plutarchus.de-iside-et-osiride-351c-384c 45
ὅθεν οὐκ ἀπέοικεν εἰπεῖν , ὡς ἰδίᾳ μὲν οὐκ ὀρθῶς ἕκαστος , ὁμοῦ δὲ πάντες ὀρθῶς λέγουσιν . οὐ γὰρ αὐχμὸν οὐδʼ ἄνεμον οὐδὲ θάλατταν οὐδὲ σκότος , ἀλλὰ πᾶν ὅσον ἡ φύσις βλαβερὸν καὶ φθαρτικὸν ἔχει , μόριον τοῦ Τυφῶνος ἔστιν . οὔτε γὰρ ἐν ἀψύχοις σώμασι τὰς τοῦ παντὸς ἀρχὰς θετέον , ὡς Δημόκριτος καὶ Ἐπίκουρος , οὔτʼ ἀποίου δημιουργὸν ὕλης ἕνα λόγον καὶ μίαν πρόνοιαν , ὡς οἱ Στωικοί , περιγιγνομένην ἁπάντων καὶ κρατοῦσαν . ἀδύνατον γὰρ ἢ φλαῦρον ὁτιοῦν , ὅπου πάντων , ἢ χρηστόν , ὅπου μηδενὸς ὁ θεὸς αἴτιος , ἐγγενέσθαι . παλίντονος γάρ ἁρμονίη κόσμου , ὅκωσπερ λύρης καὶ τόξου καθʼ Ἡράκλειτον · καὶ κατʼ Εὐριπίδην οὐκ ἂν γένοιτο χωρὶς ἐσθλὰ καὶ κακά , ἀλλʼ ἔστι τις σύγκρασις ὥστʼ ἔχειν καλῶς . διὸ καὶ παμπάλαιος αὕτη κάτεισιν ἐκ θεολόγων καὶ νομοθετῶν εἴς τε ποιητὰς καὶ φιλοσόφους δόξα , τὴν ἀρχὴν ἀδέσποτον ἔχουσα , τὴν δὲ πίστιν ἰσχυρὰν καὶ δυσεξάλειπτον , οὐκ ἐν λόγοις μόνον οὐδʼ ἐν φήμαις , ἀλλʼ ἔν τε τελεταῖς ἔν τε θυσίαις καὶ βαρβάροις καὶ Ἕλλησι πολλαχοῦ περιφερομένη , ὡς οὔτʼ ἄνουν καὶ ἄλογον καὶ ἀκυβέρνητον αἰωρεῖται τῷ αὐτομάτῳ τὸ πᾶν , οὔθʼ εἷς ἐστιν ὁ κρατῶν καὶ κατευθύνων ὥσπερ οἴαξιν ἤ τισι πειθηνίοις χαλινοῖς λόγος , ἀλλὰ πολλὰ καὶ μεμιγμένα κακοῖς καὶ ἀγαθοῖς · μᾶλλον δὲ μηδὲν ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν ἄκρατον ἐνταῦθα τῆς φύσεως φερούσης , οὐ δυεῖν πίθων εἷς ταμίας ὥσπερ νάματα τὰ πράγματα καπηλικῶς διανέμων ἀνακεράννυσιν ἡμῖν ἀλλʼ ἀπὸ δυεῖν ἐναντίων ἀρχῶν καὶ δυεῖν ἀντιπάλων δυνάμεων τῆς μὲν ἐπὶ τὰ δεξιὰ καὶ κατʼ εὐθεῖαν ὑφηγουμένης , τῆς δʼ ἔμπαλιν ἀναστρεφούσης καὶ ἀνακλώσης , ὅ τε βίος μικτὸς ὅ τε κόσμος , εἰ καὶ μὴ πᾶς , ἀλλʼ ὁ περίγειος οὗτος καὶ μετὰ σελήνην ἀνώμαλος καὶ ποικίλος γέγονε καὶ μεταβολὰς πάσας δεχόμενος . εἰ γὰρ οὐδὲν ἀναιτίως πέφυκε γίγνεσθαι , αἰτίαν δὲ κακοῦ τἀγαθὸν οὐκ ἂν παράσχοι , δεῖ γένεσιν ἰδίαν καὶ ἀρχὴν ὥσπερ ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ τὴν φύσιν ἔχειν .
