plutarchus.de-genio-socratis-575a-598f 31
τοιαύτης δὲ τὸν πότον ἐλπίδος διαπαιδαγωγησάσης , προσμίξαντες ἡμεῖς καὶ διὰ τῶν οἰκετῶν εὐθὺς ὠσάμενοι πρὸς τὸν ἀνδρῶνα , μικρὸν ἐπὶ ταῖς θύραις ἔστημεν ἐφορῶντες τῶν κατακειμένων ἕκαστον . ἡ μὲν οὖν τῶν στεφάνων καὶ τῆς ἐσθῆτος ὄψις παραλογιζομένη τὴν ἐπιδημίαν ἡμῶν σιγὴν ἐποίησεν · ἐπεὶ δὲ πρῶτος ὁ Μέλων ὥρμησε διὰ μέσου τὴν χεῖρα τῇ λαβῇ τοῦ ξίφους ἐπιβεβληκώς , Καβίριχος ὁ κυαμευτὸς ἄρχων τοῦ βραχίονος αὐτὸν παραπορευόμενον ἀντισπάσας , ἀνεβόησεν οὐ Μέλων οὗτος , ὦ Φυλλίδα ; τούτου μὲν οὖν ἐξέκρουσε τὴν ἐπιβουλὴν ἅμα τὸ ξίφος · ἀνέλκων , διανιστάμενον δὲ χαλεπῶς τὸν Ἀρχίαν ἐπιδραμὼν οὐκ ἀνῆκε παίων ἕως ἀπέκτεινε . τὸν δὲ Φίλιππον ἔτρωσε μὲν Χάρων παρὰ τὸν τράχηλον ἀμυνόμενον δὲ τοῖς παρακειμένοις ἐκπώμασιν , ὁ Λυσίθεος ἀπὸ τῆς κλίνης χαμαὶ καταβαλὼν ἀνεῖλε . τὸν δὲ Καβίριχον ἡμεῖς κατεπραΰνομεν , ἀξιοῦντες μὴ τοῖς τυράννοις βοηθεῖν ἀλλὰ τὴν πατρίδα συνελευθεροῦν , ἱερὸν ὄντα καὶ τοῖς θεοῖς καθωσιωμένον ὑπὲρ αὐτῆς . ὡς δὲ καὶ διὰ τὸν οἶνον οὐκ ἦν εὐπαρακόμιστος τῷ λογισμῷ πρὸς τὸ συμφέρον ἀλλὰ μετέωρος καὶ τεταραγμένος ἀνίστατο , καὶ τὸ δόρυ προεβάλλετο κατʼ αἰχμήν , ὅπερ ἐξ ἔθους ἀεὶ φοροῦσιν οἱ παρʼ ἡμῖν ἄρχοντες ἐγὼ μὲν ἐκ μέσου διαλαβὼν τὸ δόρυ καὶ μετεωρίσας ὑπὲρ κεφαλῆς , ἐβόων ἀφεῖναι καὶ σῴζειν ἑαυτόν , εἰ δὲ μκή , πεπλήξεσθαι , Θεόπομπος δὲ παραστὰς ἐκ δεξιῶν καὶ τῷ ξίφει πατάξας αὐτόν , ἐνταῦθʼ ἔφη κεῖσο μετὰ τούτων , οὓς ἐκολάκευες · μὴ γὰρ ἐν ἐλευθέραις στεφανώσαιο ταῖς Θήβαις μηδὲ θύσειας ἔτι τοῖς θεοῖς , ἐφʼ ὧν κατηράσω πολλὰ τῇ πατρίδι πολλάκις ὑπὲρ τῶν πολεμίων εὐχόμενος πεσόντος δὲ τοῦ Καβιρίχου , τὸ μὲν ἱερὸν δόρυ Θεόκριτος παρὼν ἀνήρπασεν ἐκ τοῦ φόνου , τῶν δὲ θεραπόντων ὀλίγους τολμήσαντας ἀμύνασθαι διεφθείραμεν ἡμεῖς · τοὺς δʼ ἡσυχίαν ἄγοντας εἰς τὸν ἀνδρῶνα κατεκλείσαμεν , οὐ βουλόμενοι διαπεσόντας ἐξαγγεῖλαι τὰ πεπραγμένα , πρὶν εἰδέναι καὶ τὰ τῶν ἑταίρων εἰ καλῶς κεχώρηκεν .
