plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 22
ἔφη δὲ καταβὰς εἰς τὸ μαντεῖον περιτυχεῖν σκότῳ πολλῷ τὸ πρῶτον , εἶτʼ ἐπευξάμενος κεῖσθαι πολὺν χρόνον , οὐ μάλα συμφρονῶν ἐναργῶς εἴτʼ ἐγρήγορεν εἴτʼ ὠνειροπόλει πλὴν δόξαι γε , τῆς κεφαλῆς ἅμα ψόφῳ προσπεσόντι πληγείσης , τὰς ῥαφὰς διαστάσας μεθιέναι τὴν ψυχήν . ὡς δʼ ἀναχωροῦσα κατεμίγνυτο πρὸς ἀέρα διαυγῆ καὶ καθαρὸν ἀσμένη , πρῶτον μὲν ἀναπνεῦσαι τότε δοκεῖν διὰ χρόνου συχνοῦ σιεινομένην τέως , καὶ πλείονα γίγνεσθαι τῆς πρότερον ὥσπερ ἱστίον ἐκπεταννύμενον ἔπειτα κατακούειν ἀμαυρῶς ῥοίζου τινὸς ὑπὲρ κεφαλῆς περιελαυνομένου φωνὴν ἡδεῖαν ἱέντος . ἀναβλέψας δὲ τὴν μὲν γῆν οὐδαμοῦ καθορᾶν , νήσους δὲ λαμπομένας μαλακῷ πυρί , κατʼ ἀλλήλων ἐξαμειβούσας ἄλλην ἄλλοτε χρόαν , ὥσπερ βαφὴν ἄγειν τῷ φωτὶ ποικιλλομένῳ κατὰ τὰς μεταβολάς . φαίνεσθαι δὲ πλήθει μὲν ἀναρίθμους μεγέθει δʼ ὑπερφυεῖς , οὐκ ἴσας δὲ πάσας ἀλλʼ ὁμοίως κυκλοτερεῖς · οἴεσθαι δὲ ταύταις τὸν αἰθέρα κύκλῳ φερομέναις ὑπορροιζεῖν εἶναι γὰρ ὁμολογουμένην τῇ τῆς κινήσεως λειότητι τὴν πραότητα τῆς φωνῆς ἐκείνης ἐκ πασῶν συνηρμοσμένης . διὰ μέσου δʼ αὐτῶν θάλασσαν ἢ λίμνην ὑποκεχύσθαι τοῖς χρώμασι διαλάμπουσαν διὰ τῆς γλαυκότητος ἐπιμιγνυμένοις · καὶ τῶν νήσων ὀλίγας μὲν ἐκπλεῖν κατὰ πόρον καὶ διακομίζεσθαι πέραν τοῦ ῥεύματος , ἄλλας δὲ πολλὰς ἐφέλκεσθαι τῇ σχεδὸν ὑποφερομένας . εἶναι δὲ τῆς θαλάσσης πῆ μὲν πολὺ βάθος κατὰ νότον , μάλιστα δʼ ἀραιὰ τενάγη καὶ βραχέα , πολλαχῆ δὲ καὶ ὑπερχεῖσθαι καὶ ἀπολείπειν αὖθις οὐ μεγάλας ἐκβολὰς λαμβάνουσαν , καὶ τῆς χρόας τὸ μὲν ἄκρατον καὶ πελάγιον , τὸ δʼ οὐ καθαρὸν ἀλλὰ συγκεχυμένον καὶ λιμνῶδες . τῶν · δὲ ῥοθίων τὰς νήσους ἅμα περαινομένας ἐπανάγειν οὐδὲν εἰς ταὐτὸ τῇ ἀρχῇ συνάπτειν πέρας οὐδὲ ποιεῖν κύκλον , ἀλλʼ ἡσυχῆ παραλλάσσειν τὰς ἐπιβολὰς ἕλικα ποιούσας μίαν ἐν τῷ περιστρέφεσθαι . τούτων δὲ πρὸς τὸ μέσον μάλιστα τοῦ περιέχοντος καὶ μέγιστον ἐγκεκλίσθαι τὴν θάλασσαν ὀλίγῳ τῶν ὀκτὼ μερῶν τοῦ παντὸς ἔλαττον , ὡς