ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-esu-carnium-ii-996d-999b 1
επὶ τὰ ἕωλοι τῆς σαρκοφαγίοις προσφάτους ἡμᾶς ὁ λόγος παρακαλεῖ ταῖς τε διανοίαις καὶ ταῖς προθυμίαις γενέσθαι . χαλεπὸν μὲν γάρ , ὥσπερ ὁ Κάτων ἔφησε , λέγειν πρὸς γαστέρας ὦτα μὴ ἐχούσας · καὶ πέποται ὁ τῆς συνηθείας κυκεών , ὥσπερ ὁ τῆς Κίρκης ὠδίνας ὀδύνας κυκεὼν ἀπάτας τε γόους τε · καὶ τὸ ἄγκιστρον ἐκβάλλειν τῆς σαρκοφαγίας ὡς ἐμπεπηγμένον τῇ φιληδονίᾳ καὶ διαπεπαρμένον οὐ ῥᾴδιόν ἐστιν . ἐπεὶ καλῶς εἶχεν , ὥσπερ Αἰγύπτιοι τῶν νεκρῶν τὴν κοιλίαν ἐξελόντες καὶ πρὸς τὸν ἥλιον ἀνασχίζοντες ἐκβάλλουσιν ὡς αἰτίαν ἁπάντων ὧν ὁ ἄνθρωπος ; ἥμαρτεν , οὕτως ἡμᾶς ἑαυτῶν τὴν γαστριμαργίαν καὶ μιαιφονίαν ἐκτεμόντας ἁγνεῦσαι τὸν λοιπὸν βίον ἐπεὶ ἥ γε γαστὴρ οὐ μιαιφόνον ἐστὶν ἀλλὰ μιαινόμενον ἀπὸ τῆς ἀκρασίας . οὐ μὴν ἀλλʼ εἰ καὶ ἀδύνατον νὴ Δία διὰ τὴν συνήθειαν τὸ ἀναμάρτητον , αἰσχυνόμενοι τῷ ἁμαρτάνοντι χρησόμεθα διὰ τὸν λόγον , ἐδόμεθα σάρκας , ἀλλὰ πεινῶντες οὐ τρυφῶντες · ἀναιρήσομεν ζῷον , ἀλλʼ οἰκτείροντες καὶ ἀλγοῦντες , οὐχ ὑβρίζοντες οὐδὲ βασανίζοντες · οἷα νῦν πολλὰ δρῶσιν οἱ μὲν εἰς σφαγὴν ὑῶν ὠθοῦντες ὀβελοὺς διαπύρους , ἵνα τῇ βαφῇ τοῦ σιδήρου περισβεννύμενον τὸ αἷμα καὶ διαχεόμενον τὴν σάρκα θρύψῃ καὶ μαλάξῃ · οἱ δʼ οὔθασι συῶν ἐπιτόκων ἐναλλόμενοι καὶ λακτίζοντες , ἵνʼ αἷμα καὶ γάλα καὶ λύθρον ἐμβρύων ὁμοῦ συμφθαρέντων ἐν ὠδῖσιν ἀναδεύσαντες , ὦ Ζεῦ καθάρσιε , φάγωσι τοῦ ζῴου τὸ μάλιστα φλεγμαῖνον ἄλλοι γεράνων ὄμματα καὶ κύκνων ἀπορράψαντες καὶ ἀποκλείσαντες ἐν σκότει πιαίνουσιν , ἀλλοκότοις μίγμασι καὶ καρυκείαις τισὶν αὐτῶν τὴν σάρκα ὀψοποιοῦντες .
