ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 2
ΚΑΦ . καὶ μὴν ἐκείναις γε ταῖς ἡμέραις , ὦ Ἀρχίδαμε , πάντες οἱ τῶν πραττομένων μετέχοντες εἰώθειμεν εἰς τὴν Σιμμίου συνιόντες οἰκίαν , ἔκ τινος πληγῆς περὶ τὸ σκέλος ἀναλαμβάνοντος αὑτόν , ἐντυγχάνειν μὲν ἀλλήλοις ἔκ του δεήσειε , φανερῶς δὲ διατρίβειν ἐπὶ λόγοις καὶ φιλοσοφίᾳ , πολλάκις ἐφελκόμενοι τὸν Ἀρχίαν καὶ τὸν Λεοντίδην εἰς τὸ ἀνύποπτον , οὐκ ὄντας ἀλλοτρίους παντάπασι τῆς τοιαύτης διατριβῆς . καὶ γὰρ ὁ Σιμμίας πολὺν χρόνον ἐπὶ τῆς ξένης γεγονὼς καὶ πεπλανημένος ἐν ἀλλοδαποῖς ἀνθρώποις , ὀλίγῳ πρόσθεν εἰς Θήβας ἀφῖκτο μύθων τε παντοδαπῶν καὶ λόγων βαρβαρικῶν ὑπόπλεως · ὧν , ὁπότε τυγχάνοι σχολὴν ἄγων ὁ Ἀρχίας , ἡδέως ἠκροᾶτο συγκαθεσθεὶς μετὰ τῶν νέων καὶ βουλόμενος ἡμᾶς ἐν λόγοις διάγειν μᾶλλον ἢ προσέχειν τὸν νοῦν οἷς ἔπραττον ἐκεῖνοι . τῆς δʼ ἡμέρας ἐκείνης , ἐν σκότους ἔδει γενομένου τοὺς φυγάδας ἥκειν κρύφα πρὸς τὸ τεῖχος , ἀφικνεῖταί τις ἐνθένδε , Φερενίκου πέμψαντος , ἄνθρωπος οὐδενὶ ἢ Χάρωνι τῶν παρʼ ἡμῖν γνώριμος · ἐδήλου δὲ τῶν φυγάδων ὄντας δώδεκα τοὺς νεωτάτους μετὰ κυνῶν περὶ τὸν Κιθαιρῶνα θηρεῦσαι ὡς πρὸς ἑσπέραν ἀφιξομένους · αὐτὸς δὲ πεμφθῆναι ταῦτά τε προερῶν , καὶ τὴν οἰκίαν , ἐν κρυβήσονται παρελθόντες , ὃς παρέξει γνωσόμενος , ὡς ἂν εἰδότες εὐθὺς ἐκεῖ βαδίζοιεν . ἀπορουμένων δʼ ἡμῶν καὶ σκοπούντων , αὐτὸς ὡμολόγησεν ὁ Χάρων παρέξειν . ὁ μὲν οὖν ἄνθρωπος ἔγνω πάλιν ἀπελθεῖν σπουδῇ πρὸς τοὺς φυγάδας .
Lemmas: ΚΑ . καί μήν ἐκεῖνος γε ὁ ἡμέρα , ὦ Ἀρχίδαμος , πᾶς ὁ ὁ πράσσω μετέχω εἴωθα εἰς ὁ Σιμμίας συνέρχομαι οἰκία , ἐκ τις πληγή περί ὁ σκέλος ἀναλαμβάνω ἑαυτοῦ , ἐντυγχάνω μέν ἀλλήλων ἐκ τις δέω , φανερός δέ διατρίβω ἐπί λόγος καί φιλοσοφία , πολλάκις ἐφέλκω ὁ Ἀρχίας καί ὁ Λεοντίδης εἰς ὁ ἀνύποπτος , οὐ εἰμί ἀλλότριος παντάπασι ὁ τοιοῦτος διατριβή . καί γάρ ὁ Σιμμίας πολύς χρόνος ἐπί ὁ ξένος γίγνομαι καί πλανάω ἐν ἀλλοδαπός ἄνθρωπος , ὀλίγος πρόσθεν εἰς Θῆβαι ἀφικνέομαι μῦθος τε παντοδαπής καί λόγος βαρβαρικός ὑπόπλεος · ὅς , ὁπότε τυγχάνω σχολή ἄγω ὁ Ἀρχίας , ἡδύς ἀκροάομαι συγκαθέζομαι μετά ὁ νέος καί βούλομαι ἐγώ ἐν λόγος διάγω μάλα ἤ προσέχω ὁ νόος ὅς πράσσω ἐκεῖνος . ὁ δέ ἡμέρα ἐκεῖνος , ἐν σκότος δέω γίγνομαι ὁ φυγάς ἥκω κρύφα πρός ὁ τεῖχος , ἀφικνέομαι τις ἐνθένδε , Φερένικος πέμπω , ἄνθρωπος οὐδείς ἤ Χάρων ὁ παρά ἐγώ γνώριμος · δηλόω δέ ὁ φυγάς εἰμί δώδεκα ὁ νέος μετά κύων περί ὁ Κιθαιρών θηρεύω ὡς πρός ἑσπέρα ἀφικνέομαι · αὐτός δέ πέμπω οὗτος τε προλέγω , καί ὁ οἰκία , ἐν κρύπτω παρέρχομαι , ὅς παρέχω γιγνώσκω , ὡς ἄν οἶδα εὐθύς ἐκεῖ βαδίζω . ἀπορέω δέ ἐγώ καί σκοπέω , αὐτός ὁμολογέω ὁ Χάρων παρέχω . ὁ μέν οὖν ἄνθρωπος γιγνώσκω πάλιν ἀπέρχομαι σπουδή πρός ὁ φυγάς .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 3
ἐμοῦ δʼ ὁ μάντις Θεόκριτος τὴν χεῖρα πιέσας σφόδρα καὶ πρὸς τὸν Χάρωνα βλέψας προερχόμενον οὗτος εἶπεν ὦ Καφεισία , φιλόσοφος οὐκ ἔστιν οὐδὲ μετείληφε παιδείας διαφόρου καὶ περιττῆς , ὥσπερ Ἐπαμεινώνδας ὁ σὸς ἀδελφός ἀλλʼ ὁρᾷς , ὅτι φύσει πρὸς τὸ καλὸν ὑπὸ τῶν νόμων ἀγόμενος τὸν μέγιστον ὑποδύεται κίνδυνον ἑκουσίως ὑπὲρ τῆς πατρίδος . Ἐπαμεινώνδας δὲ Βοιωτῶν ἁπάντων τῷ πεπαιδεῦσθαι πρὸς ἀρετὴν ἀξιῶν διαφέρειν , ἀμβλὺς ἐστι καὶ ἀπρόθυμος , τοῦτον ἤ τινα βελτίονα καιρὸν αὑτῷ πεφυκότι καὶ παρεσκευασμένῳ καλῶς οὕτω χρησόμενος . κἀγὼ πρὸς αὐτὸν ὦ προθυμότατε εἶπον Θεόκριτε , τὰ δεδογμένα πράττομεν ἡμεῖς Ἐπαμεινώνδας δὲ μὴ πείθων , ὡς οἴεται βέλτιον εἶναι , ταῦτα μὴ πράσσειν , εἰκότως ἀντιτείνει πρὸς ἃ μὴ πέφυκε μηδὲ δοκιμάζει παρακαλούμενος . οὐδὲ γὰρ ἰατρόν , ἄνευ σιδήρου καὶ πυρὸς ὑπισχνούμενον τὸ νόσημα παύσειν , εὐγνωμονοίης ἄν , οἶμαι , τέμνειν ἢ ἀποκάειν βιαζόμενος οῦκ οὖν καὶ οὗτος δήπου μηδένα τῶν πολιτῶν ἄκριτον , ἀλλὰ καὶ αἳματος ἐμφυλίου καὶ σφαγῆς τὴν πόλιν ἐλευθεροῦσι συναγωνιεῖσθαι προθύμως . ἐπεὶ δʼ οὐ πείθει τοὺς πολλούς , ἀλλὰ ταύτην ὡρμήκαμεν τὴν ὁδόν , ἐᾶν αὑτὸν κελεύει φόνου καθαρὸν ὄντα καὶ ἀναίτιον ἐφεστάναι τοῖς καιροῖς , μετὰ τοῦ δικαίου καὶ τῷ συμφέροντι προσοισόμενον . οὐδὲ γὰρ ὅρον ἕξειν τὸ ἔργον , ἀλλὰ Φερένικον μὲν ἴσως καὶ Πελοπίδαν ἐπὶ τοὺς αἰτίους μάλιστα τρέψεσθαι καὶ πονηρούς · Εὐμολπίδαν δὲ καὶ Σαμίδαν , ἀνθρώπους διαπύρους πρὸς ὀργὴν καὶ θυμοειδεῖς , ἐν νυκτὶ λαβόντας ἐξουσίαν οὐκ ἀποθήσεσθαι τὰ ξίφη , πρὶν ἐμπλῆσαι τὴν πόλιν ὅλην φόνων καὶ διαφθεῖραι πολλοὺς τῶν ἰδίᾳ διαφόρων ὄντων .
