ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-fortuna-romanorum-316c-326c 1
αἱ πολλοὺς πολλάκις ἠγωνισμέναι καὶ μεγάλους ἀγῶνας Ἀρετὴ καὶ Τύχη πρὸς ἀλλήλας μέγιστον ἀγωνίζονται τὸν παρόντα , περὶ τῆς Ῥωμαίων ἡγεμονίας διαδικαζόμεναι ποτέρας γέγονεν ἔργον καὶ ποτέρα τὴν τηλικαύτην δύναμιν γεγέννηκεν . οὐ γὰρ μικρὸν ἔσται τῇ περιγενομένῃ τοῦτο μαρτύριον , μᾶλλον δʼ ἀπολόγημα α πρὸς κατηγορίαν . κατηγορεῖται δʼ Ἀρετὴ μὲν ὡς καλὸν μὲν ἀνωφελὲς δέ , Τύχη δʼ ὡς ἀβέβαιον μὲν ἀγαθὸν δέ · καὶ τὴν μὲν ἄκαρπα πονεῖν λέγουσι , τὴν δʼ ἄπιστα δωρεῖσθαι . τίς οὖν οὐχὶ λέξει , τῇ ἑτέρᾳ τῆς Ῥώμης προστεθείσης , ἢ λυσιτελέστατον ἀρετήν , εἰ τηλικαῦτα τοὺς ἀγαθοὺς δέδρακεν ἀγαθά , ἢ βεβαιότατον Εὐτυχίαν , χρόνον ἤδη τοσοῦτον ἃ δέδωκε τηροῦσαν ; Ἴων μὲν οὖν ὁ ποιητὴς ἐν τοῖς δίχα μέτρου καὶ καταλογάδην αὐτῷ γεγραμμένοις φησὶν ἀνομοιότατον πρᾶγμα τῇ σοφίᾳ τὴν τύχην οὖσαν ὁμοιοτάτων πραγμάτων γίγνεσθαι δημιουργόν · αὔξουσιν ἀμφότεραι , προσκοσμοῦσιν ἄνδρας , εἰς δόξαν ἀνάγουσιν , εἰς δύναμιν , εἰς ἡγεμονίαν . τί δεῖ τὰ πολλὰ μηκύνειν ἐξαριθμούμενον ; αὐτὴν τὴν τὰ πάντα γεννῶσαν ἡμῖν καὶ φέρουσαν φύσιν οἱ μὲν τύχην εἶναι νομίζουσιν , οἱ δὲ σοφίαν . διὸ καλόν τι τῇ Ῥώμῃ καὶ ζηλωτὸν ὁ ἐνεστὼς λόγος ἀξίωμα περιτίθησιν , εἰ διαποροῦμεν ὑπὲρ αὐτῆς , ὡς ὑπὲρ γῆς καὶ θαλάττης καὶ οὐρανοῦ καὶ ἄστρων , πότερον κατὰ τύχην συνέστηκεν ἢ κατὰ πρόνοιαν .
