ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 42
οὐ θαυμαστέον οὖν , εἰ πολλὰ τῆς γῆς ἄνω ῥεύματα μεθιείσης , ταῦτα μόνα τὰς ψυχὰς ἐνθουσιαστικῶς διατίθησι καὶ φαντασιαστικῶς τοῦ μέλλοντος . ἀμέλει δὲ καὶ τὰ τῆς φήμης συνᾴδει τῷ λόγῳ · καὶ γὰρ ἐνταῦθα τὴν περὶ τὸν τόπον δύναμιν ἐμφανῆ γενέσθαι πρῶτον ἱστοροῦσιν , νομέως τινὸς ἐμπεσόντος κατά τινα τύχην , εἶτα φωνὰς ἀναφέροντος ἐνθουσιώδεις , ὧν τὸ μὲν πρῶτον οἱ παραγενόμενοι κατεφρόνουν , ὕστερον δὲ γενομένων ὧν προεῖπεν ὁ ἄνθρωπος , ἐθαύμασαν . οἱ δὲ λογιώτατοι Δελφῶν καὶ τοὔνομα τοῦ ἀνθρώπου διαμνημονεύοντες Κορήταν λέγουσιν . ἐμοὶ δὲ δοκεῖ μάλιστα τοιαύτην πρὸς τὸ μαντικὸν πνεῦμα λαμβάνειν σύγκρασιν ψυχὴ καὶ σύμπηξιν , οἵαν πρὸς τὸ φῶς ἡ ὄψις ὁμοιοπαθὲς γιγνόμενον · ὀφθαλμοῦ τε γὰρ ἔχοντος τὴν ὁρατικὴν δύναμιν οὐδὲν ἄνευ φωτὸς ἔργον ἐστίν , ψυχῆς τε τὸ μαντικὸν ὥσπερ ὄμμα δεῖται τοῦ συνεξάπτοντος οἰκείου καὶ συνεπιθήγοντος . ὅθεν οἱ μὲν πολλοὶ τῶν προγενεστέρων ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ἡγοῦντο θεὸν Ἀπόλλωνα καὶ ἥλιον · οἱ δὲ τὴν καλὴν καὶ σοφὴν ἐπιστάμενοι καὶ τιμῶντες ἀναλογίαν , ὅπερ σῶμα πρὸς ψυχὴν ὄψις δὲ πρὸς · νοῦν φῶς δὲ πρὸς ἀλήθειάν ἐστι , τοῦτο τὴν ἡλίου δύναμιν εἴκαζον εἶναι πρὸς τὴν Ἀπόλλωνος φύσιν , ἔκγονον ἐκείνου καὶ τόκον ὄντως ἀεὶ γιγνόμενον ἀεὶ τοῦτον ἀποφαίνοντες . ἐξάπτει γὰρ καὶ προάγεται καὶ συνεξορμᾷ τῆς αἰσθήσεως ; τὴν ὁρατικὴν δύναμιν οὗτος ὡς τῆς ψυχῆς τὴν μαντικὴν ἐκεῖνος .
