ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-esu-carnium-i-993a-996c 1
ἀλλὰ σὺ μὲν ἐρωτᾷς ; τίνι λόγῳ Πυθαγόρας ἀπείχετο σαρκοφαγίας , ἐγὼ δὲ θαυμάζω καὶ τίνι πάθει καὶ ποίᾳ ψυχῇ ἢ λόγῳ ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἥψατο φόνου στόματι καὶ τεθνηκότος ζῴου χείλεσι προσήψατο σαρκός · καὶ νεκρῶν σωμάτων καὶ ἑώλων προθέμενος τραπέζας ὄψα καὶ τρυφὰς καὶ προσέτι εἰπεῖν τὰ μικρὸν ἔμπροσθεν βρυχώμενα μέρη καὶ φθεγγόμενα καὶ κινούμενα καὶ βλέποντα · πῶς ἡ ὄψις ὑπέμεινε τὸν φόνον σφαζομένων δερομένων διαμελιζομένων , πῶς ἡ ὄσφρησις ἤνεγκε τὴν ἀποφοράν πῶς τὴν γεῦσιν οὐκ ἀπέτρεψεν ὁ μολυσμὸς ἑλκῶν ψαύουσαν ἀλλοτρίων καὶ τραυμάτων θανασίμων χυμοὺς · καὶ ἰχῶρας ἀπολαμβάνουσαν . εἷρπον μὲν ῥινοί , κρέα δʼ ἀμφʼ ὀβελοῖς ἐμεμύκει ὀπταλέα τε καὶ ὠμά , βοῶν δʼ ὣς γίγνετο φωνὴ τοῦτο πλάσμα καὶ μῦθός ἐστι , τὸ δέ γε δεῖπνον ἀληθῶς τερατῶδες , πεινῆν τινα τῶν μυκωμένων ἔτι , καὶ διδάσκοντα ἀφʼ ὧν δεῖ τρέφεσθαι ζώντων ἔτι καὶ λαλούντων , καὶ διαταττόμενον ἀρτύσεις τινὰς καὶ ὀπτήσεις καὶ παραθέσεις · τούτων ἔδει ζητεῖν τὸν πρῶτον ἀρξάμενον οὐ τὸν ὀψὲ παυσάμενον
Lemmas: ἀλλά σύ μέν ἐρωτάω ; τίς λόγος Πυθαγόρας ἀπέχω σαρκοφαγία , ἐγώ δέ θαυμάζω καί τίς πάθος καί ποῖος ψυχή ἤ λόγος ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἅπτω φόνος στόμα καί θνῄσκω ζῷον χεῖλος προσάπτω σάρξ · καί νεκρός σῶμα καί ἕωλος προτίθημι τράπεζα ὄψον καί τρυφή καί προσέτι λέγω ὁ μικρός ἔμπροσθεν βρυχάομαι μέρος καί φθέγγομαι καί κινέω καί βλέπω · πῶς ὁ ὄψις ὑπομένω ὁ φόνος σφάζω δέρω διαμελίζω , πῶς ὁ ὄσφρησις φέρω ὁ ἀποφορά πῶς ὁ γεῦσις οὐ ἀποτρέπω ὁ μολυσμός ἕλκος ψαύω ἀλλότριος καί τραῦμα θανάσιμος χυμός · καί ἰχώρ ἀπολαμβάνω . ἕρπω μέν ῥινός , κρέας δέ ἀμφί ὀβελός μύω ὀπταλέος τε καί ὠμός , βοῦς δέ ὡς γίγνομαι φωνή οὗτος πλάσμα καί μῦθος εἰμί , ὁ δέ γε δεῖπνον ἀληθής τερατώδης , πεινάω τις ὁ μυκόομαι ἔτι , καί διδάσκω ἀπό ὅς δέω τρέφω ζάω ἔτι καί λαλέω , καί διατάσσω ἄρτυσις τις καί ὄπτησις καί παράθεσις · οὗτος δέω ζητέω ὁ πρῶτος ἄρχω οὐ ὁ ὀψέ παύω
