ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 1
ἀετούς τινας ἢ κύκνους , ὦ Τερέντιε Πρῖσκε , μυθολογοῦσιν ἀπὸ τῶν ἄκρων τῆς γῆς ἐπὶ τὸ μέσον φερομένους εἰς ταὐτὸ συμπεσεῖν Πυθοῖ περὶ τὸν καλούμενον ὀμφαλόν · ὕστερον δὲ χρόνῳ τὸν Φαίστιον Ἐπιμενίδην ἐλέγχοντα τὸν μῦθον ἐπὶ τοῦ θεοῦ καὶ λαβόντα χρησμὸν ἀσαφῆ καὶ ἀμφίβολον εἰπεῖν οὔτε γὰρ ἦν γαίης ; μέσος ὀμφαλὸς ; οὐδὲ θαλάσσης εἰ δέ τις ἔστι , θεοῖς δῆλος θνητοῖσι δʼ ἄφαντος . ἐκεῖνον μὲν οὖν εἰκότως ὁ θεὸς ἠμύνατο , μύθου παλαιοῦ καθάπερ ζωγραφήματος ; ἁφῇ διαπειρώμενον .
Lemmas: ἀετός τις ἤ κύκνος , ὦ Τερέντιος πρισξυς , μυθολογέω ἀπό ὁ ἄκρον ὁ γῆ ἐπί ὁ μέσος φέρω εἰς αὐτός συμπίπτω Πυθώ περί ὁ καλέω ὀμφαλός · ὕστερον δέ χρόνος ὁ Φαίστιος Ἐπιμενίδης ἐλέγχω ὁ μῦθος ἐπί ὁ θεός καί λαμβάνω χρησμός ἀσαφής καί ἀμφίβολος λέγω οὔτε γάρ εἰμί γῆ ; μέσος ὀμφαλός ; οὐδέ θάλασσα εἰ δέ τις εἰμί , θεός δῆλος θνητός δέ ἄφαντος . ἐκεῖνος μέν οὖν ἔοικα ὁ θεός ἀμύνω , μῦθος παλαιός καθά ζωγράφημα ; ἁφή διαπειράομαι .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 2
ὀλίγον δὲ πρὸ Πυθίων τῶν ἐπὶ Καλλιστράτου πρὸς ἡμᾶς ἀπὸ τῶν ἐναντίων τῆς οἰκουμένης περάτων ἔτυχον ἄνδρες ἱεροὶ δύο συνδραμόντες εἰς Δελφούς , Δημήτριος μὲν ὁ γραμματικὸς ἐκ Βρεττανίας εἰς Ταρσὸν ἀνακομιζόμενος οἴκαδε , Κλεόμβροτος δʼ ὁ Λακεδαιμόνιος , πολλὰ μὲν ἐν Αἰγύπτῳ καὶ περὶ τὴν Τρωγλοδυτικὴν γῆν πεπλανημένος , πόρρω δὲ τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης ἀναπεπλευκὼς οὐ κατʼ ἐμπορίαν , ἀλλʼ ἀνὴρ φιλοθεάμων καὶ φιλομαθὴς οὐσίαν δʼ ἔχων ἱκανὴν καὶ τὸ πλείονα τῶν ἱκανῶν ἔχειν οὐκ ἄξιον πολλοῦ ποιούμενος ἐχρῆτο τῇ σχολῇ πρὸς τὰ τοιαῦτα , καὶ συνῆγεν ἱστορίαν οἷον ὕλην φιλοσοφίας , θεολογίαν ὥσπερ αὐτὸς ἐκάλει τέλος ἐχούσης . νεωστὶ δὲ γεγονὼς παρʼ Ἄμμωνα , τὰ μὲν ἄλλα τῶν ἐκεῖ δῆλος ἦν μὴ πάνυ τεθαυμακώς , περὶ δὲ τοῦ λύχνου τοῦ ἀσβέστου διηγεῖτο λόγον ἄξιον σπουδῆς λεγόμενον ὑπὸ τῶν ἱερέων . ἀεὶ γὰρ ἔλαττον ἀναλίσκειν ἔλαιον ἔτους ἑκάστου , καὶ τοῦτο ποιεῖσθαι τεκμήριον ἐκείνους τῆς τῶν ἐνιαυτῶν ἀνωμαλίας , τὸν ἕτερον τοῦ προάγοντος ἀεὶ τῷ χρόνῳ βραχύτερον ποιούσης εἰκὸς γὰρ ἐν ἐλάττονι χρόνῳ τὸ δαπανώμενον ἔλαττον εἶναι .
Lemmas: ὀλίγος δέ πρό Πύθιος ὁ ἐπί Καλλίστρατος πρός ἐγώ ἀπό ὁ ἐναντίος ὁ οἰκουμένη πέρας τυγχάνω ἀνήρ ἱερός δύο συντρέχω εἰς Δελφοί , Δημήτριος μέν ὁ γραμματικός ἐκ Βρεττανία εἰς Ταρσός ἀνακομίζω οἴκαδε , Κλεόμβροτος δέ ὁ Λακεδαιμόνιος , πολύς μέν ἐν Αἴγυπτος καί περί ὁ Τρωγλοδυτικός γῆ πλανάω , πρόσω δέ ὁ Ἐρυθραί θάλασσα ἀναπλέω οὐ κατά ἐμπορία , ἀλλά ἀνήρ φιλοθεάμων καί φιλομαθής οὐσία δέ ἔχω ἱκανός καί ὁ πολύς ὁ ἱκανός ἔχω οὐ ἄξιος πολύς ποιέω χράω ὁ σχολή πρός ὁ τοιοῦτος , καί συνάγω ἱστορία οἷος ὕλη φιλοσοφία , θεολογία ὥσπερ αὐτός καλέω τέλος ἔχω . νεωστί δέ γίγνομαι παρά Ἄμμων , ὁ μέν ἄλλος ὁ ἐκεῖ δῆλος εἰμί μή πάνυ θαυμάζω , περί δέ ὁ λύχνος ὁ ἄσβεστος διηγέομαι λόγος ἄξιος σπουδή λέγω ὑπό ὁ ἱερεύς . ἀεί γάρ ἐλαχύς ἀναλίσκω ἔλαιον ἔτος ἕκαστος , καί οὗτος ποιέω τεκμήριον ἐκεῖνος ὁ ὁ ἐνιαυτός ἀνωμαλία , ὁ ἕτερος ὁ προάγω ἀεί ὁ χρόνος βραχύς ποιέω ἔοικα γάρ ἐν ἐλαχύς χρόνος ὁ δαπανάω ἐλαχύς εἰμί .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 6
ἤδη δέ πως ἀπὸ τοῦ νεὼ προϊόντες ἐπὶ ταῖς θύραις τῆς Κνιδίων λέσχης ἐγεγόνειμεν παρελθόντες οὖν εἴσω , τοὺς φίλους πρὸς οὓς ἐβαδίζομεν ἑωρῶμεν καθημένους καὶ περιμένοντας ἡμᾶς · ἦν δὲ τῶν ἄλλων ἡσυχία διὰ τὴν ὥραν , ἀλειφομένων ἢ θεωμένων τοὺς ἀθλητάς . καὶ ὁ Δημήτριος διαμειδιάσας ψεύσομαι εἶπεν ἢ ἔτυμον ἐρέω ; δοκεῖτέ μοι μηδὲν ἄξιον σκέμμα διὰ χειρῶν ἔχειν · ὁρῶ γὰρ ὑμᾶς ἀνειμένως σφόδρα καθημένους καὶ διακεχυμένους τοῖς προσώποις . ὑπολαβὼν οὖν ὁ Μεγαρεὺς Ἡρακλέων οὐ γὰρ ζητοῦμεν ἔφη τὸ βάλλω ῥῆμα πότερον λάμβδα κατὰ τὸν μέλλοντα χρόνον ἀπόλλυσιν , οὐδʼ ἀπὸ τίνων ἁπλῶν ὀνομάτων τὸ χεῖρον καὶ τὸ βέλτιον καὶ τὸ χείριστον καὶ τὸ βέλτιστον ἐσχημάτισται . ταῦτα γὰρ ἴσως καὶ τὰ τοιαῦτα συντείνει καὶ συνίστησι τὸ πρόσωπον · τὰ δʼ ἄλλʼ ἔξεστι τὰς ὀφρῦς κατὰ χώραν ἔχοντας φιλοσοφεῖν καὶ ζητεῖν , ἀτρέμα μὴ δεινὸν βλέποντας μηδὲ χαλεπαίνοντας τοῖς παροῦσιν δέξασθʼ οὖν ὁ Δημήτριος ἡμᾶς ἔφη καὶ μεθʼ ἡμῶν λόγον , ὃς δὴ προσπέπτωκεν ἡμῖν οἰκεῖος ὢν τοῦ τόπου καὶ διὰ τὸν θεὸν ἅπασι προσήκων · καὶ ὅπως οὐ συνάξετε τὰς ὀφρῦς ἐπιχειροῦντες .
Lemmas: ἤδη δέ πως ἀπό ὁ ναός προέρχομαι ἐπί ὁ θύρα ὁ Κνίδιος λέσχη γίγνομαι παρέρχομαι οὖν εἴσω , ὁ φίλος πρός ὅς βαδίζω ὁράω κάθημαι καί περιμένω ἐγώ · εἰμί δέ ὁ ἄλλος ἡσυχία διά ὁ ὥρα , ἀλείφω ἤ θεάομαι ὁ ἀθλητής . καί ὁ Δημήτριος διαμειδιάω ψεύδω λέγω ἤ ἔτυμος λέγω ; δοκέω ἐγώ μηδείς ἄξιος σκέμμα διά χείρ ἔχω · ὁράω γάρ σύ ἀνειμένως σφόδρα κάθημαι καί διαχέω ὁ πρόσωπον . ὑπολαμβάνω οὖν ὁ Μεγαρεύς Ἡρακλέων οὐ γάρ ζητέω φημί ὁ βάλλω ῥῆμα πότερος λάμβδα κατά ὁ μέλλω χρόνος ἀπόλλυμι , οὐδέ ἀπό τίς ἁπλόος ὄνομα ὁ κακός καί ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός καί ὁ ἀγαθός σχηματίζω . οὗτος γάρ ἴσως καί ὁ τοιοῦτος συντείνω καί συνίστημι ὁ πρόσωπον · ὁ δέ ἄλλος ἔξεστι ὁ ὀφρύς κατά χώρα ἔχω φιλοσοφέω καί ζητέω , ἀτρέμας μή δεινός βλέπω μηδέ χαλεπαίνω ὁ πάρειμι δέχομαι οὖν ὁ Δημήτριος ἐγώ φημί καί μετά ἐγώ λόγος , ὅς δή προσπίπτω ἐγώ οἰκεῖος εἰμί ὁ τόπος καί διά ὁ θεός ἅπας προσήκω · καί ὅπως οὐ συνάγω ὁ ὀφρύς ἐπιχειρέω .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 9
εἰπόντος δὲ ταῦτα τοῦ Ἀμμωνίου κἀμοῦ σιωπῶντος , ὁ Κλεόμβροτος ἐμὲ προσαγορεύσας ἤδη σὺ τοῦτο δέδωκας ἔφη τὸ καὶ ποιεῖν ταυτὶ τὰ μαντεῖα καὶ ἀναιρεῖν τὸν θεόν;ʼ οὐκ ἔγωγʼ εἶπον · ἀναιρεῖσθαι μὲν γὰρ οὐδὲν αἰτίᾳ θεοῦ φημι μαντεῖον οὐδὲ χρηστήριον · ἀλλʼ ὥσπερ ἄλλα πολλὰ ποιοῦντος ἡμῖν ἐκείνου καὶ παρασκευάζοντος , ἐπάγει φθορὰν ἐνίοις καὶ στέρησιν ἡ φύσις , μᾶλλον δʼ ἡ ὕλη στέρησις οὖσα ἀναφεύγει πολλάκις καὶ ἀναλύει τὸ γιγνόμενον ὑπὸ τῆς κρείττονος αἰτίας , οὕτω μαντικῶν οἶμαι δυνάμεων σκοτώσεις ἑτέρας καὶ ἀναιρέσεις εἶναι , πολλὰ καλὰ τοῦ θεοῦ διδόντος ἀνθρώποις ἀθάνατον δὲ μηδέν · ὥστε θνήσκειν καὶ τὰ θεῶν θεοὺς δʼ οὒ κατὰ τὸν Σοφοκλέα . τὴν δʼ οὐσίαν αὐτῶν καὶ δύναμιν ἐν τῇ φύσει καὶ τῇ ὕλῃ φασὶ δεῖν ζητεῖν , τῷ θεῷ τῆς ἀρχῆς ; ὥσπερ ἐστὶ δίκαιον φυλαττομένης . εὔηθες γάρ ἐστι καὶ παιδικὸν κομιδῇ τὸ οἴεσθαι τὸν θεὸν αὐτὸν ὥσπερ τοὺς ἐγγαστριμύθους , Εὐρυκλέας πάλαι νυνὶ δὲ Πύθωνας ; προσαγορευομένους , ἐνδυόμενον εἰς τὰ σώματα τῶν προφητῶν ὑποφθέγγεσθαι , τοῖς ἐκείνων στόμασι καὶ φωναῖς χρώμενον ὀργάνοις . ὁ γὰρ θεὸν ἐγκαταμιγνὺς ἀνθρωπίναις χρείαις οὐ φείδεται τῆς σεμνότητος οὐδὲ τηρεῖ τὸ ἀξίωμα καὶ τὸ μέγεθος αὐτῷ τῆς ἀρετῆσ .
