ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 1
δύσκολον μὲν ἀναλαμβάνει θεράπευμα καὶ χαλεπὸν ἡ φιλοσοφία τὴν ἀδολεσχίαν . τὸ γὰρ φάρμακον αὐτῆς , ὁ λόγος , ἀκουόντων ἐστίν · οἱ δʼ ἀδόλεσχοι οὐδενὸς ἁκούουσιν , ἀεὶ γὰρ λαλοῦσι . καὶ τοῦτʼ ἔχει πρῶτον κακὸν ἡ ἀσιγησία , τὴν ἀνηκοΐαν . κωφότης γὰρ αὐθαίρετός ἐστιν , ἀνθρώπων οἶμαι μεμφομένων τὴν φύσιν , ὅτι μίαν μὲν γλῶτταν δύο δʼ ὦτʼ ἔχουσιν . εἴπερ οὖν ὁ Εὐριπίδης καλῶς εἶπε πρὸς τὸν ἀσύνετον ἀκροατὴν οὐκ ἂν δυναίμην μὴ στέγοντα πιμπλάναι , σοφοὺς ἐπαντλῶν ἀνδρὶ μὴ σοφῷ λόγους δικαιότερον ἄν τις εἴποι πρὸς τὸν ἀδόλεσχον οὐκ ἂν δυναίμην μὴ δεχόμενον πιμπλάναι , σοφοὺς ἐπαντλῶν ἀνδρὶ μὴ σοφῷ λόγους · μᾶλλον δὲ περιαντλῶν λόγους ἀνθρώπῳ λαλοῦντι μὲν πρὸς τοὺς οὐκ ἀκούοντας , μὴ ἀκούοντι δὲ τῶν λαλούντων . καὶ γὰρ ἂν ἀκούσῃ τι βραχύ , τῆς ἀδολεσχίας ὥσπερ ἄμπωτιν λαβούσης , τοῦτο παραχρῆμα πολλαπλάσιον ἀνταποδίδωσι . τὴν μὲν γὰρ ἐν Ὀλυμπίᾳ στοὰν ἀπὸ μιᾶς φωνῆς πολλὰς ἀντανακλάσεις ποιοῦσαν ἑπτάφωνον καλοῦσι · τῆς δʼ ἀδολεσχίας ἂν ἐλάχιστος ἅψηται λόγος , εὐθὺς ἀντιπεριηχεῖ κινοῦσα χορδὰς τὰς ἀκινήτους φρενῶν . μήποτε γὰρ αὐτοῖς οὐκ εἰς τὴν ψυχὴν ἀλλʼ εἰς τὴν γλῶτταν ἡ ἀκοὴ συντέτρηται . διὸ τοῖς μὲν ἄλλοις ἐμμένουσιν οἱ λόγοι , τῶν δʼ ἀδολέσχων διαρρέουσιν εἶθʼ ὥσπερ ἀγγεῖα κενοὶ φρενῶν ἤχου δὲ μεστοὶ περιίασιν .
Lemmas: δύσκολος μέν ἀναλαμβάνω θεράπευμα καί χαλεπός ὁ φιλοσοφία ὁ ἀδολεσχία . ὁ γάρ φάρμακον αὐτός , ὁ λόγος , ἀκούω εἰμί · ὁ δέ ἀδόλεσχος οὐδείς ἀκούω , ἀεί γάρ λαλέω . καί οὗτος ἔχω πρῶτος κακός ὁ ἀσιγησία , ὁ ἀνηκοία . κωφότης γάρ αὐθαίρετος εἰμί , ἄνθρωπος οἴομαι μέμφομαι ὁ φύσις , ὅτι εἷς μέν γλῶσσα δύο δέ οὖς ἔχω . εἴπερ οὖν ὁ Εὐριπίδης καλός λέγω πρός ὁ ἀσύνετος ἀκροατής οὐ ἄν δύναμαι μή στέγω πίμπλημι , σοφός ἐπαντλέω ἀνήρ μή σοφός λόγος δίκαιος ἄν τις λέγω πρός ὁ ἀδόλεσχος οὐ ἄν δύναμαι μή δέχομαι πίμπλημι , σοφός ἐπαντλέω ἀνήρ μή σοφός λόγος · μάλα δέ περιαντλέω λόγος ἄνθρωπος λαλέω μέν πρός ὁ οὐ ἀκούω , μή ἀκούω δέ ὁ λαλέω . καί γάρ ἐάν ἀκούω τις βραχύς , ὁ ἀδολεσχία ὥσπερ ἄμπωτις λαμβάνω , οὗτος παραχρῆμα πολλαπλάσιος ἀνταποδίδωμι . ὁ μέν γάρ ἐν Ὀλυμπία στοά ἀπό εἷς φωνή πολύς ἀντανάκλασις ποιέω ἑπτάφωνος καλέω · ὁ δέ ἀδολεσχία ἐάν ἐλαχύς ἅπτω λόγος , εὐθύς ἀντιπεριηχέω κινέω χορδή ὁ ἀκίνητος φρήν . μήποτε γάρ αὐτός οὐ εἰς ὁ ψυχή ἀλλά εἰς ὁ γλῶσσα ὁ ἀκοή συντετραίνω . διό ὁ μέν ἄλλος ἐμμένω ὁ λόγος , ὁ δέ ἀδολέσχης διαρρέω εἶτα ὥσπερ ἀγγεῖον κενός φρήν ἦχος δέ μεστός περίειμι .
plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 3
καίτοι γʼ οὐδὲν οὕτως ἡ φύσις εὐερκῶς κεχαράκωκε τῶν ἐν ἡμῖν ὡς τὴν γλῶτταν , βαλομένη φρουρὰν πρὸ αὐτῆς τοὺς ὀδόντας , ἵνʼ , ἐὰν ἐντὸς κατατείνοντος ἡνία σιγαλόεντα τοῦ λογισμοῦ μὴ ὑπακούῃ μηδʼ ἀνειλῆται , δήγμασιν αὐτῆς κατέχωμεν τὴν ἀκρασίαν αἱμάττοντες . ἀχαλίνων γὰρ οὐ ταμιείων οὐδʼ οἰκημάτων ἀλλὰ ʽ στομάτων τὸ τέλος δυστυχίαν ὁ Εὐριπίδης φησίν . οἱ δʼ οἰκημάτων μὲν ἀθύρων καὶ βαλλαντίων ἀδέσμων μηδὲν ὄφελος οἰόμενοι τοῖς κεκτημένοις εἶναι , στόμασι δʼ ἀκλείστοις καὶ ἀθύροις ὥσπερ τὸ τοῦ Πόντου διὰ παντὸς ἔξω ῥέουσι χρώμενοι , πάντων ἀτιμότατον ἡγεῖσθαι τὸν λόγον ἐοίκασιν . ὅθεν οὐδὲ πίστιν ἔχουσιν ἧς πᾶς λόγος ἐφίεται · τὸ γὰρ οἰκεῖον αὐτοῦ τέλος τοῦτʼ ἐστί , πίστιν ἐνεργάσασθαι τοῖς ἀκούουσιν ἀπιστοῦνται δʼ οἱ λάλοι , κἂν ἀληθεύωσιν . ὥσπερ γὰρ ὁ πυρὸς εἰς ἀγγεῖον κατακλεισθεὶς . τῷ μὲν μέτρῳ πλείων εὑρίσκεται τῇ δὲ χρείᾳ μοχθηρότερος , οὕτω λόγος εἰς ἀδόλεσχον ἐμπεσὼν ἄνθρωπον πολὺ ποιεῖ τοῦ ψεύδους ἐπίμετρον , ᾧ διαφθείρει τὴν πίστιν .
Lemmas: καίτοι γε οὐδείς οὕτως ὁ φύσις εὐερκής χαρακόω ὁ ἐν ἐγώ ὡς ὁ γλῶσσα , βάλλω φρουρά πρό αὐτός ὁ ὀδούς , ἵνα , ἐάν ἐντός κατατείνω ἡνία σιγαλόεις ὁ λογισμός μή ὑπακούω μηδέ ἀνειλέω , δῆγμα αὐτός κατέχω ὁ ἀκρασία αἱμάσσω . ἀχάλινος γάρ οὐ ταμιεῖον οὐδέ οἴκημα ἀλλά ʽ στόμα ὁ τέλος δυστυχία ὁ Εὐριπίδης φημί . ὁ δέ οἴκημα μέν ἄθυρος καί βαλλάντιον ἄδεσμος μηδείς ὄφελος οἴομαι ὁ κτάομαι εἰμί , στόμα δέ ἄκλειστος καί ἄθυρος ὥσπερ ὁ ὁ Πόντος διά πᾶς ἔξω ῥέω χράω , πᾶς ἄτιμος ἡγέομαι ὁ λόγος ἔοικα . ὅθεν οὐδέ πίστις ἔχω ὅς πᾶς λόγος ἐφίημι · ὁ γάρ οἰκεῖος αὐτός τέλος οὗτος εἰμί , πίστις ἐνεργάζομαι ὁ ἀκούω ἀπιστέω δέ ὁ λάλος , ἐάν ἀληθεύω . ὥσπερ γάρ ὁ πῦρ εἰς ἀγγεῖον κατακλείω . ὁ μέν μέτρον πολύς εὑρίσκω ὁ δέ χρεία μοχθηρός , οὕτως λόγος εἰς ἀδόλεσχος ἐμπίπτω ἄνθρωπος πολύς ποιέω ὁ ψεῦδος ἐπίμετρον , ὅς διαφθείρω ὁ πίστις .
plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 5
Λυσίας τινὶ δίκην ἔχοντι λόγον συγγράψας ἔδωκεν · ὁ δὲ πολλάκις ἀναγνοὺς ἧκε πρὸς τὸν Λυσίαν ἀθυμῶν καὶ λέγων τὸ μὲν πρῶτον αὐτῷ διεξιόντι θαυμαστὸν φανῆναι τὸν λόγον , αὖθις δὲ καὶ τρίτον ἀναλαμβάνοντι παντελῶς ἀμβλὺν καὶ ἄπρακτον · ὁ δὲ Λυσίας γελάσας τί οὖν εἶπεν οὐχ ἅπαξ μέλλεις λέγειν αὐτὸν ἐπὶ τῶν δικαστῶν ; καὶ σκόπει τὴν Λυσίου πειθὼ καὶ χάριν · κἀκεῖνον γάρ ἐγώ φαμὶ ἰοπλοκάμων Μοισᾶν εὖ λαχεῖν . τῶν δὲ περὶ τοῦ ποιητοῦ λεγομένων ἀληθέστατόν ἐστιν , ὅτι μόνος Ὅμηρος τῆς τῶν ἀνθρώπων ἁψικορίας περιγέγονεν , ἀεὶ καινὸς ὢν καὶ πρὸς χάριν ἀκμάζων · ἀλλʼ ὅμως εἰπὼν καὶ ἀναφωνήσας ἐκεῖνο περὶ αὑτοῦ , τὸ ἐχθρὸν δὲ μοί ἐστιν αὖτις ἀριζήλως εἰρημένα μυθολογεύειν φεύγει καὶ φοβεῖται τὸν ἐφεδρεύοντα παντὶ λόγῳ κόρον , εἰς ἄλλα ἐξ ἄλλων διηγήματα τὴν ἀκοὴν ἄγων καὶ τῇ καινότητι τὴν πλησμονὴν αὐτῆς παραμυθούμενος . οἱ δʼ ἀποκναίουσι δήπου τὰ ὦτα ταῖς ταυτολογίαις ὥσπερ παλίμψηστα διαμολύνοντες .
Lemmas: Λυσίας τις δίκη ἔχω λόγος συγγράφω δίδωμι · ὁ δέ πολλάκις ἀναγιγνώσκω ἵημι πρός ὁ Λυσίας ἀθυμόω καί λέγω ὁ μέν πρῶτος αὐτός διεξέρχομαι θαυμαστός φαίνω ὁ λόγος , αὖθις δέ καί τρίτος ἀναλαμβάνω παντελής ἀμβλύς καί ἄπρακτος · ὁ δέ Λυσίας γελάω τίς οὖν λέγω οὐ ἅπαξ μέλλω λέγω αὐτός ἐπί ὁ δικαστής ; καί σκοπέω ὁ Λύσιος πειθώ καί χάρις · ἐκεῖνος γάρ ἐγώ φημί ἰοπλόκαμος Μοῦσα εὖ λαγχάνω . ὁ δέ περί ὁ ποιητής λέγω ἀληθής εἰμί , ὅτι μόνος Ὅμηρος ὁ ὁ ἄνθρωπος ἁψικορία περιγίγνομαι , ἀεί καινός εἰμί καί πρός χάρις ἀκμάζω · ἀλλά ὅμως λέγω καί ἀναφωνέω ἐκεῖνος περί ἑαυτοῦ , ὁ ἐχθρός δέ ἐγώ εἰμί αὖθις ἀρίζηλος λέγω μυθολογεύω φεύγω καί φοβέω ὁ ἐφεδρεύω πᾶς λόγος κόρος , εἰς ἄλλος ἐκ ἄλλος διήγημα ὁ ἀκοή ἄγω καί ὁ καινότης ὁ πλησμονή αὐτός παραμυθέομαι . ὁ δέ ἀποκναίω δήπου ὁ οὖς ὁ ταυτολογία ὥσπερ παλίμψηστος διαμολύνω .
plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 6
τοῦτο τοίνυν πρῶτον ὑπομιμνήσκωμεν αὐτούς , ὅτι , καθάπερ τὸν οἶνον ἡδονῆς ἕνεκα καὶ φιλοφροσύνης εὑρημένον οἱ προσβιαζόμενοι πολὺν πίνειν καὶ ἄκρατον ἐνίους εἰς ἀηδίαν καὶ παροινίαν τρέπουσιν , οὕτω τὸν λόγον ἣδιστον ὄντα καὶ φιλανθρωπότατον συμβόλαιον οἱ χρώμενοι κακῶς καὶ προχείρως ἀπάνθρωπον ποιοῦσι καὶ ἄμικτον , οἷς οἴονται χαρίζεσθαι λυποῦντες καὶ ἀφʼ ὧν θαυμάζεσθαι καταγελώμενοι καὶ διʼ ὧν φιλεῖσθαι δυσχεραινόμενοι . ὥσπερ οὖν ὁ τῷ κεστῷ τοὺς ὁμιλοῦντας ἀποστρέφων καὶ ἀπελαύνων ἀναφρόδιτος , οὕτως τῷ λόγῳ λυπῶν καὶ ἀπεχθανόμενος ἄμουσός τις καὶ ἄτεχνός ἐστι .
Lemmas: οὗτος τοίνυν πρῶτος ὑπομιμνῄσκω αὐτός , ὅτι , καθά ὁ οἶνος ἡδονή ἕνεκα καί φιλοφροσύνη εὑρίσκω ὁ προσβιάζομαι πολύς πίνω καί ἄκρατος ἔνιοι εἰς ἀηδία καί παροινία τρέπω , οὕτως ὁ λόγος ἡδύς εἰμί καί φιλάνθρωπος συμβόλαιον ὁ χράω κακός καί πρόχειρος ἀπάνθρωπος ποιέω καί ἄμικτος , ὅς οἴομαι χαρίζω λυπέω καί ἀπό ὅς θαυμάζω καταγελάω καί διά ὅς φιλέω δυσχεραίνω . ὥσπερ οὖν ὁ ὁ κεστός ὁ ὁμιλέω ἀποστρέφω καί ἀπελαύνω ἀναφρόδιτος , οὕτως ὁ λόγος λυπέω καί ἀπεχθάνομαι ἄμουσος τις καί ἄτεχνος εἰμί .
plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 9
ἡ δʼ Εὐριπίδειος Ἰνὼ παρρησίαν ἄγουσα περὶ αὑτῆς εἰδέναι φησὶ σιγᾶν θʼ ὅπου δεῖ καὶ λέγειν ἵνʼ ἀσφαλές . οἱ γὰρ εὐγενοῦς καὶ βασιλικῆς τῷ ὄντι παιδείας τυχόντες πρῶτον σιγᾶν εἶτα λαλεῖν μανθάνουσιν . Ἀντίγονος γοῦν ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος , ἐρωτήσαντος αὐτὸν τοῦ υἱοῦ πηνίκα μέλλουσιν ἀναζευγνύειν , τί δέδοικας ; εἶπε μὴ μόνος οὐκ ἀκούσῃς τῆς σάλπιγγος ; οὐκ ἄρα φωνὴν ἐπίστευεν ἀπόρρητον ᾧ τὴν βασιλείαν ἀπολείπειν ἔμελλεν ; ἐδίδασκε μὲν οὖν αὐτὸν ἐγκρατῶς ἔχειν πρὸς τὰ τοιαῦτα καὶ πεφυλαγμένως . Μέτελλος δʼ ὁ γέρων ἕτερόν τι τοιοῦτον ἐπερωτώμενος ἐπὶ στρατείας εἰ φησὶν ᾤμην τὸν χιτῶνά μοι συνειδέναι τοῦτο τἀπόρρητον , ἀποδυσάμενος ἂν αὐτὸν ἐπὶ τὸ πῦρ ἔθηκα Εὐμένης δʼ ἀκούσας ἐπέρχεσθαι Κρατερὸν οὐδενὶ τῶν φίλων ἔφρασεν , ἀλλʼ ἐψεύσατο Νεοπτόλεμον εἶναι · τούτου γὰρ οἱ στρατιῶται κατεφρόνουν , ἐκείνου δὲ καὶ τὴν δόξαν ἐθαύμαζον καὶ τὴν ἀρετὴν ἠγάπων . ἔγνω δʼ οὐδεὶς ἄλλος , ἀλλὰ συμβαλόντες ἐκράτησαν καὶ ἀπέκτειναν αὐτὸν ἀγνοοῦντες καὶ νεκρὸν ἐπέγνωσαν . οὕτως ἐστρατήγησεν ἡ σιωπὴ τὸν ἀγῶνα καὶ τηλικοῦτον ἀνταγωνιστὴν ἀπέκρυψεν · ὥστʼ αὐτὸν τοὺς φίλους μὴ προειπόντα θαυμάζειν μᾶλλον ἢ μέμφεσθαι · κἂν μέμφηται δέ τις , ἐγκαλεῖσθαι βέλτιόν ἐστι σωθέντα διʼ ἀπιστίαν ἢ κατηγορεῖν ἀπολλύμενον διὰ τὸ πιστεῦσαι .