Lemmas: ἐγώ δέ ὁ μάντις Θεόκριτος ὁ χείρ πιέζω σφόδρα καί πρός ὁ Χάρων βλέπω προέρχομαι οὗτος λέγω ὦ καφειθεος , φιλόσοφος οὐ εἰμί οὐδέ μεταλαμβάνω παιδεία διάφορος καί περισσός , ὥσπερ Ἐπαμεινώνδας ὁ σός ἀδελφός ἀλλά ὁράω , ὅτι φύσις πρός ὁ καλός ὑπό ὁ νόμος ἄγω ὁ μέγας ὑποδύω κίνδυνος ἑκούσιος ὑπέρ ὁ πατρίς . Ἐπαμεινώνδας δέ Βοιωτός ἅπας ὁ παιδεύω πρός ἀρετή ἀξιόω διαφέρω , ἀμβλύς εἰμί καί ἀπρόθυμος , οὗτος ἤ τις ἀγαθός καιρός ἑαυτοῦ φύω καί παρασκευάζω καλός οὕτως χράω . ἐγώ πρός αὐτός ὦ πρόθυμος λέγω Θεόκριτος , ὁ δοκέω πράσσω ἐγώ Ἐπαμεινώνδας δέ μή πείθω , ὡς οἴομαι ἀγαθός εἰμί , οὗτος μή πράσσω , ἔοικα ἀντιτείνω πρός ὅς μή φύω μηδέ δοκιμάζω παρακαλέω . οὐδέ γάρ ἰατρός , ἄνευ σίδηρος καί πῦρ ὑπισχνέομαι ὁ νόσημα παύω , εὐγνωμονέω ἄν , οἴομαι , τέμνω ἤ ἀποκαίω βιάζω οὐ οὖν καί οὗτος δήπου μηδείς ὁ πολίτης ἄκριτος , ἀλλά καί αἷμα ἐμφύλιος καί σφαγή ὁ πόλις ἐλευθερόω συναγωνίζομαι πρόθυμος . ἐπεί δέ οὐ πείθω ὁ πολύς , ἀλλά οὗτος ὁρμάω ὁ ὁδός , ἐάω ἑαυτοῦ κελεύω φόνος καθαρός εἰμί καί ἀναίτιος ἐφίστημι ὁ καιρός , μετά ὁ δίκαιος καί ὁ συμφέρω προσφέρω . οὐδέ γάρ ὅρος ἔχω ὁ ἔργον , ἀλλά Φερένικος μέν ἴσως καί Πελοπίδης ἐπί ὁ αἴτιος μάλα τρέπω καί πονηρός · Εὐμολπίδαι δέ καί Σαμίδας , ἄνθρωπος διάπυρος πρός ὀργή καί θυμοειδής , ἐν νύξ λαμβάνω ἐξουσία οὐ ἀποτίθημι ὁ ξίφος , πρίν ἐμπίμπλημι ὁ πόλις ὅλος φόνος καί διαφθείρω πολύς ὁ ἴδιος διάφορος εἰμί .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 6
ταῦτα τοῦ Θεοκρίτου λέγοντος , ὁ Λεοντίδης ἐξῄει μετὰ τῶν φίλων · ἡμεῖς δʼ εἰσελθόντες ἠσπαζόμεθα τὸν Σιμμίαν ἐπὶ τῆς κλίνης καθεζόμενον , οὐ κατατετευχότα τῆς δεήσεως , οἶμαι , μάλα σύννουν καὶ διαλελυπημένον · ἀποβλέψας δὲ πρὸς ἅπαντας ἡμᾶς ὦ Ἡράκλεις εἶπεν ἀγρίων καὶ βαρβάρων ἠθῶν εἶτʼ οὐχ ὑπέρευ Θαλῆς ὁ παλαιὸς ἀπὸ ξένης ἐλθὼν διὰ χρόνου , τῶν φίλων ἐρωτώντων ὅ τι καινότατον ἱστορήκοι , τύραννον ἔφη γέροντα . καὶ γὰρ ᾧ μηδὲν ἰδίᾳ συμβέβηκεν ἀδικεῖσθαι , τὸ βάρος αὐτὸ καὶ τὴν σκληρότητα τῆς ὁμιλίας δυσχεραίνων ἐχθρός ἐστι τῶν ἀνόμων καὶ ἀνυπευθύνων δυναστειῶν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἴσως θεῷ μελήσει τὸν δὲ ξένον ἴστε τὸν ἀφιγμένον , ὦ Καφισία , πρὸς ὑμᾶς ὅστις ἐστίν ; οὐκ οἶδʼ ἔφην ἐγώ τίνα λέγεις . καὶ μήν ἔφη Λεοντίδης φησὶν ἄνθρωπον ὦφθαι παρὰ τὸ Λύσιδος μνημεῖον ἐκ νυκτῶν ἀνιστάμενον , ἀκολουθίας πλήθει καὶ κατασκευῇ σοβαρόν , αὐτόθι κατηυλισμένον ἐπὶ στιβάδων φαίνεσθαι γὰρ ἄγνου καὶ μυρίκης χαμεύνας ἔτι δʼ ἐμπύρων λείψανα καὶ χοὰς γάλακτος ἕωθεν δὲ πυνθάνεσθαι τῶν ἀπαντώντων , εἰ τοὺς Πολύμνιος παῖδας ἐνδημοῦντας εὑρήσει . καὶ τίς ἄν εἶπον ὁ ξένος εἴη ; περιττῷ γὰρ ἀφʼ ὧν λέγεις τινὶ καὶ οὐκ ἰδιώτῃ προσέοικεν .
Lemmas: οὗτος ὁ Θεόκριτος λέγω , ὁ Λεοντίδης ἐξέρχομαι μετά ὁ φίλος · ἐγώ δέ εἰσέρχομαι ἀσπάζομαι ὁ Σιμμίας ἐπί ὁ κλίνη καθέζομαι , οὐ κατατυγχάνω ὁ δέησις , οἴομαι , μάλα σύννους καί διαλυπέω · ἀποβλέπω δέ πρός ἅπας ἐγώ ὦ Ἡρακλῆς λέγω ἄγριος καί βάρβαρος ἦθος εἶτα οὐ ὑπέρομαι Θαλῆς ὁ παλαιός ἀπό ξένη ἔρχομαι διά χρόνος , ὁ φίλος ἐρωτάω ὅς τις καινός ἱστορέω , τύραννος φημί γέρων . καί γάρ ὅς μηδείς ἴδιος συμβαίνω ἀδικέω , ὁ βάρος αὐτός καί ὁ σκληρότης ὁ ὁμιλία δυσχεραίνω ἐχθρός εἰμί ὁ ἄνομος καί ἀνυπεύθυνος δυναστεία . ἀλλά οὗτος μέν ἴσως θεός μέλω ὁ δέ ξένος οἶδα ὁ ἀφικνέομαι , ὦ Καφισίας , πρός σύ ὅστις εἰμί ; οὐ οἶδα φημί ἐγώ τίς λέγω . καί μήν φημί Λεοντίδης φημί ἄνθρωπος ὁράω παρά ὁ Λύσις μνημεῖον ἐκ νύξ ἀνίστημι , ἀκολουθία πλῆθος καί κατασκευή σοβαρός , αὐτόθι καταυλίζομαι ἐπί στιβάς φαίνω γάρ ἄγνος καί μυρίκη χαμεύνη ἔτι δέ ἔμπυρος λείψανον καί χοή γάλα ἕωθεν δέ πυνθάνομαι ὁ ἀπαντάω , εἰ ὁ Πολύμνις παῖς ἐνδημέω εὑρίσκω . καί τίς ἄν λέγω ὁ ξένος εἰμί ; περισσός γάρ ἀπό ὅς λέγω τις καί οὐ ἰδιώτης προσέοικα .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 8
μεταξὺ δὲ τοῦ Σιμμίου λέγοντος , ὁ πατὴρ ἡμῶν Πολύμνις ἐπεισῆλθε , καὶ καθίσας παρὰ τὸν Σιμμίαν Ἐπαμεινώνδας ἔφη καὶ σὲ καὶ τούτους παρακαλεῖ πάντας , εἰ μή τις ἀσχολία μείζων , ἐνταῦθα περιμεῖναι βουλόμενος ὑμῖν γνωρίσαι τὸν ξένον , ἄνδρα γενναῖον μὲν αὐτὸν ὄντα μετὰ γενναίας δὲ καὶ καλῆς ἀφιγμένον τῆς προαιρέσεως ἐξ Ἰταλίας τῶν Πυθαγορικῶν ἀφῖκται δὲ Λύσιδι τῷ γέροντι χοὰς χέασθαι περὶ τὸν τάφον ἔκ τινων ἐνυπνίων ὥς φησι καὶ φασμάτων ἐναργῶν . συχνὸν δὲ κομίζων χρυσίον οἴεται δεῖν Ἐπαμεινώνδᾳ τὰς Λύσιδος γηροτροφίας ἀποτίνειν , καὶ προθυμότατός ἐστιν οὐ δεομένων οὐδὲ βουλομένων ἡμῶν τῇ πενίᾳ βοηθεῖν . καὶ ὁ Σιμμίας ἡσθεὶς πάνυ θαυμαστόν γε λέγεις εἶπεν ἄνδρα καὶ φιλοσοφίας ἄξιον · ἀλλὰ τίς ἡ αἰτία , διʼ ἣν οὐκ εὐθὺς ἣκει πρὸς ἡμᾶς ; ἐκεῖνον ἔφη νυκτερεύσαντα περὶ τὸν τάφον ἐμοὶ δοκεῖ τὸν Λύσιδος ἦγεν Ἐπαμεινώνδας πρὸς τὸν Ἰσμηνὸν ἀπολουσόμενον , εἶτʼ ἀφίξονται δεῦρο πρὸς ἡμᾶς · πρὶν δʼ ἐντυχεῖν ἡμῖν ἐνηυλίσατο τῷ τάφῳ , διανοούμενος ἀνελέσθαι τὰ λείψανα τοῦ σώματος καὶ κομίζειν εἰς Ἰταλίαν , εἰ μή τι νύκτωρ ὑπεναντιωθείη δαιμόνιον . ὁ μὲν οὖν πατὴρ ταῦτʼ εἰπὼν ἐσιώπησεν .