Lemmas: οὐ θαυμαστέος οὖν , εἰ πολύς ὁ γῆ ἄνω ῥεῦμα μεθίημι , οὗτος μόνος ὁ ψυχή ἐνθουσιαστικός διατίθημι καί φαντασιαστικός ὁ μέλλω . ἀμέλει δέ καί ὁ ὁ φήμη συνᾴδω ὁ λόγος · καί γάρ ἐνταῦθα ὁ περί ὁ τόπος δύναμις ἐμφανής γίγνομαι πρῶτος ἱστορέω , νομεύς τις ἐμπίπτω κατά τις τύχη , εἶτα φωνή ἀναφέρω ἐνθουσιώδης , ὅς ὁ μέν πρῶτος ὁ παραγίγνομαι καταφρονέω , ὕστερον δέ γίγνομαι ὅς προλέγω ὁ ἄνθρωπος , θαυμάζω . ὁ δέ λόγιος Δελφοί καί ὄνομα ὁ ἄνθρωπος διαμνημονεύω Κορήτας λέγω . ἐγώ δέ δοκέω μάλα τοιοῦτος πρός ὁ μαντικός πνεῦμα λαμβάνω σύγκρασις ψυχή καί σύμπηξις , οἷος πρός ὁ φάος ὁ ὄψις ὁμοιοπαθής γίγνομαι · ὀφθαλμός τε γάρ ἔχω ὁ ὁρατικός δύναμις οὐδείς ἄνευ φώς ἔργον εἰμί , ψυχή τε ὁ μαντικός ὥσπερ ὄμμα δέω ὁ συνεξάπτω οἰκεῖος καί συνεπιθήγω . ὅθεν ὁ μέν πολύς ὁ προγενής εἷς καί ὁ αὐτός ἡγέομαι θεός Ἀπόλλων καί ἥλιος · ὁ δέ ὁ καλός καί σοφός ἐπίσταμαι καί τιμάω ἀναλογία , ὅς σῶμα πρός ψυχή ὄψις δέ πρός · νόος φάος δέ πρός ἀλήθεια εἰμί , οὗτος ὁ ἥλιος δύναμις εἰκάζω εἰμί πρός ὁ Ἀπόλλων φύσις , ἔκγονος ἐκεῖνος καί τόκος ὄντως ἀεί γίγνομαι ἀεί οὗτος ἀποφαίνω . ἐξάπτω γάρ καί προάγω καί συνεξορμάω ὁ αἴσθησις ; ὁ ὁρατικός δύναμις οὗτος ὡς ὁ ψυχή ὁ μαντικός ἐκεῖνος .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 43
οἱ μέντοι δοξάζοντες ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν θεὸν εἶναι , εἰκότως Ἀπόλλωνι καὶ γῇ κοινῶς ἀνέθεσαν τὸ χρηστήριον , οἰόμενοι τὴν διάθεσιν καὶ κρᾶσιν ἐμποιεῖν τῇ γῇ τὸν ἥλιον , ἀφʼ ἧς ἐκφέρεσθαι τὰς μαντικὰς ἀναθυμιάσεις . αὐτὴν μὲν οὖν τὴν γῆν ὥσπερ Ἡσίοδος ἐνίων φιλοσόφων βέλτιον διανοηθεὶς πάντων ἕδος ἀσφαλές προσεῖπεν , οὕτω καὶ ἡμεῖς καὶ ἀίδιον καὶ ἄφθαρτον νομίζομεν τῶν δὲ περὶ αὐτὴν δυνάμεων πῆ μὲν ἐκλείψεις πῆ δὲ γενέσεις ἀλλαχοῦ δὲ μεταστάσεις καὶ μεταρροίας ἀλλαχόθεν εἰκός ἐστι συμβαίνειν , καὶ κυκλεῖν ἐν αὐτῇ τὰς τοιαύτας ἐν τῷ χρόνῳ παντὶ πολλάκις περιόδους ὡς ἔστι τεκμαίρεσθαι τοῖς φαινομένοις . λιμνῶν τε γὰρ γεγόνασι καὶ ποταμῶν , ἔτι δὲ πλείονες ναμάτων θερμῶν ὅπου μὲν ἐκλείψεις καὶ φθοραὶ παντάπασιν , ὅπου δʼ οἷον ἀποδράσεις καὶ καταδύσεις · εἶτα πάλιν ἥκει διὰ χρόνων . ἐπιφαινόμενα τοῖς αὐτοῖς τόποις ἢ πλησίον ὑπορρέοντα · καὶ μετάλλων ἴσμεν ἐξαμαυρώσεις γεγονέναι καινάς , ὡς τῶν περὶ τὴν Ἀττικὴν ἀργυρείων καὶ τῆς ἐν Εὐβοίᾳ χαλκίτιδος ἐξ ἧς ἐδημιουργεῖτο τὰ ψυχρήλατα τῶν ξιφῶν , ὡς Αἰσχύλος εἴρηκε λαβὼν γὰρ αὐτόθηκτον Εὐβοικὸν ξίφος · τῇ δʼ ἐν Καρύστῳ πέτρᾳ χρόνος οὐ πολὺς ἀφʼ οὗ πέπαυται μηρύματα λίθων μαλακὰ νηματώδη συνεκφέρουσα . καὶ γὰρ ὑμῶν ἑωρακέναι τινὰς οἴομαι χειρόμακτρα καὶ δίκτυα καὶ κεκρυφάλους ἐκεῖθεν οὔτι περικαομένους · ἀλλʼ ὅσʼ ἂν ῥυπανθῇ χρωμένων , ἐμβαλόντες εἰς φλόγα λαμπρὰ καὶ διαφανῆ κομίζονται νῦν δʼ ἠφάνισται καὶ μόλις οἷον ἶνες ἢ τρίχες ἀραιαὶ διατρέχουσιν ἐν τοῖς μετάλλοις .