Lemmas: ἐπί ὁ ἕωλος ὁ σαρκοφαγίοις πρόσφατος ἐγώ ὁ λόγος παρακαλέω ὁ τε διάνοια καί ὁ προθυμία γίγνομαι . χαλεπός μέν γάρ , ὥσπερ ὁ Κάτων φημί , λέγω πρός γαστήρ οὖς μή ἔχω · καί πίνω ὁ ὁ συνήθεια κυκεών , ὥσπερ ὁ ὁ Κίρκη ὠδίς ὀδύνη κυκάω ἀπάτη τε γόος τε · καί ὁ ἄγκιστρον ἐκβάλλω ὁ σαρκοφαγία ὡς ἐμπήγνυμι ὁ φιληδονία καί διαπείρω οὐ ῥᾴδιος εἰμί . ἐπεί καλός ἔχω , ὥσπερ Αἰγύπτιος ὁ νεκρός ὁ κοιλία ἐξαιρέω καί πρός ὁ ἥλιος ἀνασχίζω ἐκβάλλω ὡς αἰτία ἅπας ὅς ὁ ἄνθρωπος ; ἁμαρτάνω , οὕτως ἐγώ ἑαυτοῦ ὁ γαστριμαργία καί μιαιφονία ἐκτέμνω ἁγνεύω ὁ λοιπός βίος ἐπεί ὁ γε γαστήρ οὐ μιαιφόνος εἰμί ἀλλά μιαίνω ἀπό ὁ ἀκρασία . οὐ μήν ἀλλά εἰ καί ἀδύνατος νή Ζεύς διά ὁ συνήθεια ὁ ἀναμάρτητος , αἰσχύνω ὁ ἁμαρτάνω χράω διά ὁ λόγος , ἐσθίω σάρξ , ἀλλά πεινάω οὐ τρυφάω · ἀναιρέω ζῷον , ἀλλά οἰκτίρω καί ἀλγέω , οὐ ὑβρίζω οὐδέ βασανίζω · οἷος νῦν πολύς δράω ὁ μέν εἰς σφαγή ὗς ὠθέω ὀβελός διάπυρος , ἵνα ὁ βαφή ὁ σίδηρος περισβέννυμι ὁ αἷμα καί διαχέω ὁ σάρξ θρύπτω καί μαλάσσω · ὁ δέ οὖθαρ ὗς ἐπίτοκος ἐνάλλομαι καί λακτίζω , ἵνα αἷμα καί γάλα καί λύθρον ἔμβρυον ὁμοῦ συμφθείρω ἐν ὠδίς ἀναδεύω , ὦ Ζεύς καθάρσιος , ἐσθίω ὁ ζῷον ὁ μάλα φλεγμαίνω ἄλλος γέρανος ὄμμα καί κύκνος ἀπορράπτω καί ἀποκλείω ἐν σκότος πιαίνω , ἀλλόκοτος μίγμα καί καρυκεία τις αὐτός ὁ σάρξ ὀψοποιέω .
plutarchus.de-esu-carnium-ii-996d-999b 2
ἐξ ὧν καὶ μάλιστα δῆλόν ἐστιν , ὡς οὐ διὰ τροφὴν οὐδὲ χρείαν οὐδʼ ἀναγκαίως ἀλλʼ ὑπὸ κόρου καὶ ὕβρεως καὶ πολυτελείας ἡδονὴν πεποίηνται τὴν ἀνομίαν · εἶθʼ ὥσπερ ἔρως ἐν γυναιξὶν κόρον ἡδονῆς οὐκ ἐχούσαις , ἀποπειρώμενος πάντα καὶ πλανώμενος ἀκολασταίνων ἐξέπεσεν εἰς τὰ ἄρρητα · οὕτως αἱ περὶ τὴν ἐδωδὴν ἀκρασίαι τὸ φυσικὸν παρελθοῦσαι καὶ ἀναγκαῖον τέλος ἐν ὠμότητι καὶ παρανομίᾳ ποικίλλουσι τὴν ὄρεξιν . συννοσεῖ γὰρ ἀλλήλοις τὰ αἰσθητήρια καὶ συναναπείθεται καὶ συνακολασταίνει μὴ κρατοῦντα τῶν φυσικῶν μέτρων . οὕτως ἀκοὴ νοσήσασα μουσικὴν διέφθειρεν , ἀφʼ ἧς τὸ θρυπτόμενον καὶ ἐκλυόμενον αἰσχρὰς ποθεῖ ψηλαφήσεις καὶ γυναικώδεις γαργαλισμούς . ταῦτα τὴν ὄψιν ἐδίδαξε μὴ πυρρίχαις χαίρειν μηδὲ χειρονομίαις μηδʼ ὀρχήμασι γλαφυροῖς μηδʼ ἀγάλμασι καὶ γραφαῖς , ἀλλὰ φόνον καὶ θάνατον ἀνθρώπων καὶ τραύματα καὶ μάχας θέαμα ποιεῖσθαι πολυτελέστατον . οὕτως ἕπονται παρανόμοις τραπέζαις συνουσίαι ἀκρατεῖς , ἀφροδισίοις αἰσχροῖς