ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-exilio-599a-607f 1
τῶν λόγων ἀρίστους καὶ βεβαιοτάτους ὥσπερ τῶν φίλων φασὶν εἶναι τοὺς ἐν ταῖς συμφοραῖς παρόντας ὠφελίμως καὶ βοηθοῦντας · ἐπεὶ πάρεισί γε πολλοὶ καὶ προσδιαλέγονται τοῖς ἐπταικόσιν , ἀλλʼ ἀχρήστως μᾶλλον δὲ βλαβερῶς , καθάπερ ἀκόλυμβοι πνιγομένοις ἐπιχειροῦντες βοηθεῖν περιπλεκόμενοι καὶ συγκαταδύνοντες · δεῖ δὲ τὸν παρὰ τῶν φίλων καὶ τῶν βοηθούντων λόγον παρηγορίαν εἶναι μὴ συνηγορίαν τοῦ λυποῦντος . οὐ γὰρ συνδακρυόντων καὶ συνεπιθρηνούντων ὥσπερ χορῶν τραγικῶν ἐν τοῖς ἀβουλήτοις χρείαν ἔχομεν , ἀλλὰ παρρησιαζομένων καὶ διδασκόντων ὅτι τὸ λυπεῖσθαι καὶ τὸ ταπεινοῦν ἑαυτὸν ἐπὶ παντὶ μὲν ἄχρηστόν ἐστι καὶ γιγνόμενον κενῶς καὶ ἀνοήτως · ὅπου δʼ αὐτὰ τὰ πράγματα δίδωσιν ὑπὸ τοῦ λόγου ψηλαφηθέντα καὶ ἀνακαλυφθέντα πρὸς ἑαυτὸν εἰπεῖν οὐδὲν πέπονθας δεινόν , ἂν μὴ προσποιῇ · κομιδῇ γελοῖόν ἐστι , μὴ τῆς σαρκὸς πυνθάνεσθαι τί πέπονθε , μηδὲ τῆς ψυχῆς εἰ διὰ τὸ σύμπτωμα τοῦτο χείρων γέγονεν , ἀλλὰ τοῖς ἔξωθεν συναχθομένοις καὶ συναγανακτοῦσι διδασκάλοις χρῆσθαι τῆς λύπης .
Lemmas: ὁ λόγος ἀγαθός καί βέβαιος ὥσπερ ὁ φίλος φημί εἰμί ὁ ἐν ὁ συμφορά πάρειμι ὠφέλιμος καί βοηθέω · ἐπεί πάρειμι γε πολύς καί προσδιαλέγομαι ὁ πταίω , ἀλλά ἄχρηστος μάλα δέ βλαβερός , καθά ἀκόλυμβος πνίγω ἐπιχειρέω βοηθέω περιπλέκω καί συγκαταδύνω · δέω δέ ὁ παρά ὁ φίλος καί ὁ βοηθέω λόγος παρηγορία εἰμί μή συνηγορία ὁ λυπέω . οὐ γάρ συνδακρύω καί συνεπιθρηνέω ὥσπερ χορός τραγικός ἐν ὁ ἀβούλητος χρεία ἔχω , ἀλλά παρρησιάζομαι καί διδάσκω ὅτι ὁ λυπέω καί ὁ ταπεινόω ἑαυτοῦ ἐπί πᾶς μέν ἄχρηστος εἰμί καί γίγνομαι κενῶς καί ἀνόητος · ὅπου δέ αὐτός ὁ πρᾶγμα δίδωμι ὑπό ὁ λόγος ψηλαφάω καί ἀνακαλύπτω πρός ἑαυτοῦ λέγω οὐδείς πάσχω δεινός , ἐάν μή προσποιέω · κομιδῇ γέλοιος εἰμί , μή ὁ σάρξ πυνθάνομαι τίς πάσχω , μηδέ ὁ ψυχή εἰ διά ὁ σύμπτωμα οὗτος κακός γίγνομαι , ἀλλά ὁ ἔξωθεν συνάχθομαι καί συναγανακτέω διδάσκαλος χράω ὁ λύπη .
plutarchus.de-exilio-599a-607f 2
ὅθεν αὐτοὶ καθʼ αὑτοὺς γιγνόμενοι τῶν συμπτωμάτων ὥσπερ φορτίων ἑκάστου τὸν σταθμὸν ἐξετάζωμεν , τὸ μὲν γὰρ · σῶμα πιέζεται τῷ τοῦ βαρύνοντος ἄχθει , δὲ ψυχὴ τοῖς πράγμασι πολλάκις τὸ βάρος ἐξ αὑτῆς προστίθησιν . ὁ λίθος φύσει σκληρός , ὁ κρύσταλλος φύσει ψυχρός ἐστιν , οὐκ ἔξωθεν εἰκῆ ταύτας τὰς ἀντιτυπίας ἐπιφέροντες καὶ τὰς πήξεις · φυγὰς δὲ καὶ ἀδοξίας καὶ τιμῶν ἀποβολάς , ὥσπερ αὖ τἀναντία , στεφάνους καὶ ἀρχὰς καὶ προεδρίας , οὐ τὴν αὑτῶν φύσιν ἀλλὰ τὴν ἡμετέραν κρίσιν μέτρον ἔχοντα τοῦ λυπεῖν καὶ εὐφραίνειν , ἕκαστος · ἑαυτῷ κοῦφα καὶ βαρέακαὶ ῥᾴδια φέρειν ποιεῖ , καὶ τοὐναντίον . ἔξεστι δʼ ἀκούειν τοῦ μὲν Πολυνείκους ἀποκρινομένου πρὸς τὸ ἐρώτημα τοῦτο τοῦ δʼ Ἀλκμᾶνος , ὡς ὁ γράψας τοὐπιγραμμάτιον πεποίηκε , Σάρδιες , ἀρχαῖος πατέρων νομός , εἰ μὲν ἐν ὑμῖν ἐτρεφόμην , κερνᾶς · ἦν τις ἂν ἢ βακέλας χρυσοφόρος , ῥήσσων καλὰ τύμπανα · νῦν δέ μοι Ἀλκμὰν οὔνομα , καὶ Σπάρτας εἰμὶ πολυτρίποδος , καὶ Μούσας ἐδάην Ἑλικωνίδας , αἵ με τυράννων θῆκαν Δασκύλεω κρείσσονα καὶ Γύγεω . τὸ γὰρ αὐτὸ πρᾶγμα τῷ μὲν εὔχρηστον ἡ δόξα καθάπερ νόμισμα δόκιμον , τῷ δὲ δύσχρηστον καὶ βλαβερὸν ἐποίησεν .
Lemmas: ὅθεν αὐτός κατά ἑαυτοῦ γίγνομαι ὁ σύμπτωμα ὥσπερ φορτίον ἕκαστος ὁ σταθμός ἐξετάζω , ὁ μέν γάρ · σῶμα πιέζω ὁ ὁ βαρύνω ἄχθος , δέ ψυχή ὁ πρᾶγμα πολλάκις ὁ βάρος ἐκ ἑαυτοῦ προστίθημι . ὁ λίθος φύσις σκληρός , ὁ κρύσταλλος φύσις ψυχρός εἰμί , οὐ ἔξωθεν εἰκῇ οὗτος ὁ ἀντιτυπία ἐπιφέρω καί ὁ πῆξις · φυγάς δέ καί ἀδοξία καί τιμή ἀποβολή , ὥσπερ αὖ ἐναντίος , στέφανος καί ἀρχή καί προεδρία , οὐ ὁ ἑαυτοῦ φύσις ἀλλά ὁ ἡμέτερος κρίσις μέτρον ἔχω ὁ λυπέω καί εὐφραίνω , ἕκαστος · ἑαυτοῦ κοῦφος καί βαρέακαὶ ῥᾴδιος φέρω ποιέω , καί ἐναντίος . ἔξεστι δέ ἀκούω ὁ μέν Πολυνείκης ἀποκρίνω πρός ὁ ἐρώτημα οὗτος ὁ δέ Ἀλκμάν , ὡς ὁ γράφω ἐπιγραμμάτιον ποιέω , Σάρδεις , ἀρχαῖος πατήρ νόμος , εἰ μέν ἐν σύ τρέφω , κέρνος · εἰμί τις ἄν ἤ βακέλας χρυσοφόρος , ῥήγνυμι καλός τύμπανον · νῦν δέ ἐγώ Ἀλκμάν ὄνομα , καί Σπάρτη εἰμί πολυτρίπους , καί Μοῦσα δάω Ἑλικωνιάδες , ὅς ἐγώ τύραννος τίθημι Δασκύλης κρατύς καί Γύγης . ὁ γάρ αὐτός πρᾶγμα ὁ μέν εὔχρηστος ὁ δόξα καθά νόμισμα δόκιμος , ὁ δέ δύσχρηστος καί βλαβερός ποιέω .