Lemmas: λέγω δέ οὗτος ὁ Ἀμμώνιος ἐγώ σιωπάω , ὁ Κλεόμβροτος ἐγώ προσαγορεύω ἤδη σύ οὗτος δίδωμι φημί ὁ καί ποιέω οὗτος ὁ μαντεῖον καί ἀναιρέω ὁ θεός οὐ ἐγώ λέγω · ἀναιρέω μέν γάρ οὐδείς αἰτία θεός φημί μαντεῖον οὐδέ χρηστήριον · ἀλλά ὥσπερ ἄλλος πολύς ποιέω ἐγώ ἐκεῖνος καί παρασκευάζω , ἐπάγω φθορά ἔνιοι καί στέρησις ὁ φύσις , μάλα δέ ὁ ὕλη στέρησις εἰμί ἀναφεύγω πολλάκις καί ἀναλύω ὁ γίγνομαι ὑπό ὁ κρατύς αἰτία , οὕτως μαντικός οἴομαι δύναμις σκότωσις ἕτερος καί ἀναίρεσις εἰμί , πολύς καλός ὁ θεός δίδωμι ἄνθρωπος ἀθάνατος δέ μηδείς · ὥστε θνῄσκω καί ὁ θεός θεός δέ οὐ κατά ὁ Σοφοκλῆς . ὁ δέ οὐσία αὐτός καί δύναμις ἐν ὁ φύσις καί ὁ ὕλη φημί δέω ζητέω , ὁ θεός ὁ ἀρχή ; ὥσπερ εἰμί δίκαιος φυλάσσω . εὐήθης γάρ εἰμί καί παιδικός κομιδῇ ὁ οἴομαι ὁ θεός αὐτός ὥσπερ ὁ ἐγγαστρίμυθος , Εὐρυκλῆς πάλαι νυνί δέ Πύθων ; προσαγορεύω , ἐνδύω εἰς ὁ σῶμα ὁ προφήτης ὑποφθέγγομαι , ὁ ἐκεῖνος στόμα καί φωνή χράω ὄργανον . ὁ γάρ θεός ἐγκαταμίγνυμαι ἀνθρώπινος χρεία οὐ φείδομαι ὁ σεμνότης οὐδέ τηρέω ὁ ἀξίωμα καί ὁ μέγεθος αὐτός ὁ ἀρετή .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 11
ὁ δʼ Ἡσίοδος οἴεται καὶ περιόδοις τισὶ χρόνων γίγνεσθαι τοῖς δαίμοσι τὰς τελευτάς · λέγει γὰρ ἐν τῷ τῆς Ναΐδος προσώπῳ καὶ τὸν χρόνον αἰνιττόμενος ἐννέα τοι ζώει γενεὰς λακέρυζα κορώνη , ἀνδρῶν ἡβώντων ἔλαφος δέ τε τετρακόρωνος τρεῖς δʼ ἐλάφους ὁ κόραξ γηράσκεται αὐτὰρ ὁ φοίνιξ ἐννέα τοὺς κόρακας · δέκα δʼ ἡμεῖς τοὺς φοίνικας νύμφαι ἐυπλόκαμοι , κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο . τοῦτον τὸν χρόνον εἰς πολὺ πλῆθος ἀριθμοῦ συνάγουσιν οἱ μὴ καλῶς δεχόμενοι τὴν γενεάν . ἔστι γὰρ ἐνιαυτός ὥστε γίγνεσθαι τὸ σύμπαν ἐννακισχίλια ἔτη καὶ ἑπτακόσια καὶ εἴκοσι τῆς τῶν δαιμόνων ζωῆς . ἔλαττον μὲν οὖν νομίζουσιν οἱ πολλοὶ τῶν μαθηματικῶν , πλέον δʼ οὐδὲ Πίνδαρος εἴρηκεν εἰπὼν τὰς νύμφας ζῆν ἰσοδένδρου τέκμωρ αἰῶνος λαχοίσας , διὸ καὶ καλεῖν αὑτὰς ἁμαδρυάδας . ἔτι δʼ αὐτοῦ λέγοντος , Δημήτριος ὑπολαβών πῶς ἔφη λέγεις , ὦ Κλεόμβροτε , γενεὰν ἀνδρὸς εἰρῆσθαι τὸν ἐνιαυτόν ; οὔτε γάρ ἡβῶντος οὔτε γηρῶντος , ὡς ἀναγιγνώσκουσιν ἔνιοι , χρόνος ἀνθρωπίνου βίου τοσοῦτὸς ἐστιν . ἀλλʼ οἱ μὲν ἡβώντων ἀναγιγνώσκοντες ἔτη τριάκοντα ποιοῦσι τὴν γενεὰν καθʼ Ἡράκλειτον , ἐν ᾧ χρόνῳ γεννῶντα παρέχει τὸν ἐξ αὑτοῦ γεγεννημένον ὁ γεννήσας . οἱ δὲ γηρώντων πάλιν οὐχ ἡβώντων γράφοντες ὀκτὼ καὶ ἑκατὸν ἔτη νέμουσι τῇ γενεᾷ · τὰ γὰρ πεντήκοντα καί τέσσαρα μεσούσης ὅρον ἀνθρωπίνης ζωῆς εἶναι , συγκείμενον ἔκ τε τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν πρώτων δυεῖν ἐπιπέδων καὶ δυεῖν τετραγώνων καὶ δυεῖν κύβων , οὓς καὶ Πλάτων ἀριθμοὺς ἔλαβεν ἐν τῇ ψυχογονίᾳ . καὶ ὁ λόγος ὅλως ᾐνίχθαι δοκεῖ τῷ Ἡσιόδῳ πρὸς τὴν ἐκπύρωσιν , ὁπηνίκα συνεκλείπειν τοῖς ὑγροῖς εἰκός ἐστι τὰς Νύμφας , αἵ τʼ ἄλσεα καλὰ νέμονται καὶ πηγὰς ποταμῶν καὶ πίσεα ποιήεντα .
Lemmas: ὁ δέ Ἡσίοδος οἴομαι καί περίοδος τις χρόνος γίγνομαι ὁ δαίμων ὁ τελευτή · λέγω γάρ ἐν ὁ ὁ Ναίς πρόσωπον καί ὁ χρόνος αἰνίσσομαι ἐννέα τοι ζάω γενεά λακέρυζα κορώνη , ἀνήρ ἡβάω ἔλαφος δέ τε τετρακόρωνος τρεῖς δέ ἔλαφος ὁ κόραξ γηράσκω ἀτάρ ὁ φοῖνιξ ἐννέα ὁ κόραξ · δέκα δέ ἐγώ ὁ φοῖνιξ νύμφη ἐϋπλόκαμος , κόρη Ζεύς αἰγίοχος . οὗτος ὁ χρόνος εἰς πολύς πλῆθος ἀριθμός συνάγω ὁ μή καλός δέχομαι ὁ γενεά . εἰμί γάρ ἐνιαυτός ὥστε γίγνομαι ὁ σύμπας ἐνακισχίλιοι ἔτος καί ἑπτακόσιοι καί εἴκοσι ὁ ὁ δαίμων ζωή . ἐλαχύς μέν οὖν νομίζω ὁ πολύς ὁ μαθηματικός , πολύς δέ οὐδέ Πίνδαρος λέγω λέγω ὁ νύμφη ζάω ἰσόδενδρος τέκμαρ αἰών λαχοισος , διό καί καλέω ἑαυτοῦ ἁμαδρυάδες . ἔτι δέ αὐτός λέγω , Δημήτριος ὑπολαμβάνω πῶς φημί λέγω , ὦ Κλεόμβροτος , γενεά ἀνήρ λέγω ὁ ἐνιαυτός ; οὔτε γάρ ἡβάω οὔτε γηράσκω , ὡς ἀναγιγνώσκω ἔνιοι , χρόνος ἀνθρώπινος βίος τοσοῦτος εἰμί . ἀλλά ὁ μέν ἡβάω ἀναγιγνώσκω ἔτος τριάκοντα ποιέω ὁ γενεά κατά Ἡράκλειτος , ἐν ὅς χρόνος γεννάω παρέχω ὁ ἐκ ἑαυτοῦ γεννάω ὁ γεννάω . ὁ δέ γηράσκω πάλιν οὐ ἡβάω γράφω ὀκτώ καί ἑκατόν ἔτος νέμω ὁ γενεά · ὁ γάρ πεντήκοντα καί τέσσαρες μεσόω ὅρος ἀνθρώπινος ζωή εἰμί , σύγκειμαι ἐκ τε ὁ ἀρχή καί ὁ πρῶτος δύο ἐπίπεδος καί δύο τετράγωνος καί δύο κύβος , ὅς καί Πλάτων ἀριθμός λαμβάνω ἐν ὁ ψυχογονία . καί ὁ λόγος ὅλος αἰνίσσομαι δοκέω ὁ Ἡσίοδος πρός ὁ ἐκπύρωσις , ὁπηνίκα συνεκλείπω ὁ ὑγρός ἔοικα εἰμί ὁ Νύμφη , ὅς τε ἄλσος καλός νέμω καί πηγή ποταμός καί πῖσος ποιήεις .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 14
περὶ μὲν οὖν τῶν μυστικῶν , ἐν οἷς τὰς μεγίστας ἐμφάσεις καὶ διαφάσεις λαβεῖν ἔστι τῆς περὶ δαιμόνων ἀληθείας , εὔστομά μοι κείσθω καθʼ Ἡρόδοτον · ἑορτὰς δὲ καὶ θυσίας , ὥσπερ ἡμέρας ἀποφράδας καὶ σκυθρωπάς , ἐν αἷς ὠμοφαγίαι καὶ διασπασμοὶ νηστεῖαί τε καὶ κοπετοί , πολλαχοῦ δὲ πάλιν αἰσχρολογίαι πρὸς ἱεροῖς μανίαι τʼ ἀλαλαὶ τʼ ὀρινόμεναι ῥιψαύχενι σὺν κλόνῳ , θεῶν μὲν οὐδενὶ δαιμόνων δὲ φαύλων ἀποτροπῆς ἕνεκα φήσαιμʼ ἂν τελεῖσθαι μειλίχια καὶ παραμύθια . καὶ τὰς πάλαι ποιουμένας ἀνθρωποθυσίας οὔτε θεοὺς ἀπαιτεῖν ἢ προσδέχεσθαι πιθανόν ἐστιν , οὔτε μάτην ἂν ἐδέχοντο βασιλεῖς καὶ στρατηγοὶ παῖδας αὑτῶν ἐπιδιδόντες καὶ καταρχόμενοι καὶ σφάττοντες , ἀλλὰ χαλεπῶν καὶ δυστρόπων ὀργὰς καὶ βαρυθυμίας ἀφοσιούμενοι καὶ ἀποπιμπλάντες ἀλαστόρων ἐνίων δὲ μανικοὺς καὶ τυραννικοὺς ἔρωτας , οὐ δυναμένων οὐδὲ βουλομένων σώμασι καὶ διὰ σωμάτων ὁμιλεῖν . ἀλλʼ ὥσπερ Ἡρακλῆς Οἰχαλίαν ἐπολιόρκει διὰ παρθένον , οὕτως ἰσχυροὶ καὶ βίαιοι δαίμονες ἐξαιτούμενοι ψυχὴν ἀνθρωπίνην περιεχομένην σώματι λοιμούς τε πόλεσι καὶ γῆς ἀφορίας ἐπάγουσι καὶ πολέμους καὶ στάσεις ταράττουσιν , ἄχρι οὗ λάβωσι καὶ τύχωσιν οὖ ἐρῶσιν . ἔνιοι δὲ τοὐναντίον ἔπαθον , ὥσπερ ἐν Κρήτῃ χρόνον συχνὸν διάγων ἔγνων ἄτοπόν τινα τελουμένην ἑορτήν , ἐν ᾗ καὶ εἴδωλον ἀνδρὸς ἀκέφαλον ἀναδεικνύουσι καὶ λέγουσιν ὡς οὗτος ἦν Μόλος ὁ Μηριόνου πατήρ , νύμφῃ δὲ πρὸς βίαν συγγενόμενος ἀκέφαλος εὑρεθείη .
