plutarchus.de-herodoti-malignitate-854e-874c 27
οὐ μὴν ἀλλὰ τοῦτʼ ἐάσαντες , ἴδωμεν τὰ μετὰ τὴν μάχην · τῇσι δὲ λοιπῇσι φησὶν οἱ βάρβαροι ἐξανακρουσάμενοι καὶ ἀναλαβόντες ἐκ τῆς νήσου , ἐν τῇ ἔλιπον τὰ ἐξ Ἐρετρίης ἀνδράποδα ; περιέπλεον Σούνιον , βουλόμενοι φθῆναι τοὺς Ἀθηναίους ἀφικόμενοι εἰς τὸ ἂστυ · αἰτίην δʼ ἔσχε Ἀθηναίοισι ἐξ Ἀλκμεωνιδέων μηχανῆς αὐτοὺς ταῦτα ἐπινοηθῆναι · τούτους γὰρ συνθεμένους τοῖσι Πέρσῃσι ἀναδεῖξαι ἀσπίδα ἐοῦσι ἤδη ἐν τῇσι νηυσὶ · οὗτοι μὲν δὴ περιέπλεον Σούνιον ἐνταῦθα τὸ μὲν τοὺς Ἐρετριέας ἀνδράποδα προσειπεῖν , οὔτε τόλμαν Ἑλλήνων οὐδενὸς οὔτε φιλοτιμίαν ἐνδεεστέραν παρασχομένους καὶ παθόντας ἀνάξια τῆς ἀρετῆς , ἀφείσθω διαβεβλημένων δὲ τῶν Ἀλκμεωνιδῶν , ἐν οἷς οἱ μέγιστοὶ τε τῶν οἴκων καὶ δοκιμώτατοι τῶν ἀνδρῶν ἦσαν , ἐλάττων λόγος · ἀνατέτραπται δὲ τῆς νίκης τὸ μέγεθος καὶ τὸ τέλος εἰς οὐδὲν ἥκει τοῦ περιβοήτου κατορθώματος , οὐδʼ ἀγών τις ἔοικεν οὐδʼ ἔργον γεγονέναι τοσοῦτον , ἀλλὰ πρόσκρουμα βραχὺ τοῖς βαρβάροις ἀποβᾶσιν , ὥσπερ οἱ διασύροντες καὶ βασκαίνοντες λέγουσιν , εἰ μετὰ τὴν μάχην οὐ φεύγουσι κόψαντες τὰ πείσματα τῶν νεῶν , τῷ φέροντι προσωτάτω τῆς Ἀττικῆς ἀνέμῳ παραδόντες αὑτοὺς · ἀλλʼ αἴρεται μὲν ἀσπὶς αὐτοῖς προδοσίας σημεῖον , ἐπιπλέουσι δὲ ταῖς Ἀθήναις ἐλπίζοντες αἱρήσειν καὶ καθʼ ἡσυχίαν Σούνιον κάμψαντες ὑπεραιωροῦνται Φαλήρων , οἱ δὲ πρῶτοι καὶ δοκιμώτατοι τῶν ἀνδρῶν προδιδόασιν ἀπεγνωκότες τὴν πόλιν · καὶ γὰρ ἀπολύων ὕστερον Ἀλκμεωνίδας ἑτέροις τὴν προδοσίαν ἀνατίθησιν ἀνεδείχθη μὲν γὰρ ἀσπίς , καὶ τοῦτο οὐκ ἔστιν ἄλλως εἰπεῖν φησὶν αὐτὸς ἰδών . τοῦτο δʼ ἀμήχανον μὲν · ἦν γενέσθαι , νενικηκότων κατὰ κράτος τος τῶν Ἀθηναίων · γενόμενον δʼ οὐκ ἂν ὑπὸ τῶν βαρβάρων συνώφθη , φυγῇ καὶ πόνῳ , πολλῷ καὶ τραύμασι καὶ βέλεσιν εἰς τὰς ναῦς ἐλαυνομένων καὶ ἀπολιπόντων τὸ χωρίον , ὡς ἕκαστος τάχους εἶχεν . ἀλλʼ ὅταν γε πάλιν ὑπὲρ τῶν Ἀλκμεωνιδῶν ἀπολογεῖσθαι προσποιούμενος , ἃ πρῶτος ἀνθρώπων ἐπενήνοχεν ἐγκλήματα , εἴπῃ θῶμα δέ μοι καὶ οὐκ ἐνδέχομαι τὸν λόγον , Ἀλκμεωνίδας ἄν ποτε ἀναδεῖξαι Πέρσῃσι ἐκ συνθήματος ἀσπίδα , βουλομένους γε εἶναι Ἀθηναίους ὑπὸ Ἱππίῃ · κόμματός τινος ἀναμιμνήσκομαι παροιμιακοῦ μένε , καρκίνε , καί σε μεθήσω · τί γὰρ ἐσπούδακας καταλαβεῖν , εἰ καταλαβὼν μεθιέναι μέλλεις ; καὶ σὺ κατηγορεῖς , εἶτʼ ἀπολογῇ · καὶ γράφεις κατʼ ἐπιφανῶν ἀνδρῶν διαβολάς , ἃς πάλιν ἀναιρεῖς , ἀπιστῶν δὲ σεαυτῷ δηλονότι · σεαυτοῦ γὰρ ἀκήκοας λέγοντος Ἀλκμεωνίδας ἀνασχεῖν ἀσπίδα νενικημένοις καὶ φεύγουσι τοῖς βαρβάροις καὶ μὴν ἐν οἷς περὶ Ἀλκμεωνιδῶν ἀπολογῇ σεαυτὸν ἀποφαίνεις συκοφάντην εἰ γάρ μᾶλλον ἢ ὁμοίως Καλλίῃ τῷ Φαινίππου , Ἱππονίκου δὲ πατρὶ , φαίνονται μισοτύραννοι ἐόντες ὡς ἐνταῦθα γράφεις Ἀλκμεωνίδαι , ποῦ θήσεις αὐτῶν ἐκείνην τὴν συνωμοσίαν , ἣν ἐν τοῖς πρώτοις γέγραφας ; ὡς ἐπιγαμίαν ποιησόμενοι Πεισιστράτῳ κατήγαγον αὐτὸν ἀπὸ τῆς φυγῆς ἐπὶ τὴν · τυραννίδα καὶ οὐκ ἂν ἐξήλασαν αὖθις , ἕως διεβλήθη παρανόμως τῇ γυναικὶ μιγνύμενος . ταῦτα μὲν οὖν τοιαύτας ἔχει ταραχάς · τῆς Ἀλκμεωνιδῶν διαβολῆς καὶ ὑπονοίας τοῖς Καλλίου τοῦ Φαινίππου χρησάμενος ἐπαίνοις καὶ προσάψας αὐτῷ τὸν υἱὸν Ἱππόνικον , ὃς ἦν καθʼ Ἡρόδοτον ἐν τοῖς πλουσιωτάτοις Ἀθηναίων , ὡμολόγησεν , ὅτι μηδὲν τῶν πραγμάτων δεομένων , . ἀλλὰ θεραπείᾳ καὶ χάριτι τοῦ Ἱππονίκου τὸν Καλλίαν παρενέβαλεν .
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά οὗτος ἐάω , ὁράω ὁ μετά ὁ μάχη · ὁ δέ λοιπός φημί ὁ βάρβαρος ἐξανακρούομαι καί ἀναλαμβάνω ἐκ ὁ νῆσος , ἐν ὁ λείπω ὁ ἐκ Ἐρέτρια ἀνδράποδον ; περιπλέω Σούνιον , βούλομαι φθάνω ὁ Ἀθηναῖος ἀφικνέομαι εἰς ὁ ἄστυ · αἰτία δέ ἔχω Ἀθηναῖος ἐκ Ἀλκμεωνίδης μηχανή αὐτός οὗτος ἐπινοέω · οὗτος γάρ συντίθημι ὁ Πέρσης ἀναδείκνυμι ἀσπίς εἰμί ἤδη ἐν ὁ ναῦς · οὗτος μέν δή περιπλέω Σούνιον ἐνταῦθα ὁ μέν ὁ Ἐρετριέες ἀνδράποδον προσλέγω , οὔτε τόλμα Ἕλλην οὐδείς οὔτε φιλοτιμία ἐνδεής παρέχω καί πάσχω ἀνάξιος ὁ ἀρετή , ἀφίημι διαβάλλω δέ ὁ Ἀλκμεωνίδης , ἐν ὅς ὁ μέγας τε ὁ οἶκος καί δόκιμος ὁ ἀνήρ εἰμί , ἐλαχύς λόγος · ἀνατρέπω δέ ὁ νίκη ὁ μέγεθος καί ὁ τέλος εἰς οὐδείς ἥκω ὁ περιβόητος κατόρθωμα , οὐδέ ἀγών τις ἔοικα οὐδέ ἔργον γίγνομαι τοσοῦτος , ἀλλά