plutarchus.de-iside-et-osiride-351c-384c 20
ταῦτα σχεδόν ἐστι τοῦ μύθου τὰ κεφάλαια τῶν δυσφημοτάτων ἐξαιρεθέντων , οἷόν ἐστι τὸ περὶ τὸν Ὥρου διαμελισμὸν καὶ τὸν Ἴσιδος ἀποκεφαλισμόν . ὅτι μὲν οὖν , εἰ ταῦτα περὶ τῆς μακαρίας καὶ ἀφθάρτου φύσεως , καθʼ ἣν μάλιστα νοεῖται τὸ θεῖον , ὡς ἀληθῶς πραχθέντα καὶ συμπεσόντα δοξάζουσι καὶ λέγουσιν , ἀποπτύσαι δεῖ καὶ καθήρασθαι στόμα κατʼ Αἰσχύλον , οὐδὲν δεῖ λέγειν πρὸς σέ . καὶ γὰρ αὐτὴ δυσκολαίνεις τοῖς οὕτω παρανόμους καὶ βαρβάρους δόξας περὶ θεῶν ἔχουσιν . ὅτι δʼ οὐκ ἔοικε ταῦτα κομιδῇ μυθεύμασιν ἀραιοῖς καὶ διακένοις πλάσμασιν , οἷα ποιηταὶ καὶ λογογράφοι καθάπερ οἱ ἀράχναι γεννῶντες ἀφʼ ἑαυτῶν ἀπʼ ἀρχῆς ἀνυποθέτου ὑφαίνουσι καὶ ἀποτείνουσιν , ἀλλʼ ἔχει τινὰς ἱστορίας καὶ παθῶν διηγήσεις , οἶσθʼ αὐτή , καὶ καθάπερ οἱ μαθηματικοὶ τὴν ἶριν ἔμφασιν εἶναι τοῦ ἡλίου λέγουσι ποικιλλομένην τῇ πρὸς τὸ νέφος ἀναχωρήσει τῆς ὄψεως , οὕτως μῦθος ἐνταῦθα λόγου τινὸς ἔμφασίς ἐστιν ἀνακλῶντος ἐπʼ ἄλλα τὴν διάνοιαν , ὡς ὑποδηλοῦσιν αἵ τε θυσίαι τὸ πένθιμον ἔχουσαι καὶ σκυθρωπὸν ἐμφαινόμενον , αἵ τε τῶν ναῶν διαθέσεις πῆ μὲν ἀνειμένων εἰς πτερὰ καὶ δρόμους ὑπαιθρίους καὶ καθαρούς , πῆ δὲ κρυπτὰ καὶ σκότια κατὰ γῆς ἐχόντων στολιστήρια Θηβαίοις ἐοικότα καὶ σηκοῖς · οὐχ ἥκιστα δʼ ἡ τῶν Ὀσιρείων δόξα , πολλαχοῦ κεῖσθαι λεγομένου τοῦ σώματος · τὴν τε γὰρ Διοχίτην ὀνομάζεσθαι πολίχνην λέγουσιν , ὡς μόνην τὸν ἀληθινὸν ἔχουσαν , ἔν τʼ Ἀβύδῳ τοὺς εὐδαίμονας τῶν Αἰγυπτίων καὶ δυνατοὺς μάλιστα θάπτεσθαι , φιλοτιμουμένους ὁμοτάφους εἶναι τοῦ σώματος Ὀσίριδος , ἐν δὲ Μέμφει τρέφεσθαι τὸν Ἆπιν , εἴδωλον ὄντα τῆς ἐκείνου ψυχῆς , ὅπου καὶ τὸ σῶμα κεῖσθαι · καὶ τὴν μὲν πόλιν οἱ μὲν ὅρμον ἀγαθῶν ἑρμηνεύουσιν , οἱ δʼ ἰδίως τάφον Ὀσίριδος . τὴν δὲ πρὸς Φίλαις † νιστιτάνην ἄλλως μὲν ἄβατον ἅπασι καὶ ἀπροσπέλαστον εἶναι καὶ μηδʼ ὄρνιθας ἐπʼ αὐτὴν καταίρειν μηδʼ ἰχθῦς προσπελάζειν , ἑνὶ δὲ καιρῷ τοὺς ἱερεῖς διαβαίνοντας ἐναγίζειν καὶ καταστέφειν τὸ σῆμα μηθίδης φυτῷ περισκιαζόμενον , ὑπεραίροντι πάσης ἐλαίας μέγεθος .
