plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 50
οἴομαι μὲν οὖν μήτε τὴν ἀναθυμίασιν ὡσαύτως ἔχειν ἀεὶ διὰ παντός , ἀνέσεις δέ τινας ἴσχειν καὶ πάλιν σφοδρότητας · ᾧ δὲ τεκμηρίῳ χρῶμαι , μάρτυρας ἔχω καὶ ξένους πολλοὺς καὶ τοὺς θεραπεύοντας τὸ ἱερὸν ἅπαντας . ὁ γὰρ οἶκος , ἐν ᾧ τοὺς χρωμένους τῷ θεῷ καθίζουσιν , οὔτε πολλάκις οὔτε τεταγμένως ἀλλʼ ὡς ἔτυχε διὰ χρόνων εὐωδίας ἀναπίμπλαται καὶ πνεύματος , οἵας ἂν τὰ ἥδιστα καὶ πολυτελέστατα τῶν μύρων ἀποφορὰς ὥσπερ ἐκ πηγῆς τοῦ ἀδύτου προσβάλλοντος · ἐξανθεῖν γὰρ εἰκὸς ὑπὸ θερμότητος ἤ τινος ἄλλης ἐγγιγνομένης δυνάμεως . εἰ δὲ τοῦτο μὴ δοκεῖ πιθανόν , ἀλλά γε τὴν Πυθίαν αὐτὴν ἐν πάθεσι καὶ διαφοραῖς ἄλλοτʼ ἄλλαις ἐκεῖνο τὸ μέρος τῆς ψυχῆς ; ἴσχειν , ᾧ πλησιάζει τὸ πνεῦμα , καὶ μὴ μίαν ἀεὶ κρᾶσιν ὥσπερ ἁρμονίαν ἀμετάβολον ἐν παντὶ καιρῷ διαφυλάττειν , ὁμολογήσετε . πολλαὶ μὲν γὰρ αἰσθομένης πλείονες δʼ ἄδηλοι τό τε σῶμα καταλαμβάνουσι καὶ τὴν ψυχὴν ὑπορρέουσι δυσχέρειαι καὶ κινήσεις · ὧν ἀναπιμπλαμένην οὐκ ἄμεινον ἐκεῖ βαδίζειν οὐδὲ παρέχειν ἑαυτὴν τῷ θεῷ μὴ παντάπασι καθαρὰν οὖσαν ὥσπερ ὄργανον ἐξηρτυμένον καὶ εὐηχές , ἀλλʼ ἐμπαθῆ καὶ ἀκατάστατον . οὔτε γὰρ ὁ οἶνος ὡσαύτως ἀεὶ τὸν μεθυστικὸν οὔθʼ ὁ αὐλὸς τὸν ἐνθουσιαστικὸν ὁμοίως διατίθησιν , ἀλλὰ νῦν μὲν ἧττον οἱ αὐτοὶ νῦν δὲ μᾶλλον ἐκβακχεύονται καὶ παροινοῦσι , τῆς κράσεως ἐν αὐτοῖς ἑτέρας γενομένης . μάλιστα δὲ τὸ φανταστικὸν ἔοικε τῆς ψυχῆς ὑπὸ τοῦ σώματος ἀλλοιουμένου κρατεῖσθαι καὶ συμμεταβάλλειν , ὡς δῆλόν ἐστιν ἀπὸ τῶν ὀνείρων · ποτὲ μὲν γὰρ ἐν πολλαῖς γιγνόμεθα καὶ παντοδαπαῖς ἐνυπνίων ὂψεσι , ποτὲ δʼ αὖ πάλιν πᾶσα γίγνεται γαλήνη καὶ ἡσυχία τῶν τοιούτων . καὶ Κλέωνα μὲν ἴσμεν αὐτοὶ τὸν ἐκ Δαυλίας τοῦτον ἐν πολλοῖς ἔτεσιν οἷς βεβίωκε φάσκοντα μηδὲν ἰδεῖν πώποτʼ ἐνύπνιον τῶν δὲ πρεσβυτέρων ταὐτὸ τοῦτο λέγεται περὶ Θρασυμήδους τοῦ Ἡραιέως . αἰτία δʼ ἡ κρᾶσις τοῦ σώματος , ὥσπερ αὖ πάλιν ἡ τῶν μελαγχολικῶν πολυόνειρος καὶ πολυφάνταστος , καὶ δοκεῖ τὸ εὐθυόνειρον αὐτοῖς ὑπάρχειν · ἐπʼ ἄλλα γὰρ ἄλλοτε τῷ φανταστικῷ τρεπόμενοι , καθάπερ οἱ πολλὰ βάλλοντες , ἐπιτυγχάνουσι πολλάκις .