ἀκροάσεις ἄμουσοι , μέλεσι καὶ ἀκούσμασιν ἀναισχύντοις θέατρα ἔκφυλα , θεάμασιν ἀνημέροις ἀπάθεια πρὸς ἀνθρώπους καὶ ὠμότης . διὰ τοῦτο διέταττεν ὁ θεῖος · Λυκοῦργος ἐν ταῖς τρισὶ ῥήτραις τὸ ἀπὸ πρίονος καὶ πελέκεως γίγνεσθαι τὰ θυρώματα τῶν οἰκιῶν καὶ τὰς ἐρέψεις , ἄλλο δʼ ὄργανον μηδὲν προσφέρεσθαι , οὐ πολεμῶν δήπου τερέτροις καὶ σκεπάρνοις καὶ ὅσα λεπτουργεῖν πέφυκεν ἀλλʼ εἰδὼς ὅτι διὰ τοιούτων ἔργων οὐκ εἰσοίσεις κλινίδιον ἐπίχρυσον οὐδὲ τολμήσεις εἰς οἰκίαν λιτὴν ἀργυρᾶς εἰσενεγκεῖν τραπέζας καὶ δάπιδας ἁλουργοὺς καὶ λίθους πολυτελεῖς · ἀλλʼ ἕπεται οἰκίᾳ καὶ κλίνῃ καὶ τραπέζῃ καὶ κύλικι τοιαύτῃ δεῖπνον ἀφελὲς καὶ ἄριστον δημοτικόν , ἀρχῇ δὲ μοχθηρᾶς διαίτης ἄθηλος ἵππῳ πῶλος ὣς ἅμα τρέχει πᾶσα τρυφὴ καὶ πολυτέλεια .
Lemmas: ἐκ ὅς καί μάλα δῆλος εἰμί , ὡς οὐ διά τροφή οὐδέ χρεία οὐδέ ἀναγκαῖος ἀλλά ὑπό κόρος καί ὕβρις καί πολυτέλεια ἡδονή ποιέω ὁ ἀνομία · εἶτα ὥσπερ ἔρως ἐν γυνή κόρος ἡδονή οὐ ἔχω , ἀποπειράομαι πᾶς καί πλανάω ἀκολασταίνω ἐκπίπτω εἰς ὁ ἄρρητος · οὕτως ὁ περί ὁ ἐδωδή ἀκρασία ὁ φυσικός παρέρχομαι καί ἀναγκαῖος τέλος ἐν ὠμότης καί παρανομία ποικίλλω ὁ ὄρεξις . συννοσέω γάρ ἀλλήλων ὁ αἰσθητήριον καί συναναπείθω καί συνακολασταίνω μή κρατέω ὁ φυσικός μέτρον . οὕτως ἀκοή νοσέω μουσική διαφθείρω , ἀπό ὅς ὁ θρύπτω καί ἐκλύω αἰσχρός ποθέω ψηλάφησις καί γυναικώδης γαργαλισμός . οὗτος ὁ ὄψις διδάσκω μή πυρρίχη χαίρω μηδέ χειρονομία μηδέ ὄρχημα γλαφυρός μηδέ ἄγαλμα καί γραφή , ἀλλά φόνος καί θάνατος ἄνθρωπος καί τραῦμα καί μάχη θέαμα ποιέω πολυτελής . οὕτως ἕπομαι παράνομος τράπεζα συνουσία ἀκρατής , ἀφροδίσιος αἰσχρός ἀκρόασις ἄμουσος , μέλος καί ἄκουσμα ἀναίσχυντος θέατρον ἔκφυλος , θέαμα ἀνήμερος ἀπάθεια πρός ἄνθρωπος καί ὠμότης . διά οὗτος διατάσσω ὁ θεῖος · Λυκοῦργος ἐν ὁ τρεῖς ῥήτρα ὁ ἀπό πρίων καί πέλεκυς γίγνομαι ὁ θύρωμα ὁ οἰκία καί ὁ ἔρεψις , ἄλλος δέ ὄργανον μηδείς προσφέρω , οὐ πολεμέω δήπου τέρετρον καί σκέπαρνον καί ὅσος λεπτουργέω φύω ἀλλά οἶδα ὅτι διά τοιοῦτος ἔργον οὐ εἰσφέρω κλινίδιον ἐπίχρυσος οὐδέ τολμάω εἰς οἰκία λιτή ἀργύρεος εἰσφέρω τράπεζα καί δάπις ἁλουργός καί λίθος πολυτελής · ἀλλά ἕπομαι οἰκία καί κλίνη καί τράπεζα καί κύλιξ τοιοῦτος δεῖπνον ἀφελής καί ἄριστον δημοτικός , ἀρχή δέ μοχθηρός δίαιτα ἄθηλος ἵππος πῶλος ὡς ἅμα τρέχω πᾶς τρυφή καί πολυτέλεια .