Lemmas: οὗτος σχεδόν εἰμί ὁ μῦθος ὁ κεφάλαιος ὁ δύσφημος ἐξαιρέω , οἷος εἰμί ὁ περί ὁ Ὧρος διαμελισμός καί ὁ Ἶσις ἀποκεφαλισμός . ὅτι μέν οὖν , εἰ οὗτος περί ὁ μακάριος καί ἄφθαρτος φύσις , κατά ὅς μάλα νοέω ὁ θεῖος , ὡς ἀληθής πράσσω καί συμπίπτω δοξάζω καί λέγω , ἀποπτύω δέω καί καθαίρω στόμα κατά Αἰσχύλος , οὐδείς δέω λέγω πρός σύ . καί γάρ αὐτός δυσκολαίνω ὁ οὕτως παράνομος καί βάρβαρος δόξα περί θεός ἔχω . ὅτι δέ οὐ ἔοικα οὗτος κομιδῇ μύθευμα ἀραιός καί διάκενος πλάσμα , οἷος ποιητής καί λογόγραφος καθά ὁ ἀράχνης γεννάω ἀπό ἑαυτοῦ ἀπό ἀρχή ἀνυπόθετος ὑφαίνω καί ἀποτείνω , ἀλλά ἔχω τις ἱστορία καί πάθος διήγησις , οἶδα αὐτός , καί καθά ὁ μαθηματικός ὁ ἶρις ἔμφασις εἰμί ὁ ἥλιος λέγω ποικίλλω ὁ πρός ὁ νέφος ἀναχώρησις ὁ ὄψις , οὕτως μῦθος ἐνταῦθα λόγος τις ἔμφασις εἰμί ἀνακλάω ἐπί ἄλλος ὁ διάνοια , ὡς ὑποδηλόω ὁ τε θυσία ὁ πένθιμος ἔχω καί σκυθρωπός ἐμφαίνω , ὁ τε ὁ ναῦς διάθεσις πῇ μέν ἀνίημι εἰς πτερόν καί δρόμος ὑπαίθριος καί καθαρός , πῇ δέ κρυπτός καί σκότιος κατά γῆ ἔχω στολιστήριον Θηβαῖος ἔοικα καί σηκός · οὐ ἦκα δέ ὁ ὁ Ὀσιρεῖος δόξα , πολλαχοῦ κεῖμαι λέγω ὁ σῶμα · ὁ τε γάρ Διοχίτη ὀνομάζω πολίχνη λέγω , ὡς μόνος ὁ ἀληθινός ἔχω , ἐν τε Ἄβυδος ὁ εὐδαίμων ὁ Αἰγύπτιος καί δυνατός μάλα θάπτω , φιλοτιμέομαι ὁμόταφος εἰμί ὁ σῶμα Ὄσιρις , ἐν δέ Μέμφις τρέφω ὁ Ἆπις , εἴδωλον εἰμί ὁ ἐκεῖνος ψυχή , ὅπου καί ὁ σῶμα κεῖμαι · καί ὁ μέν πόλις ὁ μέν ὅρμος ἀγαθός ἑρμηνεύω , ὁ δέ ἴδιος τάφος Ὄσιρις . ὁ δέ πρός Φιλής † νιστιτάνη ἄλλος μέν ἄβατος ἅπας καί ἀπροσπέλαστος εἰμί καί μηδέ ὄρνις ἐπί αὐτός καταίρω μηδέ ἰχθῦς προσπελάζω , εἷς δέ καιρός ὁ ἱερεύς διαβαίνω ἐναγίζω καί καταστέφω ὁ σῆμα μηθίδη φυτόν περισκιάζομαι , ὑπεραίρω πᾶς ἐλαία μέγεθος .