ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-cohibenda-ira-452f-464d 3
ἡ μὲν οὖν συνέχεια τῆς ὀργῆς καὶ τὸ προσκρούειν πολλάκις ἕξιν ἐμποιεῖ πονηρὰν τῇ ψυχῇ , ἣν ὀργιλότητα καλοῦσιν , εἰς ἀκραχολίαν καὶ πικρίαν καὶ δυσκολίαν τελευτῶσαν , ὅταν ἑλκώδης καὶ μικρόλυπος ὁ θυμὸς γένηται καὶ φιλαίτιος ὑπὸ τῶν τυχόντων ὡς σίδηρος ἀσθενὴς καὶ λεπτὸς ἀναχαρασσόμενος · ἡ δὲ παραχρῆμα ταῖς ὀργαῖς ἐνισταμένη καὶ πιέζουσα κρίσις οὐ τὸ παρὸν ἰᾶται μόνον , ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ λοιπὸν εὔτονον ποιεῖ καὶ δυσπαθῆ τὴν ψυχήν . ἐμοὶ γοῦν συνέβη δὶς ἢ τρὶς ἐνστάντι πρὸς ὀργὴν τὸ τῶν Θηβαίων παθεῖν , οἳ τὸ πρῶτον ὠσάμενοι Λακεδαιμονίους ἀηττήτους εἶναι δοκοῦντας , οὐδεμίαν ὕστερον ἡττήθησαν ὑπʼ αὐτῶν μάχην · φρόνημα γὰρ ἔσχον ὡς κρατεῖν ἔστι τῷ λογισμῷ . ἑώρων δʼ οὐ μόνον ψυχροῦ κατασκεδαννυμένου λήγουσαν ὀργὴν ὡς Ἀριστοτέλης ἱστόρησεν , ἀλλὰ καὶ φόβου προσαχθέντος ἀποσβεννυμένην καὶ νὴ Δία χαρᾶς ἐπιγενομένης ἄφνω καθʼ Ὅμηρον ἰάνθη καὶ διεχύθη πολλοῖς ὁ θυμός . ὥστε μοι παρίστατο μὴ παντελῶς ἀβοήθητον εἶναι τοῖς γε βουλομένοις τὸ πάθος . οὐδὲ γὰρ ἀρχὰς ἔχει μεγάλας ἀεὶ καὶ ἰσχυράς , ἀλλὰ καὶ σκῶμμα καὶ παιδιὰ καὶ τὸ γελάσαι τινὰ καὶ τὸ διανεῦσαι καὶ πολλὰ τοιαῦτα πολλοὺς εἰς ὀργὴν καθίστησιν , ὥσπερ ἡ Ἑλένη τὴν ἀδελφιδῆν προσαγορεύσασα παρθένε μακρὸν δὴ μῆκος Ἠλέκτρα χρόνου παρώξυνεν εἰπεῖν ὀψέ γε φρονεῖς εὖ , τότε λιποῦσʼ αἰσχρῶς δόμους · καὶ τὸν Ἀλέξανδρον ὁ Καλλισθένης εἰπὼν , τῆς μεγάλης κύλικος περιφερομένης , οὐ βούλομαι πιὼν Ἀλεξάνδρου Ἀσκληπιοῦ δεῖσθαι .
