plutarchus.de-iside-et-osiride-351c-384c 79
εἰ δὲ καὶ περὶ τῶν θυμιωμένων ἡμέρας ἑκάστης εἰπεῖν , ὥσπερ ὑπεσχόμην , ἐκεῖνο ἂν διανοηθείη τις πρότερον , ὡς ἀεὶ μὲν οἱ ἄνδρες ἐν σπουδῇ μεγίστῃ τίθενται τὰ πρὸς ὑγίειαν ἐπιτηδεύματα , μάλιστα δʼ ἐν ταῖς ἱερουργίαις καὶ ταῖς ἁγνείαις καὶ διαίταις οὐχ ἧττον ἐστι τοῦ ὁσίου τὸ ὑγιεινόν . . οὐ γὰρ ᾤοντο καλῶς ἔχειν οὔτε σώμασιν οὔτε ψυχαῖς ὑπούλοις καὶ νοσώδεσι θεραπεύειν τὸ καθαρὸν καὶ ἀβλαβὲς πάντῃ καὶ ἀμίαντον . ἐπεὶ τοίνυν ὁ ἀήρ , ᾧ πλεῖστα χρώμεθα καὶ σύνεσμεν , οὐκ ἀεὶ τὴν αὐτὴν ἔχει διάθεσιν καὶ κρᾶσιν , ἀλλὰ νύκτωρ πυκνοῦται καὶ πιέζει τὸ σῶμα καὶ συνάγει τὴν ψυχὴν εἰς τὸ δύσθυμον καὶ πεφροντικὸς οἷον ἀχλυώδη γιγνομένην καὶ βαρεῖαν , ἀναστάντες εὐθὺς ἐπιθυμιῶσι ῥητίνην , θεραπεύοντες καὶ καθαίροντες τὸν ἀέρα τῇ διακρίσει καὶ τὸ σύμφυτον τῷ σώματι πνεῦμα μεμαρασμένον ἀναρριπίζοντες , ἐχούσης τι τῆς ὀσμῆς σφοδρὸν καὶ καταπληκτικόν . αὖθις δὲ μεσημβρίας αἰσθανόμενοι σφόδρα πολλὴν καὶ βαρεῖαν ἀναθυμίασιν ἀπὸ γῆς ἕλκοντα βίᾳ τὸν ἥλιον καὶ καταμιγνύοντα τῷ ἀέρι , τὴν σμύρναν ἐπιθυμιῶσι . διαλύει γὰρ ἡ θερμότης καὶ σκίδνησι τὸ συνιστάμενον ἐν τῷ περιέχοντι θολερὸν καὶ ἰλυῶδες . καὶ γὰρ οἱ ἰατροὶ πρὸς τὰ λοιμικὰ πάθη βοηθεῖν δοκοῦσι φλόγα πολλὴν ποιοῦντες ὡς λεπτύνουσαν τὸν ἀέρα · λεπτύνει δὲ βέλτιον , ἐὰν εὐώδη ξύλα κάωσιν , οἷα κυπαρίττου καὶ ἀρκεύθου καὶ πεύκης . Ἄκρωνα γοῦν τὸν ἰατρὸν ἐν Ἀθήναις ὑπὸ τὸν μέγαν λοιμὸν εὐδοκιμῆσαι λέγουσι , πῦρ κελεύοντα παρακάειν τοῖς νοσοῦσιν · ὤνησε γὰρ οὐκ ὀλίγους . Ἀριστοτέλης δέ φησι καὶ μύρων καὶ ἀνθέων καὶ λειμώνων εὐώδεις ἀποπνοίας οὐκ ἔλαττον ἔχειν τοῦ πρὸς ἡδονὴν τὸ πρὸς ὑγίειαν , ψυχρὸν ὄντα φύσει καὶ παγετώδη τὸν ἐγκέφαλον ἠρέμα τῇ θερμότητι καὶ λειότητι διαχεούσας . εἰ δὲ καὶ τὴν σμύρναν παρʼ Αἰγυπτίοις βὰλ καλοῦσιν , ἐξερμηνευθὲν δὲ τοῦτο μάλιστα φράζει τῆς ληρήσεως ἐκσκορπισμόν , ἔστιν ἣν καὶ τοῦτο μαρτυρίαν τῷ λόγῳ τῆς αἰτίας δίδωσιν .