Lemmas: ὁ μέντοι δοξάζω εἷς καί ὁ αὐτός θεός εἰμί , ἔοικα Ἀπόλλων καί Γῆ κοινός ἀνατίθημι ὁ χρηστήριον , οἴομαι ὁ διάθεσις καί κρᾶσις ἐμποιέω ὁ γῆ ὁ ἥλιος , ἀπό ὅς ἐκφέρω ὁ μαντικός ἀναθυμίασις . αὐτός μέν οὖν ὁ γῆ ὥσπερ Ἡσίοδος ἔνιοι φιλόσοφος ἀγαθός διανοέω πᾶς ἕδος ἀσφαλής προσλέγω , οὕτως καί ἐγώ καί ἀίδιος καί ἄφθαρτος νομίζω ὁ δέ περί αὐτός δύναμις πῇ μέν ἔκλειψις πῇ δέ γένεσις ἀλλαχοῦ δέ μετάστασις καί μετάρροια ἀλλαχόθεν ἔοικα εἰμί συμβαίνω , καί κυκλέω ἐν αὐτός ὁ τοιοῦτος ἐν ὁ χρόνος πᾶς πολλάκις περίοδος ὡς εἰμί τεκμαίρομαι ὁ φαίνω . λίμνη τε γάρ γίγνομαι καί ποταμός , ἔτι δέ πολύς νᾶμα θερμός ὅπου μέν ἔκλειψις καί φθορά παντάπασι , ὅπου δέ οἷος ἀπόδρασις καί κατάδυσις · εἶτα πάλιν ἥκω διά χρόνος . ἐπιφαίνω ὁ αὐτός τόπος ἤ πλησίον ὑπορρέω · καί μέταλλον οἶδα ἐξαμαύρωσις γίγνομαι καινός , ὡς ὁ περί ὁ Ἀττική ἀργύρειος καί ὁ ἐν Εὔβοια χαλκῖτις ἐκ ὅς δημιουργέω ὁ ψυχρήλατος ὁ ξίφος , ὡς Αἰσχύλος λέγω λαμβάνω γάρ αὐτόθηκτος Εὐβοικός ξίφος · ὁ δέ ἐν Κάρυστος πέτρα χρόνος οὐ πολύς ἀπό ὅς παύω μήρυμα λίθος μαλακός νηματώδης συνεκφέρω . καί γάρ σύ ὁράω τις οἴομαι χειρόμακτρον καί δίκτυον καί κεκρύφαλος ἐκεῖθεν οὔτι περικαίω · ἀλλά ὅσος ἄν ῥυπαίνω χράω , ἐμβάλλω εἰς φλόξ λαμπρός καί διαφανής κομίζω νῦν δέ ἀφανίζω καί μόλις οἷος ἴς ἤ θρίξ ἀραιός διατρέχω ἐν ὁ μέταλλον .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 44
καίτοι πάντων τούτων οἱ περὶ Ἀριστοτέλην δημιουργὸν ἐν τῇ γῇ τὴν ἀναθυμίασιν ἀποφαίνουσιν , ᾗ καὶ συνεκλείπειν καὶ συμμεθίστασθαι καὶ συνεξανθεῖν πάλιν τὰς τοιαύτας φύσεις ἀναγκαῖόν ἐστι . ταὐτὰ δὴ περὶ μαντικῶν πνευμάτων διανοητέον , ὡς οὐκ ἐχόντων ἀίδιον οὐδʼ ἀγήρων τὴν δύναμιν ἀλλʼ ὑποκειμένην μεταβολαῖς . καὶ γὰρ ὄμβρους ὑπερβάλλοντας εἰκός ἐστι κατασβεννύναι καὶ κεραυνῶν