αὐτῷ κατεφαίνετο · δύο δʼ αὐτὴν ἔχειν ἀναστομώσεις πυρὸς ἐμβάλλοντας ἐναντίους ποταμοὺς δεχομένας , ὡς ἐπὶ πλεῖστον ἀνακοπτομένην κοχλάζειν καὶ ἀπολευκαίνεσθαι τὴν γλαυκότητα . ταῦτα μὲν οὖν ὁρᾶν τερπόμενος τῇ θέᾳ · κάτω δʼ ἀπιδόντι φαίνεσθαι χάσμα μέγα στρογγύλον οἷον ἐκτετμημένης σφαίρας , φοβερὸν δὲ δεινῶς καὶ βαθύ , πολλοῦ σκότους πλῆρες οὐχ ἡσυχάζοντος ἀλλʼ ἐκταραττομένου καὶ ἀνακλύζοντος πολλάκις · ὅθεν ἀκούεσθαι μυρίας μὲν ὠρυγὰς καὶ στεναγμοὺς ζῴων μυρίων δὲ κλαυθμὸν βρεφῶν καὶ μεμιγμένους ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ὀδυρμούς , ψόφους δὲ παντοδαποὺς καὶ θορύβους ἐκ βάθους πόρρωθεν ἀμυδροὺς ἀναπεμπομένους οἷς οὐ μετρίως αὐτὸς ἐκπεπλῆχθαι . χρόνου δὲ προϊόντος , εἰπεῖν τινα πρὸς αὐτὸν οὐχ ὁρώμενον ὦ Τίμαρχε , τί ποθεῖς πυθέσθαι φράσαι δʼ αὐτὸν ὅτι πάντα , τί γὰρ οὐ θαυμάσιον ; ἀλλʼ ἡμῖν φάναι τῶν ἄνω μέτεστι μικρόν · ἄλλων γὰρ θεῶν ἐκεῖνα · τὴν δὲ Φερσεφόνης μοῖραν , ἣν ἡμεῖς διέπομεν , τῶν τεττάρων μίαν οὖσαν ὧν ἡ Στὺξ ὁρίζει , βουλομένῳ σοι σκοπεῖν πάρεστιν ἐρομένου δʼ αὐτοῦ τίς ἡ Στύξ ἐστιν ; ὁδὸς εἰς Ἅιδου φάναι καὶ πρόεισιν ἐξ ἐναντίας , αὐτῇ σχίζουσα τῇ κορυφῇ τὸ φῶς ἀνατείνουσα δʼ , ὡς ὁρᾷς , ἐκ τοῦ Ἅιδου κάτωθεν ᾗ ψαύει περιφερομένη καὶ τοῦ φωτός , ἀφορίζει τὴν ἐσχάτην μερίδα τῶν ὅλων . τέσσαρες δʼ εἰσὶν ἀρχαὶ πάντων , ζωῆς μὲν ἡ πρώτη κινήσεως δʼ ἡ δευτέρα γενέσεως δʼ ἡ τρίτη φθορᾶς ; δʼ ἡ τελευταία · συνδεῖ δὲ τῇ μὲν δευτέρᾳ τὴν πρώτην Μονὰς κατὰ τὸ ἀόρατον ; τὴν δὲ δευτέραν τῇ τρίτῃ Νοῦς καθʼ , ἣλιον , τὴν δὲ τρίτην πρὸς τετάρτην Φύσις κατὰ σελήνην ; τῶν δὲ συνδέσμων ἑκάστου Μοῖρα κλειδοῦχος Ἀνάγκης θυγάτηρ κάθηται , τοῦ μὲν πρώτου Ἄτροπος τοῦ δὲ δευτέρου Κλωθώ , τοῦ δὲ πρὸς σελήνην Λάχεσις , περὶ ἣν ἡ καμπὴ τῆς γενέσεως . αἱ μὲν γὰρ ἄλλαι , νῆσοι θεοὺς ἔχουσι σελήνη δὲ δαιμόνων , ἐπιχθονίων οὖσα φεύγει τὴν Στύγα μικρὸν ὑπερφέρουσα · λαμβάνεται δʼ ἅπαξ ἐν μέτροις δευτέροις ἑκατὸν ἑβδομήκοντα ἑπτά · καὶ τῆς Στυγὸς ἐπιφερομένης αἱ ψυχαὶ βοῶσι δειμαίνουσαι πολλὰς γὰρ ὁ Ἅιδης ἀφαρπάζει περιολισθανούσας ἄλλας δʼ ἀνακομίζεται κάτωθεν ἡ σελήνη προσνηχομένας , αἷς εἰς καιρὸν τῆς γενέσεως ἡ τελευτὴ συνέπεσε , πλὴν ὅσαι μιαραὶ καὶ ἀκάθαρτοι ταύτας δʼ ἀστράπτουσα καὶ μυκωμένη φοβερὸν οὐκ ἐᾷ πελάζειν , ἀλλὰ θρηνοῦσαι τὸν ἑαυτῶν πότμον ἀποσφαλλόμεναι φέρονται κάτω πάλιν ἐπʼ ἄλλην γένεσιν , ὡς ὁρᾷς . ἀλλʼ οὐδὲν ὁρῶ τὸν Τίμαρχον εἰπεῖν ἢ πολλοὺς ἀστέρας περὶ τὸ χάσμα παλλομένους , ἑτέρους δὲ καταδυομένους εἰς αὐτό , τοὺς δʼ ᾅττοντας αὖ κάτωθεν . αὐτοὺς ἄρα φάναι τοὺς δαίμονας ὁρῶν ἀγνοεῖς . ἔχει γὰρ ὧδε · ψυχὴ πᾶσα νοῦ μετέσχεν , ἄλογος δὲ καὶ ἄνους οὐκ ἔστιν , ἀλλʼ ὅσον ἂν αὐτῆς σαρκὶ μιχθῇ καὶ πάθεσιν , ἀλλοιούμενον τρέπεται καθʼ ἡδονὰς καὶ ἀλγηδόνας εἰς τὸ ἄλογον . μίγνυται δʼ οὐ πᾶσα τὸν αὐτὸν τρόπον · ἀλλʼ αἱ μὲν ὅλαι κατέδυσαν εἰς σῶμα , καὶ διʼ ὅλων ἀναταραχθεῖσαι τὸ σύμπαν ὑπὸ παθῶν . διαφέρονται κατὰ τὸν βίον · αἱ δὲ πῆ μὲν ἀνεκράθησαν , πῆ δʼ ἔλιπον ἔξω τὸ καθαρώτατον , οὐκ ἐπισπώμενον ἀλλʼ οἷον ἀκρόπλουν ἐπιψαῦον ἐκ κεφαλῆς τοῦ ἀνθρώπου καθάπερ ἐν βυθῷ δεδυκότος ἄρτημα κορυφαῖον , ὀρθουμένης περὶ αὐτὸ τῆς ψυχῆς ἀνέχον ὅσον ὑπακούει καὶ οὐ κρατεῖται τοῖς πάθεσιν . τὸ μὲν οὖν ὑποβρύχιον ἐν τῷ σώματι φερόμενον ψυχὴ λέγεται · τὸ δὲ φθορᾶς λειφθὲν οἱ πολλοὶ νοῦν καλοῦντες ἐντὸς εἶναι νομίζουσιν αὑτῶν , ὥσπερ ἐν τοῖς ἐσόπτροις τὰ φαινόμενα κατʼ ἀνταύγειαν οἱ δʼ ὀρθῶς ὑπονοοῦντες , ὡς ἐκτὸς ὄντα δαίμονα προσαγορεύουσι . τοὺς μὲν οὖν ἀποσβέννυσθαι δοκοῦντας ἀστέρας , ὦ Τίμαρχε φάναι τὰς εἰς σῶμα καταδυομένας ὅλας ψυχὰς ὁρᾶν νόμιζε , τοὺς δʼ οἷον ἀναλάμποντας πάλιν καὶ ἀναφαινομένους κάτωθεν , ἀχλύν τινα καὶ ζόφον ὥσπερ πηλὸν ἀποσειομένους , τὰς ἐκ τῶν σωμάτων ἐπαναπλεούσας μετὰ τὸν θάνατον · οἱ δʼ ἄνω διαφερόμενοι δαίμονὲς εἰσι τῶν νοῦν ἔχειν λεγομένων ἀνθρώπων . πειράθητι δὲ κατιδεῖν ἑκάστου τὸν σύνδεσμον , ᾧ τῇ ψυχῇ συμπέφυκε . ταῦτʼ ἀκούσας αὐτὸς ἀκριβέστερον προσέχειν καὶ θεᾶσθαι τῶν ἀστέρων ἀποσαλεύοντας