Lemmas: περί μέν οὖν ὁ μυστικός , ἐν ὅς ὁ μέγας ἔμφασις καί διάφασις λαμβάνω εἰμί ὁ περί δαίμων ἀλήθεια , εὔστομος ἐγώ κεῖμαι κατά Ἡρόδοτος · ἑορτή δέ καί θυσία , ὥσπερ ἡμέρα ἀποφράς καί σκυθρωπός , ἐν ὅς ὠμοφαγία καί διασπασμός νηστεία τε καί κοπετός , πολλαχοῦ δέ πάλιν αἰσχρολογία πρός ἱερόν μανία τε ἀλαλή τε ὀρίνω ῥιψαύχην σύν κλόνος , θεός μέν οὐδείς δαίμων δέ φαῦλος ἀποτροπή ἕνεκα φημί ἄν τελέω μειλίχιος καί παραμύθιον . καί ὁ πάλαι ποιέω ἀνθρωποθυσία οὔτε θεός ἀπαιτέω ἤ προσδέχομαι πιθανός εἰμί , οὔτε μάτην ἄν δέχομαι βασιλεύς καί στρατηγός παῖς ἑαυτοῦ ἐπιδίδωμι καί κατάρχω καί σφάζω , ἀλλά χαλεπός καί δύστροπος ὀργή καί βαρυθυμία ἀφοσιόω καί ἀποπίμπλημι ἀλάστωρ ἔνιοι δέ μανικός καί τυραννικός ἔρως , οὐ δύναμαι οὐδέ βούλομαι σῶμα καί διά σῶμα ὁμιλέω . ἀλλά ὥσπερ Ἡρακλῆς Οἰχαλία πολιορκέω διά παρθένος , οὕτως ἰσχυρός καί βίαιος δαίμων ἐξαιτέω ψυχή ἀνθρώπινος περιέχω σῶμα λοιμός τε πόλις καί γῆ ἀφορία ἐπάγω καί πόλεμος καί στάσις ταράσσω , ἄχρι ὅς λαμβάνω καί τυγχάνω ὅς ἐράω . ἔνιοι δέ ἐναντίος πάσχω , ὥσπερ ἐν Κρήτη χρόνος συχνός διάγω γιγνώσκω ἄτοπος τις τελέω ἑορτή , ἐν ὅς καί εἴδωλον ἀνήρ ἀκέφαλος ἀναδείκνυμι καί λέγω ὡς οὗτος εἰμί Μόλος ὁ Μηριόνης πατήρ , νύμφη δέ πρός βία συγγίγνομαι ἀκέφαλος εὑρίσκω .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 16
ταῦτα τοῦ Κλεομβρότου διελθόντος , ὁ Ἡρακλέων οὐδεὶς μέν ἔφη τῶν βεβήλων καὶ ἀμυήτων καὶ περὶ θεῶν δόξας ἀσυγκράτους ἡμῖν ἐχόντων πάρεστιν · αὐτοὶ δὲ παραφυλάττωμεν αὑτούς , ὦ Φίλιππε , μὴ λάθωμεν ἀτόπους ὑποθέσεις καὶ μεγάλας τῷ λόγῳ διδόντες . εὖ λέγεις ὁ Φίλιππος εἶπεν ἀλλὰ τί μάλιστά σε δυσωπεῖ τῶν ὑπὸ Κλεομβρότου τιθεμένων καὶ ὁ Ἡρακλέων τὸ μὲν ἐφεστάναι τοῖς χρηστηρίοις εἶπε μὴ θεοὺς οἷς ἀπηλλάχθαι τῶν περὶ γῆν προσῆκόν ἐστιν , ἀλλὰ δαίμονας ὑπηρέτας θεῶν , οὐ δοκεῖ μοι κακῶς ἀξιοῦσθαι τὸ δὲ τοῖς δαίμοσι τούτοις μονονουχὶ δράγδην λαμβάνοντας ἐκ τῶν ἐπῶν τῶν Ἐμπεδοκλέους ἁμαρτίας καὶ ἄτας καὶ πλάνας θεηλάτους ἐπιφέρειν , τελευτῶντας δὲ καὶ θανάτους ὥσπερ ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι , θρασύτερον ἡγοῦμαι καὶ βαρβαρικώτερον . ἠρώτησεν οὖν ὁ Κλεόμβροτος τὸν Φίλιππον , ὅστις εἴη καὶ ὁπόθεν ὁ νεανίας · πυθόμενος δὲ τοὔνομα καὶ τὴν πόλιν οὐδʼ αὐτούς ἡμᾶς ἔφη λανθάνομεν , ὦ Ἡρακλέων , ἐν λόγοις ἀτόποις γεγονότες · ἀλλʼ οὐκ ἔστι περὶ πραγμάτων μεγάλων μὴ μεγάλαις προσχρησάμενον ἀρχαῖς ἐπὶ τὸ εἰκὸς τῇ δόξῃ προελθεῖν . σὺ δὲ σεαυτὸν λέληθας ὃ δίδως ἀφαιρούμενος · ὁμολογεῖς γὰρ εἶναι δαίμονας , τῷ δὲ μὴ φαύλους ἀξιοῦν εἶναι μηδὲ θνητοὺς οὐκέτι δαίμονας φυλάττεις · τίνι γὰρ τῶν θεῶν διαφέρουσιν , εἰ καὶ κατʼ οὐσίαν τὸ ἄφθαρτον καὶ κατʼ ἀρετὴν τὸ ἀπαθὲς καὶ ἀναμάρτητον ἔχουσι ;
Lemmas: οὗτος ὁ Κλεόμβροτος διέρχομαι , ὁ Ἡρακλέων οὐδείς μέν φημί ὁ βέβηλος καί ἀμύητος καί περί θεός δόξα ἀσύγκρατος ἐγώ ἔχω πάρειμι · αὐτός δέ παραφυλάσσω ἑαυτοῦ , ὦ Φίλιππος , μή λανθάνω ἄτοπος ὑπόθεσις καί μέγας ὁ λόγος δίδωμι . εὖ λέγω ὁ Φίλιππος λέγω ἀλλά τίς μάλα σύ δυσωπέω ὁ ὑπό Κλεόμβροτος τίθημι καί ὁ Ἡρακλέων ὁ μέν ἐφίστημι ὁ χρηστήριον λέγω μή θεός ὅς ἀπαλλάσσω ὁ περί γῆ προσήκω εἰμί , ἀλλά δαίμων ὑπηρέτης θεός , οὐ δοκέω ἐγώ κακός ἀξιόω ὁ δέ ὁ δαίμων οὗτος μονονού δράγδην λαμβάνω ἐκ ὁ ἔπος ὁ Ἐμπεδοκλῆς ἁμαρτία καί ἄτη καί πλάνη θεήλατος ἐπιφέρω , τελευτάω δέ καί θάνατος ὥσπερ ἄνθρωπος ὑποτίθημι , θρασύς ἡγέομαι καί βαρβαρικός . ἐρωτάω οὖν ὁ Κλεόμβροτος ὁ Φίλιππος , ὅστις εἰμί καί ὁπόθεν ὁ νεανίας · πυνθάνομαι δέ ὄνομα καί ὁ πόλις οὐδέ αὐτός ἐγώ φημί λανθάνω , ὦ Ἡρακλέων , ἐν λόγος ἄτοπος γίγνομαι · ἀλλά οὐ εἰμί περί πρᾶγμα μέγας μή μέγας προσχράομαι ἀρχή ἐπί ὁ ἔοικα ὁ δόξα προέρχομαι . σύ δέ σεαυτοῦ λανθάνω ὅς δίδωμι ἀφαιρέω · ὁμολογέω γάρ εἰμί δαίμων , ὁ δέ μή φαῦλος ἀξιόω εἰμί μηδέ θνητός οὐκέτι δαίμων φυλάσσω · τίς γάρ ὁ θεός διαφέρω , εἰ καί κατά οὐσία ὁ ἄφθαρτος καί κατά ἀρετή ὁ ἀπαθής καί ἀναμάρτητος ἔχω ;
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 18
ὁ δὲ Δημήτριος ἔφη τῶν περὶ τὴν Βρεττανίαν νήσων εἶναι πολλὰς ἐρήμους σποράδας , ὧν ἐνίας δαιμόνων καὶ ἡρώων ὀνομάζεσθαι πλεῦσαι δὲ αὐτὸς ἱστορίας καὶ θέας ἕνεκα πομπῇ τοῦ βασιλέως εἰς τὴν ἔγγιστα κειμένην τῶν ἐρήμων , ἔχουσαν οὐ πολλοὺς ἐποικοῦντας ἱεροὺς δὲ καὶ ἀσύλους πάντας ὑπὸ τῶν Βρεττανῶν ὄντας . ἀφικομένου δʼ αὐτοῦ νεωστί , σύγχυσιν μεγάλην περὶ τὸν ἀέρα καὶ διοσημίας πολλὰς γενέσθαι καὶ πνεύματα καταρραγῆναι καὶ πεσεῖν πρηστῆρας · ἐπεὶ δʼ ἐλώφησε , λέγειν τοὺς νησιώτας ὅτι τῶν κρεισσόνων τινὸς ἔκλειψις γέγονεν . ὡς γὰρ λύχνος ἀναπτόμενος φάναι δεινὸν οὐδὲν ἔχει ; σβεννύμενος δὲ πολλοῖς λυπηρός ἐστιν , οὕτως αἱ μεγάλαι ψυχαὶ τὰς μὲν ἀναλάμψεις εὐμενεῖς ; καὶ ἀλύπους ἔχουσιν , αἱ δὲ σβέσεις αὐτῶν καὶ φθοραὶ πολλάκις μέν , ὡς νυνί , πνεύματα καὶ ζάλας τρέφουσι , πολλάκις δὲ λοιμικοῖς πάθεσι τὸν ἀέρα φαρμάττουσιν ἐκεῖ μέντοι μίαν εἶναι νῆσον , ἐν ᾗ τὸν Κρόνον καθεῖρχθαι φρουρούμενον ὑπὸ τοῦ Βριάρεω καθεύδοντα δεσμὸν γὰρ αὐτῷ τὸν ὕπνον μεμηχανῆσθαι , πολλοὺς δὲ περὶ αὐτὸν εἶναι δαίμονας ὀπαδοὺς καὶ θεράποντας .
Lemmas: ὁ δέ Δημήτριος φημί ὁ περί ὁ Βρεττανία νῆσος εἰμί πολύς ἐρῆμος σποράς , ὅς ἔνιοι δαίμων καί ἥρως ὀνομάζω πλέω δέ αὐτός ἱστορία καί θέα ἕνεκα πομπή ὁ βασιλεύς εἰς ὁ ἐγγύς κεῖμαι ὁ ἐρῆμος , ἔχω οὐ πολύς ἐποικέω ἱερός δέ καί ἄσυλος πᾶς ὑπό ὁ Βρεττανός εἰμί . ἀφικνέομαι δέ αὐτός νεωστί , σύγχυσις μέγας περί ὁ ἀήρ καί Διοσημία πολύς γίγνομαι καί πνεῦμα καταρρήγνυμι καί πίπτω πρηστήρ · ἐπεί δέ λωφάω , λέγω ὁ νησιώτης ὅτι ὁ κρατύς τις ἔκλειψις γίγνομαι . ὡς γάρ λύχνος ἀνάπτω φημί δεινός οὐδείς ἔχω ; σβέννυμι δέ πολύς λυπηρός εἰμί , οὕτως ὁ μέγας ψυχή ὁ μέν ἀνάλαμψις εὐμενής ; καί ἄλυπος ἔχω , ὁ δέ σβέσις αὐτός καί φθορά πολλάκις μέν , ὡς νυνί , πνεῦμα καί ζάλη τρέφω , πολλάκις δέ λοιμικός πάθος ὁ ἀήρ φαρμάσσω ἐκεῖ μέντοι εἷς εἰμί νῆσος , ἐν ὅς ὁ Κρόνος κατείργω φρουρέω ὑπό ὁ Βριάρεως καθεύδω δεσμός γάρ αὐτός ὁ ὕπνος μηχανάομαι , πολύς δέ περί αὐτός εἰμί δαίμων ὀπηδός καί θεράπων .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 19
ὑπολαβὼν δʼ ὁ Κλεόμβροτος ἔχω μέν ἔφη καὶ ἐγὼ τοιαῦτα διελθεῖν , ἀρκεῖ δὲ πρὸς τὴν ὑπόθεσιν τὸ μηδὲν ἐναντιοῦσθαι μηδὲ κωλύειν ἔχειν οὕτω ταῦτα . καίτοι τοὺς Στωικούς ἔφη γιγνώσκομεν οὐ μόνον κατὰ δαιμόνων ἣν λέγω δόξαν ἔχοντας , ἀλλὰ καὶ θεῶν ὄντων τοσούτων τὸ πλῆθος ἑνὶ χρωμένους ἀιδίῳ καὶ ἀφθάρτῳ · τοὺς δʼ ἄλλους καὶ γεγονέναι καὶ φθαρήσεσθαι νομίζοντας . Ἐπικουρείων δὲ χλευασμοὺς καὶ γέλωτας οὔτι φοβητέον , οἷς τολμῶσι χρῆσθαι καὶ κατὰ τῆς προνοίας μῦθον αὐτὴν συναποκαλοῦντες . ἡμεῖς δὲ τὴν ἀπειρίαν μῦθον εἶναί φαμεν ἐν κόσμοις τοσούτοις μηδένα λόγῳ θείῳ κυβερνώμενον ἔχουσαν , ἀλλὰ πάντας ἐκ ταὐτομάτου καὶ γεγονότας καὶ συνισταμένους . εἰ δὲ χρὴ γελᾶν ἐν φιλοσοφίᾳ , τὰ εἴδωλα γελαστέον τὰ κωφὰ καὶ τυφλὰ καὶ ἄψυχα , ἃ ποιμαίνουσι . ἀπλέτους ἐτῶν περιόδους ἐπιφαινόμενα καὶ περινοστοῦντα πάντῃ , τὰ μὲν ἔτι ζώντων τὰ δὲ πάλαι κατακαέντων ἢ κατασαπέντων ἀπορρυέντα , φλεδόνας καὶ σκιὰς ἕλκοντες εἰς φυσιολογίαν , ἂν δὲ φῇ τις εἶναι δαίμονας οὐ φύσει μόνον ἀλλὰ καὶ λόγοις καὶ τὸ σῴζεσθαι καὶ διαμένειν πολὺν χρόνον ἔχοντας , δυσκολαίνοντες .
