plutarchus.de-exilio-599a-607f 17
ἀλλʼ ἐπονείδιστον ὁ φυγάς ἐστι ; παρά γε τοῖς ἄφροσιν , οἳ καὶ τὸν πτωχὸν λοιδόρημα ποιοῦνται καὶ τὸν φαλακρὸν καὶ τὸν μικρόν , καὶ νὴ Δία τὸν ξένον καὶ τὸν μέτοικον . ἀλλὰ μὴν οἱ μὴ τούτοις ὑποφερόμενοι θαυμάζουσι τοὺς ἀγαθούς , κἂν πένητες ὦσι κἂν ξένοι κἂν φυγάδες . ἀλλʼ οὐχ ὁρῶμεν , ὥσπερ τὸν Παρθενῶνα καὶ τὸ Ἐλευσίνιον , οὕτω καὶ τὸ Θησεῖον ἅπαντας προσκυνοῦντας ; καὶ μὴν ἔφυγε Θησεὺς ἐξ Ἀθηνῶν , διʼ ὃν ἥκουσι νῦν εἰς Ἀθήνας ἄνθρωποι , καὶ πόλιν ἀπέβαλεν ἣν οὐκ ἔσχεν ἀλλʼ αὐτὸς ἐποίησε . τῇ δʼ Ἐλευσῖνι τί λείπεται καλόν , ἂν αἰσχυνώμεθα τὸν Εὔμολπον , ὃς ἐκ Θρᾴκης μεταστὰς ἐμύησε καὶ μυεῖ τοὺς Ἕλληνας ; Κόδρος δὲ τίνος ὢν ἐβασίλευσεν ; οὐ Μελάνθου φυγάδος ἐκ Μεσσήνης ; τὸ δὲ τοῦ Ἀντισθένους οὐκ ἐπαινεῖς πρὸς τὸν εἰπόντα ὅτι Φρυγία σού ἐστιν ἡ μήτηρ ; καὶ γὰρ ἡ τῶν θεῶν τί οὖν οὐ καὶ σὺ λοιδορούμενος φυγὰς ἀποκρίνῃ καὶ γὰρ ὁ τοῦ Ἡρακλέους τοῦ καλλινίκου πατὴρ φυγὰς ἦν , καὶ ὁ τοῦ Διονύσου πάππος , ὡς ἐξεπέμφθη τὴν Εὐρώπην ἀνευρεῖν , οὐδʼ αὐτὸς ἐπανῆλθε Φοίνιξ πεφυκώς , ἐκ · δʼ ὁρίζεται γένος,ʼ εἰς τὰς Θήβας παραγενόμενος , εὔιον ὀρσιγύναικα Διόνυσον μαινομέναις ἀνθέοντα τιμαῖς ; καὶ περὶ μὲν ὧν Αἰσχύλος ᾐνίξατο καὶ ὑπεδήλωσεν εἰπών ἁγνόν τʼ Ἀπόλλω φυγάδʼ ἀπʼ οὐρανοῦ θεόν εὔστομά μοι κείσθω καθʼ Ἡρόδοτον · ὁ δʼ Ἐμπεδοκλῆς ἐν ἀρχῇ τῆς φιλοσοφίας προαναφωνήσας ἔστιν ἀνάγκης χρῆμα , θεῶν ψήφισμα παλαιόν , εὖτὲ τις ἀμπλακίῃσι φόνῳ φίλα γυῖα μιήνῃ , δαίμονες οἵ τε μακραίωνος λελόγχασι βίοιο · τρίς μιν μυρίας ὥρας ἀπὸ μακάρων ἀλάλησθαι . τὴν καὶ ἐγὼ νῦν εἶμι φυγὰς θεόθεν καὶ ἀλήτης · οὐχ ἑαυτόν , ἀλλʼ ἀφʼ ἑαυτοῦ πάντας ἀποδείκνυσι μετανάστας ἐνταῦθα καὶ ξένους καὶ φυγάδας ἡμᾶς ὄντας . οὐ γὰρ αἷμα , φησίν , ἡμῖν οὐδὲ πνεῦμα συγκραθέν , ὦ ἄνθρωποι , ψυχῆς οὐσίαν καὶ ἀρχὴν παρέσχεν , ἀλλʼ ἐκ τούτων τὸ σῶμα συμπέπλασται γηγενὲς καὶ θνητόν · τῆς δὲ ψυχῆς ἀλλαχόθεν ἡκούσης δεῦρο , τὴν γένεσιν