plutarchus.de-cupiditate-divitiarum-523c-528b 8
τί οὖν ; φήσει τις , οὐχ ὁρᾷς καὶ χρωμένους ἐνίους δαψιλῶς τοῖς χρήμασι ; σὺ δʼ οὐκ ἀκούεις , φήσομεν , Ἀριστοτέλους λέγοντος , ὅτι · οἱ μὲν οὐ χρῶνται οἱ δὲ παραχρῶνται , καθάπερ οὔδʼ ἑτέρου προσήκοντος ; ἀλλʼ ἐκείνους μὲν οὐκ ὠφελεῖ τὸ οἰκεῖον οὐδὲ κοσμεῖ , τούτους δὲ καὶ βλάπτει καὶ καταισχύνει . φέρε δὴ σκεψώμεθα τὸ πρῶτον . τίνων τίς ἡ χρῆσις αὕτη , διʼ ἣν θαυμάζεται ὁ πλοῦτος ; πότερον τῶν ἀρκούντων ἢ τῶν περιττῶν ; εἰ γὰρ τῶν ἀρκούντων , οὐδὲν πλέον ἔχουσιν οἱ πλούσιοι τῶν μέτρια κεκτημένων · ἀλλὰ τυφλὸς καὶ ἄπλουτος ὁ πλοῦτός ἐστιν ὥς φησι Θεόφραστος , καὶ ἄζηλος ἀληθῶς , εἰ Καλλίας ὁ πλουσιώτατος Ἀθηναίων καὶ Ἰσμηνίας ὁ Θηβαίων εὐπορώτατος ἐχρῶντο τούτοις , οἷς Σωκράτης καὶ Ἐπαμεινώνδας . ὡς γὰρ Ἀγάθων τὸν αὐλὸν ἀπέπεμψεν ἐκ τοῦ συμποσίου πρὸς τὰς γυναῖκας , οἰόμενος ἀρκεῖν τοὺς λόγους τῶν παρόντων · οὕτως ἀποπέμψειας ἂν καὶ στρωμνὰς ἁλουργεῖς καὶ τραπέζας πολυτελεῖς καὶ τὰ περιττὰ πάντα , τοὺς , · πλουσίους ὁρῶν χρωμένους οἷς οἱ πένητες · οὐκ αἶψά κε πηδάλιον μὲν ὑπὲρ καπνοῦ καταθεῖο , ἔργα βοῶν δʼ ἀπόλοιτο καὶ ἡμιόνων ταλαεργῶν . ἀλλὰ χρυσοχόων καὶ τορευτῶν καὶ μυρεψῶν καὶ μαγείρων , καλῆς καὶ σώφρονος γενομένης ξενηλασίας , τῶν ἀχρήστων . εἰ δὲ τὰ μὲν ἀρκοῦντα κοινὰ καὶ τῶν μὴ πλουσίων καὶ τῶν πλουσίων ἐστί , σεμνύνεται δʼ ὁ πλοῦτος ἐπὶ τοῖς περισσοῖς · καὶ τὸν Σκόπαν τὸν Θεσσαλὸν ἐπαινεῖς , ὃς αἰτηθείς τι τῶν κατὰ τὴν οἰκίαν ὡς περιττὸν αὐτῷ καὶ ἄχρηστον ἀλλὰ μήν ἔφη τούτοις ἐσμὲν ἡμεῖς εὐδαίμονες καὶ μακάριοι τοῖς περιττοῖς , ἀλλʼ οὐκ ἐκείνοις τοῖς ἀναγκαίοις · ὅρα μὴ πομπὴν ἐπαινοῦντι καὶ πανήγυριν μᾶλλον ἢ βίον ἔοικας . ἡ πάτριος τῶν Διονυσίων ἑορτὴ τὸ παλαιὸν ἐπέμπετο δημοτικῶς καὶ ἱλαρῶς , ἀμφορεὺς οἴνου καὶ κληματίς , εἶτα τράγον τις εἷλκεν , ἄλλος ἰσχάδων ἄρριχον ἠκολούθει κομίζων , ἐπὶ πᾶσι δʼ ὁ φαλλός ἀλλὰ νῦν ταῦτα παρεώραται καὶ ἠφάνισται , χρυσωμάτων περιφερομένων καὶ ἱματίων πολυτελῶν καὶ ζευγῶν ἐλαυνομένων καὶ προσωπείων . οὕτω τἀναγκαῖα τοῦ πλούτου καὶ χρήσιμα τοῖς ἀχρήστοις κατακέχωσται καὶ τοῖς περιττοῖς .
