plutarchus.de-fortuna-romanorum-316c-326c 4
τῆς δὲ Τύχης ὀξὺ μὲν τὸ κίνημα καὶ θρασὺ τὸ φρόνημα καὶ μεγάλαυχος ἡ ἐλπίς , φθάνουσα δὲ τὴν Ἀρετὴν ἐγγύς ἐστιν , οὐ πτεροῖς ἐλαφρίζουσα κούφοις ἑαυτὴν οὐδʼ ἀκρώνυχον ὑπὲρ σφαίρας τινὸς ἴχνος καθεῖσα περισφαλὴς καὶ ἀμφίβολος πρόσεισιν , εἶτʼ ἄπεισιν ἀιδής · ἀλλʼ ὥσπερ οἱ Σπαρτιᾶται τὴν Ἀφροδίτην λέγουσι διαβαίνουσαν τὸν Εὐρώταν τὰ μὲν ἔσοπτρα καὶ τοὺς χλιδῶνας καὶ τὸν κεστὸν ἀποθέσθαι , δόρυ δὲ καὶ ἀσπίδα λαβεῖν κοσμουμένην τῷ Λυκούργῳ · οὕτως ἡ Τύχη καταλιποῦσα Πέρσας καὶ Ἀσσυρίους Μακεδονίαν μὲν ἐλαφρὰ διέπτη καὶ ἀπεσείσατο ταχέως Ἀλέξανδρον , καὶ διʼ Αἰγύπτου καὶ Συρίας περιφέρουσα βασιλείας διώδευσε , καὶ Καρχηδονίους στρεφομένη πολλάκις ἐβάστασε · τῷ δὲ Παλατίῳ προσερχομένη καὶ διαβαίνουσα τὸν Θύμβριν ὡς ἔοικεν ἔθηκε τὰς πτέρυγας , ἐξέβη τῶν πεδίλων , ἀπέλιπε τὴν ἄπιστον καὶ παλίμβολον σφαῖραν . οὕτως εἰσῆλθεν εἰς Ῥώμην ὡς μενοῦσα καὶ τοιαύτη πάρεστιν ὡς ἐπὶ τὴν δίκην . οὐ μὲν γὰρἀπειθὴς , κατὰ Πίνδαρον , οὐδὲ δίδυμον στρέφουσα πηδάλιον , ἀλλὰ μᾶλλον εὐνομίας καὶ Πειθοῦς ἀδελφὰ καὶ Προμαθείας θυγάτηρ , ὡς γενεαλογεῖ Ἀλκμάν . τὸ δʼ ὑμνούμενον ἐκεῖνο τοῦ πλούτου κέρας ἔχει διὰ χειρός , οὐκ ὀπώρας ἀεὶ θαλλούσης μεστόν , ἀλλʼ ὅσα φέρει πᾶσα γῆ πᾶσα δὲ θάλαττα καὶ ποταμοὶ καὶ μέταλλα καὶ λιμένες , ἄφθονα καὶ ῥύδην ἐπιχεαμένη . λαμπροὶ δὲ καὶ διαπρεπεῖς ἄνδρες οὐκ ὀλίγοι μετʼ αὐτῆς ὁρῶνται , Πομπίλιος Νομᾶς ἐκ Σαβίνων καὶ Πρῖσκος ἐκ Ταρκυνίων , οὓς ἐπήλυδας βασιλεῖς καὶ ξένους ἐνιδρύσατο τοῖς Ῥωμύλου θρόνοις · καὶ Παῦλος Αἰμίλιος ἀπὸ Περσέως καὶ Μακεδόνων ἄτρωτον στρατὸν ἄγων καὶ νίκην ἄδακρυν θριαμβεύων μεγαλύνει τὴν Τύχην μεγαλύνει δὲ καὶ Καικίλιος Μέτελλος ὁ Μακεδονικός γέρων , ὑπὸ τεττάρων παίδων εον ὑπατικῶν ἐκκομιζόμενος , Κοΐντου Βαλεαρικοῦ καὶ Λευκίου Διαδημάτα καὶ Μάρκου Μετέλλου καὶ Γαΐου Καπραρίου , καὶ δυοῖν γαμβρῶν ὑπατικῶν καὶ θυγατριδῶν κοσμουμένων ἐπιφανέσιν ἀριστείαις καὶ πολιτείαις . Αἰμίλιος δὲ Σκαῦρος ἐκ ταπεινοῦ βίου καὶ ταπεινοτέρου γένους καινὸς ἄνθρωπος ἀρθεὶς ὑπʼ αὐτῆς προγράφεται τοῦ μεγάλου συνεδρίου . Κορνήλιον δὲ Σύλλαν ἐκ τῶν Νικοπόλεως τῆς ἑταίρας ἀναλαβοῦσα καὶ βαστάσασα κόλπων ὑψηλότερον τῶν Κιμβρικῶν Μαρίου θριάμβων καὶ τῶν ἑπτὰ ὑπατειῶν ἐπιτίθησι μοναρχίαις καὶ δικτατωρίαις . ἄντικρυς οὗτος τῇ Τύχῃ μετὰ τῶν πράξεων ἑαυτὸν εἰσεποίει βοῶν κατὰ τὸν Οἰδίποδα τὸν Σοφοκλέους ἐγὼ δʼ ἐμαυτὸν παῖδα τῆς Τύχης νέμω . καὶ Ῥωμαϊστὶ μὲν Φήλιξ ὠνομάζετο , τοῖς δʼ Ἕλλησιν οὕτως ἔγραφε Λούκιος Κορνήλιος Σύλλας Ἐπαφρόδιτος . καὶ τὰ παρʼ ἡμῖν ἐν Χαιρωνείᾳ τρόπαια καὶ τὰ τῶν Μιθριδατικῶν οὕτως ἐπιγέγραπται ,, καὶ εἰκότως · πλεῖστον γὰρ Ἀφροδίτης οὐ νύξ , κατὰ Μένανδρον , ἀλλὰ τύχη μετέσχηκεν .
