plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 11
καὶ ὁ Γαλαξίδωρος οἴει γάρ ἔφη Θεόκριτε , τὸ Σωκράτους δαιμόνιον ἰδίαν καὶ περιττὴν ἐσχηκέναι δύναμιν ; οὐχὶ τῆς κοινῆς μόριόν τι μαντικῆς τὸν ἄνδρα πείρᾳ βεβαιωσάμενον , ἐν τοῖς ἀδήλοις καὶ ἀτεκμάρτοις τῷ λογισμῷ ῥοπὴν ἐπάγειν ; ὡς γὰρ ὁλκὴ μία καθʼ αὑτὴν οὐκ ἄγει τὸν ζυγόν , ἰσορροποῦντι δὲ βάρει προστιθεμένη κλίνει τὸ σύμπαν ἐφʼ , ἑαυτήν οὕτω πταρμὸς ἢ κληδὼν ἤ τι τοιοῦτον σύμβολον καὶ κοῦφον , ἐμβριθῆ διάνοιαν ἐπισπάσασθαι πρὸς πρᾶξιν · δυεῖν δʼ ἐναντίων λογισμῶν θατέρῳ προσελθὸν ἔλυσε τὴν ἀπορίαν , τῆς ἰσότητος ἀναιρεθείσης , ὥστε κίνησιν γίγνεσθαι καὶ ὁρμήν . ὑπολαβὼν δʼ ὁ πατήρ ἀλλὰ μήν ἔφη καὶ αὐτός , ὦ Γαλαξίδωρε , Μεγαρικοῦ τινος ἤκουσα , Τερψίωνος δὲ ἐκεῖνος , ὅτι τὸ Σωκράτους δαιμόνιον πταρμὸς ἦν , ὅ τε παρʼ αὐτοῦ καὶ ὁ παρʼ ἄλλων · ἑτέρου μὲν πταρόντος ἐκ δεξιᾶς εἴτʼ ὄπισθεν εἴτʼ ἔμπροσθεν , ὁρμᾶν αὐτὸν ἐπὶ τὴν πρᾶξιν · εἰ δʼ ἐξ ἀριστερᾶς , ἀποτρέπεσθαι τῶν δʼ αὐτοῦ πταρμῶν τὸν μὲν ἔτι μέλλοντος βεβαιοῦν τὸν δʼ ἤδη πράσσοντος ἐπέχειν καὶ κωλύειν τὴν ὁρμήν . ἀλλʼ ἐκεῖνό μοι δοκεῖ θαυμαστόν , εἰ πταρμῷ χρώμενος οὐ τοῦτο τοῖς ἑταίροις ἀλλὰ δαιμόνιον εἶναι τὸ κωλῦον ἢ κελεῦον ἔλεγε · τύφου γὰρ ἂν ἦν τινος , ὦ φίλε , κενοῦ καὶ κόμπου τὸ τοιοῦτον , οὐκ ἀληθείας καὶ ἁπλότητος οἷς τὸν ἄνδρα μέγαν ὡς ἀληθῶς καὶ διαφέροντα τῶν πολλῶν γεγονέναι δοκοῦμεν , ὑπὸ φωνῆς ἔξωθεν ἢ πταρμοῦ τινος ὁπηνίκα τύχοι θορυβούμενον ἐκ τῶν πράξεων ἀνατρέπεσθαι καὶ προΐεσθαι τὸ δεδογμένον . αἱ δὲ Σωκράτους αὖ ὁρμαὶ τὸ βέβαιον ἔχουσαι καὶ σφοδρότητα φαίνονται πρὸς ἅπαν , ὡς ἂν ἐξ ὀρθῆς καὶ ἰσχυρᾶς ἀφειμέναι κρίσεως καὶ ἀρχῆς . πενίᾳ γὰρ ἐμμεῖναι παρὰ πάντα τὸν βίον ἑκουσίως , σὺν παὶ χάριτι τῶν διδόντων ἔχειν δυνάμενον , καὶ φιλοσοφίας μὴ ἐκστῆναι πρὸς τοσαῦτα κωλύματα καὶ τέλος εἰς σωτηρίαν