Lemmas: ὅθεν οὐ ἀπεοικώς λέγω , ὡς ἴδιος μέν οὐ ὀρθός ἕκαστος , ὁμοῦ δέ πᾶς ὀρθός λέγω . οὐ γάρ αὐχμός οὐδέ ἄνεμος οὐδέ θάλασσα οὐδέ σκότος , ἀλλά πᾶς ὅσος ὁ φύσις βλαβερός καί φθαρτικός ἔχω , μόριον ὁ Τυφῶν εἰμί . οὔτε γάρ ἐν ἄψυχος σῶμα ὁ ὁ πᾶς ἀρχή τίθημι , ὡς Δημόκριτος καί Ἐπίκουρος , οὔτε ἄποιος δημιουργός ὕλη εἷς λόγος καί εἷς πρόνοια , ὡς ὁ Στωϊκός , περιγίγνομαι ἅπας καί κρατέω . ἀδύνατος γάρ ἤ φλαῦρος ὁστισοῦν , ὅπου πᾶς , ἤ χρηστός , ὅπου μηδείς ὁ θεός αἴτιος , ἐγγίγνομαι . παλίντονος γάρ ἁρμονία κόσμος , ὅπως λύρα καί τόξον κατά Ἡράκλειτος · καί κατά Εὐριπίδης οὐ ἄν γίγνομαι χωρίς ἐσθλός καί κακός , ἀλλά εἰμί τις σύγκρασις ὥστε ἔχω καλός . διό καί παμπάλαιος οὗτος κατέρχομαι ἐκ θεόλογος καί νομοθέτης εἰς τε ποιητής καί φιλόσοφος δόξα , ὁ ἀρχή ἀδέσποτος ἔχω , ὁ δέ πίστις ἰσχυρός καί δυσεξάλειπτος , οὐ ἐν λόγος μόνος οὐδέ ἐν φήμη , ἀλλά ἐν τε τελετή ἐν τε θυσία καί βάρβαρος καί Ἕλλην πολλαχοῦ περιφέρω , ὡς οὔτε ἄνοος καί ἄλογος καί ἀκυβέρνητος αἰωρέω ὁ αὐτόματος ὁ πᾶς , οὔτε εἷς εἰμί ὁ κρατέω καί κατευθύνω ὥσπερ οἴαξ ἤ τις πειθήνιος χαλινός λόγος , ἀλλά πολύς καί μείγνυμι κακός καί ἀγαθός · μάλα δέ μηδείς ὡς ἁπλῶς λέγω ἄκρατος ἐνταῦθα ὁ φύσις φέρω , οὐ δύο πίθος εἷς ταμίας ὥσπερ νᾶμα ὁ πρᾶγμα καπηλικός διανέμω ἀνακεράννυμι ἐγώ ἀλλά ἀπό δύο ἐναντίος ἀρχή καί δύο ἀντίπαλος δύναμις ὁ μέν ἐπί ὁ δεξιός καί κατά εὐθύς ὑφηγέομαι , ὁ δέ ἔμπαλιν ἀναστρέφω καί ἀνακλάω , ὅς τε βίος μικτός ὅς τε κόσμος , εἰ καί μή πᾶς , ἀλλά ὁ περίγειος οὗτος καί μετά σελήνη ἀνώμαλος καί ποικίλος γίγνομαι καί μεταβολή πᾶς δέχομαι . εἰ γάρ οὐδείς ἀναίτιος φύω γίγνομαι , αἰτία δέ κακός ἀγαθός οὐ ἄν παρέχω , δέω γένεσις ἴδιος καί ἀρχή ὥσπερ ἀγαθός καί κακός ὁ φύσις ἔχω .