plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 11
ἡ Ῥωμαίων σύγκλητος ἀπόρρητόν τινα βουλὴν ἐβουλεύετο καθʼ αὑτὴν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας · ἀσάφειαν δὲ πολλὴν καὶ ὑπόνοιαν ἔχοντος τοῦ πράγματος , γυνὴ τἄλλα σώφρων , γυνὴ δέ , προσέκειτο τῷ ἑαυτῆς ἀνδρί , λιπαρῶς δεομένη πυθέσθαι τἀπόρρητον · ὅρκοι δὲ καὶ κατάραι περὶ σιωπῆς ἐγίγνοντο καὶ δάκρυα ποτνιωμένης αὐτῆς , ὡς πίστιν οὐκ ἐχούσης . ὁ δὲ Ῥωμαῖος ἐξελέγξαι βουλόμενος αὐτῆς τὴν ἀβελτερίαν νικᾷς , ὦ γύναι εἶπεν ἀλλʼ ἄκουε φοβερὸν πρᾶγμα καὶ τεράστιον · προσήγγελται γὰρ ἡμῖν ὑπὸ τῶν ἱερέων κόρυδον ὦφθαι πετόμενον κράνος ἔχοντα χρυσοῦν καὶ δόρυ · σκεπτόμεθα δὴ τὸ τέρας εἴτε χρηστὸν εἴτε φαῦλόν ἐστι , καὶ συνδιαποροῦμεν τοῖς μάντεσιν · ἀλλὰ σιώπα ταῦτʼ εἰπὼν ᾤχετʼ εἰς τὴν ἀγοράν · ἡ δὲ τῶν θεραπαινίδων εὐθὺς ἐφελκυσαμένη τὴν πρώτην εἰσελθοῦσαν , ἔπαιε τὸ στῆθος αὑτῆς καὶ τὰς τρίχας ἐσπάραττεν οἴμοι λέγουσα τἀνδρὸς καὶ τῆς πατρίδος · τί πεισόμεθα ; βουλομένη καὶ διδάσκουσα τὴν θεράπαιναν εἰπεῖν τί γὰρ γέγονεν ; ὡς δʼ οὖν πυθομένης διηγήσατο καὶ προσέθηκε τὸν κοινὸν ἁπάσης ἀδολεσχίας ἐπῳδόν , τὸ ταῦτα μηδενὶ φράσῃς ἀλλὰ σιώπα , οὐ φθάνει τὸ θεραπαινίδιον ἀποχωρῆσαν αὐτῆς , καὶ τῶν ὁμοδούλων εὐθὺς ἣν μάλιστʼ εἶδε σχολάζουσαν ἐμβάλλει τὸν λόγον · ἐκείνη δὲ τῷ ἐραστῇ παραγενομένῳ πρὸς αὐτὴν ἔφρασεν . οὕτω δʼ εἰς ἀγορὰν τοῦ διηγήματος ἐκκυλισθέντος ὥστε προλαβεῖν τὸν πλασάμενον τὴν φήμην , ἀπαντήσας τις αὐτῷ τῶν γνωρίμων ἀρτίως εἶπεν οἴκοθεν εἰς ἀγορὰν καταβαίνεις ; ἀρτίως ἔφη ἐκεῖνος . οὐκοῦν οὐδὲν ἀκήκοας ; γέγονε γάρ τι καινόν ; ἀλλὰ κόρυδος ὦπται πετόμενος κράνος ἔχων χρυσοῦν καὶ δόρυ , καὶ μέλλουσι περὶ τούτου σύγκλητον ἔχειν οἱ ἄρχοντες . κἀκεῖνος γελάσας φεῦ τοῦ τάχους εἶπεν ὦ γύναι , τὸ καὶ φθάσαι με τὸν λόγον εἰς ἀγορὰν προελθόντα τούς μὲν οὖν ἄρχοντας ἐντυχὼν ἀπήλλαξε τῆς ταραχῆς τὴν δὲ γυναῖκα τιμωρούμενος , ὡς οἴκαδʼ εἰσῆλθεν , ἀπώλεσάς μʼ εἶπεν ὦ γύναι · τὸ γὰρ ἀπόρρητον ἐκ τῆς ἐμῆς οἰκίας πεφώραται δεδημοσιωμένον · ὥστε μοι φευκτέον ἐστὶ τὴν πατρίδα διὰ τὴν σὴν ἀκρασίαν . τρεπομένης δὲ πρὸς ; ἄρνησιν αὐτῆς καὶ λεγούσης οὐ · γὰρ ταῦτα μετὰ τριακοσίων ἤκουσας ; ποίων