plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 38
ἐμοῦ δὲ ταῦτʼ εἰπόντος , ὁ Δημήτριος ὀρθῶς ἔφη Λαμπρίας παραινεῖ . πολλαῖς γὰρ οἱ θεοὶ μορφαῖς οὐ σοφισμάτων ὡς Εὐριπίδης φησίν , ἀλλὰ πραγμάτων σφάλλουσιν ἡμᾶς , ὅταν ὡς ἐπιστάμενοι τολμῶμεν ἀποφαίνεσθαι περὶ τηλικούτων . ἀλλʼ ἀνοιστέος ὁ λόγος , ὡς ὁ αὐτὸς ἀνήρ φησιν , ἐπὶ τὴν ἐξ ἀρχῆς ὑπόθεσιν . τὸ γὰρ ἀφισταμένων καὶ ἀπολειπόντων τὰ χρηστήρια τῶν δαιμόνων ὥσπερ ὄργανα τεχνιτῶν ἀργὰ καὶ ἄναυδα κεῖσθαι λεχθέν , ἕτερον λόγον ἐγείρει τὸν περὶ τῆς αἰτίας μείζονα καὶ δυνάμεως , ᾗ χρώμενοι ποιοῦσι κατόχους τοῖς ἐνθουσιασμοῖς καὶ φαντασιαστικοὺς τοὺς προφήτας καὶ τὰς προφήτιδας . οὐ γὰρ οἷόν τε τὴν ἔκλειψιν αἰτιᾶσθαι τοῦ ἀπαυδᾶν τὰ μαντεῖα , μὴ πεισθέντας ὃν τρόπον ἐφεστῶτες αὐτοῖς καὶ παρόντες ἐνεργὰ καὶ λόγια ποιοῦσιν οἱ δαίμονες . ὑπολαβὼν δʼ ὁ Ἀμμώνιος οἴει γὰρ ἕτερόν τι τοὺς δαίμονας εἶπεν ἢ ψυχὰς ὄντας περιπολεῖν καθʼ Ἡσίοδον ἠέρα ἑσσαμένους;ʼ ἐμοὶ μὲν γάρ , ἣν ἄνθρωπος ἔχει διαφορὰν πρὸς ἄνθρωπον ὑποκρινόμενον τραγῳδίαν ἢ κωμῳδίαν , ταύτην ἔχειν δοκεῖ ψυχὴ πρὸς ψυχὴν ἐνεσκευασμένην σῶμα τῷ παρόντι βίῳ πρόσφορον . οὐδὲν οὖν ἄλογον οὐδὲ θαυμαστόν , εἰ ψυχαὶ ψυχαῖς ἐντυγχάνουσαι φαντασίας ἐμποιοῦσι τοῦ μέλλοντος , ὥσπερ ἡμεῖς ἀλλήλοις οὐ πάντα διὰ φωνῆς ἀλλὰ καὶ γράμμασι καὶ θιγόντες μόνον καὶ προσβλέψαντες πολλὰ καὶ μηνύομεν τῶν γεγονότων καὶ τῶν ἐσομένων προσημαίνομεν . εἰ μή τι σὺ λέγεις ἕτερον , ὦ Λαμπρία · καὶ γὰρ ἔναγχος ἧκέ τις φωνὴ πρὸς ἡμᾶς , ὡς σοῦ πολλὰ περὶ τούτων ἐν Λεβαδείᾳ ξένοις διαλεχθέντος , ὧν οὐδὲν ὁ διηγούμενος ἀκριβῶς διεμνημόνευσε . μὴ θαυμάσῃς ἔφην ἐγώ , πολλαὶ γὰρ ἅμα πράξεις διὰ μέσου καὶ ἀσχολίαι συντυγχάνουσαι διὰ τὸ μαντεῖον εἶναι καὶ θυσίαν , τοὺς λόγους διεσπαρμένους ἡμῖν καὶ σποράδας ἐποίησαν ἀλλὰ νῦν ὁ Ἀμμώνιος ἔφη καὶ σχολὴν ἄγοντας ἀκροατὰς ἔχεις καὶ προθύμους τὰ μὲν ζητεῖν τὰ δὲ μανθάνειν , ἔριδος ἐκποδὼν οὔσης καὶ φιλονεικίας ἁπάσης . συγγνώμης δὲ παντὶ λόγῳ καὶ παρρησίας ὡς ὁρᾷς δεδομένης .
