plutarchus.de-communibus-notitiis-adversus-stoicos-1058e-1086b 2
ὅμοια πολλοῖς ἴσως πέπονθας . εἰ δʼ οἱ ποιηταί σε πείθουσι , λέγοντες ὡς ἐκ θεῶν προνοίας ἀνατροπὴν ἔσχεν ἡ παλαιὰ Σίπυλος τὸν Τάνταλον κολαζόντων , πείθου τοῖς ἀπὸ τῆς στοᾶς ἑταίροις , ὅτι καὶ Χρύσιππον οὐκ ἀπὸ τύχης ἀλλʼ ἐκ προνοίας ἡ φύσις ἤνεγκεν , ἄνω τὰ κάτω καὶ τοὔμπαλιν ἀνατρέψαι δεομένη τὸν βίον · ὡς οὐ γέγονε πρὸς τοῦτο τῶν ὄντων οὐδεὶς εὐφυέστερος , ἀλλʼ ὥσπερ ὁ Κάτων ἔλεγε πρὸ Καίσαρος ἐκείνου μηδένα νήφοντα μηδὲ φρονοῦντα ἐπὶ συγχύσει τῆς πολιτείας τοῖς δημοσίοις προσελθεῖν πράγμασιν , οὕτως ἐμοὶ δοκεῖ μετὰ πλείστης ἐπιμελείας καὶ δεινότητος οὗτος ὁ ἀνὴρ ἀνατρέπειν καὶ καταβάλλειν τὴν συνήθειαν , ὡς ἐνιαχοῦ καὶ αὐτοὶ μαρτυροῦσιν οἱ τὸν ἄνδρα σεμνύνοντες , ὅταν αὐτῷ περὶ τοῦ ψευδομένου μάχωνται . τὸ γάρ , ὦ ἄριστε , συμπεπλεγμένον τι διʼ ἀντικειμένων μὴ φάναι ψεῦδος εὐπόρως εἶναι , λόγους δὲ πάλιν αὖ φάναι τινὰς ἀληθῆ τὰ λήμματα καὶ τὰς ἀγωγὰς ὑγιεῖς ἔχοντας ἔτι καὶ τὰ ἀντικείμενα τῶν συμπερασμάτων ἔχειν ἀληθῆ , ποίαν ἔννοιαν ἀποδείξεως ἢ τίνα πίστεως οὐκ ἀνατρέπει πρόληψιν ; τὸν μέν γε πολύποδά φασι τὰς πλεκτάνας αὑτοῦ περιβιβρώσκειν ὥρᾳ χειμῶνος , ἡ δὲ Χρυσίππου διαλεκτικὴ τὰ κυριώτατα μέρη καὶ τὰς ἀρχὰς αὑτῆς ἀναιροῦσα καὶ περικόπτουσα τίνα τῶν ἄλλων ἐννοιῶν ἀπολέλοιπεν ἀνύποπτον ; οὐ γὰρ οἷόν τε δήπου καὶ τὰ ἐποικοδομούμενα μὴ βέβαια κεῖσθαι καὶ πάγια , τῶν πρώτων μὴ μενόντων ἀπορίας δὲ καὶ ταραχὰς ἐχόντων τηλικαύτας . ἀλλʼ ὥσπερ οἱ πηλὸν ἢ κονιορτὸν ἐπὶ τοῦ σώματος ἔχοντες τὸν ἁπτόμενον αὐτῶν καὶ προσαναχρωννύμενον οὐ κινεῖν ἀλλὰ προσβάλλειν τὸ τραχῦνον δοκοῦσιν · οὕτως ἔνιοι τοὺς Ἀκαδημαϊκοὺς αἰτιῶνται καὶ νομίζουσι τὰς αἰτίας παρέχειν ὧν ἀναπεπλησμένους ἀποδεικνύουσιν αὐτούς · ἐπεὶ τάς γε κοινὰς ἐννοίας τίνες μᾶλλον διαστρέφουσιν ; εἰ δὲ βούλει , τὸ κατηγορεῖν ἐκείνων ἀφέντες , ὑπὲρ ὧν ἐγκαλοῦσιν ἡμῖν ἀπολογησώμεθα .
Lemmas: ὅμοιος πολύς ἴσως πάσχω . εἰ δέ ὁ ποιητής σύ πείθω , λέγω ὡς ἐκ θεός πρόνοια ἀνατροπή ἔχω ὁ παλαιός Σίπυλος ὁ Τάνταλος κολάζω , πείθω ὁ ἀπό ὁ Στοά ἑταῖρος , ὅτι καί Χρύσιππος οὐ ἀπό τύχη ἀλλά ἐκ πρόνοια ὁ φύσις φέρω , ἄνω ὁ κάτω καί ἔμπαλιν ἀνατρέπω δέω ὁ βίος · ὡς οὐ γίγνομαι πρός οὗτος ὁ εἰμί οὐδείς εὐφυής , ἀλλά ὥσπερ ὁ Κάτων λέγω πρό Καῖσαρ ἐκεῖνος μηδείς νήφω μηδέ φρονέω ἐπί σύγχυσις ὁ πολιτεία ὁ δημόσιος προσέρχομαι πρᾶγμα , οὕτως ἐγώ δοκέω μετά πολύς ἐπιμέλεια καί δεινότης οὗτος ὁ ἀνήρ ἀνατρέπω καί καταβάλλω ὁ συνήθεια , ὡς ἐνιαχοῦ καί αὐτός μαρτυρέω ὁ ὁ ἀνήρ σεμνύνω , ὅταν αὐτός περί ὁ ψεύδω μάχομαι . ὁ γάρ , ὦ ἀγαθός , συμπλέκω τις διά ἀντίκειμαι μή φημί ψεῦδος εὔπορος εἰμί , λόγος δέ πάλιν αὖ φημί τις ἀληθής ὁ λῆμμα καί ὁ ἀγωγή ὑγιής ἔχω ἔτι καί ὁ ἀντίκειμαι ὁ συμπέρασμα ἔχω ἀληθής , ποῖος ἔννοια ἀπόδειξις ἤ τίς πίστις οὐ ἀνατρέπω πρόληψις ; ὁ μέν γε πολύπους φημί ὁ πλεκτάνη ἑαυτοῦ περιβιβρώσκω ὥρα χειμών , ὁ δέ Χρύσιππος διαλεκτικός ὁ κύριος μέρος καί ὁ ἀρχή ἑαυτοῦ ἀναιρέω καί περικόπτω τίς ὁ ἄλλος ἔννοια ἀπολείπω ἀνύποπτος ; οὐ γάρ οἷος τε δήπου καί ὁ ἐποικοδομέω μή βέβαιος κεῖμαι καί πάγιος , ὁ πρῶτος μή μένω ἀπορία δέ καί ταραχή ἔχω τηλικοῦτος . ἀλλά ὥσπερ ὁ πηλός ἤ κονιορτός ἐπί ὁ σῶμα ἔχω ὁ ἅπτω αὐτός καί προσαναχρώζω οὐ κινέω ἀλλά προσβάλλω ὁ τραχύνω δοκέω · οὕτως ἔνιοι ὁ Ἀκαδημαικός αἰτιάομαι καί νομίζω ὁ αἰτία παρέχω ὅς ἀναπίμπλημι ἀποδείκνυμι αὐτός · ἐπεί ὁ γε κοινός ἔννοια τίς μάλα διαστρέφω ; εἰ δέ βούλομαι , ὁ κατηγορέω ἐκεῖνος ἀφίημι , ὑπέρ ὅς ἐγκαλέω ἐγώ ἀπολογέομαι .