plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 16
οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ καταπλήξεως ἐνιαχοῦ καὶ συστολῆς ἕνεκα καὶ τοῦ ταπεινῶσαι καὶ λαβεῖν ὑποχείριον τὸν αὐθάδη καὶ ἰταμὸν οὐ χεῖρόν ἐστι κομπάσαι τι περὶ αὑτοῦ καὶ μεγαληγορῆσαι . καθάπερ αὖ πάλιν ὁ Νέστωρ ἤδη γάρ ποτʼ ἐγὼ καὶ ἀρείοσιν ἠέπερ ὑμῖν ἀνδράσιν ὡμίλησα , καὶ οὒ ποτὲ μʼ οἵ γʼ ἀθέριζον . οὕτω δὴ καὶ πρὸς Ἀλέξανδρον Ἀριστοτέλης οὐ μόνον ἔφη τοῖς πολλῶν κρατοῦσιν ἐξεῖναι μέγα φρονεῖν , ἀλλὰ καὶ τοῖς περὶ θεῶν δόξας ἀληθεῖς ἔχουσι . χρήσιμα δὲ καὶ πρὸς πολεμίους καὶ πρὸς ἐχθροὺς τὰ τοιαῦτα δυστήνων δέ τε παῖδες ἐμῷ μένει ἀντιόωσι . καὶ περὶ τοῦ Περσῶν βασιλέως μεγάλου καλουμένου ὁ Ἀγησίλαος τί δʼ ἐμοῦ γε μείζων ἐκεῖνος , εἰ μὴ καὶ δικαιότερος ; καὶ πρὸς τοὺς Λακεδαιμονίους τῶν Θηβαίων κατηγοροῦντας ὁ Ἐπαμεινώνδας ἡμεῖς μὲν γʼ ὑμᾶς βραχυλογοῦντας ἐπαύσαμεν ἀλλὰ ταῦτα μὲν πρὸς ἐχθροὺς καὶ πολεμίους · τῶν δὲ φίλων καὶ πολιτῶν οὐ μόνον ἔστι τοὺς θρασυνομένους καταστορέσαι καὶ ποιῆσαι ταπεινοτέρους , ἀλλὰ καὶ τοὺς περιφόβους καὶ καταπλῆγας ἐξᾶραι πάλιν καὶ παρορμῆσαι , χρησάμενον ἐν δέοντι μεγαλαυχίᾳ . καὶ γὰρ ὁ Κῦρος παρὰ τὰ δεινὰ καὶ τὰς μάχας ἐμεγαληγόρει ἄλλοτε δʼ οὐ μεγαλήγορος ἦν . καὶ Ἀντίγονος ὁ δεύτερος τἄλλα μὲν ἦν ἄτυφος καὶ μέτριος , ἐν δὲ τῇ περὶ Κῶν ναυμαχίᾳ τῶν φίλων τινὸς εἰπόντος οὐχ ὁρᾷς , ὅσῳ πλείους εἰσὶν αἱ πολέμιαι νῆες ; ἐμὲ δὲ γʼ αὐτόν εἶπε πρὸς πόσας ἀντιτάττετε ; καὶ τοῦτο δʼ ἔοικε συνιδεῖν Ὅμηρος · τὸν γὰρ Ὀδυσσέα πεποίηκεν , ἀποδειλιώντων τῶν ἑταίρων πρὸς τὸν ψόφον καὶ κλύδωνα τὸν περὶ τὴν Χάρυβδιν , ἀναμιμνήσκοντα τῆς αὑτοῦ δεινότητος καὶ ἀνδρείας · οὐ μὲν δὴ τόδε μεῖζον ἔπι κακόν , ἢ ὅτε Κύκλωψ εἴλει ἐνὶ σπῆι γλαφυρῷ κρατερῇ γε βίῃφι ἀλλὰ καὶ ἔνθεν ἐμῇ ἀρετῇ βουλῇ τε νόῳ τε ἐκφύγομεν . οὐ γάρ ἐστι δημαγωγοῦντος οὐδὲ σοφιστιῶντος ὁ τοιοῦτος ἔπαινος οὐδὲ κρότον οὐδὲ ποππυσμὸν αἰτοῦντος , ἀλλὰ τὴν ἀρετὴν καὶ τὴν ἐπιστήμην ἐνέχυρον τοῦ θαρρεῖν τοῖς φίλοις διδόντος . μέγα γὰρ ἐν καιροῖς ἐπισφαλέσι πρὸς σωτηρίαν δόξα καὶ πίστις ἀνδρὸς ἡγεμονικὴν ἐμπειρίαν καὶ δύναμιν ἔχοντος ·