Lemmas: μεταξύ δέ ὁ Σιμμίας λέγω , ὁ πατήρ ἐγώ Πολύμνις ἐπεισέρχομαι , καί καθίζω παρά ὁ Σιμμίας Ἐπαμεινώνδας φημί καί σύ καί οὗτος παρακαλέω πᾶς , εἰ μή τις ἀσχολία μέγας , ἐνταῦθα περιμένω βούλομαι σύ γνωρίζω ὁ ξένος , ἀνήρ γενναῖος μέν αὐτός εἰμί μετά γενναῖος δέ καί καλός ἀφικνέομαι ὁ προαίρεσις ἐκ Ἰταλία ὁ Πυθαγορικός ἀφικνέομαι δέ Λύσις ὁ γέρων χοή χέω περί ὁ τάφος ἐκ τις ἐνύπνιον ὡς φημί καί φάσμα ἐναργής . συχνός δέ κομίζω χρυσίον οἴομαι δέω Ἐπαμεινώνδας ὁ Λύσις γηροτροφία ἀποτίνω , καί πρόθυμος εἰμί οὐ δέω οὐδέ βούλομαι ἐγώ ὁ πενία βοηθέω . καί ὁ Σιμμίας ἥδομαι πάνυ θαυμαστός γε λέγω λέγω ἀνήρ καί φιλοσοφία ἄξιος · ἀλλά τίς ὁ αἰτία , διά ὅς οὐ εὐθύς ἥκω πρός ἐγώ ; ἐκεῖνος φημί νυκτερεύω περί ὁ τάφος ἐγώ δοκέω ὁ Λύσις ἄγω Ἐπαμεινώνδας πρός ὁ Ἰσμηνός ἀπολούω , εἶτα ἀφικνέομαι δεῦρο πρός ἐγώ · πρίν δέ ἐντυγχάνω ἐγώ ἐναυλίζω ὁ τάφος , διανοέω ἀναιρέω ὁ λείψανον ὁ σῶμα καί κομίζω εἰς Ἰταλία , εἰ μή τις νύκτωρ ὑπεναντιόομαι δαιμόνιον . ὁ μέν οὖν πατήρ οὗτος λέγω σιωπάω .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 9
ὁ δὲ Γαλαξίδωρος ὦ Ἡράκλεις εἶπεν ὡσἔργον ἐστὶν εὑρεῖν ἄνδρα καθαρεύοντα τύφου καὶ δεισιδαιμονίας . οἱ μὲν γὰρ ἄκοντες ὑπὸ τῶν παθῶν τούτων ἁλίσκονται διʼ ἀπειρίαν ἢ διʼ ἀσθένειαν · οἱ δέ , ὡς θεοφιλεῖς καὶ περιττοί τινες εἶναι δοκοῖεν , ἐπιθειάζουσι τὰς πράξεις , ὀνείρατα καὶ φάσματα καὶ τοιοῦτον ἄλλον ὄγκον προϊστάμενοι τῶν ἐπὶ νοῦν ἰόντων . ὃ πολιτικοῖς μὲν ἀνδράσι καὶ πρὸς αὐθάδη καὶ ἀκόλαστον ὄχλον ἠναγκασμένοις ζῆν οὐκ ἄχρηστον ἴσως ἐστὶν ὥσπερ ἐκ χαλινοῦ τῆς δεισιδαιμονίας πρὸς τὸ συμφέρον ἀντισπάσαι καὶ μεταστῆσαι τοὺς πολλούς · φιλοσοφίᾳδʼ οὐ μόνον ἔοικεν ἀσχήμων ὁ τοιοῦτος εἶναι σχηματισμός , ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν ἐπαγγελίαν ἐναντίος , εἰ πᾶν ἐπαγγειλαμένη λόγῳ τἀγαθὸν καὶ τὸ συμφέρον διδάσκειν , εἰς θεοὺς ἐπαναχωρεῖ τῆς τῶν πράξεων ἀρχῆς ὡς τοῦ λόγου καταφρονοῦσα , καὶ τὴν ἀπόδειξιν δοκεῖ διαφέρειν ἀτιμάσασα πρὸς μαντεύματα τρέπεται καὶ ὀνειράτων ὄψεις , ἐν οἷς ὁ φαυλότατος οὐχ ἧττον τῷ κατατυγχάνειν πολλάκις φέρεται τοῦ κρατίστου . διὸ καὶ Σωκράτης ὁ ὑμέτερος , ὦ Σιμμία , δοκεῖ μοι φιλοσοφώτερον χαρακτῆρα παιδείας καὶ λόγου περιβάλλεσθαι , τὸ ἀφελὲς τοῦτο καὶ ἄπλαστον ὡς ἐλευθέριον καὶ μάλιστα φίλον ἀληθείας ἑλόμενος τὸν δὲ τῦφον ὥσπερ τινὰ καπνὸν φιλοσοφίας εἰς τοὺς σοφιστὰς ἀποσκεδάσας . ὑπολαβὼν δʼ ὁ Θεόκριτος τί γάρ εἶπεν ὦ Γαλαξίδωρε ; καὶ σὲ Μέλητος πέπεικεν , ὅτι Σωκράτης · ὑπερεώρα τὰ θεῖα ; τοῦτο γὰρ αὐτοῦ καὶ πρὸς Ἀθηναίους κατηγόρησεν οὐδαμῶς ἔφη τὰ γε θεῖα · φασμάτων δὲ καὶ μύθων καὶ δεισιδαιμο νίας ἀνάπλεων φιλοσοφίαν ἀπὸ Πυθαγόρου Ἐμπεδοκλέους δεξάμενος εὖ μάλα βεβακχευμένην εἴθισεν ὥσπερ πρὸς τὰ πράγματα πεπνῦσθαι καὶ λόγῳ νήφοντι μετιέναι τὴν ἀλήθειαν .
Lemmas: ὁ δέ Γαλαξίδωρος ὦ Ἡρακλῆς λέγω ὡσἔργον εἰμί εὑρίσκω ἀνήρ καθαρεύω τῦφος καί δεισιδαιμονία . ὁ μέν γάρ ἄκων ὑπό ὁ πάθος οὗτος ἁλίσκομαι διά ἀπειρία ἤ διά ἀσθένεια · ὁ δέ , ὡς θεοφιλής καί περισσός τις εἰμί δοκέω , ἐπιθειάζω ὁ πρᾶξις , ὄνειρος καί φάσμα καί τοιοῦτος ἄλλος ὄγκος προΐστημι ὁ ἐπί νόος ἔρχομαι . ὅς πολιτικός μέν ἀνήρ καί πρός αὐθάδης καί ἀκόλαστος ὄχλος ἀναγκάζω ζάω οὐ ἄχρηστος ἴσως εἰμί ὥσπερ ἐκ χαλινός ὁ δεισιδαιμονία πρός ὁ συμφέρω ἀντισπάω καί μεθίστημι ὁ πολύς · φιλοσοφίδης οὐ μόνος ἔοικα ἀσχήμων ὁ τοιοῦτος εἰμί σχηματισμός , ἀλλά καί πρός ὁ ἐπαγγελία ἐναντίος , εἰ πᾶς ἐπαγγέλλω λόγος ἀγαθός καί ὁ συμφέρω διδάσκω , εἰς θεός ἐπαναχωρέω ὁ ὁ πρᾶξις ἀρχή ὡς ὁ λόγος καταφρονέω , καί ὁ ἀπόδειξις δοκέω διαφέρω ἀτιμάζω πρός μάντευμα τρέπω καί ὄνειρος ὄψις , ἐν ὅς ὁ φαῦλος οὐ ἥσσων ὁ κατατυγχάνω πολλάκις φέρω ὁ κρατύς . διό καί Σωκράτης ὁ ὑμέτερος , ὦ Σιμμίας , δοκέω ἐγώ φιλόσοφος χαρακτήρ παιδεία καί λόγος περιβάλλω , ὁ ἀφελής οὗτος καί ἄπλαστος ὡς ἐλευθέριος καί μάλα φίλος ἀλήθεια αἱρέω ὁ δέ τῦφος ὥσπερ τις καπνός φιλοσοφία εἰς ὁ σοφιστής ἀποσκεδάννυμι . ὑπολαμβάνω δέ ὁ Θεόκριτος τίς γάρ λέγω ὦ Γαλαξίδωρος ; καί σύ Μέλητος πείθω , ὅτι Σωκράτης · ὑπεροράω ὁ θεῖος ; οὗτος γάρ αὐτός καί πρός Ἀθηναῖος κατηγορέω οὐδαμῶς φημί ὁ γε θεῖος · φάσμα δέ καί μῦθος καί δεισιδαιμο νία ἀνάπλεος φιλοσοφία ἀπό Πυθαγόρας Ἐμπεδοκλῆς δέχομαι εὖ μάλα Βακχεύω ἐθίζω ὥσπερ πρός ὁ πρᾶγμα πνέω καί λόγος νήφω μεθίημι ὁ ἀλήθεια .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 19
ἡμᾶς δέ τις ἔσχεν ἄτοπος μεταβολὴ τοῦ πάθους . μικρὸν γὰρ ἔμπροσθεν τῷ κεκωλῦσθαι δυσχεραίνοντες , πάλιν διὰ τὴν ὀξύτητα τοῦ καιροῦ καὶ τὸ τάχος , ὡς οὐκ οὔσης ἀναβολῆς , εἰς ἀγωνίαν ὑπηγόμεθα καὶ φόβον . οὐ μὴν ἀλλʼ ἐγὼ προσαγορεύσας τὸν Ἱπποσθενείδαν καὶ δεξιωσάμενος ἐθάρρυνον , ὡς καὶ τῶν θεῶν παρακαλούντων ἐπὶ τὴν πρᾶξιν . ἐκ δὲ τούτου Φυλλίδας μὲν ᾤχετο τῆς ὑποδοχῆς ἐπιμελησόμενος , καὶ τὸν Ἀρχίαν εὐθὺς ἐνσείσων εἰς τὸν πότον · Χάρων δὲ τῆς οἰκίας ἐγὼ δὲ καὶ Θεόκριτος πάλιν πρὸς τὸν Σιμμίαν ἐπανήλθομεν , ὅπως τῷ Ἐπαμεινώνδᾳ καιρὸν λαβόντες ἐντύχοιμεν .
