plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 15
καὶ μὴν ὅσας ἔν τε μύθοις καὶ ὕμνοις λέγουσι καὶ ᾄδουσι , τοῦτο μὲν ἁρπαγὰς τοῦτο δὲ πλάνας θεῶν κρύψεις τε καὶ φυγὰς καὶ λατρείας , οὐ θεῶν εἰσιν ἀλλὰ δαιμόνων παθήματα καὶ τύχαι μνημονευόμεναι διʼ ἀρετὴν καὶ δύναμιν αὐτῶν , καὶ οὔτʼ Αἰσχύλος εἶπεν ἁγνόν τʼ Ἀπόλλω φυγάδʼ ἀπʼ οὐρανοῦ θεόν , οὔτʼ ὁ Σοφοκλέους Ἄδμητος οὑμὸς δʼ ἀλέκτωρ αὐτὸν ἦγε πρὸς μύλην . πλεῖστον δὲ τῆς ἀληθείας διαμαρτάνουσιν οἱ Δελφῶν θεολόγοι , νομίζοντες ἐνταῦθά ποτε πρὸς ὄφιν τῷ θεῷ περὶ τοῦ χρηστηρίου μάχην γενέσθαι , καὶ ταῦτα ποιητὰς καὶ λογογράφους ἐν θεάτροις ἀγωνιζομένους λέγειν ἐῶντες , ὥσπερ ἐπίτηδες ἀντιμαρτυροῦντας ὧν δρῶσιν ἱεροῖς τοῖς ἁγιωτάτοις . θαυμάσαντος δὲ τοῦ Φιλίππου ʽ παρῆν γὰρ ὁ συγγραφεὺσʼ καὶ πυθομένου , τίσιν ἀντιμαρτυρεῖν θείοις οἴεται τοὺς ἀγωνιζομένους · τούτοις ἔφη τοῖς περὶ τὸ χρηστήριον , οἷς ἄρτι τοὺς ἔξω Πυλῶν πάντας Ἕλληνας ἡ πόλις κατοργιάζουσα μέχρι Τεμπῶν ἐλήλακεν . ἥ τε γὰρ ἱσταμένη καλιὰς ἐνταῦθα περὶ τὴν ἅλω διʼ ἐννέα ἐτῶν οὐ φωλεώδης τοῦ δράκοντος χειά , ἀλλὰ μίμημα τυραννικῆς ἢ βασιλικῆς ἐστιν οἰκήσεως · ἥ τε μετὰ σιγῆς ἐπʼ αὐτὴν διὰ τῆς ὀνομαζομένης Δολωνίας ἔφοδος , μὴ αἰόλα δὲ τὸν ἀμφιθαλῆ κόρον ἡμμέναις δᾳσὶν ἄγουσι , καὶ προσβαλόντες τὸ πῦρ τῇ καλιάδι καὶ τὴν τράπεζαν ἀνατρέψαντες ἀνεπιστρεπτὶ φεύγουσι διὰ τῶν θυρῶν τοῦ ἱεροῦ · καὶ τελευταῖον αἳ τε πλάναι καὶ ἡ λατρεία τοῦ παιδὸς οἵ τε γιγνόμενοι περὶ τὰ Τέμπη καθαρμοὶ μεγάλου τινὸς ἄγους καὶ τολμήματος ὑποψίαν ἔχουσι . παγγέλοιον γάρ ἐστιν , ὦ ἑταῖρε , τὸν Ἀπόλλωνα κτείναντα θηρίον φεύγειν ἐπὶ πέρατα τῆς Ἑλλάδος ἁγνισμοῦ δεόμενον , εἶτʼ ἐκεῖ χοάς τινας χεῖσθαι καὶ δρᾶν ἃ δρῶσιν ἄνθρωποι μηνίματα δαιμόνων ἀφοσιούμενοι καὶ πραΰνοντες , οὓς ἀλάστορας καὶ παλαμναίους ὀνομάζουσιν , ὡς ἀλήστων τινῶν καὶ παλαιῶν μιασμάτων μνήμαις ἐπεξιόντας . ὃν δʼ ἤκουσα λόγον ἤδη περὶ τῆς φυγῆς ταύτης καὶ τῆς μεταστάσεως , ἄτοπος μὲν ἐστι δεινῶς καὶ παράδοξος · εἰ δʼ ἀληθείας τι μετέχει , μὴ μικρὸν οἰώμεθα μηδὲ κοινὸν εἶναι τὸ πραχθὲν τοῖς τότε χρόνοις περὶ τὸ χρηστήριον . ἀλλʼ ἵνα μὴ τὸ Ἐμπεδόκλειον ποιεῖν δόξω κορυφὰς ἑτέρας ἑτέρῃσι προσάπτων μύθων , μήτε λέγειν ἀτραπὸν μίαν , ἐάσατέ με τοῖς πρώτοις τὸ προσῆκον ἐπιθεῖναι τέλος ἤδη γὰρ ἐπʼ αὐτῷ γεγόναμεν · καὶ τετολμήσθω μετὰ πολλοὺς εἰρῆσθαι καὶ ἡμῖν , ὅτι τοῖς περὶ τὰ μαντεῖα καὶ χρηστήρια τεταγμένοις δαιμονίοις ἐκλείπουσὶ τε κομιδῇ συνεκλείπει τὰ τοιαῦτα , καὶ φυγόντων ἢ μεταστάντων ἀποβάλλει τὴν δύναμιν , εἶτα παρόντων αὐτῶν διὰ χρόνου πολλοῦ καθάπερ ὄργανα φθέγγεται τῶν χρωμένων ἐπιστάντων καὶ παρόντων .