ἔφη τριακοσίων ; σοῦ βιασαμένης , ἐπλασάμην ἀποπειρώμενος . οὗτος μὲν οὖν ἀσφαλῶς πάνυ καὶ μετʼ εὐλαβείας , ὥσπερ εἰς ἀγγεῖον σαθρὸν οὐκ οἶνον οὐκ ἔλαιον ἀλλʼ ὕδωρ ἐγχέας , ἐπείρασε τὴν γυναῖκα . Φούλβιος δʼ ὁ Καίσαρος ἑταῖρος τοῦ Σεβαστοῦ , γέροντος ἤδη γεγονότος ἀκούσας ὀδυρομένου τὴν περὶ τὸν οἶκον ἐρημίαν , καὶ ὅτι , τῶν μὲν δυεῖν αὐτῷ θυγατριδῶν ἀπολωλότων Ποστουμίου δʼ ὃς ἔτι λοιπός ; ἐστιν ἐκ διαβολῆς τινος ἐν φυγῇ ὄντος , ἀναγκάζεται τὸν τῆς γυναικὸς υἱὸν ἐπεισάγειν τῇ διαδοχῇ τῆς ἡγεμονίας , καίπερ οἰκτίρων καὶ βουλευόμενος ἐκ τῆς ὑπερορίας ἀνακαλεῖσθαι τὸν θυγατριδοῦν · ταῦτʼ ὁ Φούλβιος ἀκούσας ἐξήνεγκε πρὸς τὴν γυναῖκα , πρὸς δὲ Λιβίαν ἐκείνη , Λιβία δὲ καθήψατο πικρῶς Καίσαρος , εἰ πάλαι ταῦτʼ ἐγνωκὼς οὐ μεταπέμπεται τὸν θυγατριδοῦν , ἀλλʼ εἰς ἔχθραν καὶ πόλεμον αὐτὴν τῷ διαδόχῳ τῆς ἀρχῆς καθίστησιν . · ἐλθόντος οὖν ἕωθεν , ὡς εἰώθει , τοῦ Φουλβίου πρὸς αὐτὸν καὶ εἰπόντος χαῖρε , Καῖσαρ ὑγίαινʼ εἶπε Φούλβιε . κἀκεῖνος νοήσας ᾤχετʼ εὐθὺς ἀπιὼν οἴκαδε , καὶ τὴν γυναῖκα μεταπεμψάμενος ἔγνωκεν ἔφη Καῖσαρ , ὅτι τἀπόρρητον οὐκ ἐσιώπησα · καὶ διὰ τοῦτο μέλλω ἀναιρεῖν ἐμαυτόν · ἡ δὲ γυνὴ δικαίως εἶπεν ὅτι μοι τοσοῦτον συνοικῶν χρόνον οὐκ ἔγνως οὐδʼ ἐφυλάξω τὴν ἀκρασίαν · ἀλλʼ ἔασον ἐμὲ προτέραν καὶ λαβοῦσα τὸ ξίφος ἑαυτὴν προανεῖλε τἀνδρός .
Lemmas: ὁ Ῥωμαῖος σύγκλητος ἀπόρρητος τις βουλή βουλεύω κατά ἑαυτοῦ ἐπί πολύς ἡμέρα · ἀσάφεια δέ πολύς καί ὑπόνοια ἔχω ὁ πρᾶγμα , γυνή ἄλλος σώφρων , γυνή δέ , πρόσκειμαι ὁ ἑαυτοῦ ἀνήρ , λιπαρής δέω πυνθάνομαι ἀπόρρητος · ὅρκος δέ καί κατάρα περί σιωπή γίγνομαι καί δάκρυον ποτνιάομαι αὐτός , ὡς πίστις οὐ ἔχω . ὁ δέ Ῥωμαῖος ἐξελέγχω βούλομαι αὐτός ὁ ἀβελτερία νικάω , ὦ γυνή λέγω ἀλλά ἀκούω φοβερός πρᾶγμα καί τεράστιος · προσαγγέλλω γάρ ἐγώ ὑπό ὁ ἱερεύς κορυδός ὁράω πέτομαι κράνος ἔχω χρύσεος καί δόρυ · σκοπέω δή ὁ τέρας εἴτε χρηστός εἴτε φαῦλος εἰμί , καί συνδιαπορέω ὁ μάντις · ἀλλά σιωπάω οὗτος λέγω οἴχομαι εἰς ὁ ἀγορά · ὁ δέ ὁ θεραπαινίς εὐθύς ἐφέλκω ὁ πρῶτος εἰσέρχομαι , παίω ὁ στῆθος ἑαυτοῦ καί ὁ θρίξ σπαράσσω οἴμοι λέγω ἀνήρ καί ὁ πατρίς · τίς πείθω ; βούλομαι καί διδάσκω ὁ θεράπαινα λέγω τίς γάρ γίγνομαι ; ὡς δέ οὖν