plutarchus.de-fraterno-amore-478a-492d 7
διὸ καὶ γονέων κακὴν γηροτρόφον οὖσαν καὶ κακίονα παιδοτρόφον τέκνων ἐκκαθαίρειν προσήκει τὴν μισαδελφίαν . ἔστι δὲ καὶ πρὸς πολίτας διάβολος καὶ κατήγορος · οἴονται γὰρ οὐκ ἂν · ἐκ τοσῆσδε συντροφίας καὶ συνηθείας καὶ οἰκειότητος ἐχθροὺς καὶ πολεμίους γενέσθαι , μὴ πολλὰ καὶ πονηρὰ συνειδότας ἀλλήλοις . μεγάλαι γὰρ αἰτίαι μεγάλην διαλύουσιν εὔνοιαν καὶ φιλίαν · ὅθεν οὐδὲ ῥᾳδίως αὖθις ἐνδέχονται διαλύσεις . ὥσπερ γὰρ τὰ συμπαγέντα , κἂν χαλάσῃ τὸ ἐχέκολλον , ἐνδέχεται πάλιν δεθῆναι καὶ συνελθεῖν , συμφυοῦς δὲ σώματος ῥαγέντος ἢ σχισθέντος ; ἔργον ἐστὶ κόλλησιν εὑρεῖν καὶ σύμφυσιν · οὕτως αἱ μὲν ὑπὸ χρείας συνημμέναι φιλίαι κἂν διαστῶσιν οὐ χαλεπῶς αὖθις ἀναλαμβάνουσιν · ἀδελφοὶ δὲ τοῦ κατὰ φύσιν ἐκπεσόντες ; οὔτε · ῥᾳδίως ; συνέρχονται , κἂν συνέλθωσι , ῥυπαρὰν καὶ ὕποπτον οὐλὴν αἱ διαλύσεις ἐφέλκονται . πᾶσα μὲν οὖν ἔχθρα πρὸς ἄνθρωπον ἀνθρώπῳ μετὰ τῶν μάλιστα λυπούντων ἐνδυομένη παθῶν , φιλονεικίας ὀργῆς φθόνου μνησικακίας , ὀδυνηρόν ἐστι καὶ ταραχῶδες · ἡ δὲ πρὸς ἀδελφόν , ᾧ θυσιῶν τε κοινωνεῖν ἀνάγκη καὶ ἱερῶν πατρῴων ὁμόταφόν τε γενέσθαι καί που σύνοικον ἢ γείτονα χωρίων , ἐν ὄμμασιν ἔχει τὸ λυπηρόν , ὑπομιμνήσκουσα καθʼ ἡμέραν τῆς ἀνοίας καὶ παραφροσύνης , διʼ ἣν τὸ ἥδιστον καὶ συγγενέστατον πρόσωπον βλέπεται σκυθρωπότατον , ἥ τε προσφιλὴς ἐκ νέων φωνὴ καὶ συνήθης ἀκοῦσαι φοβερωτάτη γέγονε . πολλοὺς δὲ τῶν ἄλλων ἀδελφῶν ὁρῶντες οἰκίᾳ τε μιᾷ χρωμένους καὶ τραπέζῃ καὶ χωρίοις ἀνεμήτοις καὶ ἀνδραπόδοις , αὐτοὶ καὶ φίλους διῄρηνται καὶ ξένους , ἐχθρὰ πάντα τὰ προσφιλῆ τοῖς ἀδελφοῖς νέμοντες · καὶ ταῦτα , πᾶσιν ἐν μέσῳ λογίζεσθαι παρόντος , ὅτι , ληιστοί μέν τε φίλοι καὶ συμπόται κτητοί δὲ κηδεσταὶ καὶ συνήθεις , τῶν πρώτων ὥσπερ ὅπλων ἢ ὀργάνων διαφθαρέντων · ἀδελφοῦ δʼ ἀντίκτησις οὐκ ἔστιν , ὥσπερ οὐδὲ χειρὸς ἀφαιρεθείσης οὐδʼ ὄψεως ἐκκοπείσης · ἀλλʼ ὀρθῶς ἡ Περσὶς εἶπεν , ἀντὶ τῶν τέκνων ἑλομένη σῶσαι τὸν ἀδελφόν , ὅτι παῖδας μὲν ἑτέρους κτήσασθαι δύναιτʼ ἄν , ἀδελφὸς δʼ ἄλλος αὐτῇ , γονέων μὴ ὄντων , οὐκ ἂν γένοιτο .
