plutarchus.de-facie-in-orbe-lunae-920b-945e 4
ἡσθεὶς οὖν ὁ Ἀπολλωνίδης ὡς ἴδιον εἶπε καὶ καινὸν ὅλως τὸ σκευώρημα τῆς δόξης , τόλμαν δέ τινα καὶ μοῦσαν ἔχοντος ἀνδρός · ἀλλὰ πῆ τὸν ἔλεγχον αὐτῷ προσῆγε ; πρῶτον μέν εἶπον ᾗ μία φύσις τῆς ἔξω θαλάσσης ἐστί , σύρρουν καὶ συνεχὲς πέλαγος , ἡ δʼ ἔμφασις οὐ μία τῶν ἐν τῇ σελήνῃ μελασμάτων , ἀλλʼ οἷον ἰσθμοὺς ἔχουσα , τοῦ λαμπροῦ διαιροῦντος καὶ διορίζοντος τὸ , σκιερόν · ὅθεν ἑκάστου τόπου χωρισθέντος καὶ πέρας ἴδιον ἔχοντος , αἱ τῶν φωτεινῶν ἐπιβολαὶ τοῖς σκοτεινοῖς ὕψους εἰκόνα καὶ βάθους λαμβάνουσαι τὰς περὶ τὰ ὄμματα καὶ τὰ χείλη εἰκόνας φαινομένας ὁμοιότατα διετύπωσαν ὥστʼ ἢ πλείονας ἔξω θαλάσσας ὑποληπτέον ἰσθμοῖς τισι καὶ ἠπείροις ἀπολαμβανομένας , ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον καὶ ψεῦδος , ἢ μιᾶς οὔσης , οὐ πιθανὸν εἰκόνα διεσπασμένην οὕτως ἐμφαίνεσθαι . ἐκεῖνο μὲν γὰρ ἐρωτᾶν ἀσφαλέστερόν ἐστιν ἢ ἀποφαίνεσθαι σοῦ παρόντος , εἰ , τῆς οἰκουμένης εὖρος ἴσης καὶ μῆκος , ἐνδέχεται πᾶσιν ὡσαύτως ἀπὸ τῆς σελήνης ὄψιν ἀνακλωμένην ἐπιθιγγάνειν τῆς θαλάσσης καὶ τοῖς ἐν αὐτῇ τῇ μεγάλῃ θαλάττῃ πλέουσι νὴ Δία καὶ οἰκοῦσιν , ὥσπερ Βρεττανοῖς , καὶ ταῦτα μηδὲ τῆς γῆς , ὥς φατε , πρὸς τὴν σφαῖραν τῆς σελήνης κέντρου λόγον ἐπεχούσης . τουτὶ μὲν οὖν ἔφην σὸν ἔργον ἐπισκοπεῖν · τὴν δὲ πρὸς τὴν σελήνην τῆς ὄψεως κλάσιν οὐκέτι σὸν οὐδʼ Ἱππάρχου · καίτοι γε , φίλε πρίαμ ἀλλὰ πολλοῖς οὐκ ἀρέσκει φυσιολογῶν περὶ τῆς ὄψεως , αὐτὴν ὁμοπαθῆ κρᾶσιν ἴσχειν καὶ σύμπηξιν εἰκός ἐστι μᾶλλον ἢ πληγάς τινας καὶ ἀποπηδήσεις , οἵας ἔπλαττε τῶν ἀτόμων Ἐπίκουρος . οὐκ ἐθελήσει δέ , οἶμαι , τὴν σελήνην ἐμβριθὲς ὑποθέσθαι σῶμα καὶ στερεὸν ὑμῖν ὁ Κλέαρχος , ἀλλʼ ἄστρον αἰθέριον καὶ φωσφόρον , ὡς φατε · τοιαύτῃ δὲ τὴν ὄψιν θραύειν προσήκει καὶ ἀποστρέφειν , ὥστʼ οἴχεσθαι τὴν ἀνάκλασιν . εἰ δὲ προσδεῖταί τις ἡμᾶς , ἐρησόμεθα πῶς μόνον πρόσωπόν ἐστιν ἐν τῇ σελήνῃ τὸ τῆς θαλάσσης ἔσοπτρον , ἄλλῳ δʼ οὐδενὶ τῶν τοσούτων ἀστέρων ἐνορᾶται · καίτοι τὸ γʼ εἰκὸς ἀπαιτεῖ πρὸς ἅπαντας ἢ πρὸς μηδένα τοῦτο πάσχειν τὴν ὄψιν . ἀλλʼ πρὸς τὸν Λεύκιον ἔφην ἀποβλέψας , · ὃ πρῶτον ἐλέχθη τῶν ἡμετέρων ὑπόμνησον .