τοὺς μὲν ἧττον τοὺς δὲ μᾶλλον , ὥσπερ τοὺς τὰ δίκτυα διασημαίνοντας ἐν τῇ θαλάσσῃ φελλοὺς ὁρῶμεν ἐπιφερομένους · ἐνίους δὲ τοῖς κλωθομένοις ἀτράκτοις ὁμοίως ἐγκατατεταραγμένην καὶ ἀνώμαλον ἕλκοντας , οὐ δυναμένους καταστῆσαι τὴν κίνησιν ἐπʼ εὐθείας . λέγειν δὲ τὴν φωνὴν τοὺς μὲν εὐθεῖαν καὶ τεταγμένην κίνησιν ἔχοντας εὐηνίοις ψυχαῖς χρῆσθαι διὰ τροφὴν καὶ παίδευσιν ἀστείαν , οὐκ ἄγαν σκληρὸν καὶ ἄγριον παρεχομέναις τὸ ἄλογον τοὺς δʼ ἄνω καὶ κάτω πολλάκις ἀνωμάλως καὶ τεταραγμένως ἐγκλίνοντας , οἷον ἐκ δεσμοῦ σπαραττομένους , δυσπειθέσι καὶ ἀναγώγοις διʼ ἀπαιδευσίαν ζυγομαχεῖν ἤθεσι , πῆ μὲν κρατοῦντας καὶ περιάγοντας ; ἐπὶ δεξιάν , πῆ δὲ καμπτομένους ὑπὸ τῶν παθῶν καὶ συνεφελκομένους τοῖς ἁμαρτήμασιν , εἶτα πάλιν ἀντιτείνοντας καὶ βιαζομένους . τὸν μὲν γὰρ σύνδεσμον οἷα χαλινὸν τῷ ἀλόγῳ τῆς ψυχῆς ἐμβεβλημένον , ὅταν ἀντισπάσῃ , τὴν λεγομένην μεταμέλειαν ἐπάγειν ταῖς ἁμαρτίαις καὶ τὴν ἐπὶ ταῖς ἡδοναῖς , ὅσαι παράνομοι καὶ ἀκρατεῖς , αἰσχύνην , ἀλγηδόνα καὶ πληγὴν οὖσαν ἐνθένδε τῆς ψυχῆς ὑπὸ τοῦ κρατοῦντος καὶ ἄρχοντος ἐπιστομιζομένης · μέχρι ἂν οὕτω κολαζομένη πειθήνιος γένηται καὶ συνήθης ὥσπερ θρέμμα πρᾶον ἄνευ πληγῆς καὶ ἀλγηδόνος ὑπὸ συμβόλων ὀξέως καὶ σημείων , αἰσθανομένη τοῦ δαίμονος . αὗται μὲν οὖν ὀψέ ποτε καὶ βραδέως ἄγονται καὶ καθίστανται πρὸς τὸ δέον . ἐκ δὲ τῶν εὐηνίων ἐκείνων καὶ κατηκόων εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς καὶ γενέσεως τοῦ οἰκείου δαίμονος καὶ τὸ μαντικόν ἐστι καὶ θεοκλυτούμενον γένος · ὧν τὴν Ἑρμοδώρου τοῦ Κλαζομενίου ψυχὴν ἀκήκοας δήπουθεν , ὡς ἀπολείπουσα παντάπασι τὸ σῶμα νύκτωρ καὶ μεθʼ ἡμέραν ἐπλανᾶτο πολὺν τόπον , εἶτʼ αὖθις ἐπανῄει , πολλοῖς τῶν μακρὰν λεγομένων καὶ πραττομένων ἐντυχοῦσα καὶ παραγενομένη · μέχρι οὗ τὸ σῶμα , τῆς γυναικὸς προδούσης , λαβόντες οἱ ἐχθροὶ ψυχῆς ἔρημον οἴκοι κατέπρησαν . τοῦτο · μὲν οὖν οὐκ ἀληθές ἐστιν · οὐ γὰρ ἐξέβαινεν ἡ ψυχὴ τοῦ σώματος , ὑπείκουσα δʼ ἀεὶ καὶ χαλῶσα τῷ δαίμονι τὸν