Lemmas: ὁ δέ Εὐριπίδειος Ἰνώ παρρησία ἄγω περί ἑαυτοῦ οἶδα φημί σιγάω τε ὅπου δέω καί λέγω ἵνα ἀσφαλής . ὁ γάρ εὐγενής καί βασιλικός ὁ εἰμί παιδεία τυγχάνω πρῶτος σιγάω εἶτα λαλέω μανθάνω . Ἀντίγονος γοῦν ὁ βασιλεύς ἐκεῖνος , ἐρωτάω αὐτός ὁ υἱός πηνίκα μέλλω ἀναζεύγνυμι , τίς δείδω ; λέγω μή μόνος οὐ ἀκούω ὁ σάλπιγξ ; οὐ ἄρα φωνή πιστεύω ἀπόρρητος ὅς ὁ βασιλεία ἀπολείπω μέλλω ; διδάσκω μέν οὖν αὐτός ἐγκρατής ἔχω πρός ὁ τοιοῦτος καί πεφυλαγμένως . Μέτελλος δέ ὁ γέρων ἕτερος τις τοιοῦτος ἐπερωτάω ἐπί στρατεία εἰ φημί οἴομαι ὁ χιτών ἐγώ σύνοιδα οὗτος ἀπόρρητος , ἀποδύω ἄν αὐτός ἐπί ὁ πῦρ τίθημι Εὐμένης δέ ἀκούω ἐπέρχομαι Κρατερός οὐδείς ὁ φίλος φράζω , ἀλλά ψεύδω Νεοπτόλεμος εἰμί · οὗτος γάρ ὁ στρατιώτης καταφρονέω , ἐκεῖνος δέ καί ὁ δόξα θαυμάζω καί ὁ ἀρετή ἀγαπάω . γιγνώσκω δέ οὐδείς ἄλλος , ἀλλά συμβάλλω κρατέω καί ἀποκτείνω αὐτός ἀγνοέω καί νεκρός ἐπιγιγνώσκω . οὕτως στρατηγέω ὁ σιωπή ὁ ἀγών καί τηλικοῦτος ἀνταγωνιστής ἀποκρύπτω · ὥστε αὐτός ὁ φίλος μή προλέγω θαυμάζω μάλα ἤ μέμφομαι · ἐάν μέμφομαι δέ τις , ἐγκαλέω ἀγαθός εἰμί σῴζω διά ἀπιστία ἤ κατηγορέω ἀπόλλυμι διά ὁ πιστεύω .
plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 10
τίς δʼ ὅλως ἑαυτῷ παρρησίαν ἀπολέλοιπε κατὰ τοῦ μὴ σιωπήσαντος ; εἰ γὰρ ἀγνοεῖσθαι τὸν λόγον ἔδει , κακῶς ἐλέχθη πρὸς ἄλλον · εἰ δʼ ἀφεὶς ἐκ σεαυτοῦ κατέχεις ἐν ἑτέρῳ τἀπόρρητον , εἰς ἀλλοτρίαν πίστιν καταπέφευγας τὴν σεαυτοῦ προέμενος . κἂν μὲν ἐκεῖνος ὅμοιός σοι γένηται , δικαίως ἀπόλωλας · ἂν δὲ βελτίων , σῴζῃ παραλόγως ἕτερον εὑρὼν ὑπὲρ σεαυτὸν πιστότερον . ἀλλὰ φίλος οὗτος ἐμοί . τούτῳ δʼ ἕτερός τις , ᾧ πιστεύσει καὶ οὗτος ὡς ἐγὼ τούτῳ · κἀκεῖνος ἄλλῳ πάλιν · εἶθʼ οὕτως ἐπιγονὴν λαμβάνει καὶ πολλαπλασιασμόν , εἰρομένης τῆς ἀκρασίας , ὁ λόγος . ὡς γὰρ ἡ μονὰς οὐκ ἐκβαίνει τὸν ἑαυτῆς ὅρον ἀλλʼ ἅπαξ τὸ ἓν μένει , διὸ κέκληται μονάς · ἡ δὲ δυὰς ἀρχὴ διαφορᾶς ἀόριστος · εὐθὺς γὰρ ἑαυτὴν ἐξίστησι τῷ διπλασιασμῷ εἰς τὸ πλῆθος τρεπομένη · οὕτω λόγος ἐν τῷ πρώτῳ καταμένων ἀπόρρητος ὡς ἀληθῶς ἐστιν · ἂν δʼ εἰς ἕτερον ἐκβῇ φήμης ἔσχε τάξιν . ἔπεα γάρ πτερόεντα φησὶν ὁ ποιητής οὔτε γὰρ πτηνὸν ἐκ τῶν χειρῶν ἀφέντα ῥᾴδιόν ἐστιν αὖθις κατασχεῖν , οὔτε λόγον ἐκ τοῦ στόματος προέμενον κρατῆσαι καὶ συλλαβεῖν δυνατόν , ἀλλὰ φέρεται λαιψηρὰ κυκλώσας πτερά διʼ ἄλλων ἐπʼ ἄλλους σκιδνάμενος . νεὼς μὲν γὰρ ἁρπαγείσης ὑπὸ πνεύματος ἐπιλαμβάνονται , σπείραις καὶ ἀγκύραις τὸ τάχος ἀμβλύνοντες · τοῦ λόγου δʼ ὥσπερ ἐκ λιμένων ἐκδραμόντος οὐκ ἔστιν ὅρμος οὐδʼ ἀγκυροβόλιον , ἀλλὰ ψόφῳ πολλῷ καὶ ἤχῳ φερόμενος προσέρρηξε καὶ κατέδυσεν εἰς μέγαν τινὰ καὶ δεινὸν τὸν φθεγξάμενον κίνδυνον . μικροῦ γὰρ ἐκ λαμπτῆρος Ἰδαῖον λέπας πρήσειεν ἄν τις · καὶ πρὸς ἄνδρʼ εἰπὼν ἕνα , πύθοιντʼ ἂν ἀστοὶ πάντες .