Lemmas: ὁ μέν οὖν συνέχεια ὁ ὀργή καί ὁ προσκρούω πολλάκις ἕξις ἐμποιέω πονηρός ὁ ψυχή , ὅς ὀργιλότης καλέω , εἰς ἀκραχολία καί πικρία καί δυσκολία τελευτάω , ὅταν ἑλκώδης καί μικρόλυπος ὁ θυμός γίγνομαι καί φιλαίτιος ὑπό ὁ τυγχάνω ὡς σίδηρος ἀσθενής καί λεπτός ἀναχαράσσω · ὁ δέ παραχρῆμα ὁ ὀργή ἐνίστημι καί πιέζω κρίσις οὐ ὁ πάρειμι ἰάομαι μόνος , ἀλλά καί πρός ὁ λοιπός εὔτονος ποιέω καί δυσπαθής ὁ ψυχή . ἐγώ γοῦν συμβαίνω δίς ἤ τρίς ἐνίστημι πρός ὀργή ὁ ὁ Θηβαῖος πάσχω , ὅς ὁ πρῶτος ὠθέω Λακεδαιμόνιος ἀήσσητος εἰμί δοκέω , οὐδείς ὕστερον ἡσσάομαι ὑπό αὐτός μάχη · φρόνημα γάρ ἔχω ὡς κρατέω εἰμί ὁ λογισμός . ὁράω δέ οὐ μόνος ψυχρός κατασκεδάννυμι λήγω ὀργή ὡς Ἀριστοτέλης ἱστορέω , ἀλλά καί φόβος προσάγω ἀποσβέννυμι καί νή Ζεύς χαρά ἐπιγίγνομαι ἄφνω κατά Ὅμηρος Ἰάνθη καί διαχέω πολύς ὁ θυμός . ὥστε ἐγώ παρίστημι μή παντελής ἀβοήθητος εἰμί ὁ γε βούλομαι ὁ πάθος . οὐδέ γάρ ἀρχή ἔχω μέγας ἀεί καί ἰσχυρός , ἀλλά καί σκῶμμα καί παιδιά καί ὁ γελάω τις καί ὁ διανεύω καί πολύς τοιοῦτος πολύς εἰς ὀργή καθίστημι , ὥσπερ ὁ Ἑλένη ὁ ἀδελφιδῆ προσαγορεύω παρθένος μακρός δή μῆκος Ἠλέκτρα χρόνος παροξύνω λέγω ὀψέ γε φρονέω εὖ , τότε λείπω αἰσχρός δόμος · καί ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Καλλισθένης λέγω , ὁ μέγας κύλιξ περιφέρω , οὐ βούλομαι πίνω Ἀλέξανδρος Ἀσκληπιός δέω .
plutarchus.de-cohibenda-ira-452f-464d 4
καθάπερ οὖν τὴν φλόγα θριξὶ λαγῴαις ἀναπτομένην καὶ θρυαλλίσι καὶ συρφετῷ ῥᾴδιόν ἐστιν ἐπισχεῖν · ἐὰν δʼ ἐπιλάβηται τῶν στερεῶν καὶ βάθος ἐχόντων , ταχὺ διέφθειρε καὶ συνεῖλεν ὑψηλὸν ἡβάσασα τεκτόνων πόνον ὥς φησιν Αἰσχύλος · οὕτως ὁ τῷ θυμῷ προσέχων ἐν ἀρχῇ καὶ κατὰ μικρὸν ἔκ τινος λαλιᾶς καὶ βωμολοχίας συρφετώδους ὁρῶν καπνίζοντα καὶ διακαόμενον οὐ μεγάλης δεῖται πραγματείας , ἀλλὰ πολλάκις αὐτῷ τῷ σιωπῆσαι καὶ καταμελῆσαι κατέπαυσε . καὶ γὰρ τὸ πῦρ ὁ μὴ παρασχὼν ὕλην ἔσβεσε , καὶ ὀργὴν ὁ μὴ θρέψας ἐν ἀρχῇ καὶ μὴ φυσήσας ἑαυτὸν ἐφυλάξατο καὶ καθεῖλεν . οὐκ ἤρεσκεν οὖν μοι , καίπερ ἄλλα χρήσιμα λέγων καὶ παραινῶν ὁ Ἱερώνυμος , ἐν οἷς οὔ φησι γιγνομένης ἀλλὰ γεγενημένης καὶ οὔσης αἴσθησιν ὀργῆς εἶναι διὰ τὸ τάχος . οὐθὲν γὰρ οὕτω τῶν παθῶν συλλεγόμενον καὶ διακινούμενον ἔχει τὴν γένεσιν ἐμφανῆ καὶ τὴν αὔξησιν · ὡς δὴ καὶ Ὅμηρος ἐμπείρως διδάσκει , λυπηθέντα μὲν εὐθὺς ἐξαίφνης ποιῶν τὸν Ἀχιλλέα τοῦ λόγου προσπεσόντος , ἐν οἷς λέγει ὣς φάτο · τὸν δʼ ἄχεος νεφέλη ἐκάλυψε μέλαινα · θυμούμενον δὲ βραδέως τῷ Ἀγαμέμνονι καὶ διὰ λόγων πολλῶν ἐκκαόμενον · οὓς εἴ τις ὑφεῖλεν αὐτῶν ἐν ἀρχῇ καὶ διεκώλυσεν , οὐκ ἂν ἔσχεν αὔξησιν ἡ διαφορὰ τηλικαύτην καὶ μέγεθος . ὅθεν ὁ Σωκράτης ὁσάκις αἴσθοιτο κινουμένου τραχύτερον αὑτοῦ πρός τινα τῶν φίλων , πρὸ χείματος ὥστʼ ἀνὰ ποντίαν ἄκραν στελλόμενος ἐνεδίδου τε τῇ φωνῇ καὶ διεμειδία τῷ προσώπῳ καὶ τὸ βλέμμα πραότερον παρεῖχε , τῷ ῥέπειν ἐπὶ θάτερα καὶ πρὸς τοὐναντίον ἀντικινεῖσθαι τῷ πάθει διαφυλάττων ἑαυτὸν ἀπτῶτα καὶ ἀήττητον .