πρόσκρουμα βραχύς ὁ βάρβαρος ἀποβαίνω , ὥσπερ ὁ διασύρω καί βασκαίνω λέγω , εἰ μετά ὁ μάχη οὐ φεύγω κόπτω ὁ πεῖσμα ὁ ναῦς , ὁ φέρω πρόσω ὁ Ἀττική ἄνεμος παραδίδωμι ἑαυτοῦ · ἀλλά ἀείρω μέν ἀσπίς αὐτός προδοσία σημεῖον , ἐπιπλέω δέ ὁ Ἀθῆναι ἐλπίζω αἱρέω καί κατά ἡσυχία Σούνιον κάμπτω ὑπεραιωρέω Φάληρος , ὁ δέ πρῶτος καί δόκιμος ὁ ἀνήρ προδίδωμι ἀπογιγνώσκω ὁ πόλις · καί γάρ ἀπολύω ὕστερον Ἀλκμεωνίδης ἕτερος ὁ προδοσία ἀνατίθημι ἀναδείκνυμι μέν γάρ ἀσπίς , καί οὗτος οὐ εἰμί ἄλλος λέγω φημί αὐτός ὁράω . οὗτος δέ ἀμήχανος μέν · εἰμί γίγνομαι , νικάω κατά κράτος ὅς ὁ Ἀθηναῖος · γίγνομαι δέ οὐ ἄν ὑπό ὁ βάρβαρος συνοράω , φυγή καί πόνος , πολύς καί τραῦμα καί βέλος εἰς ὁ ναῦς ἐλαύνω καί ἀπολείπω ὁ χωρίον , ὡς ἕκαστος τάχος ἔχω . ἀλλά ὅταν γε πάλιν ὑπέρ ὁ Ἀλκμεωνίδης ἀπολογέομαι προσποιέω , ὅς πρῶτος ἄνθρωπος ἐπιφέρω ἔγκλημα , λέγω θαῦμα δέ ἐγώ καί οὐ ἐνδέχομαι ὁ λόγος , Ἀλκμεωνίδης ἄν ποτέ ἀναδείκνυμι Πέρσης ἐκ σύνθημα ἀσπίς , βούλομαι γε εἰμί Ἀθηναῖος ὑπό Ἱππίας · κόμμα τις ἀναμιμνῄσκω παροιμιακός μένω , καρκίνος , καί σύ μεθίημι · τίς γάρ σπουδάζω καταλαμβάνω , εἰ καταλαμβάνω μεθίημι μέλλω ; καί σύ κατηγορέω , εἶτα ἀπολογέομαι · καί γράφω κατά ἐπιφανής ἀνήρ διαβολή , ὅς πάλιν ἀναιρέω , ἀπιστέω δέ σεαυτοῦ δηλονότι · σεαυτοῦ γάρ ἀκούω λέγω Ἀλκμεωνίδης ἀνέχω ἀσπίς νικάω καί φεύγω ὁ βάρβαρος καί μήν ἐν ὅς περί Ἀλκμεωνίδης ἀπολογέομαι σεαυτοῦ ἀποφαίνω συκοφάντης εἰ γάρ μάλα ἤ ὅμοιος Καλλίας ὁ Φαίνιππος , Ἱππόνικος δέ πατήρ , φαίνω μισοτύραννος εἰμί ὡς ἐνταῦθα γράφω Ἀλκμεωνίδης , ποῦ τίθημι αὐτός ἐκεῖνος ὁ συνωμοσία , ὅς ἐν ὁ πρῶτος γράφω ; ὡς ἐπιγαμία ποιέω Πεισίστρατος κατάγω αὐτός ἀπό ὁ φυγή ἐπί ὁ · τυραννίς καί οὐ ἄν ἐξελαύνω αὖθις , ἕως διαβάλλω παράνομος ὁ γυνή μείγνυμι . οὗτος μέν οὖν τοιοῦτος ἔχω ταραχή · ὁ Ἀλκμεωνίδης διαβολή καί ὑπόνοια ὁ Καλλίας ὁ Φαίνιππος χράω ἔπαινος καί προσάπτω αὐτός ὁ υἱός Ἱππόνικος , ὅς εἰμί κατά Ἡρόδοτος ἐν ὁ πλούσιος Ἀθηναῖος , ὁμολογέω , ὅτι μηδείς ὁ πρᾶγμα δέω , . ἀλλά θεραπεία καί χάρις ὁ Ἱππόνικος ὁ Καλλίας παρεμβάλλω .