Lemmas: ὁ πολύς πολλάκις ἀγωνίζομαι καί μέγας ἀγών ἀρετή καί Τύχη πρός ἀλλήλων μέγας ἀγωνίζομαι ὁ πάρειμι , περί ὁ Ῥωμαῖος ἡγεμονία διαδικάζω πότερος γίγνομαι ἔργον καί πότερος ὁ τηλικοῦτος δύναμις γεννάω . οὐ γάρ μικρός εἰμί ὁ περιγίγνομαι οὗτος μαρτύριον , μάλα δέ ἀπολόγημα α πρός κατηγορία . κατηγορέω δέ ἀρετή μέν ὡς καλός μέν ἀνωφελής δέ , Τύχη δέ ὡς ἀβέβαιος μέν ἀγαθός δέ · καί ὁ μέν ἄκαρπος πονέω λέγω , ὁ δέ ἄπιστος δωρέω . τίς οὖν οὐ λέγω , ὁ ἕτερος ὁ Ῥώμη προστίθημι , ἤ λυσιτελής ἀρετή , εἰ τηλικοῦτος ὁ ἀγαθός δράω ἀγαθός , ἤ βέβαιος εὐτυχία , χρόνος ἤδη τοσοῦτος ὅς δίδωμι τηρέω ; Ἴων μέν οὖν ὁ ποιητής ἐν ὁ δίχα μέτρον καί καταλογάδην αὐτός γράφω φημί ἀνόμοιος πρᾶγμα ὁ σοφία ὁ τύχη εἰμί ὅμοιος πρᾶγμα γίγνομαι δημιουργός · αὐξάνω ἀμφότερος , προσκοσμέω ἀνήρ , εἰς δόξα ἀνάγω , εἰς δύναμις , εἰς ἡγεμονία . τίς δέω ὁ πολύς μηκύνω ἐξαριθμέω ; αὐτός ὁ ὁ πᾶς γεννάω ἐγώ καί φέρω φύσις ὁ μέν τύχη εἰμί νομίζω , ὁ δέ σοφία . διό καλός τις ὁ Ῥώμη καί ζηλωτός ὁ ἐνίστημι λόγος ἀξίωμα περιτίθημι , εἰ διαπορέω ὑπέρ αὐτός , ὡς ὑπέρ γῆ καί θάλασσα καί οὐρανός καί ἄστρον , πότερος κατά τύχη συνίστημι ἤ κατά πρόνοια .
plutarchus.de-fortuna-romanorum-316c-326c 3
νυνὶ δέ μοι δοκῶ τοῦ προβλήματος ὥσπερ ἀπὸ σκοπιᾶς καθορᾶν ἐπὶ τὴν σύγκρισιν καὶ τὸν ἀγῶνα τήν τε Τύχην καὶ τὴν Ἀρετὴν βαδιζούσας . ἀλλὰ τῆς μὲν Ἀρετῆς πρᾶόν τε τὸ βάδισμα καὶ τὸ βλέμμα καθεστηκός , παρέχει δέ τι καὶ τῷ προσώπῳ πρὸς τὴν ἅμιλλαν ἐρύθημα τῆς φιλοτιμίας . καὶ πολὺ μὲν ὑστερεῖ σπευδούσης τῆς Τύχης , ἄγουσι δʼ αὐτὴν καὶ δορυφοροῦσι κατὰ πλῆθος ἄνδρες ἀρηίφατοι βεβροτωμένα τεύχεʼ ἔχοντες , ἐναντίων τραυμάτων ἀνάπλεῳ , αἷμα συμμεμιγμένον ἱδρῶτι σταλάζοντες , ἡμικλάστοις ἐπιβεβηκότες λαφύροις . βούλεσθε δὲ πυθώμεθα , τίνες ποτʼ εἰσὶν οὗτοι ; Φαβρίκιοί φασιν εἶναι καὶ Κάμιλλοι καὶ Δέκιοι καὶ Κικιννᾶτοι καὶ Μάξιμοι Φάβιοι καὶ Κλαύδιοι Μάρκελλοι καὶ Σκιπίωνες . ὁρῶ δὲ καὶ Γάιον Μάριον ὀργιζόμενον τῇ Τύχῃ , καὶ Μούκιος ἐκεῖ Σκαιόλας τὴν φλεγομένην χεῖρα δείκνυσι βοῶν μὴ καὶ ταύτην τῇ Τύχῃ χαρίζῃ ; καὶ Μάρκος Ὡράτιος ἀριστεὺς παραποτάμιος Τυρρηνικοῖς βέλεσι βαρυνόμενος καὶ σκάζοντα μηρὸν παρέχων , ἐκ βαθείας ὑποφθέγγεται δίνης , οὐκοῦν κἀγὼ κατὰ τύχην πεπήρωμαι ; τοιοῦτος ὁ τῆς Ἀρετῆς χορὸς πρόσεισιν ἐπὶ τὴν σύγκρισιν , βριθὺς ὁπλιτοπάλας δάιος ἀντιπάλοις .
