plutarchus.de-communibus-notitiis-adversus-stoicos-1058e-1086b 9
τοῦτο δʼ οὐκ ἂν μάλιστα θαυμάσαις αὐτῶν , ἀλλʼ ὅτι , τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς εὐδαιμονίας παραγιγνομένης , πολλάκις οὐδʼ αἰσθάνεσθαι τὸν κτησάμενον οἴονται , διαλεληθέναι δʼ αὑτόν , ὅτι μικρῷ πρόσθεν ἀθλιώτατος ὢν καὶ ἀφρονέστατος νῦν ὁμοῦ φρόνιμος καὶ μακάριος γέγονεν . οὐ γὰρ μόνον ἔχοντά τινα τὴν φρόνησιν τοῦτο μόνον μὴ φρονεῖν ὅτι φρονεῖ μηδὲ γιγνώσκειν ὅτι τὸ ἀγνοεῖν διαπέφευγεν εὐτράπελόν ἐστιν · ἀλλὰ καὶ ὅλως ὡς εἰπεῖν τάγαθὸν ἀρρεπὲς ποιοῦσι καὶ ἀμαυρόν , εἰ μηδʼ αἴσθησιν αὑτοῦ ποιεῖ παραγενόμενον . φύσει γὰρ ἀνεπαίσθητον οὐκ ἔστι κατʼ αὐτούς ἀλλὰ καὶ λέγει διαρρήδην Χρύσιππος ἐν τοῖς περὶ Τέλους αἰσθητὸν εἶναι τάγαθόν · ὡς δʼ οἴεται , καὶ ἀποδείκνυσι . λείπεται τοίνυν ἀσθενείᾳ καὶ μικρότητι διαφεύγειν αὐτὸ τὴν αἴσθησιν , ὁπόταν παρὸν ἀγνοῆται καὶ διαλανθάνῃ τοὺς ἔχοντας . ἔτι τοίνυν ἄτοπον μέν ἐστι τὴν τῶν ἀτρέμα λευκῶν καὶ μέσως αἰσθανομένην ὄψιν ἐκφεύγειν τὰ ἐπʼ ἄκρον λευκὰ καὶ τὴν τὰ μαλακῶς καὶ ἀνειμένως θερμὰ καταλαμβάνουσαν ἁφὴν ἀναισθητεῖν τῶν σφόδρα θερμῶν ἀτοπώτερον δέ , εἴ τις τὸ κοινῶς κατὰ φύσιν , οἷόν ἐστιν ὑγίεια καὶ εὐεξία , καταλαμβάνων , τὴν ἀρετὴν ἀγνοεῖ παροῦσαν , ἣν μάλιστα καὶ ἄκρως κατὰ φύσιν εἶναι τίθενται . πῶς γὰρ οὐ παρὰ τὴν ἔννοιάν ἐστιν ὑγιείας καὶ νόσου διαφορὰν καταλαμβάνειν , φρονήσεως δὲ μὴ καταλαμβάνειν καὶ ἀφροσύνης , ἀλλὰ τὴν μὲν ἀπηλλαγμένην οἴεσθαι παρεῖναι , τὴν δὲ κεκτημένον ἀγνοεῖν ὅτι πάρεστιν ; ἐπεὶ δʼ ἐκ τῆς ἄκρας προκοπῆς μεταβάλλουσιν εἰς εὐδαιμονίαν καὶ ἀρετήν , δυεῖν ἀνάγκη θάτερον , ἢ τὴν προκοπὴν κακίαν μὴ εἶναι μηδὲ κακοδαιμονίαν , ἢ τὴν ἀρετὴν τῆς κακίας μὴ πολλῷ παραλλάττειν μηδὲ τῆς κακοδαιμονίας τὴν εὐδαιμονίαν , ἀλλὰ μικρὰν καὶ ἀνεπαίσθητον εἶναι τὴν πρὸς τὰ κακὰ τῶν ἀγαθῶν διαφορὰν οὐ γὰρ ἂν ἑαυτοὺς διελάνθανον ἀντʼ ἐκείνων ταῦτ̓ ἔχοντες .
Lemmas: οὗτος δέ οὐ ἄν μάλα θαυμάζω αὐτός , ἀλλά ὅτι , ὁ ἀρετή καί ὁ εὐδαιμονία παραγίγνομαι , πολλάκις οὐδέ αἰσθάνομαι ὁ κτάομαι οἴομαι , διαλανθάνω δέ ἑαυτοῦ , ὅτι μικρός πρόσθεν ἄθλιος εἰμί καί ἄφρων νῦν ὁμοῦ φρόνιμος καί μακάριος γίγνομαι . οὐ γάρ μόνος ἔχω τις ὁ φρόνησις οὗτος μόνος μή φρονέω ὅτι φρονέω μηδέ γιγνώσκω ὅτι ὁ ἀγνοέω διαφεύγω εὐτράπελος εἰμί · ἀλλά καί ὅλος ὡς λέγω τἀγαθόν ἀρρεπής ποιέω καί ἀμαυρός , εἰ μηδέ αἴσθησις ἑαυτοῦ ποιέω παραγίγνομαι . φύσις γάρ ἀνεπαίσθητος οὐ εἰμί κατά αὐτός ἀλλά καί λέγω διαρρήδην Χρύσιππος ἐν ὁ περί Τέλης αἰσθητός εἰμί τἀγαθόν · ὡς δέ οἴομαι , καί ἀποδείκνυμι . λείπω τοίνυν ἀσθένεια καί μικρότης διαφεύγω αὐτός ὁ αἴσθησις , ὁπόταν πάρειμι ἀγνοέω καί διαλανθάνω ὁ ἔχω . ἔτι τοίνυν ἄτοπος μέν εἰμί ὁ ὁ ἀτρέμας λευκός καί μέσος αἰσθάνομαι ὄψις ἐκφεύγω ὁ ἐπί ἄκρον λευκός καί ὁ ὁ μαλακός καί ἀνειμένως θερμός καταλαμβάνω ἁφή ἀναισθητέω ὁ σφόδρα θερμός ἄτοπος δέ , εἰ τις ὁ κοινός κατά φύσις , οἷος εἰμί ὑγίεια καί εὐεξία , καταλαμβάνω , ὁ ἀρετή ἀγνοέω πάρειμι , ὅς μάλα καί ἄκρος κατά φύσις εἰμί τίθημι . πῶς γάρ οὐ παρά ὁ ἔννοια εἰμί ὑγίεια καί νόσος διαφορά καταλαμβάνω , φρόνησις δέ μή καταλαμβάνω καί ἀφροσύνη , ἀλλά ὁ μέν ἀπαλλάσσω οἴομαι πάρειμι , ὁ δέ κτάομαι ἀγνοέω ὅτι πάρειμι ; ἐπεί δέ ἐκ ὁ ἄκρος προκοπή μεταβάλλω εἰς εὐδαιμονία καί ἀρετή , δύο ἀνάγκη ἕτερος , ἤ ὁ προκοπή κακία μή εἰμί μηδέ κακοδαιμονία , ἤ ὁ ἀρετή ὁ κακία μή πολύς παραλλάσσω μηδέ ὁ κακοδαιμονία ὁ εὐδαιμονία , ἀλλά μικρός καί ἀνεπαίσθητος εἰμί ὁ πρός ὁ κακός ὁ ἀγαθός διαφορά οὐ γάρ ἄν ἑαυτοῦ διαλανθάνω ἀντί ἐκεῖνος οὗτος ἔχω .