plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 27
ὡς οὖν ἅπαντες ἔνδον ἦμεν , πεντήκοντα δυεῖν δέοντες , ἤδη τοῦ Θεοκρίτου καθʼ ἑαυτὸν ἐν οἰκίσκῳ τινὶ σφαγιαζομένου , πολὺς ἦν τῆς θύρας ἀραγμός · καὶ μετὰ μικρὸν ἧκέ τις ἀγγέλλων ὑπηρέτας τοῦ Ἀρχίου δύο κόπτειν τὴν αὔλειον ἀπεσταλμένους σπουδῇ πρὸς Χάρωνα , καὶ κελεύειν ἀνοίγειν καὶ ἀγανακτεῖν , βράδιον ὑπακουόντων . θορυβηθεὶς οὖν ὁ Χάρων , ἐκείνοις μὲν εὐθὺς ἀνοιγνύναι προσέταξεν , αὐτὸς δʼ ἀπαντήσας ἔχων στέφανον ὡς τεθυκὼς καὶ πίνων , ἐπυνθάνετο τῶν ὑπηρετῶν ὅ τι βούλοιντο . λέγει δʼ ἅτερος Ἀρχίας καὶ Φίλιππος ἔπεμψαν ἡμᾶς κελεύοντες ὡς τάχιστὰ σʼ ἣκειν πρὸς αὐτούς . ἐρομένου τοῦ Χάρωνος , τίς ἡ σπουδὴ τῆς τηνικαῦτα μεταπέμψεως αὐτοῦ καὶ μή τι καινότερον , οὐδὲν ἴσμεν ὁ ὑπηρέτης ἔφη πλέον · ἀλλὰ τί λέγωμεν αὐτοῖς ; ὅτι νὴ Δίʼ εἶπεν ὁ Χάρων θεὶς τὸν στέφανον ἢδη καὶ λαβὼν τὸ ἱμάτιον ἕπομαι μεθʼ ὑμῶν γὰρ τηνικαῦτα βαδίζων διαταράξω τινὰς ὡς · ἀγόμενος . οὕτως ἔφησαν ποίει καὶ γὰρ ἡμᾶς δεῖ τοῖς ὑπὸ πόλιν φρουροῖς κομίσαι τι πρόσταγμα παρὰ τῶν ἀρχόντων ἐκεῖνοι μὲν οὖν ᾤχοντο . τοῦ δὲ Χάρωνος εἰσελθόντος ; πρὸς ἡμᾶς καὶ ταῦτα φράσαντος , ἔκπληξις ἅπαντας ἔσχεν οἰομένους μεμηνῦσθαι καὶ τὸν Ἱπποσθενείδαν ὑπενόουν οἱ πλεῖστοι , κωλῦσαι μὲν ἐπιχειρήσαντα τὴν κάθοδον διὰ τοῦ Χλίδωνος , ἐπεὶ δʼ ἀπέτυχε καὶ συνῆπται τῷ καιρῷ τὸ δεινόν , ἐξενηνοχέναι πιθανὸν ὄντα τὴν πρᾶξιν ὑπὸ δέους · οὐ γὰρ ἀφίκετο μετὰ τῶν ἄλλων εἰς τὴν οἰκίαν , ἀλλʼ ὅλως ἐδόκει πονηρὸς γεγονέναι καὶ παλίμβολος οὐ μὴν ἀλλὰ τόν γε Χάρωνα πάντες ᾠόμεθα χρῆναι βαδίζειν καὶ ὑπακούειν τοῖς ἄρχουσι καλούμενον . ὁ δὲ κελεύσας τὸν υἱὸν ἐλθεῖν κάλλιστον ὄντα Θηβαίων , ὦ Ἀρχίδαμε , παῖδα καὶ φιλοπονώτατον περὶ τὰ γυμνάσια , πεντεκαιδεκέτη μὲν σχεδὸν πολὺ δὲ ῥώμῃ καὶ μεγέθει διαφέροντα τῶν ὁμηλίκων , οὗτος εἶπεν ὦ ἄνδρες , ἐμοὶ μόνος ἐστὶ καὶ ἀγαπητός , ὥσπερ ἴστε · τοῦτον ὑμῖν