plutarchus.de-exilio-599a-607f 3
ἔστω δὲ δεινόν , ὥσπερ οἱ πολλοὶ λέγουσι καὶ ᾄδουσιν , ἡ φυγή . καὶ γὰρ τῶν βρωμάτων πικρὰ πολλὰ καὶ δριμέα καὶ δάκνοντα τὴν αἴσθησίν ἐστιν · ἀλλὰ μιγνύντες αὐτοῖς ἔνια τῶν γλυκέων καὶ προσηνῶν τὴν ἀηδίαν ἀφαιροῦμεν . ἔστι δὲ καὶ χρώματα λυπηρὰ τῇ ὄψει , πρὸς ἃ γίγνεται τὸ συγχεῖσθαι καὶ μαραυγεῖν διὰ σκληρότητα καὶ βίαν ἀνίατον . εἰ τοίνυν ἴαμα τῆς δυσχρηστίας ἐκείνης ἐμίξαμεν τὴν σκιὰν αὐτοῖς , ἢ τὴν ὄψιν ἀπεστρέψαμεν ἐπί τι τῶν χλοερῶν καὶ προσηνῶν , τοῦτʼ ἔξεστι ποιεῖν καὶ πρὸς τὰ συμπτώματα , κεραννύντας αὐτοῖς τὰ χρήσιμα καὶ φιλάνθρωπα τῶν νυνί σοι παρόντων , εὐπορίαν φίλους ἀπραγμοσύνην τὸ μηδὲν ἐνδεῖν τῶν ἀναγκαίων πρὸς τὸν βίον . οὐ γὰρ οἶμαι πολλοὺς εἶναι Σαρδιανῶν , οἳ μὴ τὰ σὰ πράγματα καὶ μετὰ φυγῆς μᾶλλον ἐθελήσουσιν αὑτοῖς ὑπάρχειν καὶ ἀγαπήσουσιν ἐπὶ ξένης οὕτω διάγοντες , ἤ , καθάπερ οἱ κοχλίαι τοῖς ὀστράκοις συμφυεῖς ὄντες ἄλλο δὲ μηδὲν ἀγαθὸν ἔχοντες , τῶν , οἴκοι μετέχειν ἀλύπως .
Lemmas: εἰμί δέ δεινός , ὥσπερ ὁ πολύς λέγω καί ἀείδω , ὁ φυγή . καί γάρ ὁ βρῶμα πικρός πολύς καί δριμύς καί δάκνω ὁ αἴσθησις εἰμί · ἀλλά μείγνυμι αὐτός ἔνιοι ὁ γλυκύς καί προσηνής ὁ ἀηδία ἀφαιρέω . εἰμί δέ καί χρῶμα λυπηρός ὁ ὄψις , πρός ὅς γίγνομαι ὁ συγχέω καί μαραυγέω διά σκληρότης καί βία ἀνίατος . εἰ τοίνυν ἴαμα ὁ δυσχρηστία ἐκεῖνος μείγνυμι ὁ σκιά αὐτός , ἤ ὁ ὄψις ἀποστρέφω ἐπί τις ὁ χλωρός καί προσηνής , οὗτος ἔξεστι ποιέω καί πρός ὁ σύμπτωμα , κεράννυμι αὐτός ὁ χρήσιμος καί φιλάνθρωπος ὁ νυνί σύ πάρειμι , εὐπορία φίλος ἀπραγμοσύνη ὁ μηδείς ἐνδέω ὁ ἀναγκαῖος πρός ὁ βίος . οὐ γάρ οἴομαι πολύς εἰμί Σαρδιανός , ὅς μή ὁ σός πρᾶγμα καί μετά φυγή μάλα ἐθέλω ἑαυτοῦ ὑπάρχω καί ἀγαπάω ἐπί ξένη οὕτως διάγω , ἤ , καθά ὁ κόχλιας ὁ ὄστρακον συμφυής εἰμί ἄλλος δέ μηδείς ἀγαθός ἔχω , ὁ , οἴκοι μετέχω ἄλυπος .
plutarchus.de-exilio-599a-607f 4
ὥσπερ οὖν ἐν κωμῳδίᾳ τις ἠτυχηκότα φίλον θαρρεῖν καὶ τὴν τύχην ἀμύνεσθαι παρακαλῶν , ἐρομένου τίνα τρόπον , ἀποκρίνεται φιλοσόφως · οὕτω καὶ ἡμεῖς αὐτὴν ἀμυνώμεθα φιλοσοφοῦντες ἀξίως · τὸν Δία δὲ πῶς ὕοντα ; τὸν βορέαν δὲ πῶς;ʼ πῦρ ζητοῦμεν βαλανεῖον ἱμάτιον στέγην · καὶ γὰρ οὐχ ὑόμενοι καθήμεθʼ οὐδὲ κλαίομεν καὶ σοὶ τοίνυν παρʼ ὁντιναοῦν ἔστι τὸ κατεψυγμένον τοῦτο τοῦ βίου μέρος ἀναζωπυρεῖν καὶ ἀναθάλπειν , ἑτέρων βοηθημάτων μὴ δεόμενον ἀλλὰ χρώμενον εὐλογίστως τοῖς παροῦσιν . αἱ μὲν γὰρ ἰατρικαὶ σικύαι τὸ φαυλότατον ἐκ τοῦ σώματος ἀναλαμβάνουσαι κουφίζουσι καὶ σῴζουσι τὸ λοιπόν , οἱ δὲ φιλόλυποι καὶ φιλαίτιοι τῷ τὰ χείριστα τῶν ἰδίων συνάγειν ἀεὶ καὶ διαλογίζεσθαι καὶ προστετηκέναι τοῖς ἀνιαροῖς ἄχρηστα καὶ τὰ χρήσιμα ποιοῦσιν ἑαυτοῖς , ἐν ᾧ μάλιστα καιρῷ βοηθεῖν πέφυκε . τοὺς γὰρ δοιοὺς πίθους , ὦ φίλε , οὓς Ὅμηρος ἔφη κηρῶν ἐμπλείους ἐν οὐρανῷ κεῖσθαι , τὸν μὲν ἀγαθῶν τὸν δὲ φαύλων , οὐχ ὁ Ζεὺς ταμιεύων κάθηται , καὶ μεθιεὶς τοῖς μὲν ἤπια καὶ μεμιγμένα τοῖς δʼ ἄκρατα ῥεύματα τῶν κακῶν · ἀλλʼ ἡμῶν αὐτῶν οἱ μὲν νοῦν ἔχοντες ἐκ τῶν ἀγαθῶν τοῖς κακοῖς ἐπαρυτόμενοι τὸν βίον ποιοῦσιν ἡδίω καὶ ποτιμώτερον , τοῖς δὲ πολλοῖς ὥσπερ ἠθμοῖς ἐμμένει καὶ προσίσχεται τὰ φαυλότατα , τῶν βελτιόνων ὑπεκρεόντων .
Lemmas: ὥσπερ οὖν ἐν κωμῳδία τις ἀτυχέω φίλος θαρσέω καί ὁ τύχη ἀμύνω παρακαλέω , ἔρομαι τίς τρόπος , ἀποκρίνω φιλόσοφος · οὕτως καί ἐγώ αὐτός ἀμύνω φιλοσοφέω ἄξιος · ὁ Ζεύς δέ πῶς ὕω ; ὁ βορέας δέ ὅς πῦρ ζητέω βαλανεῖον ἱμάτιον στέγη · καί γάρ οὐ ὕω κάθημαι οὐδέ κλαίω καί σύ τοίνυν παρά ὅστις εἰμί ὁ καταψύχω οὗτος ὁ βίος μέρος ἀναζωπυρέω καί ἀναθάλπω , ἕτερος βοήθημα μή δέω ἀλλά χράω εὐλόγιστος ὁ πάρειμι . ὁ μέν γάρ ἰατρικός σικύα ὁ φαῦλος ἐκ ὁ σῶμα ἀναλαμβάνω κουφίζω καί σῴζω ὁ λοιπός , ὁ δέ φιλόλυπος καί φιλαίτιος ὁ ὁ κακός ὁ ἴδιος συνάγω ἀεί καί διαλογίζομαι καί προστήκομαι ὁ ἀνιαρός ἄχρηστος καί ὁ χρήσιμος ποιέω ἑαυτοῦ , ἐν ὅς μάλα καιρός βοηθέω φύω . ὁ γάρ δοιοί πίθος , ὦ φίλος , ὅς Ὅμηρος φημί κήρα ἔμπλεος ἐν οὐρανός κεῖμαι , ὁ μέν ἀγαθός ὁ δέ φαῦλος , οὐ ὁ Ζεύς ταμιεύω κάθημαι , καί μεθίημι ὁ μέν ἤπιος καί μείγνυμι ὁ δέ ἄκρατος ῥεῦμα ὁ κακός · ἀλλά ἐγώ αὐτός ὁ μέν νόος ἔχω ἐκ ὁ ἀγαθός ὁ κακός ἐπαρύω ὁ βίος ποιέω ἡδύς καί πότιμος , ὁ δέ πολύς ὥσπερ ἠθμός ἐμμένω καί προσίσχω ὁ φαῦλος , ὁ ἀγαθός ὑπεκρέω .
