ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-fraterno-amore-478a-492d 1
τὰ παλαιὰ τῶν Διοσκόρων ἀφιδρύματα Σπαρτιᾶται δόκανα καλοῦσι · ἔστι δὲ δύο ξύλα παράλληλα δυσὶ πλαγίοις ἐπεζευγμένα , καὶ δοκεῖ τῷ φιλαδέλφῳ τῶν θεῶν οἰκεῖον εἶναι τοῦ ἀναθήματος τὸ κοινὸν καὶ ἀδιαίρετον . οὕτω δὴ καὶ αὐτὸς ὑμῖν , ὦ ; Νιγρῖνε καὶ Κύντε , τὸ σύγγραμμα τοῦτο περὶ φιλαδελφίας ἀνατίθημι , κοινὸν ἀξίοις οὖσι δῶρον . ἐφʼ ἃ γὰρ προτρέπεται , ταῦτα πράττοντες ἤδη μαρτυρεῖσθαι μᾶλλον ἢ παρακαλεῖσθαι δόξετε . καὶ τὸ χαῖρον ὑμῶν ἐφʼ οἷς κατορθοῦτε ποιήσει τῇ κρίσει τὴν ἐπιμονὴν βεβαιοτέραν , ὥσπερ ἐν χρηστοῖς καὶ φιλοκάλοις θεαταῖς εὐημερούντων . Ἀρίσταρχος μὲν οὖν ὁ Θεοδέκτου πατήρ , ἐπισκώπτων τὸ πλῆθος τῶν σοφιστῶν , ἔλεγε πάλαι μὲν ἑπτὰ σοφοὺς μόλις γενέσθαι , τότε δὲ μὴ ῥᾳδίως ἂν ἰδιώτας τοσούτους εὑρεθῆναι . ἐγὼ δʼ ὁρῶ καθʼ ἡμᾶς τὴν φιλαδελφίαν οὕτω σπάνιον οὖσαν , ὡς τὴν μισαδελφίαν ἐπὶ τῶν παλαιῶν , ἧς γε τὰ φανέντα παραδείγματα τραγῳδίαις καὶ θεάτροις ὁ βίος ἐξέδωκε διὰ τὸ παράδοξον · οἱ δὲ νῦν ἄνθρωποι πάντες , ὅταν ἐντυγχάνωσι χρηστοῖς ἀδελφοῖς , θαυμάζουσιν οὐδὲν ἧττον ἢ τοὺς Μολιονίδας ἐκείνους , συμφυεῖς τοῖς σώμασι γεγονέναι δοκοῦντας · καὶ τὸ χρῆσθαι κοινῶς τοῖς πατρῴοις χρήμασι καὶ φίλοις καὶ δούλοις οὕτως ἄπιστον ἡγοῦνται καὶ τερατῶδες , ὡς τὸ χρῆσθαι μίαν ψυχὴν δυεῖν σωμάτων χερσὶ καὶ ποσὶ καὶ ὀφθαλμοῖς .
Lemmas: ὁ παλαιός ὁ Διόσκοροι ἀφίδρυμα Σπαρτιάτης δόκανα καλέω · εἰμί δέ δύο ξύλον παράλληλος δύο πλάγιος ἐπιζεύγνυμι , καί δοκέω ὁ φιλάδελφος ὁ θεός οἰκεῖος εἰμί ὁ ἀνάθημα ὁ κοινός καί ἀδιαίρετος . οὕτως δή καί αὐτός σύ , εἰμί ; Νιγρῖνος καί Κύντος , ὁ σύγγραμμα οὗτος περί φιλαδελφία ἀνατίθημι , κοινός ἄξιος εἰμί δῶρον . ἐπί ὅς γάρ προτρέπω , οὗτος πράσσω ἤδη μαρτυρέω μάλα ἤ παρακαλέω δοκέω . καί ὁ χαίρω σύ ἐπί ὅς κατορθόω ποιέω ὁ κρίσις ὁ ἐπιμονή βέβαιος , ὥσπερ ἐν χρηστός καί φιλόκαλος θεατής εὐημερέω . Ἀρίσταρχος μέν οὖν ὁ Θεοδέκτης πατήρ , ἐπισκώπτω ὁ πλῆθος ὁ σοφιστής , λέγω πάλαι μέν ἑπτά σοφός μόλις γίγνομαι , τότε δέ μή ῥᾴδιος ἄν ἰδιώτης τοσοῦτος εὑρίσκω . ἐγώ δέ ὁράω κατά ἐγώ ὁ φιλαδελφία οὕτως σπάνιος εἰμί , ὡς ὁ μισαδελφία ἐπί ὁ παλαιός , ὅς γε ὁ φαίνω παράδειγμα τραγῳδία καί θέατρον ὁ βίος ἐκδίδωμι διά ὁ παράδοξος · ὁ δέ νῦν ἄνθρωπος πᾶς , ὅταν ἐντυγχάνω χρηστός ἀδελφός , θαυμάζω οὐδείς ἥσσων ἤ ὁ Μολιονίδης ἐκεῖνος , συμφυής ὁ σῶμα γίγνομαι δοκέω · καί ὁ χράω κοινός ὁ πατρῷος χρῆμα καί φίλος καί δοῦλος οὕτως ἄπιστος ἡγέομαι καί τερατώδης , ὡς ὁ χράω εἷς ψυχή δύο σῶμα χείρ καί πούς καί ὀφθαλμός .