καὶ φυγὴν αὐτῷ σπουδῆς ἑταίρων καὶ παρασκευῆς εὐμηχάνου γενομένης , μήτε καμφθῆναι λιπαροῦσι μήθʼ ὑποχωρῆσαι τῷ θανάτῳ πελάζοντι , χρῆσθαι δʼ ἀτρέπτῳ τῷ λογισμῷ πρὸς τὸ δεινόν , οὐκ ἔστιν ἀνδρὸς ἐκ κληδόνων ἢ πταρμῶν μεταβαλλομένην ὅτε τύχοι γνώμην ἔχοντος ἀλλʼ ὑπὸ μείζονος ἐπιστασίας καὶ ἀρχῆς ἀγομένου πρὸς τὸ καλόν . ἀκούω δὲ καὶ τὴν ἐν Σικελίᾳ τῆς Ἀθηναίων δυνάμεως φθορὰν προειπεῖν αὐτὸν ἐνίοις τῶν φίλων . καὶ πρότερον ἔτι τούτων Πυριλάμπης ὁ Ἀντιφῶντος ἁλοὺς ἐν τῇ διώξει περὶ Δήλιον ὑφʼ ἡμῶν δορατίῳ τετρωμένος , ὡς ἤκουσε τῶν ἐπὶ τὰς σπονδὰς ἀφικομένων Ἀθήνηθεν , ὅτι Σωκράτης μετʼ Ἀλκιβιάδου καὶ Λάχητος ἐπὶ Ῥηγίστης καταβὰς ἀπονενοστήκοι , πολλὰ μὲν τοῦτον ἀνεκαλέσατο , πολλὰ δὲ φίλους τινὰς καὶ λοχίτας οἷς συνέβη μετʼ αὐτοῦ παρὰ τὴν Πάρνηθα φεύγουσιν ὑπὸ τῶν ἡμετέρων ἱππέων ἀποθανεῖν , ὡς τοῦ Σωκράτους δαιμονίου παρακούσαντας , ἑτέραν ὁδὸν οὐχ ἣν ἐκεῖνος ἦγε τρεπομένους ἀπὸ τῆς μάχης . ταῦτα δʼ οἶμαι καὶ Σιμμίαν ἀκηκοέναι πολλάκις ὁ Σιμμίας ἔφη καὶ πολλῶν διεβοήθη γὰρ οὐκ ἠρέμα τὸ Σωκράτους Ἀθήνησιν ἐκ τούτων δαιμόνιον .
Lemmas: καί ὁ Γαλαξίδωρος οἴομαι γάρ φημί Θεόκριτος , ὁ Σωκράτης δαιμόνιον ἴδιος καί περισσός ἔχω δύναμις ; οὐ ὁ κοινός μόριον τις μαντικός ὁ ἀνήρ πεῖρα βεβαιόω , ἐν ὁ ἄδηλος καί ἀτέκμαρτος ὁ λογισμός ῥοπή ἐπάγω ; ὡς γάρ ὁλκή εἷς κατά ἑαυτοῦ οὐ ἄγω ὁ ζυγόν , ἰσορροπέω δέ βάρος προστίθημι κλίνω ὁ σύμπας ἐπί , ἑαυτοῦ οὕτως πταρμός ἤ κληδών ἤ τις τοιοῦτος σύμβολον καί κοῦφος , ἐμβριθής διάνοια ἐπισπάω πρός πρᾶξις · δύο δέ ἐναντίος λογισμός ἕτερος προσέρχομαι λύω ὁ ἀπορία , ὁ ἰσότης ἀναιρέω , ὥστε κίνησις γίγνομαι καί ὁρμή . ὑπολαμβάνω δέ ὁ πατήρ ἀλλά μήν φημί καί αὐτός , ὦ Γαλαξίδωρος , Μεγαρικός τις ἀκούω , Τερψίων δέ ἐκεῖνος , ὅτι ὁ Σωκράτης δαιμόνιον πταρμός εἰμί , ὁ τε παρά αὐτός καί ὁ παρά ἄλλος · ἕτερος