plutarchus.de-communibus-notitiis-adversus-stoicos-1058e-1086b 38
καὶ μὴν παρὰ τὴν ἔννοιαν μήτʼ ἄκρον ἐν τῇ φύσει τῶν σωμάτων μήτε πρῶτον μήτʼ ἔσχατον μηδέν , εἰς ὃ λήγει τὸ μέγεθος τοῦ σώματος , ἀλλʼ ἀεί τι τοῦ ληφθέντος ἐπέκεινα φαινόμενον εἰς ἄπειρον καὶ ἀόριστον ἐμβάλλειν τὸ ὑποκείμενον . οὔτε γὰρ μεῖζον οὔτε ἔλαττον ἔσται νοεῖν ἕτερον ἑτέρου μέγεθος , εἰ τὸ προϊέναι τοῖς μέρεσιν ἐπʼ ἄπειρον ἀμφοτέροις συμβέβηκεν , ἀλλʼ ἀνισότητος αἴρεται φύσις ἀνίσων γὰρ νοουμένων , τὸ μὲν προαπολείπεται τοῖς ἐσχάτοις μέρεσι τὸ δὲ παραλλάττει καὶ περίεστι · μὴ οὔσης δʼ ἀνισότητος , ἕπεται μὴ ἀνωμαλίαν εἶναι μηδὲ τραχύτητα σώματος · ἀνωμαλία μὲν γάρ ἐστι μιᾶς ἐπιφανείας ἀνισότης πρὸς ἑαυτήν , τραχύτης δʼ ἀνωμαλία μετὰ σκληρότητος · ὧν οὐδὲν ἀπολείπουσιν οἱ σῶμα εἰς ἔσχατον μέρος περαίνοντες ἀλλὰ πάντα πλήθει μερῶν ἐπʼ ἄπειρον ἐξάγοντες καίτοι πῶς οὐκ ἐναργές ἐστι τὸν ἄνθρωπον ἐκ πλειόνων συνεστηκέναι μορίων ἢ τὸν δάκτυλον τοῦ ἀνθρώπου , καὶ πάλιν τὸν κόσμον ἢ τὸν ἄνθρωπον ; ταῦτα γὰρ ἐπίστανται καὶ διανοοῦνται πάντες , ἂν μὴ Στωικοὶ γένωνται γενόμενοι δὲ Στωικοὶ τἀναντία λέγουσι καὶ δοξάζουσιν , ὡς οὐκ ἔστιν ἐκ πλειόνων μορίων ὁ ἄνθρωπος ἢ ὁ δάκτυλος οὐδʼ ὁ κόσμος ἢ ὁ ἄνθρωπος · ἐπʼ ἄπειρον γὰρ ἡ τομὴ προάγει τὰ σώματα · τῶν δʼ ἀπείρων οὐδέν ἐστι πλέον οὐδʼ ἔλαττον οὐδʼ ὅλως ὑπερβάλλει πλῆθος , ἢ παύσεται τὰ μέρη τοῦ ὑπολειπομένου μεριζόμενα καὶ παρέχοντα πλῆθος ἐξ αὑτῶν ὁτισοῦν . Πῶς οὖν ἀμύνονται ταύτας ; τὰς ἀπορίας ; . εὐμηχάνως κομιδῇ καὶ ἀνδρείως λέγει γὰρ ὁ Χρύσιππος ἐρωτωμένους ἡμᾶς , εἴ τινα ἔχομεν μέρη καὶ πόσα καὶ ἐκ τίνων συγκείμενα μερῶν καὶ πόσων , διαστολῇ χρήσεσθαι , τὸ μὲν ὁλοσχερὲς τιθέντας , ὡς ἐκ κεφαλῆς καὶ θώρακος καὶ σκελῶν συγκείμεθα τοῦτο γὰρ ἦν πᾶν τὸ ζητούμενον καὶ ἀπορούμενον ἐὰν δʼ ἐπὶ τὰ ἔσχατα μέρη τὸ ἐρωτᾶν προάγωσιν , οὐδέν φησὶ τῶν τοιούτων ἐστὶν ὑποληπτέον , ἀλλὰ ῥητέον οὔτʼ ἔκ τινων συνεστάναι καὶ ὁμοίως οὔτʼ ἐξ ὁποσωνοῦν οὔτʼ ἐξ ἀπείρων οὔτʼ ἐκ πεπερασμένων . καί μοι δοκῶ ταῖς ἐκείνου κεχρῆσθαι λέξεσιν αὐταῖς , ὅπως συνίδῃς ὃν τρόπον διεφύλαττε τὰς κοινὰς ἐννοίας , κελεύων ἡμᾶς νοεῖν τῶν σωμάτων ἕκαστον οὔτʼ ἔκ τινων οὔτʼ ἐξ ὁποσωνοῦν μερῶν οὔτʼ ἐξ ἀπείρων οὔτʼ ἐκ πεπερασμένων συγκείμενον . εἰ μὲν γάρ , ὡς ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ τὸ ἀδιάφορον , οὕτω πεπερασμένου τι καὶ ἀπείρου μέσον ἐστίν , εἰπόντα τί τοῦτʼ ἐστὶν ἔδει λῦσαι τὴν ἀπορίαν · εἰ δέ , ὡς τὸ μὴ ἴσον εὐθὺς ἄνισον καὶ τὸ μὴ φθαρτὸν ἄφθαρτον , οὕτω τὸ μὴ πεπερασμένον ἄπειρον νοοῦμεν , ὅμοιόν ἐστιν , οἶμαι , τῷ τὸ σῶμα εἶναι μήτʼ ἐκ πεπερασμένων μήτʼ ἐξ ἀπείρων καὶ λόγον εἶναι μήτʼ ἐξ ἀληθῶν λημμάτων μήτʼ ἐκ ψευδῶν μήτʼ ἐξ