plutarchus.de-fraterno-amore-478a-492d 3
ὁ μὲν οὖν Ἀρκαδικὸς μάντις ἀναγκαίως πόδα ξύλινον προσεποιήσατο καθʼ Ἡρόδοτον , τοῦ οἰκείου στερηθείς · ἀδελφὸς δὲ πολεμῶν ἀδελφῷ καὶ ὀθνεῖον ἐξ ἀγορᾶς ἢ παλαίστρας ἑταῖρον οὐθὲν ἔοικεν ἄλλο ποιεῖν ἢ σάρκινον καὶ συμφυὲς ; ἑκουσίως ἀποκόψας μέλος ἀλλότριον προστρίβεσθαι καὶ προσαρμόττειν . αὐτὴ γὰρ ἡ προσδεχομένη καὶ ζητοῦσα φιλίαν καὶ ὁμιλίαν χρεία διδάσκει τὸ συγγενὲς τιμᾶν καὶ περιέπειν καὶ διαφυλάττειν , ὡς ἀφίλους καὶ ἀμίκτους καὶ μονοτρόπους ζῆν μὴ δυναμένους μηδὲ πεφυκότας . ὅθεν ὁ Μένανδρος ὀρθῶς οὐκ ἐκ πότων καὶ τῆς καθʼ ἡμέραν τρυφῆς ζητοῦμεν ᾧ πιστεύσομεν τὰ τοῦ βίου ʽ φησἴ , πάτερ ; οὐ περιττὸν οἴετʼ ἐξευρηκέναι ἀγαθὸν ἕκαστος , ἂν ἔχῃ φίλου σκιάν ; σκιαὶ γάρ εἰσιν ὄντως αἱ πολλαὶ φιλίαι καὶ μιμήματα καὶ εἴδωλα τῆς πρώτης ἐκείνης , ἣν παισί τε πρὸς γονεῖς ἡ φύσις ἀδελφοῖς τε πρὸς ἀδελφοὺς ἐμπεποίηκε , κἀκείνην ὁ μὴ σεβόμενος μηδὲ τιμῶν ἆρά τίνα πίστιν εὐνοίας τοῖς ἀλλοτρίοις δίδωσιν ; ἢ ποῖὸς τίς ἐστιν ὁ τὸν ἑταῖρον ἐν φιλοφροσύναις καὶ γράμμασιν ἀδελφὸν προσαγορεύων , τῷ δʼ ἀδελφῷ μηδὲ τὴν αὐτὴν ὁδὸν οἰόμενος ; δεῖν βαδίζειν ; ὡς γὰρ εἰκόνα κοσμεῖν ἀδελφοῦ τὸ δὲ σῶμα τύπτειν καὶ ἀκρωτηριάζειν μανικόν , οὕτω τοὔνομα σέβεσθαι καὶ τιμᾶν ἐν ἑτέροις αὐτὸν δὲ μισεῖν καὶ φεύγειν οὐχ ὑγιαίνοντός ἐστιν , οὐδʼ ἐν νῷ πώποτε τὴν φύσιν ὡς ἁγιώτατον καὶ μέγιστον ἱερὸν λαβόντος .
Lemmas: ὁ μέν οὖν Ἀρκαδικός μάντις ἀναγκαῖος πούς ξύλινος προσποιέω κατά Ἡρόδοτος , ὁ οἰκεῖος στερέω · ἀδελφός δέ πολεμέω ἀδελφός καί ὀθνεῖος ἐκ ἀγορά ἤ παλαίστρα ἑταῖρος οὐδείς ἔοικα ἄλλος ποιέω ἤ σάρκινος καί συμφυής ; ἑκούσιος ἀποκόπτω μέλος ἀλλότριος προστρίβω καί προσαρμόζω . αὐτός γάρ ὁ προσδέχομαι καί ζητέω φιλία καί ὁμιλία χρεία διδάσκω ὁ συγγενής τιμάω καί περιέπω καί διαφυλάσσω , ὡς ἄφιλος καί ἄμικτος καί μονότροπος ζάω μή δύναμαι μηδέ φύω . ὅθεν ὁ Μένανδρος ὀρθός οὐ ἐκ πότος καί ὁ κατά ἡμέρα τρυφή ζητέω ὅς πιστεύω ὁ ὁ βίος ʽ φημί , πατήρ ; οὐ περισσός οἴομαι ἐξευρίσκω ἀγαθός ἕκαστος , ἐάν ἔχω φίλος σκιά ; σκιά γάρ εἰμί ὄντως ὁ πολύς φιλία καί μίμημα καί εἴδωλον ὁ πρῶτος ἐκεῖνος , ὅς παῖς τε πρός γονεύς ὁ φύσις ἀδελφός τε πρός ἀδελφός ἐμποιέω , ἐκεῖνος ὁ μή σέβω μηδέ τιμάω ἆρα τίς πίστις εὔνοια ὁ ἀλλότριος δίδωμι ; ἤ ποῖος τίς εἰμί ὁ ὁ ἑταῖρος ἐν φιλοφροσύνη καί γράμμα ἀδελφός προσαγορεύω , ὁ δέ ἀδελφός μηδέ ὁ αὐτός ὁδός οἴομαι ; δέω βαδίζω ; ὡς γάρ εἰκών κοσμέω ἀδελφός ὁ δέ σῶμα τύπτω καί ἀκρωτηριάζω μανικός , οὕτως ὄνομα σέβω καί τιμάω ἐν ἕτερος αὐτός δέ μισέω καί φεύγω οὐ ὑγιαίνω εἰμί , οὐδέ ἐν νόος πώποτε ὁ φύσις ὡς ἅγιος καί μέγας ἱερός λαμβάνω .
