plutarchus.de-fraterno-amore-478a-492d 16
παρὰ πάντα δὲ ταῦτα φυλακτέον ἐστὶ κηδεστῶν καὶ οἰκείων καὶ γυναικὸς ; ἔστιν ὅτε τῇ φιλοδοξίᾳ συνεπιτιθεμένης λόγους πονηρούς , ὁ ἀδελφὸς ἄγει καὶ φέρει πάντα καὶ θαυμάζεται καὶ θεραπεύεται , σοὶ δʼ οὐδεὶς πρόσεισιν οὐδʼ ἔχεις σεμνὸν οὐδέν . ἔχω μὲν οὖν ἂν φαίη τις εὖ φρονῶν ἀδελφὸν εὐδοκιμοῦντα καὶ μέτεστί μοι τῆς ἐκείνου δυνάμεως τὸ πλεῖστον ὁ μὲν γὰρ Σωκράτης ἔλεγε βούλεσθαι Δαρεῖον ἔχειν μᾶλλον φίλον ἢ τὸ δαρεικόν , ἀδελφῷ δὲ νοῦν ἔχοντι καὶ πλούτου καὶ ἀρχῆς καὶ λογιότητος οὐκ ἔλαττον ἀγαθόν ἐστιν ἄρχων ἀδελφὸς ἢ πλουτῶν ἢ λόγου δυνάμει προήκων εἰς δόξαν . ἀλλὰ ταύτας μὲν οὕτω μάλιστα τὰς ἀνωμαλίας παρηγορητέον ἕτεραι δʼ εὐθὺς ἐγγίγνονται διαφοραὶ περὶ τὰς ἡλικίας ἀπαιδεύτοις ἀδελφοῖς . ἐπιεικῶς γὰρ οἳ τε πρεσβύτεροι τῶν νεωτέρων ἄρχειν ἀξιοῦντες ἀεὶ καὶ προΐστασθαι καὶ πλέον ἔχειν ἐν παντὶ δόξης καὶ δυνάμεως βαρεῖς εἰσι καὶ ἀηδεῖς · οἵ τε νεώτεροι πάλιν ἀφηνιάζοντες καὶ θρασυνόμενοι καταφρονεῖν καὶ ὀλιγωρεῖν ἀσκοῦσιν . ἐκ δὲ τούτων οἱ μὲν ὡς φθονούμενοι καὶ κολουόμενοι φεύγουσι καὶ δυσχεραίνουσι τὰς νουθεσίας · οἱ δʼ ἀεὶ τῆς ὑπεροχῆς γλιχόμενοι φοβοῦνται τὴν ἐκείνων αὔξησιν ὡς αὑτῶν κατάλυσιν . ὥσπερ οὖν ἐπὶ τῆς χάριτος ἀξιοῦσι μείζονα τοὺς λαμβάνοντας ἡγεῖσθαι μικροτέραν δὲ τοὺς διδόντας · οὕτως ἄν τις , τὸν χρόνον παραινῶν τῷ μὲν πρεσβυτέρῳ μὴ μέγα νομίζειν τῷ δὲ νεωτέρῳ μὴ μικρόν , ὑπεροψίας καὶ ἀμελείας καὶ τοῦ καταφρονεῖσθαι καὶ καταφρονεῖν ἀμφοτέρους ἀπαλλάξειεν . ἐπεὶ δὲ τῷ μὲν πρεσβυτέρῳ τὸ κήδεσθαι καὶ καθηγεῖσθαι καὶ νουθετεῖν προσῆκόν ἐστι τῷ δὲ νεωτέρῳ τὸ τιμᾶν καὶ ζηλοῦν καὶ ἀκολουθεῖν , ἡ μὲν ἐκείνου κηδεμονία τὸ ἑταιρικὸν μᾶλλον ἢ τὸ πατρικὸν ἐχέτω καὶ τὸ πεῖθον ἢ τὸ ἐπιτάττον καὶ τὸ χαῖρον ἐπὶ τοῖς κατορθώμασι καὶ κατευφημοῦν τοῦ ψέγοντος ἂν ἁμάρτῃ καὶ κολούοντος μὴ μόνον προθυμότερον ἀλλὰ καὶ φιλανθρωπότερον τῷ δὲ τοῦ νεωτέρου ζήλῳ τὸ μιμούμενον ἐνέστω μὴ τὸ ἁμιλλώμενον . θαυμάζοντος γὰρ ἡ μίμησις ἡ δʼ ἅμιλλα φθονοῦντός ἐστι . διὸ τοὺς μὲν ἐξομοιοῦσθαι βουλομένους ἀγαπῶσι τοὺς , · δʼ ἐξισοῦσθαι πιέζουσι καὶ χαλέπτουσιν . ἐν πολλαῖς ; δὲ τιμαῖς ἃς πρέπει παρὰ τῶν νέων ἀποδίδοσθαι τοῖς πρεσβυτέροις , τὸ πειθαρχεῖν εὐδοκιμεῖ μάλιστα