Lemmas: ὑπολαμβάνω δέ ὁ Κλεόμβροτος ἔχω μέν φημί καί ἐγώ τοιοῦτος διέρχομαι , ἀρκέω δέ πρός ὁ ὑπόθεσις ὁ μηδείς ἐναντιόομαι μηδέ κωλύω ἔχω οὕτως οὗτος . καίτοι ὁ Στωϊκός φημί γιγνώσκω οὐ μόνος κατά δαίμων ὅς λέγω δόξα ἔχω , ἀλλά καί θεός εἰμί τοσοῦτος ὁ πλῆθος εἷς χράω ἀίδιος καί ἄφθαρτος · ὁ δέ ἄλλος καί γίγνομαι καί φθείρω νομίζω . Ἐπικούρειος δέ χλευασμός καί γέλως οὔτι φοβητέος , ὅς τολμάω χράω καί κατά ὁ πρόνοια μῦθος αὐτός συναποκαλέω . ἐγώ δέ ὁ ἀπειρία μῦθος εἰμί φημί ἐν κόσμος τοσοῦτος μηδείς λόγος θεῖος κυβερνάω ἔχω , ἀλλά πᾶς ἐκ αὐτόματος καί γίγνομαι καί συνίστημι . εἰ δέ χρή γελάω ἐν φιλοσοφία , ὁ εἴδωλον γελάω ὁ κωφός καί τυφλός καί ἄψυχος , ὅς ποιμαίνω . ἄπλετος ἔτος περίοδος ἐπιφαίνω καί περινοστέω πάντῃ , ὁ μέν ἔτι ζάω ὁ δέ πάλαι κατακαίω ἤ κατασήπω ἀπορρέω , φλεδώ καί σκιά ἕλκω εἰς φυσιολογία , ἐάν δέ φημί τις εἰμί δαίμων οὐ φύσις μόνος ἀλλά καί λόγος καί ὁ σῴζω καί διαμένω πολύς χρόνος ἔχω , δυσκολαίνω .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 20
ῥηθέντων δὲ τούτων ὁ Ἀμμώνιος ὀρθῶς ἔφη μοι δοκεῖ Θεόφραστος ἀποφήνασθαι τί γὰρ κωλύει φωνὴν δέξασθαι σεμνὴν καὶ φιλοσοφωτάτην ; καὶ γὰρ ἀθετουμένη πολλὰ τῶν ἐνδεχομένων ἀποδειχθῆναι δὲ μὴ δυναμένων ἀναιρεῖ , καὶ τιθεμένη πολλὰ συνεφέλκεται τῶν ἀδυνάτων καὶ ἀνυπάρκτων . ὃ μέντοι μόνον ἀκήκοα τῶν Ἐπικουρείων λεγόντων πρὸς τοὺς εἰσαγομένους ὑπʼ Ἐμπεδοκλέους δαίμονας , ὡς οὐ δυνατὸν εἶναι φαύλους καὶ ἁμαρτητικοὺς ὄντας μακαρίους καὶ μακραίωνας εἶναι , πολλὴν τυφλότητα τῆς κακίας ἐχούσης καὶ τὸ περιπτωτικὸν τοῖς ἀναιρετικοῖς , εὔηθές ἐστιν . οὕτω γὰρ Ἐπίκουρός τε χείρων Γοργίου φανεῖται τοῦ σοφιστοῦ καὶ Μητρόδωρος Ἀλέξιδος τοῦ κωμῳδοποιοῦ . διπλάσιον γὰρ οὗτος ἔζησε τοῦ Μητροδώρου , Ἐπικούρου δʼ ἐκεῖνος πλέον ἢ ἐπίτριτον . ἄλλως γὰρ ἰσχυρὸν ἀρετὴν καὶ κακίαν ἀσθενὲς λέγομεν , οὐ πρὸς διαμονὴν καὶ διάλυσιν σώματος · ἐπεὶ καὶ τῶν θηρίων πολλὰ μὲν δυσκίνητα καὶ νωθρὰ , ταῖς ψυχαῖς ὄντα πολλὰ δʼ ἀκόλαστα καὶ ἄτακτα τῶν συνετῶν καὶ πανούργων χρόνους ζῇ μακροτέρους . ὅθεν οὐκ εὖ τῷ θεῷ τὴν ἀιδιότητα ποιοῦσιν ἐκ φυλακῆς καὶ διακρούσεως τῶν ἀναιρετικῶν . ἔδει γὰρ ἐν τῇ φύσει τοῦ μακαρίου τὸ ἀπαθὲς καὶ ἄφθαρτον εἶναι , μηδεμιᾶς πραγματείας δεόμενον . ἀλλʼ ἴσως τὸ λέγειν πρὸς μὴ παρόντας οὐκ εὔγνωμον φαίνεται . πάλιν οὖν ὁ Κλεόμβροτος ἡμῖν ὃν ἄρτι περὶ τῆς · μεταστάσεως καὶ φυγῆς τῶν δαιμονίων ἀφῆκε λόγον ἀναλαβεῖν δίκαιός ἐστι .
Lemmas: λέγω δέ οὗτος ὁ Ἀμμώνιος ὀρθός φημί ἐγώ δοκέω Θεόφραστος ἀποφαίνω τίς γάρ κωλύω φωνή δέχομαι σεμνός καί φιλόσοφος ; καί γάρ ἀθετέω πολύς ὁ ἐνδέχομαι ἀποδείκνυμι δέ μή δύναμαι ἀναιρέω , καί τίθημι πολύς συνεφέλκω ὁ ἀδύνατος καί ἀνύπαρκτος . ὅς μέντοι μόνος ἀκούω ὁ Ἐπικούρειος λέγω πρός ὁ εἰσάγω ὑπό Ἐμπεδοκλῆς δαίμων , ὡς οὐ δυνατός εἰμί φαῦλος καί ἁμαρτητικός εἰμί μακάριος καί μακραίων ἔρχομαι , πολύς τυφλότης ὁ κακία ἔχω καί ὁ περιπτωτικός ὁ ἀναιρετικός , εὐήθης εἰμί . οὕτως γάρ Ἐπίκουρος τε κακός Γοργίας φαίνω ὁ σοφιστής καί Μητρόδωρος Ἄλεξις ὁ κωμῳδοποιός . διπλάσιος γάρ οὗτος ζάω ὁ Μητρόδωρος , Ἐπίκουρος δέ ἐκεῖνος πολύς ἤ ἐπίτριτος . ἄλλος γάρ ἰσχυρός ἀρετή καί κακία ἀσθενής λέγω , οὐ πρός διαμονή καί διάλυσις σῶμα · ἐπεί καί ὁ θηρίον πολύς μέν δυσκίνητος καί νωθρός , ὁ ψυχή εἰμί πολύς δέ ἀκόλαστος καί ἄτακτος ὁ συνετός καί πάνουργος χρόνος ζάω μακρός . ὅθεν οὐ εὖ ὁ θεός ὁ ἀιδιότης ποιέω ἐκ φυλακή καί διάκρουσις ὁ ἀναιρετικός . δέω γάρ ἐν ὁ φύσις ὁ μακάριος ὁ ἀπαθής καί ἄφθαρτος εἰμί , μηδείς πραγματεία δέω . ἀλλά ἴσως ὁ λέγω πρός μή πάρειμι οὐ εὐγνώμων φαίνω . πάλιν οὖν ὁ Κλεόμβροτος ἐγώ ὅς ἄρτι περί ὁ · μετάστασις καί φυγή ὁ δαιμόνιον ἀφίημι λόγος ἀναλαμβάνω δίκαιος εἰμί .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 24
πρῶτον τοίνυν ἔφην ἐγώ τὰ κωλύοντα ποιεῖν κόσμους ἀπείρους οὐκ ἀπείργει πλείονας ἑνὸς ποιεῖν . καὶ γὰρ οἷόν τʼ ἔστιν εἶναι καὶ μαντικὴν καὶ πρόνοιαν ἐν πλείοσι κόσμοις , καὶ τὸ μικροτάτην τύχην παρεμπίπτειν , τὰ δὲ πλεῖστα καὶ μέγιστα τάξιν λαμβάνειν πρὸς γένεσιν καὶ μεταβολήν , ὧν οὐδὲν ἡ ἀπειρία δέχεσθαι πέφυκεν . ἔπειτα τῷ λόγῳ μᾶλλον ἕπεται τὸ τῷ θεῷ μὴ μονογενῆ μηδʼ ἔρημον εἶναι τὸν κόσμον . ἀγαθὸς γὰρ ὢν τελέως οὐδεμιᾶς ἀρετῆς ἐνδεής ἐστιν , ἥκιστα δὲ τῶν περὶ δικαιοσύνην καὶ φιλίαν · κάλλισται γὰρ αὗται καὶ θεοῖς πρέπουσαι . μάτην δʼ οὐδὲν ἔχειν οὐδʼ ἄχρηστον θεὸς πέφυκεν . εἰσὶν οὖν ἐκτὸς ἕτεροι θεοὶ καὶ κόσμοι , πρὸς οὓς χρῆται ταῖς κοινωνικαῖς ἀρεταῖς · οὐ γὰρ πρὸς αὑτὸν οὐδὲ μέρος αὑτοῦ χρῆσίς ἐστι δικαιοσύνης ἢ χάριτος ἢ χρηστότητος ἀλλὰ πρὸς ἄλλους ; . ὥστʼ οὐκ εἰκὸς ἄφιλον οὐδʼ ἀγείτονα τόνδʼ οὐδʼ ἄμικτον ἐν ἀπείρῳ κενῷ τὸν κόσμον σαλεύειν · ἐπεὶ καὶ τὴν φύσιν ὁρῶμεν τὰ καθʼ ἕκαστα γένεσιν καὶ εἴδεσιν οἷον ἀγγείοις ἢ περικαρπίοις σπέρματος περιέχουσαν . οὐδὲν γὰρ ἐν ἀριθμῷ τῶν ὄντων ἔστιν , οὗ γε μὴ λόγος ὑπάρχει κοινός , οὐδὲ τυγχάνει τῆς τοιᾶσδε προσηγορίας ὃ μὴ κοινῶς ποιὸν ἢ ἰδίως ἐστίν . ὁ δὲ κόσμος οὐ λέγεται κοινῶς εἶναι ποιός · ἰδίως τοίνυν ποιός ἐστιν ἐκ διαφορᾶς τῆς πρὸς ἄλλα συγγενῆ καὶ ὁμοειδῆ γεγονὼς τοιοῦτος . εἰ γὰρ οὔτʼ ἄνθρωπος εἷς οὔτʼ ἵππος ἐν τῇ φύσει γέγονεν οὔτʼ ἄστρον οὔτε θεὸς οὔτε δαίμων , τί κωλύει μηδὲ κόσμον ἕνα τὴν φύσιν ἔχειν ἀλλʼ ἢ πλείονας ; ὁ γὰρ λέγων , ὅτι καὶ γῆν μίαν ἔχει καὶ θάλατταν , ἐμφανὲς τι παρορᾷ τὸ τῶν ὁμοιομερῶν τήν τε γὰρ γῆν εἰς ὁμώνυμα μέρη καὶ τὴν θάλατταν ὡσαύτως διαιροῦμεν · τοῦ δὲ κόσμου μέρος οὐκέτι κόσμος ἀλλʼ ἐκ διαφόρων φύσεων συνέστηκε .