Lemmas: νυνί δέ ἐγώ δοκέω ὁ πρόβλημα ὥσπερ ἀπό σκοπιά καθοράω ἐπί ὁ σύγκρισις καί ὁ ἀγών ὁ τε Τύχη καί ὁ ἀρετή βαδίζω . ἀλλά ὁ μέν ἀρετή πρᾶος τε ὁ βάδισμα καί ὁ βλέμμα καθίστημι , παρέχω δέ τις καί ὁ πρόσωπον πρός ὁ ἅμιλλα ἐρύθημα ὁ φιλοτιμία . καί πολύς μέν ὑστερέω σπεύδω ὁ Τύχη , ἄγω δέ αὐτός καί δορυφορέω κατά πλῆθος ἀνήρ ἀρείφατος βροτόομαι τεῦχος ἔχω , ἐναντίος τραῦμα ἀνάπλεος , αἷμα συμμείγνυμι ἱδρώς σταλάσσω , ἡμίκλαστος ἐπιβαίνω λάφυρα . βούλομαι δέ πυνθάνομαι , τίς ποτέ εἰμί οὗτος ; Φαβρίκιος φημί εἰμί καί Κάμιλλος καί Δέκιος καί Κικιννᾶτος καί Μάξιμος Φάβιος καί Κλαύδιος Μάρκελλος καί Σκίπιων . ὁράω δέ καί Γάϊος Μάριος ὀργίζω ὁ Τύχη , καί Μούκιος ἐκεῖ Σκαιόλας ὁ φλέγω χείρ δείκνυμι βοάω μή καί οὗτος ὁ Τύχη χαρίζω ; καί Μάρκος Ὡράτιος ἀριστεύς παραποτάμιος Τυρρηνικός βέλος βαρύνω καί σκάζω μηρός παραχώννυμι , ἐκ βαθύς ὑποφθέγγομαι δίνη , οὐκοῦν ἐγώ κατά τύχη πηρόω ; τοιοῦτος ὁ ὁ ἀρετή χορός πρόσειμι ἐπί ὁ σύγκρισις , βριθύς ὁπλιτοπάλης δάϊος ἀντίπαλος .
plutarchus.de-fortuna-romanorum-316c-326c 6
περὶ δὲ Γαΐου Καίσαρος ᾐδέσθην ἂν εἰπεῖν , ὡς ὑπʼ εὐτυχίας ἤρθη μέγιστος , εἰ μὴ τοῦτʼ αὐτὸς ἐμαρτύρησεν . ἐπεὶ γὰρ ἀπὸ Βρεντεσίου Πομπήιον διώκων ἀνήχθη πρὸ μιᾶς ἡμέρας νωνῶν Ἰανουαρίων , χειμῶνος ἐν τροπαῖς ὄντος , τὸ μὲν πέλαγος ἀσφαλῶς διεπέρασε , τῆς Τύχης τὸν καιρὸν ὑπερθεμένης · εὑρὼν δὲ τὸν Πομπήιον ἄθρουν καὶ πολὺν μὲν ἐν γῇ πολὺν δʼ ἐν θαλάττῃ μετὰ πασῶν ἅμα τῶν δυνάμεων καθεζόμενον αὐτὸς ὀλιγοστὸς ὢν , τῆς μετʼ Ἀντωνίου καὶ Σαβίνου στρατιᾶς αὐτῷ βραδυ - νούσης , ἐτόλμησεν εἰς ἀκάτιον μικρὸν ἐμβὰς καὶ λαθὼν τόν τε ναύκληρον καὶ τὸν κυβερνήτην ὥς τινος θεράπων ἀναχθῆναι . σκληρᾶς δὲ πρὸς τὸ ῥεῦμα τοῦ ποταμοῦ γενομένης ἀντιμεταβάσεως καὶ κλύδωνος ἰσχυροῦ , μεταβαλλόμενον