plutarchus.de-communibus-notitiis-adversus-stoicos-1058e-1086b 10
ὅταν μὲν οὖν μηδενὸς ἐκστῆναι τῶν μαχομένων ἀλλὰ πάνθʼ ὁμολογεῖν καὶ τιθέναι θέλωσι , τὸ τοὺς προκόπτοντας ἀνοήτους καὶ κακοὺς εἶναι , τὸ φρονίμους καὶ ἀγαθοὺς γενομένους διαλανθάνειν ἑαυτούς , τὸ μεγάλην διαφορὰν τῆς φρονήσεως πρὸς τὴν ἀφροσύνην ὑπάρχειν · ἦ πού σοι δοκοῦσι θαυμασίως ἐν τοῖς δόγμασι τὴν ὁμολογίαν βεβαιοῦν ; ἔτι δὲ μᾶλλον ἐν τοῖς πράγμασιν , ὅταν πάντας ἐπίσης κακοὺς καὶ ἀδίκους καὶ ἀπίστους καὶ ἄφρονας τοὺς μὴ σοφοὺς ἀποφαίνοντες εἶτα πάλιν τοὺς μὲν αὐτῶν ἐκτρέπωνται καὶ βδελύττωνται , τοὺς δʼ ἀπαντῶντες μηδὲ προσαγορεύωσι · τοῖς δὲ χρήματα πιστεύωσιν , ἀρχὰς ἐγχειρίζωσιν , ἐκδιδῶσι θυγατέρας . ταῦτα γὰρ εἰ μὲν παίζοντες λέγουσι , καθείσθωσαν τὰς ὀφρῦς · εἰ δʼ ἀπὸ σπουδῆς καὶ φιλοσοφοῦντες , παρὰ τὰς κοινάς ἐστιν ἐννοίας ψέγειν μὲν ὁμοίως καὶ κακίζειν πάντας ἀνθρώπους , χρῆσθαι δὲ τοῖς μὲν ὡς μετρίοις τοῖς δʼ ὡς κακίστοις · καὶ Χρύσιππον μὲν ὑπερεκπεπλῆχθαι καταγελᾶν δʼ Ἀλεξίνου , μηδὲν δὲ μᾶλλον οἴεσθαι μηδʼ ἧττον ἀλλήλων ἀφραίνειν τοὺς ἄνδρας . ναί φασίν , ἀλλʼ ὥσπερ ὁ πῆχυν ἀπέχων ἐν θαλάττῃ τῆς ἐπιφανείας οὐδὲν ἧττον πνίγεται τοῦ καταδεδυκότος ὀργυιὰς πεντακοσίας , οὕτως οὐδʼ οἱ πελάζοντες ἀρετῇ τῶν μακρὰν ὄντων ἧττόν εἰσιν ἐν κακίᾳ καὶ καθάπερ οἱ τυφλοὶ τυφλοί εἰσι , κἂν ὀλίγον ὕστερον ἀναβλέπειν μέλλωσιν , οὕτως οἱ προκόπτοντες , ἄχρι οὗ τὴν ἀρετὴν ἀναλάβωσιν , ἀνόητοι καὶ μοχθηροὶ διαμένουσιν . ὅτι μὲν οὖν οὔτε τυφλοῖς · ἐοίκασιν οἱ προκόπτοντες ἀλλʼ ἧττον ὀξυδορκοῦσιν , οὔτε πνιγομένοις ἀλλὰ νηχομένοις , καὶ ταῦτα πλησίον λιμένος , αὐτοὶ διὰ τῶν πραγμάτων μαρτυροῦσιν . οὐ γὰρ ἂν ἐχρῶντο συμβούλοις καὶ στρατηγοῖς καὶ νομοθέταις ὥσπερ τυφλοῖς χειραγωγοῖς , οὐδʼ ἂν ἐζήλουν ἔργα καὶ πράξεις καὶ λόγους καὶ βίους ἐνίων , εἰ πάντας ὡσαύτως πνιγομένους ὑπὸ τῆς ἀφροσύνης καὶ μοχθηρίας ἑώρων . ἀφεὶς δὲ τοῦτο θαύμασον ἐκείνῃ τοὺς ἄνδρας , εἰ μηδὲ ι · τοῖς ἑαυτῶν διδάσκονται παραδείγμασι προέσθαι τοὺς διαλεληθότας ἐκείνους σοφοὺς καὶ μὴ συνιέντας μηδʼ αἰσθανομένους , ὅτι πνιγόμενοι πέπαυνται καὶ φῶς ὁρῶσι καὶ τῆς κακίας ἐπάνω γεγονότες ἀναπεπνεύκασι .