Lemmas: καθά οὖν ὁ φλόξ θρίξ λαγῷος ἀνάπτω καί θρυαλλίς καί συρφετός ῥᾴδιος εἰμί ἐπέχω · ἐάν δέ ἐπιλαμβάνω ὁ στερεός καί βάθος ἔχω , ταχύς διαφθείρω καί συναιρέω ὑψηλός ἡβάω τέκτων πόνος ὡς φημί Αἰσχύλος · οὕτως ὁ ὁ θυμός προσέχω ἐν ἀρχή καί κατά μικρός ἐκ τις λαλιά καί βωμολοχία συρφετώδης ὁράω καπνίζω καί διακαίω οὐ μέγας δέω πραγματεία , ἀλλά πολλάκις αὐτός ὁ σιωπάω καί καταμελέω καταπαύω . καί γάρ ὁ πῦρ ὁ μή παρέχω ὕλη σβέννυμι , καί ὀργή ὁ μή τρέφω ἐν ἀρχή καί μή φυσάω ἑαυτοῦ φυλάσσω καί καθαιρέω . οὐ ἀρέσκω οὖν ἐγώ , καίπερ ἄλλος χρήσιμος λέγω καί παραινέω ὁ Ἱερώνυμος , ἐν ὅς οὐ φημί γίγνομαι ἀλλά γίγνομαι καί εἰμί αἴσθησις ὀργή εἰμί διά ὁ τάχος . οὐδείς γάρ οὕτως ὁ πάθος συλλέγω καί διακινέω ἔχω ὁ γένεσις ἐμφανής καί ὁ αὔξησις · ὡς δή καί Ὅμηρος ἔμπειρος διδάσκω , λυπέω μέν εὐθύς ἐξαίφνης ποιέω ὁ Ἀχιλλεύς ὁ λόγος προσπίπτω , ἐν ὅς λέγω ὡς φημί · ὁ δέ ἄχος νεφέλη καλύπτω μέλας · θυμόω δέ βραδύς ὁ Ἀγαμέμνων καί διά λόγος πολύς ἐκκαίω · ὅς εἰ τις ὑφαιρέω αὐτός ἐν ἀρχή καί διακωλύω , οὐ ἄν ἔχω αὔξησις ὁ διαφορά τηλικοῦτος καί μέγεθος . ὅθεν ὁ Σωκράτης ὁσάκις αἰσθάνομαι κινέω τραχύς ἑαυτοῦ πρός τις ὁ φίλος , πρό χεῖμα ὥστε ἀνά πόντιος ἄκρος στέλλω ἐνδίδωμι τε ὁ φωνή καί διαμειδιάω ὁ πρόσωπον καί ὁ βλέμμα πρᾶος παρέχω , ὁ ῥέπω ἐπί ἕτερος καί πρός ἐναντίος ἀντικινέω ὁ πάθος διαφυλάσσω ἑαυτοῦ ἀπτώς καί ἀήσσητος .
