plutarchus.de-facie-in-orbe-lunae-920b-945e 7
πρὸς τοῦτʼ ἐγὼ τῷ Λευκίῳ χρόνον ἐγγενέσθαι βουλόμενος ἀναμιμνησκομένῳ , τὸν Θέωνα καλέσας τίς ἔφην ὦ Θέων , εἴρηκε τῶν τραγικῶν ὡς ἰατροὶ πικρὰν πικροῖς κλύζουσι φαρμάκοις χολήν ; ἀποκριναμένου δὲ τοῦ Θέωνος ὅτι Σοφοκλῆς , καὶ δοτέον εἶπον ὑπʼ ἀνάγκης ἐκείνοις · φιλοσόφων δʼ οὐκ ἀκουστέον , ἂν τὰ παράδοξα παραδόξοις ἀμύνεσθαι βούλωνται καὶ μαχόμενοι πρὸς τὰ θαυμάσια τῶν δογμάτων ἀτοπώτερα καὶ θαυμασιώτερα πλάττωσιν , ὥσπερ οὗτοι τὴν ἐπὶ τὸ μέσον φορὰν εἰσάγουσιν . ᾗ τί παράδοξον οὐκ ἔνεστιν ; οὐχὶ τὴν γῆν σφαῖραν εἶναι , τηλικαῦτα βάθη καὶ ὕψη καὶ ἀνωμαλίας ἔχουσαν ; οὐκ ἀντίποδας οἰκεῖν , ὥσπερ θρῖπας ἢ γαλεώτας τραπέντα ἄνω τὰ κάτω τῇ γῇ προσισχομένους ; ἡμᾶς δʼ αὐτοὺς μὴ πρὸς ὀρθὰς βεβηκότας ἀλλὰ πλαγίους ἐπιμένειν ἀπονεύοντας ὥσπερ οἱ μεθύοντες ; οὐ μύδρους χιλιοταλάντους διὰ βάθους τῆς γῆς φερομένους , ὅταν ἐξίκωνται πρὸς τὸ μέσον , ἵστασθαι , μηδενὸς ἀπαντῶντος μηδʼ ὑπερείδοντος · εἰ δὲ ῥύμῃ κάτω φερόμενοι τὸ μέσον ὑπερβάλλοιεν , αὖθις ὀπίσω στρέφεσθαι καὶ ἀνακάμπτειν ἀπʼ αὐτῶν ; οὐ τμήματα δοκῶν ἀποπρισθέντα τῆς , γῆς ἑκατέρωθεν μὴ φέρεσθαι κάτω διὰ παντός , ἀλλὰ προσπίπτοντα πρὸς τὴν γῆν ἔξωθεν εἴσω διωθεῖσθαι καὶ ἀποκρύπτεσθαι περὶ τὸ μέσον ; οὐ ῥεῦμα λάβρον ὕδατος κάτω φερόμενον εἰ πρὸς τὸ μέσον ἔλθοι σημεῖον , ὅπερ αὐτοὶ λέγουσιν ; ἀσώματον , ἵστασθαι περικρεμαννύμενον ἢ κύκλῳ περιπολεῖν , ἄπαυστον αἰώραν καὶ ἀκατάπαυστον αἰωρούμενον ; οὐδὲ γὰρ ψευδῶς ἔνια τούτων βιάσαιτο ἄν τις αὑτὸν εἰς τὸ δυνατὸν τῇ ἐπινοίᾳ καταστῆσαι . τοῦτο γάρ ἐστι τὰ ἄνω κάτω καὶ πάντα τραπέμπαλιν εἶναι , τῶν ἄχρι τοῦ μέσου κάτω τῶν δʼ ὑπὸ τὸ μέσον αὖ πάλιν ἄνω γιγνομένων · ὥστʼ , εἴ τις συμπαθείᾳ τῆς γῆς τὸ μέσον αὐτῆς ἔχων σταίη περὶ τὸν ὀμφαλόν , ἅμα καὶ τὴν κεφαλὴν ἄνω καὶ τοὺς πόδας ἄνω ἔχειν τὸν αὐτόν · κἂν μὲν διασκάπτῃ τις τὸν ἐπέκεινα τόπον , ἀνακύπτον αὐτοῦ τὸ εἶναι καὶ κάτω ἄνωθεν ἕλκεσθαι τὸν ἀνασκαπτόμενον εἰ δὲ δὴ τούτῳ τις ἀντιβεβηκὼς νοοῖτο , τοὺς ἀμφοτέρων ἅμα πόδας ἄνω γίγνεσθαι καὶ λέγεσθαι .