plutarchus.de-fraterno-amore-478a-492d 4
οἶδα γοῦν ἐμαυτὸν ἐν Ῥώμῃ δυεῖν ἀδελφῶν ἀναδεξάμενον δίαιταν , ὧν ἅτερος ἐδόκει φιλοσοφεῖν · ἦν δʼ ὡς ἔοικεν οὐ μόνον ἀδελφὸς ἀλλὰ καὶ φιλόσοφος ψευδεπίγραφος καὶ ψευδώνυμος · ἐμοῦ γὰρ ἀξιοῦντος αὐτὸν ὡς ἀδελφῷ καὶ ἰδιώτῃ φιλόσοφον προσφέρεσθαι , ταῦτʼ εἶπεν ὡς πρὸς ἰδιώτην ἀληθῶς , ἐγὼ δʼ οὐ σεμνὸν οὐδὲ μέγα ποιοῦμαι τὸ ἐκ τῶν αὐτῶν μορίων γεγονέναι σὺ μέν ἔφην ἐγὼ δῆλος εἶ μηδὲ τὸ ἐκ μορίων γεγονέναι μέγα καὶ σεμνὸν ἡγούμενος . ἀλλʼ οἵ γε ἄλλοι πάντες ,, εἰ καὶ μὴ φρονοῦσιν οὕτω , λέγουσι γοῦν καὶ ᾅδουσιν , ὡς γονεῦσι τιμὴν μετὰ θεοὺς πρώτην καὶ μεγίστην ἥ τε φύσις ὅ τε τὴν φύσιν σῴζων νόμος ἀπέδωκε · καὶ οὐκ ἔστιν ὅ τι μᾶλλον ἄνθρωποι κεχαρισμένον θεοῖς δρῶσιν , ἢ τοκεῦσιν αὑτῶν καὶ τροφεῦσι παλαιὰς ἐπὶ νέαις δανεισθείσας χάριτας εὐμενῶς καὶ προθύμως ἐκτίνοντες . οὐδʼ αὖ πάλιν μείζων ἐπίδειξις ἀθέου γέγονε τῆς περὶ γονεῖς ὀλιγωρίας καὶ πλημμελείας · διὸ τοὺς μὲν ἄλλους κακῶς ποιεῖν ἀπείρηται , μητρὶ δʼ αὑτοῦ καὶ πατρὶ τὸ μὴ παρέχειν ἑαυτοὺς δρῶντας ἀεὶ καὶ λέγοντας ἀφʼ ὧν εὐφρανοῦνται , κἂν μὴ προσῇ τὸ λυποῦν , ἀνόσιον ἡγοῦνται καὶ ἄθεσμον . τίς οὖν ἐστι παρὰ παίδων γονεῦσιν ἢ πρᾶξις ἢ χάρις ἢ διάθεσις μᾶλλον εὐφραίνειν δυναμένη τῆς πρὸς ἀδελφὸν εὐνοίας βεβαίου ; καὶ φιλίας;ʼ
Lemmas: οἶδα γοῦν ἐμαυτοῦ ἐν Ῥώμη δύο ἀδελφός ἀναδέχομαι δίαιτα , ὅς ἕτερος δοκέω φιλοσοφέω · εἰμί δέ ὡς ἔοικα οὐ μόνος ἀδελφός ἀλλά καί φιλόσοφος ψευδεπίγραφος καί ψευδώνυμος · ἐγώ γάρ ἀξιόω αὐτός ὡς ἀδελφός καί ἰδιώτης φιλόσοφος προσφέρω , οὗτος λέγω ὡς πρός ἰδιώτης ἀληθής , ἐγώ δέ οὐ σεμνός οὐδέ μέγας ποιέω ὁ ἐκ ὁ αὐτός μόριον γίγνομαι σύ μέν φημί ἐγώ δῆλος εἰμί μηδέ ὁ ἐκ μόριον γίγνομαι μέγας καί σεμνός ἡγέομαι . ἀλλά ὁ γε ἄλλος πᾶς ,, εἰ καί μή φρονέω οὕτως , λέγω γοῦν καί ἀείδω , ὡς γονεύς τιμή μετά θεός πρῶτος καί μέγας ὁ τε φύσις ὁ τε ὁ φύσις σῴζω νόμος ἀποδίδωμι · καί οὐ εἰμί ὅς τις μάλα ἄνθρωπος χαρίζω θεός δράω , ἤ τοκεύς ἑαυτοῦ καί τροφεύς παλαιός ἐπί νέος δανείζω χάρις εὐμενής καί πρόθυμος ἐκτίνω . οὐδέ αὖ πάλιν μέγας ἐπίδειξις ἄθεος γίγνομαι ὁ περί γονεύς ὀλιγωρία καί