πυνθάνομαι διηγέομαι καί προστίθημι ὁ κοινός ἅπας ἀδολεσχία ἐπῳδός , ὁ οὗτος μηδείς φράζω ἀλλά σιωπάω , οὐ φθάνω ὁ θεραπαινίδιον ἀποχωρέω αὐτός , καί ὁ ὁμόδουλος εὐθύς ὅς μάλα ὁράω σχολάζω ἐμβάλλω ὁ λόγος · ἐκεῖνος δέ ὁ ἐραστής παραγίγνομαι πρός αὐτός φράζω . οὕτως δέ εἰς ἀγορά ὁ διήγημα ἐκκυλίνδω ὥστε προλαμβάνω ὁ πλάσσω ὁ φήμη , ἀπαντάω τις αὐτός ὁ γνώριμος ἄρτιος λέγω οἴκοθεν εἰς ἀγορά καταβαίνω ; ἄρτιος φημί ἐκεῖνος . οὐκοῦν οὐδείς ἀκούω ; γίγνομαι γάρ τις καινός ; ἀλλά κορυδός ὁράω πέτομαι κράνος ἔχω χρύσεος καί δόρυ , καί μέλλω περί οὗτος σύγκλητος ἔχω ὁ ἄρχων . ἐκεῖνος γελάω φεῦ ὁ τάχος λέγω ὦ γυνή , ὁ καί φθάνω ἐγώ ὁ λόγος εἰς ἀγορά προέρχομαι ὁ μέν οὖν ἄρχων ἐντυγχάνω ἀπαλλάσσω ὁ ταραχή ὁ δέ γυνή τιμωρέω , ὡς οἴκαδε εἰσέρχομαι , ἀπόλλυμι ἐγώ λέγω ὦ γυνή · ὁ γάρ ἀπόρρητος ἐκ ὁ ἐμός οἰκία φωράω δημοσιόω · ὥστε ἐγώ φεύγω εἰμί ὁ πατρίς διά ὁ σός ἀκρασία . τρέπω δέ πρός ; ἄρνησις αὐτός καί λέγω οὐ · γάρ οὗτος μετά τριακόσιοι ἀκούω ; ποῖος φημί τριακόσιοι ; σύ βιάζω , πλάσσω ἀποπειράομαι . οὗτος μέν οὖν ἀσφαλής πάνυ καί μετά εὐλάβεια , ὥσπερ εἰς ἀγγεῖον σαθρός οὐ οἶνος οὐ ἔλαιον ἀλλά ὕδωρ ἐγχέω , ἐπιλέγω ὁ γυνή . Φούλβιος δέ ὁ Καῖσαρ ἑταῖρος ὁ Σεβαστός , γέρων ἤδη γίγνομαι ἀκούω ὀδύρομαι ὁ περί ὁ οἶκος ἐρημία , καί ὅτι , ὁ μέν δύο αὐτός θυγατριδοῦς ἀπόλλυμι Ποστούμιος δέ ὅς ἔτι λοιπός ; εἰμί ἐκ διαβολή τις ἐν φυγή εἰμί , ἀναγκάζω ὁ ὁ γυνή υἱός ἐπεισάγω ὁ διαδοχή ὁ ἡγεμονία , καίπερ οἰκτίρω καί βουλεύω ἐκ ὁ ὑπερορία ἀνακαλέω ὁ θυγατριδοῦς · οὗτος ὁ Φούλβιος ἀκούω ἐκφέρω πρός ὁ γυνή , πρός δέ Λιβίας ἐκεῖνος , Λιβίας δέ καθάπτω πικρός Καῖσαρ , εἰ πάλαι οὗτος γιγνώσκω οὐ μεταπέμπω ὁ θυγατριδοῦς , ἀλλά εἰς ἔχθρα καί πόλεμος αὐτός ὁ διάδοχος ὁ ἀρχή καθίστημι . · ἔρχομαι οὖν ἕωθεν , ὡς εἴωθα , ὁ Φούλβιος πρός αὐτός καί λέγω χαίρω , Καῖσαρ ὑγιαίνω λέγω Φούλβιος . ἐκεῖνος νοέω οἴχομαι εὐθύς ἀπέρχομαι οἴκαδε , καί ὁ γυνή μεταπέμπω γιγνώσκω φημί Καῖσαρ , ὅτι ἀπόρρητος οὐ σιωπάω · καί διά οὗτος μέλλω ἀναιρέω ἐμαυτοῦ · ὁ δέ γυνή δίκαιος λέγω ὅτι ἐγώ τοσοῦτος συνοικέω χρόνος οὐ γιγνώσκω οὐδέ φυλάσσω ὁ ἀκρασία · ἀλλά ἐάω ἐγώ πρότερος καί λαμβάνω ὁ ξίφος ἑαυτοῦ προαναιρέω ἀνήρ .