Lemmas: ἐγώ δέ τις ἔχω ἄτοπος μεταβολή ὁ πάθος . μικρός γάρ ἔμπροσθεν ὁ κωλύω δυσχεραίνω , πάλιν διά ὁ ὀξύτης ὁ καιρός καί ὁ τάχος , ὡς οὐ εἰμί ἀναβολή , εἰς ἀγωνία ὑπάγω καί φόβος . οὐ μήν ἀλλά ἐγώ προσαγορεύω ὁ Ἱπποσθενείδας καί δεξιόομαι θαρσύνω , ὡς καί ὁ θεός παρακαλέω ἐπί ὁ πρᾶξις . ἐκ δέ οὗτος Φυλλίδας μέν οἴχομαι ὁ ὑποδοχή ἐπιμελέομαι , καί ὁ Ἀρχίας εὐθύς ἐνσείω εἰς ὁ πότος · Χάρων δέ ὁ οἰκία ἐγώ δέ καί Θεόκριτος πάλιν πρός ὁ Σιμμίας ἐπανέρχομαι , ὅπως ὁ Ἐπαμεινώνδας καιρός λαμβάνω ἐντυγχάνω .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 21
ἡμῖν μέν , ὦ Φειδόλαε , καὶ ζῶντος Σωκράτους καὶ τεθνηκότος , οὕτως ἐννοεῖν περὶ τοῦ δαιμονίου παρίσταται , τῶν κληδόνας ἢ πταρμοὺς ἤ τι τοιοῦτον εἰρηκότων ἄλλο καταφρονοῦσιαν ἃ δὲ Τιμάρχου τοῦ Χαιρωνέως ἠκούσαμεν ὑπὲρ τούτου διεξιόντος , οὐκ οἶδα μὴ μύθοις ὁμοιότερʼ ἢ λόγοις ὄντα σιωπᾶν ἄμεινον . μηδαμῶς εἶπεν ὁ Θεόκριτος ἀλλὰ δίελθʼ αὐτά · καὶ γὰρ εἰ μὴ λίαν ἀκριβῶς , ἀλλʼ ἔστιν ὅπη ψαύει τῆς ἀληθείας καὶ τὸ μυθῶδες . πρότερον δὲ τίς ἦν οὗτος ὁ Τίμαρχος φράσον · οὐ γὰρ ἔγνων τὸν ἄνθρωπον εἰκότως γʼ εἶπεν ὁ Σιμμίας ὦ Θεόκριτε νέος γὰρ ὢν κομιδῇ ἐτελεύτησε , καὶ τοῦ Σωκράτους δεηθεὶς ταφῆναι παρὰ Λαμπροκλέα τὸν Σωκράτους υἱόν , ὀλίγαις πρότερον ἡμέραις αὐτοῦ τεθνηκότα , φίλον καὶ ἡλικιώτην γενόμενον . οὗτος οὖν ποθῶν γνῶναι τὸ Σωκράτους δαιμόνιον ἣν ἔχει δύναμιν , ἅτε δὴ νέος οὐκ ἀγεννὴς ἄρτι γεγευμένος φιλοσοφίας , ἐμοὶ καὶ Κέβητι κοινωσάμενος μόνοις εἰς Τροφωνίου κατῆλθε , δράσας τὰ νομιζόμενα περὶ τὸ μαντεῖον . ἐμμείνας δὲ δύο νύκτας κάτω καὶ μίαν ἡμέραν , τῶν πολλῶν ἀπεγνωκότων αὐτὸν ἤδη καὶ τῶν οἰκείων ὀδυρομένων , πρωὶ μάλα φαιδρὸς ἀνῆλθε προσκυνήσας δὲ τὸν θεόν , ὡς πρῶτον διέφυγε τὸν ὄχλον , διηγεῖτο ἡμῖν θαυμάσια πολλὰ καὶ ἰδεῖν καὶ ἀκοῦσαι .
Lemmas: ἐγώ μέν , ὦ Φειδόλαος , καί ζάω Σωκράτης καί θνῄσκω , οὕτως ἐννοέω περί ὁ δαιμόνιον παρίστημι , ὁ κληδών ἤ πταρμός ἤ τις τοιοῦτος λέγω ἄλλος καταφρονέω ὅς δέ Τίμαρχος ὁ Χαιρωνεύς ἀκούω ὑπέρ οὗτος διεξέρχομαι , οὐ οἶδα μή μῦθος ὅμοιος ἤ λόγος εἰμί σιωπάω ἀγαθός . μηδαμῶς λέγω ὁ Θεόκριτος ἀλλά διέρχομαι αὐτός · καί γάρ εἰ μή λίαν ἀκριβής , ἀλλά εἰμί ὅπῃ ψαύω ὁ ἀλήθεια καί ὁ μυθώδης . πρότερος δέ τίς εἰμί οὗτος ὁ Τίμαρχος φράζω · οὐ γάρ γιγνώσκω ὁ ἄνθρωπος ἔοικα γε λέγω ὁ Σιμμίας ὦ Θεόκριτος νέος γάρ εἰμί κομιδῇ τελευτάω , καί ὁ Σωκράτης δέω θάπτω παρά Λαμπροκλῆς ὁ Σωκράτης υἱός , ὀλίγος πρότερος ἡμέρα αὐτοῦ θνῄσκω , φίλος καί ἡλικιώτης γίγνομαι . οὗτος οὖν ποθέω γιγνώσκω ὁ Σωκράτης δαιμόνιον ὅς ἔχω δύναμις , ἅτε δή νέος οὐ ἀγεννής ἄρτι γεύω φιλοσοφία , ἐγώ καί Κέβης κοινόω μόνος εἰς Τροφώνιος κατέρχομαι , δράω ὁ νομίζω περί ὁ μαντεῖον . ἐμμένω δέ δύο νύξ κάτω καί εἷς ἡμέρα , ὁ πολύς ἀπογιγνώσκω αὐτός ἤδη καί ὁ οἰκεῖος ὀδύρομαι , πρωΐ μάλα φαιδρός ἀνέρχομαι προσκυνέω δέ ὁ θεός , ὡς πρῶτος διαφεύγω ὁ ὄχλος , διηγέομαι ἐγώ θαυμάσιος πολύς καί ὁράω καί ἀκούω .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 23
ὁ μὲν οὖν Τιμάρχου μῦθος οὗτος . ἐπεὶ δʼ ἐλθὼν Ἀθήναζε τρίτῳ μηνὶ μετὰ τὴν γενομένην φωνὴν ἐτελεύτησεν , ἡμεῖς δὲ Σωκράτει θαυμάζοντες ἀπηγγέλλομεν , ἐμέμψατο Σωκράτης ἡμᾶς , ὅτι μὴ ζῶντος ἔτι τοῦ Τιμάρχου διήλθομεν αὐτοῦ γὰρ ἂν ἡδέως ἐκείνου πυθέσθαι · καὶ προσανακρῖναι σαφέστερον . ἀπέχεις , ὦ Θεόκριτε , μετὰ τοῦ λόγου τὸν μῦθον · ἀλλʼ ὅρα μὴ καὶ τὸν ξένον ἡμῖν παρακλητέον ἐπὶ τὴν ζήτησιν οἰκεία γὰρ πάνυ καὶ προσήκουσα θείοις ἀνδράσι . τί δʼ εἶπεν Ἐπαμεινώνδας οὐ συμβάλλεται γνώμην ἀπὸ τῶν αὐτῶν ἀναγόμενος ἡμῖν ; καὶ ὁ πατὴρ μειδιάσας τοιοῦτον ἔφη τὸ ἦθος , ὦ ξένε , τὸ τούτου , σιωπηλὸν καὶ πρὸς τοὺς λόγους εὐλαβές , ἄπληστον δὲ τοῦ μανθάνειν καὶ ἀκροᾶσθαι · διὸ καὶ Σπίνθαρος ὁ Ταραντῖνος οὐκ ὀλίγον αὐτῷ συνδιατρίψας ἐνταῦθα χρόνον ἀεὶ δήπου λέγει μηδενί πη τῶν καθʼ ἑαυτὸν ἀνθρώπων ἐντετυχηκέναι μήτε πλείονα γιγνώσκοντι μήτε ἐλάσσονα φθεγγομένῳ . σὺ οὖν ἃ φρονεῖς αὐτὸς δίελθε περὶ τῶν εἰρημένων .