Lemmas: διό καί γονεύς κακός γηροβοσκός εἰμί καί κακός παιδοτρόφος τέκνον ἐκκαθαίρω προσήκω ὁ μισαδελφία . εἰμί δέ καί πρός πολίτης διάβολος καί κατήγορος · οἴομαι γάρ οὐ ἄν · ἐκ τοσάσδε συντροφία καί συνήθεια καί οἰκειότης ἐχθρός καί πολέμιος γίγνομαι , μή πολύς καί πονηρός σύνοιδα ἀλλήλων . μέγας γάρ αἰτία μέγας διαλύω εὔνοια καί φιλία · ὅθεν οὐδέ ῥᾴδιος αὖθις ἐνδέχομαι διάλυσις . ὥσπερ γάρ ὁ συμπήγνυμι , ἐάν χαλάω ὁ ἐχέκολλος , ἐνδέχομαι πάλιν δέω καί συνέρχομαι , συμφυής δέ σῶμα ῥήγνυμι ἤ σχίζω ; ἔργον εἰμί κόλλησις εὑρίσκω καί σύμφυσις · οὕτως ὁ μέν ὑπό χρεία συνάπτω φιλία ἐάν διίστημι οὐ χαλεπός αὖθις ἀναλαμβάνω · ἀδελφός δέ ὁ κατά φύσις ἐκπίπτω ; οὔτε · ῥᾴδιος ; συνέρχομαι , ἐάν συνέρχομαι , ῥυπαρός καί ὕποπτος οὐλή ὁ διάλυσις ἐφέλκω . πᾶς μέν οὖν ἔχθρα πρός ἄνθρωπος ἄνθρωπος μετά ὁ μάλα λυπέω ἐνδύω πάθος , φιλονικία ὀργή φθόνος μνησικακία , ὀδυνηρός εἰμί καί ταραχώδης · ὁ δέ πρός ἀδελφός , ὅς θυσία τε κοινωνέω ἀνάγκη καί ἱερός πατρῷος ὁμόταφος τε γίγνομαι καί που σύνοικος ἤ γείτων χωρίον , ἐν ὄμμα ἔχω ὁ λυπηρός , ὑπομιμνῄσκω κατά ἡμέρα ὁ ἄνοια καί παραφροσύνη , διά ὅς ὁ ἡδύς καί συγγενής πρόσωπον βλέπω σκυθρωπός , ὁ τε προσφιλής ἐκ νέος φωνή καί συνήθης ἀκούω φοβερός γίγνομαι . πολύς δέ ὁ ἄλλος ἀδελφός ὁράω οἰκία τε εἷς χράω καί τράπεζα καί χωρίον ἀνέμητος καί ἀνδράποδον , αὐτός καί φίλος διαιρέω καί ξένος , ἐχθρός πᾶς ὁ προσφιλής ὁ ἀδελφός νέμω · καί οὗτος , πᾶς ἐν μέσος λογίζομαι πάρειμι , ὅτι , ληιστός μέν τε φίλος καί συμπότης κτητός δέ κηδεστής καί συνήθης , ὁ πρῶτος ὥσπερ ὅπλον ἤ ὄργανον διαφθείρω · ἀδελφός δέ ἀντίκτησις οὐ εἰμί , ὥσπερ οὐδέ χείρ ἀφαιρέω οὐδέ ὄψις ἐκκόπτω · ἀλλά ὀρθός ὁ Περσίς λέγω , ἀντί ὁ τέκνον αἱρέω σῴζω ὁ ἀδελφός , ὅτι παῖς μέν ἕτερος κτάομαι δύναμαι ἄν , ἀδελφός δέ ἄλλος αὐτός , γονεύς μή εἰμί , οὐ ἄν γίγνομαι .