ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-fortuna-97c-100a 1
τύχη τὰ θνητῶν πράγματʼ , οὐκ εὐβουλία . πότερον οὐδὲ δικαιοσύνη τὰ θνητῶν πράγματα οὐδʼ ἰσότης οὐδὲ σωφροσύνη οὐδὲ κοσμιότης , ἀλλʼ ἐκ τύχης μὲν καὶ διὰ τύχην Ἀριστείδης ἐνεκαρτέρησε τῇ πενίᾳ , πολλῶν χρημάτων κύριος γενέσθαι δυνάμενος , καὶ Σκιπίων Καρχηδόνα ἑλὼν οὐδὲν οὔτʼ ἔλαβεν οὔτʼ εἶδε τῶν λαφύρων , ἐκ τύχης δὲ καὶ διὰ τύχην Φιλοκράτης λαβὼν χρυσίον παρὰ Φιλίππου πόρνας καὶ ἰχθῦς ἠγόραζε καὶ Λασθένης καὶ Εὐθυκράτης ἀπώλεσαν Ὄλυνθον , τῇ γαστρὶ μετροῦντες καὶ τοῖς αἰσχίστοις τὴν εὐδαιμονίαν ; ἀπὸ τύχης δʼ ὁ μὲν Φιλίππου Ἀλέξανδρος αὐτός τε τῶν αἰχμαλώτων ἀπείχετο γυναικῶν καὶ τοὺς ὑβρίζοντας ἐκόλαζεν , ὁ δὲ Πριάμου δαίμονι κακῷ καὶ τύχῃ χρησάμενος συνεκοιμᾶτο τῇ τοῦ ξένου γυναικί , καὶ λαβὼν αὐτὴν ἐνέπλησε πολέμου καὶ κακῶν τὰς δύο ἠπείρους ; εἰ γὰρ ταῦτα γίγνεται διὰ τύχην , τί κωλύει καὶ τὰς γαλᾶς καὶ τοὺς τράγους καὶ τοὺς πιθήκους συνέχεσθαι φάναι διὰ τύχην ταῖς λιχνείαις καὶ ταῖς ἀκρασίαις καὶ ταῖς βωμολοχίαις ;
Lemmas: τύχη ὁ θνητός πρᾶγμα , οὐ εὐβουλία . πότερος οὐδέ δικαιοσύνη ὁ θνητός πρᾶγμα οὐδέ ἰσότης οὐδέ σωφροσύνη οὐδέ κοσμιότης , ἀλλά ἐκ τύχη μέν καί διά τύχη Ἀριστείδης ἐγκαρτερέω ὁ πενία , πολύς χρῆμα κύριος γίγνομαι δύναμαι , καί Σκιπίων Καρχηδών αἱρέω οὐδείς οὔτε λαμβάνω οὔτε ὁράω ὁ λάφυρα , ἐκ τύχη δέ καί διά τύχη Φιλοκράτης λαμβάνω χρυσίον παρά Φίλιππος πόρνη καί ἰχθῦς ἀγοράζω καί Λασθένης καί Εὐθυκράτης ἀπόλλυμι Ὄλυνθος , ὁ γαστήρ μετρέω καί ὁ αἰσχρός ὁ εὐδαιμονία ; ἀπό τύχη δέ ὁ μέν Φίλιππος Ἀλέξανδρος αὐτός τε ὁ αἰχμάλωτος ἀπέχω γυνή καί ὁ ὑβρίζω κολάζω , ὁ δέ Πρίαμος δαίμων κακός καί τύχη χράω συγκοιμάομαι ὁ ὁ ξένος γυνή , καί λαμβάνω αὐτός ἐμπίμπλημι πόλεμος καί κακός ὁ δύο ἤπειρος ; εἰ γάρ οὗτος γίγνομαι διά τύχη , τίς κωλύω καί ὁ γαλέη καί ὁ τράγος καί ὁ πίθηκος συνέχω φημί διά τύχη ὁ λιχνεία καί ὁ ἀκρασία καί ὁ βωμολοχία ;
plutarchus.de-fortuna-97c-100a 2