plutarchus.de-exilio-599a-607f 6
τὸ δέ σε μὴ κατοικεῖν Σάρδεις οὐδέν ἐστιν · οὐδὲ γὰρ Ἀθηναῖοι πάντες κατοικοῦσι Κολλυτὸν οὐδὲ Κορίνθιοι Κράνειον οὐδὲ Πιτάνην Λάκωνες . ἆρʼ οὖν ξένοι καὶ ἀπόλιδὲς εἰσιν Ἀθηναίων οἱ μεταστάντες ἐκ Μελίτης εἰς Διωμίδα , ὅπου καὶ μῆνα Μεταγειτνιῶνα καὶ θυσίαν ἐπώνυμον ἄγουσι τοῦ μετοικισμοῦ τὰ Μεταγείτνια , τὴν πρὸς ἑτέρους γειτνίασιν εὐκόλως καὶ ἱλαρῶς ἐκδεχόμενοι καὶ στέργοντες · ; οὐκ ἂν εἴποις . τί οὖν τῆς οἰκουμένης μέρος ἢ τῆς γῆς ἁπάσης ἕτερον ἑτέρου μακράν ἐστιν , ἣν ἀποδεικνύουσιν οἱ μαθηματικοὶ σημείου λόγον ἔχουσαν ἀδιαστάτου πρὸς τὸν οὐρανόν ; ἀλλʼ ἡμεῖς ὥσπερ μύρμηκες ἢ μέλιτται μυρμηκιᾶς μιᾶς ἢ κυψέλης ἐκπεσόντες ἀδημονοῦμεν καὶ ξενοπαθοῦμεν , οὐκ εἰδότες οὐδὲ μεμαθηκότες οἰκεῖα τὰ πάντα ποιεῖσθαι καὶ νομίζειν ὥσπερ ἐστί . καίτοι γελῶμεν τὴν ἀβελτερίαν τοῦ φάσκοντος ἐν Ἀθήναις βελτίονα σελήνην εἶναι τῆς ἐν Κορίνθῳ · τρόπον τινὰ ταὐτὸ πάσχοντες , ὅταν ἀμφιγνοῶμεν ἐπὶ ξένης γενόμενοι τὴν γῆν τὴν θάλατταν τὸν ἀέρα τὸν οὐρανὸν , ὡς ἕτερα καὶ διαφέροντα τῶν συνήθων . ἡ μὲν γὰρ φύσις ἐλευθέρους ἡμᾶς καὶ λελυμένους ἀφίησιν , ἡμεῖς δʼ αὐτοὶ συνδέομεν ἑαυτοὺς συστενοχωροῦμεν ἐγκατοικοδομοῦμεν , εἰς μικρὰ καὶ γλίσχρα συνελαύνομεν . εἶτα τῶν μὲν Περσῶν βασιλέων καταγελῶμεν , εἴ γε δὴ ἀληθὲς ὅτι τὸ τοῦ Χοάσπου μόνον ὕδωρ πίνοντες ἄνυδρον αὑτοῖς τὴν ἄλλην ποιοῦσιν οἰκουμένην · ὅταν δὲ μεταστῶμεν εἰς ἕτερα χωρία , τοῦ Κηφισοῦ γλιχόμενοι καὶ τὸν Εὐρώταν ἢ τὸν Ταΰγετον ἢ τὸν Παρνασὸν ἐπιποθοῦντες , ἄπολιν καὶ ἀοίκητον αὑτοῖς τὴν οἰκουμένην ποιοῦμεν .
Lemmas: ὁ δέ σύ μή κατοικέω Σάρδεις οὐδείς εἰμί · οὐδέ γάρ Ἀθηναῖος πᾶς κατοικέω Κολλυτός οὐδέ Κορίνθιος Κράνειος οὐδέ Πιτάνη Λάκων . ἆρα οὖν ξένος καί ἄπολις εἰμί Ἀθηναῖος ὁ μεθίστημι ἐκ Μελίτη εἰς Διωμίς , ὅπου καί μείς Μεταγειτνιών καί θυσία ἐπώνυμος ἄγω ὁ μετοικισμός ὁ Μεταγείτνια , ὁ πρός ἕτερος γειτνίασις εὔκολος καί ἱλαρός ἐκδέχομαι καί στέργω · ; οὐ ἄν λέγω . τίς οὖν ὁ οἰκουμένη μέρος ἤ ὁ γῆ ἅπας ἕτερος ἕτερος μακρός εἰμί , ὅς ἀποδείκνυμι ὁ μαθηματικός σημεῖον λόγος ἔχω ἀδιάστατος πρός ὁ οὐρανός ; ἀλλά ἐγώ ὥσπερ μύρμηξ ἤ μέλισσα μυρμηκιάω εἷς ἤ κυψέλη ἐκπίπτω ἀδημονέω καί ξενοπαθέω , οὐ οἶδα οὐδέ μανθάνω οἰκεῖος ὁ πᾶς ποιέω καί νομίζω ὥσπερ εἰμί . καίτοι γελάω ὁ ἀβελτερία ὁ φάσκω ἐν Ἀθῆναι ἀγαθός σελήνη εἰμί ὁ ἐν Κόρινθος · τρόπος τις αὐτός πάσχω , ὅταν ἀμφιγνοέω ἐπί ξένος γίγνομαι ὁ γῆ ὁ θάλασσα ὁ ἀήρ ὁ οὐρανός , ὡς ἕτερος καί διαφέρω ὁ συνήθης . ὁ μέν γάρ φύσις ἐλεύθερος ἐγώ καί λύω ἀφίημι , ἐγώ δέ αὐτός συνδέω ἑαυτοῦ συστενοχωρέω ἐγκατοικοδομέω , εἰς μικρός καί γλίσχρος συνελαύνω . εἶτα ὁ μέν Πέρσης βασιλεύς καταγελάω , εἰ γε δή ἀληθής ὅτι ὁ ὁ Χοάσπης μόνος ὕδωρ πίνω ἄνυδρος ἑαυτοῦ ὁ ἄλλος ποιέω οἰκουμένη · ὅταν δέ μεθίστημι εἰς ἕτερος χωρίον , ὁ Κηφισσός γλίχομαι καί ὁ Εὐρώτας ἤ ὁ Ταύγετον ἤ ὁ Παρνασός ἐπιποθέω , ἄπολις καί ἀοίκητος ἑαυτοῦ ὁ οἰκουμένη ποιέω .
plutarchus.de-exilio-599a-607f 7
Αἰγυπτίων μὲν οὖν οἱ διʼ ὀργήν τινα καὶ χαλεπότητα τοῦ βασιλέως εἰς Αἰθιοπίαν μετοικιζόμενοι , πρὸς τοὺς δεομένους ἐπανελθεῖν ἐπὶ τέκνα καὶ , γυναῖκας ἐπιδεικνύντες τὰ αἰδοῖα κυνικώτερον οὔτε γάμων ἔφασαν οὔτε παίδων ἀπορήσειν , ἄχρι οὗ ταῦτα μεθʼ ἑαυτῶν ἔχωσιν εὐπρεπέστερον δʼ ἐστὶ καὶ σεμνότερον εἰπεῖν ὡς , ὅπου καὶ ὅτῳ μετρίων πρὸς τὸν βίον εὐπορεῖν συμβέβηκεν , ἐνταῦθʼ οὗτος οὔτʼ ἄπολις οὔτʼ ἀνέστιος οὔτε ξένος ἐστί · μόνον ἔχειν δεῖ πρὸς τούτοις νοῦν καὶ λογισμὸν ὥσπερ ἄγκυραν κυβερνήτην , ἵνα παντὶ χρῆσθαι λιμένι προσορμισθεὶς δύνηται . πλοῦτον μὲν γὰρ ἀποβαλόντα ῥᾳδίως οὐκ ἔστι καὶ ταχέως · ἄλλον συναγαγεῖν · πατρὶς δὲ γίγνεται πᾶσα πόλις εὐθὺς ἀνθρώπῳ χρῆσθαι μεμαθηκότι καὶ ῥίζας ἔχοντι πανταχοῦ ζῆν τε καὶ τρέφεσθαι καὶ παντὶ τόπῳ προσφύεσθαι δυναμένας · οἵας εἶχε Θεμιστοκλῆς οἵας Δημήτριος ὁ Φαληρεύς . οὗτος μὲν γὰρ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ μετὰ τὴν φυγὴν πρῶτος ὢν τῶν Πτολεμαίου φίλων , οὐ μόνον αὐτὸς ἐν ἀφθόνοις διῆγεν ἀλλὰ καὶ τοῖς Ἀθηναίοις δωρεὰς ἔπεμπε . Θεμιστοκλῆς δὲ χορηγίᾳ βασιλικῇ πρυτανευόμενος εἰπεῖν λέγεται πρὸς τὴν γυναῖκα καὶ τοὺς παῖδας ἀπωλόμεθʼ ἄν , εἰ μὴ ἀπωλόμεθα διὸ καὶ Διογένης ὁ κύων πρὸς τὸν εἰπόντα , Σινωπεῖς σου φυγὴν ἐκ Πόντου κατέγνωσαν · ἐγὼ δʼ εἶπεν ἐκείνων ἐν Πόντῳ μονήν , ἄκραις ἐπὶ ῥηγμῖσιν ἀξένου πόρου . Στρατόνικος δὲ τὸν ἐν Σερίφῳ ξένον ἠρώτησεν , ἐφʼ ὅτῳ τῶν ἀδικημάτων φυγὴ τέτακται παρʼ αὐτοῖς ἐπιτίμιον · ἀκούσας δʼ ὅτι τοὺς ῥᾳδιουργοὺς φυγαδεύουσι , τί οὖν εἶπεν οὐκ ἐρρᾳδιούργησας , ὅπως ἐκ τῆς στενοχωρίας ταύτης μεταστῇς ; ὅπου φησὶν ὁ κωμικὸς τὰ σῦκα ταῖς σφενδόναις τρυγᾶσθαι , καὶ πάντʼ ἔχειν ὅσων δεῖ τὴν νῆσον .
