plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 19
οὐ γὰρ ἔστιν ὡς χαλινῶν ἐφαψαμένους ἐπισχεῖν τὸν ἀδολέσχην , ἀλλʼ ἔθει δεῖ κρατῆσαι τοῦ νοσήματος . πρῶτον μὲν οὖν ἐν ταῖς τῶν πέλας ἐρωτήσεσι σαυτὸν ἔθιζε σιωπᾶν , μέχρι οὗ πάντες ἀπείπωνται τὴν ἀπόκρισιν · οὐ γάρ τι βουλῆς ταὐτὸ καὶ δρόμου τέλος ὥς φησι Σοφοκλῆς , οὐδέ γε φωνῆς καὶ ἀποκρίσεως ἀλλʼ ἐκεῖ μὲν ἡ νίκη τοῦ φθάσαντός ἐστιν , ἐνταῦθα δέ , ἐὰν μὲν ἱκανῶς ἕτερος ἀποκρίνηται , καλῶς ἔχει ; συνεπαινέσαντα καὶ συνεπιφήσαντα δόξαν εὐμενοῦς ἀνθρώπου λαβεῖν · ἐὰν δὲ μή , τότε καὶ διδάξαι τὸ ἠγνοημένον καὶ ἀναπληρῶσαι τὸ ἐλλεῖπον , ἀνεπίφθονον καὶ οὐκ ἄκαιρόν ἐστι ; . μάλιστα δὲ φυλάττωμεν ἑαυτούς , ὅπως μὴ ἑτέρου τινὸς ἐρωτηθέντος αὐτοὶ προλαμβάνωμεν ὑποφθάνοντες τὴν ἀπόκρισιν . ἴσως μὲν γὰρ οὐδʼ ἄλλο τι καλῶς ἔχον ἐστίν , αἰτηθέντος ἑτέρου , παρωσαμένους ἐκεῖνον αὐτοὺς ; ἐπαγγέλλεσθαι · δόξομεν γὰρ ἅμα καὶ τοῦτον ὡς παρασχεῖν ὃ αἰτεῖται μὴ δυνάμενον , κἀκεῖνον ὡς αἰτεῖν παρʼ ὧν δύναται λαβεῖν οὐκ ἐπιστάμενον , ὀνειδίζειν μάλιστα δʼ ὕβριν φέρει περὶ τὰς ἀποκρίσεις ἡ τοιαύτη προπέτεια καὶ θρασύτης · συνεμφαίνει γὰρ ὁ φθάνων ἐν τῷ ἀποκρίνασθαι τὸν ἐρωτώμενον τὸ τί τούτου δέῃ ; καὶ ʽτί οὗτος οἶδε ; κἀμοῦ παρόντος , περὶ τούτων οὐδένα δεῖ ἄλλον ἐρωτᾶν καίτοι πολλάκις τινὰς ἐρωτῶμεν οὐ τοῦ λόγου δεόμενοι , φωνὴν δέ τινα καὶ φιλοφροσύνην ἐκκαλούμενοι παρʼ αὐτῶν , καὶ προαγαγεῖν εἰς ὁμιλίαν ἐθέλοντες , ὡς Σωκράτης Θεαίτητον καὶ Χαρμίδην . ὅμοιον οὖν τῷ τὸν ὑφʼ ἑτέρου βουλόμενον φιληθῆναι προδραμόντα φιλεῖν αὐτὸν ἢ τὸν ἑτέρῳ προσβλέποντα μεταστρέφειν εἰς ἑαυτὸν τὸ προλαμβάνειν τὰς ἀποκρίσεις καὶ τὰ ὦτα μετάγειν , καὶ τὴν διάνοιαν ἕλκειν καὶ ἀποστρέφειν πρὸς ἑαυτόν · ὅπου , κἂν ἀπείπηται τὸν λόγον ὁ αἰτηθείς , ἐπισχόντα καλῶς ἔχει καὶ πρὸς τὸ βουλόμενον τοῦ ἐρωτῶντος ἁρμοσάμενον ὡς ἐπὶ κλῆσιν ἀλλοτρίαν τὴν ἀπόκρισιν , αἰδημόνως καὶ κοσμίως ἀπαντᾶν , καὶ γὰρ οἱ μὲν ἐρωτηθέντες , ἂν σφαλῶσιν ἐν τῷ ἀποκρίνεσθαι , συγγνώμης δικαίας τυγχάνουσιν · ὁ δʼ αὐθαιρέτως ὑφιστάμενος καὶ προλαμβάνων τὸν λόγον ἀηδὴς μέν ἐστι καὶ κατορθῶν , διαμαρτάνων δὲ παντάπασιν ἐπίχαρτος γίγνεται καὶ καταγέλαστος .