Εἰ δʼ ἔστι σωφροσύνη καὶ δικαιοσύνη καὶ ἀνδρεία , πῶς λόγον ἔχει μὴ εἶναι φρόνησιν , εἰ δὲ φρόνησις , πῶς οὐ καὶ εὐβουλίαν ; ἥ τε γὰρ σωφροσύνη φρόνησίς τίς ἐστιν ὥς φασι καὶ εὐβουλία , καὶ ἡ δικαιοσύνη τῆς φρονήσεως δεῖται παρούσης · μᾶλλον δὲ τὴν εὐβουλίαν γέ τοι καὶ φρόνησιν ἐν μὲν ἡδοναῖς ἀγαθοὺς παρεχομένην ἐγκράτειαν καὶ σωφροσύνην καλοῦμεν , ἐν δὲ κινδύνοις καὶ πόνοις καρτερίαν καὶ ἀνδραγαθίαν , ἐν δὲ κοινωνήμασι καὶ πολιτείαις εὐνομίαν καὶ δικαιοσύνην . ὅθεν εἰ τὰ τῆς εὐβουλίας ἔργα τῆς τύχης δικαιοῦμεν εἶναι , ἔστω τύχης καὶ τὰ τῆς δικαιοσύνης καὶ τὰ τῆς σωφροσύνης , καὶ νὴ Δία τὸ κλέπτειν τύχης ἔστω καὶ τὸ βαλλαντιοτομεῖν καὶ τὸ ἀκολασταίνειν , καὶ μεθέμενοι τῶν οἰκείων λογισμῶν εἰς τὴν τύχην ἑαυτοὺς ἀφῶμεν ὥσπερ ὑπὸ πνεύματος πολλοῦ κονιορτὸν ἢ συρφετὸν ἐλαυνομένους καὶ διαφερομένους . εὐβουλίας τοίνυν μὴ οὔσης οὐδὲ βουλὴν εἰκὸς εἶναι περὶ πραγμάτων οὐδὲ σκέψιν οὐδὲ ζήτησιν τοῦ συμφέροντος , ἀλλʼ ἐλήρησεν εἰπὼν ὁ Σοφοκλῆς ὅτι πᾶν τὸ ζητούμενον ἁλωτόν , ἐκφεύγει δὲ τἀμελούμενον καὶ πάλιν αὖ τὰ πράγματα διαιρῶν τὰ μὲν διδακτὰ μανθάνω , τὰ δʼ εὑρετὰ ζητῶ , τὰ δʼ εὐκτὰ παρὰ θεῶν ᾐτησάμην τί γὰρ εὑρετὸν ἢ τί μαθητόν ἐστιν ἀνθρώποις , εἰ πάντα περαίνεται κατὰ τύχην ; ποῖον δʼ οὐκ ἀναιρεῖται βουλευτήριον πόλεως ἢ ποῖον οὐ καταλύεται συνέδριον βασιλέως , εἰ ὑπὸ τῇ τύχῃ πάντʼ ἐστίν , ἣν τυφλὴν λοιδοροῦμεν , ὡς τυφλοὶ περιπίπτοντες αὐτῇ ; τί δʼ οὐ μέλλομεν , ὅταν ὥσπερ ὄμματα τὴν εὐβουλίαν ἐκκόψαντες αὑτῶν τοῦ βίου τυφλὴν χειραγωγὸν λαμβάνωμεν ;
Lemmas: εἰ δέ εἰμί σωφροσύνη καί δικαιοσύνη καί ἀνδρεία , πῶς λόγος ἔχω μή εἰμί φρόνησις , εἰ δέ φρόνησις , πῶς οὐ καί εὐβουλία ; ὁ τε γάρ σωφροσύνη φρόνησις τίς εἰμί ὡς φημί καί εὐβουλία , καί ὁ δικαιοσύνη ὁ φρόνησις δέω πάρειμι · μάλα δέ ὁ εὐβουλία γε τοι καί φρόνησις ἐν μέν ἡδονή ἀγαθός παρέχω ἐγκράτεια καί σωφροσύνη καλέω , ἐν δέ κίνδυνος καί πόνος καρτερία καί ἀνδραγαθία , ἐν δέ κοινώνημα καί πολιτεία εὐνομία καί δικαιοσύνη . ὅθεν εἰ ὁ ὁ εὐβουλία ἔργον ὁ τύχη δικαιόω εἰμί , εἰμί τύχη καί ὁ ὁ δικαιοσύνη καί ὁ ὁ σωφροσύνη , καί νή Ζεύς ὁ κλέπτω τύχη εἰμί καί ὁ βαλλαντιοτομέω καί ὁ ἀκολασταίνω , καί μεθίημι ὁ οἰκεῖος λογισμός εἰς ὁ τύχη ἑαυτοῦ ἀφίημι ὥσπερ ὑπό πνεῦμα πολύς κονιορτός ἤ συρφετός ἐλαύνω καί διαφέρω . εὐβουλία τοίνυν μή εἰμί οὐδέ βουλή ἔοικα εἰμί περί πρᾶγμα οὐδέ σκέψις οὐδέ ζήτησις ὁ συμφέρω , ἀλλά ληρέω λέγω ὁ Σοφοκλῆς ὅτι πᾶς ὁ ζητέω ἁλωτός , ἐκφεύγω δέ ἀμελέω καί πάλιν αὖ ὁ πρᾶγμα διαιρέω ὁ μέν διδακτός μανθάνω , ὁ δέ εὑρετός ζητέω , ὁ δέ εὐκτός παρά θεός αἰτέω τίς γάρ εὑρετός ἤ τίς μαθητός εἰμί ἄνθρωπος , εἰ πᾶς περαίνω κατά τύχη ; ποῖος δέ οὐ ἀναιρέω βουλευτήριον πόλις ἤ ποῖος οὐ καταλύω συνέδριον βασιλεύς , εἰ ὑπό ὁ τύχη πᾶς εἰμί , ὅς τυφλός λοιδορέω , ὡς τυφλός περιπίπτω αὐτός ; τίς δέ οὐ μέλλω , ὅταν ὥσπερ ὄμμα ὁ εὐβουλία ἐκκόπτω ἑαυτοῦ ὁ βίος τυφλός χειραγωγός λαμβάνω ;
plutarchus.de-fortuna-97c-100a 4
ἀλλὰ μὴν καὶ τὰ τεκτόνων δήπου πράγματα θνητῶν ἐστι , καὶ τὰ χαλκοτύπων καὶ οἰκοδόμων καὶ ἀνδριαντοποιῶν , ἐν οἷς οὐδὲν αὐτομάτως οὐδʼ ὡς ἔτυχε κατορθούμενον ὁρῶμεν . ὅτι γὰρ τούτοις βραχεῖά τις παρεμπίπτει τύχη , τὰ δὲ πλεῖστα καὶ μέγιστα τῶν ἔργων αἱ τέχναι συντελοῦσι διʼ αὑτῶν , καὶ οὗτος ὑποδεδήλωκε βᾶτʼ εἰς ὁδὸν δὴ πᾶς ὁ χειρῶναξ λεώς , οἳ τὴν Διὸς γοργῶπιν Ἐργάνην στατοῖς λίκνοισι προστρέπεσθε . τὴν γὰρ Ἐργάνην αἱ τέχναι πάρεδρον οὐ τὴν Τύχην ἔχουσι . Νεάλκη μέντοι φασὶν ἵππον ζωγραφοῦντα τοῖς μὲν ἄλλοις κατορθοῦν εἴδεσι καὶ χρώμασι , τοῦ δʼ ἀφροῦ τὴν περὶ τῷ χαλινῷ κοπτομένην χαυνότητα καὶ τὸ συνεκπῖπτον ἆσθμα κατορθοῦντα γράφειν τε πολλάκις καὶ ἐξαλείφειν , τέλος δʼ ὑπʼ ὀργῆς προσβαλεῖν τῷ πίνακι τὸν σπόγγον ὥσπερ εἶχε τῶν φαρμάκων ἀνάπλεων , τὸν δὲ προσπεσόντα θαυμαστῶς ἐναπομάξαι καὶ ποιῆσαι τὸ δέον . τοῦτʼ ἔντεχνον τύχης μόνον ἱστορεῖται . κανόσι καὶ σταθμοῖς καὶ μέτροις καὶ ἀριθμοῖς πανταχοῦ χρῶνται , ἵνα μηδαμοῦ τὸ εἰκῆ καὶ ὡς ἔτυχε τοῖς ἔργοις ἐγγένηται . καὶ μὴν αἱ τέχναι μικραί τινες εἶναι λέγονται φρονήσεις , μᾶλλον δʼ ἀπορροαὶ φρονήσεως καὶ ἀποτρίμματα ἐνδιεσπαρμένα ταῖς χρείαις ταῖς περὶ τὸν βίον , ὥσπερ αἰνίττεται τὸ πῦρ ὑπὸ τοῦ Προμηθέως μερισθὲν ἄλλο ἄλλῃ διασπαρῆναι . καὶ γὰρ τῆς φρονήσεως μόρια καὶ σπάσματα μικρὰ θραυομένης καὶ κατακερματιζομένης εἰς τάξεις κεχώρηκε .
Lemmas: ἀλλά μήν καί ὁ τέκτων δήπου πρᾶγμα θνητός εἰμί , καί ὁ χαλκότυπος καί οἰκοδόμος καί ἀνδριαντοποιός , ἐν ὅς οὐδείς αὐτόματος οὐδέ ὡς τυγχάνω κατορθόω ὁράω . ὅτι γάρ οὗτος βραχύς τις παρεμπίπτω τύχη , ὁ δέ πολύς καί μέγας ὁ ἔργον ὁ τέχνη συντελέω διά ἑαυτοῦ , καί οὗτος ὑποδηλόω βαίνω εἰς ὁδός δή πᾶς ὁ χειρῶναξ λαός , ὅς ὁ Ζεύς γοργωπός Ἐργάνη στατός λίκνον προστρέπω . ὁ γάρ Ἐργάνη ὁ τέχνη πάρεδρος οὐ ὁ Τύχη ἔχω . Νεάλκης μέντοι φημί ἵππος ζωγραφέω ὁ μέν ἄλλος κατορθόω εἶδος καί χρῶμα , ὁ δέ ἀφρός ὁ περί ὁ χαλινός κόπτω χαυνότης καί ὁ συνεκπίπτω ἆσθμα κατορθόω γράφω τε πολλάκις καί ἐξαλείφω , τέλος δέ ὑπό ὀργή προσβάλλω ὁ πίναξ ὁ σπόγγος ὥσπερ ἔχω ὁ φάρμακον ἀνάπλεος , ὁ δέ προσπίπτω θαυμαστός ἐναπομάσσω καί ποιέω ὁ δέω . οὗτος ἔντεχνος τύχη μόνος ἱστορέω . κανών καί σταθμός καί μέτρον καί ἀριθμός πανταχοῦ χράω , ἵνα μηδαμοῦ ὁ εἰκῇ καί ὡς τυγχάνω ὁ ἔργον ἐγγίγνομαι . καί μήν ὁ τέχνη μικρός τις εἰμί λέγω φρόνησις , μάλα δέ ἀπορροή φρόνησις καί ἀπότριμμα ἐνδιασπείρω ὁ χρεία ὁ περί ὁ βίος , ὥσπερ αἰνίσσομαι ὁ πῦρ ὑπό ὁ Προμηθεύς μερίζω ἄλλος ἄλλῃ διασπείρω . καί γάρ ὁ φρόνησις μόριον καί σπάσμα μικρός θραύω καί κατακερματίζω εἰς τάξις χωρέω .