Lemmas: ἐγώ δέ οὗτος λέγω , ὁ Δημήτριος ὀρθός φημί Λαμπρίας παραινέω . πολύς γάρ ὁ θεός μορφή οὐ σόφισμα ὡς Εὐριπίδης φημί , ἀλλά πρᾶγμα σφάλλω ἐγώ , ὅταν ὡς ἐπίσταμαι τολμάω ἀποφαίνω περί τηλικοῦτος . ἀλλά ἀνοιστέος ὁ λόγος , ὡς ὁ αὐτός ἀνήρ φημί , ἐπί ὁ ἐκ ἀρχή ὑπόθεσις . ὁ γάρ ἀφίστημι καί ἀπολείπω ὁ χρηστήριον ὁ δαίμων ὥσπερ ὄργανον τεχνίτης ἀργός καί ἄναυδος κεῖμαι λέγω , ἕτερος λόγος ἐγείρω ὁ περί ὁ αἰτία μέγας καί δύναμις , ὅς χράω ποιέω κάτοχος ὁ ἐνθουσιασμός καί φαντασιαστικός ὁ προφήτης καί ὁ προφῆτις . οὐ γάρ οἷος τε ὁ ἔκλειψις αἰτιάομαι ὁ ἀπαυδάζομαι ὁ μαντεῖον , μή πείθω ὅς τρόπος ἐφίστημι αὐτός καί πάρειμι ἐνεργός καί λόγιον ποιέω ὁ δαίμων . ὑπολαμβάνω δέ ὁ Ἀμμώνιος οἴομαι γάρ ἕτερος τις ὁ δαίμων λέγω ἤ ψυχή εἰμί περιπολέω κατά Ἡσίοδος ἀήρ ἑσσαμένους;ʼ ἐγώ μέν γάρ , ὅς ἄνθρωπος ἔχω διαφορά πρός ἄνθρωπος ὑποκρίνομαι τραγῳδία ἤ κωμῳδία , οὗτος ἔχω δοκέω ψυχή πρός ψυχή ἐνσκευάζω σῶμα ὁ πάρειμι βίος πρόσφορος . οὐδείς οὖν ἄλογος οὐδέ θαυμαστός , εἰ ψυχή ψυχή ἐντυγχάνω φαντασία ἐμποιέω ὁ μέλλω , ὥσπερ ἐγώ ἀλλήλων οὐ πᾶς διά φωνή ἀλλά καί γράμμα καί θιγγάνω μόνος καί προσβλέπω πολύς καί μηνύω ὁ γίγνομαι καί ὁ εἰμί προσημαίνω . εἰ μή τις σύ λέγω ἕτερος , ὦ Λαμπρίας · καί γάρ ἔναγχος ἵημι τις φωνή πρός ἐγώ , ὡς σύ πολύς περί οὗτος ἐν Λεβαδεία ξένος διαλέγω , ὅς οὐδείς ὁ διηγέομαι ἀκριβής διαμνημονεύω . μή θαυμάζω φημί ἐγώ , πολύς γάρ ἅμα πρᾶξις διά μέσος καί ἀσχολία συντυγχάνω διά ὁ μαντεῖον εἰμί καί θυσία , ὁ λόγος διασπείρω ἐγώ καί σποράς ποιέω ἀλλά νῦν ὁ Ἀμμώνιος φημί καί σχολή ἄγω ἀκροατής ἔχω καί πρόθυμος ὁ μέν ζητέω ὁ δέ μανθάνω , ἔρις ἐκποδών εἰμί καί φιλονικία ἅπας . συγγνώμη δέ πᾶς λόγος καί παρρησία ὡς ὁράω δίδωμι .