plutarchus.de-exilio-599a-607f 5
διὸ κἂν ἀληθῶς κακῷ τινι καὶ λυπηρῷ περιπέσωμεν , ἐπάγεσθαι δεῖ τὸ ἱλαρὸν καὶ τὸ εὔθυμον ἐκ τῶν ὑπαρχόντων καὶ ὑπολειπομένων ἀγαθῶν , τῷ οἰκείῳ τἀλλότριον ἐκλεαίνοντας · ὧν δʼ ἡ φύσις οὐδὲν ἔχει κακὸν ἀλλʼ ὅλον καὶ πᾶν τὸ λυποῦν ἐκ κενῆς δόξης ἀναπέπλασται , ταῦτα δεῖ , καθάπερ τοῖς δεδοικόσι τὰ προσωπεῖα παιδίοις ἐγγὺς καὶ ὑπὸ χεῖρα ποιοῦντες καὶ ἀναστρέφοντες ἐθίζομεν καταφρονεῖν , οὕτως ἐγγὺς ἁπτομένους καὶ συνερείδοντας τὸν λογισμὸν τὸ σαθρὸν καὶ τὸ κενὸν καὶ τετραγῳδημένον ἀποκαλύπτειν . οἷόν ἐστιν ἡ νῦν σοι παροῦσα μετάστασις ἐκ τῆς νομιζομένης ; πατρίδος . φύσει γὰρ οὐκ ἔστι πατρίς , ὥσπερ οὐδʼ οἶκος οὐδʼ ἀγρὸς οὐδὲ χαλκεῖον , ὡς Ἀρίστων ἔλεγεν , οὐδʼ ἰατρεῖον · ἀλλὰ γίγνεται μᾶλλον δʼ ὀνομάζεται καὶ καλεῖται τούτων ἕκαστον ἀεὶ πρὸς τὸν οἰκοῦντα καὶ χρώμενον . ὁ γὰρ ἄνθρωπος , ᾗ φησιν ὁ Πλάτων , φυτὸν οὐκ ἔγγειον οὐδʼ ἀκίνητον ἀλλʼ οὐράνιόν ἐστιν , ὥσπερ ῥίζης τὸ σῶμα τῆς κεφαλῆς ὀρθὸν ἱστάσης , πρὸς τὸν οὐρανὸν ἀνεστραμμένον . ὅθεν εὖ μὲν ὁ Ἡρακλῆς εἶπεν Ἀργεῖος ἢ Θηβαῖος · οὐ γὰρ εὔχομαι μιᾶς · ἅπας μοι πύργος Ἑλλήνων πατρίς . ὁ δὲ Σωκράτης βέλτιον , οὐκ Ἀθηναῖος οὐδʼ Ἕλλην ἀλλὰ κόσμιος εἶναι φήσας , ὡς ἄν τις Ῥόδιος εἶπεν ἢ Κορίνθιος · ὅτι μηδὲ Σουνίῳ , μηδὲ Ταινάρῳ μηδὲ τοῖς Κεραυνίοις ἐνέκλεισεν ἑαυτόν . ὁρᾷς τὸν ὑψοῦ τόνδʼ ἄπειρον αἰθέρα , καὶ γῆν πέριξ ἔχονθʼ ὑγραῖς ἐν ἀγκάλαις ; οὗτοι τῆς πατρίδος ἡμῶν ὅροι εἰσί , καὶ οὐδεὶς οὔτε φυγὰς ἐν τούτοις οὔτε ξένος οὔτʼ ἀλλοδαπός , ὅπου ταὐτὸ πῦρ ὕδωρ ἀήρ , ἄρχοντες οἱ αὐτοὶ καὶ διοικηταὶ καὶ πρυτάνεις , ἥλιος σελήνη φωσφόρος · οἱ αὐτοὶ νόμοι πᾶσι , ὑφʼ ἑνὸς προστάγματος καὶ μιᾶς ἡγεμονίας τροπαὶ βόρειοι τροπαὶ νότιοι ἰσημερίαι Πλειὰς Ἀρκτοῦρος , ὧραι σπόρων ὧραι φυτειῶν · εἷς δὲ βασιλεὺς ; καὶ ἄρχων θεὸς ἀρχήν τε καὶ μέσα καὶ τελευτὴν ἔχων τοῦ παντός , εὐθείᾳ περαίνει κατὰ φύσιν περιπορευόμενος · τῷ δʼ ἕπεται Δίκη τῶν ἀπολειπομένων τοῦ θείου νόμου τιμωρός , χρώμεθα πάντες ἄνθρωποι φύσει πρὸς πάντας ἀνθρώπους ὥσπερ πολίτας .