ἀποδημίαν ὑποκορίζεται τῷ πραοτάτῳ τῶν ὀνομάτων · τὸ δʼ ἀληθέστατον , φεύγει καὶ πλανᾶται θείοις ἐλαυνομένη δόγμασι καὶ νόμοις · εἶθʼ , ὥσπερ ἐν νήσῳ σάλον ἐχούσῃ πολύν , καθάπερ φησὶν ὁ Πλάτων , ὀστρέου τρόπον ἐνδεδεμένη τῷ σώματι διὰ τὸ μὴ ἀναφέρειν μηδὲ μνημονεύειν ἐξ οἵης τιμῆς τε καὶ ὅσσου μήκεος ὄλβου μεθέστηκεν , οὐ Σάρδεων Ἀθήνας οὐδὲ Κορίνθου Λῆμνον ἢ Σκῦρον ἀλλʼ οὐρανοῦ καὶ σελήνης γῆν ἀμειψαμένη καὶ τὸν ἐπὶ γῆς βίον , ἐὰν μικρὸν ἐνταῦθα τόπον ἐκ τόπου παραλλάξῃ , δυσανασχετεῖ καὶ ξενοπαθεῖ , καθάπερ φυτὸν ἀγεννὲς ἀπομαραινομένη . καίτοι φυτῷ μὲν ἔστι τις χώρα μᾶλλον ἑτέρας ἑτέρα πρόσφορος , ἐν ᾗ τρέφεται καὶ βλαστάνει βέλτιον · ἀνθρώπου δʼ οὐδεὶς ἀφαιρεῖται τόπος εὐδαιμονίαν , ὥσπερ οὐδʼ ἀρετὴν οὐδὲ φρόνησιν , ἀλλʼ Ἀναξαγόρας μὲν ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ τὸν τοῦ κύκλου τετραγωνισμὸν ἔγραφε , Σωκράτης δὲ φάρμακον πίνων ἐφιλοσόφει καὶ παρεκάλει φιλοσοφεῖν τοὺς συνήθεις , εὐδαιμονιζόμενος ὑπʼ αὐτῶν · τὸν δὲ Φαέθοντα καὶ τὸν Τάνταλον εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβάντας οἱ ποιηταὶ λέγουσι ταῖς μεγίσταις συμφοραῖς περιπεσεῖν διὰ τὴν ἀφροσύνην .
Lemmas: ἀλλά ἐπονείδιστος ὁ φυγάς εἰμί ; παρά γε ὁ ἄφρων , ὅς καί ὁ πτωχός λοιδόρημα ποιέω καί ὁ φαλακρός καί ὁ μικρός , καί νή Ζεύς ὁ ξένος καί ὁ μέτοικος . ἀλλά μήν ὁ μή οὗτος ὑποφέρω θαυμάζω ὁ ἀγαθός , ἐάν πένης εἰμί ἐάν ξένος ἐάν φυγάς . ἀλλά οὐ ὁράω , ὥσπερ ὁ Παρθενών καί ὁ Ἐλευσίνιος , οὕτως καί ὁ Θησεῖον ἅπας προσκυνέω ; καί μήν φεύγω Θησεύς ἐκ Ἀθῆναι , διά ὅς ἥκω νῦν εἰς Ἀθῆναι ἄνθρωπος , καί πόλις ἀποβάλλω ὅς οὐ ἔχω ἀλλά αὐτός ποιέω . ὁ δέ Ἐλευσίς τίς λείπω καλός , ἐάν αἰσχύνω ὁ Εὔμολπος , ὅς ἐκ Θρᾴκη μεθίστημι μυέω καί μυέω ὁ Ἕλλην ; Κόδρος δέ τίς εἰμί βασιλεύω ; οὐ Μέλανθος φυγάς ἐκ Μεσσήνη ; ὁ δέ ὁ Ἀντισθένης οὐ ἐπαινέω πρός ὁ λέγω ὅτι Φρύγιος σύ εἰμί ὁ μήτηρ ; καί γάρ ὁ ὁ θεός τίς οὖν οὐ καί σύ λοιδορέω φυγάς