plutarchus.de-esu-carnium-ii-996d-999b 3
ποῖον οὖν οὐ πολυτελὲς δεῖπνον , εἰς ὃ οὐ θανατοῦταί τι ἔμψυχον ; μικρὸν ἀνάλωμα ἡγούμεθα ψυχήν ; οὔπω λέγω τάχα μητρὸς ἢ πατρὸς ἢ φίλου τινὸς ἢ παιδός , ὡς ἔλεγεν Ἐμπεδοκλῆς · ἀλλʼ αἰσθήσεώς γε μετέχουσαν , ὄψεως ἀκοῆς , φαντασίας συνέσεως , ἣν ἐπὶ κτήσει τοῦ οἰκείου καὶ φυγῇ τάλλοτρίου παρὰ τῆς φύσεως ἕκαστον εἴληχε . σκόπει δʼ ἡμᾶς πότεροι βέλτιον ἐξημεροῦσι τῶν φιλοσόφων , οἱ καὶ τέκνα καὶ φίλους καὶ πατέρας καὶ γυναῖκας ἐσθίειν κελεύοντες ὡς ἀποθανόντας , ἢ Πυθαγόρας καὶ Ἐμπεδοκλῆς ἐθίζοντες εἶναι καὶ πρὸς · τὰ ἄλλα μέρη δικαίους . σὺ μὲν καταγελᾷς τοῦ τὸ πρόβατον μὴ ἐσθίοντος · ἀλλʼ ἡμεῖς γε , φήσουσι , θεασάμενοι τοῦ πατρὸς τεθνηκότος ἢ τῆς μητρὸς ἀποτεμόντα μερίδας καὶ τῶν φίλων ἀποπεμπόμενον τοῖς μὴ παροῦσι , τοὺς δὲ παρόντας καλοῦντα καὶ παρατιθέντα τῶν σαρκῶν ἀφειδῶς , μή τι γελάσωμεν ; ἀλλὰ καὶ νῦν ἴσως ἁμαρτάνομεν , ὅταν ἁψώμεθα τῶν βιβλίων τούτων , μὴ καθαιρόμενοι χεῖρας καὶ ὄψεις καὶ πόδας καὶ ἀκοάς , εἰ μὴ νὴ Δία ἐκείνων καθαρμὸς ἐστι τὸ περὶ τούτων διαλέγεσθαι ποτίμῳ λόγῳ ὥς φησιν ὁ Πλάτων ἁλμυρὰν ἀκοὴν ἀποκλυζομένους . εἰ δὲ θείη τις τὰ βιβλία παρʼ ἄλληλα καὶ τοὺς λόγους , ἐκεῖνα μὲν Σκύθαις φιλοσοφεῖσθαι καὶ Σογδιανοῖς καὶ Μελαγχλαίνοις , περὶ ὧν Ἡρόδοτος ἱστορῶν ἀπιστεῖται τὰ δὲ Πυθαγόρου καὶ Ἐμπεδοκλέους δόγματα νόμοι τῶν παλαιῶν ἦσαν Ἑλλήνων καὶ αἱ ἄπυροι δίαιται . ὅτι πρὸς τὰ ἄλογα ζῷα δίκαιον ἡμῖν οὐδὲν ἔστι .