πλημμέλεια · διό ὁ μέν ἄλλος κακός ποιέω ἀπολέγω , μήτηρ δέ ἑαυτοῦ καί πατήρ ὁ μή παρέχω ἑαυτοῦ δράω ἀεί καί λέγω ἀπό ὅς εὐφραίνω , ἐάν μή προσέρχομαι ὁ λυπέω , ἀνόσιος ἡγέομαι καί ἄθεσμος . τίς οὖν εἰμί παρά παῖς γονεύς ἤ πρᾶξις ἤ χάρις ἤ διάθεσις μάλα εὐφραίνω δύναμαι ὁ πρός ἀδελφός εὔνοια βέβαιος ; καί ὁράω
plutarchus.de-fraterno-amore-478a-492d 9
ταυτὶ μὲν οὖν ἔστω προοίμια τοῦ λόγου παντός . ἀρχὴν δὲ τῆς διδασκαλίας ; μὴ τὴν νέμησιν τῶν πατρῴων , ὥσπερ ἕτεροι , λάβωμεν , ἀλλὰ τὴν ἔτι ζώντων ἁμαρτανομένην τῶν γονέων ἅμιλλαν καὶ ζηλοτυπίαν . οἱ μὲν γὰρ ἔφοροι , τοῦ Ἀγησιλάου τῶν ἀποδεικνυμένων ἀεὶ γερόντων ἑκάστῳ βοῦν ἀριστεῖον πέμποντος , ἐζημίωσαν αὐτὸν αἰτίαν ὑπειπόντες , ὅτι τοὺς · κοινοὺς ἰδίους κτᾶται δημαγωγῶν καὶ χαριζόμενος · υἱῷ δʼ ἄν τις παραινέσειε θεραπεύειν γονεῖς μὴ κτώμενον ἑαυτῷ μόνῳ μηδʼ εἰς ἑαυτὸν ἀποστρέφοντα τὴν εὔνοιαν · ᾧ τρόπῳ πολλοὶ καταδημαγωγοῦσι τοὺς ἀδελφούς , εὐπρεπῆ πρόφασιν οὐ δικαίαν δὲ τῆς πλεονεξίας ταύτης ἔχοντες . τὸ γὰρ μέγιστον τῶν πατρῴων καὶ κάλλιστον ἀποστεροῦσιν αὐτούς , τὴν εὔνοιαν , ἀνελευθέρως καὶ πανούργως ὑποτρέχοντες , ἐν καιρῷ ταῖς ἐκείνων ἀσχολίαις καὶ ἀγνοίαις ἐπιτιθέμενοι καὶ μάλιστα παρέχοντες εὐτάκτους καὶ κατηκόους αὑτοὺς καὶ σώφρονας , ἐν οἷς ἐκείνους ἁμαρτάνοντας ἢ δοκοῦντας ὁρῶσι . δεῖ δὲ τοὐναντίον , ὅπου μὲν ὀργή , συνεκδέχεσθαι καὶ συνυποδύεσθαι καθάπερ τῷ συνεργεῖν ποιοῦντα κουφοτέραν , ὑπουργίαις δὲ καὶ χάρισι συνεισποιεῖν ἁμωσγέπως τὸν ἀδελφόν · ἐλλείποντος δέ που , καιρὸν ἢ πρᾶξιν ἑτέραν ἢ τὴν φύσιν αἰτιᾶσθαι , ὡς μᾶλλον πρὸς ἄλλα χρησιμωτέραν καὶ σεμνοτέραν οὖσαν . εὖ δʼ ἔχει καὶ τὸ τοῦ Ἀγαμέμνονος , ὡς οὔτʼ ὄκνῳ εἴκων οὔτʼ ἀφραδίῃσι νόοιο , ἀλλʼ ἐμέ τʼ εἰσορόων καὶ ἐμὴν ποτιδέγμενος ὁρμήν κἀμοὶ τοῦτο παραδοὺς τὸ καθῆκον . ἡδέως δὲ καὶ τῶν ὀνομάτων τὰς μεταθέσεις οἱ πατέρες προσδέχονται καὶ πιστεύουσι τοῖς υἱοῖς , ἁπλότητα μὲν τὴν ῥᾳθυμίαν τῶν ἀδελφῶν ὀνομάζουσιν ὀρθότητα δὲ τὴν σκαιότητα , τὸ δὲ φιλόνεικον ἀκαταφρόνητον ὥστε τῷ διαλλάσσοντι περίεστι τὴν πρὸς τὸν ἀδελφὸν ὀργὴν ἐλαττοῦν ἅμα καὶ τὴν πρὸς ἑαυτὸν εὔνοιαν αὔξειν τοῦ πατρός .
