plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 51
ὅταν οὖν ἁρμοστῶς ἔχῃ πρὸς τὴν τοῦ πνεύματος ὥσπερ φαρμάκου κρᾶσιν ἡ φανταστικὴ καὶ μαντικὴ δύναμις , ἐν τοῖς προφητεύουσιν ἀνάγκη γίγνεσθαι τὸν ἐνθουσιασμὸν ὅταν δὲ μὴ οὕτως , μὴ γίγνεσθαι , ἢ γίγνεσθαι παράφορον καὶ οὐκ ἀκέραιον καὶ ταρακτικόν , ὥσπερ ἴσμεν ἐπὶ τῆς ἔναγχος ἀποθανούσης Πυθίας . θεοπρόπων γὰρ ἀπὸ ξένης παραγενομένων , λέγεται τὰς πρώτας κατασπείσεις ἀκίνητον ὑπομεῖναι καὶ ἀπαθὲς τὸ ἱερεῖον · ὑπερβαλλομένων δὲ φιλοτιμίᾳ τῶν ἱερέων καὶ προσλιπαρούντων , μόλις ὕπομβρον γενόμενον καὶ κατακλυσθὲν ἐνδοῦναι . τί οὖν συνέβη περὶ τὴν Πυθίαν ; κατέβη μὲν εἰς τὸ μαντεῖον ὥς φασιν ἄκουσα καὶ ἀπρόθυμος , εὐθὺς δὲ περὶ τὰς πρώτας ἀποκρίσεις ἦν καταφανὴς τῇ τραχύτητι τῆς φωνῆς οὐκ ἀναφέρουσα δίκην νεὼς ἐπειγομένης , ἀλάλου καὶ κακοῦ πνεύματος οὖσα πλήρης · τέλος δὲ παντάπασιν ἐκταραχθεῖσα καὶ μετὰ κραυγῆς φοβερᾶς φερομένη πρὸς τὴν ἔξοδον ἔρριψεν ἑαυτήν , ὥστε φυγεῖν μὴ μόνον τοὺς θεοπρόπους ἀλλὰ καὶ τὸν προφήτην Νίκανδρον καὶ τοὺς παρόντας τῶν ὁσίων . ἀνείλοντο μέντοι μετὰ μικρὸν αὐτὴν εἰσελθόντες ἔμφρονα καὶ διεβίωσεν ὀλίγας ἡμέρας . τούτων ἕνεκα καὶ συνουσίας ἁγνὸν τὸ σῶμα καὶ τὸν βίον ὅλως ἀνεπίμικτον ἀλλοδαπαῖς ὁμιλίαις καὶ ἄθικτον φυλάττουσι τῆς Πυθίας , καὶ πρὸ τοῦ χρηστηρίου τὰ σημεῖα λαμβάνουσιν , οἰόμενοι τῷ θεῷ κατάδηλον εἶναι , πότε τὴν πρόσφορον ἔχουσα κρᾶσιν καὶ διάθεσιν ἀβλαβῶς ὑπομενεῖ τὸν ἐνθουσιασμόν , οὔτε γὰρ πάντας οὔτε τοὺς αὐτοὺς ἀεὶ διατίθησιν ὡσαύτως ἡ τοῦ πνεύματος δύναμις , ἀλλʼ ὑπέκκαυμα παρέχει καὶ ἀρχὴν ὥσπερ εἴρηται τοῖς πρὸς ; τὸ παθεῖν καὶ μεταβαλεῖν οἰκείως ἔχουσιν . ἔστι δὲ θεία μὲν ὄντως καὶ δαιμόνιος , οὐ μὴν ἀνέκλειπτος οὐδʼ ἄφθαρτος οὐδʼ ἀγήρως καὶ διαρκὴς εἰς τὸν ἄπειρον χρόνον ὑφʼ οὗ πάντα κάμνει τὰ μεταξὺ γῆς καὶ σελήνης κατὰ τὸν ἡμέτερον λόγον . εἰσὶ δʼ οἱ καὶ τὰ ἐπάνω φάσκοντες οὐχ ὑπομένειν , ἀλλʼ ἀπαυδῶντα πρὸς τὸ ἀίδιον καὶ ἄπειρον ὀξέσι χρῆσθαι μεταβολαῖς καὶ παλιγγενεσίαις .