Lemmas: ὁ μέν οὖν Τίμαρχος μῦθος οὗτος . ἐπεί δέ ἔρχομαι Ἀθήναζε τρίτος μείς μετά ὁ γίγνομαι φωνή τελευτάω , ἐγώ δέ Σωκράτης θαυμάζω ἀπαγγέλλω , μέμφομαι Σωκράτης ἐγώ , ὅτι μή ζάω ἔτι ὁ Τίμαρχος διέρχομαι αὐτός γάρ ἄν ἡδύς ἐκεῖνος πυνθάνομαι · καί προσανακρίνω σαφής . ἀπέχω , ὦ Θεόκριτος , μετά ὁ λόγος ὁ μῦθος · ἀλλά ὁράω μή καί ὁ ξένος ἐγώ παρακλητέος ἐπί ὁ ζήτησις οἰκεῖος γάρ πάνυ καί προσήκω θεῖος ἀνήρ . τίς δέ λέγω Ἐπαμεινώνδας οὐ συμβάλλω γνώμη ἀπό ὁ αὐτός ἀνάγω ἐγώ ; καί ὁ πατήρ μειδιάω τοιοῦτος φημί ὁ ἦθος , ὦ ξένος , ὁ οὗτος , σιωπηλός καί πρός ὁ λόγος εὐλαβής , ἄπληστος δέ ὁ μανθάνω καί ἀκροάομαι · διό καί Σπίνθαρος ὁ Ταραντῖνος οὐ ὀλίγος αὐτός συνδιατρίβω ἐνταῦθα χρόνος ἀεί δήπου λέγω μηδείς πη ὁ κατά ἑαυτοῦ ἄνθρωπος ἐντυγχάνω μήτε πολύς γιγνώσκω μήτε ἐλαχύς φθέγγομαι . σύ οὖν ὅς φρονέω αὐτός διέρχομαι περί ὁ λέγω .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 25
τούτων εἰρημένων , ὁ Ἐπαμεινώνδας ἀποβλέψας εἰς ἐμὲ σοὶ μέν . εἶπεν ὦ Καφεισία , σχεδὸν ὥρα βαδίζειν εἰς τὸ γυμνάσιον ἤδη καὶ μὴ ἀπολείπειν τοὺς συνήθεις ἡμεῖς δὲ Θεάνορος ἐπιμελησόμεθα , διαλύσαντες ὅταν δοκῇ τὴν συνουσίαν κἀγώ ταῦτʼ ἔφην πράττωμεν · ἀλλὰ μικρὸν οἶμαί τι μετʼ ἐμοῦ καὶ Γαλαξιδώρου βούλεταί σοι διαλεχθῆναι οὑτοσὶ Θεόκριτος . ἀγαθῇ τύχῃ εἶπε διαλεγέσθω · καὶ προῆγεν ἀναστὰς εἰς τὸ ἐπικάμπειον τῆς στοᾶς . καὶ ἡμεῖς περισχόντες αὐτὸν ἐπεχειροῦμεν παρακαλεῖν ἐπὶ τὴν πρᾶξιν . ὁ δὲ καὶ τὴν ἡμέραν ἔφη πάνυ σαφῶς εἰδέναι τῆς καθόδου τῶν φυγάδων , καὶ συντετάχθαι μετὰ Γοργίδου τοῖς φίλοις πρὸς τὸν καιρόν · ἀποκτενεῖν δὲ τῶν πολιτῶν ἄκριτον οὐδένα , μὴ μεγάλης ἀνάγκης γενομένης · ἄλλως δὲ καὶ πρὸς τὸ πλῆθος ἁρμόζειν τὸ Θηβαίων εἶναί τινας ἀναιτίους καὶ καθαροὺς τῶν πεπραγμένων , οἳ μᾶλλον ἕξουσιν ἀνυπόπτως πρὸς τὸν δῆμον ὡς ἀπὸ τοῦ βελτίστου παραινοῦντες , ἐδόκει ταῦθʼ ἡμῖν . κἀκεῖνος μὲν ἀνεχώρησεν αὖθις ὡς τοὺς περὶ Σιμμίαν · ἡμεῖς δὲ καταβάντες εἰς τὸ γυμνάσιον ἐνετυγχάνομεν τοῖς φίλοις , καὶ διαλαμβάνων ἄλλος ἄλλον ἐν τῷ συμπαλαίειν τὰ μὲν ἐπυνθάνετο τὰ δʼ ἔφραζε καὶ συνετάττετο πρὸς τὴν πρᾶξιν . ἑωρῶμεν δὲ καὶ τοὺς περὶ Ἀρχίαν καὶ Φίλιππον ἀληλιμμένους ἀπιόντας ἐπὶ τὸ δεῖπνον . ὁ γὰρ Φυλλίδας , δεδιὼς μὴ τὸν Ἀμφίθεον προανέλωσιν , εὐθὺς ἀπὸ τῆς Λυσανορίδου προπομπῆς τὸν Ἀρχίαν δεξάμενος καὶ περὶ τῆς γυναικός , ἧς ἐπιθυμῶν ἐτύγχανεν , εἰς ἐλπίδας ἐμβαλὼν , ὡς ἀφιξομένης εἰς τὸν πότον , ἔπεισε πρὸς ῥᾳθυμίαν καὶ ἄνεσιν τραπέσθαι μετὰ τῶν εἰωθότων αὐτῷ συνακολασταίνειν .
Lemmas: οὗτος λέγω , ὁ Ἐπαμεινώνδας ἀποβλέπω εἰς ἐγώ σύ μέν . λέγω ὦ καφειθεος , σχεδόν ὥρα βαδίζω εἰς ὁ γυμνάσιον ἤδη καί μή ἀπολείπω ὁ συνήθης ἐγώ δέ Θεάνωρ ἐπιμελέομαι , διαλύω ὅταν δοκέω ὁ συνουσία ἐγώ οὗτος φημί πράσσω · ἀλλά μικρός οἴομαι τις μετά ἐγώ καί Γαλαξίδωρος βούλομαι σύ διαλέγω οὗτος Θεόκριτος . ἀγαθός τύχη λέγω διαλέγω · καί προάγω ἀνίστημι εἰς ὁ ἐπικάμπειον ὁ στοά . καί ἐγώ περιέχω αὐτός ἐπιχειρέω παρακαλέω ἐπί ὁ πρᾶξις . ὁ δέ καί ὁ ἡμέρα φημί πάνυ σαφής οἶδα ὁ κάθοδος ὁ φυγάς , καί συντάσσω μετά Γοργίδας ὁ φίλος πρός ὁ καιρός · ἀποκτείνω δέ ὁ πολίτης ἄκριτος οὐδείς , μή μέγας ἀνάγκη γίγνομαι · ἄλλος δέ καί πρός ὁ πλῆθος ἁρμόζω ὁ Θηβαῖος εἰμί τις ἀναίτιος καί καθαρός ὁ πράσσω , ὅς μάλα ἔχω ἀνύποπτος πρός ὁ δῆμος ὡς ἀπό ὁ ἀγαθός παραινέω , δοκέω οὗτος ἐγώ . ἐκεῖνος μέν ἀναχωρέω αὖθις ὡς ὁ περί Σιμμίας · ἐγώ δέ καταβαίνω εἰς ὁ γυμνάσιον ἐντυγχάνω ὁ φίλος , καί διαλαμβάνω ἄλλος ἄλλος ἐν ὁ συμπαλαίω ὁ μέν πυνθάνομαι ὁ δέ φράζω καί συντάσσω πρός ὁ πρᾶξις . ὁράω δέ καί ὁ περί Ἀρχίας καί Φίλιππος ἀλείφω ἀπέρχομαι ἐπί ὁ δεῖπνον . ὁ γάρ Φυλλίδας , δείδω μή ὁ Ἀμφίθεος προαναιρέω , εὐθύς ἀπό ὁ Λυσανορίδας προπομπή ὁ Ἀρχίας δέχομαι καί περί ὁ γυνή , ὅς ἐπιθυμέω τυγχάνω , εἰς ἐλπίς ἐμβάλλω , ὡς ἀφικνέομαι εἰς ὁ πότος , πείθω πρός ῥαθυμία καί ἄνεσις τρέπω μετά ὁ εἴωθα αὐτός συνακολασταίνω .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 26
ὀψὲ δʼ ἤδη τό τε ψῦχος ἐπέτεινε πνεύματος γενομένου , καὶ διὰ τοῦτο τῶν πολλῶν τάχιον εἰς τὰς οἰκίας ἀνακεχωρηκότων , ἡμεῖς μὲν τοὺς περὶ Δαμοκλείδαν καὶ Πελοπίδαν καὶ Θεόπομπον ἐντυχόντες ἀνελαμβάνομεν , ἄλλοι δʼ ἄλλους · ἐσχίσθησαν γὰρ εὐθὺς ὑπερβαλόντες τὸν Κιθαιρῶνα , καὶ παρέσχεν αὐτοῖς ; ὁ χειμὼν τὰ πρόσωπα συγκεκαλυμμένοις ἀδεῶς διελθεῖν τὴν πόλιν ἐνίοις δʼ ἐπήστραψε δεξιὸν ἄνευ βροντῆς εἰσιοῦσι διὰ τῶν πυλῶν · καὶ τὸ σημεῖον ἐδόκει καλὸν πρὸς ἀσφάλειαν καὶ δόξαν , ὡς λαμπρῶν ἀκινδύνων δὲ τῶν πράξεων ἐσομένων .
Lemmas: ὀψέ δέ ἤδη ὁ τε ψῦχος ἐπιτείνω πνεῦμα γίγνομαι , καί διά οὗτος ὁ πολύς τάχα εἰς ὁ οἰκία ἀναχωρέω , ἐγώ μέν ὁ περί Δαμοκλείδης καί Πελοπίδης καί Θεόπομπος ἐντυγχάνω ἀναλαμβάνω , ἄλλος δέ ἄλλος · σχίζω γάρ εὐθύς ὑπερβάλλω ὁ Κιθαιρών , καί παρέχω αὐτός ; ὁ χειμών ὁ πρόσωπον συγκαλύπτω ἀδεής διέρχομαι ὁ πόλις ἔνιοι δέ ἐπαστράπτω δεξιός ἄνευ βροντή εἰσέρχομαι διά ὁ πύλη · καί ὁ σημεῖον δοκέω καλός πρός ἀσφάλεια καί δόξα , ὡς λαμπρός ἀκίνδυνος δέ ὁ πρᾶξις εἰμί .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 28
δάκρυα πολλοῖς ἐπῆλθεν ἡμῶν , ὦ Ἀρχίδαμε , πρὸς τοὺς λόγους τἀνδρός · αὐτὸς δʼ ἄδακρυς καὶ ἄτεγκτος ἐγχειρίσας Πελοπίδᾳ τὸν υἱὸν ἐχώρει διὰ θυρῶν δεξιούμενος ἕκαστον ἡμῶν καὶ παραθαρρύνων . ἔτι δὲ μᾶλλον ἂν ἠγάσω τοῦ παιδος αὐτοῦ τὴν φαιδρότητα καὶ τὸ ἀδεὲς πρὸς τὸν κίνδυνον , ὥσπερ τοῦ Νεοπτολέμου , μήτʼ ὠχριάσαντος μήτʼ ἐκπλαγέντος , ἀλλʼ ἕλκοντος τὸ ξίφος τοῦ Πελοπίδου καὶ καταμανθάνοντος . ἐν τούτῳ , Κηφισοδώρῳ Διότονος , εἷς τῶν φίλων , παρῆν πρὸς ἡμᾶς ξίφος ἔχων καὶ θώρακα σιδηροῦν ὑπενδεδυμένος καὶ πυθόμενος τὴν Χάρωνος ὑπʼ Ἀρχίου μετάπεμψιν ᾐτιᾶτο τὴν μέλλησιν ἡμῶν , καὶ παρώξυνεν εὐθὺς ἐπὶ τὰς οἰκίας βαδίζειν · φθήσεσθαι γὰρ ἐμπεσόντας αὐτοῖς · εἰ δὲ μή , βέλτιον εἶναι προελθόντας ἐν ὑπαίθρῳ συμπλέκεσθαι , πρὸς ἀλλήλους ἀσυντάκτους καὶ σποράδας , ἢ μένειν ἐν οἰκίσκῳ καθείρξαντας αὑτοὺς ὥσπερ σμῆνος ἐξαιρεθησομένους ὑπὸ τῶν πολεμίων . ἐνῆγε δὲ καὶ ὁ μάντις Θεόκριτος , ὡς τῶν ἱερῶν σωτηρίων καὶ καλῶν καὶ πρὸς ἀσφάλειαν ἐχεγγύων αὐτῷ γεγονότων .