Lemmas: οὗτος μέν οὖν εἰμί προοίμιον ὁ λόγος πᾶς . ἀρχή δέ ὁ διδασκαλία ; μή ὁ νέμησις ὁ πατρῷος , ὥσπερ ἕτερος , λαμβάνω , ἀλλά ὁ ἔτι ζάω ἁμαρτάνω ὁ γονεύς ἅμιλλα καί ζηλοτυπία . ὁ μέν γάρ ἔφορος , ὁ Ἀγησίλαος ὁ ἀποδείκνυμι ἀεί γέρων ἕκαστος βοῦς ἀριστεῖος πέμπω , ζημιόω αὐτός αἰτία ὑπεῖπον , ὅτι ὁ · κοινός ἴδιος κτάομαι δημαγωγέω καί χαρίζω · υἱός δέ ἄν τις παραινέω θεραπεύω γονεύς μή κτάομαι ἑαυτοῦ μόνος μηδέ εἰς ἑαυτοῦ ἀποστρέφω ὁ εὔνοια · ὅς τρόπος πολύς καταδημαγωγέω ὁ ἀδελφός , εὐπρεπής πρόφασις οὐ δίκαιος δέ ὁ πλεονεξία οὗτος ἔχω . ὁ γάρ μέγας ὁ πατρῷος καί καλός ἀποστερέω αὐτός , ὁ εὔνοια , ἀνελεύθερος καί πανοῦργος ὑποτρέχω , ἐν καιρός ὁ ἐκεῖνος ἀσχολία καί ἄγνοια ἐπιτίθημι καί μάλα παρέχω εὔτακτος καί κατήκοος ἑαυτοῦ καί σώφρων , ἐν ὅς ἐκεῖνος ἁμαρτάνω ἤ δοκέω ὁράω . δέω δέ ἐναντίος , ὅπου μέν ὀργή , συνεκδέχομαι καί συνυποδύομαι καθά ὁ συνεργέω ποιέω κοῦφος , ὑπουργία δέ καί χάρις συνεισποιέω ἀμῶς ὁ ἀδελφός · ἐλλείπω δέ που , καιρός ἤ πρᾶξις ἕτερος ἤ ὁ φύσις αἰτιάομαι , ὡς μάλα πρός ἄλλος χρήσιμος καί σεμνός εἰμί . εὖ δέ ἔχω καί ὁ ὁ Ἀγαμέμνων , ὡς οὔτε ὄκνος εἴκω οὔτε ἀφραδία νόος , ἀλλά ἐγώ τε εἰσοράω καί ἐμός προσδέχομαι ὁρμή ἐγώ οὗτος παραδίδωμι ὁ καθήκω . ἡδύς δέ καί ὁ ὄνομα ὁ μετάθεσις ὁ πατήρ προσδέχομαι καί πιστεύω ὁ υἱός , ἁπλότης μέν ὁ ῥαθυμία ὁ ἀδελφός ὀνομάζω ὀρθότης δέ ὁ σκαιότης , ὁ δέ φιλόνικος ἀκαταφρόνητος ὥστε ὁ διαλλάσσω περίειμι ὁ πρός ὁ ἀδελφός ὀργή ἐλασσόω ἅμα καί ὁ πρός ἑαυτοῦ εὔνοια αὐξάνω ὁ πατήρ .
plutarchus.de-fraterno-amore-478a-492d 10
οὕτω δʼ ἀπολογησάμενον ἤδη πρὸς ἐκεῖνον δεῖ τρέπεσθαι καὶ καθάπτεσθαι σφοδρότερον , τὸ ἁμάρτημα καὶ τὸ ἔλλειμμα μετὰ παρρησίας ἐνδεικνύμενον . οὔτε γὰρ ἐφιέναι δεῖ τοῖς ἀδελφοῖς οὔτʼ αὖ πάλιν ἐπεμβαίνειν ἁμαρτάνουσιν αὐτοῖς ( τὸ μὲν γὰρ ἐπιχαίροντός ἐστιν ἐκεῖνο δὲ συνεξαμαρτάνοντος ) , ἀλλὰ κηδομένῳ καὶ συναχθομένῳ χρῆσθαι τῷ νουθετοῦντι . γίγνεται δὲ κατήγορος ἀδελφοῦ σφοδρότατος πρὸς αὐτὸν ὁ προθυμότατος ὑπὲρ αὐτοῦ συνήγορος πρὸς τοὺς γονεῖς γενόμενος . ἂν δὲ μηδὲν ἁμαρτάνων ἀδελφὸς ἐν αἰτίᾳ γένηται , τἄλλα μὲν ὑπουργεῖν γονεῦσι καὶ φέρειν ὀργήν τε πᾶσαν αὐτῶν καὶ δυσχέρειαν ἐπιεικές · αἱ δʼ ὑπὲρ ἀδελφοῦ παρʼ ἀξίαν κακῶς ἀκούοντος ἢ πάσχοντος ἀντιδικίαι καὶ δικαιολογίαι πρὸς αὐτοὺς ἄμεμπτοι καὶ καλαί · καὶ οὐ φοβητέον ἀκοῦσαι τὸ Σοφόκλειον ὦ παῖ κάκιστε , διὰ δίκης ἰὼν πατρὶ , παρρησιαζόμενον ὑπὲρ ἀδελφοῦ δοκοῦντος ἀγνωμονεῖσθαι · καὶ γὰρ αὐτοῖς ἡ τοιαύτη δίκη τοῖς ἐλεγχομένοις ποιεῖ τὴν ἧτταν ἡδίω τῆς νίκης .