Lemmas: ἥδομαι οὖν ὁ Ἀπολλωνίδης ὡς ἴδιος λέγω καί καινός ὅλος ὁ σκευώρημα ὁ δόξα , τόλμα δέ τις καί μοῦσα ἔχω ἀνήρ · ἀλλά πῇ ὁ ἔλεγχος αὐτός προσάγω ; πρῶτος μέν λέγω ᾗ εἷς φύσις ὁ ἔξω θάλασσα εἰμί , σύρροος καί συνεχής πέλαγος , ὁ δέ ἔμφασις οὐ εἷς ὁ ἐν ὁ σελήνη μέλασμα , ἀλλά οἷος ἰσθμός ἔχω , ὁ λαμπρός διαιρέω καί διορίζω ὁ , σκιερός · ὅθεν ἕκαστος τόπος χωρίζω καί πέρας ἴδιος ἔχω , ὁ ὁ φωτεινός ἐπιβολή ὁ σκοτεινός ὕψος εἰκών καί βάθος λαμβάνω ὁ περί ὁ ὄμμα καί ὁ χεῖλος εἰκών φαίνω ὅμοιος διατυπόω ὥστε ἤ πολύς ἔξω θάλασσα ὑπολαμβάνω ἰσθμός τις καί ἤπειρος ἀπολαμβάνω , ὅς εἰμί ἄτοπος καί ψεῦδος , ἤ εἷς εἰμί , οὐ πιθανός εἰκών διασπάω οὕτως ἐμφαίνω . ἐκεῖνος μέν γάρ ἐρωτάω ἀσφαλής εἰμί ἤ ἀποφαίνω σύ πάρειμι , εἰ , ὁ οἰκουμένη εὖρος ἴσος καί μῆκος , ἐνδέχομαι πᾶς ὡσαύτως ἀπό ὁ σελήνη ὄψις ἀνακλάω ἐπιθιγγάνω ὁ θάλασσα καί ὁ ἐν αὐτός ὁ μέγας θάλασσα πλέω νή Ζεύς καί οἰκέω , ὥσπερ Βρεττανός , καί οὗτος μηδέ ὁ γῆ , ὡς φημί , πρός ὁ σφαῖρα ὁ σελήνη κέντρον λόγος ἐπέχω . οὗτος μέν οὖν φημί σός ἔργον ἐπισκοπέω · ὁ δέ πρός ὁ σελήνη ὁ ὄψις κλάσις οὐκέτι σός οὐδέ Ἵππαρχος · καίτοι γε , φίλος πρίαμ ἀλλά πολύς οὐ ἀρέσκω φυσιολογέω περί ὁ ὄψις , αὐτός ὁμοπαθής κρᾶσις ἴσχω καί σύμπηξις ἔοικα εἰμί μάλα ἤ πληγή τις καί ἀποπήδησις , οἷος πλήσσω ὁ ἄτομος Ἐπίκουρος . οὐ ἐθέλω δέ , οἴομαι , ὁ σελήνη ἐμβριθής ὑποτίθημι σῶμα καί στερεός σύ ὁ Κλέαρχος , ἀλλά ἄστρον αἰθέριος καί φωσφόρος , ὡς φημί · τοιοῦτος δέ ὁ ὄψις θραύω προσήκω καί ἀποστρέφω , ὥστε οἴχομαι ὁ ἀνάκλασις . εἰ δέ προσδέω τις ἐγώ , ἔρομαι πῶς μόνος πρόσωπον εἰμί ἐν ὁ σελήνη ὁ ὁ θάλασσα ἔσοπτρον , ἄλλος δέ οὐδείς ὁ τοσοῦτος ἀστήρ ἐνοράω · καίτοι ὁ γε ἔοικα ἀπαιτέω πρός ἅπας ἤ πρός μηδείς οὗτος πάσχω ὁ ὄψις . ἀλλά πρός ὁ Λεύκιος φημί ἀποβλέπω , · ὅς πρῶτος λέγω ὁ ἡμέτερος ὑπομιμνῄσκω .