Lemmas: τίς δέ ὅλος ἑαυτοῦ παρρησία ἀπολείπω κατά ὁ μή σιωπάω ; εἰ γάρ ἀγνοέω ὁ λόγος δέω , κακός λέγω πρός ἄλλος · εἰ δέ ἀφίημι ἐκ σεαυτοῦ κατέχω ἐν ἕτερος ἀπόρρητος , εἰς ἀλλότριος πίστις καταφεύγω ὁ σεαυτοῦ προίημι . ἐάν μέν ἐκεῖνος ὅμοιος σύ γίγνομαι , δίκαιος ἀπόλλυμι · ἐάν δέ ἀγαθός , σῴζω παράλογος ἕτερος εὑρίσκω ὑπέρ σεαυτοῦ πιστός . ἀλλά φίλος οὗτος ἐγώ . οὗτος δέ ἕτερος τις , ὅς πιστεύω καί οὗτος ὡς ἐγώ οὗτος · ἐκεῖνος ἄλλος πάλιν · εἶτα οὕτως ἐπιγονή λαμβάνω καί πολλαπλασιασμός , ἔρομαι ὁ ἀκρασία , ὁ λόγος . ὡς γάρ ὁ μονή οὐ ἐκβαίνω ὁ ἑαυτοῦ ὅρος ἀλλά ἅπαξ ὁ εἷς μένω , διό καλέω μονή · ὁ δέ δυάς ἀρχή διαφορά ἀόριστος · εὐθύς γάρ ἑαυτοῦ ἐξίστημι ὁ διπλασιασμός εἰς ὁ πλῆθος τρέπω · οὕτως λόγος ἐν ὁ πρῶτος καταμένω ἀπόρρητος ὡς ἀληθής εἰμί · ἐάν δέ εἰς ἕτερος ἐκβαίνω φήμη ἔχω τάξις . ἔπος γάρ πτερόεις φημί ὁ ποιητής οὔτε γάρ πτηνός ἐκ ὁ χείρ ἀφίημι ῥᾴδιος εἰμί αὖθις κατέχω , οὔτε λόγος ἐκ ὁ στόμα προίημι κρατέω καί συλλαμβάνω δυνατός , ἀλλά φέρω λαιψηρός κυκλόω πτερόν διά ἄλλος ἐπί ἄλλος σκίδνημι . ναῦς μέν γάρ ἁρπάζω ὑπό πνεῦμα ἐπιλαμβάνω , σπεῖρα καί ἄγκυρα ὁ τάχος ἀμβλύνω · ὁ λόγος δέ ὥσπερ ἐκ λιμήν ἐκτρέχω οὐ εἰμί ὅρμος οὐδέ ἀγκυροβόλιον , ἀλλά ψόφος πολύς καί ἦχος φέρω προσρήγνυμι καί καταδύω εἰς μέγας τις καί δεινός ὁ φθέγγομαι κίνδυνος . μικρός γάρ ἐκ λαμπτήρ Ἰδαῖος λέπας πίμπρημι ἄν τις · καί πρός ἀνήρ λέγω εἷς , πυνθάνομαι ἄν ἀστός πᾶς .
plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 15
εἰ τοίνυν ἔροιτό τις τὸν κάκιστον ὅστις ἐστὶ καὶ τὸν ἐξωλέστατον,ʼ οὐδεὶς ἂν ἄλλον εἴποι τὸν προδότην παρελθών . Εὐθυκράτης μὲν οὖν ἤρεψε τὴν οἰκίαν τοῖς ἐκ Μακεδονίας ξύλοις ὥς φησι Δημοσθένης · Φιλοκράτης δὲ χρυσίον πολὺ λαβὼν πόρνας καὶ ἰχθῦς ἠγόραζεν · Εὐφόρβῳ δὲ καὶ Φιλάγρῳ τοῖς Ἐρέτριαν προδοῦσι χώραν ὁ βασιλεὺς ἔδωκεν . ὁ δʼ ἀδόλεσχος ἄμισθός ἐστι προδότης ; καὶ αὐτεπάγγελτος , οὐχ ἵππους οὐδὲ τείχη προδιδούς , ἀλλὰ λόγους ἐκφέρων ἀπορρήτους ἐν δίκαις ἐν στάσεσιν ἐν διαπολιτείαις , μηδενὸς αὐτῷ χάριν ἔχοντος · ἀλλʼ ἂν αὐτός ἀκούηται , προσοφείλων χάριν . ὥστε τὸ λελεγμένον πρὸς τὸν εἰκῆ καὶ ἀκρίτως ἐκχέοντα τὰ ἑαυτοῦ καὶ καταχαριζόμενον οὐ φιλάνθρωπος σὺ γʼ ἐσσʼ · ἔχεις νόσον , χαίρεις διδούς ἐναρμόττει καὶ πρὸς τὸν φλύαρον · οὐ φίλος εἶ σὺ ταῦτα μηνύων οὐδʼ εὔνους · ἔχεις νόσον , χαίρεις λαλῶν καὶ φλυαρῶν .
Lemmas: εἰ τοίνυν ἔρομαι τις ὁ κακός ὅστις εἰμί καί ὁ εἴλω οὐδείς ἄν ἄλλος λέγω ὁ προδότης παρέρχομαι . Εὐθυκράτης μέν οὖν ἐρέπτομαι ὁ οἰκία ὁ ἐκ Μακεδονία ξύλον ὡς φημί Δημοσθένης · Φιλοκράτης δέ χρυσίον πολύς λαμβάνω πόρνη καί ἰχθῦς ἀγοράζω · Εὔφορβος δέ καί Φίλαγρος ὁ Ἐρέτρια προδέω χώρα ὁ βασιλεύς δίδωμι . ὁ δέ ἀδόλεσχος ἄμισθος εἰμί προδότης ; καί αὐτεπάγγελτος , οὐ ἵππος οὐδέ τεῖχος προδίδωμι , ἀλλά λόγος ἐκφέρω ἀπόρρητος ἐν δίκη ἐν στάσις ἐν διαπολιτεία , μηδείς αὐτός χάρις ἔχω · ἀλλά ἐάν αὐτός ἀκούω , προσοφείλω χάρις . ὥστε ὁ λέγω πρός ὁ εἰκῇ καί ἄκριτος ἐκχέω ὁ ἑαυτοῦ καί καταχαρίζομαι οὐ φιλάνθρωπος σύ γε εἰμί · ἔχω νόσος , χαίρω δίδωμι ἐναρμόζω καί πρός ὁ φλύαρος · οὐ φίλος εἰμί σύ οὗτος μηνύω οὐδέ εὔνους · ἔχω νόσος , χαίρω λαλέω καί φλυαρέω .
plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 16
ταῦτα δʼ οὐ κατηγορίαν ἡγητέον ἀλλʼ ἰατρείαν τῆς ἀδολεσχίας · τῶν γὰρ παθῶν κρίσει καὶ ἀσκήσει περιγιγνόμεθα , προτέρα δʼ ἡ κρίσις ἐστίν . οὐδεὶς γὰρ ἐθίζεται φεύγειν καὶ ἀποτρίβεσθαι τῆς ψυχῆς ὃ μὴ δυσχεραίνει . δυσχεραίνομεν δὲ τὰ πάθη , ὅταν τὰς βλάβας καὶ τὰς αἰσχύνας τὰς ἀπʼ αὐτῶν τῷ λόγῳ κατανοήσωμεν ὥσπερ νῦν κατανοοῦμεν ἐπὶ τῶν ἀδολέσχων , ὅτι φιλεῖσθαι βουλόμενοι μισοῦνται , χαρίζεσθαι θέλοντες ἐνοχλοῦσι , θαυμάζεσθαι δοκοῦντες καταγελῶνται , κερδαίνοντες οὐδὲν ἀναλίσκουσιν · ἀδικοῦσι τοὺς φίλους , ὠφελοῦσι τοὺς ἐχθρούς , ἑαυτοὺς ἀπολλύουσιν . ὥστε τοῦτο πρῶτον ἴαμα καὶ φάρμακόν ἐστι τοῦ πάθους , ὁ τῶν ἀπʼ αὐτοῦ γιγνομένων αἰσχρῶν καὶ ὀδυνηρῶν ἐπιλογισμός .
