plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 16
ταῦτα τἀδελφοῦ διελθόντος , ὁ Σιμμίας δὶς ἢ τρὶς ἐπινεύσας τῇ κεφαλῇ μέγας ἔφη μέγας ἀνήρ ἐστιν Ἐπαμεινώνδας τούτου δʼ αἴτιος οὑτοσὶ Πολύμνις , ἐξ ἀρχῆς τὴν ἀρίστην τροφὴν ἐν φιλοσοφίᾳ τοῖς παισὶ παρασκευασάμενος . ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων αὐτοὶ διαλύεσθε πρὸς αὑτούς , ὦ ξένε · τὸν δὲ Λῦσιν ἡμῖν , εἰ θέμις ἀκοῦσαι , πότερον ἄρα κινεῖς ἐκ τοῦ τάφου καὶ μετοικίζεις εἰς Ἰταλίαν ἢ καταμένειν ἐνταῦθα παρʼ ἡμῖν ἐάσεις εὐμενέσι καὶ φίλοις , ὅταν ἐκεῖ γενώμεθα , συνοίκοις χρησόμενον ; καὶ ὁ Θεάνωρ ἐπιμειδιάσας ἔοικεν ἔφη Λῦσις , ὦ Σιμμία , φιλοχωρεῖν , οὐδενὸς τῶν καλῶν ἐνδεὴς γεγονὼς διʼ Ἐπαμεινώνδαν . ἔστι γάρ τι γιγνόμενον ἰδίᾳ περὶ τὰς ταφὰς τῶν Πυθαγορικῶν ὅσιον , οὗ μὴ τυχόντες οὐ δοκοῦμεν ἀπέχειν τὸ μακαριστὸν καὶ οἰκεῖον τέλος . ὡς οὖν ἔγνωμεν ἐκ τῶν ὀνείρων τὴν Λύσιδος τελευτὴν ʽ διαγιγνώσκομεν δὲ σημείῳ τινὶ φαινομένῳ κατὰ τοὺς ὕπνους , εἴτε τεθνηκότος εἴτε ζῶντος εἴδωλὸν ἐστιν̓ , ἔννοια πολλοῖς ἐπεισῆλθεν , ὡς ἐπὶ ξένης ὁ Λῦσις ἄλλως κεκήδευται καὶ κινητέος ἐστὶν ἡμῖν ὅπως ἐκεῖ μεταλάχῃ τῶν νομιζομένων . τοιαύτῃ δὲ διανοίᾳ παραγενόμενος καὶ πρὸς τὸν τάφον εὐθὺς ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων ὁδηγηθείς , ἑσπέρας ἤδη χοὰς ἐχεόμην ἀνακαλούμενος τὴν Λύσιδος ψυχὴν κατελθεῖν ἀποθεσπίσουσαν ὡς χρὴ ταῦτα πράσσειν . προϊούσης δὲ τῆς νυκτός , εἶδον μὲν οὐδὲν ἀκοῦσαι δὲ φωνῆς ἔδοξα τὰ ἀκίνητα μὴ κινεῖν · ὁσίως γὰρ ὑπὸ τῶν φίλων κεκηδεῦσθαι τὸ Λύσιδος σῶμα , τὴν δὲ ψυχὴν ἤδη κεκριμένην ἀφεῖσθαι πρὸς ἄλλην γένεσιν , ἄλλῳ δαίμονι συλλαχοῦσαν . καὶ μέντοι καὶ συμβαλὼν ἕωθεν Ἐπαμεινώνδᾳ καὶ τὸν τρόπον ἀκούσας ᾧ θάψειε Λῦσιν , ἐπέγνων ὅτι καλῶς ἄχρι τῶν ἀπορρήτων πεπαιδευμένος ὑπʼ ἐκείνου τἀνδρὸς εἴη καὶ χρῷτο ταὐτῷ δαίμονι πρὸς τὸν βίον , εἰ μὴ κακὸς ἐγὼ τεκμήρασθαι τῷ πλῷ τὸν κυβερνήτην . εὐρεῖαι μὲν γὰρ ἀτραποὶ βίων , ὀλίγαι δʼ ἃς δαίμονες ἀνθρώπους ἄγουσιν ὁ μὲν οὖν Θεάνωρ ταῦτʼ εἰπὼν τῷ Ἐπαμεινώνδᾳ προσέβλεψεν , οἷον ἐξ ὑπαρχῆς ἀναθεώμενος αὐτοῦ τὴν φύσιν καὶ τὸ εἶδος .