μέν πταίρω% ἐκ δεξιός εἴτε ὄπισθεν εἴτε ἔμπροσθεν , ὁρμάω αὐτός ἐπί ὁ πρᾶξις · εἰ δέ ἐκ ἀριστερός , ἀποτρέπω ὁ δέ αὐτός πταρμός ὁ μέν ἔτι μέλλω βεβαιόω ὁ δέ ἤδη πράσσω ἐπέχω καί κωλύω ὁ ὁρμή . ἀλλά ἐκεῖνος ἐγώ δοκέω θαυμαστός , εἰ πταρμός χράω οὐ οὗτος ὁ ἑταῖρος ἀλλά δαιμόνιος εἰμί ὁ κωλύω ἤ κελεύω λέγω · τῦφος γάρ ἄν εἰμί τις , ὦ φίλος , κενός καί κόμπος ὁ τοιοῦτος , οὐ ἀλήθεια καί ἁπλότης ὅς ὁ ἀνήρ μέγας ὡς ἀληθής καί διαφέρω ὁ πολύς γίγνομαι δοκέω , ὑπό φωνή ἔξωθεν ἤ πταρμός τις ὁπηνίκα τυγχάνω θορυβέω ἐκ ὁ πρᾶξις ἀνατρέπω καί προίημι ὁ δοκέω . ὁ δέ Σωκράτης αὖ ὁρμή ὁ βέβαιος ἔχω καί σφοδρότης φαίνω πρός ἅπας , ὡς ἄν ἐκ ὀρθός καί ἰσχυρός ἀφίημι κρίσις καί ἀρχή . πενία γάρ ἐμμένω παρά πᾶς ὁ βίος ἑκούσιος , σύν παι χάρις ὁ δίδωμι ἔχω δύναμαι , καί φιλοσοφία μή ἐξίστημι πρός τοσοῦτος κώλυμα καί τέλος εἰς σωτηρία καί φυγή αὐτός σπουδή ἑταῖρος καί παρασκευή εὐμήχανος γίγνομαι , μήτε κάμπτω λιπαρέω μήτε ὑποχωρέω ὁ θάνατος πελάζω , χράω δέ ἄτρεπτος ὁ λογισμός πρός ὁ δεινός , οὐ εἰμί ἀνήρ ἐκ κληδών ἤ πταρμός μεταβάλλω ὅτε τυγχάνω γνώμη ἔχω ἀλλά ὑπό μέγας ἐπιστασία καί ἀρχή ἄγω πρός ὁ καλός . ἀκούω δέ καί ὁ ἐν Σικελία ὁ Ἀθηναῖος δύναμις φθορά προλέγω αὐτός ἔνιοι ὁ φίλος . καί πρότερος ἔτι οὗτος Πυριλάμπης ὁ Ἀντιφῶν ἁλίσκομαι ἐν ὁ δίωξις περί Δήλιον ὑπό ἐγώ δοράτιον τιτρώσκω , ὡς ἀκούω ὁ ἐπί ὁ σπονδή ἀφικνέομαι Ἀθῆναι , ὅτι Σωκράτης μετά Ἀλκιβιάδης καί Λάχης ἐπί Ῥηγίστη καταβαίνω ἀπονοστέω , πολύς μέν οὗτος ἀνακαλέω , πολύς δέ φίλος τις καί λοχίτης ὅς συμβαίνω μετά αὐτός παρά ὁ Πάρνης φεύγω ὑπό ὁ ἡμέτερος ἱππεύς ἀποθνῄσκω , ὡς ὁ Σωκράτης δαιμόνιον παρακούω , ἕτερος ὁδός οὐ ὅς ἐκεῖνος ἄγω τρέπω ἀπό ὁ μάχη . οὗτος δέ οἴομαι καί Σιμμίας ἀκούω πολλάκις ὁ Σιμμίας φημί καί πολύς διαβοάω γάρ οὐ ἠρέμα ὁ Σωκράτης Ἀθήνησι ἐκ οὗτος δαιμόνιον .