plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 18
ὑπολαβὼν δʼ ὁ Θεόκριτος καὶ κατασχὼν τὸν Χάρωνα βουλόμενον εἰπεῖν τι πρὸς τὸν Ἱπποσθενείδαν , ἀλλʼ ἔμοιγʼ εἶπεν ἀπʼ οὐδενὸς οὕτως ; οὐδέποτε θαρρῆσαι πρὸς τὴν πρᾶξιν , ὦ Ἱπποσθενείδα , παρέστη , καίπερ ἱεροῖς ἀεὶ χρησαμένῳ καλοῖς ὑπὲρ τῶν φυγάδων , ὡς ἀπὸ τῆς ὄψεως ταύτης · εἴ γε φῶς μὲν πολὺ καὶ λαμπρὸν ἐν τῇ πόλει λέγεις ἐξ οἰκίας φίλης ἀνασχεῖν , καπνῷ δὲ συμμελανθῆναι τὸ τῶν πολεμίων οἰκητήριον , οὐδὲν οὐδέποτε δακρύων καὶ ταραχῆς φέροντι κρεῖττον · ἀσήμους δὲ φωνὰς ἐκφέρεσθαι παρʼ ἡμῶν , ὥστε κἂν εἴ τις ἐπιχειροίη κατηγορεῖν , περιφώνησιν ἀσαφῆ καὶ τυφλὴν ὑπόνοιαν ἡ πρᾶξις λαβοῦσα μόνον ἅμα καὶ φανήσεται καὶ κρατήσει . δυσιερεῖν δέ γε θύοντας εἰκός ἡ γὰρ ἀρχὴ καὶ τὸ ἱερεῖον οὐ δημόσιον ἀλλὰ τῶν κρατούντων ἐστίν . ἔτι δὲ τοῦ Θεοκρίτου λέγοντος , λέγω πρὸς τὸν Ἱπποσθενείδαν τίνα πρὸς τοὺς ἄνδρας ἐξαπέστειλας ; εἰ γὰρ οὐ πολὺ προείληφας , διωξόμεθα καὶ Ἱπποσθενείδας οὐκ οἶδʼ εἶπεν ὦ Καφεισία ʽ δεῖ γὰρ ὑμῖν τἀληθῆ λέγειν̓ , εἰ καταλάβοις ἂν τὸν ἄνθρωπον ἵππῳ χρώμενον τῶν ἐν Θήβαις κρατίστῳ · γνώριμος δʼ ὑμῖν ὁ ἄνθρωπός ἐστι , τῶν Μέλωνα ἁρματηλατῶν ἐπιστάτης καὶ διὰ Μέλωνα τὴν πρᾶξιν ἀπʼ ἀρχῆς συνειδώς . κἀγὼ κατιδὼν τὸν ἄνθρωπον ἆρʼ οὐ Χλίδωνα λέγεις εἶπον ὦ Ἱπποσθενείδα , τὸν κέλητι τὰ Ἡραῖα νικῶντα πέρυσιν ; ἐκεῖνον μὲν οὖν αὐτόν · ἔφησε . καὶ τίς οὗτος ἔφην ἐστὶν ὁ πρὸς ταῖς αὐλείοις θύραις ἐφεστὼς πάλαι καὶ προσβλέπων ἡμῖν ; ἐπιστρέψας οὖν ὁ Ἱπποσθενείδας Χλίδων ἔφη νὴ τὸν Ἡρακλέα · φεῦ , μή τι χαλεπώτερον συμβέβηκε ; κἀκεῖνος , ὡς εἶδεν ἡμᾶς προσέχοντας αὐτῷ , ἀπὸ τῆς θύρας ἡσυχῆ προσῆγε . τοῦ δʼ Ἱπποσθενείδου νεύσαντος αὐτῷ καὶ λέγειν κελεύσαντος εἰς ἅπαντας . οἶδʼ ἔφη τοὺς ἄνδρας ἀκριβῶς , Ἱπποσθενείδα καί σε μήτε κατʼ οἶκον εὑρὼν μήτʼ ἐπʼ ἀγορᾶς δεῦρο πρὸς τούτους ἐτεκμαιρόμην ἣκειν , καὶ συνέτεινον εὐθύς , ἵνα μηδὲν ἀγνοῆτε τῶν γεγονότων . ὡς γὰρ ἐκέλευσας τάχει παντὶ χρησάμενον ἐπὶ τοῦ ὄρους ἀπαντῆσαι τοῖς ἀνδράσιν , εἰσῆλθον οἴκαδε ληψόμενος τὸν ἵππον · αἰτοῦντι δὲ μοι τὸν χαλινὸν οὐκ εἶχεν ἡ γυνὴ δοῦναι , ἀλλὰ διέτριβεν ἐν τῷ ταμιείῳ πολὺν χρόνον · ὡς δὲ ζητοῦσα καὶ σκευωρουμένη τὰ ἔνδον , ἱκανῶς ἀπολαύσασά μου , τέλος ὡμολόγησε κεχρηκέναι τῷ γείτονι τὸν χαλινὸν ἑσπέρας , αἰτησαμένης αὐτοῦ τῆς γυναικός · ἀγανακτοῦντος ἐμοῦ καὶ κακῶς αὐτὴν λέγοντος , τρέπεται πρὸς δυσφημίας ἀποτροπαίους , ἐπαρωμένη κακὰς ὁδοὺς κακὰς δʼ ἐπανόδους · ἃ νὴ Δία πάντα τρέψειαν εἰς αὐτὴν ἐκείνην οἱ θεοί . τέλος δὲ μέχρι πληγῶν προαχθεὶς ὑπʼ ὀργῆς , εἶτʼ ὄχλου γειτόνων καὶ γυναικῶν συνδραμόντος , αἴσχιστα ποιήσας καὶ παθὼν μόλις ἀφῖγμαι πρὸς ὑμᾶς , ὅπως ἄλλον ἐκπέμπητε πρὸς τοὺς ἄνδρας , ὡς ἐμοῦ παντάπασιν ἐκστατικῶς ἐν τῷ παρόντι καὶ κακῶς ἔχοντος .