Lemmas: οὕτως δέ ἀπολογέομαι ἤδη πρός ἐκεῖνος δέω τρέπω καί καθάπτω σφοδρός , ὁ ἁμάρτημα καί ὁ ἔλλειμμα μετά παρρησία ἐνδείκνυμι . οὔτε γάρ ἐφίημι δέω ὁ ἀδελφός οὔτε αὖ πάλιν ἐπεμβαίνω ἁμαρτάνω αὐτός ( ὁ μέν γάρ ἐπιχαίρω εἰμί ἐκεῖνος δέ συνεξαμαρτάνω ) , ἀλλά κήδω καί συνάχθομαι χράω ὁ νουθετέω . γίγνομαι δέ κατήγορος ἀδελφός σφοδρός πρός αὐτός ὁ πρόθυμος ὑπέρ αὐτός συνήγορος πρός ὁ γονεύς γίγνομαι . ἐάν δέ μηδείς ἁμαρτάνω ἀδελφός ἐν αἰτία γίγνομαι , ἄλλος μέν ὑπουργέω γονεύς καί φέρω ὀργή τε πᾶς αὐτός καί δυσχέρεια ἐπιεικής · ὁ δέ ὑπέρ ἀδελφός παρά ἀξία κακός ἀκούω ἤ πάσχω ἀντιδικία καί δικαιολογία πρός αὐτός ἄμεμπτος καί καλός · καί οὐ φοβητέος ἀκούω ὁ Σοφόκλειος ὦ παῖς κακός , διά δίκη ἔρχομαι πατήρ , παρρησιάζομαι ὑπέρ ἀδελφός δοκέω ἀγνωμονέω · καί γάρ αὐτός ὁ τοιοῦτος δίκη ὁ ἐλέγχω ποιέω ὁ ἧσσα ἡδύς ὁ νίκη .
plutarchus.de-fraterno-amore-478a-492d 13
ἔτι τοίνυν ὥσπερ ἐγγίγνονται ταῖς φύσεσι καὶ ταῖς τύχαις τῶν ἀδελφῶν ἀνισότητες , οὕτως ἐν πᾶσι καὶ πάντως ὑπερέχειν τὸν ἕτερον ἀδύνατόν ἐστι . τὰ μὲν γὰρ στοιχεῖά φασιν ἐκ μιᾶς ὕλης γεγονέναι , τὰς ἐναντιωτάτας ἔχοντα δυνάμεις · δυεῖν δʼ ἀδελφῶν · ἐκ μιᾶς μητρὸς καὶ πατρὸς ταὐτοῦ γεγονότων , οὐθεὶς ἑώρακε τὸν μὲν ὡς τὸν ἐκ τῆς Στοᾶς σοφόν , ὁμοῦ καλὸν εὔχαριν ἐλευθέριον ἔντιμον πλούσιον δεινὸν εἰπεῖν πολυμαθῆ φιλάνθρωπον τὸν δʼ ἕτερον αἰσχρὸν ἄχαριν ἀνελεύθερον ἄτιμον ἄπορον ἀσθενῆ περὶ λόγον ἀμαθῆ μισάνθρωπον ἀλλʼ ἔνεστιν ἁμωσγέπως καὶ τοῖς ἀδοξοτέροις καὶ ταπεινοτέροις μοῖρά τις χάριτος ἢ δυνάμεως ἢ πρός τι καλὸν εὐφυΐας , ὡς ἀνʼ ἐχινόποδας καὶ ἀνὰ τρηχεῖαν ὄνωνιν φύονται μαλακῶν ἄνθεα λευκοΐων . ταῦτα τοίνυν ὁ δοκῶν πλέον ἒχειν ἐν ἄλλοις , ἂν μὴ κολούῃ μηδʼ ἐπικρύπτῃ μηδὲ πάντων ὥσπερ ἐν ἀγῶνι τὸν ἀδελφὸν ἐξωθῇ τῶν πρωτείων , ἀλλʼ ἀνθυπείκῃ καὶ ἀποφαίνῃ πρὸς πολλὰ βελτίω καὶ χρησιμώτερον ἐκεῖνον , ὑφαιρῶν ἀεὶ τοῦ φθόνου τὴν πρόφασιν ὥσπερ ὕλην τοῦ πυρὸς ἀποσβέσει , μᾶλλον δʼ ὅλως οὐκ ἐάσει λαβεῖν γένεσιν οὐδὲ σύστασιν . ὁ δὲ καὶ συνεργόν , ἐν οἷς δοκεῖ κρείττων αὐτὸς εἶναι , ποιούμενος τὸν ἀδελφὸν ἀεὶ καὶ σύμβουλον , οἷον ἐν δίκαις ῥητορικὸς ὤν , ἐν ἀρχαῖς πολιτευόμενος , ἐν πράξεσι φιλικαῖς · συνελόντι δʼ εἰπεῖν , μηδενὸς ἀξιολόγου καὶ τιμὴν φέροντος ἔργου περιορῶν ἀπολειπόμενον , ἀλλὰ τῶν καλῶν πάντων κοινωνὸν ἀποφαίνων καὶ χρώμενος παρόντι καὶ περιμένων ἀπόντα , καὶ ὅλως συνεμφαίνων ὅτι πρακτικὸς μὲν οὐχ ἧττον αὐτοῦ παραχωρητικὸς δὲ μᾶλλόν ἐστι δόξης ; καὶ δυνάμεως , οὐθὲν ἑαυτοῦ παραιρούμενος ἐκείνῳ μεγάλα προστίθησι .