Lemmas: Αἰγύπτιος μέν οὖν ὁ διά ὀργή τις καί χαλεπότης ὁ βασιλεύς εἰς Αἰθιοπία μετοικίζω , πρός ὁ δέω ἐπανέρχομαι ἐπί τέκνον καί , γυνή ἐπιδείκνυμι ὁ αἰδοῖον κυνικός οὔτε γάμος φημί οὔτε παῖς ἀπορέω , ἄχρι ὅς οὗτος μετά ἑαυτοῦ ἔχω εὐπρεπής δέ εἰμί καί σεμνός λέγω ὡς , ὅπου καί ὅστις μέτριος πρός ὁ βίος εὐπορέω συμβαίνω , ἐνταῦθα οὗτος οὔτε ἄπολις οὔτε ἀνέστιος οὔτε ξένος εἰμί · μόνος ἔχω δέω πρός οὗτος νόος καί λογισμός ὥσπερ ἄγκυρα κυβερνήτης , ἵνα πᾶς χράω λιμήν προσορμίζω δύναμαι . πλοῦτος μέν γάρ ἀποβάλλω ῥᾴδιος οὐ εἰμί καί ταχύς · ἄλλος συνάγω · πατρίς δέ γίγνομαι πᾶς πόλις εὐθύς ἄνθρωπος χράω μανθάνω καί ῥίζα ἔχω πανταχοῦ ζάω τε καί τρέφω καί πᾶς τόπος προσφύω δύναμαι · οἷος ἔχω Θεμιστοκλῆς οἷος Δημήτριος ὁ Φαληρεύς . οὗτος μέν γάρ ἐν Ἀλεξάνδρεια μετά ὁ φυγή πρῶτος εἰμί ὁ Πτολεμαῖος φίλος , οὐ μόνος αὐτός ἐν ἄφθονος διάγω ἀλλά καί ὁ Ἀθηναῖος δωρεά πέμπω . Θεμιστοκλῆς δέ χορηγία βασιλικός πρυτανεύω λέγω λέγω πρός ὁ γυνή καί ὁ παῖς ἀπόλλυμι ἄν , εἰ μή ἀπόλλυμι διό καί Διογένης ὁ κύων πρός ὁ λέγω , Σινωπεύς σύ φυγή ἐκ Πόντος καταγιγνώσκω · ἐγώ δέ λέγω ἐκεῖνος ἐν Πόντος μονή , ἄκρος ἐπί ῥηγμίν ἄξενος πόρος . Στρατόνικος δέ ὁ ἐν Σέριφος ξένος ἐρωτάω , ἐπί ὅστις ὁ ἀδίκημα φυγή τάσσω παρά αὐτός ἐπιτίμιον · ἀκούω δέ ὅτι ὁ ῥᾳδιουργός φυγαδεύω , τίς οὖν λέγω οὐ ῥᾳδιουργέω , ὅπως ἐκ ὁ στενοχωρία οὗτος μεθίστημι ; ὅπου φημί ὁ κωμικός ὁ σῦκον ὁ σφενδόνη τρυγάω , καί πᾶς ἔχω ὅσος δέω ὁ νῆσος .
plutarchus.de-exilio-599a-607f 8
ἂν γὰρ σκοπῇς ἄνευ κενῆς δόξης τὴν ἀλήθειαν , ὁ μίαν πόλιν ἔχων ξένος ἐστὶ τῶν ἄλλων ἁπασῶν καὶ ἀλλότριος . οὐ γὰρ δοκεῖ καλὸν οὐδὲ δίκαιον εἶναι καταλιπόντα τὴν ἑαυτοῦ νέμειν ἑτέραν . Σπάρταν ἔλαχες , ταύταν κόσμει , κἂν ἄδοξος ᾖ κἂν νοσώδης κἂν ταράττηται στάσεσιν ὑφʼ ἑαυτῆς καὶ πράγμασι μὴ ὑγιαίνουσιν . οὗ δʼ ἡ τύχη τὴν ἰδίαν ἀφῄρηται , τούτῳ δίδωσιν ἔχειν τὴν ἀρέσασαν . τὸ γὰρ καλὸν ἐκεῖνο παράγγελμα τῶν Πυθαγορείων ἑλοῦ βίον ἄριστον , ἡδὺν δʼ αὐτὸν ἡ συνήθεια ποιήσει , κἀνταῦθα σοφόν ἐστι καὶ χρήσιμον · ἑλοῦ πόλιν τὴν ἀρίστην καὶ ἡδίστην , πατρίδα δʼ αὐτὴν ὁ χρόνος ποιήσει , καὶ πατρίδα μὴ περισπῶσαν μὴ ἐνοχλοῦσαν μὴ προστάττουσαν · εἰσένεγκε , πρέσβευσον εἰς Ῥώμην , ὑπόδεξαι τὸν ἡγεμόνα , λειτούργησον ἂν γὰρ τούτων τις μνημονεύῃ φρένας ἔχων καὶ μὴ παντάπασι τετυφωμένος , αἱρήσεται καὶ νῆσον οἰκεῖν φυγὰς γενόμενος , Γύαρον ἢ Κίναρον σκληρὰν ἄκαρπον καὶ φυτεύεσθαι κακήν , οὐκ ἀθυμῶν οὐδʼ ὀδυρόμενος οὐδὲ λέγων ἐκεῖνα τὰ τῶν παρὰ Σιμωνίδῃ γυναικῶν , ἴσχει δέ με πορφυρέας ἁλὸς , ἀμφιταρασσομένας ὀρυμαγδός · ἀλλὰ μᾶλλον τὸ τοῦ Φιλίππου λογιζόμενος · πεσὼν γὰρ ἐν παλαίστρᾳ καὶ μεταστραφείς , ὡς εἶδε τοῦ σώματος τὸν τύπον , ὧ Ἡράκλεις εἶπεν ὡς μικροῦ μέρους τῆς γῆς φύσει μετέχοντες , ὅλης ἐφιέμεθα τῆς οἰκουμένης .