Lemmas: δάκρυον πολύς ἐπέρχομαι ἐγώ , ὦ Ἀρχίδαμος , πρός ὁ λόγος ἀνήρ · αὐτός δέ ἀδάκρυτος καί ἄτεγκτος ἐγχειρίζω Πελοπίδης ὁ υἱός χωρέω διά θύρα δεξιόομαι ἕκαστος ἐγώ καί παραθαρσύνω . ἔτι δέ μάλα ἄν ἄγαμαι ὁ παῖς αὐτός ὁ φαιδρότης καί ὁ ἀδεής πρός ὁ κίνδυνος , ὥσπερ ὁ Νεοπτόλεμος , μήτε ὠχριάω μήτε ἐκπλήσσω , ἀλλά ἕλκω ὁ ξίφος ὁ Πελοπίδης καί καταμανθάνω . ἐν οὗτος , Κηφισόδωρος Διότονος , εἷς ὁ φίλος , πάρειμι πρός ἐγώ ξίφος ἔχω καί θώραξ σιδήρεος ὑπενδύομαι καί πυνθάνομαι ὁ Χάρων ὑπό Ἀρχίας μετάπεμψις αἰτιάομαι ὁ μέλλησις ἐγώ , καί παροξύνω εὐθύς ἐπί ὁ οἰκία βαδίζω · φθάνω γάρ ἐμπίπτω αὐτός · εἰ δέ μή , ἀγαθός εἰμί προέρχομαι ἐν ὕπαιθρος συμπλέκω , πρός ἀλλήλων ἀσύντακτος καί σποράς , ἤ μένω ἐν οἰκίσκος κατείργω ἑαυτοῦ ὥσπερ σμῆνος ἐξαιρέω ὑπό ὁ πολέμιος . ἐνάγω δέ καί ὁ μάντις Θεόκριτος , ὡς ὁ ἱερός σωτήριος καί καλός καί πρός ἀσφάλεια ἐχέγγυος αὐτός γίγνομαι .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 29
ὁπλιζομένων δʼ ἡμῶν καὶ συνταττομένων , αὖθις ἀφικνεῖται Χάρων ἱλαρῷ τῷ προσώπῳ καὶ μειδιῶν καὶ προσβλέπων εἰς ἡμᾶς θαρρεῖν ἐκέλευεν , ὡς δεινοῦ μηδενὸς ὄντος ἀλλὰ τῆς πράξεως ὁδῷ βαδιζούσης . ὁ γὰρ Ἀρχίας , ἔφη , καὶ ὁ Φίλιππος ὡς ἤκουσαν ἥκειν ἐμὲ κεκλημένον , ἤδη βαρεῖς ὑπὸ τῆς μέθης ὄντες καὶ συνεκλελυμένοι τοῖς σώμασι τὰς ψυχάς , · μόλις διαναστάντες ἔξω προῆλθον ἐπὶ τὰς θύρας . εἰπόντος δὲ τοῦ Ἀρχίου φυγάδας , ὦ Χάρων , ἀκούομεν ἐν τῇ πόλει κρύπτεσθαι παρεισελθόντας οὐ μετρίως ἐγὼ διαταραχθείς ποῦ δʼ εἶπον εἶναι λέγονται καὶ τίνες ; ἀγνοοῦμεν ὁ Ἀρχίας εἶπε · καί σε τούτου χάριν ἐλθεῖν ἐκελεύσαμεν , εἰ δή τι τυγχάνοις σαφέστερον ἀκηκοώς . κἀγὼ μικρὸν ὥσπερ ἐκ πληγῆς ἀναφέρων τὴν διάνοιαν ἐλογιζόμην λόγον εἶναι τὴν μήνυσιν οὐ βέβαιον , οὐδʼ ὑπὸ τῶν συνειδότων ἐξενηνέχθαι τὴν πρᾶξιν οὐδενός · οὐ γὰρ ἂν ἀγνοεῖν τὴν,οἰκίαν αὐτούς , εἴ τις εἰδὼς ἀκριβῶς ἐμήνυεν · ἄλλως δʼ ὑποψίαν ἢ λόγον ἄσημον ἐν τῇ πόλει περιφερόμενον ἥκειν εἰς ἐκείνους . εἶπον οὖν πρὸς αὐτὸν ὅτι ʽ ζῶντος μὲν Ἀνδροκλείδου πολλάκις ἐπίσταμαι φήμας τοιαύτας ῥυείσας διακενῆς καὶ λόγους ψευδεῖς ἐνοχλήσαντας ἡμῖν · νυνὶ δʼ ἔφην οὐδὲν ἀκήκοα τοιοῦτον , ὦ Ἀρχία σκέψομαι δὲ τὸν λόγον , εἰ κελεύεις · κἂν πύθωμαί τι φροντίδος ἄξιον , οὐ λήσεται ὑμᾶς . πάνυ μὲν οὖν ὁ Φυλλίδας εἶπε μηδέν , ὦ Χάρων , ἀδιερεύνητον μηδʼ ἄπυστον ὑπὲρ τούτων ἀπολίπῃς · τί γὰρ κωλύει μηδενὸς καταφρονεῖν ἀλλὰ πάντα φυλάττεσθαι καὶ προσέχειν ; καλὸν γὰρ ἡ πρόνοια καὶ τὸ ἀσφαλές ἅμα δὲ τὸν Ἀρχίαν ὑπολαβὼν ἀπῆγεν εἰς τὸν οἶκον , ἐν ᾧ πίνοντες τυγχάνουσιν . ἀλλὰ μὴ μέλλωμεν , ἄνδρες ἔφη , προσευξάμενοι δὲ τοῖς θεοῖς ἐξίωμεν . ταῦτα τοῦ Χάρωνος εἰπόντος , εὐχόμεθα τοῖς θεοῖς καὶ παρεκαλοῦμεν ἀλλήλους .
Lemmas: ὁπλίζω δέ ἐγώ καί συντάσσω , αὖθις ἀφικνέομαι Χάρων ἱλαρός ὁ πρόσωπον καί μειδιάω καί προσβλέπω εἰς ἐγώ θαρσέω κελεύω , ὡς δεινός μηδείς εἰμί ἀλλά ὁ πρᾶξις ὁδός βαδίζω . ὁ γάρ Ἀρχίας , φημί , καί ὁ Φίλιππος ὡς ἀκούω ἥκω ἐγώ καλέω , ἤδη βαρύς ὑπό ὁ μέθη εἰμί καί συνεκλύομαι ὁ σῶμα ὁ ψυχή , · μόλις διανίστημι ἔξω προέρχομαι ἐπί ὁ θύρα . λέγω δέ ὁ Ἀρχίας φυγάς , ὦ Χάρων , ἀκούω ἐν ὁ πόλις κρύπτω παρεισέρχομαι οὐ μέτριος ἐγώ διαταράσσω ποῦ δέ λέγω εἰμί λέγω καί τίς ; ἀγνοέω ὁ Ἀρχίας λέγω · καί σύ οὗτος χάριν ἔρχομαι κελεύω , εἰ δή τις τυγχάνω σαφής ἀκούω . ἐγώ μικρός ὥσπερ ἐκ πληγή ἀναφέρω ὁ διάνοια λογίζομαι λόγος εἰμί ὁ μήνυσις οὐ βέβαιος , οὐδέ ὑπό ὁ σύνοιδα ἐκφέρω ὁ πρᾶξις οὐδείς · οὐ γάρ ἄν ἀγνοέω τὴν,οἰκίαν αὐτός , εἰ τις οἶδα ἀκριβής μηνύω · ἄλλος δέ ὑποψία ἤ λόγος ἄσημος ἐν ὁ πόλις περιφέρω ἥκω εἰς ἐκεῖνος . λέγω οὖν πρός αὐτός ὅτι ʽ ζάω μέν Ἀνδροκλείδης πολλάκις ἐπίσταμαι φήμη τοιοῦτος ῥέω διακενῆς καί λόγος ψευδής ἐνοχλέω ἐγώ · νυνί δέ φημί οὐδείς ἀκούω τοιοῦτος , ὦ Ἀρχίας σκοπέω δέ ὁ λόγος , εἰ κελεύω · ἐάν πυνθάνομαι τις φροντίς ἄξιος , οὐ λανθάνω σύ . πάνυ μέν οὖν ὁ Φυλλίδας λέγω μηδείς , ὦ Χάρων , ἀδιερεύνητος μηδέ ἄπυστος ὑπέρ οὗτος ἀπολείπω · τίς γάρ κωλύω μηδείς καταφρονέω ἀλλά πᾶς φυλάσσω καί προσέχω ; καλός γάρ ὁ πρόνοια καί ὁ ἀσφαλής ἅμα δέ ὁ Ἀρχίας ὑπολαμβάνω ἀπάγω εἰς ὁ οἶκος , ἐν ὅς πίνω τυγχάνω . ἀλλά μή μέλλω , ἀνήρ φημί , προσεύχομαι δέ ὁ θεός ἐξέρχομαι . οὗτος ὁ Χάρων λέγω , εὔχομαι ὁ θεός καί παρακαλέω ἀλλήλων .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 32