καὶ κατεργάζεται μετʼ αἰδοῦς εὔνοιαν ἰσχυρὰν καὶ χάριν ἀνθυπείκουσαν . ᾗ καὶ Κάτων τὸν Καιπίωνα πρεσβύτερον ὄντα θεραπεύων εὐθὺς ἐκ παίδων εὐπειθείᾳ καὶ πραότητι καὶ σιωπῇ , τέλος οὕτως ἐπʼ ἀνδράσιν ἐχειρώσατο καὶ τοσαύτης ἐνέπλησεν αἰδοῦς πρὸς ἑαυτόν , ὡς μήτε πρᾶξαί τι μήτʼ εἰπεῖν ἀγνοοῦντος ἐκείνου . μνημονεύεται γοῦν , ὅτι μαρτυρίας ποτὲ γραμματεῖον ἐπισφραγισαμένου τοῦ Καιπίωνος ὁ Κάτων ὕστερος ἐπελθὼν οὐκ ἠθέλησεν ἐπισφραγίσασθαι · καὶ ὁ Καιπίων ἀπαιτήσας τὸ γραμματεῖον ἀφεῖλε τὴν αὑτοῦ σφραγῖδα πρὶν ἢ πυθέσθαι τί παθὼν . ὁ ἀδελφὸς οὐκ ἐπίστευσεν ἀλλʼ ὑπείδετο τὴν μαρτυρίαν . φαίνεται δὲ πολλὴ καὶ πρὸς Ἐπίκουρον ἡ αἰδὼς τῶν ἀδελφῶν διʼ εὔνοιαν αὐτοῦ καὶ κηδεμονίαν , εἴς τε τἄλλα καὶ φιλοσοφίαν τὴν ἐκείνου συνενθουσιώντων · καὶ γὰρ εἰ διημάρτανον δόξης εὐθὺς ἐκ παίδων πεπεισμένοι καὶ λέγοντες ὡς οὐδεὶς γέγονεν Ἐπικούρου σοφώτερος , ἄξιόν ἐστι θαυμάζειν καὶ τοῦ διαθέντος οὕτως καὶ τῶν διατεθέντων . οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τῶν νεωτέρων φιλοσόφων Ἀπολλώνιος ὁ περιπατητικὸς ἤλεγξε τὸν εἰπόντα δόξαν ἀκοινώνητον εἶναι , Σωτίωνα νεώτερον ἀδελφὸν αὑτοῦ ποιήσας ἐνδοξότερον . ἐμοὶ μὲν γὰρ ὅτι πολλῶν ἀξίων χάριτος παρὰ τῆς τύχης γεγονότων , ἡ Τίμωνος εὔνοια τἀδελφοῦ πρὸς ἅπαντα τἄλλα καὶ γέγονε καὶ ἔστιν , οὐδεὶς ἀγνοεῖ τῶν ὁπωσοῦν ἐντετυχηκότων ἡμῖν , ἣκιστα δʼ οἱ συνήθεις ὑμεῖς .
Lemmas: παρά πᾶς δέ οὗτος φυλάσσω εἰμί κηδεστής καί οἰκεῖος καί γυνή ; εἰμί ὅτε ὁ φιλοδοξία συνεπιτίθημι λόγος πονηρός , ὁ ἀδελφός ἄγω καί φέρω πᾶς καί θαυμάζω καί θεραπεύω , σύ δέ οὐδείς πρόσειμι οὐδέ ἔχω σεμνός οὐδείς . ἔχω μέν οὖν ἄν φημί τις εὖ φρονέω ἀδελφός εὐδοκιμέω καί μέτειμι ἐγώ ὁ ἐκεῖνος δύναμις ὁ πλεῖστος ὁ μέν γάρ Σωκράτης λέγω βούλομαι Δαρεῖος ἔχω μάλα φίλος ἤ ὁ Δαρεικός , ἀδελφός δέ νόος ἔχω καί πλοῦτος καί ἀρχή καί λογιότης οὐ ἐλαχύς ἀγαθός εἰμί ἄρχω ἀδελφός ἤ πλουτέω ἤ λόγος δύναμις προήκω εἰς δόξα . ἀλλά οὗτος μέν οὕτως μάλα ὁ ἀνωμαλία παρηγορητέον ἕτερος δέ εὐθύς ἐγγίγνομαι διαφορά περί ὁ ἡλικία ἀπαίδευτος ἀδελφός . ἐπιεικής γάρ ὁ τε πρέσβυς ὁ νέος ἄρχω ἀξιόω ἀεί καί προΐστημι καί πολύς ἔχω ἐν πᾶς δόξα καί δύναμις βαρύς εἰμί καί ἀηδής · ὁ τε νέος πάλιν ἀφηνιάζω καί θρασύνω