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά καί κατάπληξις ἐνιαχοῦ καί συστολή ἕνεκα καί ὁ ταπεινόω καί λαμβάνω ὑποχείριος ὁ αὐθάδης καί ἰταμός οὐ κακός εἰμί κομπάζω τις περί ἑαυτοῦ καί μεγαληγορέω . καθά αὖ πάλιν ὁ Νέστωρ ἤδη γάρ ποτέ ἐγώ καί ἀρείων ἠπειρωτικός σύ ἀνήρ ὁμιλέω , καί οὐ ποτέ ἐγώ ὁ γε ἀθερίζω . οὕτως δή καί πρός Ἀλέξανδρος Ἀριστοτέλης οὐ μόνος φημί ὁ πολύς κρατέω ἔξεστι μέγας φρονέω , ἀλλά καί ὁ περί θεός δόξα ἀληθής ἔχω . χρήσιμος δέ καί πρός πολέμιος καί πρός ἐχθρός ὁ τοιοῦτος δύστηνος δέ τε παῖς ἐμός μένος ἀντιάω . καί περί ὁ Πέρσης βασιλεύς μέγας καλέω ὁ Ἀγησίλαος τίς δέ ἐγώ γε μέγας ἐκεῖνος , εἰ μή καί δίκαιος ; καί πρός ὁ Λακεδαιμόνιος ὁ Θηβαῖος κατηγορέω ὁ Ἐπαμεινώνδας ἐγώ μέν γε σύ βραχυλογέω παύω ἀλλά οὗτος μέν πρός ἐχθρός καί πολέμιος · ὁ δέ φίλος καί πολίτης οὐ μόνος εἰμί ὁ θρασύνω καταστόρεννυμι καί ποιέω ταπεινός , ἀλλά καί ὁ περίφοβος καί καταπλήξ ἐξαίρω πάλιν καί παρορμέω , χράω ἐν δέω μεγαλαυχία . καί γάρ ὁ Κῦρος παρά ὁ δεινός καί ὁ μάχη μεγαληγορέω ἄλλοτε δέ οὐ μεγαλήγορος εἰμί . καί Ἀντίγονος ὁ δεύτερος ἄλλος μέν εἰμί ἄτυφος καί μέτριος , ἐν δέ ὁ περί Κῶς ναυμαχία ὁ φίλος τις λέγω οὐ ὁράω , ὅσος πολύς εἰμί ὁ πολέμιος ναῦς ; ἐγώ δέ γε αὐτός λέγω πρός πόσος ἀντιτάσσω ; καί οὗτος δέ ἔοικα συνοράω Ὅμηρος · ὁ γάρ Ὀδυσσεύς ποιέω , ἀποδειλιάω ὁ ἑταῖρος πρός ὁ ψόφος καί κλύδων ὁ περί ὁ Χάρυβδις , ἀναμιμνῄσκω ὁ ἑαυτοῦ δεινότης καί ἀνδρεία · οὐ μέν δή ὅδε μέγας ἐπί κακός , ἤ ὅτε Κύκλωψ εἴλω ἐν σπέος γλαφυρός κρατερός γε βία ἀλλά καί ἔνθεν ἐμός ἀρετή βουλή τε νόος τε ἐκφεύγω . οὐ γάρ εἰμί δημαγωγέω οὐδέ σοφιστιάω ὁ τοιοῦτος ἔπαινος οὐδέ κρότος οὐδέ ποππυσμός αἰτέω , ἀλλά ὁ ἀρετή καί ὁ ἐπιστήμη ἐνέχυρον ὁ θαρσέω ὁ φίλος δίδωμι . μέγας γάρ ἐν καιρός ἐπισφαλής πρός σωτηρία δόξα καί πίστις ἀνήρ ἡγεμονικός ἐμπειρία καί δύναμις ἔχω ·