ὁρῶν τὸν κυβερνήτην ἀφεῖλεν ἀπὸ τῆς κεφαλῆς ἱμάτιον , καὶ ἀναδείξας ἑαυτόν , ἴθι , ἔφη , γενναῖε , τόλμα καὶ δέδιθι,θι , μηδέν , ἀλλʼ ἐπιδίδου τῇ Τύχῃ τὰ ἱστία καὶ δέχου τὸ πνεῦμα , πιστεύων ὅτι Καίσαρα φέρεις καὶ τὴν Καίσαρος Τύχην . οὕτως ἐπέπειστο τὴν Τύχην αὐτῷ συμπλεῖν , συναποδημεῖν , συστρατεύεσθαι , συστρατηγεῖν , ἧς ἔργον ἦν γαλήνην μὲν ἐπιτάξαι θαλάττῃ , θέρος δὲ χειμῶνι , τάχος δὲ τοῖς βραδυτάτοις , ἀλκὴν δὲ τοῖς ἀθυμοτάτοις , τὸ δὲ τούτων ἀπιστότερον , φυγὴν Πομπηίῳ καὶ Πτολεμαίῳ ξενοκτονίαν , ἵνα καὶ Πομπήιος πέσῃ καὶ Καῖσαρ μὴ μιανθῇ .
Lemmas: περί δέ Γάϊος Καῖσαρ αἰδέομαι ἄν λέγω , ὡς ὑπό εὐτυχία ἀείρω μέγας , εἰ μή οὗτος αὐτός μαρτυρέω . ἐπεί γάρ ἀπό Βρεντέσιον Πομπήϊος διώκω ἀνάγω πρό εἷς ἡμέρα νῶναι Ἰανουαρίος , χειμών ἐν τροπή εἰμί , ὁ μέν πέλαγος ἀσφαλής διαπεράω , ὁ Τύχη ὁ καιρός ὑπερτίθημι · εὑρίσκω δέ ὁ Πομπήϊος ἀθρόος καί πολύς μέν ἐν γῆ πολύς δέ ἐν θάλασσα μετά πᾶς ἅμα ὁ δύναμις καθέζομαι αὐτός ὀλιγοστός εἰμί , ὁ μετά Ἀντώνιος καί Σαβῖνος στρατιά αὐτός βραδύς - νέω , τολμάω εἰς ἀκάτιον μικρός ἐμβαίνω καί λανθάνω ὁ τε ναύκληρος καί ὁ κυβερνήτης ὡς τις θεράπων ἀνάγω . σκληρός δέ πρός ὁ ῥεῦμα ὁ ποταμός γίγνομαι ἀντιμετάβασις καί κλύδων ἰσχυρός , μεταβάλλω ὁράω ὁ κυβερνήτης ἀφαιρέω ἀπό ὁ κεφαλή ἱμάτιον , καί ἀναδείκνυμι ἑαυτοῦ , ἔρχομαι , φημί , γενναῖος , τολμάω καί δείδω , μηδείς , ἀλλά ἐπιδίδωμι ὁ Τύχη ὁ ἱστίον καί δέχομαι ὁ πνεῦμα , πιστεύω ὅτι Καῖσαρ φέρω καί ὁ Καῖσαρ Τύχη . οὕτως πείθω ὁ Τύχη αὐτός συμπλέω , συναποδημέω , συστρατεύω , συστρατηγέω , ὅς ἔργον εἰμί γαλήνη μέν ἐπιτάσσω θάλασσα , θέρος δέ χειμών , τάχος δέ ὁ βραδύς , ἀλκή δέ ὁ ἄθυμος , ὁ δέ οὗτος ἄπιστος , φυγή Πομπήϊος καί Πτολεμαῖος ξενοκτονία , ἵνα καί Πομπήϊος πίπτω καί Καῖσαρ μή μιαίνω .