Lemmas: πρῶτος τοίνυν φημί ἐγώ ὁ κωλύω ποιέω κόσμος ἄπειρος οὐ ἀπείργω πολύς εἷς ποιέω . καί γάρ οἷος τε εἰμί εἰμί καί μαντικός καί πρόνοια ἐν πολύς κόσμος , καί ὁ μικρός τύχη παρεμπίπτω , ὁ δέ πολύς καί μέγας τάξις λαμβάνω πρός γένεσις καί μεταβολή , ὅς οὐδείς ὁ ἀπειρία δέχομαι φύω . ἔπειτα ὁ λόγος μάλα ἕπομαι ὁ ὁ θεός μή μονογενής μηδέ ἐρῆμος εἰμί ὁ κόσμος . ἀγαθός γάρ εἰμί τέλειος οὐδείς ἀρετή ἐνδεής εἰμί , ἦκα δέ ὁ περί δικαιοσύνη καί φιλία · καλός γάρ οὗτος καί θεός πρέπω . μάτην δέ οὐδείς ἔχω οὐδέ ἄχρηστος θεός φύω . εἰμί οὖν ἐκτός ἕτερος θεός καί κόσμος , πρός ὅς χράω ὁ κοινωνικός ἀρετή · οὐ γάρ πρός ἑαυτοῦ οὐδέ μέρος ἑαυτοῦ χρῆσις εἰμί δικαιοσύνη ἤ χάρις ἤ χρηστότης ἀλλά πρός ἄλλος ; . ὥστε οὐ ἔοικα ἄφιλος οὐδέ ἀγείτων ὅδε οὐδέ ἄμικτος ἐν ἄπειρος κενός ὁ κόσμος σαλεύω · ἐπεί καί ὁ φύσις ὁράω ὁ κατά ἕκαστος γένεσις καί εἶδος οἷος ἀγγεῖον ἤ περικάρπιον σπέρμα περιέχω . οὐδείς γάρ ἐν ἀριθμός ὁ εἰμί εἰμί , ὅς γε μή λόγος ὑπάρχω κοινός , οὐδέ τυγχάνω ὁ τοιόσδε προσηγορία ὅς μή κοινός ποιός ἤ ἴδιος εἰμί . ὁ δέ κόσμος οὐ λέγω κοινός εἰμί ποιός · ἴδιος τοίνυν ποιός εἰμί ἐκ διαφορά ὁ πρός ἄλλος συγγενής καί ὁμοειδής γίγνομαι τοιοῦτος . εἰ γάρ οὔτε ἄνθρωπος εἷς οὔτε ἵππος ἐν ὁ φύσις γίγνομαι οὔτε ἄστρον οὔτε θεός οὔτε δαίμων , τίς κωλύω μηδέ κόσμος εἷς ὁ φύσις ἔχω ἀλλά ἤ πολύς ; ὁ γάρ λέγω , ὅτι καί γῆ εἷς ἔχω καί θάλασσα , ἐμφανής τις παροράω ὁ ὁ ὁμοιομερής ὁ τε γάρ γῆ εἰς ὁμώνυμος μέρος καί ὁ θάλασσα ὡσαύτως διαιρέω · ὁ δέ κόσμος μέρος οὐκέτι κόσμος ἀλλά ἐκ διάφορος φύσις συνίστημι .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 25
καὶ μὴν ὅ γε μάλιστα φοβηθέντες ἔνιοι καταναλίσκουσιν τὴν ὕλην εἰς τὸν κόσμον ἅπασαν , ὡς μηδὲν ὑπολειπόμενον ἐκτὸς ἐνστάσεσιν ἢ πληγαῖς διαταράττοι τὴν τοῦδε σύστασιν , οὐκ ὀρθῶς ἔδεισαν . πλειόνων γὰρ ὄντων κόσμων ἰδίᾳ δʼ ἑκάστου συνειληχότος οὐσίᾳ καὶ ὕλῃ μέτρον ὡρισμένον ἐχούσῃ καὶ πέρας , οὐδὲν ἄτακτον οὐδʼ ἀκατακόσμητον οἷον περίττωμα λειφθήσεται προσπίπτον ἔξωθεν . ὁ γὰρ περὶ ἕκαστον λόγος ἐγκρατὴς ὢν τῆς συννενεμημένης ὕλης οὐδὲν ἔκφορον ἐάσει καὶ πλανώμενον ἐμπεσεῖν ἐξ ἄλλου οὐδʼ εἰς ἑαυτὸν ἐξ ἄλλον διὰ τὸ μήτε πλῆθος ἀόριστον καὶ ἄπειρον τὴν φύσιν ἔχειν μήτε κίνησιν ἄλογον καὶ ἄτακτον . εἰ δὲ καί τις ἀπορροὴ φέρεται πρὸς ἑτέρους ἀφʼ ἑτέρων , ὁμόφυλον εἶναι καὶ προσηνῆ καὶ πᾶσιν ἠπίως ἐπιμιγνυμένην ὥσπερ αἱ τῶν ἀστέρων αὐγαὶ καὶ συγκράσεις , αὐτούς τε τέρπεσθαι καθορῶντας ἀλλήλους εὐμενῶς , θεοῖς τε πολλοῖς καὶ ἀγαθοῖς καθʼ ἕκαστον οὖσι παρέχειν ἐπιμιξίας καὶ φιλοφροσύνας . ἀδύνατον γὰρ οὐδέν ἐστι τούτων οὔτε μυθῶδες οὔτε παράλογον εἰ μὴ νὴ Δία τὰ τοῦ Ἀριστοτέλους ὑπόψονταί τινες ὡς φυσικὰς αἰτίας ἔχοντα . τῶν γὰρ σωμάτων ἑκάστου τόπον οἰκεῖον ἔχοντος , ὥς φησιν , ἀνάγκη τὴν γῆν πανταχόθεν ἐπὶ τὸ μέσον φέρεσθαι καὶ τὸ ὕδωρ ἐπʼ αὐτῆς διὰ βάρος ὑφιστάμενον τοῖς κουφοτέροις . ἂν οὖν πλείονες ὦσι κόσμοι , συμβήσεται τὴν γῆν πολλαχοῦ μὲν ἐπάνω τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ ἀέρος κεῖσθαι πολλαχοῦ δʼ ὑποκάτω · καὶ τὸν ἀέρα , καὶ τὸ ὕδωρ ὁμοίως , πῆ μὲν ἐν ταῖς κατὰ φύσιν πῆ δʼ ἐν ταῖς παρὰ φύσιν χώραις ὑπάρχειν . ὧν ἀδυνάτων ὄντων , ὡς οἴεται , μήτε δύο μήτε πλείονας εἶναι κόσμους , ἀλλʼ ἕνα τοῦτον ἐκ τῆς οὐσίας ἁπάσης συγκείμενον , ἱδρυμένον κατὰ φύσιν , ὡς προσήκει ταῖς τῶν σωμάτων διαφοραῖς .
Lemmas: καί μήν ὅς γε μάλα φοβέω ἔνιοι καταναλίσκω ὁ ὕλη εἰς ὁ κόσμος ἅπας , ὡς μηδείς ὑπολείπω ἐκτός ἔνστασις ἤ πληγή διαταράσσω ὁ ὅδε σύστασις , οὐ ὀρθός δείδω . πολύς γάρ εἰμί κόσμος ἴδιος δέ ἕκαστος συλλαγχάνω οὐσία καί ὕλη μέτρον ὁρίζω ἔχω καί πέρας , οὐδείς ἄτακτος οὐδέ ἀκατακόσμητος οἷος περίσσωμα λείπω προσπίπτω ἔξωθεν . ὁ γάρ περί ἕκαστος λόγος ἐγκρατής εἰμί ὁ συννέμω ὕλη οὐδείς ἔκφορος ἐάω καί πλανάω ἐμπίπτω ἐκ ἄλλος οὐδέ εἰς ἑαυτοῦ ἐκ ἄλλος διά ὁ μήτε πλῆθος ἀόριστος καί ἄπειρος ὁ φύσις ἔχω μήτε κίνησις ἄλογος καί ἄτακτος . εἰ δέ καί τις ἀπορροή φέρω πρός ἕτερος ἀπό ἕτερος , ὁμόφυλος εἰμί καί προσηνής καί πᾶς ἤπιος ἐπιμείγνυμι ὥσπερ ὁ ὁ ἀστήρ αὐγή καί σύγκρασις , αὐτός τε τέρπω καθοράω ἀλλήλων εὐμενής , θεός τε πολύς καί ἀγαθός κατά ἕκαστος εἰμί παρέχω ἐπιμιξία καί φιλοφροσύνη . ἀδύνατος γάρ οὐδείς εἰμί οὗτος οὔτε μυθώδης οὔτε παράλογος εἰ μή νή Ζεύς ὁ ὁ Ἀριστοτέλης ὑφοράω τις ὡς φυσικός αἰτία ἔχω . ὁ γάρ σῶμα ἕκαστος τόπος οἰκεῖος ἔχω , ὡς φημί , ἀνάγκη ὁ γῆ πανταχόθεν ἐπί ὁ μέσος φέρω καί ὁ ὕδωρ ἐπί αὐτός διά βάρος ὑφίστημι ὁ κοῦφος . ἐάν οὖν πολύς εἰμί κόσμος , συμβαίνω ὁ γῆ πολλαχοῦ μέν ἐπάνω ὁ πῦρ καί ὁ ἀήρ κεῖμαι πολλαχοῦ δέ ὑποκάτω · καί ὁ ἀήρ , καί ὁ ὕδωρ ὅμοιος , πῇ μέν ἐν ὁ κατά φύσις πῇ δέ ἐν ὁ παρά φύσις χώρα ὑπάρχω . ὅς ἀδύνατος εἰμί , ὡς οἴομαι , μήτε δύο μήτε πολύς εἰμί κόσμος , ἀλλά εἷς οὗτος ἐκ ὁ οὐσία ἅπας σύγκειμαι , ἱδρύω κατά φύσις , ὡς προσήκω ὁ ὁ σῶμα διαφορά .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 26
ἀλλὰ καὶ ταῦτα πιθανῶς μᾶλλον ἢ ἀληθῶς εἴρηται σκόπει δʼ οὕτως ἔφην ὦ φίλε Δημήτριε . τῶν γὰρ σωμάτων τὰ μὲν ἐπὶ τὸ μέσον καὶ κάτω κινεῖσθαι λέγων τὰ δʼ ἀπὸ τοῦ μέσου καὶ ἄνω τὰ δὲ περὶ τὸ μέσον καὶ κύκλῳ , πρὸς τί λαμβάνει τὸ μέσον ; οὐ δήπου πρὸς τὸ κενόν · οὐ γὰρ ἔστι κατʼ αὐτόν . καθʼ οὓς δʼ ἔστιν , οὐκ ἔχει μέσον , ὥσπερ οὐδὲ πρῶτον οὐδʼ ἔσχατον πέρατα γὰρ ταῦτα , τὸ δʼ ἄπειρον καὶ ἀπεράτωτον . εἰ δὲ καὶ βιάσαιτό τις αὑτὸν λόγου βίᾳ κενοῦ μέσον ἀπείρου νοῆσαί τι , τίς ἡ πρὸς τοῦτο γιγνομένη τῶν κινήσεων διαφορὰ τοῖς σώμασι ; οὔτε γὰρ ἐν τῷ κενῷ δύναμίς ἐστι τῶν σωμάτων οὔτε τὰ σώματα προαίρεσιν ἔχει καὶ ὁρμήν , ἣ τοῦ μέσου γλίχεται καὶ πρὸς τοῦτο συντείνει πανταχόθεν . ἀλλʼ ὁμοίως ἄπορόν ἐστιν ἀψύχων σωμάτων πρὸς ἀσώματον χώραν καὶ ἀδιάφορον ἢ φορὰν ἐξ αὑτῶν ἢ ὁλκὴν ὑπʼ ἐκείνης γιγνομένην νοῆσαι . λείπεται τοίνυν τὸ μέσον οὐ τοπικῶς ἀλλὰ σωματικῶς λέγεσθαι . τοῦδε γὰρ τοῦ κόσμου μίαν ἐκ πλειόνων σωμάτων καὶ ἀνομοίων ἑνότητα καὶ σύνταξιν ἔχοντος , αἱ διαφοραὶ τὰς κινήσεις ἄλλοις πρὸς ἄλλα ποιοῦσιν ἐξ ἀνάγκης · δῆλον δὲ τῷ μετακοσμούμενα ταῖς οὐσίαις ἕκαστα καὶ τὰς χώρας ἅμα συμμεταβάλλειν αἱ μὲν γὰρ διακρίσεις ἀπὸ τοῦ μέσου τὴν ὕλην αἰρομένην ἄνω κύκλῳ διανέμουσιν αἱ δὲ συγκρίσεις καὶ πυκνώσεις πιέζουσι κάτω πρὸς τὸ μέσον καὶ συνελαύνουσι .
