φεύγω προσήκω καί φυλάσσω ὁ γαργαλισμός καί ὁ ψηλάφησις , ἐν ὅς ὁ λεῖος ὁ σῶμα ὀλισθάνω καί συρρέω κινέω καί συνεξορμάω ὁ πάθος · ὅσος δέ πρός δόξα ἐμπαθής ῥέω , οὗτος ἄν τις οὐ ἦκα παραινέω ἀπέχω ὁ σφεῖς αὐτός ἐπαινέω , ὅταν ὑπό ἄλλος ἐπαινέω . δέω γάρ ἐρυθριάω ἐπαινέω οὐ ἀπερυθριάω , καί καταστέλλω ὁ μέγας τις περί ἑαυτοῦ λέγω , οὐ ἐλέγχω ὡς ἐνδεής ἐπαινέω · ὅς ὁ πολύς ποιέω , ὑπομιμνῄσκω αὐτός καί προσεμφορέω ἄλλος τις πρᾶξις καί ἀνδραγαθία , ἄχρι ἄν ὁ περί ἑαυτοῦ καί ὁ παρά ἕτερος ἔπαινος διαφθείρω . ἔνιοι μέν οὖν κολακεύω αὐτός ὥσπερ γαργαλίζω καί φυσάω · ἔνιοι δέ κακοήθης οἷος τις δέλεαρ μικρός εὐλογία ὑποβάλλω ἐκκαλέω ὁ περιαυτολογία · ὁ δέ προσπυνθάνομαι καί διερωτάω , ὡς παρά ὁ Μένανδρος ὁ στρατιώτης , ἵνα γελάω , πρός τεῖχος ἀναβαίνω . ἐγώ μέν δείκνυμι σπουδάζω , ὁ δέ πάλιν ἐπιμυκτηρίζω .
plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 22
ἐν ἅπασιν οὖν τούτοις εὐλαβητέον ὡς ἔνι μάλιστα , μήτε συνεκπίπτοντα τοῖς ἐπαίνοις μήτε ταῖς ἐρωτήσεσιν ἑαυτὸν προϊέμενον . ἐντελεστάτη δὲ τούτων εὐλάβεια καὶ φυλακὴ τὸ προσέχειν ἑτέροις ἑαυτοὺς ἐπαινοῦσι καὶ μνημονεύειν , ὡς ἀηδὲς τὸ πρᾶγμα καὶ λυπηρὸν ἅπασι , καὶ λόγος ἄλλος οὐδεὶς οὕτως ἐπαχθὴς οὐδὲ βαρύς , οὐδὲ γὰρ ἔχοντες εἰπεῖν ὅτι πάσχομεν ἄλλο κακὸν ὑπὸ τῶν αὑτοὺς ἐπαινούντων , ὥσπερ φύσει βαρυνόμενοι τὸ πρᾶγμα καὶ φεύγοντες ἀπαλλαγῆναι καὶ ἀναπνεῦσαι σπεύδομεν ὅπου καὶ κόλακι καὶ παρασίτῳ καὶ δεομένῳ δύσοιστον ἐν χρείᾳ καὶ δυσκαρτέρητον ἑαυτὸν ἐγκωμιάζων πλούσιός τις ἢ σατράπης ἢ βασιλεύς · καὶ συμβολὰς ταύτας ἀποτίνειν μεγίστας λέγουσιν , ὡς ὁ παρὰ Μενάνδρῳ σφάττει με , λεπτὸς γίνομʼ εὐωχούμενος , τὰ σκώμμαθʼ οἷα τὰ σοφὰ καὶ στρατηγικά , οἷος δʼ ἀλαζών ἐστιν ἁλιτήριος . ταῦτα γὰρ οὐ πρὸς στρατιώτας μόνον οὐδὲ νεοπλούτους εὐπάρυφα καὶ σοβαρὰ διηγήματα περαίνοντας , ἀλλὰ καὶ πρὸς σοφιστὰς καὶ φιλοσόφους καὶ στρατηγοὺς ὀγκουμένους ἐφʼ ἑαυτοῖς καὶ μεγαληγοροῦντας , εἰωθότες πάσχειν καὶ λέγειν , ἂν μνημονεύωμεν , ὅτι τοῖς ἰδίοις ἐπαίνοις ἀλλότριος ἕπεται ψόγος ἀεὶ καὶ γίγνεται τέλος ἀδοξία τῆς κενοδοξίας ταύτης , καὶ τὸ λυπεῖν τοὺς ἀκούοντας , ὡς ὁ Δημοσθένης φησί , περίεστιν οὐ τὸ δοκεῖν εἶναι τοιούτους , ἀφεξόμεθα τοῦ λέγειν περὶ αὑτῶν , ἂν μή τινα μεγάλα μέλλωμεν ὠφελεῖν ἑαυτοὺς ἢ τοὺς ἀκούοντας .
Lemmas: ἐν ἅπας οὖν οὗτος εὐλαβέομαι ὡς ἔνειμι μάλα , μήτε συνεκπίπτω ὁ ἔπαινος μήτε ὁ ἐρώτησις ἑαυτοῦ προίημι . ἐντελής δέ οὗτος εὐλάβεια καί φυλακή ὁ προσέχω ἕτερος ἑαυτοῦ ἐπαινέω καί μνημονεύω , ὡς ἀηδής ὁ πρᾶγμα καί λυπηρός ἅπας , καί λόγος ἄλλος οὐδείς οὕτως ἐπαχθής οὐδέ βαρύς , οὐδέ γάρ ἔχω λέγω ὅτι πάσχω ἄλλος κακός ὑπό ὁ ἑαυτοῦ ἐπαινέω , ὥσπερ φύσις βαρύνω ὁ πρᾶγμα καί φεύγω ἀπαλλάσσω καί ἀναπνεύω σπεύδω ὅπου καί κόλαξ καί παράσιτος καί δέω δύσοιστος ἐν χρεία καί δυσκαρτέρητος ἑαυτοῦ ἐγκωμιάζω πλούσιος τις ἤ σατράπης ἤ βασιλεύς · καί συμβολή οὗτος ἀποτίνω μέγας λέγω , ὡς ὁ παρά Μένανδρος σφάζω ἐγώ , λεπτός γίγνομαι εὐωχέω , ὁ σκῶμμα οἷος ὁ σοφός καί στρατηγικός , οἷος δέ ἀλαζών εἰμί ἀλιτήριος . οὗτος γάρ οὐ πρός στρατιώτης μόνος οὐδέ νεόπλουτος εὐπάρυφος καί σοβαρός διήγημα περαίνω , ἀλλά καί πρός σοφιστής καί φιλόσοφος καί στρατηγός ὀγκάομαι ἐπί ἑαυτοῦ καί μεγαληγορέω , εἴωθα πάσχω καί λέγω , ἐάν μνημονεύω , ὅτι ὁ ἴδιος ἔπαινος ἀλλότριος ἕπομαι ψόγος ἀεί καί γίγνομαι τέλος ἀδοξία ὁ κενοδοξία οὗτος , καί ὁ λυπέω ὁ ἀκούω , ὡς ὁ Δημοσθένης φημί , περίειμι οὐ ὁ δοκέω εἰμί τοιοῦτος , ἀπέχω ὁ λέγω περί ἑαυτοῦ , ἐάν μή τις μέγας μέλλω ὠφελέω ἑαυτοῦ ἤ ὁ ἀκούω .