Lemmas: ἐάν γάρ σκοπέω ἄνευ κενός δόξα ὁ ἀλήθεια , ὁ εἷς πόλις ἔχω ξένος εἰμί ὁ ἄλλος ἅπας καί ἀλλότριος . οὐ γάρ δοκέω καλός οὐδέ δίκαιος εἰμί καταλείπω ὁ ἑαυτοῦ νέμω ἕτερος . Σπάρτη λαγχάνω , ταῦτος κοσμέω , ἐάν ἄδοξος εἰμί ἐάν νοσώδης ἐάν ταράσσω στάσις ὑπό ἑαυτοῦ καί πρᾶγμα μή ὑγιαίνω . ὅς δέ ὁ τύχη ὁ ἴδιος ἀφαιρέω , οὗτος δίδωμι ἔχω ὁ ἀρέσκω . ὁ γάρ καλός ἐκεῖνος παράγγελμα ὁ Πυθαγόρειος αἱρέω βίος ἀγαθός , ἡδύς δέ αὐτός ὁ συνήθεια ποιέω , ἐνταῦθα σοφός εἰμί καί χρήσιμος · αἱρέω πόλις ὁ ἀγαθός καί ἡδύς , πατρίς δέ αὐτός ὁ χρόνος ποιέω , καί πατρίς μή περισπάω μή ἐνοχλέω μή προστάσσω · εἰσφέρω , πρεσβεύω εἰς Ῥώμη , ὑποδέχομαι ὁ ἡγεμών , λειτουργέω ἐάν γάρ οὗτος τις μνημονεύω φρήν ἔχω καί μή παντάπασι τυφόω , αἱρέω καί νῆσος οἰκέω φυγάς γίγνομαι , Γύαρος ἤ Κίναρος σκληρός ἄκαρπος καί φυτεύω κακός , οὐ ἀθυμόω οὐδέ ὀδύρομαι οὐδέ λέγω ἐκεῖνος ὁ ὁ παρά Σιμωνίδης γυνή , ἴσχω δέ ἐγώ πορφύρεος ἅλς , ἀμφιταράσσομαι ὀρυμαγδός · ἀλλά μάλα ὁ ὁ Φίλιππος λογίζομαι · πίπτω γάρ ἐν παλαίστρα καί μεταστρέφω , ὡς ὁράω ὁ σῶμα ὁ τύπος , ὧ Ἡρακλῆς λέγω ὡς μικρός μέρος ὁ γῆ φύσις μετέχω , ὅλος ἐφίημι ὁ οἰκουμένη .
plutarchus.de-exilio-599a-607f 9
οἶμαί σε τῆς Νάξου · γεγονέναι θεατήν · εἰ δὲ μὴ , τῆς γʼ Ὑρίας ἐνταῦθα πλησίον οὔσης · ἀλλʼ ἐκείνη μὲν ἐχώρει τὸν Ἐφιάλτην καὶ τὸν Ὦτον , αὕτη δὲ τοῦ Ὠρίωνος , ἦν οἰκητήριον ὁ δʼ Ἀλκμέων ἰλὺν νεοπαγῆ τοῦ Ἀχελῴου προσχωννύντος ἐπῴκησεν ὑποφεύγων τὰς Εὐμενίδας , ὡς οἱ ποιηταὶ λέγουσι · ἐγὼ δὲ κἀκεῖνον εἰκάζω φεύγοντα πολιτικὰς · ταραχὰς καὶ στάσεις καὶ συκοφαντίας ἐρινυώδεις ἑλέσθαι βραχὺ χωρίον ἀπραγμόνως ἐν ἡσυχίᾳ κατοικεῖν . Τιβέριος δὲ Καῖσαρ , ἐν Καπρέαις ἑπτὰ ἔτη διῃτήθη μέχρι τῆς τελευτῆς · καὶ τὸ τῆς οἰκουμένης ἡγεμονικὸν ἱερὸν ὥσπερ εἰς καρδίαν συνηγμένον οὐδαμοῦ μετέστη τοσοῦτον χρόνον . ἀλλʼ ἐκείνῳ μὲν αἱ τῆς ἡγεμονίας φροντίδες ἐπιχεόμεναι καὶ προσφερόμεναι πανταχόθεν , οὐ καθαρὰν παρεῖχον οὐδʼ ἀκύμονα τὴν νησιῶτιν ἡσυχίαν ᾧ δʼ ἔξεστιν εἰς μικρὰν ἀποβάντι νῆσον οὐ μικρῶν ἀπηλλάχθαι κακῶν , οὗτος ἄθλιός ἐστι μὴ προσλαλῶν ἑαυτῷ τὰ Πινδαρικὰ μηδʼ ἐπᾴδων πολλάκις ἐλαφρὰν κυπάρισσον φιλέειν , ἐᾶν δὲ νομὸν Κρήτας περιδαῖον · ἐμοὶ δʼ ὀλίγον μὲν γᾶς δέδοται , ὅθεν ἄδρυς , πενθέων δʼ οὐκ ἔλαχον οὐδὲ στασίων οὐδὲ προσταγμάτων ἡγεμονικῶν οὐδʼ ὑπουργιῶν ἐν πολιτικαῖς χρείαις καὶ λειτουργιῶν δυσπαραιτήτων .
Lemmas: οἴομαι σύ ὁ Νάξος · γίγνομαι θεατής · εἰ δέ μή , ὁ γε Ὑρίη ἐνταῦθα πλησίον εἰμί · ἀλλά ἐκεῖνος μέν χωρέω ὁ Ἐφιάλτης καί ὁ Ὦτος , οὗτος δέ ὁ Ὠρίων , εἰμί οἰκητήριον ὁ δέ Ἀλκμέων ἰλύς νεοπαγής ὁ Ἀχελῷος προσχώννυμι ἐποικέω ὑποφεύγω ὁ Εὐμενίδες , ὡς ὁ ποιητής λέγω · ἐγώ δέ ἐκεῖνος εἰκάζω φεύγω πολιτικός · ταραχή καί στάσις καί συκοφαντία ἐρινυώδης αἱρέω βραχύς χωρίον ἀπράγμων ἐν ἡσυχία κατοικέω . Τιβέριος δέ Καῖσαρ , ἐν Καπρέαι ἑπτά ἔτος διαιτέω μέχρι ὁ τελευτή · καί ὁ ὁ οἰκουμένη ἡγεμονικός ἱερός ὥσπερ εἰς καρδία σύνειμι οὐδαμοῦ μεθίστημι τοσοῦτος χρόνος . ἀλλά ἐκεῖνος μέν ὁ ὁ ἡγεμονία φροντίς ἐπιχέω καί προσφέρω πανταχόθεν , οὐ καθαρός παρέχω οὐδέ ἀκύμων ὁ νησιώτης ἡσυχία ὅς δέ ἔξεστι εἰς μικρός ἀποβαίνω νῆσος οὐ μικρός ἀπαλλάσσω κακός , οὗτος ἄθλιος εἰμί μή προσλαλέω ἑαυτοῦ ὁ Πινδαρικός μηδέ ἐπαείδω πολλάκις ἐλαφρός κυπάρισσος φιλέω , ἐάω δέ νόμος Κρήτη περιδαίω · ἐγώ δέ ὀλίγος μέν γῆ δίδωμι , ὅθεν ἄδρυς , πενθέω δέ οὐ λαγχάνω οὐδέ στάσις οὐδέ πρόσταγμα ἡγεμονικός οὐδέ ὑπουργία ἐν πολιτικός χρεία καί λειτουργία δυσπαραίτητος .
plutarchus.de-exilio-599a-607f 11
ὁ μὲν οὖν Ζήνων , πυθόμενος ἣν ἔτι λοιπὴν εἶχε ναῦν μετὰ τῶν φορτίων καταπεπομένην ὑπὸ τῆς θαλάσσης , εὖγʼ εἶπεν ὦ τύχη , ποιεῖς , εἰς τρίβωνα καὶ βίον φιλόσοφον συνελαύνουσʼ ἡμᾶς . ἀνὴρ δὲ μὴ τετυφωμένος παντάπασι μηδʼ ὀχλομανῶν οὐκ ἂν οἶμαι τὴν τύχην μέμψαιτο συνελαυνόμενος εἰς νῆσον , ἀλλʼ ἐπαινέσειεν ὅτι τὸν πολὺν ἄλυν καὶ ῥέμβον ἑαυτοῦ καὶ πλάνας ἐν ἀποδημίαις καὶ κινδύνους ἐν θαλάσσῃ καὶ θορύβους ἐν ἀγορᾷ περιελοῦσα , μόνιμον καὶ σχολαῖον καὶ ἀπερίσπαστον καὶ ἴδιον βίον ὡς ἀληθῶς δίδωσι , κέντρῳ καὶ διαστήματι περιγράψασα τὴν τῶν ἀναγκαίων χρείαν . ποία γὰρ νῆσος οἰκίαν οὐκ ἔχει περίπατον λουτρὸν ἰχθῦς λαγωοὺς ἄγρᾳ καὶ παιδιᾷ χρῆσθαι βουλομένοις ; τὸ μέγιστον , ἡσυχίας , ἧς διψῶσιν ἕτεροι , σοὶ πολλάκιςτυχεῖν ἔνεστιν ἀλλὰ πεττεύοντας καὶ ἀποκρυπτομένους οἴκοι συκοφάνται καὶ πολυπράγμονες ἐξιχνεύοντες καὶ διώκοντες ἐκ τῶν προαστείων καὶ τῶν κήπων εἰς ἀγορὰν καὶ εἰς αὐλὴν βίᾳ κατάγουσιν · εἰς δὲ νῆσον οὐκ ἐνοχλῶν τις οὐκ αἰτῶν οὐ δανειζόμενος οὐκ ἐγγυήσασθαι παρακαλῶν οὐ συναρχαιρεσιάσαι , διʼ εὔνοιαν δὲ καὶ πόθον οἱ βέλτιστοι τῶν ἀναγκαίων καὶ οἰκείων πλέουσιν · ὁ δʼ ἄλλος βίος ἄσυλος καὶ ἱερὸς ἀνεῖται τῷ βουλομένῳ καὶ μεμαθηκότι σχολάζειν . ὁ δὲ τοὺς περιτρέχοντας ἔξω καὶ τοῦ βίου τὸ πλεῖστον ἐν πανδοκείοις καὶ πορθμείοις ἀναλίσκοντας εὐδαιμονίζων , ὅμοιός ἐστι τῷ τοὺς πλάνητας οἰομένῳ τῶν ἀπλανῶν ἀστέρων πράττειν ἄμεινον · καίτοι τῶν πλανήτων ἕκαστος ἐν μιᾷ σφαίρᾳ καθάπερ ἐν νήσῳ περιπολῶν διαφυλάττει τὴν τάξιν ἥλιος γὰρ οὐχ ὑπερβήσεται τὰ μέτρα φησὶν ὁ Ἡράκλειτος · εἰ δὲ μή , Ἐρινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν .
Lemmas: ὁ μέν οὖν Ζήνων , πυνθάνομαι ὅς ἔτι λοιπός ἔχω ναῦς μετά ὁ φορτίον καταπίνω ὑπό ὁ θάλασσα , εὖγε λέγω ὦ τύχη , ποιέω , εἰς τρίβων καί βίος φιλόσοφος συνελαύνω ἐγώ . ἀνήρ δέ μή τυφόω παντάπασι μηδέ ὀχλομανέω οὐ ἄν οἴομαι ὁ τύχη μέμφομαι συνελαύνω εἰς νῆσος , ἀλλά ἐπαινέω ὅτι ὁ πολύς ἄλυς καί ῥέμβος ἑαυτοῦ καί πλάνη ἐν ἀποδημία καί κίνδυνος ἐν θάλασσα καί θόρυβος ἐν ἀγορά περιαιρέω , μόνιμος καί σχολαῖος καί ἀπερίσπαστος καί ἴδιος βίος ὡς ἀληθής δίδωμι , κέντρον καί διάστημα περιγράφω ὁ ὁ ἀναγκαῖος χρεία . ποῖος γάρ νῆσος οἰκία οὐ ἔχω περίπατος λουτρόν ἰχθῦς λαγώς ἄγρα καί παιδιά χράω βούλομαι ; ὁ μέγας , ἡσυχία , ὅς διψάω ἕτερος , σύ πολλακιςτυχεω ἔνειμι ἀλλά πεσσεύω καί ἀποκρύπτω οἴκοι συκοφάντης καί πολυπράγμων ἐξιχνεύω καί διώκω ἐκ ὁ προάστειον καί ὁ κῆπος εἰς ἀγορά καί εἰς αὐλή βία κατάγω · εἰς δέ νῆσος οὐ ἐνοχλέω τις οὐ αἰτέω οὐ δανείζω οὐ ἐγγυάω παρακαλέω οὐ συναρχαιρεσιάζω , διά εὔνοια δέ καί πόθος ὁ ἀγαθός ὁ ἀναγκαῖος καί οἰκεῖος πλέω · ὁ δέ ἄλλος βίος ἄσυλος καί ἱερός ἀνίημι ὁ βούλομαι καί μανθάνω σχολάζω . ὁ δέ ὁ περιτρέχω ἔξω καί ὁ βίος ὁ πολύς ἐν πανδοκεῖον καί πορθμεῖον ἀναλίσκω εὐδαιμονίζω , ὅμοιος εἰμί ὁ ὁ πλάνης οἴομαι ὁ ἀπλανής ἀστήρ πράσσω ἀγαθός · καίτοι ὁ πλάνης ἕκαστος ἐν εἷς σφαῖρα καθά ἐν νῆσος περιπολέω διαφυλάσσω ὁ τάξις ἥλιος γάρ οὐ ὑπερβαίνω ὁ μέτρον φημί ὁ Ἡράκλειτος · εἰ δέ μή , Ἐρινύς μιν Δίκη ἐπίκουρος ἐξευρίσκω .
plutarchus.de-exilio-599a-607f 12
ἀλλὰ ταῦτα μέν , ὦ φίλε , καὶ τὰ τοιαῦτα πρὸς ἐκείνους λέγωμεν κἀκείνοις ἐπᾴδωμεν , οἷς εἰς νῆσον ἀπῳκισμένοις ἀνεπίμικτα ποιεῖ τἄλλα ; πόντος ἁλὸς , ὃ πολεῖς ἀέκοντας ἐρύκει · σοὶ δʼ οὐχ ἑνὸς δεδομένου μόνον , ἀλλʼ ἀπειρημένου τόπου , πασῶν ἐστιν ἐξουσία πόλεων ἡ μιᾶς κώλυσις . ἀλλὰ μὴν τῷ οὐκ ἄρχομεν οὐδὲ βουλεύομεν οὐδʼ ἀγωνοθετοῦμεν ἀντίθες τὸ οὐ στασιάζομεν οὐδʼ ἀναλίσκομεν οὐδὲ προσηρτήμεθα θύραις ἡγεμόνος · οὐδὲν οὖν μέλει ἡμῖν , ὅστις ὁ κεκληρωμένος τὴν ἐπαρχίαν ἐστίν , εἰ ἀκράχολος εἰ ἐπαχθής . ἀλλʼ ἡμεῖς , καθάπερ Ἀρχίλοχος τῆς Θάσου τὰ καρποφόρα καὶ οἰνόπεδα παρορῶν , διὰ τὸ τραχὺ καὶ ἀνώμαλον διέβαλε τὴν νῆσον εἰπών ἣδε δʼ ὥστʼ ὄνου ῥάχις ἕστηκεν ὕλης ; ἀγρίας ἐπιστεφής , οὕτω τῆς φυγῆς πρὸς ἓν μέρος τὸ ἄδοξον ἐντεινόμενοι παρορῶμεν τὴν ἀπραγμοσύνην καὶ τὴν σχολὴν καὶ τὴν ἐλευθερίαν . καίτοι τούς γε Περσῶν βασιλέας ἐμακάριζον ἐν Βαβυλῶνι τὸν χειμῶνα διάγοντας , ἐν δὲ Μηδίᾳ τὸ θέρος , ἐν δὲ Σούσοις τὸ ἥδιστον τοῦ ἔαρος . ἔξεστι δήπου καὶ τῷ , μεθεστῶτι μυστηρίοις ἐν Ἐλευσῖνι διατρίβειν Διονυσίοις ἐν Ἀθήναις , Ὀλύμπιʼ ἐν Πίσῃ Νέμεʼ ἐν Ἄργει πανηγυρίζειν , Πυθίων ἀγομένων εἰς Δελφοὺς παρελθεῖν , Ἰσθμίων εἰς Κόρινθον , ἄνπερ ᾖ φιλοθέωρος · εἰ δὲ μή , σχολὴ περίπατος ἀνάγνωσις ὕπνος ἀθορύβητος · τὸ τοῦ Διογένους Ἀριστοτέλης ἀριστᾷ , ὅταν δοκῇ Φιλίππῳ , Διογένης , ὅταν Διογένει μήτε πραγματείας μήτʼ ἄρχοντος μήθʼ ἡγεμόνος τὴν συνήθη δίαιταν περισπῶντος .
Lemmas: ἀλλά οὗτος μέν , ὦ φίλος , καί ὁ τοιοῦτος πρός ἐκεῖνος λέγω ἐκεῖνος ἐπαείδω , ὅς εἰς νῆσος ἀποικίζω ἀνεπίμικτος ποιέω ἄλλος ; πόντος ἅλς , ὅς πολύς ἄκων ἐρύκω · σύ δέ οὐ εἷς δίδωμι μόνος , ἀλλά ἀπολέγω τόπος , πᾶς εἰμί ἐξουσία πόλις ὁ εἷς κώλυσις . ἀλλά μήν ὁ οὐ ἄρχω οὐδέ βουλεύω οὐδέ ἀγωνοθετέω ἀντιτίθημι ὁ οὐ στασιάζω οὐδέ ἀναλίσκω οὐδέ προσαρτάω θύρα ἡγεμών · οὐδείς οὖν μέλω ἐγώ , ὅστις ὁ κληρόω ὁ ἐπαρχία εἰμί , εἰ ἀκράχολος εἰ ἐπαχθής . ἀλλά ἐγώ , καθά Ἀρχίλοχος ὁ Θάσος ὁ καρποφόρος καί οἰνόπεδος παροράω , διά ὁ τραχύς καί ἀνώμαλος διαβάλλω ὁ νῆσος λέγω ὅδε δέ ὥστε ὄνος ῥάχις ἵστημι ὕλη ; ἄγριος ἐπιστεφής , οὕτως ὁ φυγή πρός εἷς μέρος ὁ ἄδοξος ἐντείνω παροράω ὁ ἀπραγμοσύνη καί ὁ σχολή καί ὁ ἐλευθερία . καίτοι ὁ γε Πέρσης βασιλεύς μακαρίζω ἐν Βαβυλών ὁ χειμών διάγω , ἐν δέ Μηδία ὁ θέρος , ἐν δέ Σοῦσα ὁ ἡδύς ὁ ἔαρ . ἔξεστι δήπου καί ὁ , μεθίστημι μυστήριον ἐν Ἐλευσίς διατρίβω Διονύσιον ἐν Ἀθῆναι , Ὀλυμπιεῖον ἐν Πῖσα Νέμεα ἐν Ἄργος πανηγυρίζω , Πύθιος ἄγω εἰς Δελφοί παρέρχομαι , Ἴσθμιος εἰς Κόρινθος , ἐάν εἰμί φιλοθέωρος · εἰ δέ μή , σχολή περίπατος ἀνάγνωσις ὕπνος ἀθορύβητος · ὁ ὁ Διογένης Ἀριστοτέλης ἀριστάω , ὅταν δοκέω Φίλιππος , Διογένης , ὅταν Διογένης μήτε πραγματεία μήτε ἄρχων μήτε ἡγεμών ὁ συνήθης δίαιτα περισπάω .