Lemmas: ἀλλά καί οὗτος πιθανός μάλα ἤ ἀληθής λέγω σκοπέω δέ οὕτως φημί ὦ φίλος Δημήτριος . ὁ γάρ σῶμα ὁ μέν ἐπί ὁ μέσος καί κάτω κινέω λέγω ὁ δέ ἀπό ὁ μέσος καί ἄνω ὁ δέ περί ὁ μέσος καί κύκλος , πρός τίς λαμβάνω ὁ μέσος ; οὐ δήπου πρός ὁ κενός · οὐ γάρ εἰμί κατά αὐτός . κατά ὅς δέ εἰμί , οὐ ἔχω μέσος , ὥσπερ οὐδέ πρῶτος οὐδέ ἔσχατος πέρας γάρ οὗτος , ὁ δέ ἄπειρος καί ἀπεράτωτος . εἰ δέ καί βιάζω τις ἑαυτοῦ λόγος βία κενός μέσος ἄπειρος νοέω τις , τίς ὁ πρός οὗτος γίγνομαι ὁ κίνησις διαφορά ὁ σῶμα ; οὔτε γάρ ἐν ὁ κενός δύναμις εἰμί ὁ σῶμα οὔτε ὁ σῶμα προαίρεσις ἔχω καί ὁρμή , ὅς ὁ μέσος γλίχομαι καί πρός οὗτος συντείνω πανταχόθεν . ἀλλά ὅμοιος ἄπορος εἰμί ἄψυχος σῶμα πρός ἀσώματος χώρα καί ἀδιάφορος ἤ φορά ἐκ ἑαυτοῦ ἤ ὁλκή ὑπό ἐκεῖνος γίγνομαι νοέω . λείπω τοίνυν ὁ μέσος οὐ τοπικός ἀλλά σωματικός λέγω . ὅδε γάρ ὁ κόσμος εἷς ἐκ πολύς σῶμα καί ἀνόμοιος ἑνότης καί σύνταξις ἔχω , ὁ διαφορά ὁ κίνησις ἄλλος πρός ἄλλος ποιέω ἐκ ἀνάγκη · δῆλος δέ ὁ μετακοσμέω ὁ οὐσία ἕκαστος καί ὁ χώρα ἅμα συμμεταβάλλω ὁ μέν γάρ διάκρισις ἀπό ὁ μέσος ὁ ὕλη ἀείρω ἄνω κύκλος διανέμω ὁ δέ σύγκρισις καί πύκνωσις πιέζω κάτω πρός ὁ μέσος καί συνελαύνω .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 27
περὶ ὧν οὐκ ἀναγκαῖον ἐνταῦθα πλείοσι λόγοις χρῆσθαι . ἣν γὰρ ἄν τις ὑπόθηται τῶν παθῶν τούτων καὶ τῶν μεταβολῶν αἰτίαν εἶναι δημιουργόν , αὕτη συνέξει τῶν κόσμων ἕκαστον ἐν ἑαυτῷ . καὶ γὰρ γῆν καὶ θάλατταν ἕκαστος ἔχει κόσμος · ἔχει γὰρ καὶ μέσον ἕκαστος ἴδιον , καὶ πάθη σωμάτων καὶ μεταβολὰς καὶ φύσιν καὶ δύναμιν , ἣ σῴζει καὶ φυλάττει κατὰ χώραν ἕκαστον . τὸ μὲν γὰρ ἐκτός , εἴτʼ οὐδέν ἐστιν εἴτε κενὸν ἄπειρον , οὐ παρέχει μέσον , ὡς εἴρηται · πλειόνων δὲ κόσμων ὄντων , καθʼ ἕκαστόν ἐστιν ἴδιον μέσον · ὥστε κίνησις ἰδία τοῖς μὲν ἐπὶ τοῦτο τοῖς δʼ ἀπὸ τούτου τοῖς δὲ περὶ τοῦτο , καθάπερ αὐτοὶ διαιροῦσιν . ὁ δʼ ἀξιῶν , πολλῶν μέσων ὄντων , ἐφʼ ἓν μόνον ὠθεῖσθαι τὰ βάρη πανταχόθεν , οὐδὲν διαφέρει τοῦ , πολλῶν ὄντων ἀνθρώπων , ἀξιοῦντος εἰς μίαν φλέβα τὸ πανταχόθεν αἷμα συρρεῖν καὶ μιᾷ μήνιγγι τοὺς πάντων ἐγκεφάλους περιέχεσθαι , δεινὸν ἡγούμενος , εἰ τῶν φυσικῶν σωμάτων οὐ μίαν ἅπαντα τὰ στερρὰ καὶ μίαν τὰ μανὰ χώραν ἐφέξει . καὶ γὰρ οὗτος ἄτοπος ἔσται κἀκεῖνος ἀγανακτῶν , εἰ τὰ ὅλα τοῖς αὑτῶν μέρεσι χρῆται , τὴν κατὰ φύσιν θέσιν ἔχουσιν ἐν ἑκάστῳ καὶ τάξιν . ἐκεῖνο γὰρ ἦν ἄτοπον , εἴ τις ἔλεγε κόσμον εἶναι τὸν ἐν αὐτῷ σελήνην ἔχοντα καθάπερ ἄνθρωπον ἐν ταῖς πτέρναις τὸν ἐγκέφαλον φοροῦντα καὶ τὴν καρδίαν ἐν τοῖς κροτάφοις . τὸ δὲ πλείονας ποιοῦντας χωρὶς ἀλλήλων κόσμους ἅμα τοῖς ὅλοις τὰ μέρη συναφορίζειν καὶ συνδιαιρεῖν οὐκ ἄτοπον · ἡ γὰρ ἐν ἑκάστῳ γῆ καὶ θάλασσα καὶ οὐρανὸς κείσεται κατὰ φύσιν ὡς προσήκει , τὸ τʼ ἄνω καὶ κάτω καὶ κύκλῳ καὶ μέσον οὐ πρὸς ἄλλον οὐδʼ ἐκτὸς ἀλλʼ ἐν ἑαυτῷ καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἔχει τῶν κόσμων ἕκαστος .
Lemmas: περί ὅς οὐ ἀναγκαῖος ἐνταῦθα πολύς λόγος χράω . ὅς γάρ ἄν τις ὑποτίθημι ὁ πάθος οὗτος καί ὁ μεταβολή αἰτία εἰμί δημιουργός , οὗτος συνέχω ὁ κόσμος ἕκαστος ἐν ἑαυτοῦ . καί γάρ γῆ καί θάλασσα ἕκαστος ἔχω κόσμος · ἔχω γάρ καί μέσος ἕκαστος ἴδιος , καί πάθος σῶμα καί μεταβολή καί φύσις καί δύναμις , ὅς σῴζω καί φυλάσσω κατά χώρα ἕκαστος . ὁ μέν γάρ ἐκτός , εἴτε οὐδείς εἰμί εἴτε κενός ἄπειρος , οὐ παρέχω μέσος , ὡς λέγω · πολύς δέ κόσμος εἰμί , κατά ἕκαστος εἰμί ἴδιος μέσος · ὥστε κίνησις ἴδιος ὁ μέν ἐπί οὗτος ὁ δέ ἀπό οὗτος ὁ δέ περί οὗτος , καθά αὐτός διαιρέω . ὁ δέ ἀξιόω , πολύς μέσος εἰμί , ἐπί εἷς μόνος ὠθέω ὁ βάρος πανταχόθεν , οὐδείς διαφέρω ὁ , πολύς εἰμί ἄνθρωπος , ἀξιόω εἰς εἷς φλέψ ὁ πανταχόθεν αἷμα συρρέω καί εἷς μῆνιγξ ὁ πᾶς ἐγκέφαλος περιέχω , δεινός ἡγέομαι , εἰ ὁ φυσικός σῶμα οὐ εἷς ἅπας ὁ στερρός καί εἷς ὁ μανός χώρα ἐπέχω . καί γάρ οὗτος ἄτοπος εἰμί ἐκεῖνος ἀγανακτέω , εἰ ὁ ὅλος ὁ ἑαυτοῦ μέρος χράω , ὁ κατά φύσις θέσις ἔχω ἐν ἕκαστος καί τάξις . ἐκεῖνος γάρ εἰμί ἄτοπος , εἰ τις λέγω κόσμος εἰμί ὁ ἐν ἑαυτοῦ σελήνη ἔχω καθά ἄνθρωπος ἐν ὁ πτέρνη ὁ ἐγκέφαλος φορέω καί ὁ καρδία ἐν ὁ κρόταφος . ὁ δέ πολύς ποιέω χωρίς ἀλλήλων κόσμος ἅμα ὁ ὅλος ὁ μέρος συναφορίζω καί συνδιαιρέω οὐ ἄτοπος · ὁ γάρ ἐν ἕκαστος γῆ καί θάλασσα καί οὐρανός κεῖμαι κατά φύσις ὡς προσήκω , ὁ τε ἄνω καί κάτω καί κύκλος καί μέσος οὐ πρός ἄλλος οὐδέ ἐκτός ἀλλά ἐν ἑαυτοῦ καί πρός ἑαυτοῦ ἔχω ὁ κόσμος ἕκαστος .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 28
ὃν μὲν γὰρ ἔξω τοῦ κόσμου λίθον ὑποτίθενταί τινες οὔτε μονῆς εὐπόρως παρέχει νόησιν οὔτε κινήσεως . πῶς γὰρ ἢ μενεῖ βάρος ἔχων ἢ κινήσεται πρὸς τὸν κόσμον , ὥσπερ τὰ λοιπὰ βάρη , μήτε μέρος ὢν αὐτοῦ μήτε συντεταγμένος εἰς τὴν οὐσίαν ; γῆν δʼ ἐν ἑτέρῳ κόσμῳ περιεχομένην καὶ συνδεδεμένην οὐκ ἔδει διαπορεῖν ὅπως οὐκ ἐνταῦθα μεταχωρεῖ διὰ βάρος ἀπορραγεῖσα τοῦ ὅλου , τὴν φύσιν ὁρῶντας καὶ τὸν τόνον ὑφʼ οὗ συνέχεται τῶν μερῶν ἕκαστον . ἐπεὶ μὴ πρὸς τὸν κόσμον ἀλλʼ ἐκτὸς αὐτοῦ τὸ κάτω καὶ ἄνω λαμβάνοντες , ἐν ταῖς αὐταῖς ἀπορίαις Ἐπικούρῳ γενησόμεθα κινοῦντι τὰς ἀτόμους ἁπάσας εἰς τοὺς ὑπὸ πόδας τόπους , ὥσπερ ἢ τοῦ κενοῦ πόδας ἔχοντος ἢ τῆς ἀπειρίας ἐν αὑτῇ κάτω τε καὶ ἄνω νοῆσαι διδούσης , διὸ καὶ Χρύσιππον ἔστι θαυμάζειν , μᾶλλον δʼ ὅλως διαπορεῖν , ὅ τι δὴ παθὼν τὸν κόσμον ἐν μέσῳ φησὶν ἱδρῦσθαι , καὶ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ τὸν μέσον τόπον ἀιδίως κατειληφυῖαν , οὐχ ἥκιστα τούτῳ συνείργεσθαι πρὸς διαμονὴν καὶ οἱονεὶ ἀφθαρσίαν . ταυτὶ γὰρ ἐν τῷ τετάρτῳ περὶ Δυνατῶν λέγει , μέσον τε τοῦ ἀπείρου τόπον οὐκ ὀρθῶς ὀνειρώττων ἀτοπωτέραν τε τῆς διαμονῆς τοῦ κόσμου τῷ ἀνυπάρκτῳ μέσῳ τὴν αἰτίαν ὑποτιθείς · καὶ ταῦτα πολλάκις εἰρηκὼς ἑτέροις , ὅτι ταῖς εἰς τὸ αὑτῆς μέσον ἡ οὐσία καὶ ταῖς ἀπὸ τοῦ αὑτῆς μέσου διοικεῖται καὶ συνέχεται κινήσεσι .
Lemmas: ὅς μέν γάρ ἔξω ὁ κόσμος λίθος ὑποτίθημι τις οὔτε μονή εὔπορος παρέχω νόησις οὔτε κίνησις . πῶς γάρ ἤ μένω βάρος ἔχω ἤ κινέω πρός ὁ κόσμος , ὥσπερ ὁ λοιπός βάρος , μήτε μέρος εἰμί αὐτός μήτε συντάσσω εἰς ὁ οὐσία ; γῆ δέ ἐν ἕτερος κόσμος περιέχω καί συνδέω οὐ δέω διαπορέω ὅπως οὐ ἐνταῦθα μεταχωρέω διά βάρος ἀπαράσσω ὁ ὅλος , ὁ φύσις ὁράω καί ὁ τόνος ὑπό ὅς συνέχω ὁ μέρος ἕκαστος . ἐπεί μή πρός ὁ κόσμος ἀλλά ἐκτός αὐτός ὁ κάτω καί ἄνω λαμβάνω , ἐν ὁ αὐτός ἀπορία Ἐπίκουρος γίγνομαι κινέω ὁ ἄτομος ἅπας εἰς ὁ ὑπό πούς τόπος , ὥσπερ ἤ ὁ κενός πούς ἔχω ἤ ὁ ἀπειρία ἐν ἑαυτοῦ κάτω τε καί ἄνω νοέω δίδωμι , διό καί Χρύσιππος εἰμί θαυμάζω , μάλα δέ ὅλος διαπορέω , ὅς τις δή πάσχω ὁ κόσμος ἐν μέσος φημί ἱδρύω , καί ὁ οὐσία αὐτός ὁ μέσος τόπος ἀίδιος καταλαμβάνω , οὐ ἦκα οὗτος συνέργω πρός διαμονή καί οἱονεί ἀφθαρσία . οὗτος γάρ ἐν ὁ τέταρτος περί Δυνάτης λέγω , μέσος τε ὁ ἄπειρος τόπος οὐ ὀρθός ὀνειρώσσω ἄτοπος τε ὁ διαμονή ὁ κόσμος ὁ ἀνύπαρκτος μέσος ὁ αἰτία ὑποτίθημι · καί οὗτος πολλάκις λέγω ἕτερος , ὅτι ὁ εἰς ὁ ἑαυτοῦ μέσος ὁ οὐσία καί ὁ ἀπό ὁ ἑαυτοῦ μέσος διοικέω καί συνέχω κίνησις .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 29
καὶ μὴν τὰ γʼ ἄλλα τῶν Στωικῶν τίς ἂν φοβηθείη , πυνθανομένων πῶς εἱμαρμένη μία μενεῖ καὶ πρόνοια , καὶ οὐ πολλοὶ Δίες καὶ Ζῆνες ἔσονται , πλειόνων ὄντων κόσμων ; πρῶτον μὲν γὰρ εἰ τὸ πολλοὺς εἶναι Δίας καὶ Ζῆνας ἄτοπόν ἐστι , πολλῷ δήπουθεν ἔσται τὰ ἐκείνων ἀτοπώτερα · καὶ γὰρ ἡλίους καὶ σελήνας καὶ Ἀπόλλωνας καὶ Ἀρτέμιδας καὶ Ποσειδῶνας ἐν ἀπείροις κόσμων περιόδοις ἀπείρους ποιοῦσιν . ἔπειτα τίς ἀνάγκη πολλοὺς εἶναι Δίας , ἂν πλείονες ὦσι κόσμοι , καὶ μὴ καθʼ ἕκαστον ἄρχοντα πρῶτον καὶ ἡγεμόνα τοῦ ὅλου θεὸν ἔχοντα καὶ νοῦν καὶ λόγον , οἷος ὁ παρʼ ἡμῖν κύριος ἁπάντων καὶ πατὴρ ἐπονομαζόμενος ; ἢ τί κωλύσει τῆς τοῦ Διὸς εἱμαρμένης καὶ προνοίας ὑπηκόους πάντας εἶναι , καὶ τοῦτον ἐφορᾶν ἐν μέρει καὶ κατευθύνειν , ἐνδιδόντα πᾶσιν ἀρχὰς καὶ σπέρματα καὶ λόγους τῶν περαινομένων ; οὐ γὰρ ἐνταῦθα μὲν ἓν συνίσταται σῶμα πολλάκις ἐκ διεστώτων σωμάτων , οἷον ἐκκλησία καὶ στράτευμα καὶ χορός · ὧν ἑκάστῳ καὶ ζῆν καὶ φρονεῖν καὶ μανθάνειν συμβέβηκεν , ὡς οἴεται Χρύσιππος · ἐν δὲ τῷ παντὶ δέκα κόσμους ἢ πεντήκοντʼ ἢ ἑκατὸν ὄντας ἑνὶ χρῆσθαι λόγῳ καὶ πρὸς ἀρχὴν συντετάχθαι μίαν ἀδύνατόν ἐστιν . ἀλλὰ καὶ πάνυ πρέπει θεοῖς ἡ τοιαύτη διάταξις · οὐ γὰρ ὡς σμήνους ἡγεμόνας δεῖ ποιεῖν ἀνεξόδους οὐδὲ φρουρεῖν συγκλείσαντας τῇ ὕλῃ μᾶλλον δὲ συμφράξαντας , ὥσπερ οὗτοι τοὺς θεοὺς ἀέρων ἕξεις ποιοῦντες καὶ ὑδάτων καὶ πυρὸς δυνάμεις ἐγκεκραμένας ἡγούμενοι συγγεννῶσι τῷ κόσμῳ καὶ πάλιν συγκατακάουσιν , οὐκ ἀπολύτους οὐδʼ ἐλευθέρους οἷον ἡνιόχους ἢ κυβερνήτας ὄντας ἀλλʼ , ὥσπερ ἀγάλματα προσηλοῦται καὶ συντήκεται βάσεσιν , οὕτως ἐγκεκλειμένους εἰς τὸ σωματικὸν καὶ συγκαταγεγομφωμένους , κοινωνοῦντας αὐτῷ μέχρι φθορᾶς καὶ διαλύσεως ἁπάσης καὶ μεταβολῆς .
