plutarchus.de-fraterno-amore-478a-492d 6
ὁ μὲν οὖν Πεισίστρατος ἐπιγαμῶν ἐνηλίκοις οὖσι τοῖς υἱοῖς , ἔφη , καλοὺς ἐκείνους κἀγαθοὺς ἡγούμενος , ἔτι πλειόνων ἐθέλειν τοιούτων πατὴρ γενέσθαι . χρηστοὶ δὲ καὶ δίκαιοι παῖδες οὐ μόνον διὰ τοὺς γονεῖς ἀγαπήσουσι μᾶλλον ἀλλήλους , ἀλλὰ καὶ τοὺς γονεῖς διʼ ἀλλήλους · οὕτως ἀεὶ καὶ φρονοῦντες καὶ λέγοντες , ὅτι τοῖς γονεῦσιν ἀντὶ πολλῶν χάριν ὀφείλοντες μάλιστα διὰ τοὺς ἀδελφοὺς ὀφείλουσιν , ὡς τοῦτο δὴ κτημάτων ἁπάντων τιμιώτατον καὶ ἥδιστον ἔχοντες παρʼ αὐτῶν . εὖ γέ τοι καὶ Ὅμηρος πεποίηκε Τηλέμαχον ἐν συμφορᾷ τὸ ἀνάδελφον τιθέμενον ὧδε γὰρ ἡμετέρην γενεὴν μούνωσε Κρονίων . ὁ δʼ Ἡσίοδος οὐκ εὖ παραινεῖ μουνογενῆ παῖδα τῶν πατρῴων ἐπίκληρον εἶναι , καὶ ταῦτα τῶν Μουσῶν γεγονὼς μαθητής , ἃς ὁμοῦ διʼ εὔνοιαν ἀεὶ καὶ φιλαδελφίαν οὔσας οὕτως ὠνόμαζον . πρὸς ; μὲν οὖν γονεῖς ἡ φιλαδελφία τοιοῦτόν ἐστιν , ὥστε τὸ φιλεῖν ἀδελφὸν εὐθὺς ἀπόδειξιν εἶναι τοῦ καὶ τὴν μητέρα φιλεῖν καὶ τὸν πατέρα · πρὸς δὲ παῖδας αὑτοῦ δίδαγμα καὶ παράδειγμα φιλαδελφίας , οἷον οὐθὲν ἄλλο · καὶ τοὐναντίον αὖ πονηρὸν ὥσπερ ἐξ ἀντιγράφου πατρῴου τὴν μισαδελφίαν ἀναλαμβάνουσιν . ὁ γὰρ ἐν δίκαις καὶ στάσεσι καὶ ἀγῶσι πρὸς ἀδελφοὺς ἐγγεγηρακὼς εἶτα τοὺς υἱοὺς ὁμονοεῖν παρακαλῶν ἄλλων ἰατρός , αὐτὸς ἕλκεσιν βρύων ἀσθενῆ ποιεῖ τοῖς ἔργοις τὸν λόγον . εἰ . γοῦν ὁ Θηβαῖος Ἐτεοκλῆς πρὸς τὸν ἀδελφὸν εἰρηκώς ἄστρων ἂν ἔλθοιμʼ ἡλίου πρὸς ἀντολὰς καὶ γῆς ἔνερθε δυνατὸς ; ὢν δρᾶσαι τάδε , τὴν θεῶν μεγίστην ὥστʼ ἔχειν τυραννίδα τοῖς αὑτοῦ πάλιν παρεκελεύετο τέκνοις ἰσότητα τιμᾶν , ἣ φίλους ἀεὶ φίλοις πόλεις τε πόλεσι συμμάχους τε συμμάχοις συνδεῖ τὸ γὰρ ἴσον νόμιμον ἀνθρώποις ἔφυ , τίς οὐκ ἂν αὐτοῦ κατεφρόνησε ; ποῖος δʼ ἂν ἦν ὁ Ἀτρεύς , εἰ τοιαῦτα δειπνίσας τὸν ἀδελφὸν ἐγνωμολόγει πρὸς ; τοὺς παῖδας φίλων γε μέντοι χρῆσις ἡ πρὸς αἵματος μόνη κακοῦ ῥέοντος ὠφελεῖν φιλεῖ ;
