plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 2
εἰ δʼ οὖν δοκεῖ πείρας μηδὲν ἐλλελεῖφθαι , εἴπωμεν πρὸς τὸν ἀδόλεσχον ὦ παῖ , σιώπα πόλλʼ ἔχει σιγὴ καλά δύο δὲ τὰ πρῶτα καὶ μέγιστα , τὸ ἀκοῦσαι καὶ ἀκουσθῆναι · ὧν οὐδʼ ἑτέρου τυχεῖν ἐγγίγνεται τοῖς ἀδολέσχοις , ἀλλὰ καὶ περὶ αὐτὴν τὴν ἐπιθυμίαν ἀποδυσπετοῦσι . τοῖς μὲν γὰρ ἄλλοις νοσήμασι τῆς ψυχῆς , οἷον φιλαργυρίᾳ φιλοδοξίᾳ φιληδονίᾳ , τὸ γοῦν τυγχάνειν ὧν ἐφίενται περίεστι · τοῖς δʼ ἀδολέσχοις τοῦτο συμβαίνει χαλεπώτατον , ἐπιθυμοῦντες γὰρ ἀκροατῶν οὐ τυγχάνουσιν , ἀλλὰ πᾶς φεύγει προτροπάδην κἂν ἐν ἡμικυκλίῳ τινὶ καθεζόμενοι , κἂν περιπατοῦντες ἐν ταὐτῷ θεάσωνται προσφοιτῶντα , ταχέως ἀνάζευξιν αὑτοῖς παρεγγυῶσι . καὶ καθάπερ ὅταν ἐν συλλόγῳ τινὶ σιωπὴ γένηται , τὸν Ἑρμῆν ἐπεισεληλυθέναι λέγουσιν , οὕτως ὅταν εἰς συμπόσιον ἢ συνέδριον γνωρίμων λάλος εἰσέλθῃ , πάντες ἀποσιωπῶσι μὴ βουλόμενοι λαβὴν παρασχεῖν ἂν δʼ αὐτὸς ἄρξηται διαίρειν τὸ στόμα πρὸ χείματος ὥστʼ ἀνὰ ποντίαν ἄκραν βορέου πνέοντος ὑφορώμενοι σάλον καὶ ναυτίαν ἐξανέστησαν . ὅθεν αὐτοῖς συμβαίνει μήτε παρὰ δεῖπνον συγκλιτῶν μήτε συσκήνων τυγχάνειν προθύμων , ὅταν ὁδοιπορῶσιν ἢ πλέωσιν , ἀλλʼ ἀναγκαστῶν · πρόσκειται γὰρ ἁπανταχοῦ , τῶν ἱματίων ἀντιλαμβανόμενος , τοῦ γενείου , τὴν πλευρὰν θυροκοπῶν τῇ χειρί πόδες δὴ κεῖθι τιμιώτατοι κατὰ τὸν Ἀρχίλοχον , καὶ νὴ Δία κατὰ τὸν σοφὸν Ἀριστοτέλην . καὶ γὰρ αὐτὸς ἐνοχλούμενος ὑπʼ ἀδολέσχου καὶ κοπτόμενος ἀτόποις τισὶ διηγήμασι , πολλάκις αὐτοῦ λέγοντος οὐ θαυμαστόν , Ἀριστότελες ; οὐ τοῦτο φησί θαυμαστόν , ἀλλʼ εἴ τις πόδας ἔχων σὲ ὑπομένει ἑτέρῳ δέ τινι τοιούτῳ μετὰ πολλοὺς λόγους εἰπόντι κατηδολέσχηκά σου , φιλόσοφε · μὰ Δίʼ εἶπεν οὐ γὰρ προσεῖχον καὶ γὰρ ἂν βιάσωνται λαλεῖν οἱ ἀδόλεσχοι , παρέδωκεν αὐτοῖς ἡ ψυχὴ τὰ ὦτα περιαντλεῖν ἔξωθεν , αὐτὴ δʼ ἐντὸς ἑτέρας τινὰς ἀναπτύσσει καὶ διέξεισι πρὸς αὑτὴν φροντίδας · ὅθεν οὔτε προσεχόντων οὔτε πιστευόντων ἀκροατῶν εὐποροῦσι . τῶν μὲν γὰρ πρὸς τὰς συνουσίας εὐκαταφόρων ἄγονον εἶναι τὸ σπέρμα λέγουσι , τῶν δʼ ἀδολέσχων ὁ λόγος ἀτελὴς καὶ ἄκαρπός ἐστι .