ἐμπεσόντων διαφορεῖσθαι , μάλιστα δὲ τῆς γῆς ὑποσάλου γιγνομένης καὶ λαμβανούσης ἱζήματα καὶ σύγχωσιν ἐν βάθει , μεθίστασθαι τὰς ἀναθυμιάσεις ἢ τυφλοῦσθαι τὸ παράπαν , ὥσπερ ἐνταῦθά φασι παραμένειν τὰ περὶ τὸν μέγαν σεισμόν , ὃς καὶ τὴν πόλιν ἀνέτρεψεν . ἐν δʼ Ὀρχομενῷ λέγουσι λοιμοῦ γενομένου πολλοὺς μὲν ἀνθρώπους διαφθαρῆναι τὸ δὲ τοῦ Τειρεσίου χρηστήριον ἐκλιπεῖν παντάπασι καὶ μέχρι τοῦ νῦν ἀργὸν διαμένειν καὶ ἄναυδον . εἰ δὲ καὶ τοῖς περὶ Κιλικίαν ὅμοια συμβέβηκε παθεῖν , ὡς ἀκούομεν , οὐδεὶς · ἂν ἡμῖν , ὦ Δημήτριε , σοῦ φράσειε σαφέστερον .
Lemmas: καίτοι πᾶς οὗτος ὁ περί Ἀριστοτέλης δημιουργός ἐν ὁ γῆ ὁ ἀναθυμίασις ἀποφαίνω , ὅς καί συνεκλείπω καί συμμεθίστημι καί συνεξανθέω πάλιν ὁ τοιοῦτος φύσις ἀναγκαῖος εἰμί . αὐτός δή περί μαντικός πνεῦμα διανοητέον , ὡς οὐ ἔχω ἀίδιος οὐδέ Ἀγήρων ὁ δύναμις ἀλλά ὑπόκειμαι μεταβολή . καί γάρ ὄμβρος ὑπερβάλλω ἔοικα εἰμί κατασβέννυμι καί κεραυνός ἐμπίπτω διαφορέω , μάλα δέ ὁ γῆ ὑπόσαλος γίγνομαι καί λαμβάνω ἵζημα καί σύγχωσις ἐν βάθος , μεθίστημι ὁ ἀναθυμίασις ἤ τυφλόω ὁ παράπαν , ὥσπερ ἐνταῦθα φημί παραμένω ὁ περί ὁ μέγας σεισμός , ὅς καί ὁ πόλις ἀνατρέπω . ἐν δέ Ὀρχομενός λέγω λοιμός γίγνομαι πολύς μέν ἄνθρωπος διαφθείρω ὁ δέ ὁ Τειρεσίας χρηστήριον ἐκλείπω παντάπασι καί μέχρι ὁ νῦν ἀργός διαμένω καί ἄναυδος . εἰ δέ καί ὁ περί Κιλικία ὅμοιος συμβαίνω πάσχω , ὡς ἀκούω , οὐδείς · ἄν ἐγώ , ὦ Δημήτριος , σύ φράζω σαφής .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 45
καὶ ὁ Δημήτριος οὐκ οἶδʼ ἔγωγε τά γε νῦν ἀποδημῶ γάρ , ὡς ἴστε , πάμπολυν ἤδη χρόνον · ἔτι δʼ ἤκμαζεν ἐμοῦ παρόντος καὶ τὸ Μόψου καὶ τὸ Ἀμφιλόχου μαντεῖον . ἔχω δʼ εἰπεῖν τῷ Μόψου παραγενόμενος πρᾶγμα θαυμασιώτατον . ὁ γὰρ ἡγεμὼν τῆς Κιλικίας αὐτὸς μὲν ἀμφίδοξος ὢν ἔτι πρὸς τὰ θεῖα , διʼ ἀσθένειαν ἀπιστίας οἶμαι τἄλλα γὰρ ἦν ὑβριστὴς καὶ φαῦλος ἔχων δὲ περὶ αὑτὸν Ἐπικουρείους τινὰς τῶν καλῶν δὴ καὶ φυσιολόγων ἐνυβρίζοντας , ὡς αὐτοὶ λέγουσι , τοῖς τοιούτοις , εἰσέπεμψεν ἀπελεύθερον οἷον εἰς πολεμίων κατάσκοπον ἐνσκευάσας , ἔχοντα κατεσφραγισμένην δέλτον , ἐν ᾗ τὸ ἐρώτημʼ ἦν ἐγγεγραμμένον , οὐδενὸς εἰδότος . ἐννυχεύσας οὖν ὁ ἄνθρωπος ὥσπερ ἔθος ἐστὶ τῷ σηκῷ , καὶ κατακοιμηθεὶς ἀπήγγειλε μεθʼ ἡμέραν ἐνύπνιον τοιοῦτον . ἄνθρωπον ἔδοξεν αὑτῷ καλὸν ἐπιστάντα φθέγξασθαι τοσοῦτον μέλανα καὶ πλέον οὐδὲν ἀλλʼ εὐθὺς οἴχεσθαι . τοῦθʼ ἡμῖν μὲν ἄτοπον ἐφάνη καὶ πολλὴν ἀπορίαν παρέσχεν ὁ δʼ ἡγεμὼν ἐκεῖνος ἐξεπλάγη καὶ προσεκύνησεν , καὶ τὴν δέλτον ἀνοίξας ἐπεδείκνυεν ἐρώτημα τοιοῦτο γεγραμμένον πότερόν σοι λευκὸν ἢ μέλανα θύσω ταῦρον;ʼ ὥστε καὶ τοὺς Ἐπικουρείους διατραπῆναι , κἀκεῖνον αὐτὸν τήν τε θυσίαν ἐπιτελεῖν καὶ σέβεσθαι διά τέλους τὸν Μόψον .
Lemmas: καί ὁ Δημήτριος οὐ οἶδα ἐγώ ὁ γε νῦν ἀποδημέω γάρ , ὡς οἶδα , πάμπολυς ἤδη χρόνος · ἔτι δέ ἀκμάζω ἐγώ πάρειμι καί ὁ Μόψος καί ὁ Ἀμφίλοχος μαντεῖον . ἔχω δέ λέγω ὁ Μόψος παραγίγνομαι πρᾶγμα θαυμάσιος . ὁ γάρ ἡγεμών ὁ Κιλικία αὐτός μέν ἀμφίδοξος εἰμί ἔτι πρός ὁ θεῖος , διά ἀσθένεια ἀπιστία οἴομαι ἄλλος γάρ εἰμί ὑβριστής καί φαῦλος ἔχω δέ περί ἑαυτοῦ Ἐπικούρειος τις ὁ καλός δή καί φυσιόλογος ἐνυβρίζω , ὡς αὐτός λέγω , ὁ τοιοῦτος , εἰσπέμπω ἀπελεύθερος οἷος εἰς πολέμιος κατάσκοπος ἐνσκευάζω , ἔχω κατασφραγίζω δέλτος , ἐν ὅς ὁ ἐρώτημα εἰμί ἐγγράφω , οὐδείς οἶδα . ἐννυχεύω οὖν ὁ ἄνθρωπος ὥσπερ ἔθος εἰμί ὁ σηκός , καί κατακοιμάω ἀπαγγέλλω μετά ἡμέρα ἐνύπνιον τοιοῦτος . ἄνθρωπος δοκέω ἑαυτοῦ καλός ἐφίστημι φθέγγομαι τοσοῦτος μέλας καί πολύς οὐδείς ἀλλά εὐθύς οἴχομαι . οὗτος ἐγώ μέν ἄτοπος φαίνω καί πολύς ἀπορία παρέχω ὁ δέ ἡγεμών ἐκεῖνος ἐκπλήσσω καί προσκυνέω , καί ὁ δέλτος ἀνοίγνυμι ἐπιδείκνυμι ἐρώτημα τοιοῦτος γράφω πότερος σύ λευκός ἤ μέλας θύω ταῦρος ὥστε καί ὁ Ἐπικούρειος διατρέπω , ἐκεῖνος αὐτός ὁ τε θυσία ἐπιτελέω καί σέβω διά τέλος ὁ Μόψος .