plutarchus.de-cohibenda-ira-452f-464d 5
ἔστι γάρ τις , ὦ ἑταῖρε , πρώτη καθάπερ τυράννου κατάλυσις τοῦ θυμοῦ , μὴ πείθεσθαι μηδʼ ὑπακούειν προστάττοντος αὐτοῦ μέγα βοᾶν καὶ δεινὸν βλέπειν καὶ κόπτειν ἑαυτόν , ἀλλʼ ἡσυχάζειν καὶ μὴ συνεπιτείνειν ὥσπερ νόσημα ῥιπτασμῷ καὶ διαβοήσει τὸ πάθος . αἱ μὲν γὰρ ἐρωτικαὶ πράξεις , οἷον ἐπικωμάσαι καὶ ᾆσαι καὶ στεφανῶσαι θύραν , ἔχουσιν ἁμωσγέπως κουφισμὸν οὐκ ἄχαριν οὐδʼ ἄμουσον ἐλθὼν δʼ οὐκ ἐβόησα τίς ἢ τίνος , ἀλλʼ ἐφίλησα τὴν φλιήν . εἰ τοῦτʼ ἔστʼ ἀδίκημʼ , ἀδικῶ . αἵ τε τοῖς πενθοῦσιν ἐφέσεις τοῦ ἀποκλαῦσαι καὶ ἀποδύρασθαι πολύ τι τῆς λύπης ἅμα τῷ δακρύῳ συνεξάγουσιν · ὁ δὲ θυμὸς ἐκριπίζεται μᾶλλον οἷς πράττουσι καὶ λέγουσιν οἱ ἐν αὐτῷ καθεστῶτες . ἀτρεμεῖν οὖν κράτιστον ἢ φεύγειν καὶ ἀποκρύπτειν . καὶ καθορμίζειν ἑαυτὸν εἰς ἡσυχίαν , ὥσπερ ἐπιληψίας ἀρχομένης συναισθανομένους , ἵνα μὴ πέσωμεν μᾶλλον δʼ ἐπιπέσωμεν · ἐπιπίπτομεν δέ γε τοῖς φίλοις μάλιστά τε καὶ πλειστάκις . οὐ γὰρ πάντων ἐρῶμεν οὐδὲ πᾶσι φθονοῦμεν οὐδὲ πάντας φοβούμεθα , θυμῷ δʼ ἄθικτον οὐδὲν οὐδʼ ἀνεπιχείρητον ἀλλʼ ὀργιζόμεθα καὶ πολεμίοις καὶ φίλοις καὶ τέκνοις καὶ γονεῦσι καὶ θεοῖς νὴ Δία καὶ θηρίοις καὶ ἀψύχοις σκεύεσιν , ὡς ὁ Θάμυρις ῥηγνὺς χρυσόδετον κέρας , ῥηγνὺς ἁρμονίαν χορδοτόνου λύρας · καὶ ὁ Πάνδαρος αὑτῷ καταρώμενος , εἰ μὴ τὰ τόξα καταπρήσειε χερσὶ διακλάσσας . ὁ δὲ Ξέρξης καὶ τῇ θαλάττῃ στίγματα καὶ πληγὰς ἐνέβαλλε καὶ πρὸς τὸ ὄρος ἐξέπεμπεν ἐπιστολὰς Ἄθω δαιμόνιε οὐρανόμηκες , μὴ ποιεῖν ἐν ἐμοῖς ἔργοις λίθους μεγάλους καὶ δυσκατεργάστους · εἰ δὲ μὴ , τεμὼν ῥίψω σʼ εἰς θάλασσαν πολλὰ γάρ ἐστι τοῦ θυμοῦ φοβερά , πολλὰ δὲ καὶ γελοῖα · διὸ καὶ μισεῖται καὶ καταφρονεῖται μάλιστα τῶν παθῶν . ἀμφότερα δʼ ἐσκέφθαι χρήσιμον .