Lemmas: τοιοῦτος δέ ὁ πότος ἐλπίς διαπαιδαγωγέω , προσμείγνυμι ἐγώ καί διά ὁ οἰκέτης εὐθύς ὠθέω πρός ὁ ἀνδρών , μικρός ἐπί ὁ θύρα ἵστημι ἐφοράω ὁ κατάκειμαι ἕκαστος . ὁ μέν οὖν ὁ στέφανος καί ὁ ἐσθής ὄψις παραλογίζομαι ὁ ἐπιδημία ἐγώ σιγή ποιέω · ἐπεί δέ πρῶτος ὁ Μέλων ὁρμάω διά μέσος ὁ χείρ ὁ λαβή ὁ ξίφος ἐπιβάλλω , Καβίριχος ὁ κυαμευτός ἄρχων ὁ βραχίων αὐτός παραπορεύομαι ἀντισπάω , ἀναβοάω οὐ Μέλων οὗτος , ὦ Φυλλίς ; οὗτος μέν οὖν ἐκκρούω ὁ ἐπιβουλή ἅμα ὁ ξίφος · ἀνέλκω , διανίστημι δέ χαλεπός ὁ Ἀρχίας ἐπιτρέχω οὐ ἀνίημι παίω ἕως ἀποκτείνω . ὁ δέ Φίλιππος τιτρώσκω μέν Χάρων παρά ὁ τράχηλος ἀμύνω δέ ὁ παράκειμαι ἔκπωμα , ὁ Λυσίθεος ἀπό ὁ κλίνη χαμαί καταβάλλω ἀναιρέω . ὁ δέ Καβίριχος ἐγώ καταπραύνω , ἀξιόω μή ὁ τύραννος βοηθέω ἀλλά ὁ πατρίς συνελευθερόω , ἱερός εἰμί καί ὁ θεός καθοσιόομαι ὑπέρ αὐτός . ὡς δέ καί διά ὁ οἶνος οὐ εἰμί εὐπαρακόμιστος ὁ λογισμός πρός ὁ συμφέρω ἀλλά μετέωρος καί ταράσσω ἀνίστημι , καί ὁ δόρυ προβάλλω κατά αἰχμή , ὅς ἐκ ἔθος ἀεί φορέω ὁ παρά ἐγώ ἄρχων ἐγώ μέν ἐκ μέσος διαλαμβάνω ὁ δόρυ καί μετεωρίζω ὑπέρ κεφαλή , βοάω ἀφίημι καί σῴζω ἑαυτοῦ , εἰ δέ μήκ , πλήσσω , Θεόπομπος δέ παρίστημι ἐκ δεξιός καί ὁ ξίφος πατάσσω αὐτός , ἐνταῦθα φημί κεῖμαι μετά οὗτος , ὅς κολακεύω · μή γάρ ἐν ἐλεύθερος στεφανόω ὁ Θῆβαι μηδέ θύω ἔτι ὁ θεός , ἐπί ὅς καταράομαι πολύς ὁ πατρίς πολλάκις ὑπέρ ὁ πολέμιος εὔχομαι πίπτω δέ ὁ Καβίριχος , ὁ μέν ἱερός δόρυ Θεόκριτος πάρειμι ἀναρπάζω ἐκ ὁ φόνος , ὁ δέ θεράπων ὀλίγος τολμάω ἀμύνω διαφθείρω ἐγώ · ὁ δέ ἡσυχία ἄγω εἰς ὁ ἀνδρών κατακλείω , οὐ βούλομαι διαπίπτω ἐξαγγέλλω ὁ πράσσω , πρίν οἶδα καί ὁ ὁ ἑταῖρος εἰ καλός χωρέω .