plutarchus.de-fraterno-amore-478a-492d 8
τί δῆτα χρὴ ποιεῖν , φαίη τις ἄν , ὅτῳ φαῦλος ἀδελφὸς γένοιτο ; πρῶτον ἐκεῖνο μνημονεύειν , ὅτι παντὸς ἅπτεται γένους φιλίας ἡ φαυλότης , καὶ κατὰ τὸν Σοφοκλέα τὰ πλεῖστα φωρῶν αἰσχρὰ φωράσεις βροτῶν . οὔτε γὰρ τὸ συγγενικὸν οὔτε τὸ ἑταιρικὸν οὔτε τὸ ἐρωτικὸν εἱλικρινὲς καὶ ἀπαθὲς καὶ καθαρὸν ἔστιν εὑρεῖν κακίας . ὁ μὲν οὖν Λάκων μικρὰν γυναῖκα γήμας ἔφη τὰ ἐλάχιστα δεῖν αἱρεῖσθαι τῶν κακῶν , ἀδελφῷ δὲ σωφρόνως παραινέσειεν ἄν τις τὰ οἰκειότατα τῶν κακῶν ὑπομένειν μᾶλλον ἢ πειρᾶσθαι τῶν ἀλλοτρίων · τοῦτο γὰρ ἀνέγκλητον ὡς ἀναγκαῖον , ἐκεῖνο δὲ ψεκτὸν ὡς αὐθαίρετον . οὐ γὰρ ὁ συμπότης οὐδʼ ὁ συνέφηβος οὐδʼ ὁ ξένος ; αἰδοῦς ἀχαλκεύτοισιν ἔζευκται πέδαις,ʼ ἀλλʼ ὁ σύναιμος καὶ σύντροφος καὶ ὁμοπάτωρ καὶ ὁμομήτωρ , ᾧ καὶ τῶν ἁμαρτημάτων εἰκός ἐστιν ἐπιχωρεῖν ἔνια , καὶ παρείκειν λέγοντα πρὸς ἀδελφὸν ἐξαμαρτάνοντα τοὔνεκά σʼ οὐ δύναμαι προλιπεῖν δύστηνον ἐόντα καὶ φαῦλον καὶ ἀνόητον , μὴ καὶ λάθω τι πατρῷον ἢ μητρῷον ἐνεσταγμένον ἀπὸ σπέρματος νόσημα χαλεπῶς καὶ πικρῶς τῷ μισεῖν ἐν σοὶ κολάζων . τοὺς μὲν γὰρ ἀλλοτρίους , ὡς ἔλεγε Θεόφραστος , οὐ φιλοῦντα δεῖ κρίνειν ἀλλὰ κρίναντα φιλεῖν · ὅπου δʼ ἡ φύσις ἡγεμονίαν τῇ κρίσει πρὸς εὔνοιαν οὐ δίδωσιν οὐδʼ ἀναμένει τὸν θρυλούμενον τῶν ἁλῶν μέδιμνον ἀλλὰ συγγεγέννηκε τὴν ἀρχὴν τῆς φιλίας , ἐνταῦθα δεῖ μὴ πικροὺς εἶναι μηδʼ ἀκριβεῖς τῶν ἁμαρτημάτων ἐξεταστάς . νυνὶ δὲ τί ἂν λέγοις , εἰ ξένων ἀνθρώπων καὶ ἀλλοτρίων ἐκ πότου τινὸς ἢ παιδιᾶς ἢ παλαίστρας προσφθαρέντων ἁμαρτήματα ῥᾳδίως ἔνιοι φέροντες καὶ ἡδόμενοι , δύσκολοι καὶ ἀπαραίτητοι πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς εἰσιν ; ὅπου καὶ κύνας χαλεποὺς καὶ ἵππους , · πολλοὶ δὲ καὶ λύγκας αἰλούρους πιθήκους λέοντας τρέφοντες καὶ ἀγαπῶντες , ἀδελφῶν οὐχ ὑπομένουσιν ὀργὰς ἢ ἀγνοίας ἢ φιλοτιμίας ; ἕτεροι δὲ παλλακίσι καὶ πόρναις οἰκίας καὶ ἀγροὺς καταγράφοντες ὑπὲρ οἰκοπέδου καὶ γωνίας πρὸς ἀδελφοὺς διαμονομαχοῦσιν ; εἶτα τῷ μισαδέλφῳ μισοπονηρίαν ὄνομα θέμενοι , περινοστοῦσιν ἐν τοῖς ἀδελφοῖς τὴν κακίαν προβαλλόμενοι καὶ λοιδοροῦντες , ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις μὴ δυσχεραίνοντες ἀλλὰ χρώμενοι πολλῇ καὶ συνόντες .
