plutarchus.de-laude-ipsius-539a-547f 17
ὅτι μὲν οὖν τὸ πρὸς ἔπαινον ἀλλότριον καὶ δόξαν ἀντιπαραβάλλειν ἑαυτὸν ἥκιστα πολιτικόν , εἴρηται πρότερον · οὐ μὴν ἀλλʼ ὅπου βλάπτει καὶ διαφθείρει ζῆλον ἐμποιῶν πρὸς τὰ φαῦλα καὶ προαίρεσιν πονηρὰν ἐν πράγμασι μεγάλοις ἡμαρτημένος ἔπαινος , οὐκ ἄχρηστόν ἐστιν ἐκκροῦσαι μᾶλλον δʼ ἀποστρέψαι τὸν ἀκροατὴν ἐπὶ τὰ κρείττω , τὴν διαφορὰν ἐνδεικνύμενον . ἀγαπήσειε γὰρ ἄν τις οἶμαι λοιδορουμένης κακίας καὶ ψεγομένης ἐθέλοντας ἀπέχεσθαι τοὺς πολλοὺς ὁρῶν · εἰ δὲ προσλάβοι δόξαν ἡ κακία , καὶ τῷ καθʼ ἡδονὰς αὐτῆς καὶ πλεονεξίας ἄγοντι προσγένοιτο τιμὴ καὶ τὸ εὐδοκιμεῖν , οὐκ ἔστιν οὕτως εὐτυχὴς οὐδʼ ἰσχυρὰ φύσις , ἧς οὐκ ἂν κρατήσειε . διὸ δεῖ μὴ τοῖς τῶν ἀνθρώπων ἐπαίνοις , ἀλλὰ τοῖς τῶν πραγμάτων , ἂν ᾖ φαῦλα , πολεμεῖν τὸν πολιτικόν · οὗτοι γὰρ διαστρέφουσι καὶ τούτοις τὸ μιμεῖσθαι τὰ αἰσχρὰ καὶ ζηλοῦν ὡς καλὰ συνεισέρχεται . μάλιστα δʼ ἐξελέγχονται τοῖς ἀληθινοῖς παρατιθεμένοις · οἷον ὁ τῶν τραγῳδιῶν ὑποκριτὴς Θεόδωρος εἰπεῖν ποτε πρὸς τὸν κωμικὸν λέγεται Σάτυρον , ὡς οὐ θαυμαστόν ἐστι , τὸ γελᾶν ποιεῖν τοὺς θεατὰς ἀλλὰ τὸ δακρύειν καὶ κλαίειν . ἄμεινον δʼ ἂν οἶμαι πρὸς τοῦτον αὐτὸν εἴποι φιλόσοφος ἀνήρ ἀλλʼ οὐ τὸ ποιεῖν , ὦ βέλτιστε , κλαίειν καὶ δακρύειν , τὸ δὲ παύειν λυπουμένους καὶ κλαίοντας σεμνόν ἐστιν . ἐπαινῶν γὰρ ἑαυτὸν ὠφελεῖ τὸν ἀκούοντα καὶ μετατίθησι τὴν κρίσιν . οὕτω καὶ ὁ Ζήνων πρὸς τὸ πλῆθος τῶν Θεοφράστου μαθητῶν ὁ κείνου χορός ἔφη μείζων , οὑμὸς δὲ συμφωνότερος . καὶ ὁ Φωκίων , ἔτι τοῦ Λεωσθένους εὐημεροῦντος , ὑπὸ τῶν ῥητόρων ἐρωτώμενος τί τὴν πόλιν αὐτὸς ἀγαθὸν πεποίηκεν , οὐδέν εἶπεν ἀλλʼ ἢ ὑμᾶς , ἐμοῦ στρατηγοῦντος , ἐπιτάφιον λόγον μὴ εἰπεῖν ἀλλὰ πάντας ἐν τοῖς πατρῴοις μνήμασι θάπτεσθαι τοὺς ἀποθνῄσκοντας . πάνυ δὲ χαριέντως καὶ ὁ Κράτης πρὸς τὸ ταῦτʼ ἔχω , ὅσσʼ ἔφαγον καὶ ἐφύβρισα ἠδὲ μετʼ ἔρωτος τέρφθην · ἀντέγραψε τὸ ταῦτʼ ἔχω , ὅσσʼ ἔμαθον καὶ ἐφρόντισα καὶ μετὰ Μουσῶν σέμνʼ ἐδάην . καλὸς γὰρ ὁ τοιοῦτος ἔπαινος καὶ ὠφέλιμος καὶ διδάσκων τὰ χρήσιμα καὶ τὰ συμφέροντα θαυμάζειν καὶ ἀγαπᾶν ἀντὶ τῶν κενῶν καὶ περιττῶν . διὸ τοῦτο μὲν συγκατατετάχθω τοῖς εἰρημένοις εἰς τὸ πρόβλημα .
