plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 10
εἶεν εἶπεν ὁ Θεόκριτος , τὸ δὲ δαιμόνιον , ὦ βέλτιστε , τὸ Σωκράτους ψεῦδος ἢ τί φαμεν ; ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν οὕτω μέγα τῶν περὶ Πυθαγόρου λεγομένων εἰς μαντικὴν ἔδοξε καὶ θεῖον · ἀτεχνῶς γὰρ οἷον Ὅμηρος Ὀδυσσεῖ πεποίηκε τὴν Ἀθηνᾶν ἐν πάντεσσι πόνοισι παρισταμένην , τοιαύτην , ἔοικε Σωκράτει τοῦ βίου προποδηγὸν ἀρχῆς τινα συνάψαι τὸ δαιμόνιον ὄψιν , ἥ μόνη τοι πρόσθεν ἰοῦσα τίθει , φάος ἐν πράγμασιν ἀδήλοις καὶ πρὸς ἀνθρωπίνην ἀσυλλογίστοις φρόνησιν , ἐν οἷς αὐτῷ συνεφθέγγετο πολλάκις τὸ δαιμόνιον ἐπιθειάζον ταῖς αὐτοῦ προαιρέσεσι . τὰ μὲν οὖν πλείονα καὶ μείζονα Σιμμίου χρὴ καὶ τῶν ἄλλων ἐκπυνθάνεσθαι Σωκράτους ἑταίρων · ἐμοῦ δὲ παρόντος , ὅτε πρὸς Εὐθύφρονα τὸν μάντιν ἧκον ; ἔτυχε μέν , ὦ Σιμμία , μέμνησαι γάρ , ἄνω πρὸς τὸ Σύμβολον Σωκράτης καὶ τὴν οἰκίαν τὴν Ἀνδοκίδου βαδίζων ἅμα τι διερωτῶν καὶ διασείων τὸν Εὐθύφρονα μετὰ παιδιᾶς . ἄφνω δʼ ἐπιστὰς καὶ σιμπείσας προσέσχεν αὑτῷ συχνὸν χρόνον · εἶτʼ ἀναστρέψας ἐπορεύετο τὴν διὰ τῶν κιβωτοποιῶν , καὶ τοὺς προκεχωρηκότας ἤδη τῶν ἑταίρων ἀνεκαλεῖτο φάσκων αὑτῷ γεγονέναι τὸ δαιμόνιον . οἱ μὲν οὖν πολλοὶ συνανέστρεφον , ἐν οἷς κἀγὼ τοῦ Εὐθύφρονος ἐχόμενος · νεανίσκοι δέ τινες τὴν εὐθεῖαν βαδίζοντες ὡς δὴ τὸ Σωκράτους ἐλέγξοντες δαιμόνιον , ἐπεσπάσαντο Χάριλλον τὸν αὐλητὴν ἥκοντα καὶ αὐτὸν μετʼ ἐμοῦ εἰς Ἀθήνας πρὸς Κέβητα · πορευομένοις δʼ αὐτοῖς διὰ τῶν ἑρμογλύφων παρὰ τὰ δικαστήρια σύες ἀπαντῶσιν ἀθρόαι βορβόρου περίπλεοι καὶ κατʼ ἀλλήλων ὠθούμεναι διὰ πλῆθος · ἐκτροπῆς δὲ μὴ παρούσης , τοὺς μὲν ἀνέτρεψαν ἐμβαλοῦσαι τοὺς δʼ ἀνεμόλυναν . ἧκεν οὖν καὶ ὁ Χάριλλος οἴκαδε τά τε σκέλη καὶ τὰ ἱμάτια βορβόρου μεστός , ὥστʼ ἀεὶ τοῦ Σωκράτους δαιμονίου μεμνῆσθαι μετὰ γέλωτος θαυμάζοντας , εἰ μηδαμοῦ προλείπει τὸν ἄνδρα μηδʼ ἀμελεῖ τὸ θεῖον αὐτοῦ .
Lemmas: εἶεν λέγω ὁ Θεόκριτος , ὁ δέ δαιμόνιον , ὦ ἀγαθός , ὁ Σωκράτης ψεῦδος ἤ τίς φημί ; ἐγώ γάρ οὐδείς οὕτως μέγας ὁ περί Πυθαγόρας λέγω εἰς μαντικός δοκέω καί θεῖος · ἄτεχνος γάρ οἷος Ὅμηρος Ὀδυσσεύς ποιέω ὁ Ἀθήνη ἐν πᾶς πόνος παρίστημι , τοιοῦτος , ἔοικα Σωκράτης ὁ βίος προποδηγός ἀρχή τις συνάπτω ὁ δαιμόνιον ὄψις , ὅς μόνος τοι πρόσθεν ἔρχομαι τίθημι , φάος ἐν πρᾶγμα ἄδηλος καί πρός ἀνθρώπινος ἀσυλλόγιστος φρόνησις , ἐν ὅς αὐτός συμφθέγγομαι πολλάκις ὁ δαιμόνιον ἐπιθειάζω ὁ αὐτός προαίρεσις . ὁ μέν οὖν πολύς καί μέγας Σιμμίας χρή καί ὁ ἄλλος ἐκπυνθάνομαι Σωκράτης ἑταῖρος · ἐγώ δέ πάρειμι , ὅτε πρός Εὐθύφρων ὁ μάντις ἔκω ; τυγχάνω μέν , ὦ Σιμμίας , μιμνῄσκω γάρ , ἄνω πρός ὁ Σύμβολον Σωκράτης καί ὁ οἰκία ὁ Ἀνδοκίδης βαδίζω ἅμα τις διερωτάω καί διασείω ὁ Εὐθύφρων μετά παιδιά . ἄφνω δέ ἐφίστημι καί σιμπεισος προσέχω ἑαυτοῦ συχνός χρόνος · εἶτα ἀναστρέφω πορεύω ὁ διά ὁ κιβωτοποιός , καί ὁ προχωρέω ἤδη ὁ ἑταῖρος ἀνακαλέω φάσκω ἑαυτοῦ γίγνομαι ὁ δαιμόνιον . ὁ μέν οὖν πολύς συναναστρέφω , ἐν ὅς ἐγώ ὁ Εὐθύφρων ἔχω · νεανίσκος δέ τις ὁ εὐθύς βαδίζω ὡς δή ὁ Σωκράτης ἐλέγχω δαιμόνιον , ἐπισπάω Χάριλλος ὁ αὐλητής ἥκω καί αὐτός μετά ἐγώ εἰς Ἀθῆναι πρός Κέβης · πορεύω δέ αὐτός διά ὁ ἑρμόγλυφος παρά ὁ δικαστήριον ὗς ἀπαντάω ἀθρόος βόρβορος περίπλεος καί κατά ἀλλήλων ὠθέω διά πλῆθος · ἐκτροπή δέ μή πάρειμι , ὁ μέν ἀνατρέπω ἐμβάλλω ὁ δέ ἀναμολύνω . ἥκω οὖν καί ὁ Χάριλλος οἴκαδε ὁ τε σκέλος καί ὁ ἱμάτιον βόρβορος μεστός , ὥστε ἀεί ὁ Σωκράτης δαιμόνιον μιμνῄσκω μετά γέλως θαυμάζω , εἰ μηδαμοῦ προλείπω ὁ ἀνήρ μηδέ ἀμελέω ὁ θεῖος αὐτός .