Lemmas: ποῖος οὖν οὐ πολυτελής δεῖπνον , εἰς ὅς οὐ θανατόω τις ἔμψυχος ; μικρός ἀνάλωμα ἡγέομαι ψυχή ; οὔπω λέγω τάχα μήτηρ ἤ πατήρ ἤ φίλος τις ἤ παῖς , ὡς λέγω Ἐμπεδοκλῆς · ἀλλά αἴσθησις γε μετέχω , ὄψις ἀκοή , φαντασία σύνεσις , ὅς ἐπί κτῆσις ὁ οἰκεῖος καί φυγή τάλλος παρά ὁ φύσις ἕκαστος λαγχάνω . σκοπέω δέ ἐγώ πότερος ἀγαθός ἐξημερόω ὁ φιλόσοφος , ὁ καί τέκνον καί φίλος καί πατήρ καί γυνή ἐσθίω κελεύω ὡς ἀποθνῄσκω , ἤ Πυθαγόρας καί Ἐμπεδοκλῆς ἐθίζω εἰμί καί πρός · ὁ ἄλλος μέρος δίκαιος . σύ μέν καταγελάω ὁ ὁ πρόβατον μή ἐσθίω · ἀλλά ἐγώ γε , φημί , θεάομαι ὁ πατήρ θνῄσκω ἤ ὁ μήτηρ ἀποτέμνω μερίς καί ὁ φίλος ἀποπέμπω ὁ μή πάρειμι , ὁ δέ πάρειμι καλέω καί παρατίθημι ὁ σάρξ ἀφειδής , μή τις γελάω ; ἀλλά καί νῦν ἴσως ἁμαρτάνω , ὅταν ἅπτω ὁ βιβλίον οὗτος , μή καθαίρω χείρ καί ὄψις καί πούς καί ἀκοή , εἰ μή νή Ζεύς ἐκεῖνος καθαρμός εἰμί ὁ περί οὗτος διαλέγω πότιμος λόγος ὡς φημί ὁ Πλάτων ἁλμυρός ἀκοή ἀποκλύζω . εἰ δέ τίθημι τις ὁ βιβλίον παρά ἀλλήλων καί ὁ λόγος , ἐκεῖνος μέν Σκύθης φιλοσοφέω καί Σογδιανός καί Μελαγχλαῖνοι , περί ὅς Ἡρόδοτος ἱστορέω ἀπιστέω ὁ δέ Πυθαγόρας καί Ἐμπεδοκλῆς δόγμα νόμος ὁ παλαιός εἰμί Ἕλλην καί ὁ ἄπυρος δίαιτα . ὅτι πρός ὁ ἄλογος ζῷον δίκαιος ἐγώ οὐδείς εἰμί .
plutarchus.de-esu-carnium-ii-996d-999b 4
τίνες οὖν ὕστερον τοῦτʼ ἔγνωσαν ; οἳ πρῶτοι κακοεργὸν ἐχαλκεύσαντο μάχαιραν εἰνοδίην , πρῶτοι δὲ βοῶν ἐπάσαντʼ ἀροτήρων . οὕτω τοι καὶ οἱ τυραννοῦντες ἄρχουσι μιαιφονίας . ὥσπερ γὰρ τὸ πρῶτον ἀπέκτειναν Ἀθήνησι τὸν κάκιστον τῶν συκοφαντῶν , ὃς ἐπιτήδειος προσηγορεύθη , καὶ δεύτερον ὁμοίως , καὶ τρίτον · εἶτʼ ἐκ τούτου συνήθεις γενόμενοι Νικήρατον περιεώρων ἀπολλύμενον τὸν Νικίου καὶ Θηραμένη τὸν στρατηγὸν καὶ Πολέμαρχον τὸν φιλόσοφον · οὕτω τὸ πρῶτον ἄγριόν τι ζῷον ἐβρώθη καὶ κακοῦργον , εἶτʼ ὄρνις τις ἢ ἰχθὺς εἵλκυστο καὶ γευσάμενον οὕτω καὶ προμελετῆσαν ἐν ἐκείνοις τὸ φονικὸν ἐπὶ βοῦν ἐργάτην ἦλθε καὶ τὸ κόσμιον πρόβατον καὶ τὸν οἰκουρὸν ἀλεκτρυόνα καὶ κατὰ μικρὸν οὕτω τὴν ἀπληστίαν στομώσαντες ἐπὶ σφαγὰς ἀνθρώπων καὶ πολέμους καὶ φόνους προῆλθον . ἀλλʼ ἐὰν μὴ προσαποδείξῃ τις , ὅτι χρῶνται κοινοῖς αἱ ψυχαὶ σώμασιν ἐν ταῖς παλιγγενεσίαις καὶ τὸ νῦν λογικὸν αὖθις γίγνεται ἄλογον καὶ πάλιν ἥμερον τὸ νῦν ἄγριον , ἀλλάσσει δʼ ἡ φύσις ἅπαντα καὶ μετοικίζει σαρκῶν ἀλλογνῶτι περιστέλλουσα χιτῶνι ταῦτʼ οὐκ ἀποτρέπει τῶν ἀνῃρημένων τὸ ἀκόλαστον τὸ καὶ σώματι νόσους καὶ βαρύτητας ἐμποιεῖν καὶ ψυχὴν ἐπὶ πόλεμον ἀνομωτέρων τρεπομένην διαφθείρειν ὅταν ἐθισθῶμεν μὴ αἵματος ἄνευ καὶ φόνου μὴ ξένον ἑστιᾶν , μὴ γάμον ἑορτάζειν , μὴ φίλοις συγγίγνεσθαι .