plutarchus.de-fortuna-97c-100a 5
θαυμαστὸν οὖν ἐστι πῶς αἱ μὲν τέχναι τῆς τύχης οὐ δέονται πρὸς τὸ οἰκεῖον τέλος , ἡ δὲ πασῶν μεγίστη καὶ τελειοτάτη τέχνη καὶ τὸ κεφάλαιον τῆς ἀνθρωπίνης εὐφημίας καὶ δικαιώσεως οὐδέν ἐστιν . ἀλλʼ ἐπιτάσει μὲν καὶ ἀνέσει χορδῶν εὐβουλία τίς ἔνεστιν ἣν μουσικὴν καλοῦσι , καὶ περὶ ἄρτυσιν ὄψων ἣν μαγειρικὴν ὀνομάζομεν , καὶ περὶ πλύσιν ἱματίων ἣν γναφικήν , τούς τε παῖδας καὶ ὑποδεῖσθαι καὶ περιβάλλεσθαι διδάσκομεν καὶ τῇ δεξιᾷ λαμβάνειν τοῦ ὄψου τῇ δʼ ἀριστερᾷ κρατεῖν τὸν ἄρτον , ὡς οὐδὲ τούτων γιγνομένων ἀπὸ τύχης ἀλλʼ ἐπιστάσεως καὶ προσοχῆς δεομένων τὰ δὲ μέγιστα καὶ κυριώτατα πρὸς εὐδαιμονίαν οὐ παρακαλεῖ τὴν φρόνησιν , οὐδὲ μετέχει τοῦ κατὰ λόγον καὶ πρόνοιαν ; ἀλλὰ γῆν μὲν οὐδεὶς ὕδατι δεύσας ἀφῆκεν , ὡς ἀπὸ τύχης καὶ αὐτομάτως πλίνθων ἐσομένων , οὐδʼ ἔρια καὶ σκύτη κτησάμενος κάθηται τῇ τύχῃ προσευχόμενος ἱμάτιον αὐτῷ καὶ ὑποδήματα γενέσθαι · χρυσίον δὲ πολὺ συμφορήσας καὶ ἀργύριον καὶ πλῆθος ἀνδραπόδων καὶ πολυθύρους αὐλὰς περιβαλόμενος καὶ κλίνας προσθέμενος πολυτελεῖς καὶ τραπέζας οἴεται ταῦτα φρονήσεως αὐτῷ μὴ παραγενομένης εὐδαιμονίαν ἔσεσθαι καὶ βίον ἄλυπον καὶ μακάριον καὶ ἀμετάβλητον ; ἠρώτα τις Ἰφικράτην τὸν στρατηγόν , ὥσπερ ἐξελέγχων , τίς ἐστιν ; οὔτε γὰρ ὁπλίτης οὔτε τοξότης οὔτε πελταστής . κἀκεῖνος ὁ τούτοις ἔφη πᾶσιν ἐπιτάττων καὶ χρώμενος .
Lemmas: θαυμαστός οὖν εἰμί πῶς ὁ μέν τέχνη ὁ τύχη οὐ δέω πρός ὁ οἰκεῖος τέλος , ὁ δέ πᾶς μέγας καί τέλειος τέχνη καί ὁ κεφάλαιος ὁ ἀνθρώπινος εὐφημία καί δικαίωσις οὐδείς εἰμί . ἀλλά ἐπίτασις μέν καί ἄνεσις χορδή εὐβουλία τίς ἔνειμι ὅς μουσική καλέω , καί περί ἄρτυσις ὄψον ὅς μαγειρικός ὀνομάζω , καί περί πλύσις ἱμάτιον ὅς γναφική , ὁ τε παῖς καί ὑποδέω καί περιβάλλω διδάσκω καί ὁ δεξιός λαμβάνω ὁ ὄψον ὁ δέ ἀριστερός κρατέω ὁ ἄρτος , ὡς οὐδέ οὗτος γίγνομαι ἀπό τύχη ἀλλά ἐπίστασις καί προσοχή δέω ὁ δέ μέγας καί κύριος πρός εὐδαιμονία οὐ παρακαλέω ὁ φρόνησις , οὐδέ μετέχω ὁ κατά λόγος καί πρόνοια ; ἀλλά γῆ μέν οὐδείς ὕδωρ δεύω ἀφίημι , ὡς ἀπό τύχη καί αὐτόματος πλίνθος εἰμί , οὐδέ ἔριον καί σκῦτος κτάομαι κάθημαι ὁ τύχη προσεύχομαι ἱμάτιον αὐτός καί ὑπόδημα γίγνομαι · χρυσίον δέ πολύς συμφορέω καί ἀργύριον καί πλῆθος ἀνδράποδον καί πολύθυρος αὐλή περιβάλλω καί κλίνη προστίθημι πολυτελής καί τράπεζα οἴομαι οὗτος φρόνησις αὐτός μή παραγίγνομαι εὐδαιμονία εἰμί καί βίος ἄλυπος καί μακάριος καί ἀμετάβλητος ; ἐρωτάω τις Ἰφικράτης ὁ στρατηγός , ὥσπερ ἐξελέγχω , τίς εἰμί ; οὔτε γάρ ὁπλίτης οὔτε τοξότης οὔτε πελταστής . ἐκεῖνος ὁ οὗτος φημί πᾶς ἐπιτάσσω καί χράω .