Lemmas: καί μήν ὅσος ἐν τε μῦθος καί ὕμνος λέγω καί ἀείδω , οὗτος μέν ἁρπαγή οὗτος δέ πλάνη θεός κρύψις τε καί φυγάς καί λατρεία , οὐ θεός εἰμί ἀλλά δαίμων πάθημα καί τύχη μνημονεύω διά ἀρετή καί δύναμις αὐτός , καί οὔτε Αἰσχύλος λέγω ἁγνός τε Ἀπόλλων φυγάς ἀπό οὐρανός θεός , οὔτε ὁ Σοφοκλῆς Ἄδμητος ἐμός δέ ἀλέκτωρ αὐτός ἄγω πρός μύλη . πολύς δέ ὁ ἀλήθεια διαμαρτάνω ὁ Δελφοί θεολόγος , νομίζω ἐνταῦθα ποτέ πρός ὄφις ὁ θεός περί ὁ χρηστήριον μάχη γίγνομαι , καί οὗτος ποιητής καί λογόγραφος ἐν θέατρον ἀγωνίζομαι λέγω ἐάω , ὥσπερ ἐπίτηδες ἀντιμαρτυρέω ὅς δράω ἱερόν ὁ ἅγιος . θαυμάζω δέ ὁ Φίλιππος ʽ πάρειμι γάρ ὁ συγγραφεύς καί πυνθάνομαι , τίς ἀντιμαρτυρέω θεῖος οἴομαι ὁ ἀγωνίζομαι · οὗτος φημί ὁ περί ὁ χρηστήριον , ὅς ἄρτι ὁ ἔξω Πύλης πᾶς Ἕλλην ὁ πόλις κατοργιάζω μέχρι Τέμπη ἐλαύνω . ὁ τε γάρ ἵστημι καλιά ἐνταῦθα περί ὁ ἅλως διά ἐννέα ἔτος οὐ φωλεώδης ὁ δράκων χειά , ἀλλά μίμημα τυραννικός ἤ βασιλικός εἰμί οἴκησις · ὁ τε μετά σιγή ἐπί αὐτός διά ὁ ὀνομάζω Δολωνία ἔφοδος , μή αἰόλος δέ ὁ ἀμφιθαλής κόρος ἅπτω δαίς ἄγω , καί προσβάλλω ὁ πῦρ ὁ καλιάς καί ὁ τράπεζα ἀνατρέπω ἀνεπιστρεπτί φεύγω διά Τοί θύρα ὁ ἱερός · καί τελευταῖος ὁ τε πλάνη καί ὁ λατρεία ὁ παῖς ὁ τε γίγνομαι περί ὁ Τέμπη καθαρμός μέγας τις ἄγος καί τόλμημα ὑποψία ἔχω . παγγέλοιος γάρ εἰμί , ὦ ἑταῖρος , ὁ Ἀπόλλων κτείνω θηρίον φεύγω ἐπί πέρας ὁ Ἑλλάς ἁγνισμός δέω , εἶτα ἐκεῖ χοή τις χέω καί δράω ὅς δράω ἄνθρωπος μήνιμα δαίμων ἀφοσιόω καί πραύνω , ὅς ἀλάστωρ καί παλαμναῖος ὀνομάζω , ὡς ἄληστος τις καί παλαιός μίασμα μνήμη ἐπεξέρχομαι . ὅς δέ ἀκούω λόγος ἤδη περί ὁ φυγή οὗτος καί ὁ μετάστασις , ἄτοπος μέν εἰμί δεινός καί παράδοξος · εἰ δέ ἀλήθεια τις μετέχω , μή μικρός οἴομαι μηδέ κοινός εἰμί ὁ πράσσω ὁ τότε χρόνος περί ὁ χρηστήριον . ἀλλά ἵνα μή ὁ Ἐμπεδόκλειος ποιέω δοκέω κορυφή ἕτερος ἕτερος προσάπτω μῦθος , μήτε λέγω ἀτραπός εἷς , ἐάω ἐγώ ὁ πρῶτος ὁ προσήκω ἐπιτίθημι τέλος ἤδη γάρ ἐπί αὐτός γίγνομαι · καί τολμάω μετά πολύς λέγω καί ἐγώ , ὅτι ὁ περί ὁ μαντεῖον καί χρηστήριον τάσσω δαιμόνιον ἐκλείπω τε κομιδῇ συνεκλείπω ὁ τοιοῦτος , καί φεύγω ἤ μεθίστημι ἀποβάλλω ὁ δύναμις , εἶτα πάρειμι αὐτός διά χρόνος πολύς καθά ὄργανον φθέγγομαι ὁ χράω ἐφίστημι καί πάρειμι .