Lemmas: τίς οὖν ὕστερον οὗτος γιγνώσκω ; ὁ πρῶτος κακοῦργος χαλκεύω μάχαιρα ἐνόδιος , πρῶτος δέ βοῦς ἐφήδομαι ἀροτήρ . οὕτως τοι καί ὁ τυραννεύω ἄρχω μιαιφονία . ὥσπερ γάρ ὁ πρῶτος ἀποκτείνω Ἀθήνησι ὁ κακός ὁ συκοφάντης , ὅς ἐπιτήδειος προσαγορεύω , καί δεύτερος ὅμοιος , καί τρίτος · εἶτα ἐκ οὗτος συνήθης γίγνομαι Νικήρατος περιοράω ἀπόλλυμι ὁ Νικίας καί Θηραμένης ὁ στρατηγός καί Πολέμαρχος ὁ φιλόσοφος · οὕτως ὁ πρῶτος ἄγριος τις ζῷον βιβρώσκω καί κακοῦργος , εἶτα ὄρνις τις ἤ ἰχθῦς ἕλκω καί γεύω οὕτως καί προμελετάω ἐν ἐκεῖνος ὁ φονικός ἐπί βοῦς ἐργάτης ἔρχομαι καί ὁ κόσμιος πρόβατον καί ὁ οἰκουρός ἀλεκτρυών καί κατά μικρός οὕτως ὁ ἀπληστία στομόω ἐπί σφαγή ἄνθρωπος καί πόλεμος καί φόνος προέρχομαι . ἀλλά ἐάν μή προσαποδείκνυμι τις , ὅτι χράω κοινός ὁ ψυχή σῶμα ἐν ὁ παλιγγενεσία καί ὁ νῦν λογικός αὖθις γίγνομαι ἄλογος καί πάλιν ἥμερος ὁ νῦν ἄγριος , ἀλλάσσω δέ ὁ φύσις ἅπας καί μετοικίζω σάρξ ἀλλογνώς περιστέλλω χιτών οὗτος οὐ ἀποτρέπω ὁ ἀναιρέω ὁ ἀκόλαστος ὁ καί σῶμα νόσος καί βαρύτης ἐμποιέω καί ψυχή ἐπί πόλεμος ἄνομος τρέπω διαφθείρω ὅταν ἐθίζω μή αἷμα ἄνευ καί φόνος μή ξένος ἑστιάω , μή γάμος ἑορτάζω , μή φίλος συγγίγνομαι .
plutarchus.de-esu-carnium-ii-996d-999b 5
καίτοι τῆς λεγομένης ταῖς ψυχαῖς εἰς σώματα παλιμμεταβολῆς εἰ μὴ πίστεως ἄξιον τὸ ἀποδεικνύμενον , ἀλλʼ εὐλαβείας γε μεγάλης καὶ δέους τὸ ἀμφίβολον . οἷον εἴ τις ἐν νυκτομαχίαις στρατοπέδων ἀνδρὶ πεπτωκότι καὶ τὸ σῶμα κρυπτομένῳ τοῖς ὅπλοις ἐπιφέρων ξίφος ἀκούσειέ τινος λέγοντος οὐ πάνυ μὲν εἰδέναι βεβαίως , οἴεσθαι δὲ καὶ δοκεῖν υἱὸν αὐτοῦ τὸν κείμενον ἢ ἀδελφὸν ἢ πατέρα ἢ σύσκηνον εἶναι τί βέλτιον , ὑπονοίᾳ προσθέμενον οὐκ ἀληθεῖ προέσθαι τὸν ἐχθρὸν ὡς φίλον , ἢ καταφρονήσαντα τοῦ μὴ βεβαίου πρὸς πίστιν ἀνελεῖν τὸν οἰκεῖον ὡς πολέμιον ; ἐκεῖνο δεινὸν φήσετε πάντες . σκόπει δὲ καὶ τὴν ἐν τῇ τραγῳδίᾳ Μερόπην ἐπὶ τὸν υἱὸν αὐτὸν ὡς φονέα τοῦ υἱοῦ πέλεκυν ἀραμένην καὶ λέγουσαν ὠνητέραν δὴ τήνδʼ ἐγὼ δίδωμί σοι πληγήν · ὅσον ἐν τῷ θεάτρῳ κίνημα ποιεῖ , συνεξορθιάζουσα φόβῳ , καὶ δέος μὴ φθάσῃ τὸν ἐπιλαμβανόμενον γέροντα καὶ τρώσῃ τὸ μειράκιον . εἰ δʼ ἕτερος γέρων παρεστήκοι λέγων παῖσον , πολέμιός ἐστιν · ἕτερος δὲ μὴ παίσῃς , υἱός ἐστι · πότερον ἀδίκημα μεῖζον , ἐχθροῦ κόλασιν ἐκλιπεῖν διὰ τὸν υἱὸν ἢ τεκνοκτονίᾳ περιπεσεῖν ὑπὸ τῆς πρὸς τὸν ἐχθρὸν ὀργῆς ; ὁπότε τοίνυν οὐ μῖσός ἐστιν οὐδὲ θυμὸς ὁ πρὸς τὸν φόνον ἐξάγων ἡμᾶς οὐδʼ ἄμυνά τις οὐδὲ φόβος ὑπὲρ αὑτῶν , ἀλλʼ εἰς ἡδονῆς μέρος ἕστηκεν ἱερεῖον ἀνακεκλασμένῳ τραχήλῳ ὑποκείμενον , εἶτα λέγει τῶν φιλοσόφων ὁ μὲν κατάκοψον , ἄλογόν ἐστι τὸ ζῷον . ὁ δὲ ἀνάσχου · τί γὰρ εἰ συγγενοῦς ἢ θεοῦ τινος ἐνταῦθα ψυχὴ κεχώρηκεν ; ἴσος γε , ὦ θεοί , καὶ ὅμοιος ὁ κίνδυνος ἕχει , ἂν ἀπειθῶ φαγεῖν κρέας , ἂν ἀπιστῶ φονεῦσαι τέκνον ἢ ἕτερον οἰκεῖον ;
Lemmas: καίτοι ὁ λέγω ὁ ψυχή εἰς σῶμα παλιμμεταβολή εἰ μή πίστις ἄξιος ὁ ἀποδείκνυμι , ἀλλά εὐλάβεια γε μέγας καί δέος ὁ ἀμφίβολος . οἷος εἰ τις ἐν νυκτομαχία στρατόπεδον ἀνήρ πίπτω καί ὁ σῶμα κρύπτω ὁ ὅπλον ἐπιφέρω ξίφος ἀκούω τις λέγω οὐ πάνυ μέν οἶδα βέβαιος , οἴομαι δέ καί δοκέω υἱός αὐτός ὁ κεῖμαι ἤ ἀδελφός ἤ πατήρ ἤ σύσκηνος εἰμί τίς ἀγαθός , ὑπόνοια προστίθημι οὐ ἀληθής προίημι ὁ ἐχθρός ὡς φίλος , ἤ καταφρονέω ὁ μή βέβαιος πρός πίστις ἀναιρέω ὁ οἰκεῖος ὡς πολέμιος ; ἐκεῖνος δεινός φημί πᾶς . σκοπέω δέ καί ὁ ἐν ὁ τραγῳδία Μερόπη ἐπί ὁ υἱός αὐτός ὡς φονεύς ὁ υἱός πέλεκυς ἀείρω καί λέγω ὠνής δή ὅδε ἐγώ δίδωμι σύ πληγή · ὅσος ἐν ὁ θέατρον κίνημα ποιέω , συνεξορθιάζω φόβος , καί δέος μή φθάνω ὁ ἐπιλαμβάνω γέρων καί τιτρώσκω ὁ μειράκιον . εἰ δέ ἕτερος γέρων παρειστήκω λέγω παίω , πολέμιος εἰμί · ἕτερος δέ μή παίω , υἱός εἰμί · πότερος ἀδίκημα μέγας , ἐχθρός κόλασις ἐκλείπω διά ὁ υἱός ἤ τεκνοκτονία περιπίπτω ὑπό ὁ πρός ὁ ἐχθρός ὀργή ; ὁπότε τοίνυν οὐ μῖσος εἰμί οὐδέ θυμός ὁ πρός ὁ φόνος ἐξάγω ἐγώ οὐδέ ἄμυνα τις οὐδέ φόβος ὑπέρ ἑαυτοῦ , ἀλλά εἰς ἡδονή μέρος ἵστημι ἱερεῖον ἀνακλάω τράχηλος ὑπόκειμαι , εἶτα λέγω ὁ φιλόσοφος ὁ μέν κατακόπτω , ἄλογος εἰμί ὁ ζῷον . ὁ δέ ἀνέχω · τίς γάρ εἰ συγγενής ἤ θεός τις ἐνταῦθα ψυχή χωρέω ; ἴσος γε , ὦ θεός , καί ὅμοιος ὁ κίνδυνος ἕχω , ἐάν ἀπειθέω ἐσθίω κρέας , ἐάν ἀπιστέω φονεύω τέκνον ἤ ἕτερος οἰκεῖος ;
