plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 17
ἐν τούτῳ δʼ ὁ μὲν ἰατρὸς προσελθὼν περιέλυσε τοῦ Σιμμίου τὸν ἐπίδεσμον ὡς θεραπεύσων τὸ σῶμα · Φυλλίδας δʼ ἐπεισελθὼν μεθʼ Ἱπποσθενείδου καὶ κελεύσας ἐμὲ καὶ Χάρωνα καὶ Θεόκριτον ἐξαναστῆναι προσῆγεν εἴς τινα γωνίαν τοῦ περιστύλου , σφόδρα τεταραγμένος ὡς διεφαίνετο τῷ προσώπῳ κἀμοῦ μή τι καινότερον , ὦ Φυλλίδα , προσπέπτωκεν εἰπόντος , ἐμοὶ μὲν οὐδέν ἔφη καινόν , ὧ Καφεισία · καὶ γὰρ προῄδειν καὶ προύλεγον ὑμῖν τὴν Ἱπποσθενείδου μαλακίαν , δεόμενος μὴ ἀνακοινοῦσθαι μηδὲ παραλαμβάνειν εἰς τὴν πρᾶξιν . ἐκπλαγέντων δὲ τὸν λόγον ἡμῶν , ὁ Ἱπποσθενείδας μὴ λέγε πρὸς θεῶν ἔφη Φυλλίδα , ταῦτα · μηδὲ τὴν προπέτειαν εὐτολμίαν οἰόμενος ἀνατρέψῃς καὶ ἡμῶν καὶ τὴν πόλιν · ἀλλʼ ἔασον ἀσφαλῶς , εἴπερ εἵμαρται , κατελθεῖν τοὺς ἄνδρας . καὶ ὁ Φυλλίδας παροξυνόμενος · εἰπέ μοι φησίν ὦ Ἱπποσθενείδα , πόσους οἴει μετέχειν τῶν ἀπορρήτων εἰς τὴν πρᾶξιν ἡμῖν ; ἐγὼ μέν εἶπεν οὐκ ἐλάσσους ἢ τριάκοντα γιγνώσκω . τί οὖν ἔφη τοσούτων τὸ πλῆθος ὄντων , τὰ πᾶσι δόξαντα μόνος ἀνῄρηκας καὶ διακεκώλυκας ἐκπέμψας ἱππέα πρὸς τοὺς ἄνδρας ἤδη καθʼ ὁδὸν ὄντας , ἀναστρέφειν κελεύσας καὶ μὴ κατατεῖναι σήμερον , ὅτε τῶν πρὸς τὴν κάθοδον αὐτοῖς τὰ πλεῖστα καὶ ταὐτόματον συμπαρεσκεύασεν . εἰπόντος δὲ ταῦτα τοῦ Φυλλίδου , πάντες μὲν διεταράχθημεν ὁ δὲ Χάρων τῷ Ἱπποσθενείδᾳ πάνυ σκληρῶς τὴν ὄψιν ἐνερείσας ὦ μοχθηρέ εἶπεν ἄνθρωπε , τί δέδρακας ἡμᾶς ; οὐδέν ἔφη δεινόν ὁ Ἱπποσθενείδας ἐὰν ἀνεὶς τὴν τραχύτητα τῆς φωνῆς , ἀνδρὸς ἡλικιώτου καὶ πολιὰς παραπλησίως ἔχοντος λογισμῶν μετάσχῃς . εἰ μὲν γὰρ εὐψυχίαν φιλοκίνδυνον ἀποδείξασθαι τοῖς πολίταις καὶ θυμὸν ὀλιγωροῦντα τοῦ βίου προῃρήμεθα , Φυλλίδα , πολὺ τὸ τῆς ἡμέρας μῆκος ἔτι · καὶ τὴν ἑσπέραν μὴ περιμένωμεν ἀλλʼ ἤδη βαδίζωμεν ἐπὶ τοὺς τυράννους τὰ ξίφη λαβόντες · ἀποκτιννύωμεν , ἀποθνήσκωμεν , ἀφειδῶμεν ἑαυτῶν . εἰ δὲ ταῦτα μὲν οὔτε δρᾶσαι