σύνδεσμον ἐδίδου περιδρομὴν καὶ περιφοίτησιν , ὥστε πολλὰ συνορῶντα καὶ κατακούοντα τῶν ἐκτὸς εἰσαγγέλλειν . οἱ δʼ ἀφανίσαντες τὸ σῶμα κοιμωμένου μέχρι νῦν δίκην ἐν τῷ ταρτάρῳ τίνουσι . ταῦτα δʼ εἴσῃ φάναι σαφέστερον , ὦ νεανία , τρίτῳ μηνὶ · νῦν δʼ ἄπιθι παυσαμένης δὲ τῆς φωνῆς , βούλεσθαι μὲν αὑτὸν ὁ Τίμαρχος ἔφη θεάσασθαι περιστρέφοντα , τίς ὁ φθεγγόμενος εἴη · σφόδρα δὲ τὴν κεφαλὴν αὖθις ἀλγήσας , καθάπερ βίᾳ συμπιεσθεῖσαν , οὐδὲν ἔτι γιγνώσκειν οὐδʼ αἰσθάνεσθαι τῶν καθʼ ἑαυτόν · εἶτα μέντοι μετὰ μικρὸν ἀνενεγκὼν ὁρᾶν αὑτὸν ἐν Τροφωνίου παρὰ τὴν εἴσοδον , οὗπερ ἐξ ἀρχῆς κατεκλίθη , κείμενον .
Lemmas: φημί δέ καταβαίνω εἰς ὁ μαντεῖον περιτυγχάνω σκότος πολύς ὁ πρῶτος , εἶτα ἐπεύχομαι κεῖμαι πολύς χρόνος , οὐ μάλα συμφρονέω ἐναργής εἴτε ἐγείρω εἴτε ὀνειροπολέω πλήν δοκέω γε , ὁ κεφαλή ἅμα ψόφος προσπίπτω πλήσσω , ὁ ῥαφή διίστημι μεθίημι ὁ ψυχή . ὡς δέ ἀναχωρέω καταμείγνυμι πρός ἀήρ διαυγής καί καθαρός ἄσμενος , πρῶτος μέν ἀναπνεύω τότε δοκέω διά χρόνος συχνός σινόω τέως , καί πολύς γίγνομαι ὁ πρότερος ὥσπερ ἱστίον ἐκπετάννυμι ἔπειτα κατακούω ἀμαυρός ῥοῖζος τις ὑπέρ κεφαλή περιελαύνω φωνή ἡδύς ἵημι . ἀναβλέπω δέ ὁ μέν γῆ οὐδαμοῦ καθοράω , νῆσος δέ λάμπω μαλακός πῦρ , κατά ἀλλήλων ἐξαμείβω ἄλλος ἄλλοτε χροιά , ὥσπερ βαφή ἄγω ὁ φώς ποικίλλω κατά ὁ μεταβολή . φαίνω δέ πλῆθος μέν ἀνάριθμος μέγεθος δέ ὑπερφυής , οὐ ἴσος δέ πᾶς ἀλλά ὅμοιος κυκλοτερής · οἴομαι δέ οὗτος ὁ αἰθήρ κύκλος φέρω ὑπορροιζέω εἰμί γάρ ὁμολογέω ὁ ὁ κίνησις λειότης ὁ πραότης ὁ φωνή ἐκεῖνος ἐκ πᾶς συναρμόζω . διά μέσος δέ αὐτός θάλασσα ἤ λίμνη ὑποχέω ὁ χρῶμα διαλάμπω διά ὁ γλαυκότης ἐπιμείγνυμι · καί ὁ νῆσος ὀλίγος μέν ἐκπλέω κατά πόρος καί διακομίζω πέραν ὁ ῥεῦμα , ἄλλος δέ πολύς ἐφέλκω ὁ σχεδόν ὑποφέρω . εἰμί δέ ὁ θάλασσα πῇ μέν πολύς βάθος κατά νότος , μάλιστα δέ ἀραιός τέναγος καί βραχύς , πολλαχῆ δέ καί ὑπερχέω καί ἀπολείπω αὖθις οὐ μέγας ἐκβολή λαμβάνω , καί ὁ χροιά ὁ μέν ἄκρατος καί πελάγιος , ὁ δέ οὐ καθαρός ἀλλά συγχέω καί λιμνώδης . ὁ · δέ ῥόθιος ὁ νῆσος ἅμα περαίνω ἐπανάγω οὐδείς εἰς αὐτός ὁ ἀρχή συνάπτω πέρας οὐδέ ποιέω κύκλος , ἀλλά ἡσυχῆ παραλλάσσω ὁ ἐπιβολή ἕλιξ ποιέω εἷς ἐν ὁ περιστρέφω . οὗτος δέ πρός ὁ μέσος μάλα ὁ περιέχω καί μέγας ἐγκλίνω ὁ θάλασσα ὀλίγος ὁ ὀκτώ μέρος ὁ πᾶς ἐλαχύς , ὡς αὐτός καταφαίνω · δύο δέ αὐτός ἔχω ἀναστόμωσις πῦρ ἐμβάλλω ἐναντίος ποταμός δέχομαι , ὡς ἐπί πολύς ἀνακόπτω κοχλάζω καί ἀπολευκαίνω ὁ γλαυκότης . οὗτος μέν οὖν ὁράω τέρπω ὁ θέα · κάτω δέ ἀφοράω φαίνω χάσμα μέγας στρογγύλος οἷος ἐκτέμνω σφαῖρα , φοβερός δέ δεινός καί βαθύς , πολύς σκότος πλήρης οὐ ἡσυχάζω ἀλλά ἐκταράσσω καί ἀνακλύζω πολλάκις · ὅθεν ἀκούω μυρίος μέν ὠρυγή καί στεναγμός ζῷον μυρίος δέ κλαυθμός βρέφος καί μείγνυμι ἀνήρ καί γυνή ὀδυρμός , ψόφος δέ παντοδαπός καί θόρυβος ἐκ βάθος πρόσωθεν ἀμυδρός ἀναπέμπω ὅς οὐ μέτριος αὐτός ἐκπλήσσω . χρόνος δέ προέρχομαι , λέγω τις πρός αὐτός οὐ ὁράω ὦ Τίμαρχος , τίς ποθέω πυνθάνομαι φράζω δέ αὐτός ὅτι πᾶς , τίς γάρ οὐ θαυμάσιος ; ἀλλά ἐγώ φημί ὁ ἄνω μέτειμι μικρός · ἄλλος γάρ θεός ἐκεῖνος · ὁ δέ Φερσέφασσα μοῖρα , ὅς ἐγώ διέπω , ὁ τέσσαρες εἷς εἰμί ὅς ὁ Στύξ ὁρίζω , βούλομαι σύ σκοπέω πάρειμι ἔρομαι δέ αὐτός τίς ὁ Στύξ εἰμί ; ὁδός εἰς ᾍδης φημί καί πρόειμι ἐκ ἐναντίος , αὐτός σχίζω ὁ κορυφή ὁ φάος ἀνατείνω δέ , ὡς ὁράω , ἐκ ὁ ᾍδης κάτωθεν ᾗ ψαύω περιφέρω καί ὁ φώς , ἀφορίζω ὁ ἔσχατος μερίς ὁ ὅλος . τέσσαρες δέ εἰμί ἀρχή πᾶς , ζωή μέν ὁ πρῶτος κίνησις δέ ὁ δεύτερος γένεσις δέ ὁ τρίτος φθορά ; δέ ὁ τελευταῖος · συνδέω δέ ὁ μέν δεύτερος ὁ πρῶτος Μονάς κατά ὁ ἀόρατος ; ὁ δέ δεύτερος ὁ τρίτος Νοῦς κατά , ἥλιος , ὁ δέ τρίτος πρός τέταρτος Φύσις κατά σελήνη ; ὁ δέ σύνδεσμος ἕκαστος Μοῖρα κλειδοῦχος Ἀνάγκη θυγάτηρ κάθημαι , ὁ μέν πρῶτος Ἄτροπος ὁ δέ δεύτερος Κλωθώ , ὁ δέ πρός σελήνη Λάχεσις , περί ὅς ὁ καμπή ὁ γένεσις . ὁ μέν γάρ ἄλλος , νῆσος θεός ἔχω σελήνη δέ δαίμων , ἐπιχθόνιος εἰμί φεύγω ὁ Στύξ μικρός ὑπερφέρω · λαμβάνω δέ ἅπαξ ἐν μέτρον δεύτερος ἑκατόν ἑβδομήκοντα ἑπτά · καί ὁ Στύξ ἐπιφέρω ὁ ψυχή βοάω δειμαίνω πολύς γάρ ὁ ᾍδης ἀφαρπάζω περιολισθάνω ἄλλος δέ ἀνακομίζω κάτωθεν ὁ σελήνη προσνήχομαι , ὅς εἰς καιρός ὁ γένεσις ὁ τελευτή συμπίπτω , πλήν ὅσος μιαρός καί ἀκάθαρτος οὗτος δέ ἀστράπτω καί μυκάομαι φοβερός οὐ ἐάω πελάζω , ἀλλά θρηνέω ὁ ἑαυτοῦ πότμος ἀποσφάλλω φέρω κάτω πάλιν ἐπί ἄλλος γένεσις , ὡς ὁράω . ἀλλά οὐδείς ὁράω ὁ Τίμαρχος λέγω ἤ πολύς ἀστήρ περί ὁ χάσμα πάλλω , ἕτερος δέ καταδύω εἰς αὐτός , ὁ δέ ἀίσσω αὖ κάτωθεν . αὐτός ἄρα φημί ὁ δαίμων ὁράω ἀγνοέω . ἔχω γάρ ὧδε · ψυχή πᾶς νόος μετέχω , ἄλογος δέ καί ἄνοος οὐ εἰμί , ἀλλά ὅσος ἄν αὐτός σάρξ μείγνυμι καί πάθος , ἀλλοιόω τρέπω κατά ἡδονή καί ἀλγηδών εἰς ὁ ἄλογος . μείγνυμι δέ οὐ πᾶς ὁ αὐτός τρόπος · ἀλλά ὁ μέν ὅλος καταδύω εἰς σῶμα , καί διά ὅλος ἀναταράσσω ὁ σύμπας ὑπό πάθος . διαφέρω κατά ὁ βίος · ὁ δέ πῇ μέν ἀνακεράννυμι , πῇ δέ λείπω ἔξω ὁ καθαρός , οὐ ἐπισπάω ἀλλά οἷος ἀκρόπλοος ἐπιψαύω ἐκ κεφαλή ὁ ἄνθρωπος καθά ἐν βυθός δύω ἄρτημα κορυφαῖον , ὀρθόω περί αὐτός ὁ ψυχή ἀνέχω ὅσος ὑπακούω καί οὐ κρατέω ὁ πάθος . ὁ μέν οὖν ὑποβρύχιος ἐν ὁ σῶμα φέρω ψυχή λέγω · ὁ δέ φθορά λείπω ὁ πολύς νόος καλέω ἐντός εἰμί νομίζω ἑαυτοῦ , ὥσπερ ἐν ὁ εἴσοπτρον ὁ φαίνω κατά ἀνταύγεια ὁ δέ ὀρθός ὑπονοέω , ὡς ἐκτός εἰμί δαίμων προσαγορεύω . ὁ μέν οὖν ἀποσβέννυμι δοκέω ἀστήρ , ὦ Τίμαρχος φημί ὁ εἰς σῶμα καταδύω ὅλος ψυχή ὁράω νομίζω , ὁ δέ οἷος ἀναλάμπω πάλιν καί ἀναφαίνω κάτωθεν , ἀχλύς τις καί ζόφος ὥσπερ πηλός ἀποσείω , ὁ ἐκ ὁ σῶμα ἐπαναπλέω μετά ὁ θάνατος · ὁ δέ ἄνω διαφέρω δαίμων εἰμί ὁ νόος ἔχω λέγω ἄνθρωπος . πειράω δέ κατοράω ἕκαστος ὁ σύνδεσμος , ὅς ὁ ψυχή συμφύω . οὗτος ἀκούω αὐτός ἀκριβής προσέχω καί θεάομαι ὁ ἀστήρ ἀποσαλεύω ὁ μέν ἥσσων ὁ δέ μάλα , ὥσπερ ὁ ὁ δίκτυον διασημαίνω ἐν ὁ θάλασσα φελλός ὁράω ἐπιφέρω · ἔνιοι δέ ὁ κλώθω ἄτρακτος ὅμοιος ἐγκαταταράσσω καί ἀνώμαλος ἕλκω , οὐ δύναμαι καθίστημι ὁ κίνησις ἐπί εὐθεῖα . λέγω δέ ὁ φωνή ὁ μέν