Lemmas: οὗτος ἀδελφός διέρχομαι , ὁ Σιμμίας δίς ἤ τρίς ἐπινεύω ὁ κεφαλή μέγας φημί μέγας ἀνήρ εἰμί Ἐπαμεινώνδας οὗτος δέ αἴτιος οὗτος Πολύμνις , ἐκ ἀρχή ὁ ἀγαθός τροφή ἐν φιλοσοφία ὁ παῖς παρασκευάζω . ἀλλά περί μέν οὗτος αὐτός διαλύω πρός ἑαυτοῦ , ὦ ξένος · ὁ δέ Λῦσις ἐγώ , εἰ θέμις ἀκούω , πότερος ἄρα κινέω ἐκ ὁ τάφος καί μετοικίζω εἰς Ἰταλία ἤ καταμένω ἐνταῦθα παρά ἐγώ ἐάω εὐμενής καί φίλος , ὅταν ἐκεῖ γίγνομαι , σύνοικος χράω ; καί ὁ Θεάνωρ ἐπιμειδιάω ἔοικα φημί Λῦσις , ὦ Σιμμίας , φιλοχωρέω , οὐδείς ὁ καλός ἐνδεής γίγνομαι διά Ἐπαμεινώνδας . εἰμί γάρ τις γίγνομαι ἴδιος περί ὁ ταφή ὁ Πυθαγορικός ὅσιος , ὅς μή τυγχάνω οὐ δοκέω ἀπέχω ὁ μακαριστός καί οἰκεῖος τέλος . ὡς οὖν γιγνώσκω ἐκ ὁ ὄνειρος ὁ Λύσις τελευτή ʽ διαγιγνώσκω δέ σημεῖον τις φαίνω κατά ὁ ὕπνος , εἴτε θνῄσκω εἴτε ζάω εἴδωλον εἰμί , ἔννοια πολύς ἐπεισέρχομαι , ὡς ἐπί ξένος ὁ Λῦσις ἄλλος κηδεύω καί κινητέος εἰμί ἐγώ ὅπως ἐκεῖ μεταλαγχάνω ὁ νομίζω . τοιοῦτος δέ διάνοια παραγίγνομαι καί πρός ὁ τάφος εὐθύς ὑπό ὁ ἐγχώριος ὁδηγέω , ἑσπέρα ἤδη χοή χέω ἀνακαλέω ὁ Λύσις ψυχή κατέρχομαι ἀποθεσπίζω ὡς χρή οὗτος πράσσω . προέρχομαι δέ ὁ νύξ , ὁράω μέν οὐδείς ἀκούω δέ φωνή δοκέω ὁ ἀκίνητος μή κινέω · ὅσιος γάρ ὑπό ὁ φίλος κηδεύω ὁ Λύσις σῶμα , ὁ δέ ψυχή ἤδη κρίνω ἀφίημι πρός ἄλλος γένεσις , ἄλλος δαίμων συλλαγχάνω . καί μέντοι καί συμβάλλω ἕωθεν Ἐπαμεινώνδας καί ὁ τρόπος ἀκούω ὅς θάπτω Λῦσις , ἐπιγιγνώσκω ὅτι καλός ἄχρι ὁ ἀπόρρητος παιδεύω ὑπό ἐκεῖνος ἀνήρ εἰμί καί χράω αὐτός δαίμων πρός ὁ βίος , εἰ μή κακός ἐγώ τεκμαίρομαι ὁ πλόος ὁ κυβερνήτης . εὐρύς μέν γάρ ἀτραπός βίος , ὀλίγος δέ ὅς δαίμων ἄνθρωπος ἄγω ὁ μέν οὖν Θεάνωρ οὗτος λέγω ὁ Ἐπαμεινώνδας προσβλέπω , οἷος ἐκ ὑπαρχή ἀναθεάομαι αὐτός ὁ φύσις καί ὁ εἶδος .