Lemmas: πρός οὗτος ἐγώ ὁ Λεύκιος χρόνος ἐγγίγνομαι βούλομαι ἀναμιμνῄσκω , ὁ Θέων καλέω τίς φημί ὦ Θέων , λέγω ὁ τραγικός ὡς ἰατρός πικρός πικρός κλύζω φάρμακον χολή ; ἀποκρίνω δέ ὁ Θέων ὅτι Σοφοκλῆς , καί δίδωμι λέγω ὑπό ἀνάγκη ἐκεῖνος · φιλόσοφος δέ οὐ ἀκούω , ἐάν ὁ παράδοξος παράδοξος ἀμύνω βούλομαι καί μάχομαι πρός ὁ θαυμάσιος ὁ δόγμα ἄτοπος καί θαυμάσιος πλήσσω , ὥσπερ οὗτος ὁ ἐπί ὁ μέσος φορά εἰσάγω . ὅς τίς παράδοξος οὐ ἔνειμι ; οὐ ὁ γῆ σφαῖρα εἰμί , τηλικοῦτος βάθος καί ὕψος καί ἀνωμαλία ἔχω ; οὐ ἀντίπους οἰκέω , ὥσπερ θρίψ ἤ γαλεώτης τέρπω ἄνω ὁ κάτω ὁ γῆ προσίσχω ; ἐγώ δέ αὐτός μή πρός ὀρθός βαίνω ἀλλά πλάγιος ἐπιμένω ἀπονεύω ὥσπερ ὁ μεθύω ; οὐ μύδρος χιλιοτάλαντος διά βάθος ὁ γῆ φέρω , ὅταν ἐξικνέομαι πρός ὁ μέσος , ἵστημι , μηδείς ἀπαντάω μηδέ ὑπερείδω · εἰ δέ ῥύμη κάτω φέρω ὁ μέσος ὑπερβάλλω , αὖθις ὀπίσω στρέφω καί ἀνακάμπτω ἀπό αὐτός ; οὐ τμῆμα δοκέω ἀποπρίω ὁ , γῆ ἑκατέρωθεν μή φέρω κάτω διά πᾶς , ἀλλά προσπίπτω πρός ὁ γῆ ἔξωθεν εἴσω διωθέω καί ἀποκρύπτω περί ὁ μέσος ; οὐ ῥεῦμα λάβρος ὕδωρ κάτω φέρω εἰ πρός ὁ μέσος ἔρχομαι σημεῖον , ὅς αὐτός λέγω ; ἀσώματος , ἵστημι περικρεμάννυμι ἤ κύκλος περιπολέω , ἄπαυστος αἰώρα καί ἀκατάπαυστος αἰωρέω ; οὐδέ γάρ ψευδής ἔνιοι οὗτος βιάζω ἄν τις ἑαυτοῦ εἰς ὁ δυνατός ὁ ἐπίνοια καθίστημι . οὗτος γάρ εἰμί ὁ ἄνω κάτω καί πᾶς τραπέμπαλιν εἰμί , ὁ ἄχρι ὁ μέσος κάτω ὁ δέ ὑπό ὁ μέσος αὖ πάλιν ἄνω γίγνομαι · ὥστε , εἰ τις συμπάθεια ὁ γῆ ὁ μέσος αὐτός ἔχω ἵστημι περί ὁ ὀμφαλός , ἅμα καί ὁ κεφαλή ἄνω καί ὁ πούς ἄνω ἔχω ὁ αὐτός · ἐάν μέν διασκάπτω τις ὁ ἐπέκεινα τόπος , ἀνακύπτω αὐτός ὁ εἰμί καί κάτω ἄνωθεν ἕλκω ὁ ἀνασκάπτω εἰ δέ δή οὗτος τις ἀντιβαίνω νοέω , ὁ ἀμφότερος ἅμα πούς ἄνω γίγνομαι καί λέγω .