ἀποκρίνω καί γάρ ὁ ὁ Ἡρακλῆς ὁ καλλίνικος πατήρ φυγάς εἰμί , καί ὁ ὁ Διόνυσος πάππος , ὡς ἐκπέμπω ὁ Εὐρώπη ἀνευρίσκω , οὐδέ αὐτός ἐπανέρχομαι Φοῖνιξ φύω , ἐκ · δέ ὁρίζω Ἄγνος εἰς ὁ Θῆβαι παραγίγνομαι , εὔιος ὀρσιγύναικα Διόνυσος μαίνομαι ἀνθέω τιμή ; καί περί μέν ὅς Αἰσχύλος αἰνίζω καί ὑποδηλόω λέγω ἁγνός τε Ἀπόλλων φυγάς ἀπό οὐρανός θεός εὔστομος ἐγώ κεῖμαι κατά Ἡρόδοτος · ὁ δέ Ἐμπεδοκλῆς ἐν ἀρχή ὁ φιλοσοφία προαναφωνέω εἰμί ἀνάγκη χρῆμα , θεός ψήφισμα παλαιός , εὖτε τις ἀμπλακία φόνος φίλος γυῖον μιαίνω , δαίμων ὅς τε μακραίων λαγχάνω βίος · τρίς μιν μυρίος ὥρα ἀπό μάκαρ ἀλάλημαι . ὁ καί ἐγώ νῦν ἔρχομαι φυγάς θεόθεν καί ἀλήτης · οὐ ἑαυτοῦ , ἀλλά ἀπό ἑαυτοῦ πᾶς ἀποδείκνυμι μετανάστης ἐνταῦθα καί ξένος καί φυγάς ἐγώ εἰμί . οὐ γάρ αἷμα , φημί , ἐγώ οὐδέ πνεῦμα συγκεράννυμι , ὦ ἄνθρωπος , ψυχή οὐσία καί ἀρχή παρέχω , ἀλλά ἐκ οὗτος ὁ σῶμα συμπλάσσω γηγενής καί θνητός · ὁ δέ ψυχή ἀλλαχόθεν ἥκω δεῦρο , ὁ γένεσις ἀποδημία ὑποκορίζομαι ὁ πρᾶος ὁ ὄνομα · ὁ δέ ἀληθής , φεύγω καί πλανάω θεῖος ἐλαύνω δόγμα καί νόμος · εἶτα , ὥσπερ ἐν νῆσος σάλος ἔχω πολύς , καθά φημί ὁ Πλάτων , ὄστρεον τρόπος ἐνδέω ὁ σῶμα διά ὁ μή ἀναφέρω μηδέ μνημονεύω ἐκ οἷος τιμή τε καί ὅσος μῆκος ὄλβος μεθίστημι , οὐ Σάρδεις Ἀθῆναι οὐδέ Κόρινθος Λῆμνος ἤ Σκῦρος ἀλλά οὐρανός καί σελήνη γῆ ἀμείβω καί ὁ ἐπί γῆ βίος , ἐάν μικρός ἐνταῦθα τόπος ἐκ τόπος παραλήγω , δυσανασχετέω καί ξενοπαθέω , καθά φυτόν ἀγεννής ἀπομαραίνομαι . καίτοι φυτόν μέν εἰμί τις χώρα μάλα ἕτερος ἕτερος πρόσφορος , ἐν ὅς τρέφω καί βλαστάνω ἀγαθός · ἄνθρωπος δέ οὐδείς ἀφαιρέω τόπος εὐδαιμονία , ὥσπερ οὐδέ ἀρετή οὐδέ φρόνησις , ἀλλά Ἀναξαγόρας μέν ἐν ὁ δεσμωτήριον ὁ ὁ κύκλος τετραγωνισμός γράφω , Σωκράτης δέ φάρμακον πίνω φιλοσοφέω καί παρακαλέω φιλοσοφέω ὁ συνήθης , εὐδαιμονίζω ὑπό αὐτός · ὁ δέ Φαέθων καί ὁ Τάνταλος εἰς ὁ οὐρανός ἀναβαίνω ὁ ποιητής λέγω ὁ μέγας συμφορά περιπίπτω διά ὁ ἀφροσύνη .