plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 17
δευτέρῳ δὲ χρηστέον ἐπιλογισμῷ τῷ τῶν ἐναντίων , ἀκούοντας ἀεὶ καὶ μεμνημένους καὶ πρόχειρʼ ἔχοντας τὰ τῆς ἐχεμυθίας ἐγκώμια , καὶ τὸ σεμνὸν καὶ τὸ ἅγιον καὶ τὸ μυστηριῶδες τῆς σιωπῆς , καὶ ὅτι θαυμάζονται μᾶλλον καὶ ἀγαπῶνται καὶ σοφώτεροι δοκοῦσι τῶν ἐξηνίων τούτων καὶ φερομένων οἱ στρογγύλοι καὶ βραχυλόγοι , καὶ ὧν πολὺς νοῦς ἐν ὀλίγῃ λέξει συνέσταλται . καὶ γὰρ Πλάτων τοὺς τοιούτους ἐπαινεῖ , δεινοῖς ἀκοντισταῖς ἐοικέναι λέγων , οὖλα καὶ πυκνὰ καὶ συνεστραμμένα φθεγγομένους . καὶ ὁ Λυκοῦργος εἰς ταύτην τὴν δεινότητα τοὺς πολίτας εὐθὺς ἐκ παίδων τῇ σιωπῇ πιέζων συνῆγε καὶ κατεπύκνου . καθάπερ γὰρ οἱ Κελτίβηρες ἐκ τοῦ σιδήρου τὸ στόμωμα ποιοῦσιν , ὅταν · κατορύξαντες εἰς τὴν γῆν τὸ πολὺ καὶ γεῶδες ἀποκαθήρωσιν , οὕτως ὁ Λακωνικὸς λόγος οὐκ ἔχει φλοιόν , ἀλλʼ εἰς αὐτὸ τὸ δραστήριον ἀφαιρέσει τοῦ περιττοῦ διωκόμενος στομοῦται · τὸ γὰρ ἀποφθεγματικὸν αὐτοῖς τοῦτο καὶ τὸ μετʼ εὐστροφίας ὀξὺ πρὸς τὰς ἀπαντήσεις ἐκ τῆς πολλῆς περιγίγνεται σιωπῆς . καὶ δεῖ τὰ τοιαῦτα μάλιστα τοῖς ἀδολέσχοις προβάλλειν ὅσην χάριν ἔχει καὶ δύναμιν , οἷόν ἐστι τὸ Λακεδαιμόνιοι Φιλίππῳ Διονύσιος ἐν Κορίνθῳ καὶ πάλιν γράψαντος αὐτοῖς τοῦ Φιλίππου ἂν ἐμβάλω εἰς τὴν Λακωνικήν , ἀναστάτους ὑμᾶς ποιήσω , ἀντέγραψαν αἴκα . Δημητρίου δὲ τοῦ βασιλέως ἀγανακτοῦντος καὶ βοῶντος ἕνα πρὸς ἐμὲ Λακεδαιμόνιοι πρεσβευτὴν ἔπεμψαν οὐ καταπλαγεὶς ὁ πρεσβευτής ἕνʼ εἶπε ποτὶ ἕνα θαυμάζονται δὲ καὶ τῶν παλαιῶν οἱ βραχυλόγοι . καὶ τῷ ἱερῷ τοῦ Πυθίου Ἀπόλλωνος οὐ τὴν Ἰλιάδα καὶ τὴν Ὀδύσσειαν οὐδὲ τοὺς Πινδάρου παιᾶνας ἐπέγραψαν οἱ Ἀμφικτύονες , ἀλλὰ τὸ γνῶθι σαυτόν καὶ τὸ μηδὲν ἄγαν καὶ τὸ ἐγγύα πάρα δʼ ἄτα , θαυμάσαντες τῆς λέξεως τὸ εὔογκον καὶ τὸ λιτόν , ἐν βραχεῖ σφυρήλατον νοῦν περιεχούσης . αὐτὸς δʼ ὁ θεὸς οὐ φιλοσύντομός ἐστι καὶ βραχυλόγος ἐν τοῖς χρησμοῖς , καὶ Λοξίας καλεῖται διὰ τὸ φεύγειν τὴν ἀδολεσχίαν μᾶλλον ἢ τὴν ἀσάφειαν ; οἱ δὲ συμβολικῶς ἄνευ φωνῆς ἃ δεῖ φράζοντες οὐκ ἐπαινοῦνται καὶ θαυμάζονται διαφερόντως ; ὡς Ἡράκλειτος , ἀξιούντων αὐτὸν τῶν πολιτῶν γνώμην τινʼ εἰπεῖν περὶ ὁμονοίας , ἀναβὰς ἐπὶ τὸ βῆμα καὶ λαβὼν ψυχροῦ κύλικα καὶ τῶν ἀλφίτων ἐπιπάσας καὶ τῷ γλήχωνι κινήσας , ἐκπιὼν ἀπῆλθεν ἐπιδειξάμενος αὐτοῖς , ὅτι τὸ τοῖς τυχοῦσιν ἀρκεῖσθαι καὶ μὴ δεῖσθαι τῶν πολυτελῶν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ διατηρεῖ τὰς πόλεις . Σκιλοῦρος δὲ καταλιπὼν ὀγδοήκοντα παῖδας , ὁ Σκυθῶν βασιλεύς , ᾔτησε δέσμην δορατίων , ὅτʼ ἀπέθνῃσκε , καὶ λαβόντας ἐκέλευσε καταθραῦσαι καὶ κατεάξαι συνδεδεμένην καὶ ἀθρόαν ὡς δʼ ἀπεῖπον , αὐτὸς ἓν καθʼ ἓν ἕλκων πάντα ῥᾳδίως διέκλασε · τὴν συμφωνίαν αὐτῶν καὶ τὴν ὁμόνοιαν ἰσχυρὸν ἀποφαίνων καὶ δυσκαθαίρετον , ἀσθενὲς δὲ τὴν διάλυσιν καὶ οὐ μόνιμον .
