plutarchus.de-garrulitate-502b-515a 8
Ζήνων δʼ ὁ φιλόσοφος , ἵνα μηδʼ ἄκοντος αὐτοῦ πρόηταί τι τῶν ἀπορρήτων ἐκβιαζόμενον τὸ σῶμα ταῖς ἀνάγκαις , διαφαγὼν τὴν γλῶτταν προσέπτυσε τῷ τυράννῳ . καλὸν δὲ καὶ Λέαινα τῆς ἐγκρατείας ἔχει γέρας · ἑταίρα τῶν περὶ Ἁρμόδιον ἦν καὶ Ἀριστογείτονα καὶ τῆς ἐπὶ τοὺς τυράννους συνωμοσίας ἐκοινώνει ταῖς ἐλπίσιν ὡς γυνή · καὶ γὰρ αὕτη περὶ τὸν καλὸν ἐκεῖνον ἐβάκχευσε κρατῆρα τοῦ ἔρωτος , καὶ κατωργίαστο διὰ τοῦ θεοῦ τοῖς ἀπορρήτοις . ὡς οὖν ἐκεῖνοι πταίσαντες ἀνῃρέθησαν , ἀνακρινομένη καὶ κελευομένη φράσαι τοὺς ἔτι λανθάνοντας οὐκ ἔφρασεν , ἀλλʼ ἐνεκαρτέρησεν , ἐπιδείξασα τοὺς ἄνδρας οὐδὲν ἀνάξιον ἑαυτῶν παθόντας , εἰ τοιαύτην ἠγάπησαν . Ἀθηναῖοι δὲ χαλκῆν ποιησάμενοι , λέαιναν ἄγλωσσον ἐν πύλαις τῆς ἀκροπόλεως ἀνέθηκαν , τῷ μὲν θυμοειδεῖ τοῦ ζῴου τὸ ἀήττητον αὐτῆς τῷ δʼ ἀγλώσσῳ τὸ σιωπηρὸν καὶ μυστηριῶδες ἐμφαίνοντες οὐδεὶς γὰρ οὕτω λόγος ὠφέλησε ῥηθεὶς ὡς πολλοὶ σιωπηθέντες · ἔστι γὰρ εἰπεῖν ποτε τὸ σιγηθέν , οὐ μὴν σιωπῆσαί γε τὸ λεχθέν , ἀλλʼ ἐκκέχυται καὶ διαπεφοίτηκεν . ὅθεν οἶμαι τοῦ μὲν λέγειν ἀνθρώπους τοῦ δὲ σιωπᾶν θεοὺς διδασκάλους ἔχομεν , ἐν τελεταῖς καὶ μυστηρίοις σιωπὴν παραλαμβάνοντες . ὁ δὲ ποιητὴς τὸν λογιώτατον Ὀδυσσέα σιωπηλότατον πεποίηκε , καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὴν τροφόν · ἀκούεις γὰρ λεγούσης ἕξω δʼ ἠύτε περ κρατερὴ δρῦς ἠὲ σίδηρος αὐτὸς δὲ τῇ Πηνελόπῃ παρακαθήμενος θυμῷ μὲν γοόωσαν ἑὴν ἐλέαιρε γυναῖκα , ὀφθαλμοὶ δʼ ὡς εἰ κέρα ἕστασαν ἠὲ σίδηρος , ἀτρέμας ἐν βλεφάροισιν . οὕτω τὸ σῶμα μεστὸν ἦν αὐτῷ πανταχόθεν ἐγκρατείας , καὶ πάντʼ ἔχων ὁ λόγος εὐπειθῆ καὶ ὑποχείρια προσέταττε τοῖς ὄμμασι μὴ δακρύειν , τῇ γλώττῃ μὴ φθέγγεσθαι , τῇ καρδίᾳ μὴ τρέμειν μηδʼ ὑλακτεῖν . τῷ δʼ αὖτʼ ἐν πείσῃ κραδίη μένε τετληυῖα μέχρι τῶν ἀλόγων κινημάτων διήκοντος τοῦ λογισμοῦ καὶ τὸ πνεῦμα καὶ τὸ αἷμα πεποιημένου κατήκοον ἑαυτῷ καὶ χειρόηθες . τοιοῦτοι δὲ καὶ οἱ πολλοὶ τῶν ἑταίρων · τὸ γὰρ ἑλκομένους καὶ προσουδιζομένους ὑπὸ τοῦ Κύκλωπος μὴ κατειπεῖν τοῦ Ὀδυσσέως μηδὲ δεῖξαι τὸ πεπυρακτωμένον ἐκεῖνο καὶ παρεσκευασμένον ὄργανον ἐπὶ τὸν ὀφθαλμόν , ἀλλʼ ὠμοὺς ἐσθίεσθαι μᾶλλον ἢ φράσαι τι τῶν ἀπορρήτων , ὑπερβολὴν ἐγκρατείας καὶ πίστεως οὐκ ἀπολέλοιπεν . ὅθεν ὁ Πιττακὸς οὐ κακῶς , τοῦ Αἰγυπτίων βασιλέως πέμψαντος ἱερεῖον αὐτῷ καὶ κελεύσαντος τὸ κάλλιστον καὶ χείριστον ἐξελεῖν κρέας , ἐξέπεμψεν ἐξελὼν τὴν γλῶτταν ὡς ὄργανον μὲν ἀγαθῶν ὄργανον δὲ κακῶν . τῶν μεγίστων οὖσαν .