plutarchus.de-fortuna-romanorum-316c-326c 7
τί δέ ; ὁ τούτου μὲν υἱός , πρῶτος δʼ ἀναγορευθεὶς Σεβαστὸς ἄρξας δὲ τέτταρα καὶ πεντήκοντα ἔτη , οὐκ αὐτὸς ἐκπέμπων τὸν θυγατριδοῦν ἐπὶ στρατείαν εὔξατο τοῖς θεοῖς ἀνδρείαν μὲν αὐτῷ δοῦναι τὴν Σκιπίωνος , εὔνοιαν δὲ τὴν Πομπηίου , Τύχην δὲ τὴν αὑτοῦ ; καθάπερ ἔργῳ μεγάλῳ δημιουργὸν ἐπιγράψας ἑαυτῷ τὴν Τύχην , ἥτις αὐτὸν ἐπιθεῖσα Κικέρωνι καὶ Λεπίδῳ καὶ Πάνσᾳ καὶ Ἱρτίῳ καὶ Μάρκῳ Ἀντωνίῳ , ταῖς ἐκείνων ἀριστείαις καὶ χερσὶ καὶ νίκαις καὶ στόλοις καὶ πολέμοις καὶ στρατοπέδοις γενόμενον πρῶτον εἰς ὕψος ἄρασα καὶ καταβαλοῦσα τούτους , διʼ ὧν ἀνέβη , μόνον κατέλιπεν . ἐκείνῳ γὰρ ἐπολιτεύετο Κικέρων καὶ Λέπιδος ἐστρατήγει καὶ Πάνσας ἐνίκα καὶ Ἵρτιος ἔπιπτε καὶ Ἀντώνιος ὕβριζεν . ἐγὼ γὰρ καὶ Κλεοπάτραν τῆς τύχης Καίσαρος τἰθημι , περὶ ἣν ὡς ἕρμα κατέδυ καὶ συνετρίβη τηλικοῦτος αὐτοκράτωρ , ἵνʼ ᾖ μόνος Καῖσαρ . λέγεται δὲ πολλῆς οἰκειότητος αὐτοῖς καὶ συνηθείας ὑπαρχούσης πολλάκις σχολαζόντων εἰς παιδιὰν σφαίρας ἢ κύβων ἢ νὴ Δία θρεμμάτων ἁμίλλης , οἷον ὀρτύγων , ἀλεκτρυόνων , ἀεὶ νικώμενον Ἀντώνιον ἀπαλλάττεσθαι · καί τινα τῶν περὶ αὐτὸν ἐπὶ μαντείᾳ σεμνυνόμενον πολλάκις παρρησιάζεσθαι καὶ νουθετεῖν , ὦ ἄνθρωπε , τί σοι πρᾶγμα πρὸς τοῦτον ἔστι τὸν νεανίσκον ; φεῦγʼ αὐτόν · ἐνδοξότερος εἶ , πρεσβύτερος εἶ , ἄρχεις πλειόνων , ἐνήθληκας πολέμοις , ἐμπειρίᾳ διαφέρεις · ἀλλʼ ὁ σὸς δαίμων τὸν τούτου φοβεῖται · καὶ ἡ τύχη σου καθʼ ἑαυτήν ἐστι μεγάλη κολακεύει δὲ τὴν τούτου · ἐὰν μὴ μακρὰν ᾖς , οἰχήσεται μεταβᾶσα πρὸς αὐτόν .