Lemmas: εἰμί γάρ τις , ὦ ἑταῖρος , πρῶτος καθά τύραννος κατάλυσις ὁ θυμός , μή πείθω μηδέ ὑπακούω προστάσσω αὐτός μέγας βοάω καί δεινός βλέπω καί κόπτω ἑαυτοῦ , ἀλλά ἡσυχάζω καί μή συνεπιτείνω ὥσπερ νόσημα ῥιπτασμός καί διαβόησις ὁ πάθος . ὁ μέν γάρ ἐρωτικός πρᾶξις , οἷος ἐπικωμάζω καί ἀείδω καί στεφανόω θύρα , ἔχω ἀμῶς κουφισμός οὐ ἄχαρις οὐδέ ἄμουσος ἔρχομαι δέ οὐ βοάω τίς ἤ τίς , ἀλλά φιλέω ὁ φλιά . εἰ οὗτος εἰμί ἀδίκημα , ἀδικέω . ὁ τε ὁ πενθέω ἔφεσις ὁ ἀποκλαίω καί ἀποδύρομαι πολύς τις ὁ λύπη ἅμα ὁ δάκρυον συνεξάγω · ὁ δέ θυμός ἐκριπίζω μάλα ὅς πράσσω καί λέγω ὁ ἐν αὐτός καθίστημι . ἀτρεμέω οὖν κρατύς ἤ φεύγω καί ἀποκρύπτω . καί καθορμίζω ἑαυτοῦ εἰς ἡσυχία , ὥσπερ ἐπιληψία ἄρχω συναισθάνομαι , ἵνα μή πίπτω μάλα δέ ἐπιπίπτω · ἐπιπίπτω δέ γε ὁ φίλος μάλα τε καί πλειστάκις . οὐ γάρ πᾶς ἐράω οὐδέ πᾶς φθονέω οὐδέ πᾶς φοβέω , θυμός δέ ἄθικτος οὐδείς οὐδέ ἀνεπιχείρητος ἀλλά ὀργίζω καί πολέμιος καί φίλος καί τέκνον καί γονεύς καί θεός νή Ζεύς καί θηρίον καί ἄψυχος σκεῦος , ὡς ὁ Θαμύρις ῥήγνυμι χρυσόδετος κέρας , ῥήγνυμι ἁρμονία χορδοτόνον λύρα · καί ὁ Πάνδαρος ἑαυτοῦ καταράομαι , εἰ μή ὁ τόξον καταπίμπρημι χείρ διακλάω . ὁ δέ Ξέρξης καί ὁ θάλασσα στίγμα καί πληγή ἐμβάλλω καί πρός ὁ ὄρος ἐκπέμπω ἐπιστολή Ἄθως δαιμόνιος οὐρανομήκης , μή ποιέω ἐν ἐμός ἔργον λίθος μέγας καί δυσκατέργαστος · εἰ δέ μή , τέμνω ῥίπτω σύ εἰς θάλασσα πολύς γάρ εἰμί ὁ θυμός φοβερός , πολύς δέ καί γέλοιος · διό καί μισέω καί καταφρονέω μάλα ὁ πάθος . ἀμφότερος δέ σκοπέω χρήσιμος .
plutarchus.de-cohibenda-ira-452f-464d 7
ταῦτʼ οὖν ὁρῶντί μοι καὶ παραφυλάττοντι συμβαίνει τίθεσθαι καὶ διαμνημονεύειν ἐπιεικῶς πρὸς ἐμαυτόν , ὡς ἀγαθὸν μέν ἐστιν ἐν πυρετῷ κρεῖττον δʼ ἐν ὀργῇ τὴν γλῶτταν ἁπαλὴν ἔχειν καὶ λείαν . ἡ μὲν γὰρ τῶν πυρεττόντων ἐὰν μὴ κατὰ φύσιν ἔχῃ , σημεῖόν ἐστι πονηρὸν οὐκ αἴτιον · ἡ δὲ τῶν θυμουμένων τραχεῖα καὶ ῥυπαρὰ γενομένη καὶ ῥυεῖσα πρὸς λόγους ἀτόπους ἔχθρας ἀνηκέστου δημιουργὸν ὕβριν ἐκφέρει καὶ δυσμενείας ὑπούλου κατήγορον . οὐδὲν γὰρ ὁ ἄκρατος ἀκόλαστον οὕτω καὶ δυσχερὲς , ὡς ὁ θυμός , ἀναδείκνυσι · κἀκεῖνα μὲν γέλωτι καὶ παιδιᾷ μέλει , ταῦτα δὲ χολῇ κέκραται · καὶ παρὰ πότον μὲν ὁ σιωπῶν ἐπαχθὴς τοῖς συνοῦσι καὶ φορτικός , ἐν ὀργῇ δὲ σεμνότερον οὐδὲν ἡσυχίας , ὡς ἡ Σαπφὼ παραινεῖ ʽσκιδναμένας ἐν στήθεσιν ὄργας πεφυλάχθαι γλῶσσαν μαψυλάκαν .