plutarchus.de-exilio-599a-607f 13
διὰ τοῦτο τῶν φρονιμωτάτων καὶ σοφωτάτων ὀλίγους ἂν εὕροις ἐν ταῖς ἑαυτῶν πατρίσι κεκηδευμένους , οἱ δὲ πλεῖστοι μηδενὸς ἀναγκάζοντος αὐτοὶ τὸ ἀγκύριον ἀράμενοι μεθωρμίσαντο τοὺς βίους καὶ μετέστησαν οἱ μὲν εἰς Ἀθήνας οἱ δʼ ἐξ Ἀθηνῶν . τίς γὰρ εἴρηκε τῆς ἑαυτοῦ πατρίδος ἐγκώμιον τοιοῦτον , οἷον Εὐριπίδης ; ᾗ πρῶτα μὲν λεὼς οὐκ ἐπακτὸς ἄλλοθεν , αὐτόχθονες δʼ ἔφυμεν · αἱ δʼ ἄλλαι πόλεις πεσσῶν ὁμοίως διαφορηθεῖσαι βολαῖς , ἄλλαι παρʼ ἄλλων εἰσὶν εἰσαγώγιμοι . εἰ δὲ πάρεργον χρή τι κομπάσαι , γύναι , οὐρανὸν ὑπὲρ γῆς ἔχομεν εὖ κεκραμένον ἵνʼ οὔτʼ ἄγαν πῦρ οὔτε χεῖμα συμπίτνει . ἃ δʼ Ἑλλὰς Ἀσία τʼ ἐκτρέφει κάλλιστα γῆς , δέλεαρ ἔχοντες τήνδε συνθηρεύομεν ἀλλʼ ὁ ταῦτα γράψας εἰς Μακεδονίαν ᾤχετο καὶ παρʼ Ἀρχελάῳ κατεβίωσεν . ἀκήκοας δὲ δήπου καὶ τουτὶ τοὐπιγραμμάτιον Αἰσχύλον Εὐφορίωνος Ἀθηναῖον τόδε κεύθει μνῆμα καταφθίμενον πυροφόροιο Γέλας καὶ γὰρ καὶ οὗτος εἰς Σικελίαν ἀπῆρε καὶ Σιμωνίδης πρότερον . τὸ δʼ Ἡροδότου Ἁλικαρνησέος ἱστορίης ἀπόδεξις ἥδε πολλοὶ μεταγράφουσιν ʽ Ἡροδότου Θουρίοὐ · μετῴκησε γὰρ εἰς Θουρίους καὶ τῆς ἀποικίας ἐκείνης μετέσχε . τὸ δʼ ἱερὸν καὶ δαιμόνιον ἐν μούσαις πνεῦμα , Φρυγίας κοσμήτορα μάχας Ὅμηρον , οὐ τοῦτο πεποίηκε πολλαῖς ἀμφισβητήσιμον πόλεσιν , ὅτι μὴ μιᾶς ἐστιν ἐγκωμιαστής ; καὶ ξενίου Διὸς πολλαὶ τιμαὶ καὶ μεγάλαι .
Lemmas: διά οὗτος ὁ φρόνιμος καί σοφός ὀλίγος ἄν εὑρίσκω ἐν ὁ ἑαυτοῦ πατρίς κηδεύω , ὁ δέ πολύς μηδείς ἀναγκάζω αὐτός ὁ ἀγκύριον ἀράομαι μεθορμίζω ὁ βίος καί μεθίστημι ὁ μέν εἰς Ἀθῆναι ὁ δέ ἐκ Ἀθῆναι . τίς γάρ λέγω ὁ ἑαυτοῦ πατρίς ἐγκώμιον τοιοῦτος , οἷος Εὐριπίδης ; ᾗ πρῶτος μέν λαός οὐ ἐπακτός ἄλλοθεν , αὐτόχθων δέ φύω · ὁ δέ ἄλλος πόλις πεσσός ὅμοιος διαφορέω βολή , ἄλλος παρά ἄλλος εἰμί εἰσαγώγιμος . εἰ δέ πάρεργον χρή τις κομπάζω , γυνή , οὐρανός ὑπέρ γῆ ἔχω εὖ κεράννυμι ἵνα οὔτε ἄγαν πῦρ οὔτε χεῖμα συμπίπτω . ὅς δέ Ἑλλάς Ἀσία τε ἐκτρέφω καλός γῆ , δέλεαρ ἔχω ὅδε συνθηρεύω ἀλλά ὁ οὗτος γράφω εἰς Μακεδονία οἴχομαι καί παρά Ἀρχέλαος καταβιόω . ἀκούω δέ δήπου καί οὗτος ἐπιγραμμάτιον Αἰσχύλος Εὐφορίων Ἀθηναῖος ὅδε κεύθω μνῆμα καταφθίνω πυροφόρος Γέλα καί γάρ καί οὗτος εἰς Σικελία ἀπαίρω καί Σιμωνίδης πρότερος . ὁ δέ Ἡρόδοτος Ἁλικαρνασσεύς ἱστορία ἀπόδειξις ὅδε πολύς μεταγράφω ʽ Ἡρόδοτος Θούριος · μετοικέω γάρ εἰς Θούριος καί ὁ ἀποικία ἐκεῖνος μετέχω . ὁ δέ ἱερός καί δαιμόνιον ἐν μοῦσα πνεῦμα , Φρυγία κοσμήτωρ μάχη Ὅμηρος , οὐ οὗτος ποιέω πολύς ἀμφισβητήσιμος πόλις , ὅτι μή εἷς εἰμί ἐγκωμιαστής ; καί ξένιος Ζεύς πολύς τιμή καί μέγας .