Lemmas: τίς δέ ; ὁ οὗτος μέν υἱός , πρότερος δέ ἀναγορεύω Σεβαστός ἄρχω δέ τέσσαρες καί πεντήκοντα ἔτος , οὐ αὐτός ἐκπέμπω ὁ θυγατριδοῦς ἐπί στρατεία εὔχομαι ὁ θεός ἀνδρεία μέν αὐτός δίδωμι ὁ Σκιπίων , εὔνοια δέ ὁ Πομπήϊος , Τύχη δέ ὁ ἑαυτοῦ ; καθά ἔργον μέγας δημιουργός ἐπιγράφω ἑαυτοῦ ὁ Τύχη , ὅστις αὐτός ἐπιτίθημι Κικέρων καί Λέπιδος καί Πάνσας καί Ἵρτιος καί Μάρκος Ἀντώνιος , ὁ ἐκεῖνος ἀριστεία καί χείρ καί νίκη καί στόλος καί πόλεμος καί στρατόπεδον γίγνομαι πρότερος εἰς ὕψος ἀείρω καί καταβάλλω οὗτος , διά ὅς ἀναβαίνω , μόνος καταλείπω . ἐκεῖνος γάρ πολιτεύω Κικέρων καί Λέπιδος στρατηγέω καί Πάνσας νικάω καί Ἵρτιος πίπτω καί Ἀντώνιος ὑβρίζω . ἐγώ γάρ καί Κλεοπάτρη ὁ τύχη Καῖσαρ τίθημι , περί ὅς ὡς ἕρμα καταδύω καί συντρίβω τηλικοῦτος αὐτοκράτωρ , ἵνα εἰμί μόνος Καῖσαρ . λέγω δέ πολύς οἰκειότης αὐτός καί συνήθεια ὑπάρχω πολλάκις σχολάζω εἰς παιδιά σφαῖρα ἤ κύβος ἤ νή Ζεύς θρέμμα ἅμιλλα , οἷος ὄρτυξ , ἀλεκτρυών , ἀεί νικάω Ἀντώνιος ἀπαλλάσσω · καί τις ὁ περί αὐτός ἐπί μαντεία σεμνύνω πολλάκις παρρησιάζομαι καί νουθετέω , ὦ ἄνθρωπος , τίς σύ πρᾶγμα πρός οὗτος εἰμί ὁ νεανίσκος ; φεύγω αὐτός · ἔνδοξος εἰμί , πρέσβυς εἰμί , ἄρχω πολύς , ἐναθλέω πόλεμος , ἐμπειρία διαφέρω · ἀλλά ὁ σός δαίμων ὁ οὗτος φοβέω · καί ὁ τύχη σύ κατά ἑαυτοῦ εἰμί μέγας κολακεύω δέ ὁ οὗτος · ἐάν μή μακρός εἰμί , οἴχομαι μεταβαίνω πρός αὐτός .
plutarchus.de-fortuna-romanorum-316c-326c 13
ἀλλὰ τί δεῖ περὶ ταῦτα διατρίβειν , ἃ σαφὲς οὐδὲν οὐδʼ ὡρισμένον ἔχει τῷ καὶ τὰ πράγματα συγχυθῆναι τῶν Ῥωμαίων καὶ διαφθαρῆναι τοὺς ἐπʼ αὐτῶν ὑπομνηματισμούς , ὡς Λίβιος ἱστόρηκε ; τὰ γὰρ ὕστερον μᾶλλον ὄντα δῆλα καὶ καταφανῆ δεικνύει τὴν τῆς Τύχης εὐμένειαν , ᾗ ἔγωγε τίθεμαι καὶ τὴν Ἀλεξάνδρου τελευτήν , ἀνδρὸς εὐτυχήμασι μεγάλοις καὶ κατορθώμασι λαμπροῖς ὑπὸ θάρσους ἀμάχου καὶ φρονήματος ὥσπερ ἄστρου φερομένου καὶ διᾴττοντος ἐπὶ δυσμὰς ἐξ ἀνατολῶν καὶ βάλλοντος ἤδη τὰς τῶν