Lemmas: εἰ δέ οὖν δοκέω πεῖρα μηδείς ἐλλείπω , λέγω πρός ὁ ἀδόλεσχος ὦ παῖς , σιωπάω πολύς ἔχω σιγή καλός δύο δέ ὁ πρῶτος καί μέγας , ὁ ἀκούω καί ἀκούω · ὅς οὐδέ ἕτερος τυγχάνω ἐγγίγνομαι ὁ ἀδολέσχης , ἀλλά καί περί αὐτός ὁ ἐπιθυμία ἀποδυσπετέω . ὁ μέν γάρ ἄλλος νόσημα ὁ ψυχή , οἷος φιλαργυρία φιλοδοξία φιληδονία , ὁ γοῦν τυγχάνω ὅς ἐφίημι περίειμι · ὁ δέ ἀδολέσχης οὗτος συμβαίνω χαλεπός , ἐπιθυμέω γάρ ἀκροατής οὐ τυγχάνω , ἀλλά πᾶς φεύγω προτροπάδην ἐάν ἐν ἡμικύκλιον τις καθέζομαι , ἐάν περιπατέω ἐν αὐτός θεάομαι προσφοιτάω , ταχύς ἀνάζευξις ἑαυτοῦ παρεγγυάω . καί καθά ὅταν ἐν σύλλογος τις σιωπή γίγνομαι , ὁ Ἑρμῆς ἐπεισέρχομαι λέγω , οὕτως ὅταν εἰς συμπόσιον ἤ συνέδριον γνώριμος λάλος εἰσέρχομαι , πᾶς ἀποσιωπάω μή βούλομαι λαβή παρέχω ἐάν δέ αὐτός ἄρχω διαίρω ὁ στόμα πρό χεῖμα ὥστε ἀνά πόντιος ἄκρος βορέας πνέω ὑφοράω σάλος καί ναυτία ἐξανίστημι . ὅθεν αὐτός συμβαίνω μήτε παρά δεῖπνον συγκλίτης μήτε σύσκηνος τυγχάνω πρόθυμος , ὅταν ὁδοιπορέω ἤ πλέω , ἀλλά ἀναγκαστός · πρόσκειμαι γάρ ἁπανταχοῦ , ὁ ἱμάτιον ἀντιλαμβάνω , ὁ γένειον , ὁ πλευρά θυροκοπέω ὁ χείρ πούς δή ἐκεῖθι τίμιος κατά ὁ Ἀρχίλοχος , καί νή Ζεύς κατά ὁ σοφός Ἀριστοτέλης . καί γάρ αὐτός ἐνοχλέω ὑπό ἀδολέσχης καί κόπτω ἄτοπος τις διήγημα , πολλάκις αὐτός λέγω οὐ θαυμαστός , Ἀριστοτέλης ; οὐ οὗτος φημί θαυμαστός , ἀλλά εἰ τις πούς ἔχω σύ ὑπομένω ἕτερος δέ τις τοιοῦτος μετά πολύς λόγος λέγω καταδολεσχέω σύ , φιλόσοφος · μά Ζεύς λέγω οὐ γάρ προσέχω καί γάρ ἐάν βιάζω λαλέω ὁ ἀδόλεσχος , παραδίδωμι αὐτός ὁ ψυχή ὁ οὖς περιαντλέω ἔξωθεν , αὐτός δέ ἐντός ἕτερος τις ἀναπτύσσω καί διεξέρχομαι πρός ἑαυτοῦ φροντίς · ὅθεν οὔτε προσέχω οὔτε πιστεύω ἀκροατής εὐπορέω . ὁ μέν γάρ πρός ὁ συνουσία εὐκατάφορος ἄγονος εἰμί ὁ σπέρμα λέγω , ὁ δέ ἀδόλεσχος ὁ λόγος ἀτελής καί ἄκαρπος εἰμί .