παραδίδωμι πρὸς θεῶν ἅπασι πρὸς δαιμόνων ἐπισκήπτων · εἰ φανείην ἐγὼ πονηρὸς περὶ ὑμᾶς , ἀποκτείνατε , μὴ φείσησθʼ ἡμῶν · τὸ δὲ λοιπόν , ὦ ἄνδρες ἀγαθοί , πρὸς τὸ συμπεσὸν ἀντιτάξασθε , μὴ πρόησθε τὰ σώματα διαφθεῖραι τοῖς αἰσχίστοις ἀνάνδρως καὶ ἀκλεῶς , ἀλλʼ ἀμύνασθε τὰς ψυχὰς ἀηττήτους τῇ πατρίδι φυλάττοντες · ταῦτα τοῦ Χάρωνος λέγοντος , τὸ μὲν φρόνημα καὶ τὴν καλοκἀγαθίαν ἐθαυμάζομεν , πρὸς δὲ τὴν ὑποψίαν ἠγανακτοῦμεν καὶ ἀπάγειν ἐκελεύομεν τὸν παῖδα . τὸ δʼ ὅλον εἶπεν ὁ Πελοπίδας οὐδʼ εὖ βεβουλεῦσθαι δοκεῖς ἡμῖν , ὦ Χάρων , μὴ μεταστησάμενος εἰς οἰκίαν ἑτέραν τὸν υἱόν · τί γὰρ αὐτὸν δεῖ κινδυνεύειν μεθʼ ἡμῶν ἐγκαταλαμβανόμενον ; καὶ νῦν ἐκπεμπτέος , ἵνʼ ἡμῖν , ἐάν τι πάσχωμεν , εὐγενὴς ὑποτρέφηται τιμωρὸς ; ἐπὶ τοὺς τυράννους . οὐκ ἔστιν εἶπεν ὁ Χάρων ἀλλʼ αὐτοῦ παραμενεῖ καὶ κινδυνεύσει μεθʼ ὑμῶν · οὐδὲ γὰρ τούτῳ καλὸν ὑποχείριον γενέσθαι τοῖς ἐχθροῖς ἀλλὰ τόλμα παρʼ ἡλικίαν , ὦ παῖ , γευόμενος ἄθλων ἀναγκαίων , καὶ κινδύνευε μετὰ πολλῶν καὶ ἀγαθῶν πολιτῶν ὑπὲρ ἐλευθερίας καὶ ἀρετῆς · πολλὴ δʼ ἐλπὶς ἔτι λείπεται · καὶ πού τις ἐφορᾷ θεῶν ἡμᾶς ἀγωνιζομένους περὶ τῶν δικαίων .
Lemmas: ὡς οὖν ἅπας ἔνδον εἰμί , πεντήκοντα δύο δέω , ἤδη ὁ Θεόκριτος κατά ἑαυτοῦ ἐν οἰκίσκος τις σφαγιάζομαι , πολύς εἰμί ὁ θύρα ἀραγμός · καί μετά μικρός ἵημι τις ἀγγέλλω ὑπηρέτης ὁ Ἀρχίας δύο κόπτω ὁ αὔλειος ἀποστέλλω σπουδή πρός Χάρων , καί κελεύω ἀνοίγνυμι καί ἀγανακτέω , βραδύς ὑπακούω . θορυβέω οὖν ὁ Χάρων , ἐκεῖνος μέν εὐθύς ἀνοίγνυμι προστάσσω , αὐτός δέ ἀπαντάω ἔχω στέφανος ὡς θύω καί πίνω , πυνθάνομαι ὁ ὑπηρέτης ὅς τις βούλομαι . λέγω δέ ἕτερος Ἀρχίας καί Φίλιππος πέμπω ἐγώ κελεύω ὡς ταχύς σύ ἥκω πρός αὐτός . ἔρομαι ὁ Χάρων , τίς ὁ σπουδή ὁ τηνικαῦτα μετάπεμψις αὐτός καί μή τις καινός , οὐδείς οἶδα ὁ ὑπηρέτης φημί πολύς · ἀλλά τίς λέγω αὐτός ; ὅτι νή Ζεύς λέγω ὁ Χάρων τίθημι ὁ στέφανος ἤδη καί λαμβάνω