plutarchus.de-exilio-599a-607f 14
εἰ δὲ φήσει τις ὅτι δόξαν οὗτοι καὶ τιμὰς ἐθήρευον , ἐπὶ τοὺς σοφοὺς ἐλθὲ καὶ τὰς · σοφὰς Ἀθήνησι σχολὰς καὶ διατριβάς · ἀναπέμπασαι τὰς ἐν Λυκείῳ τὰς ἐν Ἀκαδημείᾳ , τὴν Στοὰν τὸ Παλλάδιον τὸ Ὠδεῖον . εἰ τὴν Περιπατητικὴν ἀσπάζῃ μάλιστα καὶ τεθαύμακας , Ἀριστοτέλης ἦν ἐκ Σταγείρων , Θεόφραστος ἐξ Ἐρέσου , Στράτων ἐκ Λαμψάκου , Γλύκων ἐκ Τρωάδος , Ἀρίστων ἐκ Κέω , Κριτόλαος Φασηλίτης · εἰ τὴν Στωικήν , Ζήνων Κιτιεύς , Κλεάνθης Ἄσσιος , Χρύσιππος Σολεύς , Διογένης Βαβυλώνιος , Ἀντίπατρος Ταρσεύς · ὁ δʼ Ἀθηναῖος Ἀρχέδημος εἰς τὴν Πάρθων μεταστὰς ἐν Βαβυλῶνι Στωικὴν διαδοχὴν ἀπέλιπε . τίς οὖν τούτους ἐδίωξεν ; οὐδείς · ἀλλʼ αὐτοὶ διώκοντες ἡσυχίαν , ἧς οὐ πάνυ μέτεστιν οἴκοι τοῖς ἡντιναοῦν δόξαν ἢ δύναμιν ἔχουσι , τὰ μὲν ἄλλα λόγοις τοῦτο δʼ ἔργοις ἡμᾶς διδάσκουσι . καὶ γὰρ νῦν οἱ δοκιμώτατοι καὶ κράτιστοι ζῶσιν ἐπὶ ξένης , οὐ μετασταθέντες ἀλλὰ μεταστάντες , οὐδὲ φυγαδευθέντες ἀλλὰ φυγόντες αὐτοὶ πράγματα καὶ περισπασμοὺς καὶ ἀσχολίας , ἃς αἱ πατρίδες φέρουσι . καὶ γὰρ τοῖς παλαιοῖς ; ὡς ἔοικεν αἱ Μοῦσαι τὰ κάλλιστα τῶν συνταγμάτων καὶ δοκιμώτατα φυγὴν λαβοῦσαι συνεργὸν ἐπετέλεσαν . Θουκυδίδης Ἀθηναῖος συνέγραψε τὸν πόλεμον τῶν Πελοποννησίων καὶ Ἀθηναίων ἐν Θρᾴκῃ περὶ τὴν Σκαπτὴν ὕλην · Ξενοφῶν ἐν Σκιλλοῦντι τῆς Ἠλείας , Φίλιστος ἐν Ἠπείρῳ , Τίμαιος ὁ Ταυρομενίτης ἐν Ἀθήναις , Ἀνδροτίων Ἀθηναῖος ἐν Μεγάροις , Βακχυλίδης ὁ ποιητὴς ἐν Πελοποννήσῳ , πάντες οὗτοι καὶ πλείονες ἄλλοι τῶν πατρίδων ἐκπεσόντες οὐκ ἀπέγνωσαν οὐδʼ ἔρριψαν ἑαυτούς , ἀλλʼ ἐχρήσαντο ταῖς εὐφυΐαις ἐφόδιον παρὰ τῆς τύχης τὴν φυγὴν λαβόντες , διʼ ἣν πανταχοῦ καὶ τεθνηκότες μνημονεύονται · τῶν δʼ ἐκβαλόντων καὶ καταστασιασάντων οὐδὲ εἷς λόγος οὐδενὸς ἀπολέλειπται .
Lemmas: εἰ δέ φημί τις ὅτι δόξα οὗτος καί τιμή θηρεύω , ἐπί ὁ σοφός ἔρχομαι καί ὁ · σοφός Ἀθήνησι σχολή καί διατριβή · ἀναπεμπάζομαι ὁ ἐν Λύκειον ὁ ἐν Ἀκαδήμεια , ὁ Στοά ὁ Παλλάδιον ὁ Ὠρεῖον . εἰ ὁ Περιπατητικός ἀσπάζομαι μάλα καί θαυμάζω , Ἀριστοτέλης εἰμί ἐκ Στάγειρος , Θεόφραστος ἐκ Ἔρεσος , Στράτων ἐκ Λάμψακος , Γλύκων ἐκ Τρωάς , Ἀρίστων ἐκ Κέως , Κριτόλαος Φασηλίτης · εἰ ὁ Στωϊκός , Ζήνων Κιτιεύς , Κλεάνθης Ἄσσιος , Χρύσιππος Σολεύς , Διογένης Βαβυλώνιος , Ἀντίπατρος Ταρσεύς · ὁ δέ Ἀθηναῖος Ἀρχέδημος εἰς ὁ Πάρθοι μεθίστημι ἐν Βαβυλών Στωϊκός διαδοχή ἀπολείπω . τίς οὖν οὗτος διώκω ; οὐδείς · ἀλλά αὐτός διώκω ἡσυχία , ὅς οὐ πάνυ μέτειμι οἴκοι ὁ ὁστισοῦν δόξα ἤ δύναμις ἔχω , ὁ μέν ἄλλος λόγος οὗτος δέ ἔργον ἐγώ διδάσκω . καί γάρ νῦν ὁ δόκιμος καί κρατύς ζάω ἐπί ξένη , οὐ μεθίστημι ἀλλά μεθίστημι , οὐδέ φυγαδεύω ἀλλά φεύγω αὐτός πρᾶγμα καί περισπασμός καί ἀσχολία , ὅς ὁ πατρίς φέρω . καί γάρ ὁ παλαιός ; ὡς ἔοικα ὁ Μοῦσα ὁ καλός ὁ σύνταγμα καί δόκιμος φυγή λαμβάνω συνεργός ἐπιτελέω . Θουκυδίδης Ἀθηναῖος συγγράφω ὁ πόλεμος ὁ Πελοποννήσιος καί Ἀθηναῖος ἐν Θρᾴκη περί ὁ Σκαπτή ὕλη · Ξενοφῶν ἐν Σκιλλόεις ὁ Ἠλεῖος , Φίλιστος ἐν Ἤπειρος , Τίμαιος ὁ Ταυρομενίτης ἐν Ἀθῆναι , Ἀνδροτίων Ἀθηναῖος ἐν Μέγαρος , Βακχυλίδης ὁ ποιητής ἐν Πελοπόννησος , πᾶς οὗτος καί πολύς ἄλλος ὁ πατρίς ἐκπίπτω οὐ ἀπογιγνώσκω οὐδέ ῥίπτω ἑαυτοῦ , ἀλλά χράω ὁ εὐφυία ἐφόδιον παρά ὁ τύχη ὁ φυγή λαμβάνω , διά ὅς πανταχοῦ καί θνῄσκω μνημονεύω · ὁ δέ ἐκβάλλω καί καταστασιάζω οὐδέ εἷς λόγος οὐδείς ἀπολείπω .
plutarchus.de-exilio-599a-607f 15
διὸ καὶ γελοῖός ἐστιν ὁ νομίζων ἀδοξίαν τῇ φυγῇ προσεῖναι . τί λέγεις ; ἄδοξός ; ἐστι Διογένης ὃν ἰδὼν Ἀλέξανδρος ἐν ἡλίῳ καθήμενον ἐπιστὰς ἠρώτησεν , εἴ τινος δεῖται · τοῦ δὲ μηδὲν ἀλλʼ ἢ σμικρὸν ἀποσκοτίσαι κελεύσαντος , ἐκπλαγεὶς τὸ φρόνημα πρὸς τοὺς φίλους εἶπεν εἰ μὴ Ἀλέξανδρος ἤμην , Διογένης ; ἂν ἤμην ; ἠδόξει δὲ Κάμιλλος ἐκ τῆς Ῥώμης ἐλαυνόμενος , ἧς δεύτερος κτίστης νῦν ἀναγορεύεται ; καὶ μὴν Θεμιστοκλῆς οὐ τὴν ἐν τοῖς Ἕλλησι δόξαν φυγὼν ἀπέβαλεν ἀλλὰ τὴν ἐν τοῖς βαρβάροις προσέλαβε · καὶ οὐδείς ἐστιν οὕτως ἀφιλότιμος οὐδʼ ἀγεννής , ὃς μᾶλλον ἂν ἐβούλετο Λεωβάτης ὁ γραψάμενος ἢ Θεμιστοκλῆς ὁ φυγαδευθεὶς εἶναι , καὶ Κλώδιος ὁ ἐκβαλὼν ἢ Κικέρων ὁ ἐκβληθείς , καὶ Ἀριστοφῶν ὁ κατηγορήσας ἢ Τιμόθεος ὁ μεταστὰς ἐκ τῆς πατρίδος .
Lemmas: διό καί γέλοιος εἰμί ὁ νομίζω ἀδοξία ὁ φυγή πρόσειμι . τίς λέγω ; ἄδοξος ; εἰμί Διογένης ὅς ὁράω Ἀλέξανδρος ἐν ἥλιος κάθημαι ἐφίστημι ἐρωτάω , εἰ τις δέω · ὁ δέ μηδείς ἀλλά ἤ μικρός ἀποσκοτίζω κελεύω , ἐκπλήσσω ὁ φρόνημα πρός ὁ φίλος λέγω εἰ μή Ἀλέξανδρος εἰμί , Διογένης ; ἄν εἰμί ; ἀδοξέω δέ Κάμιλλος ἐκ ὁ Ῥώμη ἐλαύνω , ὅς δεύτερος κτίστης νῦν ἀναγορεύω ; καί μήν Θεμιστοκλῆς οὐ ὁ ἐν ὁ Ἕλλην δόξα φεύγω ἀποβάλλω ἀλλά ὁ ἐν ὁ βάρβαρος προσλαμβάνω · καί οὐδείς εἰμί οὕτως ἀφιλότιμος οὐδέ ἀγεννής , ὅς μάλα ἄν βούλομαι Λεωβάτης ὁ γράφω ἤ Θεμιστοκλῆς ὁ φυγαδεύω εἰμί , καί Κλώδιος ὁ ἐκβάλλω ἤ Κικέρων ὁ ἐκβάλλω , καί Ἀριστοφῶν ὁ κατηγορέω ἤ Τιμόθεος ὁ μεθίστημι ἐκ ὁ πατρίς .