Lemmas: οὗτος οὖν ὁράω ἐγώ καί παραφυλάσσω συμβαίνω τίθημι καί διαμνημονεύω ἐπιεικής πρός ἐμαυτοῦ , ὡς ἀγαθός μέν εἰμί ἐν πυρετός κρατύς δέ ἐν ὀργή ὁ γλῶσσα ἁπαλός ἔχω καί λεία . ὁ μέν γάρ ὁ πυρέσσω ἐάν μή κατά φύσις ἔχω , σημεῖον εἰμί πονηρός οὐ αἴτιος · ὁ δέ ὁ θυμόω τραχύς καί ῥυπαρός γίγνομαι καί ῥέω πρός λόγος ἄτοπος ἔχθρα ἀνήκεστος δημιουργός ὕβρις ἐκφέρω καί δυσμένεια ὕπουλος κατήγορος . οὐδείς γάρ ὁ ἄκρατος ἀκόλαστος οὕτως καί δυσχερής , ὡς ὁ θυμός , ἀναδείκνυμι · ἐκεῖνος μέν γέλως καί παιδιά μέλω , οὗτος δέ χολή κεράννυμι · καί παρά πότος μέν ὁ σιωπάω ἐπαχθής ὁ σύνειμι καί φορτικός , ἐν ὀργή δέ σεμνός οὐδείς ἡσυχία , ὡς ὁ Σαπφώ παραινέω σκιδνάω ἐν στῆθος ὀργή φυλάσσω γλῶσσα μαψυλάκας .
plutarchus.de-cohibenda-ira-452f-464d 8
οὐ ταῦτα δὲ μόνον ἐπιλογίζεσθαι δίδωσι τὸ προσέχειν αὑτοῖς ἁλισκομένοις ὑπʼ ὀργῆς , ἀλλὰ καὶ τὴν ἄλλην τοῦ θυμοῦ κατανοεῖν φύσιν , ὡς οὐκ εὐγενὴς οὐδʼ ἀνδρώδης οὐδʼ ἔχουσα φρόνημα καὶ μέγεθός ἐστιν , ἀλλὰ δοκεῖ τοῖς πολλοῖς τὸ ταρακτικὸν αὐτοῦ πρακτικὸν καὶ τὸ ἀπειλητικὸν εὐθαρσὲς εἶναι καὶ τὸ ἀπειθὲς ἰσχυρόν . ἔνιοι δὲ καὶ τὴν ὠμότητα μεγαλουργίαν καὶ τὸ δυσπαραίτητον εὐτονίαν καὶ μισοπονηρίαν τὸ δύσκολον οὐκ ὀρθῶς τίθενται · τὰ γὰρ ἔργα καὶ τὰ κινήματα καὶ τὰ σχήματα μικρότητα πολλὴν καὶ ἀσθένειαν κατηγορεῖ , οὐ μόνον ἐν οἷς παιδάρια σπαράττουσι καὶ πρὸς γύναια διαπικραίνονται καὶ κύνας καὶ ἵππους καὶ ἡμιόνους ; οἴονται δεῖν κολάζειν , ὡς Κτησιφῶν ὁ παγκρατιαστὴς ἀντιλακτίσαι τὴν ἡμίονον ἀξιῶν , ἀλλὰ καὶ περὶ τὰς τυραννικὰς μιαιφονίας τῷ πικρῷ τὸ μικρόψυχον αὐτῶν καὶ τῷ δρῶντι τὸ πεπονθὸς ἐνορώμενον ἔοικε τοῖς δήγμασι τῶν ἑρπετῶν , ὅταν διακαῇ καὶ περιώδυνα γένηται , τὴν φλεγμονὴν ἀπερειδομένων σφοδρὰν τοῖς λελυπηκόσιν . ὡς γὰρ οἴδημα μεγάλης ἐστὶν ἐν σαρκὶ πληγῆς πάθος , οὕτως ἐν ταῖς μαλακωτάταις ψυχαῖς ἡ πρὸς τὸ λυπῆσαι ἔνδοσις ἐκφέρει μείζονα θυμὸν ἀπὸ μείζονος ἀσθενείας . διὸ καὶ γυναῖκες ἀνδρῶν ὀργιλώτεραι , καὶ νοσοῦντες ὑγιαινόντων καὶ γέροντες ἀκμαζόντων καὶ κακῶς πράττοντες εὐτυχούντων · ὀργιλώτατος γὰρ ὁ φιλάργυρος πρὸς τὸν οἰκονόμον , ὁ γαστρίμαργος πρὸς τὸν ὀψοποιὸν ὁ ζηλότυπος πρὸς τὸ γύναιον ὁ κενόδοξος κακῶς ἀκούσας · χαλεπώτατοι δʼ ἄγαν φιλοτιμίαν μνώμενοι ἐν πόλεσιν ἄνδρες ἢ στάσιν , ἄλγος ἐμφανές κατὰ Πίνδαρον . οὕτως ἐκ τοῦ λυπουμένου μάλιστα τῆς ψυχῆς καὶ πάσχοντος ἀνίσταται μάλιστα διʼ ἀσθένειαν ὁ θυμός , οὐχὶ νεύροις , ὥς τις εἶπε , τῆς ψυχῆς ἐοικώς , ἀλλʼ ἐπιτάμασι καὶ σπάσμασιν ἐν ταῖς ἀμυντικαῖς ὁρμαῖς σφοδρότερον ἐξανισταμένης .
