plutarchus.de-defectu-oraculorum-409e-438d 39
ταῦτα δὴ καὶ τῶν ἄλλων συμπαρακαλούντων , μικρὸν ἐγὼ σιωπήσας καὶ μὴν ἀπὸ τύχης τινός , ὦ Ἀμμώνιε , τοῖς τότε λόγοις αὐτὸς ἀρχήν τινα καὶ πάροδον ἐνδέδωκας . εἰ γὰρ αἱ διακριθεῖσαι σώματος ἢ μὴ μετασχοῦσαι τὸ παράπαν ψυχαὶ δαίμονές εἰσι κατὰ σὲ καὶ τὸν θεῖον Ἡσίοδον ἁγνοὶ ἐπιχθόνιοι φύλακες θνητῶν ἀνθρώπων διὰ τί τὰς ἐν τοῖς σώμασι ψυχὰς ; ἐκείνης τῆς δυνάμεως ἀποστεροῦμεν , ᾗ τὰ μέλλοντα καὶ προγιγνώσκειν πεφύκασι καὶ προδηλοῦν οἱ δαίμονες ; οὔτε γὰρ δύναμιν οὔτε μέρος οὐδὲν ἐπιγίγνεσθαι ταῖς ψυχαῖς , ὅταν ἀπολίπωσι τὸ σῶμα , μὴ κεκτημέναις πρότερον εἰκός ἐστιν · ἀλλʼ ἀεὶ μὲν ἔχειν ἔχειν δὲ φαυλότερα τῷ σώματι μεμιγμένας , καὶ τὰ μὲν ὅλως ἄδηλα καὶ κεκρυμμένα τὰ δʼ ἀσθενῆ καὶ ἀμαυρὰ καὶ τοῖς διʼ ὁμίχλης ὁρῶσιν ἢ κινουμένοις ἐν ὑγρῷ παραπλησίως δύσεργα καὶ βραδέα , καὶ πολλὴν ποθοῦντα θεραπείαν τοῦ οἰκείου καὶ ἀνάληψιν ἀφαίρεσιν δὲ καὶ κάθαρσιν τοῦ καλύπτοντος . ὥσπερ γὰρ ὁ ἥλιος οὐχ ὅταν διαφύγῃ τὰ νέφη γίγνεται λαμπρός , ἀλλʼ ἔστι μὲν ἀεὶ φαίνεται δʼ ἡμῖν ἐν ὁμίχλῃ δυσφαὴς καὶ ἀμαυρός · οὕτως ἡ ψυχὴ τὴν μαντικὴν οὐκ ἐπικτᾶται δύναμιν ἐκβᾶσα τοῦ σώματος ὥσπερ νέφους , ἀλλʼ ἔχουσα καὶ νῦν τυφλοῦται διὰ τὴν πρὸς τὸ θνητὸν ἀνάμιξιν αὐτῆς καὶ σύγχυσιν . οὐ δεῖ δὲ θαυμάζειν οὐδʼ ἀπιστεῖν ὁρῶντας , εἰ μηδὲν ἄλλο , τῆς ψυχῆς τὴν ἀντίστροφον τῇ μαντικῇ δύναμιν , ἣν μνήμην καλοῦμεν , ἡλίκον ἔργον ἀποδείκνυται τῷ σῴζειν τὰ παρῳχημένα καὶ φυλάττειν , μᾶλλον δὲ τὰ μηδὲ ὄντα · τῶν γὰρ γεγονότων οὐδὲν ἔστιν οὐδʼ ὑφέστηκεν , ἀλλʼ ἅμα γίγνεται πάντα καὶ φθείρεται , καὶ πράξεις καὶ λόγοι καὶ παθήματα , τοῦ χρόνου καθάπερ ῥεύματος ἕκαστα παραφέροντος αὕτη δὲ τῆς ψυχῆς ἡ δύναμις οὐκ οἶδʼ ὅντινα τρόπον ἀντιλαμβανομένη τοῖς μὴ παροῦσι φαντασίαν καὶ οὐσίαν περιτίθησιν . ὁ μὲν γὰρ Θεσσαλοῖς περὶ Ἄρνης δοθεὶς χρησμὸς ἐκέλευε φράζειν κωφοῦ τʼ ἀκοὴν τυφλοῖό τε δέρξιν ἡ δὲ μνήμη καὶ κωφῶν πραγμάτων ἀκοὴ καὶ τυφλῶν ὄψις ἡμῖν ἐστιν . ὅθεν , ὡς ἔφην , οὐκ ἔστι θαυμαστόν , εἰ κρατοῦσα τῶν μηκέτʼ ὄντων προλαμβάνει πολλὰ τῶν μηδέπω γεγονότων · ταῦτα γὰρ αὐτῇ μᾶλλον προσήκει καὶ τούτοις συμπαθής ἐστι · καὶ γὰρ ἐπιβάλλεται καὶ προτίθεται πρὸς τὰ μέλλοντα καὶ παρῳχημένων καὶ τέλος ἐχόντων ἀπήλλακται πλὴν τοῦ μνημονεύειν .