Lemmas: καί μήν ὁ γε ἄλλος ὁ Στωϊκός τίς ἄν φοβέω , πυνθάνομαι πῶς μείρομαι εἷς μένω καί πρόνοια , καί οὐ πολύς Δίς καί Ζάν εἰμί , πολύς εἰμί κόσμος ; πρῶτος μέν γάρ εἰ ὁ πολύς εἰμί Δίη καί Ζήν ἄτοπος εἰμί , πολύς δήπουθεν εἰμί ὁ ἐκεῖνος ἄτοπος · καί γάρ ἥλιος καί σελήνη καί Ἀπόλλων καί Ἄρτεμις καί Ποσειδῶν ἐν ἄπειρος κόσμος περίοδος ἄπειρος ποιέω . ἔπειτα τίς ἀνάγκη πολύς εἰμί Δίη , ἐάν πολύς εἰμί κόσμος , καί μή κατά ἕκαστος ἄρχω πρῶτος καί ἡγεμών ὁ ὅλος θεός ἔχω καί νόος καί λόγος , οἷος ὁ παρά ἐγώ κύριος ἅπας καί πατήρ ἐπονομάζω ; ἤ τίς κωλύω ὁ ὁ Ζεύς μείρομαι καί πρόνοια ὑπήκοος πᾶς εἰμί , καί οὗτος ἐφοράω ἐν μέρος καί κατευθύνω , ἐνδίδωμι πᾶς ἀρχή καί σπέρμα καί λόγος ὁ περαίνω ; οὐ γάρ ἐνταῦθα μέν εἷς συνίστημι σῶμα πολλάκις ἐκ διίστημι σῶμα , οἷος ἐκκλησία καί στράτευμα καί χορός · ὅς ἕκαστος καί ζάω καί φρονέω καί μανθάνω συμβαίνω , ὡς οἴομαι Χρύσιππος · ἐν δέ ὁ πᾶς δέκα κόσμος ἤ πεντήκοντα ἤ ἑκατόν εἰμί εἷς χράω λόγος καί πρός ἀρχή συντάσσω εἷς ἀδύνατος εἰμί . ἀλλά καί πάνυ πρέπω θεός ὁ τοιοῦτος διάταξις · οὐ γάρ ὡς σμῆνος ἡγεμών δέω ποιέω ἀνέξοδος οὐδέ φρουρέω συγκλείω ὁ ὕλη μάλα δέ συμφράζομαι , ὥσπερ οὗτος ὁ θεός ἀήρ ἕξις ποιέω καί ὕδωρ καί πῦρ δύναμις ἐγκεράννυμι ἡγέομαι συγγεννάω ὁ κόσμος καί πάλιν συγκατακαίω , οὐ ἀπόλυτος οὐδέ ἐλεύθερος οἷος ἡνίοχος ἤ κυβερνήτης εἰμί ἀλλά , ὥσπερ ἄγαλμα προσηλόω καί συντήκω βάσις , οὕτως ἐγκλείω εἰς ὁ σωματικός καί συγκαταγομφόω , κοινωνέω αὐτός μέχρι φθορά καί διάλυσις ἅπας καί μεταβολή .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 30
ἐκεῖνος δʼ οἶμαι σεμνότερος ὁ λόγος καὶ μεγαλοπρεπέστερος , ἀδεσπότους καὶ αὐτοκρατεῖς τοὺς θεοὺς ὄντας , ὥσπερ οἱ Τυνδαρίδαι τοῖς χειμαζομένοις βοηθοῦσιν ἐπερχόμενοί τε μαλάσσοντες βίᾳ τὸν πόντον ὠκείας τʼ ἀνέμων ῥιπάς οὐκ ἐμπλέοντες αὐτοὶ καὶ συγκινδυνεύοντες ἀλλʼ ἄνωθεν ἐπιφαινόμενοι καὶ σῴζοντες · οὕτως ἐπιέναι τῶν κόσμων ἄλλοτʼ ἄλλον , ἡδονῇ τε τῆς θέας ἀγομένους καὶ τῇ φύσει συναπευθύνοντας ἕκαστον . ὁ μὲν γὰρ Ὁμηρικὸς Ζεὺς οὐ πάνυ πρόσω μετέθηκε τὴν ὄψιν ἀπὸ Τροίας ἐπὶ τὰ Θρᾴκια καὶ τοὺς περὶ τὸν Ἴστρον νομάδας , ὁ δʼ ἀληθινὸς ἔχει καλὰς καὶ πρεπούσας ἐν πλείοσι κόσμοις μεταβολάς , οὐχὶ κενὸν ἄπειρον ἔξω βλέπων οὐδʼ ἑαυτὸν ἄλλο δʼ οὐδὲν ʽ ὡς ᾠήθησαν ἔνιοἰ νοῶν , ἀλλʼ ἔργα τε θεῶν καὶ ἀνθρώπων πολλὰ κινήσεις τε καὶ φορὰς ἄστρων ἐν περιόδοις καταθεώμενος . οὐ γὰρ ἀπεχθάνεται μεταβολαῖς ἀλλὰ καὶ πάνυ χαίρει τὸ θεῖον , εἰ δεῖ τῶν φαινομένων τεκμαίρεσθαι ταῖς κατʼ οὐρανὸν ἐξαμείψεσι καὶ περιόδοις . ἡ μὲν οὖν ἀπειρία παντάπασιν ἀγνώμων καὶ ἄλογος καὶ μηδαμῇ προσιεμένη θεόν , ἀλλὰ χρωμένη πρὸς πάντα τῷ κατὰ τύχην καὶ αὐτομάτως · ἡ δʼ ἐν ὡρισμένῳ πλήθει καὶ ἀριθμῷ κόσμων ἐπιμέλεια καὶ πρόνοια τῆς εἰς ἓν δεδυκυίας σῶμα καὶ προσηρτημένης ἑνὶ καὶ τοῦτο μετασχηματιζούσης καὶ ἀναπλαττούσης ἀπειράκις ἔμοιγε δοκεῖ μηδὲν ἔχειν ἀσεμνότερον μηδʼ ἐπιπονώτερον .
Lemmas: ἐκεῖνος δέ οἴομαι σεμνός ὁ λόγος καί μεγαλοπρεπής , ἀδέσποτος καί αὐτοκρατής ὁ θεός εἰμί , ὥσπερ ὁ Τυνδαρίδης ὁ χειμάζω βοηθέω ἐπέρχομαι τε μαλάσσω βία ὁ πόντος ὠκύς τε ἄνεμος ῥιπή οὐ ἐμπλέω αὐτός καί συγκινδυνεύω ἀλλά ἄνωθεν ἐπιφαίνω καί σῴζω · οὕτως ἐπέρχομαι ὁ κόσμος ἄλλοτε ἄλλος , ἡδονή τε ὁ θέα ἄγω καί ὁ φύσις συναπευθύνω ἕκαστος . ὁ μέν γάρ Ὁμηρικός Ζεύς οὐ πάνυ πρόσω μετατίθημι ὁ ὄψις ἀπό Τροία ἐπί ὁ Θρᾴκιος καί ὁ περί ὁ Ἴστρος νομάς , ὁ δέ ἀληθινός ἔχω καλός καί πρέπω ἐν πολύς κόσμος μεταβολή , οὐ κενός ἄπειρος ἔξω βλέπω οὐδέ ἑαυτοῦ ἄλλος δέ οὐδείς ʽ ὡς οἴομαι ἔνιοι νοέω , ἀλλά ἔργον τε θεός καί ἄνθρωπος πολύς κίνησις τε καί φορά ἄστρον ἐν περίοδος καταθεάομαι . οὐ γάρ ἀπεχθάνομαι μεταβολή ἀλλά καί πάνυ χαίρω ὁ θεῖος , εἰ δέω ὁ φαίνω τεκμαίρομαι ὁ κατά οὐρανός ἐξάμειψις καί περίοδος . ὁ μέν οὖν ἀπειρία παντάπασι ἀγνώμων καί ἄλογος καί μηδαμῇ προσίημι θεός , ἀλλά χράω πρός πᾶς ὁ κατά τύχη καί αὐτόματος · ὁ δέ ἐν ὁρίζω πλῆθος καί ἀριθμός κόσμος ἐπιμέλεια καί πρόνοια ὁ εἰς εἷς δύω σῶμα καί προσαρτάω εἷς καί οὗτος μετασχηματίζω καί ἀναπλάσσω ἀπειράκις ἐγώ δοκέω μηδείς ἔχω ἄσεμνος μηδέ ἐπίπονος .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 31
ἐγὼ μὲν οὖν τοσαῦτʼ εἰπὼν ἐπέσχον . ὁ δὲ Φίλιππος οὐ πολὺν χρόνον διαλιπών τὸ μὲν ἀληθές ἔφη περὶ τούτων οὕτως ἔχειν ἢ ἑτέρως οὐκ ἂν ἔγωγε διισχυρισαίμην εἰ δὲ τὸν θεὸν ἐκβιβάζομεν ἑνὸς κόσμου , διὰ τί πέντε μόνων οὐ πλειόνων ποιοῦμεν δημιουργόν , καί τίς ἔστι τοῦ ἀριθμοῦ τούτου πρὸς τὸ πλῆθος λόγος , ἣδιον ἄν μοι δοκῶ μαθεῖν ἢ τῆς ἐνταῦθα τοῦ Ε καθιερώσεως τὴν διάνοιαν . οὔτε γὰρ τρίγωνος ἢ τετράγωνος οὔτε τέλειος ἢ κυβικὸς οὔτʼ ἄλλην τινὰ φαίνεται κομψότητα παρέχων τοῖς ἀγαπῶσι τὰ τοιαῦτα καὶ θαυμάζουσιν . ἡ δʼ ἀπὸ τῶν στοιχείων ἔφοδος , ἣν αὐτὸς ὑπῃνίξατο , πάντῃ δύσληπτός ἐστι καὶ μηδὲν ὑποφαίνουσα τῆς ἐκεῖνον ἐπεσπασμένης πιθανότητος εἰπεῖν , ὡς εἰκός ἐστι πέντε σωμάτων ἰσογωνίων καὶ ἰσοπλεύρων καὶ περιεχομένων ἴσοις ἐπιπέδοις , ἐγγενομένων τῇ ὕλῃ , τοσούτους εὐθὺς ἐξ αὐτῶν ἀποτελεσθῆναι κόσμους .