Lemmas: ὅταν μέν οὖν μηδείς ἐξίστημι ὁ μάχομαι ἀλλά πᾶς ὁμολογέω καί τίθημι ἐθέλω , ὁ ὁ προκόπτω ἀνόητος καί κακός εἰμί , ὁ φρόνιμος καί ἀγαθός γίγνομαι διαλανθάνω ἑαυτοῦ , ὁ μέγας διαφορά ὁ φρόνησις πρός ὁ ἀφροσύνη ὑπάρχω · ἦ που σύ δοκέω θαυμάσιος ἐν ὁ δόγμα ὁ ὁμολογία βεβαιόω ; ἔτι δέ μάλα ἐν ὁ πρᾶγμα , ὅταν πᾶς ἐπίσης κακός καί ἄδικος καί ἄπιστος καί ἄφρων ὁ μή σοφός ἀποφαίνω εἶτα πάλιν ὁ μέν αὐτός ἐκτρέπω καί βδελύσσομαι , ὁ δέ ἀπαντάω μηδέ προσαγορεύω · ὁ δέ χρῆμα πιστεύω , ἀρχή ἐγχειρίζω , ἐκδίδωμι θυγάτηρ . οὗτος γάρ εἰ μέν παίζω λέγω , καθέζομαι ὁ ὀφρύς · εἰ δέ ἀπό σπουδή καί φιλοσοφέω , παρά ὁ κοινός εἰμί ἔννοια ψέγω μέν ὅμοιος καί κακίζω πᾶς ἄνθρωπος , χράω δέ ὁ μέν ὡς μέτριος ὁ δέ ὡς κακός · καί Χρύσιππος μέν ὑπερεκπλήσσω καταγελάω δέ Ἀλεξῖνος , μηδείς δέ μάλα οἴομαι μηδέ ἥσσων ἀλλήλων ἀφραίνω ὁ ἀνήρ . ναί φημί , ἀλλά ὥσπερ ὁ πῆχυς ἀπέχω ἐν θάλασσα ὁ ἐπιφάνεια οὐδείς ἥσσων πνίγω ὁ καταδύω ὄργυια πεντακόσιοι , οὕτως οὐδέ ὁ πελάζω ἀρετή ὁ μακρός εἰμί ἥσσων εἰμί ἐν κακία καί καθά ὁ τυφλός τυφλός εἰμί , ἐάν ὀλίγος ὕστερον ἀναβλέπω μέλλω , οὕτως ὁ προκόπτω , ἄχρι ὅς ὁ ἀρετή ἀναλαμβάνω , ἀνόητος καί μοχθηρός διαμένω . ὅτι μέν οὖν οὔτε τυφλός · ἔοικα ὁ προκόπτω ἀλλά ἥσσων ὀξυδορκέω , οὔτε πνίγω ἀλλά νήχω , καί οὗτος πλησίον λιμήν , αὐτός διά ὁ πρᾶγμα μαρτυρέω . οὐ γάρ ἄν χράω σύμβουλος καί στρατηγός καί νομοθέτης ὥσπερ τυφλός χειραγωγός , οὐδέ ἄν ζηλόω ἔργον καί πρᾶξις καί λόγος καί βίος ἔνιοι , εἰ πᾶς ὡσαύτως πνίγω ὑπό ὁ ἀφροσύνη καί μοχθηρία ὁράω . ἀφίημι δέ οὗτος θαυμάζω ἐκεῖνος ὁ ἀνήρ , εἰ μηδέ ι · ὁ ἑαυτοῦ διδάσκω παράδειγμα προίημι ὁ διαλανθάνω ἐκεῖνος σοφός καί μή συνίημι μηδέ αἰσθάνομαι , ὅτι πνίγω παύω καί φάος ὁράω καί ὁ κακία ἐπάνω γίγνομαι ἀναπνέω .