Lemmas: δεύτερος δέ χράω ἐπιλογισμός ὁ ὁ ἐναντίος , ἀκούω ἀεί καί μιμνῄσκω καί πρόχειρος ἔχω ὁ ὁ ἐχεμυθία ἐγκώμιον , καί ὁ σεμνός καί ὁ ἅγιος καί ὁ μυστηριώδης ὁ σιωπή , καί ὅτι θαυμάζω μάλα καί ἀγαπάω καί σοφός δοκέω ὁ ἐξήνιος οὗτος καί φέρω ὁ στρογγύλος καί βραχυλόγος , καί ὅς πολύς νόος ἐν ὀλίγος λέξις συστέλλω . καί γάρ Πλάτων ὁ τοιοῦτος ἐπαινέω , δεινός ἀκοντιστής ἔοικα λέγω , οὖλος καί πυκνός καί συστρέφω φθέγγομαι . καί ὁ Λυκοῦργος εἰς οὗτος ὁ δεινότης ὁ πολίτης εὐθύς ἐκ παῖς ὁ σιωπή πιέζω συνάγω καί καταπυκνόω . καθά γάρ ὁ Κελτίβηρες ἐκ ὁ σίδηρος ὁ στόμωμα ποιέω , ὅταν · κατορύσσω εἰς ὁ γῆ ὁ πολύς καί γεώδης ἀποκαθαίρω , οὕτως ὁ Λακωνικός λόγος οὐ ἔχω φλοιός , ἀλλά εἰς αὐτός ὁ δραστήριος ἀφαίρεσις ὁ περισσός διώκω στομόω · ὁ γάρ ἀποφθεγματικός αὐτός οὗτος καί ὁ μετά εὐστροφία ὀξύς πρός ὁ ἀπάντησις ἐκ ὁ πολύς περιγίγνομαι σιωπή . καί δέω ὁ τοιοῦτος μάλα ὁ ἀδολέσχης προβάλλω ὅσος χάρις ἔχω καί δύναμις , οἷος εἰμί ὁ Λακεδαιμόνιος Φίλιππος Διονύσιος ἐν Κόρινθος καί πάλιν γράφω αὐτός ὁ Φίλιππος ἐάν ἐμβάλλω εἰς ὁ Λακωνικός , ἀνάστατος σύ ποιέω , ἀντιγράφω ἐάν . Δημήτριος δέ ὁ βασιλεύς ἀγανακτέω καί βοάω εἷς πρός ἐγώ Λακεδαιμόνιος πρεσβευτής πέμπω οὐ καταπλήσσω ὁ πρεσβευτής εἷς λέγω πρός εἷς θαυμάζω δέ καί ὁ παλαιός ὁ βραχυλόγος . καί ὁ ἱερός ὁ Πύθιος Ἀπόλλων οὐ ὁ Ἰλιάς καί ὁ Ὀδύσσεια οὐδέ ὁ Πίνδαρος παιάν ἐπιγράφω ὁ Ἀμφικτύονες , ἀλλά ὁ γιγνώσκω σεαυτοῦ καί ὁ μηδείς ἄγαν καί ὁ ἐγγύη πάρειμι δέ ἄτη , θαυμάζω ὁ λέξις ὁ εὔογκος καί ὁ λιτός , ἐν βραχύς σφυρήλατος νόος περιέχω . αὐτός δέ ὁ θεός οὐ φιλοσύντομος εἰμί καί βραχυλόγος ἐν ὁ χρησμός , καί Λοξίας καλέω διά ὁ φεύγω ὁ ἀδολεσχία μάλα ἤ ὁ ἀσάφεια ; ὁ δέ συμβολικός ἄνευ φωνή ὅς δέω φράζω οὐ ἐπαινέω καί θαυμάζω διαφερόντως ; ὡς Ἡράκλειτος , ἀξιόω αὐτός ὁ πολίτης γνώμη τις λέγω περί ὁμόνοια , ἀναβαίνω ἐπί ὁ βῆμα καί λαμβάνω ψυχρός κύλιξ καί ὁ ἄλφιτον ἐπιπάσσω καί ὁ βλήχων κινέω , ἐκπίνω ἀπέρχομαι ἐπιδείκνυμι αὐτός , ὅτι ὁ ὁ τυγχάνω ἀρκέω καί μή δέω ὁ πολυτελής ἐν εἰρήνη καί ὁμόνοια διατηρέω ὁ πόλις . Σκιλοῦρος δέ καταλείπω ὀγδοήκοντα παῖς , ὁ Σκύθης βασιλεύς , αἰτέω δέσμη δοράτιον , ὅτε ἀποθνῄσκω , καί λαμβάνω κελεύω καταθραύω καί κατεάσσω συνδέω καί ἀθρόος ὡς δέ ἀπολέγω , αὐτός εἷς κατά εἷς ἕλκω πᾶς ῥᾴδιος διακλάω · ὁ συμφωνία αὐτός καί ὁ ὁμόνοια ἰσχυρός ἀποφαίνω καί δυσκαθαίρετος , ἀσθενής δέ ὁ διάλυσις καί οὐ μόνιμος .