Lemmas: εἰ δέ καί περί ὁ θυμιάω ἡμέρα ἕκαστος λέγω , ὥσπερ ὑπέχω , ἐκεῖνος ἄν διανοέω τις πρότερος , ὡς ἀεί μέν ὁ ἀνήρ ἐν σπουδή μέγας τίθημι ὁ πρός ὑγίεια ἐπιτήδευμα , μάλα δέ ἐν ὁ ἱερουργία καί ὁ ἁγνεία καί δίαιτα οὐ ἥσσων εἰμί ὁ ὅσιος ὁ ὑγιεινός . . οὐ γάρ οἴομαι καλός ἔχω οὔτε σῶμα οὔτε ψυχή ὕπουλος καί νοσώδης θεραπεύω ὁ καθαρός καί ἀβλαβής πάντῃ καί ἀμίαντος . ἐπεί τοίνυν ὁ ἀήρ , ὅς πολύς χράω καί σύνειμι , οὐ ἀεί ὁ αὐτός ἔχω διάθεσις καί κρᾶσις , ἀλλά νύκτωρ πυκνόω καί πιέζω ὁ σῶμα καί συνάγω ὁ ψυχή εἰς ὁ δύσθυμος καί φροντίζω οἷος ἀχλυώδης γίγνομαι καί βαρύς , ἀνίστημι εὐθύς ἐπιθυμιάω ῥητίνη , θεραπεύω καί καθαίρω ὁ ἀήρ ὁ διάκρισις καί ὁ σύμφυτος ὁ σῶμα πνεῦμα μαραίνω ἀναρριπίζω , ἔχω τις ὁ ὀσμή σφοδρός καί καταπληκτικός . αὖθις δέ μεσημβρία αἰσθάνομαι σφόδρα πολύς καί βαρύς ἀναθυμίασις ἀπό γῆ ἕλκω βία ὁ ἥλιος καί καταμείγνυμι ὁ ἀήρ , ὁ σμύρνη ἐπιθυμιάω . διαλύω γάρ ὁ θερμότης καί σκίδνημι ὁ συνίστημι ἐν ὁ περιέχω θολερός καί ἰλυώδης . καί γάρ ὁ ἰατρός πρός ὁ λοιμικός πάθος βοηθέω δοκέω φλόξ πολύς ποιέω ὡς λεπτύνω ὁ ἀήρ · λεπτύνω δέ ἀγαθός , ἐάν εὐώδης ξύλον καίω , οἷος κυπάρισσος καί ἄρκευθος καί πεύκη . Ἄκρων γοῦν ὁ ἰατρός ἐν Ἀθῆναι ὑπό ὁ μέγας λοιμός εὐδοκιμέω λέγω , πῦρ κελεύω παρακαίω ὁ νοσέω · ὀνίνημι γάρ οὐ ὀλίγος . Ἀριστοτέλης δέ φημί καί μύρον καί ἄνθος καί λειμών εὐώδης ἀπόπνοια οὐ ἐλαχύς ἔχω ὁ πρός ἡδονή ὁ πρός ὑγίεια , ψυχρός εἰμί φύσις καί παγετώδης ὁ ἐγκέφαλος ἠρέμα ὁ θερμότης καί λειότης διηχέω . εἰ δέ καί ὁ σμύρνη παρά Αἰγύπτιος βάλλω καλέω , ἐξερμηνεύω δέ οὗτος μάλα φράζω ὁ λήρησις ἐκσκορπισμός , εἰμί ὅς καί οὗτος μαρτυρία ὁ λόγος ὁ αἰτία δίδωμι .