Lemmas: οἴομαι μέν οὖν μήτε ὁ ἀναθυμίασις ὡσαύτως ἔχω ἀεί διά πᾶς , ἄνεσις δέ τις ἴσχω καί πάλιν σφοδρότης · ὅς δέ τεκμήριον χράω , μάρτυς ἔχω καί ξένος πολύς καί ὁ θεραπεύω ὁ ἱερός ἅπας . ὁ γάρ οἶκος , ἐν ὅς ὁ χράω ὁ θεός καθίζω , οὔτε πολλάκις οὔτε τεταγμένως ἀλλά ὡς τυγχάνω διά χρόνος εὐωδία ἀναπίμπλημι καί πνεῦμα , οἷος ἄν ὁ ἡδύς καί πολυτελής ὁ μύρον ἀποφορά ὥσπερ ἐκ πηγή ὁ ἄδυτος προσβάλλω · ἐξανθέω γάρ ἔοικα ὑπό θερμότης ἤ τις ἄλλος ἐγγίγνομαι δύναμις . εἰ δέ οὗτος μή δοκέω πιθανός , ἀλλά γε ὁ Πυθία αὐτός ἐν πάθος καί διαφορά ἄλλοτε ἄλλος ἐκεῖνος ὁ μέρος ὁ ψυχή ; ἴσχω , ὅς πλησιάζω ὁ πνεῦμα , καί μή εἷς ἀεί κρᾶσις ὥσπερ ἁρμονία ἀμετάβολος ἐν πᾶς καιρός διαφυλάσσω , ὁμολογέω . πολύς μέν γάρ αἰσθάνομαι πολύς δέ ἄδηλος ὁ τε σῶμα καταλαμβάνω καί ὁ ψυχή ὑπορρέω δυσχέρεια καί κίνησις · ὅς ἀναπίμπλημι οὐ ἀγαθός ἐκεῖ βαδίζω οὐδέ παρέχω ἑαυτοῦ ὁ θεός μή παντάπασι καθαρός εἰμί ὥσπερ ὄργανον ἐξαρτύω καί εὐηχής , ἀλλά ἐμπαθής καί ἀκατάστατος . οὔτε γάρ ὁ οἶνος ὡσαύτως ἀεί ὁ μεθυστικός οὔτε ὁ αὐλός ὁ ἐνθουσιαστικός ὅμοιος διατίθημι , ἀλλά νῦν μέν ἥσσων ὁ αὐτός νῦν δέ μάλα ἐκΒακχεύω καί παροινέω , ὁ κρᾶσις ἐν αὐτός ἕτερος γίγνομαι . μάλα δέ ὁ φανταστικός ἔοικα ὁ ψυχή ὑπό ὁ σῶμα ἀλλοιόω κρατέω καί συμμεταβάλλω , ὡς δῆλος εἰμί ἀπό ὁ ὄνειρος · ποτέ μέν γάρ ἐν πολύς γίγνομαι καί παντοδαπός ἐνύπνιον ὄψις , ποτέ δέ αὖ πάλιν πᾶς γίγνομαι γαλήνη καί ἡσυχία ὁ τοιοῦτος . καί Κλέων μέν οἶδα αὐτός ὁ ἐκ Δαυλία οὗτος ἐν πολύς ἔτος ὅς βιόω φάσκω μηδείς ὁράω πώποτε ἐνύπνιον ὁ δέ πρέσβυς αὐτός οὗτος λέγω περί Θρασυμήδης ὁ Ἡραιεύς . αἴτιος δέ ὁ κρᾶσις ὁ σῶμα , ὥσπερ αὖ πάλιν ὁ ὁ μελαγχολικός πολυόνειρος καί πολυφάνταστος , καί δοκέω ὁ εὐθυόνειρος αὐτός ὑπάρχω · ἐπί ἄλλος γάρ ἄλλοτε ὁ φανταστικός τρέπω , καθά ὁ πολύς βάλλω , ἐπιτυγχάνω πολλάκις .