ὅπλων αὐγὰς εἰς τὴν Ἰταλίαν , ὡς πρόφασις μὲν ἦν αὐτῷ τῆς στρατείας ὁ Μολοττὸς Ἀλέξανδρος ὑπὸ Βρεττίων καὶ Λευκανῶν περὶ Πανδοσίαν κατακεκομμένος · ὁ δʼ ἄγων αὐτὸν ὡς ἀληθῶς ἐπὶ πάντας ἀνθρώπους δόξης ἔρως καὶ ἡγεμονίας ζῆλον ἔσχε καὶ ἅμιλλαν ὑπερβαλέσθαι τὰ Διονύσου καὶ Ἡρακλέους πέρατα τῆς στρατηλασίας . τῆς δʼ Ἰταλίας ἐπυνθάνετο τὴν ἐν Ῥώμῃ δύναμιν καὶ ἀλκὴν ὥσπερ στόμωμα προτεταγμένην ὄνομα γὰρ καὶ δόξα τούτων ἐπιφανεστάτη διεπέμπετο πρὸς αὐτὸν ὥσπερ ἀθλητῶν μυρίοις ἐγγεγυμνασμένων πολέμοις . οὐ γὰρ ἀναιμωτί γε διακρινθήμεναι οἴω , συμπεσόντων ὅπλοις ἀνικήτοις φρονημάτων ἀδουλώτων . πλῆθος μὲν γὰρ ἦσαν οὗτοι τρισκαίδεκα μυριάδων οὐκ ἐλάττους , πολεμικοὶ δὲ καὶ ἀνδρώδεις ἅπαντες , ἐπιστάμενοι μὲν ἀφʼ ἵππων ἀνδράσι μάρνασθαι καὶ ὅθι χρὴ πεζὸν ἐόντα .
Lemmas: ἀλλά τίς δέω περί οὗτος διατρίβω , ὅς σαφής οὐδείς οὐδέ ὁρίζω ἔχω ὁ καί ὁ πρᾶγμα συγχέω ὁ Ῥωμαῖος καί διαφθείρω ὁ ἐπί αὐτός ὑπομνηματισμός , ὡς Λίβιος ἱστορέω ; ὁ γάρ ὕστερος μάλα εἰμί δῆλος καί καταφανής δείκνυμι ὁ ὁ Τύχη εὐμένεια , ὅς ἐγώ τίθημι καί ὁ Ἀλέξανδρος τελευτή , ἀνήρ εὐτύχημα μέγας καί κατόρθωμα λαμπρός ὑπό θάρσος ἄμαχος καί φρόνημα ὥσπερ ἄστρον φέρω καί διαίσσω ἐπί δυσμή ἐκ ἀνατολή καί βάλλω ἤδη ὁ ὁ ὅπλον αὐγή εἰς ὁ Ἰταλία , ὡς πρόφασις μέν εἰμί αὐτός ὁ στρατεία ὁ Μολοσσός Ἀλέξανδρος ὑπό Βρέττιος καί Λευκανοί περί πανδοσία κατακόπτω · ὁ δέ ἄγω αὐτός ὡς ἀληθής ἐπί πᾶς ἄνθρωπος δόξα ἔρως καί ἡγεμονία ζῆλος ἔχω καί ἅμιλλα ὑπερβάλλω ὁ Διόνυσος καί Ἡρακλέης πέρας ὁ στρατηλασία . ὁ δέ Ἰταλία πυνθάνομαι ὁ ἐν Ῥώμη δύναμις καί ἀλκή ὥσπερ στόμωμα προτάσσω ὄνομα γάρ καί δόξα οὗτος ἐπιφανής διαπέμπω πρός αὐτός ὥσπερ ἀθλητής μυρίος ἐγγυμνάζω πόλεμος . οὐ γάρ ἀναιμωτί γε διακρίνω οἴωομαι , συμπίπτω ὅπλον ἀνίκητος φρόνημα ἀδούλωτος . πλῆθος μέν γάρ εἰμί οὗτος τρισκαίδεκα μυριάς οὐ ἐλαχύς , πολεμικός δέ καί ἀνδρώδης ἅπας , ἐπίσταμαι μέν ἀπό ἵππος ἀνήρ μάρναμαι καί ὅθι χρή πεζός εἰμί .