Lemmas: ὅταν οὖν ἁρμοστός ἔχω πρός ὁ ὁ πνεῦμα ὥσπερ φάρμακον κρᾶσις ὁ φανταστικός καί μαντικός δύναμις , ἐν ὁ προφητεύω ἀνάγκη γίγνομαι ὁ ἐνθουσιασμός ὅταν δέ μή οὕτως , μή γίγνομαι , ἤ γίγνομαι παράφορος καί οὐ ἀκέραιος καί ταρακτικός , ὥσπερ οἶδα ἐπί ὁ ἔναγχος ἀποθνῄσκω Πυθία . θεοπρόπος γάρ ἀπό ξένη παραγίγνομαι , λέγω ὁ πρῶτος κατάσπεισις ἀκίνητος ὑπομένω καί ἀπαθής ὁ ἱερεῖον · ὑπερβάλλω δέ φιλοτιμία ὁ ἱερεύς καί προσλιπαρέω , μόλις ὕπομβρος γίγνομαι καί κατακλύζω ἐνδίδωμι . τίς οὖν συμβαίνω περί ὁ Πυθία ; καταβαίνω μέν εἰς ὁ μαντεῖον ὡς φημί ἄκων καί ἀπρόθυμος , εὐθύς δέ περί ὁ πρῶτος ἀπόκρισις εἰμί καταφανής ὁ τραχύτης ὁ φωνή οὐ ἀναφέρω δίκη ναῦς ἐπείγω , ἄλαλος καί κακός πνεῦμα εἰμί πλήρης · τέλος δέ παντάπασι ἐκταράσσω καί μετά κραυγή φοβερός φέρω πρός ὁ ἔξοδος ῥίπτω ἑαυτοῦ , ὥστε φεύγω μή μόνος ὁ θεοπρόπος ἀλλά καί ὁ προφήτης Νίκανδρος καί ὁ πάρειμι ὁ ὅσιος . ἀναιρέω μέντοι μετά μικρός αὐτός εἰσέρχομαι ἔμφρων καί διαβιόω ὀλίγος ἡμέρα . οὗτος ἕνεκα καί συνουσία ἁγνός ὁ σῶμα καί ὁ βίος ὅλος ἀνεπίμικτος ἀλλοδαπός ὁμιλία καί ἄθικτος φυλάσσω ὁ Πυθία , καί πρό ὁ χρηστήριον ὁ σημεῖον λαμβάνω , οἴομαι ὁ θεός κατάδηλος εἰμί , πότε ὁ πρόσφορος ἔχω κρᾶσις καί διάθεσις ἀβλαβής ὑπομένω ὁ ἐνθουσιασμός , οὔτε γάρ πᾶς οὔτε ὁ αὐτός ἀεί διατίθημι ὡσαύτως ὁ ὁ πνεῦμα δύναμις , ἀλλά ὑπέκκαυμα παρέχω καί ἀρχή ὥσπερ λέγω ὁ πρός ; ὁ πάσχω καί μεταβάλλω οἰκεῖος ἔχω . εἰμί δέ θεῖος μέν ὄντως καί δαιμόνιος , οὐ μήν ἀνέκλειπτος οὐδέ ἄφθαρτος οὐδέ ἀγήραος καί διαρκής εἰς ὁ ἄπειρος χρόνος ὑπό ὅς πᾶς κάμνω ὁ μεταξύ γῆ καί σελήνη κατά ὁ ἡμέτερος λόγος . εἰμί δέ ὁ καί ὁ ἐπάνω φάσκω οὐ ὑπομένω , ἀλλά ἀπαυδάω πρός ὁ ἀίδιος καί ἄπειρος ὀξύς χράω μεταβολή καί παλιγγενεσία .