plutarchus.de-e-apud-delphos-384d-394c 21
τοὺς δʼ Ἀπόλλωνα καὶ ἥλιον ἡγουμένους τὸν αὐτὸν ἀσπάζεσθαι μὲν ἄξιόν ἐστι καὶ φιλεῖν διʼ εὐφημίαν , ὃ μάλιστα τιμῶσιν ὧν ἴσασι καὶ ποθοῦσιν , εἰς τοῦτο τιθέντας τοῦ θεοῦ τὴν ἐπίνοιαν . ὡς δὲ νῦν ἐν τῷ καλλίστῳ τῶν ἐνυπνίων τὸν θεὸν ὀνειροπολοῦντας ἐγείρωμεν καὶ παρακαλῶμεν ἀνωτέρω προάγειν καὶ θεάσασθαι τὸ ὕπαρ αὐτοῦ καὶ τὴν οὐσίαν · τιμᾶν δὲ καὶ τὴν εἰκόνα τήνδε καὶ σέβεσθαι τὸ περὶ αὐτὴν γόνιμον , ὡς ἀνυστόν ἐστιν αἰσθητῷ νοητοῦ καὶ φερομένῳ μένοντος , ἐμφάσεις τινὰς καὶ εἴδωλα διαλάμπουσαν ἁμωσγέπως τῆς περὶ ἐκεῖνον εὐμενείας καὶ μακαριότητος . ἐκστάσεις δʼ αὐτοῦ καὶ μεταβολὰς πῦρ ἀφιέντος , αἳ αὐτὸν ἀνασπῶσιν ὡς λέγουσιν , αὖθις τε καταθλίβοντος ἐνταῦθα καὶ κατατείνοντος εἰς γῆν καὶ θάλασσαν καὶ ἀνέμους καὶ ζῷα , καὶ τὰ δεινὰ παθήματα καὶ ζῴων καὶ φυτῶν , οὐδʼ ἀκούειν ὅσιον ἢ τοῦ ποιητικοῦ παιδὸς ἔσται φαυλότερος , ἣν ἐκεῖνος ἔν τινι ψαμάθῳ συντιθεμένῃ καὶ διαχεομένῃ πάλιν ὑφʼ αὑτοῦ παίζει παιδιάν , ταύτῃ περὶ τὰ ὅλα χρώμενος ἀεί , καὶ τὸν κόσμον οὐκ ὄντα πλάττων εἶτʼ ἀπολλύων γενόμενον . τοὐναντίον γὰρ ὅσου ἁμωσγέπως ἐγγέγονε τῷ κόσμῳ , τοῦτο συνδεῖ τὴν οὐσίαν καὶ κρατεῖ τῆς περὶ τὸ σωματικὸν ἀσθενείας ἐπὶ φθορὰν φερομένης . καί μοι δοκεῖ μάλιστα πρὸς τοῦτον τὸν λόγον ἀντιταττόμενον τὸ ῥῆμα καὶ μαρτυρόμενον εἶ φάναι πρὸς τὸν θεόν , ὡς οὐδέποτε γιγνομένης περὶ αὐτὸν ἐκστάσεως καὶ μεταβολῆς , ἀλλʼ ἑτέρῳ τινὶ θεῷ , μᾶλλον δὲ δαίμονι τεταγμένῳ περὶ τὴν ἐν φθορᾷ καὶ γενέσει φύσιν , τοῦτο ποιεῖν καὶ πάσχειν προσῆκον · ὡς δῆλόν ἐστιν ἀπὸ τῶν ὀνομάτων εὐθὺς οἷον ἐναντίων ὄντων καὶ ἀντιφώνων . λέγεται γὰρ ὁ μὲν Ἀπόλλων ὁ δὲ Πλούτων , καὶ ὁ μὲν Δήλιος ὁ δʼ Ἀιδωνεύς , καὶ ὁ μὲν Φοῖβος ὁ δὲ Σκότιος · καὶ παρʼ ᾧ μὲν αἱ Μοῦσαι καὶ ἡ Μνημοσύνη , παρʼ ᾧ δʼ ἡ Λήθη καὶ ἡ Σιωπή · καὶ ὁ μὲν Θεώριος καὶ Φαναῖος , ὁ δὲ νυκτὸς ἀιδνᾶς ἀεργηλοῖὸ θʼ Ὕπνου κοίρανος · καὶ ὁ μὲν βροτοῖσι θεῶν ἔχθιστος ἁπάντων πρὸς ὃν δὲ Πίνδαρος εἴρηκεν οὐκ ἀηδῶς κατεκρίθη δὲ θνατοῖς ἀγανώτατος ἔμμεν . εἰκότως οὖν ὁ Εὐριπίδης , εἶπε λοιβαὶ νεκύων φθιμένων ἀοιδαί , τὰς χρυσοκόμα Ἀπόλλων οὐκ ἐνδέχεται . καὶ πρότερος ἔτι τούτου ὁ Στησίχορος , μάλα τοι μάλιστα παιγμοσύνας τε φιλεῖ μολπὰς τʼ Ἀπόλλων , κάδεα δὲ στοναχάς τʼ Ἀίδας ἔλαχε . Σοφοκλῆς δὲ καὶ τῶν ὀργάνων ἑκατέρῳ προσνέμων ἑκάτερον δῆλός ἐστι διὰ τούτων , οὐ νάβλα κωκυτοῖσιν οὐ λύρα φίλα καὶ γὰρ ὁ αὐλὸς ὀψὲ καὶ πρῴην ἐτόλμησε φωνὴν ἐφʼ ἱμερτοῖσιν ἀφιέναι · τὸν δὲ πρῶτον χρόνον εἵλκετο πρὸς τὰ πένθη , καὶ τὴν περὶ ταῦτα λειτουργίαν οὐ μάλʼ ἔντιμον οὐδὲ φαιδρὰν εἶχεν , εἶτʼ ἐμίχθη πάντα πᾶσι . μάλιστα δὲ τὰ θεῖα πρὸς τὰ δαιμόνια συγχέοντες εἰς ταραχὴν αὑτοὺς κατέστησαν . ἀλλά γε τῷ Ε τὸ γνῶθι σαυτόν ἔοικέ πως ἀντικεῖσθαι καὶ τρόπον τινὰ πάλιν συνᾴδειν · τὸ μὲν γὰρ ἐκπλήξει καὶ σεβασμῷ πρὸς τὸν θεὸν ὡς ὄντα διὰ παντὸς ἀναπεφώνηται , τὸ δʼ ὑπόμνησίς ἐστι τῷ θνητῷ τῆς περὶ αὐτὸν φύσεως καὶ ἀσθενείας .
Lemmas: ὁ δέ Ἀπόλλων καί ἥλιος ἡγέομαι ὁ αὐτός ἀσπάζομαι μέν ἄξιος εἰμί καί φιλέω διά εὐφημία , ὅς μάλα τιμάω ὅς οἶδα καί ποθέω , εἰς οὗτος τίθημι ὁ θεός ὁ ἐπίνοια . ὡς δέ νῦν ἐν ὁ καλός ὁ ἐνύπνιον ὁ θεός ὀνειροπολέω ἐγείρω καί παρακαλέω ἀνώτερος προάγω καί θεάομαι ὁ ὕπαρ αὐτός καί ὁ οὐσία · τιμάω δέ καί ὁ εἰκών ὅδε καί σέβω ὁ περί αὐτός γόνιμος , ὡς ἀνυστός εἰμί αἰσθητός νοητός καί φέρω μένω , ἔμφασις τις καί εἴδωλον διαλάμπω ἀμῶς ὁ περί ἐκεῖνος εὐμένεια καί μακαριότης . ἔκστασις δέ αὐτός καί μεταβολή πῦρ ἀφίημι , ὅς αὐτός ἀνασπάω ὡς λέγω , αὖθις τε καταθλίβω ἐνταῦθα καί κατατείνω εἰς γῆ καί θάλασσα καί ἄνεμος καί ζῷον , καί ὁ δεινός πάθημα καί ζῷον καί φυτόν , οὐδέ ἀκούω ὅσιος ἤ ὁ ποιητικός παῖς εἰμί φαῦλος , ὅς ἐκεῖνος ἐν τις ψάμαθος συντίθημι καί διηχέω πάλιν ὑπό ἑαυτοῦ παίζω παιδιά , οὗτος περί ὁ ὅλος χράω ἀεί , καί ὁ κόσμος οὐ εἰμί πλήσσω εἶτα ἀπολύω γίγνομαι . ἐναντίος γάρ ὅσος ἀμῶς ἐγγίγνομαι ὁ κόσμος , οὗτος συνδέω ὁ οὐσία καί κρατέω ὁ περί ὁ σωματικός ἀσθένεια ἐπί φθορά φέρω . καί ἐγώ δοκέω μάλα πρός οὗτος ὁ λόγος ἀντιτάσσω ὁ ῥῆμα καί μαρτύρομαι εἰμί φημί πρός ὁ θεός , ὡς οὐδέποτε γίγνομαι περί αὐτός ἔκστασις καί μεταβολή , ἀλλά ἕτερος τις θεός , μάλα δέ δαίμων τάσσω περί ὁ ἐν φθορά καί γένεσις φύσις , οὗτος ποιέω καί πάσχω προσήκω · ὡς δῆλος εἰμί ἀπό ὁ ὄνομα εὐθύς οἷος ἐναντίος εἰμί καί ἀντίφωνος . λέγω γάρ ὁ μέν Ἀπόλλων ὁ δέ Πλούτων , καί ὁ μέν Δήλιος ὁ δέ ᾍδης , καί ὁ μέν Φοῖβος ὁ δέ Σκότιος · καί παρά ὅς μέν ὁ Μοῦσα καί ὁ Μνημοσύνη , παρά ὅς δέ ὁ Λήθη καί ὁ Σιωπή · καί ὁ μέν Θεώριος καί Φαναῖος , ὁ δέ νύξ ἀιδνός ἀεργηλός τε ὕπνος κοίρανος · καί ὁ μέν βροτός θεός ἐχθρός ἅπας πρός ὅς δέ Πίνδαρος λέγω οὐ ἀηδής κατακρίνω δέ θνητός ἀγανός εἰμί . ἔοικα οὖν ὁ Εὐριπίδης , λέγω λοιβή νέκυς φθίω ἀοιδή , ὁ χρυσόκομος Ἀπόλλων οὐ ἐνδέχομαι . καί πρότερος ἔτι οὗτος ὁ Στησίχορος , μάλα σύ μάλα παιγμοσύνη τε φιλέω μολπή τε Ἀπόλλων , κῆδος δέ στοναχή τε ᾍδης λαγχάνω . Σοφοκλῆς δέ καί ὁ ὄργανον ἑκάτερος προσνέμω ἑκάτερος δῆλος εἰμί διά οὗτος , οὐ νάβλα κωκυτός οὐ λύρα φίλος καί γάρ ὁ αὐλός ὀψέ καί πρῴην τολμάω φωνή ἐπί ἱμερτός ἀφίημι · ὁ δέ πρῶτος χρόνος ἕλκω πρός ὁ πένθος , καί ὁ περί οὗτος λειτουργία οὐ μάλα ἔντιμος οὐδέ φαιδρός ἔχω , εἶτα μείγνυμι πᾶς πᾶς . μάλα δέ ὁ θεῖος πρός ὁ δαιμόνιον συγχέω εἰς ταραχή ἑαυτοῦ καθίστημι . ἀλλά γε ὁ Ε ὁ γιγνώσκω σεαυτοῦ ἔοικα πως ἀντίκειμαι καί τρόπος τις πάλιν συνᾴδω · ὁ μέν γάρ ἔκπληξις καί σεβασμός πρός ὁ θεός ὡς εἰμί διά πᾶς ἀναφωνέω , ὁ δέ ὑπόμνησις εἰμί ὁ θνητός ὁ περί αὐτός φύσις καί ἀσθένεια .