plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 14
ταῦτα τοῦ ξένου λέγοντος , ὁ μὲν πατὴρ ἐπεδάκρυσε τῇ μνήμῃ τοῦ Λύσιδος πολὺν χρόνον , ὁ δʼ ἀδελφὸς ὑπομειδιῶν , ὥσπερ εἰώθει πρὸς ἐμέ πῶς ἔφη ποιοῦμεν , ὦ Καφεισία ; προϊέμεθα τὴν πενίαν τοῖς χρήμασι καὶ σιωπῶμεν ; ἥκιστʼ ἔφην ἐγώ τὴν φίλην καὶ ἀγαθὴν κουροτρόφον · ἀλλʼ ἄμυνε σὸς γὰρ ὁ λόγος . καὶ μὴν ἐγώ εἶπεν ὦ πάτερ , ταύτῃ μόνον τὴν οἰκίαν ἐδεδίειν ἁλώσιμον ὑπὸ χρημάτων εἶναι , κατὰ τὸ Καφισίου σῶμα , καλῆς μὲν ἐσθῆτος δεόμενον ἵνα τοῖς ἐρασταῖς ἐγκαλλωπίσηται τοσούτοις οὖσιν , ἀφθόνου δὲ καὶ πολλῆς ; τροφῆς ἵνʼ ἀντέχῃ πρὸς τὰ γυμνάσια καὶ πρὸς τοὺς ἐν ταῖς παλαίστραις ἀγῶνας · ὁπηνίκα δʼ οὗτος οὐ προδίδωσι τὴν πενίαν οὐδʼ ὡς βαφὴν ἀνίησι τὴν πάτριον πενίαν , ἀλλὰ καίπερ ὢν μειράκιον , εὐτελείᾳ καλλωπίζεται καὶ στέργει τὰ παρόντα , τίς ἂν ἡμῖν γένοιτο τῶν χρημάτων διάθεσις καὶ χρῆσις ; ἦπου καταχρυσώσομεν τὰ ὅπλα , καὶ τὴν ἀσπίδα πορφύρᾳ συμμεμιγμένῃ πρὸς χρυσίον , ὥσπερ Νικίας ὁ Ἀθηναῖος , διαποικιλοῦμεν ; σοὶ δʼ , ὦ πάτερ , Μιλησίαν χλανίδα τῇ δὲ μητρὶ παραλουργὸν ὠνησόμεθα χιτώνιον ; οὐ γὰρ εἰς γαστέρα δήπου καταχρησόμεθα τὴν δωρεάν , εὐωχοῦντες αὑτοὺς πολυτελέστερον , ὥσπερ ξένον ὑποδεδεγμένοι βαρύτερον τὸν πλοῦτον ἄπαγʼ · εἶπεν ὁ πατήρ ὦ παῖ · μηδέποτε τοιαύτην ἐπίδοιμι μετακόσμησιν . τοῦ βίου ἡμῶν καὶ μὴν οὐδʼ ἀργόν ἔφη καθισόμεθα φρουροῦντες οἴκοι τὸν πλοῦτον · ἄχαρις γὰρ ἂν οὕτως ἡ χάρις καὶ ἄτιμος ἡ κτῆσις εἴη . τί μήν ; εἶπεν ὁ πατήρ . οὐκοῦν ἔφη ὁ Ἐπαμεινώνδας Ἰάσωνι μὲν τῷ Θετταλῶν ταγῷ πέμψαντι δεῦρο πολὺ χρυσίον ἔναγχος πρὸς ἡμᾶς καὶ δεομένῳ λαβεῖν ἀγροικότερος ἐφάνην ἀποκρινόμενος ἀδίκων χειρῶν αὐτὸν κατάρχειν , ὅτι μοναρχίας ὢν ἐραστὴς ἄνδρα δημότην ἐλευθέρας καὶ αὐτονόμου πόλεως ἐπείρα διὰ χρημάτων . σοῦ δʼ , ὦ ξένε , τὴν μὲν προθυμίαν ʽ καλὴ γὰρ καὶ φιλόσοφοσʼ δέχομαι καὶ ἀγαπῶ διαφερόντως · ἥκεις δὲ φάρμακα φίλοις μὴ νοσοῦσι κομίζων . ὥσπερ οὖν εἰ πολεμεῖσθαι πυθόμενος ἡμᾶς ἔπλευσας ὅπλοις καὶ βέλεσιν ἡμᾶς ὠφελήσων , εἶτα φιλίαν καὶ εἰρήνην εὗρες , οὐκ ἂν ᾤου δεῖν ἐκεῖνα διδόναι καὶ ἀπολείπειν μὴ δεομένοις · οὕτω σύμμαχος μὲν ἀφῖξαι πρὸς πενίαν ὡς ἐνοχλουμένοις ὑπʼ αὐτῆς , ἡ δʼ ἐστὶ ῥᾴστη φέρειν ἡμῖν καὶ φίλη σύνοικος . οὔκουν δεῖ χρημάτων οὐδʼ ὅπλων ἐπʼ αὐτὴν μηδὲν ἀνιῶσαν ἀλλʼ ἀπάγγελλε τοῖς ἐκεῖ γνωρίμοις , ὅτι κάλλιστα μὲν αὐτοὶ πλούτῳ χρῶνται καλῶς δὲ πενίᾳ χρωμένους αὐτόθι φίλους ἔχουσι , τὰς δὲ Λύσιδος ἡμῖν τροφὰς καὶ ταφὰς αὐτὸς ὑπὲρ αὑτοῦ Λῦσις ἀπέδωκε , τὰ τʼ ἄλλα καὶ πενίαν διδάξας μὴ δυσχεραίνειν .
