plutarchus.de-iside-et-osiride-351c-384c 40
τῆς δʼ Ἴσιδος πάλιν ἀναλαμβανούσης τὸν Ὄσιριν καὶ αὐξανούσης τὸν Ὧρον , ἀναθυμιάσεσι καὶ ὁμίχλαις καὶ νέφεσι ῥωννύμενον , ἐκρατήθη μέν , οὐκ ἀνῃρέθη δʼ ὁ Τυφών . οὐ γὰρ εἴασεν ἡ κυρία τῆς γῆς θεὸς ἀναιρεθῆναι παντάπασι τὴν ἀντικειμένην τῇ ὑγρότητι φύσιν , ἀλλʼ ἐχάλασε καὶ ἀνῆκε βουλομένη διαμένειν τὴν κρᾶσιν · οὐ γὰρ ἦν κόσμον εἶναι τέλειον , ἐκλιπόντος καὶ ἀφανισθέντος τοῦ πυρώδους . εἰ δὲ ταῦτα μὴ λέγεται παρὰ τὸ εἰκός , εἰκότως οὐδʼ ἐκεῖνον ἄν τις ἀπορρίψειε τὸν λόγον , ὡς Τυφὼν μὲν ἐκράτει πάλαι τῆς Ὀσίριδος μοίρας θάλασσα γὰρ ἦν ἡ Αἴγυπτος διὸ πολλὰ μὲν ἐν τοῖς μετάλλοις καὶ τοῖς ὄρεσιν εὑρίσκεται μέχρι νῦν κογχύλια ἔχειν πᾶσαι δὲ πηγαὶ καὶ φρέατα πάντα , πολλῶν ὑπαρχόντων , ἁλμυρὸν ὕδωρ καὶ πικρὸν ἔχουσιν , ὡς ἂν ὑπόλειμμα τῆς πάλαι θαλάσσης ἕωλον ἐνταυθοῖ συνερρυηκός . ὁ δʼ Ὧρος χρόνῳ τοῦ Τυφῶνος ἐπεκράτησε τουτέστιν εὐκαιρίας ὄμβρων γενομένης , ὁ Νεῖλος ἐξεώσας τὴν θάλασσαν ἀνέφηνε τὸ πεδίον καὶ ἀνεπλήρωσε ταῖς προσχώσεσιν . ὃ δὴ μαρτυροῦσαν ἔχει τὴν αἴσθησιν · ὁρῶμεν γὰρ ἔτι νῦν ἐπιφέροντι τῷ ποταμῷ νέαν ἰλὺν καὶ προάγοντι τὴν γῆν κατὰ μικρὸν ὑποχωροῦν ὀπίσω τὸ πέλαγος , καὶ τὴν θάλασσαν , ὕψος τῶν ἐν βάθει λαμβανόντων διὰ τὰς προσχώσεις , ἀπορρέουσαν · τὴν δὲ Φάρον , ἣν Ὅμηρος ᾔδει δρόμον ἡμέρας ἀπέχουσαν Αἰγύπτου , νῦν μέρος οὖσαν αὐτῆς , οὐκ αὐτὴν ἀναδραμοῦσαν οὐδὲ προσαναβᾶσαν , ἀλλὰ τῆς μεταξὺ θαλάττης ἀναπλάττοντι τῷ ποταμῷ καὶ τρέφοντι τὴν ἤπειρον ἀνασταλείσης . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὅμοια τοῖς ὑπὸ τῶν Στωικῶν θεολογουμένοις ἐστί · καὶ γὰρ ἐκεῖνοι τὸ μὲν γόνιμον πνεῦμα καὶ τρόφιμον Διόνυσον εἶναι λέγουσι , τὸ πληκτικὸν δὲ καὶ διαιρετικὸν Ἡρακλέα , τὸ δὲ δεκτικὸν Ἄμμωνα , Δήμητρα δὲ καὶ Κόρην τὸ διὰ τῆς γῆς καὶ τῶν καρπῶν διῆκον , Ποσειδῶνα δὲ τὸ διὰ τῆς θαλάττης .
Lemmas: ὁ δέ Ἶσις πάλιν ἀναλαμβάνω ὁ Ὄσιρις καί αὐξάνω ὁ Ὧρος , ἀναθυμίασις καί ὁμίχλη καί νέφος ῥώννυμι , κρατέω μέν , οὐ ἀναιρέω δέ ὁ Τυφῶν . οὐ γάρ ἐάω ὁ κύριος ὁ γῆ θεός ἀναιρέω παντάπασι ὁ ἀντίκειμαι ὁ ὑγρότης φύσις , ἀλλά χαλάω καί ἀνίημι βούλομαι διαμένω ὁ κρᾶσις · οὐ γάρ εἰμί κόσμος εἰμί τέλειος , ἐκλείπω καί ἀφανίζω ὁ πυρώδης . εἰ δέ οὗτος μή λέγω παρά ὁ ἔοικα , ἔοικα οὐδέ ἐκεῖνος ἄν τις ἀπορρίπτω ὁ λόγος , ὡς Τυφῶν μέν κρατέω πάλαι ὁ Ὄσιρις μοῖρα θάλασσα γάρ εἰμί ὁ Αἴγυπτος διό πολύς μέν ἐν ὁ μέταλλον καί ὁ ὄρος εὑρίσκω μέχρι νῦν κογχύλιον ἔχω πᾶς δέ πηγή καί φρέαρ πᾶς , πολύς ὑπάρχω , ἁλμυρός ὕδωρ καί πικρός ἔχω , ὡς ἄν ὑπόλειμμα ὁ πάλαι θάλασσα ἕωλος ἐνταυθοῖ συρρέω . ὁ δέ Ὧρος χρόνος ὁ Τυφῶν ἐπικρατέω τουτέστι εὐκαιρία ὄμβρος γίγνομαι , ὁ Νεῖλος ἐξεόω ὁ θάλασσα ἀναφαίνω ὁ πεδίον καί ἀναπληρόω ὁ πρόσχωσις . ὅς δή μαρτυρέω ἔχω ὁ αἴσθησις · ὁράω γάρ ἔτι νῦν ἐπιφέρω ὁ ποταμός νέος ἰλύς καί προάγω ὁ γῆ κατά μικρός ὑποχωρέω ὀπίσω ὁ πέλαγος , καί ὁ θάλασσα , ὕψος ὁ ἐν βάθος λαμβάνω διά ὁ πρόσχωσις , ἀπορρέω · ὁ δέ Φάρος , ὅς Ὅμηρος οἶδα δρόμος ἡμέρα ἀπέχω Αἴγυπτος , νῦν μέρος εἰμί αὐτός , οὐ αὐτός ἀνατρέχω οὐδέ προσαναβαίνω , ἀλλά ὁ μεταξύ θάλασσα ἀναπλάσσω ὁ ποταμός καί τρέφω ὁ ἤπειρος ἀναστέλλω . ἀλλά οὗτος μέν ὅμοιος ὁ ὑπό ὁ Στωϊκός θεολογέω εἰμί · καί γάρ ἐκεῖνος ὁ μέν γόνιμος πνεῦμα καί τρόφιμος Διόνυσος εἰμί λέγω , ὁ πληκτικός δέ καί διαιρετικός Ἡρακλῆς , ὁ δέ δεκτικός Ἄμμων , Δημήτηρ δέ καί Κόρα ὁ διά ὁ γῆ καί ὁ καρπός διήκω , Ποσειδῶν δέ ὁ διά ὁ θάλασσα .