Lemmas: οὗτος δή καί ὁ ἄλλος συμπαρακαλέω , μικρός ἐγώ σιωπάω καί μήν ἀπό τύχη τις , ὦ Ἀμμώνιος , ὁ τότε λόγος αὐτός ἀρχή τις καί πάροδος ἐνδίδωμι . εἰ γάρ ὁ διακρίνω σῶμα ἤ μή μετέχω ὁ παράπαν ψυχή δαίμων εἰμί κατά σύ καί ὁ θεῖος Ἡσίοδος ἁγνός ἐπιχθόνιος φύλαξ θνητός ἄνθρωπος διά τίς ὁ ἐν ὁ σῶμα ψυχή ; ἐκεῖνος ὁ δύναμις ἀποστερέω , ὅς ὁ μέλλω καί προγιγνώσκω φύω καί προδηλόω ὁ δαίμων ; οὔτε γάρ δύναμις οὔτε μέρος οὐδείς ἐπιγίγνομαι ὁ ψυχή , ὅταν ἀπολείπω ὁ σῶμα , μή κτάομαι πρότερος ἔοικα εἰμί · ἀλλά ἀεί μέν ἔχω ἔχω δέ φαῦλος ὁ σῶμα μείγνυμι , καί ὁ μέν ὅλος ἄδηλος καί κρύπτω ὁ δέ ἀσθενής καί ἀμαυρός καί ὁ διά ὁμίχλη ὁράω ἤ κινέω ἐν ὑγρός παραπλήσιος δύσεργος καί βραδύς , καί πολύς ποθέω θεραπεία ὁ οἰκεῖος καί ἀνάληψις ἀφαίρεσις δέ καί κάθαρσις ὁ καλύπτω . ὥσπερ γάρ ὁ ἥλιος οὐ ὅταν διαφεύγω ὁ νέφος γίγνομαι λαμπρός , ἀλλά εἰμί μέν ἀεί φαίνω δέ ἐγώ ἐν ὁμίχλη δυσφαής καί ἀμαυρός · οὕτως ὁ ψυχή ὁ μαντικός οὐ ἐπικτάομαι δύναμις ἐκβαίνω ὁ σῶμα ὥσπερ νέφος , ἀλλά ἔχω καί νῦν τυφλόω διά ὁ πρός ὁ θνητός ἀνάμιξις αὐτός καί σύγχυσις . οὐ δέω δέ θαυμάζω οὐδέ ἀπιστέω ὁράω , εἰ μηδείς ἄλλος , ὁ ψυχή ὁ ἀντίστροφος ὁ μαντικός δύναμις , ὅς μνήμη καλέω , ἡλίκος ἔργον ἀποδείκνυμι ὁ σῴζω ὁ παροίχομαι καί φυλάσσω , μάλα δέ ὁ μηδέ εἰμί · ὁ γάρ γίγνομαι οὐδείς εἰμί οὐδέ ὑφίστημι , ἀλλά ἅμα γίγνομαι πᾶς καί φθείρω , καί πρᾶξις καί λόγος καί πάθημα , ὁ χρόνος καθά ῥεῦμα ἕκαστος παραφέρω οὗτος δέ ὁ ψυχή ὁ δύναμις οὐ οἶδα ὅστις τρόπος ἀντιλαμβάνω ὁ μή πάρειμι φαντασία καί οὐσία περιτίθημι . ὁ μέν γάρ Θεσσαλός περί Ἄρνη δίδωμι χρησμός κελεύω φράζω κωφός τε ἀκοή τυφλός τε δέρξις ὁ δέ μνήμη καί κωφός πρᾶγμα ἀκοή καί τυφλός ὄψις ἐγώ εἰμί . ὅθεν , ὡς φημί , οὐ εἰμί θαυμαστός , εἰ κρατέω ὁ μηκέτι εἰμί προλαμβάνω πολύς ὁ μηδέπω γίγνομαι · οὗτος γάρ αὐτός μάλα προσήκω καί οὗτος συμπαθής εἰμί · καί γάρ ἐπιβάλλω καί προτίθημι πρός ὁ μέλλω καί παροίχομαι καί τέλος ἔχω ἀπαλλάσσω πλήν ὁ μνημονεύω .