καταφρονέω καί ὀλιγωρέω ἀσκέω . ἐκ δέ οὗτος ὁ μέν ὡς φθονέω καί κολούω φεύγω καί δυσχεραίνω ὁ νουθεσία · ὁ δέ ἀεί ὁ ὑπεροχή γλίχομαι φοβέω ὁ ἐκεῖνος αὔξησις ὡς ἑαυτοῦ κατάλυσις . ὥσπερ οὖν ἐπί ὁ χάρις ἀξιόω μέγας ὁ λαμβάνω ἡγέομαι μικρός δέ ὁ δίδωμι · οὕτως ἄν τις , ὁ χρόνος παραινέω ὁ μέν πρέσβυς μή μέγας νομίζω ὁ δέ νέος μή μικρός , ὑπεροψία καί ἀμέλεια καί ὁ καταφρονέω καί καταφρονέω ἀμφότερος ἀπαλλάσσω . ἐπεί δέ ὁ μέν πρέσβυς ὁ κήδω καί καθηγέομαι καί νουθετέω προσήκω εἰμί ὁ δέ νέος ὁ τιμάω καί ζηλόω καί ἀκολουθέω , ὁ μέν ἐκεῖνος κηδεμονία ὁ ἑταιρικός μάλα ἤ ὁ πατρικός ἔχω καί ὁ πείθω ἤ ὁ ἐπιτάσσω καί ὁ χαίρω ἐπί ὁ κατόρθωμα καί κατευφημέω ὁ ψέγω ἄν ἁμαρτάνω καί κολούω μή μόνος πρόθυμος ἀλλά καί φιλάνθρωπος ὁ δέ ὁ νεώτερος ζῆλος ὁ μιμέομαι ἔνειμι μή ὁ ἁμιλλάομαι . θαυμάζω γάρ ὁ μίμησις ὁ δέ ἅμιλλα φθονέω εἰμί . διό ὁ μέν ἐξομοιόω βούλομαι ἀγαπάω ὁ , · δέ ἐξισόω πιέζω καί χαλέπτω . ἐν πολύς ; δέ τιμή ὅς πρέπω παρά ὁ νέος ἀποδίδωμι ὁ πρέσβυς , ὁ πειθαρχέω εὐδοκιμέω μάλα καί κατεργάζομαι μετά αἰδώς εὔνοια ἰσχυρός καί χάρις ἀνθυπείκω . ὅς καί Κάτων ὁ Καιπίων πρέσβυς εἰμί θεραπεύω εὐθύς ἐκ παῖς εὐπείθεια καί πραότης καί σιωπή , τέλος οὕτως ἐπί ἀνήρ χειρόω καί τοσοῦτος ἐμπίμπλημι αἰδώς πρός ἑαυτοῦ , ὡς μήτε πράσσω τις μήτε λέγω ἀγνοέω ἐκεῖνος . μνημονεύω γοῦν , ὅτι μαρτυρία ποτέ γραμματεῖον ἐπισφραγίζω ὁ Καιπίων ὁ Κάτων ὕστερος ἐπέρχομαι οὐ ἐθέλω ἐπισφραγίζω · καί ὁ Καιπίων ἀπαιτέω ὁ γραμματεῖον ἀφαιρέω ὁ ἑαυτοῦ σφραγίς πρίν ἤ πυνθάνομαι τίς πάσχω . ὁ ἀδελφός οὐ πιστεύω ἀλλά ὑπείδομαι ὁ μαρτυρία . φαίνω δέ πολύς καί πρός Ἐπίκουρος ὁ αἰδώς ὁ ἀδελφός διά εὔνοια αὐτός καί κηδεμονία , εἰς τε ἄλλος καί φιλοσοφία ὁ ἐκεῖνος συνενθουσιάω · καί γάρ εἰ διαμαρτάνω δόξα εὐθύς ἐκ παῖς πείθω καί λέγω ὡς οὐδείς γίγνομαι Ἐπίκουρος σοφός , ἄξιος εἰμί θαυμάζω καί ὁ διατίθημι οὕτως καί ὁ διατίθημι . οὐ μήν ἀλλά καί ὁ νέος φιλόσοφος Ἀπολλώνιος ὁ περιπατητικός ἐλέγχω ὁ λέγω δόξα ἀκοινώνητος εἰμί , Σωτίων νέος ἀδελφός ἑαυτοῦ ποιέω ἔνδοξος . ἐγώ μέν γάρ ὅτι πολύς ἄξιος χάρις παρά ὁ τύχη γίγνομαι , ὁ Τίμων εὔνοια ἀδελφός πρός ἅπας ἄλλος καί γίγνομαι καί εἰμί , οὐδείς ἀγνοέω ὁ ὁπωσοῦν ἐντυγχάνω ἐγώ , ἦκα δέ ὁ συνήθης σύ .