plutarchus.de-esu-carnium-i-993a-996c 3
οὐ γὰρ δὴ λέοντὰς γʼ ἀμυνόμενοι καὶ λύκους ἐσθίομεν · ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἐῶμεν , τὰ δʼ ἀβλαβῆ καὶ χειροήθη καὶ ἄκεντρα καὶ νωδὰ πρὸς τὸ δακεῖν συλλαμβάνοντες ἀποκτιννύομεν , ἃ νὴ Δία καὶ κάλλους ἕνεκα καὶ χάριτος ἡ φύσις ἔοικεν ἐξενεγκεῖν . ὅμοιον ὡς εἴ τις τὸν Νεῖλον ὁρῶν πλημμυροῦντα καὶ τὴν χώραν ἐμπιπλάντα γονίμου καὶ καρποφόρου ῥεύματος μὴ τοῦτο θαυμάζοι τοῦ φερομένου , τὸ φυτάλμιον καὶ εὔκαρπον τῶν ἡμερωτάτων καὶ βιωφελεστάτων καρπῶν , ἀλλʼ ἰδών που καὶ κροκόδειλον ἐννηχόμενον καὶ ἀσπίδα κατασυρομένην καὶ μύας , ἄγρια ζῷα καὶ μιαρά , ταύτας λέγοι τὰς αἰτίας τῆς μέμψεως καὶ τῆς τοῦ πράγματος ἀνάγκης · ἢ νὴ Δία τὴν γῆν ταύτην καὶ τὴν ἄρουραν ἀποβλέψας ἐμπεπλησμένην ἡμέρων καρπῶν καὶ βρίθουσαν ἀσταχύων , ἔπειτα ὑποβλέψας που τοῖς ληίοις τούτοις καὶ πού τινος αἴρας στάχυν ἰδὼν καὶ ὀροβάγχην , εἶτʼ ἀφεὶς ἐκεῖνα καρποῦσθαι καὶ ληίζεσθαι μέμφοιτο περὶ τούτων . τοιοῦτόν τι , καὶ λόγον ῥήτορος ὁρῶν ἐν δίκῃ τινὶ καὶ συνηγορίᾳ πληθύοντα καὶ φερόμενον ἐπὶ βοηθείᾳ κινδύνων , ἢ νὴ Δίʼ ἐλέγχῳ καὶ κατηγορίᾳ τολμημάτων καὶ ἀποδείξεων , ῥέοντα δὲ καὶ φερόμενον οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ λιτῶς , ἀλλʼ ὁμοῦ πάθεσι πολλοῖς μᾶλλον δὲ παντοδαποῖς , εἰς ψυχὰς ὁμοίως πολλὰς καὶ ποικίλας καὶ διαφόρους τῶν ἀκροωμένων ἢ τῶν δικαζόντων , ἃς δεῖ τρέψαι καὶ μεταβαλεῖν ἢ νὴ Δία πραῧναι καὶ ἡμερῶσαι καὶ καταστῆσαι · εἶτα παρεὶς τοῦτο τοῦ πράγματος ὁρᾶν καὶ μετρεῖν τὸ φύλαιον καὶ ἀγώνισμα , παραρρήσεις ἐκλέγων , ἃς κατιὼν ὁ λόγος συγκατήνεγκε τῇ ῥύμῃ τῆς φορᾶς , συνεκπεσούσας καὶ παρολισθούσας τῷ λοιπῷ τοῦ λόγου . καὶ δημηγόρου τινὸς ὁρῶν .