εὐθύς καί τάσσω κίνησις ἔχω εὐήνιος ψυχή χράω διά τροφή καί παίδευσις ἀστεῖος , οὐ ἄγαν σκληρός καί ἄγριος παρέχω ὁ ἄλογος ὁ δέ ἄνω καί κάτω πολλάκις ἀνώμαλος καί τεταραγμένως ἐγκλίνω , οἷος ἐκ δεσμός σπαράσσω , δυσπειθής καί ἀνάγωγος διά ἀπαιδευσία ζυγομαχέω ἦθος , πῇ μέν κρατέω καί περιάγω ; ἐπί δεξιά , πῇ δέ κάμπτω ὑπό ὁ πάθος καί συνεφέλκω ὁ ἁμάρτημα , εἶτα πάλιν ἀντιτείνω καί βιάζω . ὁ μέν γάρ σύνδεσμος οἷος χαλινός ὁ ἄλογος ὁ ψυχή ἐμβάλλω , ὅταν ἀντισπάω , ὁ λέγω μεταμέλεια ἐπάγω ὁ ἁμαρτία καί ὁ ἐπί ὁ ἡδονή , ὅσος παράνομος καί ἀκρατής , αἰσχύνη , ἀλγηδών καί πληγή εἰμί ἐνθένδε ὁ ψυχή ὑπό ὁ κρατέω καί ἄρχων ἐπιστομίζω · μέχρι ἄν οὕτως κολάζω πειθήνιος γίγνομαι καί συνήθης ὥσπερ θρέμμα πρᾶος ἄνευ πληγή καί ἀλγηδών ὑπό σύμβολος ὀξύς καί σημεῖον , αἰσθάνομαι ὁ δαίμων . οὗτος μέν οὖν ὀψέ ποτέ καί βραδύς ἄγω καί καθίστημι πρός ὁ δέω . ἐκ δέ ὁ εὐήνιος ἐκεῖνος καί κατήκοος εὐθύς ἐκ ἀρχή καί γένεσις ὁ οἰκεῖος δαίμων καί ὁ μαντικός εἰμί καί θεοκλυτέω γένος · ὅς ὁ Ἑρμόδωρος ὁ Κλαζομένιος ψυχή ἀκούω δήπουθεν , ὡς ἀπολείπω παντάπασι ὁ σῶμα νύκτωρ καί μετά ἡμέρα πλανάω πολύς τόπος , εἶτα αὖθις ἐπανέρχομαι , πολύς ὁ μακρός λέγω καί πράσσω ἐντυγχάνω καί παραγίγνομαι · μέχρι ὅς ὁ σῶμα , ὁ γυνή προδίδωμι , λαμβάνω ὁ ἐχθρός ψυχή ἐρῆμος οἴκοι καταπίμπρημι . οὗτος · μέν οὖν οὐ ἀληθής εἰμί · οὐ γάρ ἐκβαίνω ὁ ψυχή ὁ σῶμα , ὑπείκω δέ ἀεί καί χαλάω ὁ δαίμων ὁ σύνδεσμος δίδωμι περιδρομή καί περιφοίτησις , ὥστε πολύς συνοράω καί κατακούω ὁ ἐκτός εἰσαγγέλλω . ὁ δέ ἀφανίζω ὁ σῶμα κοιμάω μέχρι νῦν δίκη ἐν ὁ τάρταρος τίνω . οὗτος δέ οἶδα φημί σαφής , ὦ νεανίας , τρίτος μείς · νῦν δέ ἀπέρχομαι παύω δέ ὁ φωνή , βούλομαι μέν ἑαυτοῦ ὁ Τίμαρχος φημί θεάομαι περιστρέφω , τίς ὁ φθέγγομαι εἰμί · σφόδρα δέ ὁ κεφαλή αὖθις ἀλγέω , καθά βία συμπιέζω , οὐδείς ἔτι γιγνώσκω οὐδέ αἰσθάνομαι ὁ κατά ἑαυτοῦ · εἶτα μέντοι μετά μικρός ἀναφέρω ὁράω ἑαυτοῦ ἐν Τροφώνιος παρά ὁ εἴσοδος , οὗπερ ἐκ ἀρχή κατακλίνω , κεῖμαι .