Lemmas: οὐ οὗτος δέ μόνος ἐπιλογίζομαι δίδωμι ὁ προσέχω ἑαυτοῦ ἁλίσκομαι ὑπό ὀργή , ἀλλά καί ὁ ἄλλος ὁ θυμός κατανοέω φύσις , ὡς οὐ εὐγενής οὐδέ ἀνδρώδης οὐδέ ἔχω φρόνημα καί μέγεθος εἰμί , ἀλλά δοκέω ὁ πολύς ὁ ταρακτικός αὐτός πρακτικός καί ὁ ἀπειλητικός εὐθαρσής εἰμί καί ὁ ἀπειθής ἰσχυρός . ἔνιοι δέ καί ὁ ὠμότης μεγαλοεργία καί ὁ δυσπαραίτητος εὐτονία καί μισοπονηρία ὁ δύσκολος οὐ ὀρθός τίθημι · ὁ γάρ ἔργον καί ὁ κίνημα καί ὁ σχῆμα μικρότης πολύς καί ἀσθένεια κατηγορέω , οὐ μόνος ἐν ὅς παιδάριον σπαράσσω καί πρός γύναιον διαπικραίνω καί κύων καί ἵππος καί ἡμίονος ; οἴομαι δέω κολάζω , ὡς Κτησιφῶν ὁ παγκρατιαστής ἀντιλακτίζω ὁ ἡμίονος ἀξιόω , ἀλλά καί περί ὁ τυραννικός μιαιφονία ὁ πικρός ὁ μικρόψυχος αὐτός καί ὁ δράω ὁ πάσχω ἐνοράω ἔοικα ὁ δῆγμα ὁ ἑρπετόν , ὅταν διακαίω καί περιώδυνος γίγνομαι , ὁ φλεγμονή ἀπερείδω σφοδρός ὁ λυπέω . ὡς γάρ οἴδημα μέγας εἰμί ἐν σάρξ πληγή πάθος , οὕτως ἐν ὁ μαλακός ψυχή ὁ πρός ὁ λυπέω ἔνδοσις ἐκφέρω μέγας θυμός ἀπό μέγας ἀσθένεια . διό καί γυνή ἀνήρ ὀργίλος , καί νοσέω ὑγιαίνω καί γέρων ἀκμάζω καί κακός πράσσω εὐτυχέω · ὀργίλος γάρ ὁ φιλάργυρος πρός ὁ οἰκονόμος , ὁ γαστρίμαργος πρός ὁ ὀψοποιός ὁ ζηλότυπος πρός ὁ γύναιον ὁ κενόδοξος κακός ἀκούω · χαλεπός δέ ἄγαν φιλοτιμία μνάομαι ἐν πόλις ἀνήρ ἤ στάσις , ἄλγος ἐμφανής κατά Πίνδαρος . οὕτως ἐκ ὁ λυπέω μάλα ὁ ψυχή καί πάσχω ἀνίστημι μάλα διά ἀσθένεια ὁ θυμός , οὐ νεῦρον , ὡς τις λέγω , ὁ ψυχή ἔοικα , ἀλλά ἐπίταμα καί σπάσμα ἐν ὁ ἀμυντικός ὁρμή σφοδρός ἐξανίστημι .