Lemmas: τίς δῆτα χρή ποιέω , φημί τις ἄν , ὅστις φαῦλος ἀδελφός γίγνομαι ; πρῶτος ἐκεῖνος μνημονεύω , ὅτι πᾶς ἅπτω γένος φιλία ὁ φαυλότης , καί κατά ὁ Σοφοκλῆς ὁ πολύς φωράω αἰσχρός φωράω βροτός . οὔτε γάρ ὁ συγγενικός οὔτε ὁ ἑταιρικός οὔτε ὁ ἐρωτικός εἰλικρινής καί ἀπαθής καί καθαρός εἰμί εὑρίσκω κακία . ὁ μέν οὖν Λάκων μικρός γυνή γαμέω φημί ὁ ἐλαχύς δέω αἱρέω ὁ κακός , ἀδελφός δέ σώφρων παραινέω ἄν τις ὁ οἰκεῖος ὁ κακός ὑπομένω μάλα ἤ πειράω ὁ ἀλλότριος · οὗτος γάρ ἀνέγκλητος ὡς ἀναγκαῖος , ἐκεῖνος δέ ψεκτός ὡς αὐθαίρετος . οὐ γάρ ὁ συμπότης οὐδέ ὁ συνέφηβος οὐδέ ὁ ξένος ; αἰδώς ἀχάλκευτος ζευκταίω πέδαις,ʼ ἀλλά ὁ σύναιμος καί σύντροφος καί ὁμοπάτωρ καί ὁμομήτωρ , ὅς καί ὁ ἁμάρτημα ἔοικα εἰμί ἐπιχωρέω ἔνιοι , καί παρείκω λέγω πρός ἀδελφός ἐξαμαρτάνω ἕνεκα σύ οὐ δύναμαι προλείπω δύστηνος εἰμί καί φαῦλος καί ἀνόητος , μή καί λανθάνω τις πατρῷος ἤ μητρῷος ἐνστάζω ἀπό σπέρμα νόσημα χαλεπός καί πικρός ὁ μισέω ἐν σύ κολάζω . ὁ μέν γάρ ἀλλότριος , ὡς λέγω Θεόφραστος , οὐ φιλέω δέω κρίνω ἀλλά κρίνω φιλέω · ὅπου δέ ὁ φύσις ἡγεμονία ὁ κρίσις πρός εὔνοια οὐ δίδωμι οὐδέ ἀναμένω ὁ θρυλέω ὁ ἅλς μέδιμνος ἀλλά συγγεννάω ὁ ἀρχή ὁ φιλία , ἐνταῦθα δέω μή πικρός εἰμί μηδέ ἀκριβής ὁ ἁμάρτημα ἐξεταστής . νυνί δέ τίς ἄν λέγω , εἰ ξένος ἄνθρωπος καί ἀλλότριος ἐκ πότος τις ἤ παιδιά ἤ παλαίστρα προσφθείρω ἁμάρτημα ῥᾴδιος ἔνιοι φέρω καί ἥδομαι , δύσκολος καί ἀπαραίτητος πρός ὁ ἀδελφός εἰμί ; ὅπου καί κύων χαλεπός καί ἵππος , · πολύς δέ καί λύγξ αἴλουρος πίθηκος λέων τρέφω καί ἀγαπάζω , ἀδελφός οὐ ὑπομένω ὀργή ἤ ἄγνοια ἤ φιλοτιμία ; ἕτερος δέ παλλακίς καί πόρνη οἰκία καί ἀγρός καταγράφω ὑπέρ οἰκόπεδον καί γωνία πρός ἀδελφός διαμονομαχέω ; εἶτα ὁ μισάδελφος μισοπονηρία ὄνομα τίθημι , περινοστέω ἐν ὁ ἀδελφός ὁ κακία προβάλλω καί λοιδορέω , ἐν δέ ὁ ἄλλος μή δυσχεραίνω ἀλλά χράω πολύς καί σύνειμι .