Lemmas: Ζήνων δέ ὁ φιλόσοφος , ἵνα μηδέ ἄκων αὐτός προίημι τις ὁ ἀπόρρητος ἐκβιάζω ὁ σῶμα ὁ ἀνάγκη , διεσθίω ὁ γλῶσσα προσπτύω ὁ τύραννος . καλός δέ καί Λέαινα ὁ ἐγκράτεια ἔχω γέρας · ἑταίρα ὁ περί Ἁρμόδιος εἰμί καί Ἀριστογείτων καί ὁ ἐπί ὁ τύραννος συνωμοσία κοινωνέω ὁ ἐλπίς ὡς γυνή · καί γάρ οὗτος περί ὁ καλός ἐκεῖνος Βακχεύω κρατήρ ὁ ἔρως , καί κατοργιάζω διά ὁ θεός ὁ ἀπόρρητος . ὡς οὖν ἐκεῖνος πταίω ἀναιρέω , ἀνακρίνω καί κελεύω φράζω ὁ ἔτι λανθάνω οὐ φράζω , ἀλλά ἐγκαρτερέω , ἐπιδείκνυμι ὁ ἀνήρ οὐδείς ἀνάξιος ἑαυτοῦ πάσχω , εἰ τοιοῦτος ἀγαπάω . Ἀθηναῖος δέ χάλκεος ποιέω , λέαινα ἄγλωσσος ἐν πύλη ὁ ἀκρόπολις ἀνατίθημι , ὁ μέν θυμοειδής ὁ ζῷον ὁ ἀήσσητος αὐτός ὁ δέ ἄγλωσσος ὁ σιωπηρός καί μυστηριώδης ἐμφαίνω οὐδείς γάρ οὕτως λόγος ὠφελέω λέγω ὡς πολύς σιωπάω · εἰμί γάρ λέγω ποτέ ὁ σιγάω , οὐ μήν σιωπάω γε ὁ λέγω , ἀλλά ἐκχέω καί διαφοιτάω . ὅθεν οἴομαι ὁ μέν λέγω ἄνθρωπος ὁ δέ σιωπάω θεός διδάσκαλος ἔχω , ἐν τελετή καί μυστήριον σιωπή παραλαμβάνω . ὁ δέ ποιητής ὁ λόγιος Ὀδυσσεύς σιωπηλός ποιέω , καί ὁ υἱός αὐτός καί ὁ γυνή καί ὁ τροφός · ἀκούω γάρ λέγω ἔχω δέ ἠΰτε περ κρατερός δρῦς ἤ σίδηρος αὐτός δέ ὁ Πηνελόπεια παρακάθημαι θυμός μέν γοάω ἑός ἐλεαίρω γυνή , ὀφθαλμός δέ ὡς εἰ κέρας ἵστημι ἤ σίδηρος , ἀτρέμας ἐν βλέφαρον . οὕτως ὁ σῶμα μεστός εἰμί αὐτός πανταχόθεν ἐγκράτεια , καί πᾶς ἔχω ὁ λόγος εὐπειθής καί ὑποχείριος προστάσσω ὁ ὄμμα μή δακρύω , ὁ γλῶσσα μή φθέγγομαι , ὁ καρδία μή τρέμω μηδέ ὑλακτέω . ὁ δέ αὖτε ἐν πεῖσα καρδία μένω τλάω μέχρι ὁ ἄλογος κίνημα διήκω ὁ λογισμός καί ὁ πνεῦμα καί ὁ αἷμα ποιέω κατήκοος ἑαυτοῦ καί χειροήθης . τοιοῦτος δέ καί ὁ πολύς ὁ ἑταῖρος · ὁ γάρ ἕλκω καί προσουδίζω ὑπό ὁ Κύκλωψ μή καταλέγω ὁ Ὀδυσσεύς μηδέ δείκνυμι ὁ πυρακτόω ἐκεῖνος καί παρασκευάζω ὄργανον ἐπί ὁ ὀφθαλμός , ἀλλά ὠμός ἐσθίω μάλα ἤ φράζω τις ὁ ἀπόρρητος , ὑπερβολή ἐγκράτεια καί πίστις οὐ ἀπολείπω . ὅθεν ὁ Πιττακός οὐ κακός , ὁ Αἰγύπτιος βασιλεύς πέμπω ἱερεῖον αὐτός καί κελεύω ὁ καλός καί κακός ἐξαιρέω κρέας , ἐκπέμπω ἐξαιρέω ὁ γλῶσσα ὡς ὄργανον μέν ἀγαθός ὄργανον δέ κακός . ὁ μέγας εἰμί .