Lemmas: ὅτι μέν οὖν ὁ πρός ἔπαινος ἀλλότριος καί δόξα ἀντιπαραβάλλω ἑαυτοῦ ἦκα πολιτικός , λέγω πρότερος · οὐ μήν ἀλλά ὅπου βλάπτω καί διαφθείρω ζῆλος ἐμποιόω πρός ὁ φαῦλος καί προαίρεσις πονηρός ἐν πρᾶγμα μέγας ἁμαρτάνω ἔπαινος , οὐ ἄχρηστος εἰμί ἐκκρούω μάλα δέ ἀποστρέφω ὁ ἀκροατής ἐπί ὁ κρατύς , ὁ διαφορά ἐνδείκνυμι . ἀγαπάω γάρ ἄν τις οἴομαι λοιδορέω κακία καί ψέγω ἐθέλω ἀπέχω ὁ πολύς ὁράω · εἰ δέ προσλαμβάνω δόξα ὁ κακία , καί ὁ κατά ἡδονή αὐτός καί πλεονεξία ἄγω προσγίγνομαι τιμή καί ὁ εὐδοκιμέω , οὐ εἰμί οὕτως εὐτυχής οὐδέ ἰσχυρός φύσις , ὅς οὐ ἄν κρατέω . διό δέω μή ὁ ὁ ἄνθρωπος ἔπαινος , ἀλλά ὁ ὁ πρᾶγμα , ἄν εἰμί φαῦλος , πολεμέω ὁ πολιτικός · οὗτος γάρ διαστρέφω καί οὗτος ὁ μιμέομαι ὁ αἰσχρός καί ζηλόω ὡς καλός συνεισέρχομαι . μάλα δέ ἐξελέγχω ὁ ἀληθινός παρατίθημι · οἷος ὁ ὁ τραγῳδία ὑποκριτής Θεόδωρος λέγω ποτέ πρός ὁ κωμικός λέγω Σάτυρος , ὡς οὐ θαυμαστός εἰμί , ὁ γελάω ποιέω ὁ θεατής ἀλλά ὁ δακρύω καί κλαίω . ἀγαθός δέ ἐάν οἴομαι πρός οὗτος αὐτός λέγω φιλόσοφος ἀνήρ ἀλλά οὐ ὁ ποιέω , ὦ ἀγαθός , κλαίω καί δακρύω , ὁ δέ παύω λυπέω καί κλαίω σεμνός εἰμί . ἐπαινέω γάρ ἑαυτοῦ ὠφελέω ὁ ἀκούω καί μετατίθημι ὁ κρίσις . οὕτως καί ὁ Ζήνων πρός ὁ πλῆθος ὁ Θεόφραστος μαθητής ὁ ἐκεῖνος χορός φημί μέγας , ἐμός δέ σύμφωνος . καί ὁ Φωκίων , ἔτι ὁ Λεωσθένης εὐημερέω , ὑπό ὁ ῥήτωρ ἐρωτάω τίς ὁ πόλις αὐτός ἀγαθός ποιέω , οὐδείς λέγω ἀλλά ἤ σύ , ἐγώ στρατηγέω , ἐπιτάφιος λόγος μή λέγω ἀλλά πᾶς ἐν ὁ πατρῷος μνῆμα θάπτω ὁ ἀποθνῄσκω . πάνυ δέ χαρίεις καί ὁ Κράτης πρός ὁ οὗτος ἔχω , ὅσος ἐσθίω καί ἐφυβρίζω ἠδέ μετά ἔρως τέρπω · ἀντιγράφω ὁ οὗτος ἔχω , ὅσος μανθάνω καί φροντίζω καί μετά Μοῦσα σεμνός δάω . καλός γάρ ὁ τοιοῦτος ἔπαινος καί ὠφέλιμος καί διδάσκω ὁ χρήσιμος καί ὁ συμφέρω θαυμάζω καί ἀγαπάω ἀντί ὁ κενός καί περισσός . διό οὗτος μέν συγκατατάσσω ὁ λέγω εἰς ὁ πρόβλημα .