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 48
καθόλου γάρ , ὥς φημι , δύο πάσης γενέσεως αἰτίας ἐχούσης , οἱ μὲν σφόδρα παλαιοὶ θεολόγοι καὶ ποιηταὶ τῇ κρείττονι τὸν νοῦν προσέχειν εἵλοντο , τοῦτο δὴ τὸ κοινὸν ἐπιφθεγγόμενοι πᾶσι πράγμασι Ζεὺς ἀρχὴ Ζεὺς μέσσα , Διὸς δʼ ἐκ πάντα πέλονται ταῖς δʼ ἀναγκαίαις καὶ φυσικαῖς οὐκ ἔτι προσῄεσαν αἰτίαις . οἱ δὲ νεώτεροι τούτων καὶ φυσικοὶ προσαγορευόμενοι τοὐναντίον ἐκείνοις τῆς καλῆς καὶ θείας ἀποπλανηθέντες ἀρχῆς , ἐν σώμασι καὶ πάθεσι σωμάτων πληγαῖς τε καὶ μεταβολαῖς καὶ κράσεσι τίθενται τὸ σύμπαν . ὅθεν ἀμφοτέροις ὁ λόγος ἐνδεὴς ; τοῦ προσήκοντός ἐστι , τοῖς μὲν τὸ διʼ οὗ καὶ ὑφʼ οὗ τοῖς δὲ τὸ ἐξ ὧν καὶ διʼ ὧν ἀγνοοῦσιν ἢ παραλείπουσιν . ὁ δὲ πρῶτος ἐκφανῶς ἁψάμενος ἀμφοῖν καὶ τῷ κατὰ λόγον ποιοῦντι καὶ κινοῦντι προσλαβὼν ἀναγκαίως τὸ ὑποκείμενον καὶ πάσχον , ἀπολύεται καὶ ὑπὲρ ἡμῶν πᾶσαν ὑποψίαν καὶ διαβολήν . οὐ γὰρ ἄθεον ποιοῦμεν οὐδʼ ἄλογον τὴν μαντικήν , ὕλην μὲν αὐτῇ τὴν ψυχὴν τοῦ ἀνθρώπου τὸ δʼ ἐνθουσιαστικὸν πνεῦμα καὶ τὴν ἀναθυμίασιν οἷον ὄργανον ἢ πλῆκτρον ἀποδιδόντες · πρῶτον μὲν γὰρ ἡ γεννήσασα γῆ τὰς ἀναθυμιάσεις ὅ τε πᾶσαν ἐνδιδοὺς κράσεως · τῇ γῇ καὶ μεταβολῆς δύναμιν ἥλιος νόμῳ πατέρων θεός ἐστιν ἡμῖν ἔπειτα δαίμονας ἐπιστάτας καὶ περιπόλους καὶ φύλακας οἷον ἁρμονίας τῆς κράσεως ταύτης ; τὰ μὲν ἀνιέντας ἐν καιρῷ τὰ δʼ ἐπιτείνοντας , καὶ τὸ ἄγαν ἐκστατικὸν αὐτῆς καὶ ταρακτικὸν ἀφαιροῦντας τὸ δὲ κινητικὸν ἀλύπως καὶ ἀβλαβῶς τοῖς χρωμένοις καταμιγνύντας ἀπολείποντες , οὐδὲν ἄλογον ποιεῖν οὐδʼ ἀδύνατον δόξομεν .