plutarchus.de-esu-carnium-ii-996d-999b 6
οὐκ ἴσος δʼ ἔτι καὶ οὗτος ὁ ἀγὼν τοῖς Στωικοῖς ὑπὲρ τῆς σαρκοφαγίας . τίς γὰρ ὁ πολὺς τόνος · εἰς τὴν γαστέρα καὶ τὰ ὀπτανεῖα ; τί τὴν ἡδονὴν θηλύνοντες καὶ διαβάλλοντες ὡς οὔτʼ ἀγαθὸν οὔτε προηγούμενον οὔτʼ οἰκεῖον οὕτω περὶ τὰ τῶν ἡδονῶν ἐσπουδάκασι ; καὶ μὴν ἀκόλουθον ἦν αὐτοῖς , εἰ μύρον ἐξελαύνουσι καὶ πέμμα τῶν συμποσίων , μᾶλλον αἷμα καὶ σάρκα δυσχεραίνειν . νῦν δʼ ὥσπερ εἰς τὰς ἐφημερίδας φιλοσοφοῦντες δαπάνην ἀφαιροῦσι τῶν δείπνων ἐν τοῖς ἀχρήστοις καὶ περιττοῖς , τὸ δʼ ἀνήμερον τῆς πολυτελείας καὶ φονικὸν οὐ παραιτοῦνται . ναί , φησίν , οὐδὲν γὰρ ἡμῖν πρὸς τὰ ἄλογα δίκαιον ἔστιν . οὐδὲ γὰρ πρὸς τὸ μύρον , φαίη τις ἄν , οὐδὲ πρὸς τὰ ξενικὰ τῶν ἡδυσμάτων ἀλλὰ καὶ τούτων ἀποτρέπεσθε , τὸ μὴ χρήσιμον μηδʼ ἀναγκαῖον ἐν ἡδονῇ πανταχόθεν ἐξελαύνοντες .
Lemmas: οὐ ἴσος δέ ἔτι καί οὗτος ὁ ἀγών ὁ Στωϊκός ὑπέρ ὁ σαρκοφαγία . τίς γάρ ὁ πολύς τόνος · εἰς ὁ γαστήρ καί ὁ ὀπτανεῖον ; τίς ὁ ἡδονή θηλύνω καί διαβάλλω ὡς οὔτε ἀγαθός οὔτε προηγέομαι οὔτε οἰκεῖος οὕτως περί ὁ ὁ ἡδονή σπουδάζω ; καί μήν ἀκόλουθος εἰμί αὐτός , εἰ μύρον ἐξελαύνω καί πέμμα ὁ συμπόσιον , μάλα αἷμα καί σάρξ δυσχεραίνω . νῦν δέ ὥσπερ εἰς ὁ ἐφημερίς φιλοσοφέω δαπάνη ἀφαιρέω ὁ δεῖπνον ἐν ὁ ἄχρηστος καί περισσός , ὁ δέ ἀνήμερος ὁ πολυτέλεια καί φονικός οὐ παραιτέομαι . ναί , φημί , οὐδείς γάρ ἐγώ πρός ὁ ἄλογος δίκαιος εἰμί . οὐδέ γάρ πρός ὁ μύρον , φημί τις ἄν , οὐδέ πρός ὁ ξενικός ὁ ἥδυσμα ἀλλά καί οὗτος ἀποτρέπω , ὁ μή χρήσιμος μηδέ ἀναγκαῖος ἐν ἡδονή πανταχόθεν ἐξελαύνω .
plutarchus.de-esu-carnium-ii-996d-999b 7
οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τοῦτʼ ἤδη σκεψώμεθα , τὸ μηδὲν εἶναι πρὸς τὰ ζῷα δίκαιον ἡμῖν , μηδὲ τεχνικῶς μηδὲ σοφιστικῶς , ἀλλὰ τοῖς πάθεσιν ἐμβλέψαντες τοῖς ἑαυτῶν καὶ πρὸς ἑαυτοὺς ἀνθρωπικῶς λαλήσαντες καὶ ἀνακρίναντες .
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά καί οὗτος ἤδη σκοπέω , ὁ μηδείς εἰμί πρός ὁ ζῷον δίκαιος ἐγώ , μηδέ τεχνικός μηδέ σοφιστικός , ἀλλά ὁ πάθος ἐμβλέπω ὁ ἑαυτοῦ καί πρός ἑαυτοῦ ἀνθρωπικός λαλέω καί ἀνακρίνω .