plutarchus.de-esu-carnium-i-993a-996c 6
Διογένης δʼ ὠμὸν φαγεῖν πολύπουν ἐτόλμησεν , ἵνα τὴν διὰ τοῦ πυρὸς ἐκβάλῃ κατεργασίαν τῶν κρεῶν · καὶ πολλῶν περιεστώτων αὐτὸν ἀνθρώπων , ἐγκαλυψάμενος τῷ τρίβωνι καὶ τῷ στόματι προσφέρων τὸ κρέας ὑπὲρ ὑμῶν φησὶν ἐγὼ παραβάλλομαι καὶ προκινδυνεύω καλόν , ὦ Ζεῦ , κίνδυνον οὐ γάρ , ὡς Πελοπίδας ὑπὲρ τῆς Θηβῶν ἐλευθερίας ἢ ὡς Ἁρμόδιος καὶ Ἀριστογείτων ὑπὲρ τῆς Ἀθηναίων , προεκινδύνευσεν ὁ φιλόσοφος ὠμῷ πολύποδι διαμαχόμενος , ἵνα τὸν βίον ἀποθηριώσῃ ; οὐ τοίνυν μόνον αἱ κρεοφαγίαι τοῖς σώμασι γίγνονται παρὰ φύσιν , ἀλλὰ καὶ τὰς ψυχὰς ὑπὸ πλησμονῆς καὶ κόρου παχύνουσιν · οἶνος γὰρ καὶ σαρκῶν ἐμφορήσιες σῶμα μὲν ἰσχυρὸν ποιέουσι καὶ ῥωμαλέον , ψυχὴν δὲ ἀσθενέα καὶ ἵνα μὴ τοῖς ἀθληταῖς ἀπεχθάνωμαι , συγγενέσι χρῶμαι παραδείγμασι · τοὺς γὰρ Βοιωτοὺς ἡμᾶς οἱ Ἀττικοὶ καὶ παχεῖς καὶ ἀναισθήτους καὶ ἠλιθίους , μάλιστα διὰ τὰς ἀδηφαγίας προσαγορεύουσιν · οὗτοι δʼ αὖ συ καὶ ὁ Μένανδρος οἳ γνάθους ἔχουσι , καὶ ὁ Πίνδαρος γνῶναὶ τʼ ἔπειτα αὐγὴ ξηρὴ ψυχὴ σοφωτάτη κατὰ τὸν Ἡράκλειτον · οἱ κενοὶ πίθοι κρουσθέντες ἠχοῦσι , γενόμενοι δὲ πλήρεις οὐχ ὑπακούουσι ταῖς πληγαῖς · τῶν χαλκωμάτων τὰ λεπτὰ τοὺς ψόφους ἐν κύκλῳ διαδίδωσιν , ἄχρι οὗ ἐμφράξῃ καὶ τυφλώσῃ τις τῇ χειρὶ τῆς · πληγῆς περιφερομένης ἐπιλαμβανόμενος · ὀφθαλμὸς ; ὑγροῦ πλεονάσαντος ἀναπλησθεὶς μαραυγεῖ καὶ ἀτονεῖ πρὸς τὸ οἰκεῖον ἔργον · τὸν ἥλιον διʼ ἀέρος ὑγροῦ καὶ ἀναθυμιάσεων πλήθους ἀπέπτων ἀθρήσαντες οὐ καθαρὸν οὐδὲ λαμπρὸν ἀλλὰ βύθιον καὶ ἀχλυώδη καὶ ὀλισθαίνοντα ταῖς αὐγαῖς ὁρῶμεν . οὕτω δὴ καὶ διὰ σώματος θολεροῦ καὶ διακόρου καὶ βαρυνομένου τροφαῖς ἀσυμφύλοις πᾶσα ἀνάγκη τὸ γάνωμα τῆς ψυχῆς καὶ τὸ φέγγος ἀμβλύτητα καὶ σύγχυσιν ἔχειν καὶ πλανᾶσθαι καὶ φέρεσθαι , πρὸς τὰ λεπτὰ καὶ δυσθεώρητα τέλη τῶν πραγμάτων αὐγὴν καὶ τόνον οὐκ ἐχούσης .
Lemmas: Διογένης δέ ὠμός ἐσθίω πολύπους τολμάω , ἵνα ὁ διά ὁ πῦρ ἐκβάλλω κατεργασία ὁ κρέας · καί πολύς περιίστημι αὐτός ἄνθρωπος , ἐγκαλύπτω ὁ τρίβων καί ὁ στόμα προσφέρω ὁ κρέας ὑπέρ σύ φημί ἐγώ παραβάλλω καί προκινδυνεύω καλός , ὦ Ζεύς , κίνδυνος οὐ γάρ , ὡς Πελοπίδης ὑπέρ ὁ Θῆβαι ἐλευθερία ἤ ὡς Ἁρμόδιος καί Ἀριστογείτων ὑπέρ ὁ Ἀθηναῖος , προκινδυνεύω ὁ φιλόσοφος ὠμός πολύπους διαμάχομαι , ἵνα ὁ βίος ἀποθηριόω ; οὐ τοίνυν μόνος ὁ κρεοφαγία ὁ σῶμα γίγνομαι παρά φύσις , ἀλλά καί ὁ ψυχή ὑπό πλησμονή καί κόρος παχύνω · οἶνος γάρ καί σάρξ ἐμφόρησις σῶμα μέν ἰσχυρός ποιέω καί ῥωμαλέος , ψυχή δέ ἀσθενής καί ἵνα μή ὁ ἀθλητής ἀπεχθάνομαι , συγγενής χράω παράδειγμα · ὁ γάρ Βοιωτός ἐγώ ὁ Ἀττικός καί παχύς καί ἀναίσθητος καί ἠλίθιος , μάλα διά ὁ ἀδηφαγία προσαγορεύω · οὗτος δέ αὖ σῦς καί ὁ Μένανδρος ὅς γνάθος ἔχω , καί ὁ Πίνδαρος γιγνώσκω τε ἔπειτα αὐγή ξηρός ψυχή σοφός κατά ὁ Ἡράκλειτος · ὁ κενός πίθος κρούω ἠχέω , γίγνομαι δέ πλήρης οὐ ὑπακούω ὁ πληγή · ὁ χάλκωμα ὁ λεπτός ὁ ψόφος ἐν κύκλος διαδίδωμι , ἄχρι ὅς ἐμφράσσω καί τυφλόω τις ὁ χείρ ὁ · πληγή περιφέρω ἐπιλαμβάνω · ὀφθαλμός ; ὑγρός πλεονάζω ἀναπίμπλημι μαραυγέω καί ἀτονέω πρός ὁ οἰκεῖος ἔργον · ὁ ἥλιος διά ἀήρ ὑγρός καί ἀναθυμίασις πλῆθος ἄπεπτος ἀθρέω οὐ καθαρός οὐδέ λαμπρός ἀλλά βύθιος καί ἀχλυώδης καί ὀλισθάνω ὁ αὐγή ὁράω . οὕτως δή καί διά σῶμα θολερός καί διάκορος καί βαρύνω τροφή ἀσύμφυλος πᾶς ἀνάγκη ὁ γάνωμα ὁ ψυχή καί ὁ φέγγος ἀμβλύτης καί σύγχυσις ἔχω καί πλανάω καί φέρω , πρός ὁ λεπτός καί δυσθεώρητος τέλος ὁ πρᾶγμα αὐγή καί τόνος οὐ ἔχω .