Lemmas: οὐ γάρ δή λέων γε ἀμύνω καί λύκος ἐσθίω · ἀλλά οὗτος μέν ἐάω , ὁ δέ ἀβλαβής καί χειροήθης καί ἄκεντρος καί νωδός πρός ὁ δάκνω συλλαμβάνω ἀποκτείνω , ὅς νή Ζεύς καί κάλλος ἕνεκα καί χάρις ὁ φύσις ἔοικα ἐκφέρω . ὅμοιος ὡς εἰ τις ὁ Νεῖλος ὁράω πλημμυρέω καί ὁ χώρα ἐμπίμπλημι γόνιμος καί καρπόφορος ῥεῦμα μή οὗτος θαυμάζω ὁ φέρω , ὁ φυτάλμιος καί εὔκαρπος ὁ ἥμερος καί βιωφελής καρπός , ἀλλά ὁράω που καί κροκόδειλος ἐννήχω καί ἀσπίς κατασύρω καί μῦς , ἄγριος ζῷον καί μιαρός , οὗτος λέγω ὁ αἰτία ὁ μέμψις καί ὁ ὁ πρᾶγμα ἀνάγκη · ἤ νή Ζεύς ὁ γῆ οὗτος καί ὁ ἄρουρα ἀποβλέπω ἐμπίμπλημι ἥμερος καρπός καί βρίθω ἄσταχυς , ἔπειτα ὑποβλέπω που ὁ λήϊον οὗτος καί που τις αἶρα στάχυς ὁράω καί ὀροβάγχης , εἶτα ἀφίημι ἐκεῖνος καρπόω καί ληΐζομαι μέμφομαι περί οὗτος . τοιοῦτος τίς , καί λόγος ῥήτωρ ὁράω ἐν δίκη τις καί συνηγορία πληθύω καί φέρω ἐπί βοήθεια κίνδυνος , ἤ νή Ζεύς ἔλεγχος καί κατηγορία τόλμημα καί ἀπόδειξις , ῥέω δέ καί φέρω οὐ ἁπλῶς οὐδέ λιτός , ἀλλά ὁμοῦ πάθος πολύς μάλα δέ παντοδαπός , εἰς ψυχή ὅμοιος πολύς καί ποικίλος καί διάφορος ὁ ἀκροάομαι ἤ ὁ δικάζω , ὅς δέω τρέπω καί μεταβάλλω ἤ νή Ζεύς πραύνω καί ἡμερόω καί καθίστημι · εἶτα παρίημι οὗτος ὁ πρᾶγμα ὁράω καί μετρέω ὁ φύλαιον καί ἀγώνισμα , παράρρησις ἐκλέγω , ὅς κατέρχομαι ὁ λόγος συγκαταφέρω τῇ ῥύμη ὁ φορά , συνεκπίπτω καί παρολισθάνω ὁ λοιπός ὁ λόγος . καί δημήγορος τις ὁράω .
plutarchus.de-esu-carnium-i-993a-996c 4
ἀλλʼ οὐδὲν ἡμᾶς δυσωπεῖ , οὐ χρόας ἀνθηρὸν εἶδος , οὐ φωνῆς ἐμμελοῦς πιθανότης , οὐ πανουργία ψυχῆς , οὐ τὸ καθάριον ἐν διαίτῃ καὶ περιττὸν ἐν συνέσει τῶν ἀθλίων , ἀλλὰ σαρκιδίου μικροῦ χάριν ἀφαιρούμεθα ψυχῆς ἥλιον , φῶς , τὸν τοῦ βίου χρόνον , ἐφʼ ᾧ γέγονε καὶ πέφυκεν . εἶθʼ ἃς φθέγγεται καὶ διέτρισε φωνὰς ἀνάρθρους εἶναι δοκοῦμεν , οὐ παραιτήσεις καὶ δεήσεις καὶ δικαιολογίας ἑκάστου λέγοντος οὐ παραιτοῦμαί σου τὴν ἀνάγκην ἀλλὰ τὴν ὕβριν , ἵνα φάγῃς ἀπόκτεινον , ἵνα δʼ ἥδιον φάγῃς μὴ μʼ ἀναίρει ὢ τῆς ὠμότητος δεινὸν μέν ἐστι καὶ τιθεμένην ἰδεῖν τράπεζαν ἀνθρώπων πλουσίων νεκροκόσμοις χρωμένων μαγείροις καὶ ὀψοποιοῖς , δεινότερον δʼ ἀποκομιζομένην πλείονα γὰρ τὰ λειπόμενα τῶν βεβρωμένων ἐστίν οὐκοῦν ταῦτα μάτην ἀπέθανεν ἕτεροι δὲ φειδόμενοι τῶν παρατεθέντων οὐκ ἐῶσι τέμνειν οὐδὲ κατακόπτειν , παραιτούμενοι νεκρά , ζώντων δʼ οὐκ ἐφείσαντο .