Lemmas: ὁ μέν οὖν Πεισίστρατος ἐπιγαμέω ἐνήλικος εἰμί ὁ υἱός , φημί , καλός ἐκεῖνος ἀγαθός ἡγέομαι , ἔτι πολύς ἐθέλω τοιοῦτος πατήρ γίγνομαι . χρηστός δέ καί δίκαιος παῖς οὐ μόνος διά ὁ γονεύς ἀγαπάω μάλα ἀλλήλων , ἀλλά καί ὁ γονεύς διά ἀλλήλων · οὕτως ἀεί καί φρονέω καί λέγω , ὅτι ὁ γονεύς ἀντί πολύς χάρις ὀφείλω μάλα διά ὁ ἀδελφός ὀφείλω , ὡς οὗτος δή κτῆμα ἅπας τίμιος καί ἡδύς ἔχω παρά αὐτός . εὖ γε τοι καί Ὅμηρος ποιέω Τηλέμαχος ἐν συμφορά ὁ ἀνάδελφος τίθημι ὧδε γάρ ἡμέτερος γενεά μονόω Κρονίων . ὁ δέ Ἡσίοδος οὐ εὖ παραινέω μονογενής παῖς ὁ πατρῷος ἐπίκληρος εἰμί , καί οὗτος ὁ Μοῦσα γίγνομαι μαθητής , ὅς ὁμοῦ διά εὔνοια ἀεί καί φιλαδελφία εἰμί οὕτως ὀνομάζω . πρός ; μέν οὖν γονεύς ὁ φιλαδελφία τοιοῦτος εἰμί , ὥστε ὁ φιλέω ἀδελφός εὐθύς ἀπόδειξις εἰμί ὁ καί ὁ μήτηρ φιλέω καί ὁ πατήρ · πρός δέ παῖς ἑαυτοῦ δίδαγμα καί παράδειγμα φιλαδελφία , οἷος οὐδείς ἄλλος · καί ἐναντίος αὖ πονηρός ὥσπερ ἐκ ἀντίγραφος πατρῷος ὁ μισαδελφία ἀναλαμβάνω . ὁ γάρ ἐν δίκη καί στάσις καί ἀγών πρός ἀδελφός ἐγγηράσκω εἶτα ὁ υἱός ὁμονοέω παρακαλέω ἄλλος ἰατρός , αὐτός ἕλκος βρύω ἀσθενής ποιέω ὁ ἔργον ὁ λόγος . εἰ . γοῦν ὁ Θηβαῖος Ἐτεοκλῆς πρός ὁ ἀδελφός λέγω ἄστρον ἄν ἔρχομαι ἥλιος πρός ἀνατολή καί γῆ ἔνερθε δυνατός ; εἰμί δράω ὅδε , ὁ θεός μέγας ὥστε ἔχω τυραννίς ὁ ἑαυτοῦ πάλιν παρακελεύομαι τέκνον ἰσότης τιμάω , ὅς φίλος ἀεί φίλος πόλις τε πόλις σύμμαχος τε σύμμαχος συνδέω ὁ γάρ ἴσος νόμιμος ἄνθρωπος φύω , τίς οὐ ἄν αὐτός καταφρονέω ; ποῖος δέ ἄν εἰμί ὁ Ἀτρεύς , εἰ τοιοῦτος δειπνίζω ὁ ἀδελφός γνωμολογέω πρός ; ὁ παῖς φίλος γε μέντοι χρῆσις ὁ πρός αἷμα μόνος κακός ῥέω ὠφελέω φιλέω ;