Lemmas: διό ἐάν ἀληθής κακός τις καί λυπηρός περιπίπτω , ἐπάγω δέω ὁ ἱλαρός καί ὁ εὔθυμος ἐκ ὁ ὑπάρχω καί ὑπολείπω ἀγαθός , ὁ οἰκεῖος ἀλλότριος ἐκλεαίνω · ὅς δέ ὁ φύσις οὐδείς ἔχω κακός ἀλλά ὅλος καί πᾶς ὁ λυπέω ἐκ κενός δόξα ἀναπλάσσω , οὗτος δέω , καθά ὁ δείδω ὁ προσωπεῖον παιδίον ἐγγύς καί ὑπό χείρ ποιέω καί ἀναστρέφω ἐθίζω καταφρονέω , οὕτως ἐγγύς ἅπτω καί συνερείδω ὁ λογισμός ὁ σαθρός καί ὁ κενός καί τραγῳδέω ἀποκαλύπτω . οἷος εἰμί ὁ νῦν σύ πάρειμι μετάστασις ἐκ ὁ νομίζω ; πατρίς . φύσις γάρ οὐ εἰμί πατρίς , ὥσπερ οὐδέ οἶκος οὐδέ ἀγρός οὐδέ χαλκεῖον , ὡς Ἀρίστων λέγω , οὐδέ ἰατρεῖον · ἀλλά γίγνομαι μάλα δέ ὀνομάζω καί καλέω οὗτος ἕκαστος ἀεί πρός ὁ οἰκέω καί χράω . ὁ γάρ ἄνθρωπος , ᾗ φημί ὁ Πλάτων , φυτόν οὐ ἔγγειος οὐδέ ἀκίνητος ἀλλά οὐράνιος εἰμί , ὥσπερ ῥίζα ὁ σῶμα ὁ κεφαλή ὀρθός ἵστημι , πρός ὁ οὐρανός ἀναστρέφω . ὅθεν εὖ μέν ὁ Ἡρακλῆς λέγω Ἀργεῖος ἤ Θηβαῖος · οὐ γάρ εὔχομαι εἷς · ἅπας ἐγώ πύργος Ἕλλην πατρίς . ὁ δέ Σωκράτης ἀγαθός , οὐ Ἀθηναῖος οὐδέ Ἕλλην ἀλλά κόσμιος εἰμί φημί , ὡς ἄν τις Ῥόδιος λέγω ἤ Κορίνθιος · ὅτι μηδέ Σούνιον , μηδέ Ταίναρος μηδέ ὁ Κεραύνια ἐγκλείω ἑαυτοῦ . ὁράω ὁ ὑψοῦ ὅδε ἄπειρος αἰθήρ , καί γῆ πέριξ ἔχω ὑγρός ἐν ἀγκάλη ; οὗτος ὁ πατρίς ἐγώ ὅρος εἰμί , καί οὐδείς οὔτε φυγάς ἐν οὗτος οὔτε ξένος οὔτε ἀλλοδαπός , ὅπου αὐτός πῦρ ὕδωρ ἀήρ , ἄρχων ὁ αὐτός καί διοικητής καί πρύτανις , ἥλιος σελήνη φωσφόρος · ὁ αὐτός νόμος πᾶς , ὑπό εἷς πρόσταγμα καί εἷς ἡγεμονία τροπή βόρειος τροπή νότιος ἰσημερία Πλειάς Ἀρκτοῦρος , ὥρα σπόρος ὥρα φυτεία · εἷς δέ βασιλεύς ; καί ἄρχω θεός ἀρχή τε καί μέσος καί τελευτή ἔχω ὁ πᾶς , εὔθεια περαίνω κατά φύσις περιπορεύομαι · ὁ δέ ἕπομαι Δίκη ὁ ἀπολείπω ὁ θεῖος νόμος τιμωρός , χράω πᾶς ἄνθρωπος φύσις πρός πᾶς ἄνθρωπος ὥσπερ πολίτης .