Lemmas: οὗτος ὁ ξένος λέγω , ὁ μέν πατήρ ἐπιδακρύω ὁ μνήμη ὁ Λύσις πολύς χρόνος , ὁ δέ ἀδελφός ὑπομειδιάω , ὥσπερ εἴωθα πρός ἐγώ πῶς φημί ποιέω , ὦ καφειθεος ; προίημι ὁ πενία ὁ χρῆμα καί σιωπάω ; ἦκα φημί ἐγώ ὁ φίλος καί ἀγαθός κουροτρόφος · ἀλλά ἀμύνω σός γάρ ὁ λόγος . καί μήν ἐγώ λέγω ὦ πατήρ , ταύτῃ μόνος ὁ οἰκία δείδω ἁλώσιμος ὑπό χρῆμα εἰμί , κατά ὁ Καφισίας σῶμα , καλός μέν ἐσθής δέω ἵνα ὁ ἐραστής ἐγκαλλωπίζομαι τοσοῦτος εἰμί , ἄφθονος δέ καί πολύς ; τροφή ἵνα ἀντέχω πρός ὁ γυμνάσιον καί πρός ὁ ἐν ὁ παλαίστρα ἀγών · ὁπηνίκα δέ οὗτος οὐ προδίδωμι ὁ πενία οὐδέ ὡς βαφή ἀνίημι ὁ πάτριος πενία , ἀλλά καίπερ εἰμί μειράκιον , εὐτέλεια καλλωπίζω καί στέργω ὁ πάρειμι , τίς ἄν ἐγώ γίγνομαι ὁ χρῆμα διάθεσις καί χρῆσις ; ἦπου καταχρυσόω ὁ ὅπλον , καί ὁ ἀσπίς πορφύρα συμμείγνυμι πρός χρυσίον , ὥσπερ Νικίας ὁ Ἀθηναῖος , διαποικίλλω ; σύ δέ , ὦ πατήρ , Μιλήσιος χλανίς ὁ δέ μήτηρ παραλουργός ὠνέομαι χιτώνιον ; οὐ γάρ εἰς γαστήρ δήπου καταχράω ὁ δωρεά , εὐωχέω ἑαυτοῦ πολυτελής , ὥσπερ ξένος ὑποδέχομαι βαρύς ὁ πλοῦτος ἀπάγω · λέγω ὁ πατήρ ὦ παῖς · μηδέποτε τοιοῦτος ἐφοράω μετακόσμησις . ὁ βίος ἐγώ καί μήν οὐδέ ἀργός φημί καθίζω φρουρέω οἴκοι ὁ πλοῦτος · ἄχαρις γάρ ἄν οὕτως ὁ χάρις καί ἄτιμος ὁ κτῆσις εἰμί . τίς μήν ; λέγω ὁ πατήρ . οὐκοῦν φημί ὁ Ἐπαμεινώνδας Ἰάσων μέν ὁ Θεσσαλός ταγός πέμπω δεῦρο πολύς χρυσίον ἔναγχος πρός ἐγώ καί δέω λαμβάνω ἄγροικος φαίνω ἀποκρίνω ἄδικος χείρ αὐτός κατάρχω , ὅτι μοναρχία εἰμί ἐραστής ἀνήρ δημότης ἐλεύθερος καί αὐτόνομος πόλις πειράω διά χρῆμα . σύ δέ , ὦ ξένος , ὁ μέν προθυμία ʽ καλός γάρ καί φιλόσοφος δέχομαι καί ἀγαπάω διαφερόντως · ἥκω δέ φάρμακον φίλος μή νοσέω κομίζω . ὥσπερ οὖν εἰ πολεμέω πυνθάνομαι ἐγώ πλέω ὅπλον καί βέλος ἐγώ ὠφελέω , εἶτα φιλία καί εἰρήνη εὑρίσκω , οὐ ἄν οἴομαι δέω ἐκεῖνος δίδωμι καί ἀπολείπω μή δέω · οὕτως σύμμαχος μέν ἀφικνέομαι πρός πενία ὡς ἐνοχλέω ὑπό αὐτός , ὁ δέ εἰμί ῥᾴδιος φέρω ἐγώ καί φίλος σύνοικος . οὔκουν δέω χρῆμα οὐδέ ὅπλον ἐπί αὐτός μηδείς ἀνιάω ἀλλά ἀπαγγέλλω ὁ ἐκεῖ γνώριμος , ὅτι καλός μέν αὐτός πλοῦτος χράω καλός δέ πενία χράω αὐτόθι φίλος ἔχω , ὁ δέ Λύσις ἐγώ τροφή καί ταφή αὐτός ὑπέρ ἑαυτοῦ Λῦσις ἀποδίδωμι , ὁ τε ἄλλος καί πενία διδάσκω μή δυσχεραίνω .