Lemmas: καθόλου γάρ , ὡς φημί , δύο πᾶς γένεσις αἰτία ἔχω , ὁ μέν σφόδρα παλαιός θεολόγος καί ποιητής ὁ κρατύς ὁ νόος προσέχω αἱρέω , οὗτος δή ὁ κοινός ἐπιφθέγγομαι πᾶς πρᾶγμα Ζεύς ἀρχή Ζεύς μέσος , Ζεύς δέ ἐκ πᾶς πέλω ὁ δέ ἀναγκαῖος καί φυσικός οὐ ἔτι προσέρχομαι αἰτία . ὁ δέ νέος οὗτος καί φυσικός προσαγορεύω ἐναντίος ἐκεῖνος ὁ καλός καί θεῖος ἀποπλανάω ἀρχή , ἐν σῶμα καί πάθος σῶμα πληγή τε καί μεταβολή καί κρᾶσις τίθημι ὁ σύμπας . ὅθεν ἀμφότερος ὁ λόγος ἐνδεής ; ὁ προσήκω εἰμί , ὁ μέν ὁ διά ὅς καί ὑπό ὅς ὁ δέ ὁ ἐκ ὅς καί διά ὅς ἀγνοέω ἤ παραλείπω . ὁ δέ πρῶτος ἐκφανής ἅπτω ἄμφω καί ὁ κατά λόγος ποιέω καί κινέω προσλαμβάνω ἀναγκαῖος ὁ ὑπόκειμαι καί πάσχω , ἀπολύω καί ὑπέρ ἐγώ πᾶς ὑποψία καί διαβολή . οὐ γάρ ἄθεος ποιέω οὐδέ ἄλογος ὁ μαντικός , ὕλη μέν αὐτός ὁ ψυχή ὁ ἄνθρωπος ὁ δέ ἐνθουσιαστικός πνεῦμα καί ὁ ἀναθυμίασις οἷος ὄργανον ἤ πλῆκτρον ἀποδίδωμι · πρῶτος μέν γάρ ὁ γεννάω γῆ ὁ ἀναθυμίασις ὁ τε πᾶς ἐνδίδωμι κρᾶσις · ὁ γῆ καί μεταβολή δύναμις ἥλιος νόμος πατήρ θεός εἰμί ἐγώ ἔπειτα δαίμων ἐπιστάτης καί περίπολος καί φύλαξ οἷος ἁρμονία ὁ κρᾶσις οὗτος ; ὁ μέν ἀνίημι ἐν καιρός ὁ δέ ἐπιτείνω , καί ὁ ἄγαν ἐκστατικός αὐτός καί ταρακτικός ἀφαιρέω ὁ δέ κινητικός ἄλυπος καί ἀβλαβής ὁ χράω καταμείγνυμι ἀπολείπω , οὐδείς ἄλογος ποιέω οὐδέ ἀδύνατος δοκέω .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 49
οὐδέ γε προθυόμενοι καὶ καταστέφοντες ἱερεῖα καὶ κατασπένδοντες ἐναντία τῷ λόγῳ τούτῳ πράττομεν . οἱ γὰρ ἱερεῖς καὶ ὅσιοι θύειν φασὶ τὸ ἱερεῖον καὶ κατασπένδειν καὶ τὴν κίνησιν αὐτοῦ καὶ τὸν τρόμον ἀποθεωρεῖν , ἑτέρου τίνος τοῦτο σημεῖον ἢ τοῦ θεμιστεύειν τὸν θεὸν λαμβάνοντες ; δεῖ γὰρ τὸ θύσιμον τῷ τε σώματι καὶ τῇ ψυχῇ καθαρὸν εἶναι καὶ ἀσινὲς καὶ ἀδιάφθορον . μήνυτρα μὲν οὖν τῶν περὶ τὸ σῶμα κατιδεῖν οὐ πάνυ χαλεπόν ἐστι ; τὴν δὲ ψυχὴν δοκιμάζουσι , τοῖς μὲν ταύροις ἄλφιτα τοῖς δὲ κάπροις ἐρεβίνθους παρατιθέντες · τὸ γὰρ μὴ γευσάμενον ὑγιαίνειν οὐκ οἴονται . τὴν δʼ αἶγα διελέγχειν τὸ ψυχρὸν ὕδωρ · οὐ γὰρ εἶναι ψυχῆς κατὰ φύσιν ἐχούσης τὸ πρὸς τὴν κατάσπεισιν ἀπαθὲς καὶ ἀκίνητον . ἐγὼ δέ , κἂν ᾖ βέβαιον ὅτι σημεῖόν ἐστι τοῦ θεμιστεύειν τὸ σείσασθαι καὶ τοῦ μὴ θεμιστεύειν τοὐναντίον , οὐχ ὁρῶ τί συμβαίνει δυσχερὲς ἀπʼ αὐτοῦ τοῖς εἰρημένοις . πᾶσα γὰρ δύναμις ὃ πέφυκε σὺν καιρῷ βέλτιον ἢ χεῖρον ἀποδίδωσι τοῦ δὲ καιροῦ διαφεύγοντος ἡμᾶς , σημεῖα διδόναι τὸν θεὸν εἰκός ἐστιν .