χαλεπὸν οὔτε παθεῖν , ἐξελέσθαι δὲ τὰς Θήβας ὅπλων , τοσούτων πολεμίων περιεχόντων , καὶ τὴν Σπαρτιατῶν φρουρὰν ἀπώσασθαι δυσὶ νεκροῖς ἢ τρισὶν οὐ ῥᾴδιον ( οὐδὲ γὰρ τοσοῦτον εἰς τὰ συμπόσια καὶ τὰς ὑποδοχὰς παρεσκεύακε Φυλλίδας ἄκρατον , ὥστε τοὺς χιλίους καὶ πεντακοσίους Ἀρχία μεθυσθῆναι δορυφόρους ἀλλὰ κἂν ἐκεῖνον ἀνέλωμεν , ἐφεδρεύει , τῇ νυκτὶ νήφων Ἡριππίδας καὶ Ἄρκεσος ) , τί σπεύδομεν κατάγειν φίλους καὶ οἰκείους ἄνδρας ἐπὶ προῦπτον ὄλεθρον , καὶ τοῦτο μηδʼ ἀγνοούντων τῶν ἐχθρῶν παντάπασι τὴν κάθοδον ; διὰ τί γὰρ Θεσπιεῦσι μὲν παρήγγελται τρίτην ἡμέραν ταύτην ἐν τοῖς ὅπλοις εἶναι προσέχειν , ὅταν οἱ Σπαρτιατῶν ἡγεμόνες καλῶσιν ; Ἀμφίθεον δὲ σήμερον , ὡς πυνθάνομαι , μέλλουσιν ἀνακρίναντες , ὅταν Ἀρχίας ἐπανέλθῃ , διαφθερεῖν . οὐ μεγάλα ταῦτα σημεῖα τοῦ μὴ λανθάνειν τὴν πρᾶξιν ; οὐ κράτιστον ἐπισχεῖν χρόνον οὐχὶ πολὺν ἀλλʼ ὅσον ἐξοσιώσασθαι τὰ θεῖα ; καὶ γὰρ οἱ μάντεις τῇ Δήμητρι τὸν βοῦν θύοντες πολὺν θόρυβον καὶ κίνδυνον λέγουσι δημόσιον ἀποσημαίνειν τὰ ἔμπυρα . καὶ τὸ σοὶ πλείστης δεόμενον , ὦ Χάρων , εὐλαβείας , ἐχθὲς ἐξ ἀγροῦ μοι συνοδεύων Ὑπατόδωρος ὁ Ἐριάνθους χρηστὸς μὲν ἄλλως καὶ οἰκεῖος ἀνὴρ οὐδὲν δὲ τῶν πρασσομένων συνειδώς , ἔστι σοι φησὶν ὦ Ἱπποσθενείδα , Χάρων ἑταῖρος ἐμοὶ δʼ οὐ πάνυ συνήθης ἐὰν οὖν δοκῇ σοι , φράσον αὐτῷ φυλάττεσθαί τινα κίνδυνον ἐξ ἐνυπνίου μάλα δυσχεροῦς καὶ ἀτόπου · τῆς γὰρ ἄλλης νυκτὸς ᾤμην αὐτοῦ τὴν οἰκίαν ὠδίνειν ὥσπερ κύουσαν αὐτὸν δὲ καὶ τοὺς φίλους συναγωνιῶντας εὔχεσθαι καὶ κύκλῳ παρεῖναι τὴν δὲ μυκᾶσθαι καὶ ἀφιέναι φωνάς τινας ἀνάρθρους , τέλος δὲ πῦρ λάμψαι πολὺ καὶ δεινὸν ἐξ αὐτῆς ἔνδοθεν , ὡς τὰ πλεῖστα τῆς πόλεως φλέγεσθαι τὴν δὲ Καδμείαν καπνῷ μόνῳ περιέχεσθαι τὸ δὲ πῦρ ἄνω μὴ ἐπιπολάζειν . , ἡ μὲν οὖν ὄψις , ὦ Χάρων , ἣν ὁ ἄνθρωπος ; διεξῆλθε , τοιαύτη τις ἦν · ἐγὼ δὲ καὶ παραχρῆμα κατέδεισα , καὶ πολὺ μᾶλλον ἀκούσας σήμερον ὡς εἰς τὴν σὴν οἰκίαν οἱ φυγάδες καταίρειν μέλλουσιν , ἀγωνιῶ , μὴ μεγάλων κακῶν ἐμπλήσωμεν ἡμᾶς αὐτοὺς , οὐδὲν ἀξιόλογον τοὺς πολεμίους δράσαντες ἀλλʼ ὅσον διαταράξαντες . τὴν γὰρ πόλιν πρὸς ἡμῶν τίθεμαι , τὴν δὲ Καδμείαν ὥσπερ ἐστὶ πρὸς ἐκείνων .
Lemmas: ἐν οὗτος δέ ὁ μέν ἰατρός προσέρχομαι περιλύω ὁ Σιμμίας ὁ ἐπίδεσμος ὡς θεραπεύω ὁ σῶμα · Φυλλίδας δέ ἐπεισέρχομαι μετά Ἱπποσθενείδας καί κελεύω ἐγώ καί Χάρων καί Θεόκριτος ἐξανίστημι προσάγω εἰς τις γωνία ὁ περίστυλον , σφόδρα ταράσσω ὡς διαφαίνω ὁ πρόσωπον ἐγώ μή τις καινός , ὦ Φυλλίς , προσπίπτω λέγω , ἐγώ μέν οὐδείς φημί καινός , ὦ καφειθεος · καί γάρ πρόοιδα καί προλέγω σύ ὁ Ἱπποσθενείδας μαλακία , δέω μή ἀνακοινόω μηδέ παραλαμβάνω εἰς ὁ πρᾶξις . ἐκπλήσσω δέ ὁ λόγος ἐγώ , ὁ Ἱπποσθενείδας μή λέγω πρός θεός φημί Φυλλίς , οὗτος · μηδέ ὁ προπέτεια εὐτολμία οἴομαι ἀνατρέπω καί ἐγώ καί ὁ πόλις · ἀλλά ἐάω ἀσφαλής , εἴπερ μείρομαι , κατέρχομαι ὁ ἀνήρ . καί ὁ Φυλλίδας παροξύνω · λέγω ἐγώ φημί ὦ Ἱπποσθενείδας , πόσος οἴομαι μετέχω ὁ ἀπόρρητος εἰς ὁ πρᾶξις ἐγώ ; ἐγώ μέν λέγω οὐ ἐλαχύς ἤ τριάκοντα γιγνώσκω . τίς οὖν φημί τοσοῦτος ὁ πλῆθος εἰμί , ὁ πᾶς δοκέω μόνος ἀναιρέω καί διακωλύω ἐκπέμπω ἱππεύς πρός ὁ ἀνήρ ἤδη κατά ὁδός εἰμί , ἀναστρέφω κελεύω καί μή κατατείνω σήμερον , ὅτε ὁ πρός ὁ κάθοδος αὐτός ὁ πολύς καί αὐτόματος συμπαρασκευάζω . λέγω δέ οὗτος ὁ Φυλλίδας , πᾶς μέν διαταράσσω ὁ δέ Χάρων ὁ Ἱπποσθενείδας πάνυ σκληρός ὁ ὄψις ἐνερείδω ὦ μοχθηρός λέγω ἄνθρωπος , τίς δράω ἐγώ ; οὐδείς φημί δεινός ὁ Ἱπποσθενείδας ἐάν ἀνίημι ὁ τραχύτης ὁ φωνή , ἀνήρ ἡλικιώτης καί πολιά παραπλήσιος ἔχω λογισμός μετέχω . εἰ μέν γάρ εὐψυχία φιλοκίνδυνος ἀποδείκνυμι ὁ πολίτης καί θυμός ὀλιγωρέω ὁ βίος προαιρέω , Φυλλίς , πολύς ὁ ὁ ἡμέρα μῆκος ἔτι · καί ὁ ἑσπέρα μή περιμένω ἀλλά ἤδη βαδίζω ἐπί ὁ τύραννος ὁ ξίφος λαμβάνω · ἀποκτείνω , ἀποθνῄσκω , ἀφειδέω ἑαυτοῦ . εἰ δέ οὗτος μέν οὔτε δράω χαλεπός οὔτε πάσχω , ἐξαιρέω δέ ὁ Θῆβαι ὅπλον , τοσοῦτος πολέμιος περιέχω , καί ὁ Σπαρτιάτης φρουρά ἀπωθέω δύο νεκρός ἤ τρεῖς οὐ ῥᾴδιος ( οὐδέ γάρ τοσοῦτος εἰς ὁ συμπόσιον καί ὁ ὑποδοχή παρασκευάζω Φυλλίδας ἄκρατος , ὥστε ὁ χίλιοι καί πεντακόσιοι Ἀρχίας μεθύσκω δορυφόρος ἀλλά ἐάν ἐκεῖνος ἀναιρέω , ἐφεδρεύω , ὁ νύξ νήφω Ἡριππίδας καί Ἄρκεσος ) , τίς σπεύδω κατάγω φίλος καί οἰκεῖος ἀνήρ ἐπί πρόοπτος ὄλεθρος , καί οὗτος μηδέ ἀγνοέω ὁ ἐχθρός παντάπασι ὁ κάθοδος ; διά τίς γάρ Θεσπιεύς μέν παραγγέλλω τρίτος ἡμέρα οὗτος ἐν ὁ ὅπλον εἰμί προσέχω , ὅταν ὁ Σπαρτιάτης ἡγεμών καλέω ; Ἀμφίθεος δέ σήμερον , ὡς πυνθάνομαι , μέλλω ἀνακρίνω , ὅταν Ἀρχίας ἐπανέρχομαι , διαφθείρω . οὐ μέγας οὗτος σημεῖον ὁ μή λανθάνω ὁ πρᾶξις ; οὐ κρατύς ἐπέχω χρόνος οὐ πολύς ἀλλά ὅσος ἐξοσιόω ὁ θεῖος ; καί γάρ ὁ μάντις ὁ Δημήτηρ ὁ βοῦς θύω πολύς θόρυβος καί κίνδυνος λέγω δημόσιος ἀποσημαίνω ὁ ἔμπυρος . καί ὁ σύ πολύς δέω , ὦ Χάρων , εὐλάβεια , χθές ἐκ ἀγρός ἐγώ συνοδεύω Ὑπατόδωρος ὁ Ἐριάνθης χρηστός μέν ἄλλος καί οἰκεῖος ἀνήρ οὐδείς δέ ὁ πράσσω σύνοιδα , εἰμί σύ φημί ὦ Ἱπποσθενείδας , Χάρων ἑταῖρος ἐγώ δέ οὐ πάνυ συνήθης ἐάν οὖν δοκέω σύ , φράζω αὐτός φυλάσσω τις κίνδυνος ἐκ ἐνύπνιον μάλα δυσχερής καί ἄτοπος · ὁ γάρ ἄλλος νύξ οἴομαι αὐτός ὁ οἰκία ὠδίνω ὥσπερ κύω αὐτός δέ καί ὁ φίλος συναγωνιάω εὔχομαι καί κύκλος πάρειμι ὁ δέ μυκάομαι καί ἀφίημι φωνή τις ἄναρθρος , τέλος δέ πῦρ λάμπω πολύς καί δεινός ἐκ αὐτός ἔνδοθεν , ὡς ὁ πολύς ὁ πόλις φλέγω ὁ δέ Καδμεῖος καπνός μόνος περιέχω ὁ δέ πῦρ ἄνω μή ἐπιπολάζω . , ὁ μέν οὖν ὄψις , ὦ Χάρων , ὅς ὁ ἄνθρωπος ; διεξέρχομαι , τοιοῦτος τις εἰμί · ἐγώ δέ καί παραχρῆμα καταδείδω , καί πολύς μάλα ἀκούω σήμερον ὡς εἰς ὁ σός οἰκία ὁ φυγάς καταίρω μέλλω , ἀγωνιάω , μή μέγας κακός ἐμπίμπλημι ἐγώ αὐτός , οὐδείς ἀξιόλογος ὁ πολέμιος δράω ἀλλά ὅσος διαταράσσω . ὁ γάρ πόλις πρός ἐγώ τίθημι , ὁ δέ Καδμεῖος ὥσπερ εἰμί πρός ἐκεῖνος .