plutarchus.de-fortuna-97c-100a 6
Οὐ χρυσίον ἡ φρόνησίς ἐστιν οὐδʼ ἀργύριον οὐδὲ δόξα οὐδὲ πλοῦτος οὐδʼ ὑγίεια οὐδʼ ἰσχὺς οὐδὲ κάλλος . τί οὖν ἐστι ; τὸ πᾶσι τούτοις καλῶς χρῆσθαι δυνάμενον καὶ διʼ ὃ τούτων ἕκαστον ἡδὺ γίγνεται καὶ ἔνδοξον καὶ ὠφέλιμον ἄνευ δὲ τούτου δύσχρηστα καὶ ἄκαρπα καὶ βλαβερά , καὶ · βαρύνει καὶ καταισχύνει τὸν κεκτημένον . ἦ που καλῶς ὁ Ἡσιόδου Προμηθεὺς τῷ Ἐπιμηθεῖ παρακελεύεται μή ποτε δῶρα δέξασθαι πὰρ Ζηνὸς Ὀλυμπίου ἀλλʼ ἀποπέμπειν τὰ τυχηρὰ λέγων καὶ τὰ ἐκτός , ὡς εἰ παρεκελεύετο μὴ συρίζειν ἄμουσον ὄντα μηδʼ ἀναγιγνώσκειν ἀγράμματον μηδʼ ἱππεύειν ἄνιππον , οὕτω παρακελευόμενος αὐτῷ μὴ ἄρχειν ἀνόητον ὄντα μηδὲ πλουτεῖν ἀνελεύθερον μηδὲ γαμεῖν κρατούμενον ὑπὸ γυναικός . οὐ γὰρ μόνον τὸ εὖ πράσσειν παρὰ τὴν ἀξίαν ἀφορμὴ τοῦ κακῶς φρονεῖν τοῖς ἀνοήτοις γίγνεται , ὡς Δημοσθένης εἶπεν , ἀλλὰ τὸ εὐτυχεῖν παρὰ τὴν ἀξίαν ἀφορμὴ τοῦ κακῶς πράττειν τοῖς μὴ φρονοῦσιν .
Lemmas: οὐ χρυσίον ὁ φρόνησις εἰμί οὐδέ ἀργύριον οὐδέ δόξα οὐδέ πλοῦτος οὐδέ ὑγίεια οὐδέ ἰσχύς οὐδέ κάλλος . τίς οὖν εἰμί ; ὁ πᾶς οὗτος καλός χράω δύναμαι καί διά ὅς οὗτος ἕκαστος ἡδύς γίγνομαι καί ἔνδοξος καί ὠφέλιμος ἄνευ δέ οὗτος δύσχρηστος καί ἄκαρπος καί βλαβερός , καί · βαρύνω καί καταισχύνω ὁ κτάομαι . ἦ που καλός ὁ Ἡσίοδος Προμηθεύς ὁ Ἐπιμηθεύς παρακελεύομαι μή ποτέ δῶρον δέχομαι παρά Ζεύς Ὀλύμπιος ἀλλά ἀποπέμπω ὁ τυχηρός λέγω καί ὁ ἐκτός , ὡς εἰ παρακελεύομαι μή συρίζω ἄμουσος εἰμί μηδέ ἀναγιγνώσκω ἀγράμματος μηδέ ἱππεύω ἄνιππος , οὕτως παρακελεύομαι αὐτός μή ἄρχω ἀνόητος εἰμί μηδέ πλουτέω ἀνελεύθερος μηδέ γαμέω κρατέω ὑπό γυνή . οὐ γάρ μόνος ὁ εὖ πράσσω παρά ὁ ἀξία ἀφορμή ὁ κακός φρονέω ὁ ἀνόητος γίγνομαι , ὡς Δημοσθένης λέγω , ἀλλά ὁ εὐτυχέω παρά ὁ ἀξία ἀφορμή ὁ κακός πράσσω ὁ μή φρονέω .