Lemmas: οὐ γάρ εἰμί ὡς χαλινός ἐφάπτω ἐπέχω ὁ ἀδολέσχης , ἀλλά ἔθος δέω κρατέω ὁ νόσημα . πρῶτος μέν οὖν ἐν ὁ ὁ πέλας ἐρώτησις σεαυτοῦ ἐθίζω σιωπάω , μέχρι ὅς πᾶς ἀπολέγω ὁ ἀπόκρισις · οὐ γάρ τις βουλή αὐτός καί δρόμος τέλος ὡς φημί Σοφοκλῆς , οὐδέ γε φωνή καί ἀπόκρισις ἀλλά ἐκεῖ μέν ὁ νίκη ὁ φθάνω εἰμί , ἐνταῦθα δέ , ἐάν μέν ἱκανός ἕτερος ἀποκρίνω , καλός ἔχω ; συνεπαινέω καί συνεπίφημι δόξα εὐμενής ἄνθρωπος λαμβάνω · ἐάν δέ μή , τότε καί διδάσκω ὁ ἀγνοέω καί ἀναπληρόω ὁ ἐλλείπω , ἀνεπίφθονος καί οὐ ἄκαιρος εἰμί ; . μάλα δέ φυλάσσω ἑαυτοῦ , ὅπως μή ἕτερος τις ἐρωτάω αὐτός προλαμβάνω ὑποφθάνω ὁ ἀπόκρισις . ἴσως μέν γάρ οὐδέ ἄλλος τις καλός ἔχω εἰμί , αἰτέω ἕτερος , πάρειμι ἐκεῖνος αὐτός ; ἐπαγγέλλω · δοκέω γάρ ἅμα καί οὗτος ὡς παρέχω ὅς αἰτέω μή δύναμαι , ἐκεῖνος ὡς αἰτέω παρά ὅς δύναμαι λαμβάνω οὐ ἐπίσταμαι , ὀνειδίζω μάλα δέ ὕβρις φέρω περί ὁ ἀπόκρισις ὁ τοιοῦτος προπέτεια καί θρασύτης · συνεμφαίνω γάρ ὁ φθάνω ἐν ὁ ἀποκρίνω ὁ ἐρωτάω ὁ τίς οὗτος δέω ; καί ὅς οὗτος οἶδα ; ἐγώ πάρειμι , περί οὗτος οὐδείς δέω ἄλλος ἐρωτάω καίτοι πολλάκις τις ἐρωτάω οὐ ὁ λόγος δέω , φωνή δέ τις καί φιλοφροσύνη ἐκκαλέω παρά αὐτός , καί προάγω εἰς ὁμιλία ἐθέλω , ὡς Σωκράτης Θεαίτητος καί Χαρμίδης . ὅμοιος οὖν ὁ ὁ ὑπό ἕτερος βούλομαι φιλέω προτρέχω φιλέω αὐτός ἤ ὁ ἕτερος προσβλέπω μεταστρέφω εἰς ἑαυτοῦ ὁ προλαμβάνω ὁ ἀπόκρισις καί ὁ οὖς μετάγω , καί ὁ διάνοια ἕλκω καί ἀποστρέφω πρός ἑαυτοῦ · ὅπου , ἐάν ἀπολέγω ὁ λόγος ὁ αἰτέω , ἐπέχω καλός ἔχω καί πρός ὁ βούλομαι ὁ ἐρωτάω ἁρμόζω ὡς ἐπί κλῆσις ἀλλότριος ὁ ἀπόκρισις , αἰδήμων καί κόσμιος ἀπαντάω , καί γάρ ὁ μέν ἐρωτάω , ἐάν σφάλλω ἐν ὁ ἀποκρίνω , συγγνώμη δίκαιος τυγχάνω · ὁ δέ αὐθαίρετος ὑφίστημι καί προλαμβάνω ὁ λόγος ἀηδής μέν εἰμί καί κατορθόω , διαμαρτάνω δέ παντάπασι ἐπίχαρτος γίγνομαι καί καταγέλαστος .