ἐπράχθη δὲ κἀκεῖνα τοῦτον τὸν τρόπον · ἔκοψαν οἱ περὶ Πελοπίδαν τοῦ Λεοντίδου τὴν αὔλειον ἡσυχῆ προσελθόντες , καὶ πρὸς τὸν ὑπακούσαντα τῶν οἰκετῶν ἔφασαν ἥκειν Ἀθήνηθεν γράμματα τῷ Λεοντίδῃ παρὰ Καλλιστράτου κομίζοντες . ὡς δʼ ἀπαγγείλας καὶ κελευσθεὶς ἀνοῖξαι τὸν μοχλὸν ἀφεῖλε καὶ μικρὸν ἐνέδωκε τὴν θύραν , ἐμπεσόντες ἀθρόοι καὶ ἀνατρέψαντες τὸν ἄνθρωπον ἵεντο δρόμῳ διὰ τῆς αὐλῆς ἐπὶ τὸν θάλαμον . ὁ δʼ εὐθὺς ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἐξενεχθεὶς τῇ ὑπονοίᾳ καὶ σπασάμενος τὸ ἐγχειρίδιον ὥρμησε πρὸς ἄμυναν , ἄδικος μὲν ἀνὴρ καὶ τυραννικὸς εὔρωστος δὲ τῇ ψυχῇ καὶ κατὰ χεῖρα ῥωμαλέος · οὐ μὴν ἔγνω γε τὸν λύχνον καταβαλεῖν καὶ διὰ σκότους συμμῖξαι τοῖς ἐπιφερομένοις , ἀλλʼ ἐν φωτὶ καθορώμενος ὑπὸ τούτων ἅμα τῆς θύρας ἀνοιγομένης παίει τὸν Κηφισόδωρον εἰς τὸν λαγόνα · καὶ δευτέρῳ τῷ Πελοπίδᾳ συμπεσὼν μέγα βοῶν ἀνεκαλεῖτο τοὺς θεράποντας . ἀλλʼ ἐκείνους μὲν οἱ περὶ τὸν Σαμίδαν ἀνεῖργον , οὐ παρακινδυνεύοντας εἰς χεῖρας ἐλθεῖν ἀνδράσιν ἐπιφανεστάτοις τῶν πολιτῶν καὶ κατʼ ἀλκὴν διαφέρουσιν . ἀγὼν δʼ ἦν τῷ Πελοπίδᾳ πρὸς τὸν Λεοντίδην καὶ διαξιφισμὸς ἐν ταῖς θύραις τοῦ θαλάμου στεναῖς οὔσαις , καὶ τοῦ Κηφισοδώρου πεπτωκότος ἐν μέσαις αὐταῖς καὶ θνήσκοντος , ὥστε μὴ δύνασθαι τοὺς ἄλλους προσβοηθεῖν . τέλος δʼ ὁ ἡμέτερος λαβὼν μὲν εἰς τὴν κεφαλὴν οὐ μέγα τραῦμα · δοὺς δὲ πολλὰ καὶ καταβαλὼν τὸν Λεοντίδην , ἐπέσφαξε θερμῷ τῷ Κηφισοδώρῳ . καὶ γὰρ εἶδε πίπτοντα τὸν ἐχθρὸν ὁ ἀνὴρ καὶ τῷ Πελοπίδᾳ τὴν δεξιὰν ἐνέβαλε · καὶ τοὺς ἄλλους ἀσπασάμενος ἅμʼ ἵλεως ἐξέπνευσε . γενόμενοι δʼ ἀπὸ τούτων ἐπὶ τὸν Ὑπάτην τρέπονται , καὶ τῶν θυρῶν ὁμοίως αὐτοῖς ἀνοιχθεισῶν φεύγοντα τὸν Ὑπάτηνὑπὲρ τέγους τινὸς εἰς τοὺς γείτονας ἀποσφάττουσιν .
Lemmas: πράσσω δέ ἐκεῖνος οὗτος ὁ τρόπος · κόπτω ὁ περί Πελοπίδης ὁ Λεοντίδης ὁ αὔλειος ἡσυχῆ προσέρχομαι , καί πρός ὁ ὑπακούω ὁ οἰκέτης φημί ἥκω Ἀθῆναι γράμμα ὁ Λεοντίδης παρά Καλλίστρατος κομίζω . ὡς δέ ἀπαγγέλλω καί κελεύω ἀνοίγνυμι ὁ μοχλός ἀφαιρέω καί μικρός ἐνδίδωμι ὁ θύρα , ἐμπίπτω ἀθρόος καί ἀνατρέπω ὁ ἄνθρωπος ἵημι δρόμος διά ὁ αὐλή ἐπί ὁ θάλαμος . ὁ δέ εὐθύς ἐπί ὁ ἀλήθεια ἐκφέρω ὁ ὑπόνοια καί σπάω ὁ ἐγχειρίδιον ὁρμάω πρός ἄμυνα , ἄδικος μέν ἀνήρ καί τυραννικός εὔρωστος δέ ὁ ψυχή καί κατά χείρ ῥωμαλέος · οὐ μήν γιγνώσκω γε ὁ λύχνος καταβάλλω καί διά σκότος συμμείγνυμι ὁ ἐπιφέρω , ἀλλά ἐν φώς καθοράω ὑπό οὗτος ἅμα ὁ θύρα ἀνοίγνυμι παίω ὁ Κηφισόδωρος εἰς ὁ λαγών · καί δεύτερος ὁ Πελοπίδης συμπίπτω μέγας βοάω ἀνακαλέω ὁ θεράπων . ἀλλά ἐκεῖνος μέν ὁ περί ὁ Σαμίδας ἀνείργω , οὐ παρακινδυνεύω εἰς χείρ ἔρχομαι ἀνήρ ἐπιφανής ὁ πολίτης καί κατά ἀλκή διαφέρω . ἀγών δέ εἰμί ὁ Πελοπίδης πρός ὁ Λεοντίδης καί διαξιφισμός ἐν ὁ θύρα ὁ θάλαμος στενός εἰμί , καί ὁ Κηφισόδωρος πίπτω ἐν μέσος αὐτός καί θνῄσκω , ὥστε μή δύναμαι ὁ ἄλλος προσβοηθέω . τέλος δέ ὁ ἡμέτερος λαμβάνω μέν εἰς ὁ κεφαλή οὐ μέγας τραῦμα · δίδωμι δέ πολύς καί καταβάλλω ὁ Λεοντίδης , ἐπισφάζω θερμός ὁ Κηφισόδωρος . καί γάρ ὁράω πίπτω ὁ ἐχθρός ὁ ἀνήρ καί ὁ Πελοπίδης ὁ δεξιά ἐμβάλλω · καί ὁ ἄλλος ἀσπάζομαι ἅμα ἵλαος ἐκπνέω . γίγνομαι δέ ἀπό οὗτος ἐπί ὁ Ὑπάτη τρέπω , καί ὁ θύρα ὅμοιος αὐτός ἀνοίγνυμι φεύγω ὁ Ὑπάτηνὑπὲρ τέγος τις εἰς ὁ γείτων ἀποσφάζω .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 33
ἐκεῖθεν δὲ πρὸς ἡμᾶς ἠπείγοντο καὶ συμβάλλουσιν ἡμῖν ἔξωθεν παρὰ τὴν πολύστυλον . ἀσπασάμενοι δʼ ἀλλήλους καὶ συλλαλήσαντες ἐχωροῦμεν ἐπὶ τὸ δεσμωτήριον . ἐκκαλέσας δὲ τὸν ἐπὶ τῆς εἱρκτῆς ὁ Φυλλίδας Ἀρχίας ἔφη καὶ Φίλιππος κελεύουσὶ σε ταχέως ἄγειν ἐπʼ αὐτοὺς Ἀμφίθεον ὁ δʼ ὁρῶν καὶ τῆς ὥρας τὴν ἀτοπίαν καὶ τὸ μὴ καθεστηκότα λαλεῖν αὐτῷ τὸν Φυλλίδαν , ἀλλὰ θερμὸν ὄντα τῷ ἀγῶνι καὶ μετέωρον , ὑπειδόμενος τὸ πλάσμα πότʼ ἔλεγεν ὦ Φυλλίδα , τηνικαῦτα μετεπέμψαντο δεσμώτην οἱ πολέμαρχοι ; πότε δὲ διὰ σοῦ ; τί δὲ κομίζεις παράσημον ; ἅμα δὲ τῷ λόγῳ ξυστὸν ἱππικὸν ἔχων διῆκε τῶν πλευρῶν καὶ κατέβαλε πονηρὸν ἄνθρωπον , ᾧ καὶ μεθʼ ἡμέραν ἐπενέβησαν καὶ προσέπτυσαν οὐκ ὀλίγαι γυναῖκες , ἡμεῖς δὲ τὰς θύρας τῆς εἱρκτῆς κατασχίσαντες ἐκαλοῦμεν ὀνομαστὶ πρῶτον μὲν τὸν Ἀμφίθεον , εἶτα τῶν ἄλλων πρὸς ὃν ἕκαστος ἐπιτηδείως εἶχεν , . οἱ δὲ τὴν φωνὴν γνωρίζοντες ἀνεπήδων ἐκ τῶν χαμευνῶν ἄσμενοι τὰς ἁλύσεις ἐφέλκοντες · οἱ δὲ τοὺς πόδας ἐν τῷ ξύλῳ δεδεμένοι τὰς χεῖρας ὀρέγοντες ἐβόων δεόμενοι μὴ ἀπολειφθῆναι . λυομένων δὲ τούτων , ἢδη πολλοὶ προσεφέροντο τῶν ἐγγὺς οἰκούντων αἰσθανόμενοι τὰ πραττόμενα καὶ χαίροντες . αἱ δὲ γυναῖκες , ὡς ἑκάστη περὶ τοῦ προσήκοντος ; ἤκουσεν , οὐκ ἐμμένουσαι τοῖς Βοιωτῶν ἔθεσιν ἐξέτρεχον πρὸς ἀλλήλας καὶ διεπυνθάνοντο παρὰ τῶν ἀπαντώντων αἱ δʼ ἀνευροῦσαι πατέρας ἢ ἄνδρας αὑτῶν ἠκολούθουν , οὐδεὶς δʼ ἐκώλυε · ῥοπὴ γὰρ ἦν μεγάλη πρὸς τοὺς ἐντυγχάνοντας ὁ παρʼ αὐτῶν ἔλεος καὶ δάκρυα καὶ δεήσεις σωφρόνων γυναικῶν .