Lemmas: τίς οὖν ; φημί τις , οὐ ὁράω καί χράω ἔνιοι δαψιλός ὁ χρῆμα ; σύ δέ οὐ ἀκούω , φημί , Ἀριστοτέλης λέγω , ὅτι · ὁ μέν οὐ χράω ὁ δέ παραχράομαι , καθά οὐδέ ἕτερος προσήκω ; ἀλλά ἐκεῖνος μέν οὐ ὠφελέω ὁ οἰκεῖος οὐδέ κοσμέω , οὗτος δέ καί βλάπτω καί καταισχύνω . φέρω δή σκοπέω ὁ πρῶτος . τίς τίς ὁ χρῆσις οὗτος , διά ὅς θαυμάζω ὁ πλοῦτος ; πότερος ὁ ἀρκέω ἤ ὁ περισσός ; εἰ γάρ ὁ ἀρκέω , οὐδείς πολύς ἔχω ὁ πλούσιος ὁ μέτριος κτάομαι · ἀλλά Τυφλὸς καί ἄπλουτος ὁ πλοῦτος εἰμί ὡς φημί Θεόφραστος , καί ἄζηλος ἀληθής , εἰ Καλλίας ὁ πλούσιος Ἀθηναῖος καί Ἰσμηνίας ὁ Θηβαῖος εὔπορος χράω οὗτος , ὅς Σωκράτης καί Ἐπαμεινώνδας . ὡς γάρ Ἀγάθων ὁ αὐλός ἀποπέμπω ἐκ ὁ συμπόσιον πρός ὁ γυνή , οἴομαι ἀρκέω ὁ λόγος ὁ πάρειμι · οὕτως ἀποπέμπω ἄν καί στρωμνή ἁλουργής καί τράπεζα πολυτελής καί ὁ περισσός πᾶς , ὁ , · πλούσιος ὁράω χράω ὅς ὁ πένης · οὐ αἶψα ἄν πηδάλιον μέν ὑπέρ καπνός κατατίθημι , ἔργον βοῦς δέ ἀπόλλυμι καί ἡμίονος ταλαεργός . ἀλλά χρυσόχοος καί τορευτής καί μυρεψός καί μάγειρος , καλός καί σώφρων γίγνομαι ξενηλασία , ὁ ἄχρηστος . εἰ δέ ὁ μέν ἀρκέω κοινός καί ὁ μή πλούσιος καί ὁ πλούσιος εἰμί , σεμνύνω δέ ὁ πλοῦτος ἐπί ὁ περισσός · καί ὁ Σκόπας ὁ Θεσσαλός ἐπαινέω , ὅς αἰτέω τις ὁ κατά ὁ οἰκία ὡς περισσός αὐτός καί ἄχρηστος ἀλλά μήν φημί οὗτος εἰμί ἐγώ εὐδαίμων καί μακάριος ὁ περισσός , ἀλλά οὐ ἐκεῖνος ὁ ἀναγκαῖος · ὁράω μή πομπή ἐπαινέω καί πανήγυρις μάλα ἤ βίος ἔοικα . ὁ πάτριος ὁ Διονύσιον ἑορτή ὁ παλαιός πέμπω δημοτικός καί ἱλαρός , ἀμφορεύς οἶνος καί κληματίς , εἶτα τράγος τις ἕλκω , ἄλλος ἰσχάς ἄρριχος ἀκολουθέω κομίζω , ἐπί πᾶς δέ ὁ φαλλός ἀλλά νῦν οὗτος παροράω καί ἀφανίζω , χρύσωμα περιφέρω καί ἱμάτιον πολυτελής καί ζεῦγος ἐλαύνω καί προσωπεῖον . οὕτως ἀναγκαῖος ὁ πλοῦτος καί χρήσιμος ὁ ἄχρηστος καταχώννυμι καί ὁ περισσός .