Lemmas: οὗτος δέ οὐ κατηγορία ἡγέομαι ἀλλά ἰατρεία ὁ ἀδολεσχία · ὁ γάρ πάθος κρίσις καί ἄσκησις περιγίγνομαι , πρότερος δέ ὁ κρίσις εἰμί . οὐδείς γάρ ἐθίζω φεύγω καί ἀποτρίβω ὁ ψυχή ὅς μή δυσχεραίνω . δυσχεραίνω δέ ὁ πάθος , ὅταν ὁ βλάβη καί ὁ αἰσχύνη ὁ ἀπό αὐτός ὁ λόγος κατανοέω ὥσπερ νῦν κατανοέω ἐπί ὁ ἀδολέσχης , ὅτι φιλέω βούλομαι μισέω , χαρίζω ἐθέλω ἐνοχλέω , θαυμάζω δοκέω καταγελάω , κερδαίνω οὐδείς ἀναλίσκω · ἀδικέω ὁ φίλος , ὠφελέω ὁ ἐχθρός , ἑαυτοῦ ἀπόλλυμι . ὥστε οὗτος πρῶτος ἴαμα καί φάρμακον εἰμί ὁ πάθος , ὁ ὁ ἀπό αὐτός γίγνομαι αἰσχρός καί ὀδυνηρός ἐπιλογισμός .
plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 18
εἰ δὴ ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα συνεχῶς τις σκοποῖ καὶ ἀναλαμβάνοι , παύσαιτʼ ἂν ἴσως ἡδόμενος τῷ φλυαρεῖν . ἐμὲ δὲ κἀκεῖνος ὁ οἰκέτης εὖ μάλα δυσωπεῖ , τὸ προσέχειν τῷ λόγῳ καὶ κρατεῖν προαιρέσεως ἡλίκον ἐστὶν ἐνθυμούμενον . Πούπιος Πείσων ὁ ῥήτωρ μὴ βουλόμενος ἐνοχλεῖσθαι προσέταξε τοῖς οἰκέταις πρὸς τὰ ἐρωτώμενα λαλεῖν καὶ μηδὲν πλέον . εἶτα Κλώδιον ἄρχοντα δεξιώσασθαι βουλόμενος ἐκέλευσε κληθῆναι , καὶ παρεσκευάσατο λαμπρὰν ὡς εἰκὸς ἑστίασιν . ἐνστάσης δὲ τῆς ὥρας , οἱ μὲν ἄλλοι παρῆσαν ὁ δὲ Κλώδιος ; προσεδοκᾶτο · καὶ πολλάκις ἔπεμψε τὸν εἰωθότα καλεῖν οἰκέτην , ἐποψόμενον εἰ πρόσεισιν . ὡς δʼ ἦν ἑσπέρα καὶ ἀπέγνωστο τί δʼ ; ἔφη πρὸς τὸν οἰκέτην ἐκάλεσας αὐτόν ; ἔγωγʼ εἶπε . διὰ οὖν οὐκ ἀφῖκται ; κἀκεῖνος ὅτι ἠρνήσατο . πῶς οὖν οὐκ εὐθὺς ἔφρασας ; ὅτι τοῦτὸ μʼ οὐκ ἠρώτησας . οὕτω μὲν Ῥωμαϊκὸς οἰκέτης , ὁ δʼ Ἀττικὸς ἐρεῖ τῷ δεσπότῃ σκάπτων ἐφʼ οἷς γεγόνασιν αἱ διαλύσεις . οὕτω μέγα πρὸς πάνθʼ ὁ ἐθισμός ἐστι , καὶ περὶ τούτου γʼ ἤδη λέγωμεν .
Lemmas: εἰ δή οὗτος καί ὁ τοιοῦτος συνεχής τις σκοπέω καί ἀναλαμβάνω , παύω ἄν ἴσως ἥδομαι ὁ φλυαρέω . ἐγώ δέ ἐκεῖνος ὁ οἰκέτης εὖ μάλα δυσωπέω , ὁ προσέχω ὁ λόγος καί κρατέω προαίρεσις ἡλίκος εἰμί ἐνθυμέομαι . πυπιυς Πείσων ὁ ῥήτωρ μή βούλομαι ἐνοχλέω προστάσσω ὁ οἰκέτης πρός ὁ ἐρωτάω λαλέω καί μηδείς πολύς . εἶτα Κλώδιος ἄρχων δεξιόομαι βούλομαι κελεύω καλέω , καί παρασκευάζω λαμπρός ὡς ἔοικα ἑστίασις . ἐνίστημι δέ ὁ ὥρα , ὁ μέν ἄλλος πάρειμι ὁ δέ Κλώδιος ; προσδοκάω · καί πολλάκις πέμπω ὁ εἴωθα καλέω οἰκέτης , ἐφοράω εἰ πρόσειμι . ὡς δέ εἰμί ἑσπέρα καί ἀπογιγνώσκω τίς δέ ; φημί πρός ὁ οἰκέτης καλέω αὐτός ; ἐγώ λέγω . διά οὖν οὐ ἀφικνέομαι ; ἐκεῖνος ὅτι ἀρνέομαι . πῶς οὖν οὐ εὐθύς φράζω ; ὅτι οὗτος ἐγώ οὐ ἐρωτάω . οὕτως μέν Ῥωμαῖος οἰκέτης , ὁ δέ Ἀττικός λέγω ὁ δεσπότης σκάπτω ἐπί ὅς γίγνομαι ὁ διάλυσις . οὕτως μέγας πρός πᾶς ὁ ἐθισμός εἰμί , καί περί οὗτος γε ἤδη λέγω .
plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 20
δεύτερον τοίνυν ἄσκημα πρὸς τὰς ἰδίας ἀποκρίσεις ἐστίν , αἷς οὐχ ἣκιστα δεῖ προσέχειν τὸν ἀδόλεσχον · πρῶτον μέν , ἵνα μὴ λάθῃ τοῖς ἐπὶ γέλωτι καὶ ὕβρει προκαλουμένοις εἰς λόγους αὐτὸν ἀποκρινόμενος μετὰ σπουδῆς . ἔνιοι γὰρ οὐδὲν δεόμενοι διατριβῆς δὲ καὶ παιδιᾶς ἕνεκα συνθέντες τινὰς ἐρωτήσεις προβάλλουσι τοῖς τοιούτοις καὶ ἀνακινοῦσιν αὐτῶν τὸν λῆρον · ὃ δεῖ φυλάττεσθαι , καὶ μὴ ταχὺ τῷ λόγῳ μηδʼ ὥσπερ χάριν ἔχοντας ἐπιπηδᾶν , ἀλλὰ καὶ τὸν τρόπον τοῦ πυνθανομένου σκοπεῖν καὶ τὴν χρείαν . ὅταν δὲ φαίνηται τῷ ὄντι βουλόμενος μαθεῖν , ἐθιστέον ἐφιστάναι καὶ ποιεῖν τι διάλειμμα μεταξὺ τῆς ἐρωτήσεως καὶ τῆς ἀποκρίσεως · ἐν ᾧ προσθεῖναι μὲν ὁ ἐρωτῶν , εἴ τι βούλεται , δύναται , σκέψασθαι δʼ αὐτὸς περὶ ὧν ἀποκρινεῖται , καὶ μὴ κατατρέχειν μηδὲ καταχωννύναι τὴν ἐρώτησιν , ἔτι πυνθανομένοις πολλάκις ὑπὸ σπουδῆς ἄλλας ἀντʼ ἄλλων ἀποκρίσεις διδόντα . ἡ μὲν γὰρ Πυθία καὶ πρὸ ἐρωτήσεως αὐθωρὶ χρησμοὺς εἴωθέ τινας ἐκφέρειν · ὁ γὰρ θεός , ᾧ λατρεύει , καὶ κωφοῦ ξυνίησι καὶ οὐ λαλέοντος ἀκούει . τὸν δὲ βουλόμενον ἐμμελῶς ἀποκρίνασθαι δεῖ τὴν , διάνοιαν ἀναμεῖναι καὶ τὴν προαίρεσιν ἀκριβῶς καταμαθεῖν τοῦ πυνθανομένου , μὴ γένηται τὸ κατὰ τὴν παροιμίαν ἄμας ἀπῄτουν , οἱ δʼ ἀπηρνοῦντο σκάφας . ἄλλως δὲ τὸ λάβρον τοῦτο καὶ πρὸς τοὺς λόγους ὀξύπεινον ἀνακρουστέον , ἵνα μὴ δοκῇ καθάπερ ῥεῦμα τῇ γλώττῃ πάλαι προσιστάμενον ἀσμένως ὑπὸ τῆς ἐρωτήσεως ἐξερᾶσθαι . καὶ γὰρ ὁ Σωκράτης οὕτως ἐκόλουε τὴν δίψαν , οὐκ ἐφιεὶς ἑαυτῷ πιεῖν μετὰ γυμνάσιον , εἰ μὴ τὸν πρῶτον ἐκχέοι κάδον ἀνιμήσας , ὅπως ἐθίζηται τὸν τοῦ λόγου καιρὸν ἀναμένειν τὸ ἄλογον .
Lemmas: δεύτερος τοίνυν ἄσκημα πρός ὁ ἴδιος ἀπόκρισις εἰμί , ὅς οὐ ἦκα δέω προσέχω ὁ ἀδόλεσχος · πρῶτος μέν , ἵνα μή λανθάνω ὁ ἐπί γέλως καί ὕβρις προκαλέω εἰς λόγος αὐτός ἀποκρίνω μετά σπουδή . ἔνιοι γάρ οὐδείς δέω διατριβή δέ καί παιδιά ἕνεκα συντίθημι τις ἐρώτησις προβάλλω ὁ τοιοῦτος καί ἀνακινέω αὐτός ὁ λῆρος · ὅς δέω φυλάσσω , καί μή ταχύς ὁ λόγος μηδέ ὥσπερ χάρις ἔχω ἐπιπηδάω , ἀλλά καί ὁ τρόπος ὁ πυνθάνομαι σκοπέω καί ὁ χρεία . ὅταν δέ φαίνω ὁ εἰμί βούλομαι μανθάνω , ἐθίζω ἐφίστημι καί ποιέω τις διάλειμμα μεταξύ ὁ ἐρώτησις καί ὁ ἀπόκρισις · ἐν ὅς προστίθημι μέν ὁ ἐρωτάω , εἰ τις βούλομαι , δύναμαι , σκοπέω δέ αὐτός περί ὅς ἀποκρίνω , καί μή κατατρέχω μηδέ καταχώννυμι ὁ ἐρώτησις , ἔτι πυνθάνομαι πολλάκις ὑπό σπουδή ἄλλος ἀντί ἄλλος ἀπόκρισις δίδωμι . ὁ μέν γάρ Πυθία καί πρό ἐρώτησις αὐθωρί χρησμός εἴωθα τις ἐκφέρω · ὁ γάρ θεός , ὅς λατρεύω , καί κωφός συνίημι καί οὐ λαλέω ἀκούω . ὁ δέ βούλομαι ἐμμελής ἀποκρίνω δέω ὁ , διάνοια ἀναμένω καί ὁ προαίρεσις ἀκριβής καταμανθάνω ὁ πυνθάνομαι , μή γίγνομαι ὁ κατά ὁ παροιμία ἄμη ἀπαιτέω , ὁ δέ ἀπαρνέομαι σκάφη . ἄλλος δέ ὁ λάβρος οὗτος καί πρός ὁ λόγος ὀξύπεινος ἀνακρουστέον , ἵνα μή δοκέω καθά ῥεῦμα ὁ γλῶσσα πάλαι προσίστημι ἄσμενος ὑπό ὁ ἐρώτησις ἐξεράω . καί γάρ ὁ Σωκράτης οὕτως κολούω ὁ δίψα , οὐ ἐφίημι ἑαυτοῦ πίνω μετά γυμνάσιον , εἰ μή ὁ πρῶτος ἐκχέω κάδος ἀνιμάω , ὅπως ἐθίζω ὁ ὁ λόγος καιρός ἀναμένω ὁ ἄλογος .
plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 21
ἔστι τοίνυν τρία γένη τῶν πρὸς τὰς ἐρωτήσεις ἀποκρίσεων , τὸ μὲν ἀναγκαῖον τὸ δὲ φιλάνθρωπον τὸ δὲ περισσόν . οἷον πυθομένου τινὸς εἰ Σωκράτης ἔνδον , ὁ μὲν ἀπροθύμως καὶ ὥσπερ ἄκων ἀποκρίνεται τὸ οὐκ ἔνδον · ἐὰν δὲ βούληται λακωνίζειν , καὶ τὸ ἔνδον ἀφελὼν αὐτὴν μόνην φθέγξεται τὴν ἀπόφασιν · ὡς ἐκεῖνοι , Φιλίππου γράψαντος εἰ δέχονται τῇ πόλει αὐτόν , εἰς χάρτην ΟΥ μέγα γράψαντες ἀπέστειλαν . ὁ δὲ φιλανθρωπότερον ἀποκρίνεται οὐκ ἔνδον ἀλλʼ ἐπὶ ταῖς τραπέζαις · κἂν βούληται προσεπιμετρῆσαι , ξένους τινὰς ἐκεῖ περιμένων . ὁ δὲ περιττὸς καὶ ἀδολέσχης , ἄν γε δὴ τύχῃ καὶ τὸν Κολοφώνιον ἀνεγνωκὼς Ἀντίμαχον , οὐκ ἔνδον φησὶν ἀλλʼ ἐπὶ ταῖς τραπέζαις , ξένους ἀναμένων Ἴωνας , ὑπὲρ ὧν αὐτῷ γέγραφεν Ἀλκιβιάδης περὶ Μίλητον ὤν , καὶ παρὰ Τισσαφέρνει διατρίβων , τῷ τοῦ μεγάλου σατράπῃ βασιλέως , ὃς πάλαι μὲν ἐβοήθει Λακεδαιμονίοις , νῦν δὲ προστίθεται διʼ Ἀλκιβιάδην Ἀθηναίοις · ὁ γὰρ Ἀλκιβιάδης ἐπιθυμῶν κατελθεῖν εἰς τὴν πατρίδα τὸν Τισσαφέρνην μετατίθησι καὶ ὅλως τὴν ὀγδόην Θουκυδίδου κατατεινάμενος ἐρεῖ καὶ κατακλύσει τὸν ἄνθρωπον , ἕως φθάσῃ καὶ Μίλητος ἐκπολεμωθεῖσα καὶ φυγαδευθεὶς τὸ δεύτερον Ἀλκιβιάδης . μάλιστα δὴ περὶ τοῦτο δεῖ τὴν ἀδολεσχίαν συνέχειν ὥσπερ εἰς ἴχνος ἐμβιβάζοντα τὴν ἐρώτησιν καὶ ὡς κέντρῳ καὶ διαστήματι τῇ χρείᾳ τοῦ πυνθανομένου περιγράφοντα τὴν ἀπόκρισιν . Καρνεάδην μὲν γὰρ οὔπω μεγάλην ἔχοντα δόξαν , ἐν τῷ γυμνασίῳ διαλεγόμενον πέμψας ὁ γυμνασίαρχος ἐκέλευσεν ὑφεῖναι τὸ μέγεθος τῆς φωνῆς ( ἦν γὰρ μεγαλοφωνότατος ) · εἰπόντος δʼ ἐκείνου δός μοι μέτρον φωνῆς,ʼ οὐ φαύλως ὑπέτυχε δίδωμι τὸν προσδιαλεγόμενον . τῷ δʼ ἀποκρινομένῳ μέτρον ἔστω ἡ τοῦ ἐρωτῶντος βούλησις .
Lemmas: εἰμί τοίνυν τρεῖς γένος ὁ πρός ὁ ἐρώτησις ἀπόκρισις , ὁ μέν ἀναγκαῖος ὁ δέ φιλάνθρωπος ὁ δέ περισσός . οἷος πυνθάνομαι τις εἰ Σωκράτης ἔνδον , ὁ μέν ἀπρόθυμος καί ὥσπερ ἄκων ἀποκρίνω ὁ οὐ ἔνδον · ἐάν δέ βούλομαι λακωνίζω , καί ὁ ἔνδον ἀφαιρέω αὐτός μόνος φθέγγομαι ὁ ἀπόφασις · ὡς ἐκεῖνος , Φίλιππος γράφω εἰ δέχομαι ὁ πόλις αὐτός , εἰς χάρτης οὐ μέγας γράφω ἀποστέλλω . ὁ δέ φιλάνθρωπος ἀποκρίνω οὐ ἔνδον ἀλλά ἐπί ὁ τράπεζα · ἐάν βούλομαι προσεπιμετρέω , ξένος τις ἐκεῖ περιμένω . ὁ δέ περισσός καί ἀδολέσχης , ἐάν γε δή τυγχάνω καί ὁ Κολοφώνιος ἀναγιγνώσκω Ἀντίμαχος , οὐ ἔνδον φημί ἀλλά ἐπί ὁ τράπεζα , ξένος ἀναμένω Ἴων , ὑπέρ ὅς αὐτός γράφω Ἀλκιβιάδης περί Μίλητος εἰμί , καί παρά Τισσαφέρνης διατρίβω , ὁ ὁ μέγας σατράπης βασιλεύς , ὅς πάλαι μέν βοηθέω Λακεδαιμόνιος , νῦν δέ προστίθημι διά Ἀλκιβιάδης Ἀθηναῖος · ὁ γάρ Ἀλκιβιάδης ἐπιθυμέω κατέρχομαι εἰς ὁ πατρίς ὁ Τισσαφέρνης μετατίθημι καί ὅλος ὁ ὄγδοος Θουκυδίδης κατατείνω λέγω καί κατακλύζω ὁ ἄνθρωπος , ἕως φθάνω καί Μίλητος ἐκπολεμόω καί φυγαδεύω ὁ δεύτερος Ἀλκιβιάδης . μάλα δή περί οὗτος δέω ὁ ἀδολεσχία συνέχω ὥσπερ εἰς ἴχνος ἐμβιβάζω ὁ ἐρώτησις καί ὡς κέντρον καί διάστημα ὁ χρεία ὁ πυνθάνομαι περιγράφω ὁ ἀπόκρισις . Καρνεάδης μέν γάρ οὔπω μέγας ἔχω δόξα , ἐν ὁ γυμνάσιον διαλέγω πέμπω ὁ γυμνασιάρχης κελεύω ὑφίημι ὁ μέγεθος ὁ φωνή ( εἰμί γάρ μεγαλόφωνος ) · λέγω δέ ἐκεῖνος δίδωμι ἐγώ μέτρον φωνῆς,ʼ οὐ φαῦλος ὑποτυγχάνω δίδωμι ὁ προσδιαλέγομαι . ὁ δέ ἀποκρίνω μέτρον εἰμί ὁ ὁ ἐρωτάω βούλησις .