Lemmas: ἐγώ μέν οὖν τοσοῦτος λέγω ἐπέχω . ὁ δέ Φίλιππος οὐ πολύς χρόνος διαλείπω ὁ μέν ἀληθής φημί περί οὗτος οὕτως ἔχω ἤ ἕτερος οὐ ἄν ἐγώ διισχυρίζομαι εἰ δέ ὁ θεός ἐκβιβάζω εἷς κόσμος , διά τίς πέντε μόνος οὐ πολύς ποιέω δημιουργός , καί τίς εἰμί ὁ ἀριθμός οὗτος πρός ὁ πλῆθος λόγος , ἡδύς ἄν ἐγώ δοκέω μανθάνω ἤ ὁ ἐνταῦθα ὁ Ε καθιέρωσις ὁ διάνοια . οὔτε γάρ τρίγωνος ἤ τετράγωνος οὔτε τέλειος ἤ κυβικός οὔτε ἄλλος τις φαίνω κομψότης παρέχω ὁ ἀγαπάω ὁ τοιοῦτος καί θαυμάζω . ὁ δέ ἀπό ὁ στοιχεῖον ἔφοδος , ὅς αὐτός ὑπαινίσσομαι , πάντῃ δύσληπτος εἰμί καί μηδείς ὑποφαίνω ὁ ἐκεῖνος ἐπισπάω πιθανότης λέγω , ὡς ἔοικα εἰμί πέντε σῶμα ἰσογώνιος καί ἰσόπλευρος καί περιέχω ἴσος ἐπίπεδος , ἐγγίγνομαι ὁ ὕλη , τοσοῦτος εὐθύς ἐκ αὐτός ἀποτελέω κόσμος .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 33
καὶ ὁ Ἀμμώνιος ; ἀνδρικῶς μέν ἔφη ταῦτα τῷ Θεοδώρῳ καὶ φιλοτίμως διαπεπόνηται θαυμάσαιμι δʼ ἄν , εἰ μὴ δόξειε χρῆσθαι λήμμασιν ἀναιρετικοῖς ἀλλήλων . ἀξιοῖ γὰρ ἅμα πᾶσι τοῖς πέντε μὴ γίγνεσθαι τὴν σύστασιν , ἀλλὰ τὸ λεπτότατον ἀεὶ καὶ διʼ ἐλάττονος πραγματείας συνιστάμενον προεκπίπτειν εἰς γένεσιν . εἶθʼ ὥσπερ ἀκόλουθον οὐ μαχόμενον τούτῳ τίθησι τὸ μὴ πᾶσαν ὕλην πρῶτον εἰσφέρειν τὸ λεπτότατον καὶ ἁπλούστατον , ἀλλʼ ἐνιαχῆ τὰ ἐμβριθῆ καὶ πολυμερῆ φθάνειν προανίσχοντα ταῖς γενέσεσιν ἐκ τῆς ὕλης . ἄνευ δὲ τούτου , πέντε σωμάτων πρώτων ὑποκειμένων καὶ διὰ τοῦτο κόσμων λεγομένων εἶναι τοσούτων , πρὸς μόνα τὰ τέσσαρα τῇ πιθανότητι χρῆται , τὸν δὲ κύβον ὥσπερ ἐν παιδιᾷ ψήφων ὑφῄρηται , μήτʼ αὐτὸν εἰς ἐκεῖνα μεταβάλλειν πεφυκότα μήτʼ ἐκείνοις παρέχειν μεταβολὴν εἰς ἑαυτόν , ἅτε δὴ τῶν τριγώνων οὐχ ὁμογενῶν ὄντων . ἐκείνοις μὲν γὰρ ὑπόκειται κοινὸν ἐν πᾶσι τὸ ἡμιτρίγωνον , ἐν τούτῳ δʼ ἴδιον μόνῳ τὸ ἰσοσκελές , οὐ ποιοῦν πρὸς ἐκεῖνο σύννευσιν οὐδὲ σύγκρασιν ἑνωτικήν . εἴπερ οὖν πέντε σωμάτων ὄντων καὶ πέντε κόσμων , ἓν ἐν ἑκάστῳ τὴν ἡγεμονίαν ἔχει τῆς γενέσεως , ὅπου γέγονεν ὁ κύβος πρῶτος , οὐδὲν ἔσται τῶν ἄλλων εἰς οὐδὲν γὰρ ἐκείνων μεταβάλλειν πέφυκεν . ἐῶ γάρ , ὅτι καὶ τὸ τοῦ καλουμένου δωδεκαέδρου στοιχεῖον ἄλλο ποιοῦσιν , οὐκ ἐκεῖνο τὸ σκαληνόν , ἐξ οὗ τὴν πυραμίδα καὶ τὸ ὀκτάεδρον καὶ τὸ εἰκοσάεδρον ὁ Πλάτων συνίστησιν . ὥσθʼ ἅμα γελῶν ὁ Ἀμμώνιος εἶπεν ἢ ταῦτά σοι διαλυτέον ἢ ἴδιόν τι λεκτέον περὶ τῆς κοινῆς ἀπορίας .
Lemmas: καί ὁ Ἀμμώνιος ; ἀνδρικός μέν φημί οὗτος ὁ Θεόδωρος καί φιλότιμος διαπονέω θαυμάζω δέ ἄν , εἰ μή δοκέω χράω λῆμμα ἀναιρετικός ἀλλήλων . ἀξιόω γάρ ἅμα πᾶς ὁ πέντε μή γίγνομαι ὁ σύστασις , ἀλλά ὁ λεπτός ἀεί καί διά ἐλαχύς πραγματεία συνίστημι προεκπίτνω εἰς γένεσις . εἶτα ὥσπερ ἀκόλουθος οὐ μάχομαι οὗτος τίθημι ὁ μή πᾶς ὕλη πρῶτος εἰσφέρω ὁ λεπτός καί ἁπλόος , ἀλλά ἐνιαχῆ ὁ ἐμβριθής καί πολυμερής φθάνω προανίσχω ὁ γένεσις ἐκ ὁ ὕλη . ἄνευ δέ οὗτος , πέντε σῶμα πρῶτος ὑπόκειμαι καί διά οὗτος κόσμος λέγω εἰμί τοσοῦτος , πρός μόνος ὁ τέσσαρες ὁ πιθανότης χράω , ὁ δέ κύβος ὥσπερ ἐν παιδιά ψῆφος ὑφαιρέω , μήτε αὐτός εἰς ἐκεῖνος μεταβάλλω φύω μήτε ἐκεῖνος παρέχω μεταβολή εἰς ἑαυτοῦ , ἅτε δή ὁ τρίγων οὐ ὁμογενής εἰμί . ἐκεῖνος μέν γάρ ὑπόκειμαι κοινός ἐν πᾶς ὁ ἡμιτρίγωνος , ἐν οὗτος δέ ἴδιος μόνος ὁ ἰσοσκελής , οὐ ποιέω πρός ἐκεῖνος σύννευσις οὐδέ σύγκρασις ἑνωτικός . εἴπερ οὖν πέντε σῶμα εἰμί καί πέντε κόσμος , εἷς ἐν ἕκαστος ὁ ἡγεμονία ἔχω ὁ γένεσις , ὅπου γίγνομαι ὁ κύβος πρῶτος , οὐδείς εἰμί ὁ ἄλλος εἰς οὐδείς γάρ ἐκεῖνος μεταβάλλω φύω . ἐάω γάρ , ὅτι καί ὁ ὁ καλέω δωδεκάεδρος στοιχεῖον ἄλλος ποιέω , οὐ ἐκεῖνος ὁ σκαληνός , ἐκ ὅς ὁ πυραμίς καί ὁ ὀκτάεδρον καί ὁ εἰκοσάεδρος ὁ Πλάτων συνίστημι . ὥστε ἅμα γελάω ὁ Ἀμμώνιος λέγω ἤ οὗτος σύ διαλυτέον ἤ ἴδιος τις λεκτέος περί ὁ κοινός ἀπορία .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 41
ἅμα δʼ ἄν τις οὐκ ἀλόγως καὶ ξηρότητα φαίη μετὰ τῆς θερμότητος ἐγγιγνομένην λεπτύνειν τὸ πνεῦμα καὶ ποιεῖν αἰθερῶδες καὶ καθαρόν · αὕη γάρ ψυχή καθʼ Ἡράκλειτον . ὑγρότης δʼ οὐ μόνον ὄψιν ἀμβλύνει καὶ ἀκοήν , ἀλλὰ καὶ κατόπτρων θιγοῦσα καὶ μιχθεῖσα πρὸς ἀέρα ἀφαιρεῖ τὴν λαμπρότητα καὶ τὸ φέγγος . τοὐναντίον πάλιν αὖ περιψύξει τινὶ καὶ πυκνώσει τοῦ πνεύματος οἷον βαφῇ σιδήρου τὸ προγνωστικὸν μόριον ἐντείνεσθαι καὶ στομοῦσθαι τῆς ψυχῆς οὐκ ἀδύνατόν ἐστι . καὶ μὴν ὡς κασσίτερος μανὸν ὄντα καὶ πολύπορον τὸν χαλκὸν ἐντακεὶς ἅμα μὲν ἔσφιγξε καὶ κατεπύκνωσεν ἅμα δὲ λαμπρότερον ἀπέδειξε καὶ καθαρώτερον , οὕτως οὐδὲν ἀπέχει τὴν μαντικὴν ἀναθυμίασιν οἰκεῖόν τι ταῖς ψυχαῖς καὶ συγγενὲς ἔχουσαν ἀναπληροῦν τὰ μανὰ καὶ συνέχειν ἐναρμόττουσαν . ἄλλα γὰρ ἄλλοις οἰκεῖα καὶ πρόσφορα , καθάπερ τῆς μὲν πορφύρας ὁ κύαμος τῆς δὲ κρόκου τὸ νίτρον δοκεῖ τὴν βαφὴν ἄγειν μεμιγμένον βύσσῳ δὲ γλαυκῇ κόκκου καταμίσγεται ὡς Ἐμπεδοκλῆς εἴρηκε . περὶ δὲ τοῦ Κύδνου καὶ τῆς ἱερᾶς τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Ταρσῷ μαχαίρας , ὦ φίλε Δημήτριε , σοῦ λέγοντος ἠκούομεν , ὡς ὁ Κύδνος ἄλλο ἐκκαθαίρει σίδηρον ἐκεῖνον οὔθʼ ὕδωρ ἄλλο τὴν μάχαιραν ἢ ἐκεῖνο · καθάπερ ἐν Ὀλυμπίᾳ τὴν τέφραν προσπλάττουσι τῷ βωμῷ καὶ περιπηγνύουσιν ἐκ τοῦ Ἀλφειοῦ παραχέοντες ὕδωρ , ἑτέρων δὲ πειρώμενοι ποταμῶν οὐδενὶ δύνανται συναγαγεῖν οὐδὲ κολλῆσαι τὴν τέφραν .
Lemmas: ἅμα δέ ἄν τις οὐ ἄλογος καί ξηρότης φημί μετά ὁ θερμότης ἐγγίγνομαι λεπτύνω ὁ πνεῦμα καί ποιέω αἰθερώδης καί καθαρός · αὖος γάρ ψυχή κατά Ἡράκλειτος . ὑγρότης δέ οὐ μόνος ὄψις ἀμβλύνω καί ἀκοή , ἀλλά καί κάτοπτρον θιγγάνω καί μείγνυμι πρός αέρας ἀφαιρέω ὁ λαμπρότης καί ὁ φέγγος . ἐναντίος πάλιν αὖ περίψυξις τις καί πύκνωσις ὁ πνεῦμα οἷος βαφή σίδηρος ὁ προγνωστικός μόριον ἐντείνω καί στομόω ὁ ψυχή οὐ ἀδύνατος εἰμί . καί μήν ὡς κασσίτερος μανός εἰμί καί πολύπορος ὁ χαλκός ἐντήκω ἅμα μέν σφίγγω καί καταπυκνόω ἅμα δέ λαμπρός ἀποδείκνυμι καί καθαρός , οὕτως οὐδείς ἀπέχω ὁ μαντικός ἀναθυμίασις οἰκεῖος τις ὁ ψυχή καί συγγενής ἔχω ἀναπληρόω ὁ μανός καί συνέχω ἐναρμόζω . ἄλλος γάρ ἄλλος οἰκεῖος καί πρόσφορος , καθά ὁ μέν πορφύρα ὁ κύαμος ὁ δέ κρόκος ὁ νίτρον δοκέω ὁ βαφή ἄγω μείγνυμι βύσσος δέ γλαυκός κόκκος καταμείγνυμι ὡς Ἐμπεδοκλῆς λέγω . περί δέ ὁ Κύδνος καί ὁ ἱερός ὁ Ἀπόλλων ἐν Ταρσός μάχαιρα , ὦ φίλος Δημήτριος , σύ λέγω ἀκούω , ὡς ὁ Κύδνος ἄλλος ἐκκαθαίρω σίδηρος ἐκεῖνος οὔτε ὕδωρ ἄλλος ὁ μάχαιρα ἤ ἐκεῖνος · καθά ἐν Ὀλυμπία ὁ τέφρα προσπλήσσω ὁ βωμός καί περιπήγνυμι ἐκ ὁ Ἀλφειός παραχέω ὕδωρ , ἕτερος δέ πειράω ποταμός οὐδείς δύναμαι συνάγω οὐδέ κολλάω ὁ τέφρα .