Lemmas: ἔτι τοίνυν ὥσπερ ἐγγίγνομαι ὁ φύσις καί ὁ τύχη ὁ ἀδελφός ἀνισότης , οὕτως ἐν πᾶς καί πάντως ὑπερέχω ὁ ἕτερος ἀδύνατος εἰμί . ὁ μέν γάρ στοιχεῖον φημί ἐκ εἷς ὕλη γίγνομαι , ὁ ἐναντίος ἔχω δύναμις · δύο δέ ἀδελφός · ἐκ εἷς μήτηρ καί πατήρ αὐτός γίγνομαι , οὐδείς ὁράω ὁ μέν ὡς ὁ ἐκ ὁ Στοά σοφός , ὁμοῦ καλός εὔχαρις ἐλευθέριος ἔντιμος πλούσιος δεινός λέγω πολυμαθής φιλάνθρωπος ὁ δέ ἕτερος αἰσχρός ἄχαρις ἀνελεύθερος ἄτιμος ἄπορος ἀσθενής περί λόγος ἀμαθής μισάνθρωπος ἀλλά ἔνειμι ἀμῶς καί ὁ ἄδοξος καί ταπεινός μοῖρα τις χάρις ἤ δύναμις ἤ πρός τις καλός εὐφυΐα , ὡς ἀνά ἐχινόπους καί ἀνά τραχύς ὄνωνις φύω μαλακός ἄνθος λευκοῗος . οὗτος τοίνυν ὁ δοκέω πολύς ἔχω ἐν ἄλλος , ἐάν μή κολούω μηδέ ἐπικρύπτω μηδέ πᾶς ὥσπερ ἐν ἀγών ὁ ἀδελφός ἐξωθέω ὁ πρωτεῖον , ἀλλά ἀνθυπείκω καί ἀποφαίνω πρός πολύς ἀγαθός καί χρήσιμος ἐκεῖνος , ὑφαιρέω ἀεί ὁ φθόνος ὁ πρόφασις ὥσπερ ὕλη ὁ πῦρ ἀποσβέννυμι , μάλα δέ ὅλος οὐ ἐάω λαμβάνω γένεσις οὐδέ σύστασις . ὁ δέ καί συνεργός , ἐν ὅς δοκέω κρατύς αὐτός εἰμί , ποιέω ὁ ἀδελφός ἀεί καί σύμβουλος , οἷος ἐν δίκη ῥητορικός εἰμί , ἐν ἀρχή πολιτεύω , ἐν πρᾶξις φιλικός · συναιρέω δέ λέγω , μηδείς ἀξιόλογος καί τιμή φέρω ἔργον περιοράω ἀπολείπω , ἀλλά ὁ καλός πᾶς κοινωνός ἀποφαίνω καί χράω πάρειμι καί περιμένω ἄπειμι , καί ὅλος συνεμφαίνω ὅτι πρακτικός μέν οὐ ἥσσων αὐτός παραχωρητικός δέ μάλα εἰμί δόξα ; καί δύναμις , οὐδείς ἑαυτοῦ παραλέγω ἐκεῖνος μέγας προστίθημι .