Lemmas: ὑπολαμβάνω δέ ὁ Θεόκριτος καί κατέχω ὁ Χάρων βούλομαι λέγω τις πρός ὁ Ἱπποσθενείδας , ἀλλά ἐγώ λέγω ἀπό οὐδείς οὕτως ; οὐδέποτε θαρσέω πρός ὁ πρᾶξις , ὦ Ἱπποσθενείδας , παρίστημι , καίπερ ἱερόν ἀεί χράω καλός ὑπέρ ὁ φυγάς , ὡς ἀπό ὁ ὄψις οὗτος · εἰ γε φάος μέν πολύς καί λαμπρός ἐν ὁ πόλις λέγω ἐκ οἰκία φίλος ἀνέχω , καπνός δέ συμμελαίνω ὁ ὁ πολέμιος οἰκητήριον , οὐδείς οὐδέποτε δάκρυον καί ταραχή φέρω κρατύς · ἄσημος δέ φωνή ἐκφέρω παρά ἐγώ , ὥστε ἐάν εἰ τις ἐπιχειρέω κατηγορέω , περιφώνησις ἀσαφής καί τυφλός ὑπόνοια ὁ πρᾶξις λαμβάνω μόνος ἅμα καί φαίνω καί κρατέω . δυσιερέω δέ γε θύω ἔοικα ὁ γάρ ἀρχή καί ὁ ἱερεῖον οὐ δημόσιος ἀλλά ὁ κρατέω εἰμί . ἔτι δέ ὁ Θεόκριτος λέγω , λέγω πρός ὁ Ἱπποσθενείδας τίς πρός ὁ ἀνήρ ἐξαποστέλλω ; εἰ γάρ οὐ πολύς προλαμβάνω , διώκω καί Ἱπποσθενείδας οὐ οἶδα λέγω ὦ καφειθεος ʽ δέω γάρ σύ ἀληθής λέγω , εἰ καταλαμβάνω ἄν ὁ ἄνθρωπος ἵππος χράω ὁ ἐν Θῆβαι κρατύς · γνώριμος δέ σύ ὁ ἄνθρωπος εἰμί , ὁ Μέλων ἁρματηλάτης ἐπιστάτης καί διά Μέλων ὁ πρᾶξις ἀπό ἀρχή σύνοιδα . ἐγώ κατοράω ὁ ἄνθρωπος ἆρα οὐ Χλίδων λέγω λέγω ὦ Ἱπποσθενείδας , ὁ κέλης ὁ Ἡραῖος νικάω πέρυσι ; ἐκεῖνος μέν οὖν αὐτός · φημί . καί τίς οὗτος φημί εἰμί ὁ πρός ὁ αὔλειος θύρα ἐφίστημι πάλαι καί προσβλέπω ἐγώ ; ἐπιστρέφω οὖν ὁ Ἱπποσθενείδας Χλίδων φημί νή ὁ Ἡρακλῆς · φεῦ , μή τις χαλεπός συμβαίνω ; ἐκεῖνος , ὡς ὁράω ἐγώ προσέχω αὐτός , ἀπό ὁ θύρα ἡσυχῆ προσάγω . ὁ δέ Ἱπποσθενείδας νεύω αὐτός καί λέγω κελεύω εἰς ἅπας . οἶδα φημί ὁ ἀνήρ ἀκριβής , Ἱπποσθενείδας καί σύ μήτε κατά οἶκος εὑρίσκω μήτε ἐπί ἀγορά δεῦρο πρός οὗτος τεκμαίρομαι ἥκω , καί συντείνω εὐθύς , ἵνα μηδείς ἀγνοέω ὁ γίγνομαι . ὡς γάρ κελεύω τάχος πᾶς χράω ἐπί ὁ ὄρος ἀπαντάω ὁ ἀνήρ , εἰσέρχομαι οἴκαδε λαμβάνω ὁ ἵππος · αἰτέω δέ ἐγώ ὁ χαλινός οὐ ἔχω ὁ γυνή δίδωμι , ἀλλά διατρίβω ἐν ὁ ταμιεῖον πολύς χρόνος · ὡς δέ ζητέω καί σκευωρέομαι ὁ ἔνδον , ἱκανός ἀπολαύω ἐγώ , τέλος ὁμολογέω χράω ὁ γείτων ὁ χαλινός ἑσπέρα , αἰτέω αὐτός ὁ γυνή · ἀγανακτέω ἐγώ καί κακός αὐτός λέγω , τρέπω πρός δυσφημία ἀποτρόπαιος , ἐπαράομαι κακός ὁδός κακός δέ ἐπάνοδος · ὅς νή Ζεύς πᾶς τρέπω εἰς αὐτός ἐκεῖνος ὁ θεός . τέλος δέ μέχρι πληγή προάγω ὑπό ὀργή , εἶτα ὄχλος γείτων καί γυνή συντρέχω , αἰσχρός ποιέω καί πάσχω μόλις ἀφικνέομαι πρός σύ , ὅπως ἄλλος ἐκπέμπω πρός ὁ ἀνήρ , ὡς ἐγώ παντάπασι ἐκστατικός ἐν ὁ πάρειμι καί κακός ἔχω .