Lemmas: ὁ δέ Τύχη ὀξύς μέν ὁ κίνημα καί θρασύς ὁ φρόνημα καί μεγάλαυχος ὁ ἐλπίς , φθάνω δέ ὁ ἀρετή ἐγγύς εἰμί , οὐ πτερόν ἐλαφρίζω κοῦφος ἑαυτοῦ οὐδέ ἀκρώνυχος ὑπέρ σφαῖρα τις ἴχνος καθίημι περισφαλής καί ἀμφίβολος πρόσειμι , εἶτα ἄπειμι ἀιδής · ἀλλά ὥσπερ ὁ Σπαρτιάτης ὁ Ἀφροδίτη λέγω διαβαίνω ὁ Εὐρώτης ὁ μέν ἔσοπτρον καί ὁ χλίδων καί ὁ κεστός ἀποτίθημι , δόρυ δέ καί ἀσπίς λαμβάνω κοσμέω ὁ Λυκοῦργος · οὕτως ὁ Τύχη καταλείπω Πέρσης καί Ἀσσύριος Μακεδονία μέν ἐλαφρός διαπέταμαι καί ἀποσείω ταχύς Ἀλέξανδρος , καί διά Αἴγυπτος καί Συρία περιφέρω βασίλεια διοδεύω , καί Καρχηδόνιος στρέφω πολλάκις βαστάζω · ὁ δέ Παλάτιον προσέρχομαι καί διαβαίνω ὁ Θύμβρις ὡς ἔοικα τίθημι ὁ πτέρυξ , ἐκβαίνω ὁ πέδιλον , ἀπολείπω ὁ ἄπιστος καί παλίμβολος σφαῖρα . οὕτως εἰσέρχομαι εἰς Ῥώμη ὡς μένω καί τοιοῦτος πάρειμι ὡς ἐπί ὁ δίκη . οὐ μέν γὰρἀπειθὴς , κατά Πίνδαρος , οὐδέ δίδυμος στρέφω πηδάλιον , ἀλλά μάλα εὐνομία καί Πειθώ ἀδελφή καί προμήθεια θυγάτηρ , ὡς γενεαλογέω Ἀλκμάν . ὁ δέ ὑμνέω ἐκεῖνος ὁ πλοῦτος κέρας ἔχω διά χείρ , οὐ ὀπώρα ἀεί θάλλω μεστός , ἀλλά ὅσος φέρω πᾶς γῆ πᾶς δέ θάλασσα καί ποταμός καί μέταλλον καί λιμήν , ἄφθονος καί ῥύδην ἐπιχέω . λαμπρός δέ καί διαπρεπής ἀνήρ οὐ ὀλίγος μετά αὐτός ὁράω , Πομπίλιος Νομᾶς ἐκ Σαβῖνος καί Πρίσκος ἐκ Ταρκυνίων , ὅς ἔπηλυς βασιλεύς καί ξένος ἐνιδρύω ὁ Ῥωμύλος θρόνος · καί Παῦλος Αἰμίλιος ἀπό Περσεύς καί Μακεδών ἄτρωτος στρατός ἄγω καί νίκη ἀδάκρυτος θριαμβεύω μεγαλύνω ὁ Τύχη μεγαλύνω δέ καί Καικίλιος Μέτελλος ὁ Μακεδονικός γέρων , ὑπό τέσσαρες παῖς εἰμί ὑπατικός ἐκκομίζω , Κοΐντος Βαλεαρίκος καί Λεύκιος Διαδημάτα καί Μάρκος Μέτελλος καί Γάϊος Καπράριος , καί δύο γαμβρός ὑπατικός καί θυγατριδοῦς κοσμέω ἐπιφανής ἀριστεία καί πολιτεία . Αἰμίλιος δέ Σκαῦρος ἐκ ταπεινός βίος καί ταπεινός γένος καινός ἄνθρωπος ἀείρω ὑπό αὐτός προγράφω ὁ μέγας συνέδριον . Κορνήλιος δέ Σύλλας ἐκ ὁ Νικόπολις ὁ ἑταίρα ἀναλαμβάνω καί βαστάζω κόλπος ὑψηλός ὁ Κιμβρικός Μάριος θρίαμβος καί ὁ ἑπτά ὑπατεία ἐπιτίθημι μοναρχία καί δικτατωρία . ἄντικρυς οὗτος ὁ Τύχη μετά ὁ πρᾶξις ἑαυτοῦ εἰσποιέω βοάω κατά ὁ Οἰδίπους ὁ Σοφοκλέης ἐγώ δέ ἐμαυτοῦ παῖς ὁ Τύχη νέμω . καί Ῥωμαιστί μέν Φήλιξ ὀνομάζω , ὁ δέ Ἕλλην οὕτως γράφω Λούκιος Κορνήλιος Σύλλας Ἐπαφρόδιτος . καί ὁ παρά ἐγώ ἐν Χαιρωνεία τρόπαιον καί ὁ ὁ Μιθριδατικός οὕτως ἐπιγράφω ,, καί ἔοικα · πολύς γάρ Ἀφροδίτη οὐ νύξ , κατά Μένανδρος , ἀλλά τύχη μετέχω .