plutarchus.de-cohibenda-ira-452f-464d 15
καίτοι , καθάπερ ὁ Ζήνων ἔλεγε τὸ σπέρμα σύμμιγμα καὶ κέρασμα τῶν τῆς ψυχῆς δυνάμεων ὑπάρχειν ἀπεσπασμένον , οὕτως ἔοικε τῶν παθῶν πανσπερμία τις ὁ θυμὸς εἶναι · καὶ γὰρ λύπης ἀπέσπασται καὶ ἡδονῆς καὶ ὕβρεως · καὶ φθόνου μὲν ἔχει τὴν ἐπιχαιρεκακίαν , φθόνου δὲ καὶ χείρων ἐστίν · ἀγωνίζεται γὰρ οὐχὶ μὴ παθεῖν αὐτὸς ἀλλὰ παθεῖν κακῶς ἐπιτρίψας ἕτερον · ἐπιθυμίας δʼ αὐτῷ τὸ ἀτερπέστατον ἐμπέφυκεν , εἴ γε δὴ τοῦ λυπεῖν ἕτερον ὄρεξίς ἐστι . διὸ τῶν μὲν ἀσώτων ταῖς οἰκίαις προσιόντες αὐλητρίδος ἀκούομεν ἑωθινῆς , καὶ πηλόν ὣς τις εἶπεν οἴνου καὶ σπαράγματα στεφάνων καὶ κραιπαλῶντας ὁρῶμεν ἐπὶ θύραις ἀκολούθους · τὰ δὲ τῶν πικρῶν ἐκκαλύμματα καὶ δυσκόλων ἐν τοῖς προσώποις τῶν οἰκετῶν ὄψει καὶ τοῖς στίγμασι καὶ ταῖς πέδαις · ἀεὶ δʼ ἀοιδῶν μοῦνος ἐν στέγαις ὀργίλου ἀνδρός κωκυτὸς ἐμπέπτωκε , μαστιγουμένων ἔνδον οἰκονόμων καὶ στρεβλουμένων θεραπαινίδων , ὥστε τοῦ θυμοῦ τὰς λύπας ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις καὶ ταῖς ἡδοναῖς οἰκτίρειν ὁρῶντας .
Lemmas: καίτοι , καθά ὁ Ζήνων λέγω ὁ σπέρμα σύμμιγμα καί κέρασμα ὁ ὁ ψυχή δύναμις ὑπάρχω ἀποσπάω , οὕτως ἔοικα ὁ πάθος πανσπερμία τις ὁ θυμός εἰμί · καί γάρ λύπη ἀποσπάω καί ἡδονή καί ὕβρις · Καί φθόνος μέν ἔχω ὁ ἐπιχαιρεκακία , φθόνος δέ καί κακός εἰμί · ἀγωνίζομαι γάρ οὐ μή πάσχω αὐτός ἀλλά πάσχω κακός ἐπιτρίβω ἕτερος · ἐπιθυμία δέ αὐτός ὁ ἀτερπής ἐμφύω , εἰ γε δή ὁ λυπέω ἕτερος ὄρεξις εἰμί . διό ὁ μέν ἄσωτος ὁ οἰκία προσέρχομαι αὐλητρίς ἀκούω ἑωθινός , καί πηλός ὡς τις λέγω οἶνος καί σπάραγμα στέφανος καί κραιπαλάω ὁράω ἐπί θύρα ἀκόλουθος · ὁ δέ ὁ πικρός ἐκκάλυμμα καί δύσκολος ἐν ὁ πρόσωπον ὁ οἰκέτης ὁράω καί ὁ στίγμα καί ὁ πέδη · ἀεί δέ ἀοιδός μόνος ἐν στέγη ὀργίλος ἀνήρ Κωκυτός ἐμπίπτω , μαστιγόω ἔνδον οἰκονόμος καί στρεβλόω θεραπαινίς , ὥστε ὁ θυμός ὁ λύπη ἐν ὁ ἐπιθυμία καί ὁ ἡδονή οἰκτίρω ὁράω .