Lemmas: οὐδέ γε προθύω καί καταστέφω ἱερεῖον καί κατασπένδω ἐναντίος ὁ λόγος οὗτος πράσσω . ὁ γάρ ἱερεύς καί ὅσιος θύω φημί ὁ ἱερεῖον καί κατασπένδω καί ὁ κίνησις αὐτός καί ὁ τρόμος ἀποθεωρέω , ἕτερος τίς οὗτος σημεῖον ἤ ὁ θεμιστεύω ὁ θεός λαμβάνω ; δέω γάρ ὁ θύσιμος ὁ τε σῶμα καί ὁ ψυχή καθαρός εἰμί καί ἀσινής καί ἀδιάφθορος . μήνυτρον μέν οὖν ὁ περί ὁ σῶμα κατοράω οὐ πάνυ χαλεπός εἰμί ; ὁ δέ ψυχή δοκιμάζω , ὁ μέν ταῦρος ἄλφιτον ὁ δέ κάπρος ἐρέβινθος παρατίθημι · ὁ γάρ μή γεύω ὑγιαίνω οὐ οἴομαι . ὁ δέ αἴξ διελέγχω ὁ ψυχρός ὕδωρ · οὐ γάρ εἰμί ψυχή κατά φύσις ἔχω ὁ πρός ὁ κατάσπεισις ἀπαθής καί ἀκίνητος . ἐγώ δέ , ἐάν εἰμί βέβαιος ὅτι σημεῖον εἰμί ὁ θεμιστεύω ὁ σείω καί ὁ μή θεμιστεύω ἐναντίος , οὐ ὁράω τίς συμβαίνω δυσχερής ἀπό αὐτός ὁ λέγω . πᾶς γάρ δύναμις ὅς φύω σύν καιρός ἀγαθός ἤ κακός ἀποδίδωμι ὁ δέ καιρός διαφεύγω ἐγώ , σημεῖον δίδωμι ὁ θεός ἔοικα εἰμί .
plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 52
ταῦτʼ ἔφην ἐγώ πολλάκις ἀνασκέπτεσθαι καὶ ὑμᾶς παρακαλῶ καὶ ἐμαυτόν , ὡς ἔχοντα πολλὰς ἀντιλήψεις καὶ ὑπονοίας πρὸς τοὐναντίον , ἃς ὁ καιρὸς οὐ παρέχει πάσας ἐπεξελθεῖν ὥστε καὶ ταῦθʼ ὑπερκείσθω καὶ ἃ Φίλιππος διαπορεῖ περὶ ἡλίου καὶ Ἀπόλλωνος .
Lemmas: οὗτος φημί ἐγώ πολλάκις ἀνασκέπτομαι καί σύ παρακαλέω καί ἐμαυτοῦ , ὡς ἔχω πολύς ἀντίληψις καί ὑπόνοια πρός ἐναντίος , ὅς ὁ καιρός οὐ παρέχω πᾶς ἐπεξέρχομαι ὥστε καί οὗτος ὑπερκέω καί ὅς Φίλιππος διαπορέω περί ἥλιος καί Ἀπόλλων .