plutarchus.de-fraterno-amore-478a-492d 14
τῷ μὲν οὖν ὑπερέχοντι τοιαῦτά τις ἂν παραινέσειε · τῷ δὲ λειπομένῳ πάλιν ἐνθυμητέον , ὡς οὐχ εἷς οὐδὲ μόνος αὐτοῦ πλουσιώτερος ἢ λογιώτερος ἢ λαμπρότερος εἰς δόξαν ὁ ἀδελφός ἐστιν , ἀλλὰ πολλάκις πολλῶν ἀπολείπεται καὶ μυριάκις μυρίων εὐρυεδοῦς ὅσοι καρπὸν αἰνύμεθα χθονός . εἴτε δὲ πᾶσι περινοστεῖ φθονῶν εἴτε μόνος αὐτὸν ἐν τοσούτοις εὐτυχοῦσιν ὁ φίλτατος ἀνιᾷ καὶ ὁ συγγενέστατος , ὑπερβολὴν ἑτέρῳ κακοδαιμονίας οὐ λέλοιπεν , ὡς οὖν ὁ Μέτελλος ᾤετο δεῖν Ῥωμαίους τοῖς θεοῖς χάριν ἔχειν , ὅτι Σκιπίων ἐν ἑτέρᾳ πόλει τοιοῦτος ὢν οὐκ ἐγεννήθη οὕτως ἕκαστος εὐχέσθω μάλιστα μὲν αὐτὸς εὐπραξίᾳ διαφέρειν , εἰ δὲ μή , τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τὴν ζηλουμένην ἔχειν ὑπεροχὴν καὶ δύναμιν . οἱ δʼ οὕτω πεφύκασιν ἀτυχεῖς πρὸς τὸ καλόν , ὥστε φίλοις μὲν ἐνδόξοις ἀγάλλεσθαι καὶ μέγα φρονεῖν ἂν ξένους ἡγεμονικοὺς καὶ πλουσίους ἔχωσι , τὰς δὲ τῶν ἀδελφῶν λαμπρότητας αὑτῶν ἀμαυρώσεις νομίζειν · καὶ πατέρων μὲν εὐτυχίαις ἐπαίρεσθαι καὶ στρατηγίαις προπάππων λεγομέναις , ὧν οὐδὲν ἀπέλαυσαν οὐδὲ μετέσχον , ἀδελφῶν δὲ κληρονομίαις καὶ ἀρχαῖς καὶ γάμοις ἐνδόξοις ἀθυμεῖν καὶ ταπεινοῦσθαι . καίτοι μάλιστα μὲν ἔδει μηδʼ ἄλλῳ φθονεῖν , εἰ δὲ μή , τρέπειν ἔξω καὶ πρὸς ἑτέρους ἀποχετεύειν τὸ βάσκανον , ὥσπερ οἱ τὰς στάσεις θύραζε τοῖς πολεμίοις περιιστάντες . πολλοὶ μὲν γὰρ ἐμοὶ Τρῶες κλειτοὶ τʼ ἐπίκουροι · πολλοὶ δʼ αὖ σοὶ Ἀχαιοί φθονεῖν πεφύκασι καὶ ζηλοτυπεῖν .
Lemmas: ὁ μέν οὖν ὑπερέχω τοιοῦτος τις ἄν παραινέω · ὁ δέ λείπω πάλιν ἐνθυμέομαι , ὡς οὐ εἷς οὐδέ μόνος αὐτός πλούσιος ἤ λόγιος ἤ λαμπρός εἰς δόξα ὁ ἀδελφός εἰμί , ἀλλά πολλάκις πολύς ἀπολείπω καί μυριάκις μυρίος εὐρυεδής ὅσος καρπός αἴνυμαι χθών . εἴτε δέ πᾶς περινοστέω φθονέω εἴτε μόνος αὐτός ἐν τοσοῦτος εὐτυχέω ὁ φίλος ἀνιάω καί ὁ συγγενής , ὑπερβολή ἕτερος κακοδαιμονία οὐ λείπω , ὡς οὖν ὁ Μέτελλος οἴομαι δέω Ῥωμαῖος ὁ θεός χάρις ἔχω , ὅτι Σκιπίων ἐν ἕτερος πόλις τοιοῦτος εἰμί οὐ γεννάω οὕτως ἕκαστος εὔχομαι μάλα μέν αὐτός εὐπραξία διαφέρω , εἰ δέ μή , ὁ ἀδελφός αὐτός ὁ ζηλέω ἔχω ὑπεροχή καί δύναμις . ὁ δέ οὕτως φύω ἀτυχής πρός ὁ καλός , ὥστε φίλος μέν ἔνδοξος ἀγάλλω καί μέγας φρονέω ἐάν ξένος ἡγεμονικός καί πλούσιος ἔχω , ὁ δέ ὁ ἀδελφός λαμπρότης ἑαυτοῦ ἀμαύρωσις νομίζω · καί πατήρ μέν εὐτυχία ἐπαίρω καί στρατηγία πρόπαππος λέγω , ὅς οὐδείς ἀπολαύω οὐδέ μετέχω , ἀδελφός δέ κληρονομία καί ἀρχή καί γάμος ἔνδοξος ἀθυμέω καί ταπεινόω . καίτοι μάλα μέν δέω μηδέ ἄλλος φθονέω , εἰ δέ μή , τρέπω ἔξω καί πρός ἕτερος ἀποχετεύω ὁ βάσκανος , ὥσπερ ὁ ὁ στάσις θύραζε ὁ πολέμιος περιίστημι . πολύς μέν γάρ ἐγώ Τρώς κλειτός τε ἐπίκουρος · πολύς δέ αὖ σύ Ἀχαιός φθονέω φύω καί ζηλοτυπέω .