Lemmas: ἀλλά οὐδείς ἐγώ δυσωπέω , οὐ χροιά ἀνθηρός εἶδος , οὐ φωνή ἐμμελής πιθανότης , οὐ πανουργία ψυχή , οὐ ὁ καθάρειος ἐν δίαιτα καί περισσός ἐν σύνεσις ὁ ἄθλιος , ἀλλά σαρκίδιον μικρός χάριν ἀφαιρέω ψυχή ἥλιος , φάος , ὁ ὁ βίος χρόνος , ἐπί ὅς γίγνομαι καί φύω . εἶτα ὅς φθέγγομαι καί διατρίζω φωνή ἄναρθρος εἰμί δοκέω , οὐ παραίτησις καί δέησις καί δικαιολογία ἕκαστος λέγω οὐ παραιτέομαι σύ ὁ ἀνάγκη ἀλλά ὁ ὕβρις , ἵνα ἐσθίω ἀποκτείνω , ἵνα δέ ἡδύς ἐσθίω μή ἐγώ ἀναιρέω ὦ ὁ ὠμότης δεινός μέν εἰμί καί τίθημι ὁράω τράπεζα ἄνθρωπος πλούσιος νεκροκόσμος χράω μάγειρος καί ὀψοποιός , δεινός δέ ἀποκομίζω πολύς γάρ ὁ λείπω ὁ βιβρώσκω εἰμί οὐκοῦν οὗτος μάτην ἀποθνῄσκω ἕτερος δέ φείδομαι ὁ παρατίθημι οὐ ἐάω τέμνω οὐδέ κατακόπτω , παραιτέομαι νεκρός , ζάω δέ οὐ φείδομαι .
plutarchus.de-esu-carnium-i-993a-996c 7
χωρὶς δὲ τούτων ὁ πρὸς φιλανθρωπίαν ἐθισμὸς οὐ δοκεῖ θαυμαστὸν εἶναι ; τίς γὰρ ἂν ἀδικήσειεν ἄνθρωπον , οὕτω πρὸς ἀλλότρια κακὰ καὶ ἀσύμφυλα διακείμενος καὶ πράως καὶ φιλανθρώπως ; ἐμνήσθην δὲ τρίτην ἡμέραν διαλεγόμενος περὶ Ξενοκράτους , καὶ ὅτι Ἀθηναῖοι τῷ ζῶντα τὸν κριὸν ἐκδείραντι δίκην ἐπέθηκαν οὐκ ἔστι δέ , οἶμαι , χείρων ὁ ζῶντα βασανίζων τοῦ παραιρουμένου τὸ ζῆν καὶ φονεύοντος · ἀλλὰ μᾶλλον , ὡς ἔοικε , τῶν παρὰ συνήθειαν ἢ τῶν παρὰ φύσιν αἰσθανόμεθα . καὶ ταῦτα μὲν ἐκεῖ κοινότερον ἔλεγον · τὴν δὲ μεγάλην καὶ μυστηριώδη καὶ ἄπιστον ἀνδράσι δειλοῖς , φησιν ὁ Πλάτων , καὶ θνητὰ φρονοῦσιν ἀρχὴν τοῦ δόγματος ; ὀκνῶ μὲν ἔτι τῷ λόγῳ κινεῖν , ὥσπερ ναῦν ἐν χειμῶνι ναύκληρος ἢ μηχανὴν αἴρει ποιητικὸς ἀνὴρ ἐν θεάτρῳ σκηνῆς περιφερομένης . οὐ χεῖρον δʼ ἴσως καὶ προανακρούσασθαι καὶ προαναφωνῆσαι τὰ τοῦ Ἐμπεδοκλέους · ἀλληγορεῖ γὰρ ἐνταῦθα τὰς ψυχάς , ὅτι