plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 13
οἱ δὲ πλεῖστοι τῶν ἀδολέσχων οὐδʼ αἰτίαν ἔχοντες ἀπολλύουσιν αὑτούς . οἷον ἐν κουρείῳ τινὶ λόγων γιγνομἑνων περὶ τῆς Διονυσίου τυραννίδος , ὡς ἀδαμαντίνη καὶ ἄρρηκτός ἐστι , γελάσας ὁ κουρεὺς ταῦθʼ ὑμᾶς ἔφη περὶ Διονυσίου δεῖ λέγειν , οὗ ἐγὼ παρʼ ἡμέρας ὀλίγας ἐπὶ τοῦ τραχήλου τὸ ξυρὸν ἔχω ; ταῦτʼ ἀκούσας ὁ Διονύσιος ἀνεσταύρωσεν αὐτόν . ἐπιεικῶς δὲ λάλον ἐστὶ τὸ τῶν κουρέων γένος οἱ γὰρ ἀδολεσχότατοι προσρέουσι καὶ προσκαθίζουσιν , ὥστʼ αὐτοὺς ἀναπίμπλασθαι τῆς συνηθείας . χαριέντως γοῦν ὁ βασιλεὺς Ἀρχέλαος , ἀδολέσχου κουρέως περιβαλόντος αὐτῷ τὸ ὠμόλινον καὶ πυθομένου πῶς σε κείρω , βασιλεῦ σιωπῶν ἔφη . κουρεὺς δὲ καὶ τὴν ἐν Σικελίᾳ τῶν Ἀθηναίων μεγάλην κακοπραγίαν ἀπήγγειλε , πρῶτος ἐν Πειραιεῖ πυθόμενος οἰκέτου τινὸς τῶν ἀποδεδρακότων ἐκεῖθεν . εἶτʼ ἀφεὶς τὸ ἐργαστήριον εἰς ἄστυ συνέτεινε δρόμῳ μή τις κῦδος ἄροιτο τὸν λόγον εἰς τὴν πόλιν ἐμβαλών , ὁ δὲ δεύτερος ἔλθοι . γενομένης δὲ ταραχῆς οἷον εἰκός , εἰς ἐκκλησίαν ἀθροισθεὶς ὁ δῆμος ἐπὶ τὴν ἀρχὴν ἐβάδιζε τῆς φήμης . ἤγετʼ οὖν ὁ κουρεὺς καὶ ἀνεκρίνετο , μηδὲ τοὔνομα τοῦ φράσαντος εἰδὼς ἀλλʼ εἰς ἀνώνυμον καὶ ἄγνωστον ἀναφέρων τὴν ἀρχὴν πρόσωπον . ὀργὴ δʼ οὖν καὶ βοὴ τοῦ θεάτρου · βασάνιζε καὶ στρέβλου τὸν ἀλάστορα · πέπλασται ταῦτα καὶ συντέθειται · τίς δʼ ἄλλος ἤκουσε ; τίς δʼ ἐπίστευσεν ἐκομίσθη τροχός , κατετάθη ὁ ἄνθρωπος . ἐν τούτῳ παρῆσαν οἱ τὴν συμφορὰν ἀπαγγέλλοντες , ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἔργου διαπεφευγότες , ἐσκεδάσθησαν οὖν πάντες ἐπὶ τὰ οἰκεῖα πένθη , καταλιπόντες ἐν τῷ τροχῷ τὸν ἄθλιον ἐνδεδεμένον . ὀψὲ δὲ λυθεὶς ἤδη πρὸς ἑσπέραν ἠρώτα τὸν δημόσιον , εἰ καὶ περὶ Νικίου τοῦ στρατηγοῦ , ὃν τρόπον ἀπόλωλεν , ἀκηκόασιν . οὕτως ἄμαχόν τι κακὸν καὶ ἀνουθέτητον ἡ συνήθεια ποιεῖ τὴν ἀδολεσχίαν .
Lemmas: ὁ δέ πολύς ὁ ἀδολέσχης οὐδέ αἰτία ἔχω ἀπόλλυμι ἑαυτοῦ . οἷος ἐν κουρεῖον τις λόγος γίγνομαι περί ὁ Διονύσιος τυραννίς , ὡς ἀδαμάντινος καί ἄρρηκτος εἰμί , γελάω ὁ κουρεύς οὗτος σύ φημί περί Διονύσιος δέω λέγω , οὗ ἐγώ παρά ἡμέρα ὀλίγος ἐπί ὁ τράχηλος ὁ ξυρόν ἔχω ; οὗτος ἀκούω ὁ Διονύσιος ἀνασταυρόω αὐτός . ἐπιεικής δέ λάλος εἰμί ὁ ὁ κόρη γένος ὁ γάρ ἀδόλεσχος προσρέω καί προσκαθίζω , ὥστε αὐτός ἀναπίμπλημι ὁ συνήθεια . χαρίεις γοῦν ὁ βασιλεύς Ἀρχέλαος , ἀδολέσχης κουρεύς περιβάλλω αὐτός ὁ ὠμόλινον καί πυνθάνομαι πῶς σύ κείρω , βασιλεύς σιωπάω φημί . κουρεύς δέ καί ὁ ἐν Σικελία ὁ Ἀθηναῖος μέγας κακοπραγία ἀπαγγέλλω , πρῶτος ἐν Πειραιεύς πυνθάνομαι οἰκέτης τις ὁ ἀποδιδράσκω ἐκεῖθεν . εἶτα ἀφίημι ὁ ἐργαστήριον εἰς ἄστυ συντείνω δρόμος μή τις κῦδος ἀείρω ὁ λόγος εἰς ὁ πόλις ἐμβάλλω , ὁ δέ δεύτερος ἔρχομαι . γίγνομαι δέ ταραχή οἷος ἔοικα , εἰς ἐκκλησία ἀθροίζω ὁ δῆμος ἐπί ὁ ἀρχή βαδίζω ὁ φήμη . ἄγω οὖν ὁ κουρεύς καί ἀνακρίνω , μηδέ ὄνομα ὁ φράζω οἶδα ἀλλά εἰς ἀνώνυμος καί ἄγνωστος ἀναφέρω ὁ ἀρχή πρόσωπον . ὀργή δέ οὖν καί βοή ὁ θέατρον · βασανίζω καί στρεβλόω ὁ ἀλάστωρ · πλάσσω οὗτος καί συντίθημι · τίς δέ ἄλλος ἀκούω ; τίς δέ πιστεύω κομίζω τροχός , κατατείνω ὁ ἄνθρωπος . ἐν οὗτος πάρειμι ὁ ὁ συμφορά ἀπαγγέλλω , ἐκ αὐτός ὁ ἔργον διαφεύγω , σκεδάννυμι οὖν πᾶς ἐπί ὁ οἰκεῖος πένθος , καταλείπω ἐν ὁ τροχός ὁ ἄθλιος ἐνδέω . ὀψέ δέ λύω ἤδη πρός ἑσπέρα ἐρωτάω ὁ δημόσιος , εἰ καί περί Νικίας ὁ στρατηγός , ὅς τρόπος ἀπόλλυμι , ἀκούω . οὕτως ἄμαχος τις κακός καί ἀνουθέτητος ὁ συνήθεια ποιέω ὁ ἀδολεσχία .