plutarchus.de-latenter-vivendo-1128a-1130e 6
δοκῶ δʼ ἐγὼ καὶ τὸ ζῆν αὐτὸ καὶ ὅλως τὸ φῦναι καὶ μετασχεῖν ἀνθρώπῳ γενέσεως εἰς γνῶσιν ὑπὸ θεοῦ δοθῆναι · ἔστι δʼ ἄδηλος καὶ ἄγνωστος ἐν τῷ παντὶ πόλῳ καὶ κατὰ μικρὰ καὶ σποράδην φερόμενος · ὅταν δὲ γένηται , συνερχόμενος αὑτῷ καὶ λαμβάνων μέγεθος ἐκλάμπει καὶ καθίσταται δῆλος ἐξ ἀδήλου καὶ φανερὸς ἐξ ἀφανοῦς . οὐ γὰρ εἰς οὐσίαν ὁδὸς ἡ γνῶσις ὡς ἔνιοι λέγουσιν , ἀλλʼ οὐσίας εἰς γνῶσιν · οὐ γὰρ ποιεῖ τῶν γιγνομένων ἕκαστον ἀλλὰ δείκνυσιν · ὥσπερ οὐδʼ ἡ φθορὰ τοῦ ὄντος ἄρσις εἰς τὸ μὴ ὄν ἐστιν , ἀλλὰ μᾶλλον εἰς τὸ ἄδηλον ἀπαγωγὴ τοῦ διαλυθέντος . ὅθεν δὴ τὸν μὲν ἣλιον Ἀπόλλωνα κατὰ τοὺς πατρίους καὶ παλαιοὺς θεσμοὺς νομίζοντες Δήλιον καὶ Πύθιον προσαγορεύουσι · τὸν δὲ τῆς ἐναντίας κύριον μοίρας , εἴτε θεὸς εἴτε δαίμων ἐστίν , Ἅιδην ὀνομάζουσιν , ὡς ἂν εἰς ἀειδὲς καὶ ἀόρατον ἡμῶν , ὅταν διαλυθῶμεν , βαδιζόντων νυκτὸς ἀιδνᾶς ἀεργηλοῖὸ θʼ ὕπνου κοίρανον . οἶμαι δὲ καὶ τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν οὑτωσὶ φῶτα καλεῖν τοὺς παλαιούς , ὅτι τοῦ γιγνώσκεσθαι καὶ γιγνώσκειν ἑκάστῳ διὰ συγγένειαν ἔρως ἰσχυρὸς ἐμπέφυκεν . αὐτήν τε τὴν ψυχὴν ἔνιοι τῶν φιλοσόφων φῶς εἶναι τῇ οὐσίᾳ νομίζουσιν , ἄλλοις τε , χρώμενοι τεκμηρίοις καὶ ὅτι τῶν ὄντων μάλιστα τὴν μὲν ἄγνοιαν ἡ ψυχὴ δυσανασχετεῖ καὶ πᾶν τὸ ἀφεγγὲς ἐξαιρεῖ καὶ ταράττεται πρὸς τὰ σκοτεινά , φόβου καὶ ὑποψίας ὄντα πλήρη πρὸς αὐτήν ἡδὺ δʼ αὐτῇ καὶ ποθεινὸν οὕτω τὸ φῶς ἐστιν , ὥστε μηδʼ ἄλλῳ τινὶ τῶν φύσει τερπνῶν ἄνευ φωτὸς ὑπὸ σκότους χαίρειν , ἀλλὰ τοῦτο πᾶσαν ἡδονὴν καὶ πᾶσαν διατριβὴν καὶ ἀπόλαυσιν , ὥσπερ τι κοινὸν ἥδυσμα καταμιγνύμενον , ἱλαρὰν ποιεῖ καὶ φιλάνθρωπον . ὁ δʼ εἰς τὴν ἄγνοιαν αὑτὸν ἐμβαλὼν καὶ σκότος περιαμπισχόμενος καὶ κενοταφῶν τὸν βίον ἔοικεν αὐτὴν βαρύνεσθαι τὴν γένεσιν καὶ ἀπαυδᾶν πρὸς τὸ εἶναι .
Lemmas: δοκέω δέ ἐγώ καί ὁ ζάω αὐτός καί ὅλος ὁ φύω καί μετέχω ἄνθρωπος γένεσις εἰς γνῶσις ὑπό θεός δίδωμι · εἰμί δέ ἄδηλος καί ἄγνωστος ἐν ὁ πᾶς πόλος καί κατά μικρός καί σποράδην φέρω · ὅταν δέ γίγνομαι , συνέρχομαι ἑαυτοῦ καί λαμβάνω μέγεθος ἐκλάμπω καί καθίστημι δῆλος ἐκ ἄδηλος καί φανερός ἐκ ἀφανής . οὐ γάρ εἰς οὐσία ὁδός ὁ γνῶσις ὡς ἔνιοι λέγω , ἀλλά οὐσία εἰς γνῶσις · οὐ γάρ ποιέω ὁ γίγνομαι ἕκαστος ἀλλά δείκνυμι · ὥσπερ οὐδέ ὁ φθορά ὁ εἰμί ἄρσις εἰς ὁ μή εἰμί εἰμί , ἀλλά μάλα εἰς ὁ ἄδηλος ἀπαγωγή ὁ διαλύω . ὅθεν δή ὁ μέν ἥλιος Ἀπόλλων κατά ὁ πάτριος καί παλαιός θεσμός νομίζω Δήλιος καί Πύθιος προσαγορεύω · ὁ δέ ὁ ἐναντίος κύριος μοῖρα , εἴτε θεός εἴτε δαίμων εἰμί , ᾍδης ὀνομάζω , ὡς ἄν εἰς ἀειδής καί ἀόρατος ἐγώ , ὅταν διαλύω , βαδίζω νύξ ἀιδνός ἀεργηλός τε ὕπνος κοίρανος . οἴομαι δέ καί ὁ ἄνθρωπος αὐτός οὕτως φώς καλέω ὁ παλαιός , ὅτι ὁ γιγνώσκω καί γιγνώσκω ἕκαστος διά συγγένεια ἔρως ἰσχυρός ἐμφύω . αὐτός τε ὁ ψυχή ἔνιοι ὁ φιλόσοφος φάος εἰμί ὁ οὐσία νομίζω , ἄλλος τε , χράω τεκμήριον καί ὅτι ὁ εἰμί μάλα ὁ μέν ἄγνοια ὁ ψυχή δυσανασχετέω καί πᾶς ὁ ἀφεγγής ἐξαιρέω καί ταράσσω πρός ὁ σκοτεινός , φόβος καί ὑποψία εἰμί πλήρης πρός αὐτός ἡδύς δέ αὐτός καί ποθεινός οὕτως ὁ φάος εἰμί , ὥστε μηδέ ἄλλος τις ὁ φύσις τερπνός ἄνευ φώς ὑπό σκότος χαίρω , ἀλλά οὗτος πᾶς ἡδονή καί πᾶς διατριβή καί ἀπόλαυσις , ὥσπερ τις κοινός ἥδυσμα καταμείγνυμι , ἱλαρός ποιέω καί φιλάνθρωπος . ὁ δέ εἰς ὁ ἄγνοια ἑαυτοῦ ἐμβάλλω καί σκότος περιαμφιίσχω καί κενοταφέω ὁ βίος ἔοικα αὐτός βαρύνω ὁ γένεσις καί ἀπαυδάζομαι πρός ὁ εἰμί .