plutarchus.de-communibus-notitiis-adversus-stoicos-1058e-1086b 28
τῶν δὲ περὶ ἔρωτος φιλοσοφουμένων ἐν τῇ Στοᾷ παρὰ τὰς κοινὰς ἐννοίας τῆς ἀτοπίας πᾶσιν αὐτοῖς μέτεστιν . αἰσχροὺς μὲν γὰρ εἶναι τοὺς νέους , φαύλους γʼ ὄντας καὶ ἀνοήτους , καλοὺς δὲ τοὺς σοφούς ἐκείνων δὲ τῶν καλῶν μηδένα μήτʼ ἐρᾶσθαι μήτʼ ἀξιέραστον εἶναι . καὶ οὐ τοῦτό πω δεινόν , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐρασθέντας αἰσχρῶν παύεσθαι λέγουσι καλῶν γενομένων καὶ τίς ἔρωτα γιγνώσκει τοιοῦτον , ὃς ἅμα σώματος μοχθηρίᾳ ψυχῆς βλαπτομένου συνέχεται καὶ γίγνεται , κάλλους ; δʼ ἅμα φρονήσει μετὰ δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης ἐγγιγνομένου , κατασβέννυται καὶ ἀπομαραίνεται ; οὓς μηδὲν οἴομαι τῶν κωνώπων διαφέρειν χαίρουσι γὰρ λάμπῃ καὶ ὄξει , τὸν δὲ πότιμον καὶ χρηστὸν οἶνον ἀποπετόμενοι φεύγουσιν . ἣν δὲ λέγοντες καὶ ὀνομάζοντες ἔμφασιν κάλλους ἐπαγωγὸν εἶναι τοῦ ἔρωτος λέγουσι , πρῶτον μὲν οὐκ ἔχει τὸ πιθανόν · ἐν γὰρ αἰσχίστοις καὶ κακίστοις οὐκ ἂν ἔμφασις γένοιτο κάλλους · εἴπερ , ὡς λέγουσιν , ἡ μοχθηρία τοῦ ἤθους ἀναπίμπλησι τὸ εἶδος . ἔπειτα κομιδῇ παρὰ τὴν ἔννοιάν ἐστιν ἀξιέραστον εἶναι τὸν αἰσχρόν , ὅτι μέλλει ποτὲ καὶ προσδοκᾶται κάλλος ἕξειν · κτησάμενον δὲ τοῦτο,καὶ γενόμενον καλὸν κἁγαθὸν ὑπὸ μηδενὸς ἐρᾶσθαι . Θήρα γάρ τις , φασίν , ἐστὶν ὁ ἔρως ἀτελοῦς μὲν εὐφυοῦς δὲ μειρακίου πρὸς ἀρετήν . Εἶθʼ ὦ βέλτιστε , πράττομεν ἄλλο νῦν ἢ τὴν αἵρεσιν αὐτῶν ἐλέγχομεν , οὔτε πιθανοῖς πράγμασιν οὔθʼ ὡμιλημένοις ὀνόμασι τὰς κοινὰς ; ἐκστρέφουσαν ἡμῶν καὶ παραβιαζομένην ἐννοίας ; οὐδεὶς ; γὰρ ἦν ὁ κωλύων τὴν περὶ τοὺς νέους τῶν σοφῶν σπουδήν , εἰ πάθος αὐτῇ μὴ πρόσεστι , θήραν ἢ φιλοπαιδείαν προσαγορευομένην · ἔρωτα δʼ ἔδει καλεῖν ὃν πάντες ἄνθρωποι καὶ πᾶσαι νοοῦσι καὶ ὀνομάζουσι , οἶον τό πάντες δʼ ἠρήσαντο παραὶ λεχέεσσι κλιθῆναι καί οὐ γὰρ πώποτὲ μʼ ὧδε θεᾶς ἔρος οὐδὲ γυναικὸς θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι περιπροχυθεὶς ἐδάμασσεν .
Lemmas: ὁ δέ περί ἔρως φιλοσοφέω ἐν ὁ Στοά παρά ὁ κοινός ἔννοια ὁ ἀτοπία πᾶς αὐτός μέτειμι . αἰσχρός μέν γάρ εἰμί ὁ νέος , φαῦλος γε εἰμί καί ἀνόητος , καλός δέ ὁ σοφός ἐκεῖνος δέ ὁ καλός μηδείς μήτε ἐράω μήτε ἀξιέραστος εἰμί . καί οὐ οὗτος πω δεινός , ἀλλά καί ὁ ἔραμαι αἰσχρός παύω λέγω καλός γίγνομαι καί τίς ἔρως γιγνώσκω τοιοῦτος , ὅς ἅμα σῶμα μοχθηρία ψυχή βλάπτω συνέχω καί γίγνομαι , κάλλος ; δέ ἅμα φρόνησις μετά δικαιοσύνη καί σωφροσύνη ἐγγίγνομαι , κατασβέννυμι καί ἀπομαραίνομαι ; ὅς μηδείς οἴομαι ὁ κώνωψ διαφέρω χαίρω γάρ λάμπη καί ὄξος , ὁ δέ πότιμος καί χρηστός οἶνος ἀποπέτομαι φεύγω . ὅς δέ λέγω καί ὀνομάζω ἔμφασις κάλλος ἐπαγωγός εἰμί ὁ ἔρως λέγω , πρῶτος μέν οὐ ἔχω ὁ πιθανός · ἐν γάρ αἰσχρός καί κακός οὐ ἄν ἔμφασις γίγνομαι κάλλος · εἴπερ , ὡς λέγω , ὁ μοχθηρία ὁ ἦθος ἀναπίμπλημι ὁ εἶδος . ἔπειτα κομιδῇ παρά ὁ ἔννοια εἰμί ἀξιέραστος εἰμί ὁ αἰσχρός , ὅτι μέλλω ποτέ καί προσδοκάω κάλλος ἔχω · κτάομαι δέ τοῦτος γίγνομαι καλός ἁγαθός ὑπό μηδείς ἐράω . θήρα γάρ τις , φημί , εἰμί ὁ ἔρως ἀτελής μέν εὐφυής δέ μειράκιον πρός ἀρετή . εἶτα ὦ ἀγαθός , πράσσω ἄλλος νῦν ἤ ὁ αἵρεσις αὐτός ἐλέγχω , οὔτε πιθανός πρᾶγμα οὔτε ὁμιλέω ὄνομα ὁ κοινός ; ἐκστρέφω ἐγώ καί παραβιάζομαι ἔννοια ; οὐδείς ; γάρ εἰμί ὁ κωλύω ὁ περί ὁ νέος ὁ σοφός σπουδή , εἰ πάθος αὐτός μή πρόσειμι , θήρα ἤ φιλοπαιδεία προσαγορεύω · ἔρως δέ δέω καλέω ὅς πᾶς ἄνθρωπος καί πᾶς νοέω καί ὀνομάζω , οἶος ὁ πᾶς δέ ἀράομαι παρά λέχος κλίνω καί οὐ γάρ πώποτε ἐγώ ὧδε θεά ἔρος οὐδέ γυνή θυμός ἐν στῆθος περιπροχέομαι δαμάζω .