ὁ ἱμάτιον ἕπομαι μετά σύ γάρ τηνικαῦτα βαδίζω διαταράσσω τις ὡς · ἄγω . οὕτως φημί ποιέω καί γάρ ἐγώ δέω ὁ ὑπό πόλις φρουρός κομίζω τις πρόσταγμα παρά ὁ ἄρχων ἐκεῖνος μέν οὖν οἴχομαι . ὁ δέ Χάρων εἰσέρχομαι ; πρός ἐγώ καί οὗτος φράζω , ἔκπληξις ἅπας ἔχω οἴομαι μηνύω καί ὁ Ἱπποσθενείδας ὑπονοέω ὁ πολύς , κωλύω μέν ἐπιχειρέω ὁ κάθοδος διά ὁ Χλίδων , ἐπεί δέ ἀποτυγχάνω καί συνάπτω ὁ καιρός ὁ δεινός , ἐκφέρω πιθανός εἰμί ὁ πρᾶξις ὑπό δέος · οὐ γάρ ἀφικνέομαι μετά ὁ ἄλλος εἰς ὁ οἰκία , ἀλλά ὅλος δοκέω πονηρός γίγνομαι καί παλίμβολος οὐ μήν ἀλλά ὁ γε Χάρων πᾶς οἴομαι χρή βαδίζω καί ὑπακούω ὁ ἄρχω καλέω . ὁ δέ κελεύω ὁ υἱός ἔρχομαι καλός εἰμί Θηβαῖος , ὦ Ἀρχίδαμος , παῖς καί φιλόπονος περί ὁ γυμνάσιον , ποντεκαιδεκέτης μέν σχεδόν πολύς δέ ῥώμη καί μέγεθος διαφέρω ὁ ὁμήλικος , οὗτος λέγω ὦ ἀνήρ , ἐγώ μόνος εἰμί καί ἀγαπητός , ὥσπερ οἶδα · οὗτος σύ παραδίδωμι πρός θεός ἅπας πρός δαίμων ἐπισκήπτω · εἰ φαίνω ἐγώ πονηρός περί σύ , ἀποκτείνω , μή φείδομαι ἐγώ · ὁ δέ λοιπός , ὦ ἀνήρ ἀγαθός , πρός ὁ συμπίπτω ἀντιτάσσω , μή προίημι ὁ σῶμα διαφθείρω ὁ αἰσχρός ἄνανδρος καί ἀκλεῶς , ἀλλά ἀμύνω ὁ ψυχή ἀήσσητος ὁ πατρίς φυλάσσω · οὗτος ὁ Χάρων λέγω , ὁ μέν φρόνημα καί ὁ καλοκἀγαθία θαυμάζω , πρός δέ ὁ ὑποψία ἀγανακτέω καί ἀπάγω κελεύω ὁ παῖς . ὁ δέ ὅλος λέγω ὁ Πελοπίδης οὐδέ εὖ βουλεύω δοκέω ἐγώ , ὦ Χάρων , μή μεθίστημι εἰς οἰκία ἕτερος ὁ υἱός · τίς γάρ αὐτός δέω κινδυνεύω μετά ἐγώ ἐγκαταλαμβάνω ; καί νῦν ἐκπεμπτέος , ἵνα ἐγώ , ἐάν τις πάσχω , εὐγενής ὑποτρέφω τιμωρός ; ἐπί ὁ τύραννος . οὐ εἰμί λέγω ὁ Χάρων ἀλλά αὐτοῦ παραμένω καί κινδυνεύω μετά σύ · οὐδέ γάρ οὗτος καλός ὑποχείριος γίγνομαι ὁ ἐχθρός ἀλλά τόλμα παρά ἡλικία , ὦ παῖς , γεύω ἆθλον ἀναγκαῖος , καί κινδυνεύω μετά πολύς καί ἀγαθός πολίτης ὑπέρ ἐλευθερία καί ἀρετή · πολύς δέ ἐλπίς ἔτι λείπω · καί που τις ἐφοράω θεός ἐγώ ἀγωνίζομαι περί ὁ δίκαιος .