Lemmas: ἐκεῖθεν δέ πρός ἐγώ ἐπείγω καί συμβάλλω ἐγώ ἔξωθεν παρά ὁ πολύστυλος . ἀσπάζομαι δέ ἀλλήλων καί συλλαλέω χωρέω ἐπί ὁ δεσμωτήριον . ἐκκαλέω δέ ὁ ἐπί ὁ εἱρκτή ὁ Φυλλίδας Ἀρχίας φημί καί Φίλιππος κελεύω σύ ταχύς ἄγω ἐπί αὐτός Ἀμφίθεος ὁ δέ ὁράω καί ὁ ὥρα ὁ ἀτοπία καί ὁ μή καθίστημι λαλέω αὐτός ὁ Φυλλίδας , ἀλλά θερμός εἰμί ὁ ἀγών καί μετέωρος , ὑπείδομαι ὁ πλάσμα πότε λέγω ὦ Φυλλίς , τηνικαῦτα μεταπέμπω δεσμώτης ὁ πολέμαρχος ; πότε δέ διά σύ ; τίς δέ κομίζω παράσημος ; ἅμα δέ ὁ λόγος ξυστόν ἱππικός ἔχω διήκω ὁ πλευρά καί καταβάλλω πονηρός ἄνθρωπος , ὅς καί μετά ἡμέρα ἐπεμβαίνω καί προσπτύω οὐ ὀλίγος γυνή , ἐγώ δέ ὁ θύρα ὁ εἱρκτή κατασχίζω καλέω ὀνομαστί πρῶτος μέν ὁ Ἀμφίθεος , εἶτα ὁ ἄλλος πρός ὅς ἕκαστος ἐπιτήδειος ἔχω , . ὁ δέ ὁ φωνή γνωρίζω ἀναπηδάω ἐκ ὁ χαμεύνη ἄσμενος ὁ ἅλυσις ἐφέλκω · ὁ δέ ὁ πούς ἐν ὁ ξύλον δέω ὁ χείρ ὀρέγω βοάω δέω μή ἀπολείπω . λύω δέ οὗτος , ἤδη πολύς προσφέρω ὁ ἐγγύς οἰκέω αἰσθάνομαι ὁ πράσσω καί χαίρω . ὁ δέ γυνή , ὡς ἕκαστος περί ὁ προσήκω ; ἀκούω , οὐ ἐμμένω ὁ Βοιωτός ἔθος ἐκτρέχω πρός ἀλλήλων καί διαπυνθάνομαι παρά ὁ ἀπαντάω ὁ δέ ἀνευρίσκω πατήρ ἤ ἀνήρ ἑαυτοῦ ἀκολουθέω , οὐδείς δέ κωλύω · ῥοπή γάρ εἰμί μέγας πρός ὁ ἐντυγχάνω ὁ παρά αὐτός ἔλεος καί δάκρυον καί δέησις σώφρων γυνή .
plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 34
ἐν δὲ τούτῳ τῶν πραγμάτων ὄντων , πυθόμενος τὸν Ἐπαμεινώνδαν ἐγὼ καὶ τὸν Γοργίδαν ἢδη μετὰ τῶν φίλων συναθροίζεσθαι περὶ τὸ τῆς Ἀθηνᾶς ἱερόν , ἐπορευόμην πρὸς αὐτούς · ἧκον δὲ πολλοὶ κἀγαθοὶ τῶν πολιτῶν ὁμοῦ καὶ συνέρρεον ἀεὶ πλείονες . ὡς δʼ ἀπήγγειλα καθʼ ἕκαστον αὐτοῖς τὰ πεπραγμένα καὶ παρεκάλουν βοηθεῖν ἐλθόντας εἰς τὴν ἀγοράν , ἅμα πάντες εὐθὺς ἐπὶ τὴν ἐλευθερίαν ἐκήρυττον τοὺς πολίτας . τοῖς δὲ τότʼ ὄχλοις τῶν συνισταμένων ὅπλα παρεῖχον αἵ τε στοαὶ πλήρεις οὖσαι παντοδαπῶν λαφύρων , καὶ τὰ τῶν ἐγγὺς οἰκούντων ἐργαστήρια μαχαιροποιῶν . ἧκε δὲ καὶ Ἱπποσθενείδας μετὰ τῶν φίλων καὶ οἰκετῶν τοὺς ἐπιδεδημηκότας κατὰ τύχην πρὸς τὰ Ἡράκλεια σαλπικτὰς παραλαμβάνων . εὐθέως δʼ οἱ μὲν ἐπὶ τῆς ἀγορᾶς ἐσήμαινον οἱ δὲ κατʼ ἄλλους τόπους , πανταχόθεν ἐκταράττοντες τοὺς ὑπεναντίους , ὡς πάντων ἀφεστώτων , οἱ μὲν καὶ καπνίζοντες τὴν Καδμείαν ἔφευγον ἐπισπασάμενοι καὶ τοὺς κρείττους λεγομένους , εἰωθότας δὲ περὶ τὴν ἄκραν κάτω νυκτερεύειν · οἱ δʼ ἄνω , τούτων μὲν ἀτάκτως καὶ τεθορυβημένως ἐπιχεομένων , ἡμᾶς δὲ περὶ τὴν ἀγορὰν ἀφορῶντες , οὐδενὸς μέρους ἡσυχάζοντος , ἀλλὰ πανταχόθεν ψόφων καὶ θορύβων ἀναφερομένων , καταβαίνειν μὲν οὐ διενοοῦντο , καίπερ περὶ πεντακισχιλίους τὸ πλῆθος ὄντες · ἐκπεπληγμένοι δὲ τὸν κίνδυνον ἄλλως ; προυφασίζοντο Λυσανορίδαν . περιμένειν γὰρ ἡ τῆς ἡμέρας ἐκείνης . διὸ καὶ τοῦτον μὲν ὕστερον , ὡς πυνθανόμεθα , χρήμασιν οὐκ ὀλίγοις ἐζημίωσαν τῶν Λακεδαιμονίων οἱ γέροντες · Ἡριππίδαν δὲ καὶ Ἄρκεσον ἀπέκτειναν εὐθὺς ἐν Κορίνθῳ λαβόντες , τὴν δὲ Καδμείαν ὑπόσπονδον παραδόντες ἡμῖν ἀπήλλαττον μετὰ τῶν στρατιωτῶν .
Lemmas: ἐν δέ οὗτος ὁ πρᾶγμα εἰμί , πυνθάνομαι ὁ Ἐπαμεινώνδας ἐγώ καί ὁ Γοργίδας ἤδη μετά ὁ φίλος συναθροίζω περί ὁ ὁ Ἀθήνη ἱερός , πορεύω πρός αὐτός · ἥκω δέ πολύς ἀγαθός ὁ πολίτης ὁμοῦ καί συρρέω ἀεί πολύς . ὡς δέ ἀπαγγέλλω κατά ἕκαστος αὐτός ὁ πράσσω καί παρακαλέω βοηθέω ἔρχομαι εἰς ὁ ἀγορά , ἅμα πᾶς εὐθύς ἐπί ὁ ἐλευθερία κηρύσσω ὁ πολίτης . ὁ δέ τότε ὄχλος ὁ συνίστημι ὅπλον παρέχω ὁ τε στοά πλήρης εἰμί παντοδαπής λάφυρα , καί ὁ ὁ ἐγγύς οἰκέω ἐργαστήριον μαχαιροποιός . ἵημι δέ καί Ἱπποσθενείδας μετά ὁ φίλος καί οἰκέτης ὁ ἐπιδημέω κατά τύχη πρός ὁ Ἡράκλειος σαλπιγκτής παραλαμβάνω . εὐθύς δέ ὁ μέν ἐπί ὁ ἀγορά σημαίνω ὁ δέ κατά ἄλλος τόπος , πανταχόθεν ἐκταράσσω ὁ ὑπεναντίος , ὡς πᾶς ἀφίστημι , ὁ μέν καί καπνίζω ὁ Καδμεῖος φεύγω ἐπισπάω καί ὁ κρατύς λέγω , εἴωθα δέ περί ὁ ἄκρα κάτω νυκτερεύω · ὁ δέ ἄνω , οὗτος μέν ἄτακτος καί τεθορυβημένως ἐπιχέω , ἐγώ δέ περί ὁ ἀγορά ἀφοράω , οὐδείς μέρος ἡσυχάζω , ἀλλά πανταχόθεν ψόφος καί θόρυβος ἀναφέρω , καταβαίνω μέν οὐ διανοέω , καίπερ περί πεντακισχίλιοι ὁ πλῆθος εἰμί · ἐκπλήσσω δέ ὁ κίνδυνος ἄλλος ; προφασίζομαι Λυσανορίδας . περιμένω γάρ ὁ ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος . διό καί οὗτος μέν ὕστερον , ὡς πυνθάνομαι , χρῆμα οὐ ὀλίγος ζημιόω ὁ Λακεδαιμόνιος ὁ γέρων · Ἡριππίδας δέ καί Ἄρκεσος ἀποκτείνω εὐθύς ἐν Κόρινθος λαμβάνω , ὁ δέ Καδμεῖος ὑπόσπονδος παραδίδωμι ἐγώ ἀπαλλάσσω μετά ὁ στρατιώτης .