φόνων καὶ βρώσεως σαρκῶν καὶ ἀλληλοφαγίας δίκην τίνουσαι σώμασι θνητοῖς ἐνδέδενται . καίτοι δοκεῖ παλαιότερος οὗτος ὁ λόγος εἶναι · τὰ γὰρ δὴ περὶ τὸν Διόνυσον μεμυθευμένα πάθη τοῦ διαμελισμοῦ καὶ τὰ Τιτάνων ἐπʼ αὐτὸν τολμήματα , κολάσεις τε τούτων καὶ κεραυνώσεις γευσαμένων τοῦ φόνου , ᾐνιγμένος ἐστὶ μῦθος εἰς τὴν παλιγγενεσίαν · τὸ γὰρ ἐν ἡμῖν ἄλογον καὶ ἄτακτον καὶ βίαιον οὐ θεῖον ἀλλὰ δαιμονικὸν οἱ παλαιοὶ Τιτᾶνας ὠνόμασαν , καὶ τοῦτʼ ἔστι κολαζομένου καὶ δίκην διδόντος .
Lemmas: χωρίς δέ οὗτος ὁ πρός φιλανθρωπία ἐθισμός οὐ δοκέω θαυμαστός εἰμί ; τίς γάρ ἄν ἀδικέω ἄνθρωπος , οὕτως πρός ἀλλότριος κακός καί ἀσύμφυλος διάκειμαι καί πρᾶος καί φιλάνθρωπος ; μιμνῄσκω δέ τρίτος ἡμέρα διαλέγω περί Ξενοκράτης , καί ὅτι Ἀθηναῖος ὁ ζάω ὁ κριός ἐκδέρω δίκη ἐπιτίθημι οὐ εἰμί δέ , οἴομαι , κακός ὁ ζάω βασανίζω ὁ παραλέγω ὁ ζάω καί φονεύω · ἀλλά μάλα , ὡς ἔοικα , ὁ παρά συνήθεια ἤ ὁ παρά φύσις αἰσθάνομαι . καί οὗτος μέν ἐκεῖ κοινός λέγω · ὁ δέ μέγας καί μυστηριώδης καί ἄπιστος ἀνήρ δειλός , φημί ὁ Πλάτων , καί θνητός φρονέω ἀρχή ὁ δόγμα ; ὀκνέω μέν ἔτι ὁ λόγος κινέω , ὥσπερ ναῦς ἐν χειμών ναύκληρος ἤ μηχανή ἀείρω ποιητικός ἀνήρ ἐν θέατρον σκηνή περιφέρω . οὐ κακός δέ ἴσως καί προανακρούω καί προαναφωνέω ὁ ὁ Ἐμπεδοκλῆς · ἀλληγορέω γάρ ἐνταῦθα ὁ ψυχή , ὅτι φόνος καί βρῶσις σάρξ καί ἀλληλοφαγία δίκη τίνω σῶμα θνητός ἐνδέω . καίτοι δοκέω παλαιός οὗτος ὁ λόγος εἰμί · ὁ γάρ δή περί ὁ Διόνυσος μυθεύω πάθος ὁ διαμελισμός καί ὁ Τιτάν ἐπί αὐτός τόλμημα , κόλασις τε οὗτος καί κεραύνωσις γεύω ὁ φόνος , αἰνίσσομαι εἰμί μῦθος εἰς ὁ παλιγγενεσία · ὁ γάρ ἐν ἐγώ ἄλογος καί ἄτακτος καί βίαιος οὐ θεῖος ἀλλά δαιμονικός ὁ παλαιός Τιτάν ὀνομάζω , καί οὗτος εἰμί κολάζω καί δίκη δίδωμι .