Lemmas: καί μήν παρά ὁ ἔννοια μήτε ἄκρος ἐν ὁ φύσις ὁ σῶμα μήτε πρῶτος μήτε ἔσχατος μηδείς , εἰς ὅς λήγω ὁ μέγεθος ὁ σῶμα , ἀλλά ἀεί τις ὁ λαμβάνω ἐπέκεινα φαίνω εἰς ἄπειρος καί ἀόριστος ἐμβάλλω ὁ ὑπόκειμαι . οὔτε γάρ μέγας οὔτε ἐλαχύς εἰμί νοέω ἕτερος ἕτερος μέγεθος , εἰ ὁ προέρχομαι ὁ μέρος ἐπί ἄπειρος ἀμφότερος συμβαίνω , ἀλλά ἀνισότης ἀείρω φύσις ἄνισος γάρ νοέω , ὁ μέν προαπολείπω ὁ ἔσχατος μέρος ὁ δέ παραλλάσσω καί περίειμι · μή εἰμί δέ ἀνισότης , ἕπομαι μή ἀνωμαλία εἰμί μηδέ τραχύτης σῶμα · ἀνωμαλία μέν γάρ εἰμί εἷς ἐπιφάνεια ἀνισότης πρός ἑαυτοῦ , τραχύτης δέ ἀνωμαλία μετά σκληρότης · ὅς οὐδείς ἀπολείπω ὁ σῶμα εἰς ἔσχατος μέρος περαίνω ἀλλά πᾶς πλῆθος μέρος ἐπί ἄπειρος ἐξάγω καίτοι πῶς οὐ ἐναργής εἰμί ὁ ἄνθρωπος ἐκ πολύς συνίστημι μόριον ἤ ὁ δάκτυλος ὁ ἄνθρωπος , καί πάλιν ὁ κόσμος ἤ ὁ ἄνθρωπος ; οὗτος γάρ ἐπίσταμαι καί διανοέω πᾶς , ἐάν μή Στωϊκός γίγνομαι γίγνομαι δέ Στωϊκός ἐναντίος λέγω καί δοξάζω , ὡς οὐ εἰμί ἐκ πολύς μόριον ὁ ἄνθρωπος ἤ ὁ δάκτυλος οὐδέ ὁ κόσμος ἤ ὁ ἄνθρωπος · ἐπί ἄπειρος γάρ ὁ τομή προάγω ὁ σῶμα · ὁ δέ ἄπειρος οὐδείς εἰμί πολύς οὐδέ ἐλαχύς οὐδέ ὅλος ὑπερβάλλω πλῆθος , ἤ παύω ὁ μέρος ὁ ὑπολείπω μερίζω καί παρέχω πλῆθος ἐκ ἑαυτοῦ οτισυς . Πῶς οὖν ἀμύνω οὗτος ; ὁ ἀπορία ; . εὐμήχανος κομιδῇ καί ἀνδρεῖος λέγω γάρ ὁ Χρύσιππος ἐρωτάω ἐγώ , εἰ τις ἔχω μέρος καί πόσος καί ἐκ τίς σύγκειμαι μέρος καί πόσος , διαστολή χράω , ὁ μέν ὁλοσχερής τίθημι , ὡς ἐκ κεφαλή καί θώραξ καί σκέλος σύγκειμαι οὗτος γάρ εἰμί πᾶς ὁ ζητέω καί ἀφοράω ἐάν δέ ἐπί ὁ ἔσχατος μέρος ὁ ἐρωτάω προάγω , οὐδείς φημί ὁ τοιοῦτος εἰμί ὑπολαμβάνω , ἀλλά λέγω οὔτε ἐκ τις συνίστημι καί ὅμοιος οὔτε ἐκ ὁπόσως οὔτε ἐκ ἄπειρος οὔτε ἐκ περαίνω . καί ἐγώ δοκέω ὁ ἐκεῖνος χράω λέξις αὐτός , ὅπως συνοράω ὅς τρόπος διαφυλάσσω ὁ κοινός ἔννοια , κελεύω ἐγώ νοέω ὁ σῶμα ἕκαστος οὔτε ἐκ τις οὔτε ἐκ ὁπόσως μέρος οὔτε ἐκ ἄπειρος οὔτε ἐκ περαίνω σύγκειμαι . εἰ μέν γάρ , ὡς ἀγαθός καί κακός ὁ ἀδιάφορος , οὕτως περαίνω τις καί ἄπειρος μέσος εἰμί , λέγω τίς οὗτος εἰμί δέω λύω ὁ ἀπορία · εἰ δέ , ὡς ὁ μή ἴσος εὐθύς ἄνισος καί ὁ μή φθαρτός ἄφθαρτος , οὕτως ὁ μή περαίνω ἄπειρος νοέω , ὅμοιος εἰμί , οἴομαι , ὁ ὁ σῶμα εἰμί μήτε ἐκ περαίνω μήτε ἐκ ἄπειρος καί λόγος εἰμί μήτε ἐκ ἀληθής λῆμμα μήτε ἐκ ψευδής μήτε ἐκ